Menseregte, die vermeende bemagtiger van individue, staan gegewe hierdie agtergrond dus vierkantig binne die staatlike paradigma. Dit veronderstel die staat as kernentiteit en dit het die effek om weens volslae individuele afhanklikheid van die staat, die posisie van die staat teen enige aanvegtinge te verskans.
In Frankryk was die poging om die kerk uit te oorlê ŉ bykomende rede waarom die staat die verpligting van maatskaplike sorg aanvaar het. Indien die staat nie die maatskaplike dienste verskaf het nie, het dit die risiko geloop dat die kerk hierdie taak sou behartig, met die gevolg dat die staat se posisie teenoor die kerk sou verswak het.
In die Suid-Afrikaanse regspraak is ŉ gevoeligheid vir hierdie totalitêre risiko getoon toe regter Ackermann daarop gewys het dat die horisontale aanwending van die reg op gelykheid juis bovermelde soort ongewenste implikasies kan inhou, wat sal meebring dat van die handves van regte ook ŉ kode van verpligtinge gemaak sal word. Regter Kriegler het in dieselfde uitspraak gefaal deur nie dieselfde insig te openbaar nie en deur die totalitêre risiko’s verbonde aan horisontale aanwending argeloos as ŉ bangmaakstorie af te maak.