Het enige Britse werkersklas voor 1918 die stem gehad? - Inligting - 2022
Het enige Britse werkersklas voor 1918 die stem gehad?
Ek was besig om die film te kyk Suffragette onlangs en sy het genoem dat haar man die stem gehad het.
Ek het gedink hy lyk te arm om reeds die stem te hê, maar dit lyk nie soos 'n film om die geskiedenis te ignoreer nie.
Ok die hervormingswet van 1884 het ingestel:
alle volwasse huishoudings en mans wat ongemeubileerde wonings ter waarde van £ 10 per jaar gehuur het.
Wat ek my kan voorstel, was 'n aansienlike eiendom in 1884, maar wie het dit teen 1918 gedek? Sou dit 'n werker in 'n fabriek bedek het soos die film sê?
Sy het dus 18 sjielings per week betaal, wat £ 48,6 pond per jaar beloop, en haar man 'n paar sjielings per week meer betaal om £ 90 pond tussen hulle te sê.
Dit is dus moontlik dat hulle £ 10 per jaar huur tussen hulle kan bekostig, maar in hierdie geval, wat werkende manne in 1918 die stem gekry het, as 'n fabriekswerker reeds 'n huis van £ 10 per jaar sou kon bekostig.
Ek het pas die moontlike betekenis van ongemeubileerd besef, het arm mense almal gemeubileerde eiendom gehuur?
Die film het gesê dat hierdie gewone werkende man die stem gehad het; my berekeninge toon dat dit moontlik was dat hy die stem gehad het.
Maar die 1918 -wet gee 'werkers die stem'.
Een van hierdie twee stellings moet dus verkeerd wees. Kon mans uit die werkersklas stem voor die 1918 -wet, soos die film voorstel?
Die film het gesê dat hierdie buitengewone werkende man die stem gehad het; my berekeninge toon dat dit moontlik was dat hy die stem gehad het. Maar die wet van 1918 gee 'werkende manne die stem'. Een van hierdie twee stellings moet dus verkeerd wees, waarom het werkende mans nie reeds in 1918 die stem gehad nie?
Hierdie stellings is nie so teenstrydig as wat u dink nie.
Die sleutel hier is dat 'werkende mans' 'n baie breë term is wat oor 'n wye verskeidenheid omstandighede handel. In 1918 was die werkersklas 'n baie groter deel van die samelewing as in ons moderne ekonomie - eintlik ongeveer 78%.
Gedurende hierdie tydperk was die werkersklasse 'n groot, maar stadigaan afnemende meerderheid van die Engelse mense: hulle maak in 1921 78,29 persent van die hele bevolking uit [en] 78,07 persent in 1931.
McKibbin, Ross. Klasse en kulture: Engeland 1918-1951. Oxford University Press on Demand, 2000.
As net mans van die werkersklas stemreg gehad het, sou u verwag dat hulle hoogstens minder as 22% sou wees. Dit was egter nie waar ná die hervormings van 1884 nie. Teen die tyd van die hervorming in 1918 was 'n klein meerderheid - 58% - van die Britse mans reeds stemgeregtig.
Slegs 58% van die volwasse manlike bevolking was voor 1918 stemgeregtig
"Vroue en die stem".
Ons kan dus vermoed dat ongeveer die helfte van die manlike werkersklasbevolking reeds teen die tyd van die Wet op Verteenwoordiging van die Mense van 1918 die stem gekry het.
Daarom is dit waar dat die 1918 -wet "[miljoene] werkende manne die stem gegee het", maar dit is ook waar dat miljoene ander "werkende manne" (soos die man se karakter) al voor die tyd stemgeregtig was.
Alle mans ouer as 21, met geen eiendomsbeperkings en vroue ouer as 30 of vroue wat eiendom besit. https://en.m.wikipedia.org/wiki/Representation_of_the_People_Act_1918
Fintan O & rsquoToole: Die verkiesing van 1918 was 'n wonderlike oomblik vir Ierland
Dit is die drama van geweld dat dit maklik is om te vergeet dat die belangrikste oomblik in die totstandkoming van 'n onafhanklike Ierse staat 'n demokratiese verkiesing was, gehou op 14 Desember 1918. Dit was verreweg die grootste oefening in demokrasie wat nog op die eiland.
Met die einde van die eerste Wêreldoorlog wat die weg oopgemaak het vir die eerste algemene verkiesing in die Verenigde Koninkryk sedert 1910, het die era van massademokrasie aangebreek.
Die Wet op die Verteenwoordiging van die Mense het die Ierse kieserskorps byna verdriedubbel van 700 000 in 1910 tot 1,93 miljoen in 1918. Vroue ouer as 30 en werkersklas mans ouer as 21 jaar mag vir die eerste keer stem. Die resultate was seismies.
Die Ierse Parlementêre Party, wat die nasionalistiese politiek oorheers het sedert dit in die vroeë 1880's deur Charles Stewart Parnell gegalvaniseer is, het in 1910 73 van die 105 Ierse setels in Westminster verower. Dit het slegs ses in 1918 gehou, waarvan vier in die noorde. , is behou as gevolg van 'n ooreenkoms met Sinn Féin, bemiddel deur die Katolieke primaat kardinaal Logue.
Omgekeerd het Sinn Féin in 1918 73 setels verower, met Unioniste 26, meestal in die noordooste (hoewel die vakbondkandidaat ook Rathmines in Dublin gewen het). Ironies genoeg het Sinn Féin baie baat by die Westminster-verkiesingsisteem-dit het byna driekwart van die Ierse setels gewen met slegs 48 persent van die stemme (65 persent in die 26 provinsies).
Aan die ander kant is Sinn Féin -kandidate onbestrede in 25 kiesdistrikte teruggestuur - in die hele provinsies Cork, Clare en Kerry het hulle glad nie teëgestaan ​​nie.
Maar dit was meer as 'n verkiesingsstorting. Dit was 'n daad van grootliks vreedsame afstigting. Die suksesvolle Sinn Féin -kandidate sou nie parlementslede wees nie - dit sou TD's wees. Hulle het gevra om verkies te word tot 'n parlement wat nie bestaan ​​nie: 'n Ierse parlement wat hulle in Dublin wou vestig. Dit was boonop 'n verbeeldingryke en opbouende daad - dit het voorgestel om 'n nuwe demokrasie tot stand te bring met behulp van die metodes van demokrasie self.
En dit is ook te maklik om te vergeet as ons dink aan die groot persoonlikhede wat op daardie dag setels gewen het (Éamon de Valera, Edward Carson, Constance Markievicz, Arthur Griffith, Michael Collins) dat dit nie hulle was wat dit gedoen het nie.
Geen stem nie
Dit was hoofsaaklik mense wat geen stem in die politiek gehad het nie: vroue, die jonges en die armes. Hulle het nie net 'n stem gehad nie, maar niemand in die hele lyn van hul voorouers het ooit 'n stem gehad nie.
Die nuwe ding wat gebeur het, is om stil te word, in die privaatheid van die stembus, deur nuwe politieke akteurs. Dit is gedoen deur mense wat anoniem gebly het in die geskiedenis, maar dit tog gemaak het.
En ons moet die feit nie uit die oog verloor dat dit 'n reaksie was, nie net op die Paasopkoms van 1916 en die transformerende uitwerking daarvan op die publieke opinie nie, maar op 'n veel groter onrus: die Groot Oorlog wat net meer as 'n maand tevore geëindig het. Ons aanvaar hierdie impak nou as vanselfsprekend, maar ons moet nie.
Dit was dalk anders. John Redmond, die leier van die Ierse party wat in Maart 1918 gesterf het, kon terugskouend gesien word as 'n suksesvolle weddenskap - hy het die Britse ryk in 1914 gesteun deur Iere aan te moedig om by sy gewapende magte aan te sluit en die ryk het gewen. Meer as 200 000 Iere het aangesluit: verreweg die grootste militêre betrokkenheid in die Ierse geskiedenis.
Maar hierdie regverdiging het reeds versuur. Die verkiesing van 1918 was moontlik 'n naoorlogse gebeurtenis, maar in Ierland is dit deurslaggewend gevorm deur die anti-oorlogse sentiment.
Vir die grootste deel van die konflik was Iere vrygestel van diensplig. Maar op 10 April 1918, te midde van die Duitse Lente -offensief, maar teen die sterk advies van selfs die militêre owerhede in Dublin, het Lloyd George se regering homself die mag gegee om diensplig na Ierland uit te brei.
Afgevaardigdes van die hele spektrum van Ierse nasionalisme, het tydens 'n massavergadering in die Mansion House op 18 April 'n pand onderteken wat hierdie stap as 'naakte militarisme' veroordeel en belowe om 'diensplig teen die doeltreffendste middele tot ons beskikking te weerstaan'.
Tienduisende mense het op 21 April die pand buite kerke onderteken, en die Irish Trades Union Congress het twee dae later 'n suksesvolle algemene staking van een dag gehou.
Hierdie anti-dienspligbeweging het twee groot gevolge gehad. Eerstens is die Ierse party in Westminster verneder deur sy versuim om die wetgewing te stop, wat sy aanspraak op 'n beslissende invloed op die regering in Londen vreeslik blootgestel het. Die lede het uit protes uit die Laerhuis gestap, maar hulle het laat lyk asof hulle toenemend die Ierse nasionalistiese mening volg, maar nie die leidende nie.
Arthur Griffith se oorwinning vir Sinn Féin oor die Ierse party in die East Cavan -verkiesing op 20 Junie, bevestig soveel. Dus, op sy eie manier, het die regering die vorige maand 73 vooraanstaande Sinn Féin -lede gearresteer.
Nog meer belangrik, die Katolieke hiërargie, wat gehoor het van 'n deputasie van die Mansion House -konferensie, het op Maynooth vergader en 'n openbare verklaring uitgereik dat die Ierse volk 'die reg het om [diensplig] te weerstaan ​​op alle maniere wat in ooreenstemming is met die wet van God".
Alhoewel dit selde in die gewilde berigte verskyn oor die transformasie van die Ierse mening in die aanloop tot die verkiesing in 1918, was dit waarskynlik 'n groter en belangriker verskuiwing in die nasionalistiese politiek, selfs as die gevolg van die opkoms van 1916.
Die Katolieke Kerk was verreweg die invloedrykste liggaam in die nasionalistiese Ierland. Die Mansion House-konferensie het kragtige retoriek gebruik om diensplig te beskryf as 'n 'oorlogsverklaring teen die Ierse nasie' en '' 'direkte skending van die reg van klein nasionaliteite tot selfbeskikking'. Vir die hiërargie om hierdie sentimente te onderskryf en seën te gee aan weerstand, was 'n beslissende ontwikkeling.
Dit beteken natuurlik nie dat die kerk Sinn Féin direk ondersteun nie. Die Ierse parlementêre party gebruik dieselfde soort retoriek om die reg van Westminster te ontken om diensplig aan Ierland af te dwing: "'n verontwaardiging en 'n growwe skending van die nasionale reg van Ierland."
Maar met Maynooth-professore wat artikels publiseer met titels soos "The Theology of Resistance", was dit selfs vir baie van die geestelikes nie moeilik om tot die gevolgtrekking te kom dat as die verset en nasionale selfbeskikking aan die orde van die dag was nie, die Ierse party 'n ou hoed was .
Walter McDonald, 'n hoogleraar in Maynooth, het kort ná die verkiesing van 1918 afkeurend geskryf: 'Groot getalle van die junior geestelikes, en 'n aansienlike aantal van hul seniors, met selfs sommige van die biskoppe, ondersteun die Sinn Féin -kandidate of stem vir hulle . Sommige hiervan, ek weet, was bluf - soos ek al gehoor het, het 'n man dit gevra vir meer as wat hulle gehoop het. Ander het Sinn Féin gestem vir die minder van twee euwels. Maar dit lyk asof baie van die priesters, en miskien sommige van die biskoppe, opgetree het uit die oortuiging dat Ierland de jure 'n volkome onafhanklike nasie. Is dit werklik hulle lering? "
Maar hierdie leer was waarheen die veldtog teen diensplig gelei het. Dit is opvallend dat Sinn Féin, in die poging om hierdie anti-oorlogsgevoel te vang, baie versigtig was om nie die 200.000 Ierse soldate wat reeds geveg het en die tienduisende wat in Britse uniform gesterf het, in oneer te bring nie.
In 'n pamflet genoem Ierland se saak teen diensplig, gepubliseer onder die naam Éamon de Valera (wat kort voor die publikasie daarvan gearresteer en in die tronk was), is die toon respekvol teenoor die 'blom van ons manlikheid', die 'vrygewige Ierse jeug' wat hulself opgeoffer het:
'Hulle bene lê vandag begrawe onder die grond van Vlaandere, of onder die golwe van Suvla -baai, of bleik op die hange van Gallipoli, of op die sand van Egipte of Arabië, in Mesopotamië, of waar ook al die gevegstreep strek van Duinkerken tot by die Persiese Golf. Mons, Ypres, sal monumente wees vir hul onselfsugtige heldhaftigheid, maar die land wat hulle die liefste op aarde gehad het ... lê nog steeds onverlosser aan die voete van die eeue lange vyand. "
In teenstelling met sy latere minagting vir diegene wat geveg het, het Sinn Féin se erkenning van hul heldhaftigheid en patriotisme dit beslis gehelp om 'n beroep te doen op kiesers wat ontnugter was met die oorlog, maar diep geheg was aan die krygers.
Daar moet ook onthou word dat die Sinn Féin van 1918 'n breë kerk van nasionaliste was, en nie slegs 'n front vir wat nou die Ierse Republikeinse Weermag genoem word nie. Moribund voor die Paasfees, het dit nou 'n ware massabeweging geword met miskien soveel as 130 000 lede.
Aan die een kant is die keuse van sy kandidate beheer deur die jong militante, veral Michael Collins en sy byspeler Harry Boland. Slegs drie van die party se kandidate is nie tereggestel of geïnterneer nie.
Maar aan die ander kant was Eoin Mac Neill - wat die bevele vir die opkoms teengewerk het - ook 'n prominente figuur in die hersaamgestelde party. Sy voorste propagandis, Michael O'Flanagan, het die Rising sterk gekant en na bewering na diegene wat deelgeneem het as "moordenaars" genoem.
Die oorblyfsels van die sosialistiese burgermag is opgeneem in Sinn Féin - en die besluit van Labour om eenkant te staan ​​en Sinn Féin 'n duidelike lopie te gee, was 'n deurslaggewende bydraer tot die oorwinning daarvan.
Die belangrikste is dat die nuwe Sinn Féin die naam van die ou behou het en daarom enorme aansien gegee het aan Arthur Griffith, wat nie by die Rising betrokke was nie, maar wie se handelsmerk daaraan geheg het. Dit het saak gemaak, want dit was Griffith se langtermynbeleid van passiewe verset en die stryd teen verkiesings op 'n afskeidingsplatform om 'n Ierse parlement te vorm wat deurslaggewend was.
Niks hiervan beteken dat die verkiesing van Desember 1918 gesien kan word as 'n suiwer en onrustige oomblik waarop 'n volledig gevormde demokrasie gebore is nie. Die noodlottige besluit van Labour om eenkant te staan, het gevolge gehad waaruit die Ierse vertrek nooit herstel het nie.
Terwyl Sinn Féin wel die nuwe vroulike kiesers gerig het met breë wenke van politieke mag in die nuwe Ierland - "in die toekoms sal die vrouens van die Gael 'n hoë plek in die rade van 'n bevryde Gaeliese nasie hê" - slegs twee van die Sinn Féin kandidate was vroue en slegs een, Markievicz, is verkies.
'N Patroon van manlike oorheersing is neergelê.
En natuurlik was die uitslag van die verkiesing - die ontstaan ​​van die eerste Dáil in Januarie 1919 - 'n weerspieëling van 'n bitter verdeelde 'nasie'. Die Ierse konvensie, wat tussen Julie 1917 en Maart 1918 vergader het, kon nie 'n ooreenkoms sluit tussen nasionaliste en vakbondlede oor die implementering van Huisregering nie, en dit het eintlik 'n einde gemaak aan enige hoop op 'n skikking in Ierland.
De Valera het gewelddadige retoriek teen vakbondlede van Ulster gebruik en hulle '' 'n rots in die pad '' genoem wat nasionaliste 'uit hul pad' moet blaas 'en hulle gewaarsku dat' hulle in die minderheid niks anders hoef te doen as om pad te gee nie ' die meerderheid".
Dit het dit onwaarskynlik gemaak dat vakbondlede wat in 1918 verkies is, hul setels in die nuwe Ierse parlement sou inneem.
Daar moet ook in gedagte gehou word dat baie van die jong rekrute aan die IRA aan die ander kant baie skepties was oor parlementêre demokrasie, selfs na die totstandkoming van die Dáil.
Todd Andrews, daarna 'n staatmaker van Fianna Fáil en die staat, onthou dat hy ongelukkig was as lid van die IRA om 'n eed van trou aan die Dáil af te lê: 'In 1919 was parlementêre demokrasie 'n woord wat nie so gereeld gehoor word nie. as mishandel. Die enigste demokrasie waarvan ons geweet het, was Britse demokrasie en dit het minder as niks om dit vir ons aan te beveel nie. "
Die ambivalensie sal toeneem tydens die IRA se guerrilla -veldtog en uiteindelik tot die burgeroorlog lei.
En tog, vir al hierdie onopgeloste weersprekings en al die gevolge daarvan van geweld, sektariese verdeeldheid en patriargale onderdrukking, is die verkiesing van 1918 steeds 'n wonderlike oomblik.
Gewone mense het nie net gestem nie - hulle het verander wat die stem in Ierland beteken. In die 26 graafskappe het hulle ten minste gesamentlik teruggetrek uit die toestand waarin hulle was en het hulle die groot risiko geneem om 'n ander voor te stel. En hulle het dit gedoen, nie deur iemand dood te maak nie, maar deur 'n stuk papier te merk. Hulle het hulself uit die toestand van onderdane gestem en in die hoop op burgerskap.
Hierdie hoop sou vir baie dekades teleurgestel en op baie maniere verraai word. Maar dit het nooit verdwyn nie.
Lloyd George se koalisieregering is ondersteun deur 'n minderheid (meerderheid na die verkiesing) van die liberale en die konserwatiewes van Bonar Law. Die verkiesing het egter 'n skeuring in die Liberale Party gehad tussen diegene wat in lyn was met Lloyd George en die regering en diegene wat in lyn was met Asquith, die amptelike leier van die party.
Op 14 November is aangekondig dat die parlement, wat sedert 1910 gesit het en verleng is deur noodoorlogse optrede, op 25 November, met verkiesings op 14 Desember, sou ontbind. 
Na vertroulike onderhandelinge in die somer van 1918, is daar ooreengekom dat sekere kandidate tydens die volgende algemene verkiesing die steun van die premier en die leier van die konserwatiewe party aangebied sou word. 'N Brief, bekend as die koalisiekoepon, is aan hierdie kandidate gestuur, wat aandui dat die regering hul kandidatuur onderskryf. 159 Liberale, 364 konserwatiewe, 20 National Democratic and Labour en 2 Coalition Labour kandidate het die koepon ontvang. Om hierdie rede word die verkiesing dikwels die Koeponverkiesing. 
80 konserwatiewe kandidate het sonder 'n koepon gestaan. Hiervan was 35 kandidate Ierse Unioniste. Van die ander nie-gekoppelde konserwatiewe kandidate het slegs 23 gekant teen 'n koalisie-kandidaat, die oorblywende 22 kandidate het in gebiede gestaan ​​waar daar geen koepons was nie, of die aanbod van 'n koepon geweier. 
Die Arbeidersparty, onder leiding van William Adamson, het onafhanklik die verkiesing geveg, net soos die liberale wat nie 'n koepon ontvang het nie.
Die verkiesing is nie hoofsaaklik gestry oor watter vrede met Duitsland gemaak moet word nie, alhoewel hierdie kwessies 'n rol gespeel het. Belangriker was die kiesers se evaluering van Lloyd George in terme van wat hy tot dusver bereik het en wat hy beloof het vir die toekoms. Sy ondersteuners het beklemtoon dat hy die Groot Oorlog gewen het. Teen sy sterk rekord in sosiale wetgewing, het hy gevra dat '' 'n land geskik is vir helde om in te woon ''. 
Hierdie verkiesing staan ​​ook bekend as 'n kakie -verkiesing, as gevolg van die onmiddellike naoorlogse omgewing en die rol van die gedemobiliseerde soldate.
Die koalisie het die verkiesing maklik gewen, met die konserwatiewes die groot wenners. Hulle was die grootste party in die regerende meerderheid. Lloyd George het premier gebly, ondanks die behoud van die konserwatiewes in sy pro-koalisie liberale. Die konserwatiewes het sy leierskap oor buitelandse beleid verwelkom toe die vredesgesprekke in Parys 'n paar weke na die verkiesing begin het. 
'N Bykomende 47 konserwatiewes, van wie 23 Ierse Unioniste was, het sonder die koepon gewen, maar het nie as 'n aparte blok opgetree of die regering gekant nie, behalwe oor die kwessie van Ierse onafhanklikheid.
Terwyl die meeste van die pro-koalisie-liberale herkies is, is die faksie van Asquith verminder tot slegs 36 setels en het al hul leiers uit die parlement verloor. Asquith het self sy setel verloor.Nege van hierdie parlementslede het daarna by die koalisie -liberale groep aangesluit. Die res het bittere vyande van Lloyd George geword. 
Die Arbeidersparty het sy stemaandeel aansienlik vergroot en die totale stemme van enige Liberale party oortref. Arbeid het die eerste keer die amptelike opposisie geword, maar hulle het nie 'n amptelike leier gehad nie, en dus was die leier van die opposisie vir die volgende veertien maande die stand-in-liberale leier Donald Maclean (Asquith, wat sy sit by hierdie verkiesing verloor het, was nie teruggekeer tot 'n tussenverkiesing in Februarie 1920). Arbeid kon hul aantal setels egter net effens verhoog, van 42 na 57 en sommige van hul vorige leiers, waaronder Ramsay MacDonald en Arthur Henderson, het hul setels verloor. Arbeid het vir die eerste keer die meeste setels in Wallis (wat voorheen deur die liberale oorheers is) verower, 'n prestasie wat dit tot vandag toe voortgesit het. 
Die konserwatiewe parlementslede het rekordgetalle korporatiewe direkteure, bankiers en sakemanne ingesluit, terwyl parlementslede van die Arbeid meestal uit die werkersklas was. Bonar Law self simboliseer die verandering in die tipe van 'n konserwatiewe parlementslid, aangesien Bonar Law 'n Skotse sakeman was wat in Kanada gebore is, wat in die woorde van sy biograaf, Robert Blake, die leier van "the Party of Old England, the Party of the Die Anglikaanse kerk en die platteland, die groep van groot akker en oorerflike titels ".  Die styging van Bonar Law as leier van die konserwatiewes dui op 'n verskuiwing in konserwatiewe leiers van die aristokrate wat die party oor die algemeen in die 19de eeu gelei het na 'n meer middelklas leierskap wat gewoonlik die party in die 20ste eeu gelei het.  Baie jong veterane reageer teen die harde toon van die veldtog en raak ontnugter oor die politiek. 
In Ierland het die Ierse parlementêre party, wat tuisregering in die Verenigde Koninkryk bevoordeel het, byna al hul setels verloor, waarvan die meeste deur Sinn Féin gewen is onder Éamon de Valera, wat onafhanklikheid gevra het. Die teregstellings van baie van die leiers van die Paasopstand van 1916, die dwangvoer van diegene wat in die gevangenskap was in verband met die opstand wat in 1917 'n hongerstaking ondergaan het, en die dienspligskrisis van 1918 het almal die Ierse Katolieke mening vervreem van die Verenigde Koninkryk.  Die Sinn Féin-kandidate het op die veldtog belowe om 'n Ierse republiek te wen "op enige moontlike manier", wat 'n kodewoord vir geweld was, hoewel dit nie heeltemal duidelik is of alle Ierse kiesers verstaan ​​wat die frase beteken nie.  Die 73 verkose lede van Sinn Féin wou nie hul sitplekke inneem in die Britse laerhuis nie, maar plaas in die Ierse revolusionêre vergadering, die Dáil Éireann. Op 17 Mei 1918 is byna die hele leierskap van Sinn Féin, insluitend de Valera en Arthur Griffith, gearresteer. In totaal is 47 van die Sinn Féin -parlementslede uit die tronk verkies. Die Dáil het die eerste keer op 21 Januarie 1919 vergader, wat die begin van die Ierse Vryheidsoorlog was.
In die ses Ulster -provinsies wat Noord -Ierland geword het, het Unioniste hul posisie gekonsolideer deur 23 uit die 30 setels te wen. Kardinaal Logue het 'n ooreenkoms verkry in agt setels (een, Oos -Donegal, nie in die ses provinsies nie), nadat nominasies gesluit is, waar Katolieke kiesers opdrag gekry het om vir 'n spesifieke nasionalistiese party te stem. Die Ierse parlementêre party het vier van die setels verdeel en Sinn Féin drie. (Die verdrag het misluk in East Down). Joe Devlin het onvergeetlik ook Belfast (Falls) gewen vir die Ierse parlementêre party in 'n reguit stryd met Éamon de Valera van Sinn Féin.
Constance Markievicz het die eerste vrou geword wat tot die parlement verkies is. Sy was 'n lid van Sinn Féin wat vir Dublin St Patrick's verkies is, en het, soos die ander parlementslede van Sinn Féin, nie in Westminster gaan sit nie.
Werkersklasaktiwiteite en rade - Duitsland 1918-1923 - Peter Rachleff
'N Oorsig van die belangrikste gebeure en die grense van werkersklasaktiwiteite tydens die rewolusie.
"Sonder om daarvan bewus te wees, het die werkersklas die mag in November 1918 verower. Dit het in sy optrede veel verder gegaan as sy eksplisiete eise - en ver buite die bewussyn wat dit van sy eie aktiwiteite en begeertes gehad het. Nou moes dit besluit of hy sy nuutgevonde mag moet konsolideer (dws 'n werklike raadsisteem skep) of terugkeer na die verwesenliking van sy aanvanklike eise (vrede, voedsel en parlementêre demokrasie). "
Toe Duitsland in die Eerste Wêreldoorlog in 1914 betree, was interne onenigheid minimaal. Die oorgrote meerderheid van die bevolking, ongeag die klas- of partyverband wat by die oorlogspoging aangesluit het.  Namate die oorlog vorder, veral in die laaste jaar, het die ontevredenheid met die oorlog, maar ook met die Duitse politieke stelsel en, in mindere mate, die sosio -ekonomiese struktuur, toegeneem.  Hierdie ontevredenheid het veral verskyn onder matrose en soldate (veral diegene wat nie daagliks in onmiddellike gevegte gedra het nie) en werkers. Want geen van die groepe was die voortsetting van die oorlog die enigste oorsaak van hul ontevredenheid nie. Stadig verslegtende ekonomiese en sosiale toestande het daartoe bygedra dat hulle in die laaste jaar van die oorlog inderdaad in baie gevalle neerslag gevind het.
Gelyktydig met die voortsetting van die oorlog het 'n geleidelike verswakking van die lewenstandaard vir die oorgrote meerderheid van die bevolking, beide burgerlik en militêr, gekom. Voor die oorlog het die Duitse werkers 'n redelik bestendige verbetering in lone en algehele lewensomstandighede geniet.  Duitsland was voor 1914 ten volle een derde van sy voedselvoorraad afhanklik van invoer.  Namate hierdie noodsaaklikhede al hoe skaarser geword het, het die pryse gestyg en 'n galopende inflasie ontwikkel. Die gemiddelde reële lone van die bes betaalde Duitse nywerheidswerkers (diegene wat in die oorlogsverwante bedrywe werk) het tussen Maart 1914 en September 1916 met 21,6% gedaal, terwyl dié van alle ander werkers in dieselfde tydperk met 42,1% gedaal het. 
. . . die jare 1915-1916 het 'n toenemende ekonomiese nood veroorsaak as gevolg van die blokkade. Voedsel word so skaars dat die regering se daaglikse beheer meer en meer in die plek van gewone handel kom. Vir die meerderheid van die inwoners het 'n era van hongersnood begin, waarvan die simbole raap en toue was. Ondanks die verhoging van die lone, veral by die van ammunisie -werkers, kon die groot meerderheid loonverdieners nie genoeg verdien om te eet nie. 
Die lyding is nie gelyk deur die hele bevolking gedeel nie. Die rykes onder die burgerlikes en die offisiere in die weermag en vloot was relatief onaangeraak deur die inflasie en die tekort aan voedsel. Dit het pynlik duidelik geword vir diegene wat nie dieselfde voorregte geniet het nie. Rosenberg beklemtoon die belangrikheid van die voedselverwante probleme en die verband hiermee met swelende ontevredenheid en klaskonflik in die tydperk voor die revolusie van 1918:
Die werkersklas was gevul met honger en wrok. Die gevoel van haat het daagliks sterker geword vir die fabriekseienaars, die ryk winkeliers en sakemanne wat allerhande weermagvoorrade hanteer het, en vir offisiere van die weermag en vloot. Die stryd om voedsel het selfs in die weermag verskyn, waar niemand dit onder gewone omstandighede anders as natuurlik beskou het dat offisiere beter gevoed moes word as die private nie, en hulle beter gemors moes hê. Toe hongersnood egter sy verskyning maak en die rantsoene van die manne in die rang begin beïnvloed, word woede en afgunstige blikke na die gemors van die offisiere gewerp. 
Die massa van die bevolking het besef dat diegene wat hulle regeer en die rantsoene bepaal het, diegene wat volgehou het om oorlog te voer en diegene wat die lyding wat die inflasie veroorsaak het, kon afweer, dieselfde was. Dus, gedurende die hele oorlogstydperk, het 'n duidelike klaspolarisasie in Duitsland gestalte gekry.  Die vakbonde en die Sosiaal -Demokratiese Party handhaaf hul steun aan die regering se buitelandse en binnelandse beleid. Vanaf 1916 was werkers besig met direkte optrede en staak hulle toenemend gereeld in pogings om hul situasie te verbeter. Die gevare daaraan verbonde was geweldig groot - aanvanklik is stakende werkers later in die weermag ingeroep; hulle kan gedwing word om terug te keer werk toe onder die voorwaardes van die "militarisering van arbeid" -wette wat deur die regering aangeneem is. Geen ondersteuning is aan die werkers gegee deur 'hul' organisasies - die vakbonde en die Sosiaal -Demokratiese Party nie. Trouens, na 1916, te midde van toenemende opstand, het die regering hulle tot hierdie organisasies gewend om die werkers te help beheer.  Ondanks al hierdie maatreëls het ontevredenheid en rebellie toegeneem, beide onder die werkersklas en in die gewapende dienste, namate die lewensomstandighede steeds versleg en die oorlog steeds voortduur.
- 1917 het 'n toenemende aantal massiewe stakings in Duitsland plaasgevind. Saam met die verslegtende voedselkrisis het 'n ernstige ineenstorting van vervoer ontstaan, wat gelei het tot 'n ernstige brandstoftekort. "Die burgerlike bevolking, wat reeds aan die berugte 'raapwinter' gely het, moes koud sowel as honger wees."  Die gebrek aan brandstof het ook daartoe gelei dat verskeie groot fabrieke gesluit is, en baie werkers uit die werk geslaan het. Die rewolusie in Rusland in Februarie het beide die bevolking se hoop op vrede verhoog en vir hulle aangedui dat dit moontlik is vir die uitgebuite klasse om in opstand te kom en hul eie polities -ekonomiese stelsel te vestig. Dit het 'n inspirasie en 'n model geword vir die Duitse werkersklas. 
In April 1917 het massiewe stakings spontaan plaasgevind in Berlyn, Leipzig en ander stede.  In Berlyn het ongeveer 200 tot 300 000 toegeslaan as gevolg van 'n afname in die broodrantsoene. Ondanks die gevare verbonde aan hul optrede en hul tradisie om die bevele van "hul" leiers in die vakbonde en die SPD te volg, het die werkers besef dat hulle geen ander keuse gehad het as om self op te tree nie. "Die soort wanhoop wat slegs 'n kombinasie van honger en ontnugtering kan veroorsaak, dwing die werkers van Berlyn om die gewoonte van sagmoedige gehoorsaamheid af te skud en tot direkte optrede te wend."  Daarteen protesteer u teen die opstel van Richard Muller, die leier van die radikale metaalwerkers -raadslede -groep, was ook betrokke by die staking.  In Leipzig het werkers meer eksplisiete politieke eise gestel - vrede sonder anneksasies, vryheid vir politieke gevangenes - en verkose afgevaardigdes om hul eise aan die kanselier voor te lê.  Dit was die eerste embrionale "raad" wat in Duitsland verskyn het.  Die staking het binne twee dae geëindig, aangesien die werkgewers belowe het om die werkweek te verminder en lone te verhoog.
In Junie van daardie jaar het die pruttende ontevredenheid in die Duitse vloot uitgebreek in 'n reeks hongerstakings onder die skepe in eskader IV, wat destyds in die hawe was en nie by baie werklike gevegte betrokke was nie.  Hierdie stakings was spontane protesoptogte wat voortspruit uit die agteruitgang in die kwaliteit van die voedselrantsoene.  Hulle het aanvanklik die vorm aanneem van 'n implisiete opstand teen die gesag van die offisiere, wat baie beter kos geniet het en die mans aan 'n streng dissipline onderwerp het. Rosenberg bespreek die oorsake van hierdie opstand:
Dit was in werklikheid die nabyheid waarin offisiere en mans drie jaar lank geleef het, wat in die somer van 1917 'n hewige uitbraak in die vloot moontlik gemaak het van die klashaat wat destyds deur Duitsland gevlieg het. Die beamptes was sosiaal heeltemal afgesny van die mans en gedryf met onbeperkte gesag. Hulle het los van die mans geëet en was beter as die manne gevoed, wat op sigself 'n rede tot verbittering was in 'n tyd toe hongersnood die gedagtes van elke mens oorheers het. Dit is waarskynlik dat die matrose hulle verbeel het dat die verskil tussen hul rantsoene en dié van die offisiere groter was as wat eintlik die geval was, maar die feit bly staan ​​dat die ergste vorm van klasoorlog - die stryd om brood - die vloot binnegedring het.
Die soldaat in die loopgrawe en die matroos in die duikboot het gesien dat sy offisier dieselfde risiko's deel. Daarom het klasverskille geneig om te verdwyn in die loopgrawe en op die duikbote. Op die slagskepe en kruisers was daar egter feitlik geen gevaar nie, en die bemanning het niks te doen gehad nie. . . . Die matroos het die matroos beskou as die toestel wat deur 'n arrogante heersende klas gebruik is om 'n skare slawe te stuit. . . . 
Aanvanklik het die hoë kommando van die vloot probeer om die opstandige matrose te paai deur aan baie van hul eise te voldoen. Die fundamentele onmiddellike eis - die reg van die matrose op elke skip om 'bestuurskommissies' te kies wat met die offisiere sou onderhandel oor voedsel en die matrose in alle ander sake sou verteenwoordig - - is verleen. Hierdie poging tot versoening het egter nie sy doelwitte bereik nie. Hierdie komitees het, eerder as om onenigheid te onderdruk, gefasiliteer en gedien as die fokus vir wydverspreide besprekings van sosiale toestande op die skepe en in Duitsland as 'n geheel. Deur sulke besprekings - beide formeel en informeel - word 'n gevoel van klas by die matrose bevorder. Haat teenoor die beamptes en gesag het meer eksplisiet en vryelik tot uiting gekom - beide in woorde en in aksies.  Sommige matrose het probeer om die vloot te verenig en by die USPD (Independent Socialist Party) aan te sluit. Teen die middel van Julie het 6 000 matrose in Rome hulself tot hierdie klandestiene vakbond verbind . Begin Augustus het die hoëkommando van hierdie aktiwiteit bewus geword en die elf mans gearresteer wat hulle as die hoofkoppe beskou het. Daar was onmiddellik muiteringe en simpatie -aanvalle in die Wilhelmshaven -hawe. Teen 4 Augustus het die helfte van die vloot gestaak. Die opperbevel het sy taktiek van onderdrukking versterk. Meer is gearresteer en in die hof gedaag. Twee is tereggestel en verskeie ander het lang tronkstraf opgelê. Die staking is verbreek. Dit lyk asof die onderdrukking daarin geslaag het - ten minste op die oog af. Die matrose was bang, maar hulle het meer as vrees alleen uit hul ervarings daardie somer geleer. Die opstand is tydelik in die wiele gery, maar die haat vir die gesaghebbendes, die gevoel van solidariteit en die gees van opstand het steeds versprei.
Op 18 en 25 November was daar massiewe betogings, veral in Berlyn, ter viering van die aankondiging van die Russiese Revolusie (wat uiteindelik vir die massas vrede beteken het) en protesteer teen die regeringsbesluit wat alle vergaderings verbied. Kort daarna het die voortsetting van die vredesonderhandelinge in Brest -Litovsk aan die Duitse volk duidelik gemaak dat ten spyte van die voornemens van die Bolsjewiste, vrede nog nie gerealiseer was nie. "Die werkersklas het dadelik die indruk gekry dat die Pan -Duitsers steeds die situasie onder die knie het, en dat dit nutteloos was om op te roep vir 'n vrede sonder anneksasies of herstelwerk."  Die aard van die regering openbaar hom meer en meer duidelik deur sy onwilligheid om toe te gee aan die begeertes van die oorgrote meerderheid van die bevolking.  Die lewensomstandighede het 'n verdere draai geword.  Daar was geen einde aan die ellende sonder 'n fundamentele verandering in die struktuur van die regering en die samelewing as geheel nie. Tensy die massa -werkers, matrose en soldate -hulle self sou optree, sou hulle hulself moes onderwerp aan nog groter slagting in oorlog en ontneming tuis.
Daarom het dit aan die massas voorgekom dat hulle self 'n weg na vrede en demokratisering van Duitsland moet probeer vind. Hierdie gevoel vorm die agtergrond vir die groot stakings in Januarie 1918, wat 'n kleedrepetisie vir die Novemberrevolusie was. 
Op 14 Januarie was daar massastakings en betogings in Wene wat protesteer teen die mislukking van die vredesgesprekke. Rade is gevorm wat met die regering onderhandel het.  Berlyn het op 28 Januarie uitgebreek tydens 'n massapolitieke staking. Hierdie staking was nie spontaan nie. Dit was eerder goed beplan deur 'n groep van 1500 werkersafgevaardigdes, insluitend verteenwoordigers van byna al die ammunisiefabrieke in die gebied.  Instrumenteel in hierdie beplanning was die "Revolutionare Obleute" (revolusionêre stopbestuurders), 'n militante groep metaalwerkers wat teen die gevestigde vakbonde sowel as die regering geveg het.  Sowat 400 000 het op die eerste dag toegeslaan. Fabriekafgevaardigdes is verkies en 'n 400 -jarige Arbeidsraad is gevorm.  "Die doel van die stakers was vrede, hulle het ook werknemers se verteenwoordiging geëis in vredesonderhandelinge, beter kos, die afskaffing van krygswet en 'n demokratiese regime in Duitsland met gelyke konsessie in Pruise."  Die staking het vinnig versprei oor Duitsland, bereik Kiel, Hamburg, Leipzig, Brunswick, Keulen, Breslau, München, Nuremburg, Marnheim, Madgedeburg, Halle, Bochum, Dortmund en ander dorpe, met meer as 'n miljoen werkers wat in die volgende paar dae uitgaan.  Die Berlynse Arbeidsraad het nie probeer om die funksies van die plaaslike of nasionale regering oor te neem, mag oor te neem of selfs voor te stel as 'n embrionale orgaan van dubbele mag nie. Dit was eerder "niks meer as die uitdrukking van 'n massabeweging nie." , die woordvoerder van die massale begeerte na vrede en 'n aandeel in die regering.
Die reaksie van die regering was onderdrukking en 'n weiering om met almal behalwe vakbond- en SPD -leiers te onderhandel. Sommige van die werkers het hul konsepvrystellings verloor. Die weermag en die polisie het betogers in bloedige straatgevegte betrek. Koerante is gesensor of gesluit. Teen 3 Februarie het die meeste stakers opgegee en weer gaan werk.  Klein verstand bereik in 'n onmiddellike sin deur hierdie staking. Daar was geen veranderinge in die regering se beleid of struktuur nie. Die effek van hierdie ervaring op die bewussyn van die betrokke werknemers was egter aansienlik. Die besef het ontstaan ​​dat die massas op geen manier die regering kon beïnvloed om aan hul begeertes vir vrede en politieke herorganisasie te voldoen nie, maar boonop dat die regering bereid was om enige uitdagings aan sy gesag ernstig te onderdruk.
Intussen, na die ervarings van Januarie, het die massas nie meer geglo in die goeie wil van die Reichstag om hulle uit die oorlog en die militêre diktatuur te bevry nie. Hulle vertrou eerder op hul eie mag en hoop op 'n beter geleentheid as wat hulle in Januarie 1918 gebied het. 
Hierdie besef het egter nie onmiddellik tot verdere opstand of openlike aktiwiteit gelei nie. Die bewustheid van die grootheid van die taak wat hulle in die gesig staar - veral van die kragte waarop die regering kon staatmaak - het gelei tot 'n kortstondige staking van direkte aksies.
Onderdrukking, politieke verdeeldheid, misleiding veroorsaak deur BrestLitovsk, miskien ook deur die berigte wat byna deur die pers begin versprei het oor chaos en ellende in Rusland, militêre oorwinnings wat die volgende ineenstorting gemasker het, dit alles het ongetwyfeld bygedra om die Duitse massas in 'n soort te dompel van apatie tot aan die einde van die somer van 1918. . . . 
Daar was sporadiese, kleinskaalse, wilde katstakings in Julie en Augustus, maar dit was gelokaliseer en maklik ingeperk en verslaan. Sowat agt maande het verloop sonder dat ernstige werkersklasaktiwiteite uitgebreek het. Intussen het die lewensomstandighede steeds versleg en die oorlog duur voort, hoewel die Duitse weermag nou ernstige nederlae ly. Die regering en die streng beheerde pers het egter steeds die militêre situasie in 'n positiewe lig voorgehou. Hulle het baie moeite gedoen om die dreigende militêre ineenstorting vir die burgerlike bevolking te verberg. In die middel van September het die Duitse magte in 'n poging tot 'n laaste groot offensief so 'n ernstige terugslag beleef dat die verslegtende situasie nie meer weggesteek kon word nie. Moraal by die huis en aan die voorkant sak. Die aantal woestyne het toegeneem. Daar was 'n stormloop op die banke en daar was sprake van 'n totale ineenstorting.  Aan die begin van Oktober was daar nog 'n verpletterende militêre nederlaag. Dit lyk asof die atmosfeer van die hele land oornag verander het. Daar was 'n poging tot herorganisasie binne die regering. Prins Max von Baden het die nuwe kanselier geword en beloftes van toekomstige demokratisering is gemaak. Dit was geen ware herstrukturering nie, maar slegs 'n poging om onenigheid te stil. In ooreenstemming met hierdie doel, bied prins Max kabinetsposte aan lede van die SPD aan. 
Einde Oktober het die Duitse Hoëkommando besluit om 'n laaste gasvlootaanval op Engeland te probeer doen om sy kommunikasie met sy Europese bondgenote te onderbreek. Skepe in die Wilhelmshaven- en Kiel -hawens is beveel om op die 28ste in die see te gaan. Dit het die matrose verras, wat onmiddellike vrede verwag het met die 'verandering' in die regering.
Die oortuiging het onder die mans versprei dat die regering niks weet van die voorgestelde vlootoptrede dat die offisiere die Engelse kus wil bombardeer en sodoende alle kanse op vredesonderhandelinge vernietig nie en dat dit alles 'n staatsgreep is wat deur die Pan- beplan is Duitse offisiere. 
Mutinies het op verskeie skepe uitgebreek. Na twee dae van 'n gespanne afwyking, is die bevele teruggetrek. Die matrose het gevoel dat hulle 'n morele oorwinning behaal het. Hulle viering duur egter nie lank nie. Die Admiraliteit het onmiddellik meer as 600 mans gearresteer wat betrokke was by die muitery aan boord van die "Thuringen" en die "Helgoland". Hulle is aan wal geneem en toegesluit. Die matrose se herinneringe aan die teregstellings en lang tronkstraf van die vorige somer was nog vars. Die besef dat hul kamerade nie in die steek gelaat kan word nie, het posgevat. Die strate in Kiel was gevul met matrose, werkers, vroue en kinders op Saterdag 2 November. "Daar was 'n soort vakansiegees in die lug." Kiel. Daar het hulle gemeng met die radikale dokwerkers en ander plaaslike werkers. 'N Slag het uitgebreek met troepe lojaal aan hul offisiere en agt matrose is dood. Die logika van die opstand het die matrose tot die gevolgtrekking gekom dat hulle die regime moet omverwerp, anders word hulle vermoor.
Uit vrees dat daar verdere doodsvonnisse sou kom, het die matrose besluit om sake in eie hande te neem. Op 4 November neem muitende matrose die stad Kiel in besit. Hulle het matrose se rade gekies, en die arbeiders in die skeepswerwe wat gestaak het, het arbeidersrade gekies. Die werkers- en matrose se rade het al die mag in hul hande gehad. Teen 7 November het die bemanning van die hele vloot, met die uitsondering van ongeveer 30 duikbote en 'n paar torpedobote, by die muiters aangesluit. 
Komitees en rade is gevorm op die skepe en in die kaserne, sowel as vir die gebied as geheel. Troepe is gestuur om die opstand neer te sit, maar hulle laat toe dat hulle deur die rebelle ontwapen word. Baie matrose het die hawegebiede verlaat om die nuus in Duitsland te versprei en matrose, soldate en werkers aan te moedig om op te tree soos hulle gedoen het. Hulle het besef dat daar geen keer is nie, dat hul alternatiewe nou revolusie of dood is.
Die regering het Gustav Noske ('n SPD -burokraat) na Kiel gestuur in reaksie op die eise van die matrose om met verteenwoordigers van die opposisiepartye - die USPD (Onafhanklikes) en die SPD te vergader.  Noske het 'n hartstogtelike toespraak gelewer en is deur die Sailors 'and Workers Council tot goewerneur van Kiel verkies. Die vlootopstand is dus deur die SPD herstel. 
Die idees en gees van die opstand het egter reeds versprei. Rade het op 6 November in Cuxhaven, Bremen en Hamburg ontstaan. Die Duitse regime was op die punt om in duie te stort. Prins Max het Ebert, die minister van SPD, ontbied en die kanselierskap aan hom oorgegee. Ebert was daartoe verbind om die monargie te red. Maar dit was duidelik 'n geval van te min, te laat, van die kant van die regering.
In die volgende paar dae het die hele Duitsland in 'n spontane opstand uitgebars en al die politieke leiers (van heel regs na heel links) verras. Massademonstrasies teen die oorlog en die verslegtende lewensomstandighede het dwarsdeur die land verskyn. Die appèlle van die matrose het 'n reaksie getref. Dit lyk asof die hele nasie tot stilstand gekom het. Soldate het geweier om die betogers te onderdruk en die meeste het selfs na hulle kant toe gegaan.  Die mag van die regering het verdamp.  Werkers-, matrose- en soldaatrade het ontstaan ​​en tydelik was politieke mag effektief in hul hande. Die rol van die rade ("sovjete") in die Russiese rewolusie het beslis gehelp om die idee van hul organisatoriese vorm te versprei. Die ervaring van die Duitse werkersklas en gewapende dienspersoneel self was egter baie belangriker, veral in die lig van hul probleme en hul ervarings van die afgelope twee jaar.
Die rade was 'n vinnig geïmproviseerde elementêre vorm van selfregering wat die volkswil uitgespreek het in 'n tyd toe die regering die land se vertroue verloor het. . . . Die matrose se rade het begin as 'n voortsetting van die voedselkomitees wat tydens die oorlog in die vloot opgerig is. Die werkersrade het ontstaan ​​uit die stakingskomitees wat tydens die stakings van 1917 en 1918 in die fabrieke gevorm is. . . . 
Die gees van opstand het vinnig versprei, in die fabrieke, die kaserne en in die strate. Anderson beskryf die ywer van die eerste paar dae van die revolusie:
Gedurende die eerste dae van die November -rewolusie is werkers- en soldaatrade in alle werkswinkels, myne, dokke en kaserne verkies. Die mense was in beweging. Elke keer as skares bymekaargekom het, het hulle woordvoerders en afgevaardigdes aangewys, wat namens hulle as hul direkte verteenwoordigers sou praat en optree. Dit het regoor die land gebeur. 
Die rade was meestal polities van aard. Dit wil sê, hoewel hulle afgevaardigdes van fabrieke insluit, was vrede en regeringshervorming hul primêre bekommernis, eerder as die selfbestuur van produksie en die samelewing. Op sommige plekke het rade in die fabrieke egter gestig en wou hulle produksie beheer. Bernard Reichenbach, 'n voormalige lid van die KAPD, het die vorming van hierdie rade beskryf:
Onafhanklike rade, gebaseer op fabrieke eerder as op handel, soos voorheen algemeen was, het spontaan oral in Duitsland verskyn. Dit was in 'n groot mate die gevolg van die ekonomiese chaos. Toe 'n fabriek tot 'n stilstand kom weens 'n gebrek aan brandstof of grondstowwe, was daar niemand na wie om hulp te soek nie. Die regering, partye, vakbonde, kapitaliste kon niks doen om basiese probleme van vervoer, brandstof, grondstowwe, ens op te los nie. Resolusies, verklarings, bevele, selfs papiergeld het min nut gehad. Onder die omstandighede sou werkers 'n raad vorm en self hul probleme probeer oplos. 
Hierdie beskrywing, in die lig van die ander beskikbare historiese en eerstehandse verslae, blyk 'n oorskatting te wees van die ontwikkeling van selfbestuur in November 1918. 
Die onmiddellike gevolg van die revolusie was in elk geval dat die mag effektief in die hande van die werkersklas was en deur hulle rade uitgeoefen is.  Boonop was die rade self werklik die uitdrukking van die wil van die massas (alhoewel dit te betwyfel is of 'n mens dit eintlik klasorgane kan noem). Die afgevaardigdes wat gekies is, kon te eniger tyd teruggeroep word en moes dus die begeertes van hul kiesafdelings weerspieël en uitoefen. Anderson beskryf hierdie proses:
Een belangrike kenmerk van die "tarief" -stelsel is die direkte en permanente beheer van die kiesers oor die adjunk. Die adjunk kan op 'n oomblik kennis van sy mandaat ontneem word indien en wanneer hy dit nie in ooreenstemming met die wil van sy kiesers uitoefen nie. Die "Rite" -stelsel is dus 'n selfs meer ekstreme en direkte vorm van demokrasie as 'n parlementêre stelsel. 
Die rade kon nie, en in die meeste gevalle, nie lank hul mag behou nie. Op 16 Desember 1918 het die konferensie van Arbeids- en Soldaatrade in Berlyn gestem om verkiesings vir 'n parlementêre Nasionale Vergadering op te stel, wat hulself effektief van alle mag ontneem het. Alhoewel baie van die afgevaardigdes van hierdie konferensie nie self werkers was nie, was dit leiers van die politieke partye, soldate, selfs offisiere, ens. meer op grond van die ou sosiaal -demokratiese beweging as op grond van algemene sosiale ervaring. Daar was geen massiewe betogings in protes teen hierdie besluit toe dit aangekondig is nie. Daar is dus geen sin om te praat van 'verraad' van die massas nie. Ons moet eerder vra hoe en waarom die massas, nadat hulle die mag gehad het, bereid was om dit weer op te gee. Voordat ek na hierdie moeilike vraag gaan, wil ek 'n paar beskrywings en ontledings van die ontwikkeling van werkersklasaktiwiteite op verskillende gebiede in Duitsland aanbied. 
‑ -Hamburg was 'n swaar industriële gebied met taamlik gediversifiseerde vervaardigingsondernemings. Die grootste deel van die arbeidsmag was relatief ongeskool en meer as die helfte was betrokke by metaalbewerking en masjinerie. Die arbeidersbeweging daar was redelik konserwatief in vergelyking met die res van Duitsland. Daar was 'n paar veldtogte voor 1913, maar die oorgrote meerderheid van die werkersklas is deur 'hul' vakbonde in lyn gehou. Gedurende 1918 was daar veldtogte en demonstrasies wat deur die owerhede onderdruk is. Op 5 November het die plaaslike koerante verslag gedoen oor die Kiel -opstand in hul oggend -uitgawes. Teen die middag het stakings deur die stad begin versprei. Die SPD en die vakbonde is verbaas. 'N Massevergadering het gelei tot 'n aanvanklike resolusie wat 'n onmiddellike algemene staking vereis. Die plaaslike SPD -leiers kon die vergadering egter oortuig om hul optrede vir twee dae uit te stel. Later die dag het die USPD 'n massavergadering gehou, wat tussen 5 000 en 6 000 bygewoon het. Comfort beskryf hierdie byeenkoms:
In hierdie vergadering was duidelik duidelik wat 'n 'gees van revolusie' genoem kan word. Opgewonde oor die einde van die oorlog en opgewonde oor die vrylating van opgekropte emosies, vul die opgewonde deelnemers die saal met gejuig en geskreeu terwyl groepe matrose uit Kiel en verskillende ontsnaptes uit militêre gevangenisse op die verhoog spring om hul kamerade tot aksie aan te spoor. Die onafhanklike leiers, wat die vergadering belê het, het nie hierdie gees geskep nie. Hulle kon net hoop om dit te kanaliseer vir die bereiking van konkrete doelwitte, iets wat die meerderheid sosialiste die middag so versuim het om te doen. Met groot moeite kon die USPD -leiers uiteindelik die vergadering tot stemming bring oor 'n reeks spesifieke voorstelle: werkers- en soldaatrade moet saamgestel word, geen funksionarisse van die vakbonde of koöperasies mag deelneem aan die werkers van Hamburg nie moet onmiddellik 'n algemene staking uitneem ter ondersteuning van die sosialistiese revolusie. Hierdie voorstelle is eenparig aanvaar. 
Die volgende dag, 6 November, het die stadsregering die Arbeids- en Soldaatrade as wettige regerings erken en aangebied om met hulle te onderhandel. Met ander woorde, dit het hul 'legitimiteit' bederf, maar was nie van plan om die mag aan hulle oor te gee nie. Daar het dus 'n situasie van dubbele mag bestaan ​​en meestal het besluiteloosheid geheers.  Tussen 7 en 10 November is rade volgens 'n spesifieke prosedure verkies en 'n politieke struktuur geskep.
. . . elke plant kies afgevaardigdes volgens 'n ingewikkelde stelsel van proporsionele verteenwoordiging. Hierdie afgevaardigdes, wat saam die Werkersraad gevorm het, sou dan saam met die afgevaardigdes wat deur die verskillende militêre eenhede in die gebied (die Soldaateraad) verkies is, saamkom om die Uitvoerende Gesag te kies. Die uitvoerende gesag sou op sy beurt die presidium uit sy lidmaatskap kies, wat dan die uitvoerende bevoegdhede van die regering sou aanvaar. Vrae oor basiese beleid sou deur 'n gesamentlike vergadering van die lede van die twee rade beslis word. 
Die Uitvoerende Raad het bestaan ​​uit agtien fabrieksafgevaardigdes plus drie afgevaardigdes van elk van die vier groepe - SPD, USPD,  "Free Unions" en "left radicals." Laufenberg, van die linkervleuel van die USPD, en 'n voorstander van die raadsisteem, is tot hoof van die Presidium verkies. Op 12 November het die Presidium gestem dat die rade die stadsregering sou vervang. Die afgevaardigdes van die raad het die stadsaal oorgeneem en die rooi vlag gewaai.  Dit was die hoogtepunt van die rade se mag. Vier dae later, onder die druk van toenemende finansiële probleme en die opposisie van welgestelde sakelui, het die Presidium gestem om die plaaslike regering en die Senaat te herskep as die "administratiewe organe van die Rade." Op die 18de word 'n groep sakelui in Hamburg die "Ekonomiese Adviesraad." Krag op fabrieksvlak bly ook ongestoord. 
Tydens die verkiesings vir die plaaslike regering van Januarie en Maart 1919 het die SPD 'n meerderheid van die stemme gekry. Ook in Maart is verkiesings tot die nuwe Werkersraad gehou. Hierdie keer is afgevaardigdes verkies op dieselfde manier as regeringsverteenwoordigers, eerder as op 'n winkelbasis soos voorheen. Hierdie nuwe Raad het geen duidelike funksies gehad nie, maar het gou gerig op welsynsprobleme.
Intussen het werkloosheid (meer as 10% in Januarie) en ekonomiese probleme (veral voedsel en steenkoolvoorraad) begin toeneem.  In die vroeë deel van 1919 was daar 'n paar groot betogings en stakings in Hamburg. Op 6 Februarie was daar 'n massademonstrasie om die besetting van Bremen deur Berlynse troepe te protesteer. Baie van die werkers was gewapen en verwag miskien 'n soortgelyke behandeling.  'N Maand later het ongeveer 80% van die stemgeregtigdes egter vir die plaaslike verkiesings opgedaag, wat die SPD 'n meerderheid gegee het.  Op 15 April het 'n betoging van werkloses handuit geruk en die Arbeidersraad bestorm. Daar is geplunder en geplunder te midde van wydverspreide oproer. Ongeveer die helfte van die plaaslike troepe en polisie het na die betogers gegaan. Die regering het uiteindelik daarin geslaag om die orde met geweld te herstel.  Die rol van die SPD was uiteindelik duidelik vir die werkende mense van Hamburg. Die SPD het probeer om die polisie en die troepe te suiwer deur 'n lojale elite -leërkorps te skep.
In Mei het die publikasie van die konsep van die Wet op die Ondernemingsrade (wat die rade slegs 'n teken van medebeslissing gegee het en dit aan die vakbonde sou ondergeskik stel) protes en demonstreer in Hamburg veroorsaak.
Die reaksie in Hamburg op die nuwe wet was onmiddellik en gewelddadig. Verskeie werksrade het tegelyk bymekaargekom en telegramme na Berlyn gestuur om die wet te verander. Daarna het hulle 'n komitee van nege georganiseer om die bestaande rade te verenig in teenstelling met die wet. Op 30 Mei vergader verteenwoordigers van al die werksrade van Hamburg en verklaar hul opposisie teen die konsep. . .
"Die vergadering ... lewer eenparig die skerpste protes teen die ... konsepwet aangaande die fabrieksrade. Hierdie wet sou die laaste prestasies van die revolusie wegneem en sou heeltemal terugkeer na die entrepreneurs en die kapitaliste se beheer oor die hele ekonomiese lewe. Die konsep weerspreek botweg die wense van die georganiseerde proletariaat en toon aan hoe onwaarskynlik die huidige Rykregering is om iets betekenisvol te bereik. " 
Hierdie Komitee van Nege het die fokus geword vir opposisie teen die Wet op die Raad, die vakbonde, die SPD en die Reich -regering. Hierdie kragte het egter nader aan mekaar gewerk teen die begeertes en aktiwiteite van die werkers. Die vakbonde het dus begin om werkers wat hul beleid teenstaan ​​- of dié van die regering - te verdryf. Enige werknemer wat toe uit die vakbond gegooi is, is deur sy werkgewer ontslaan. 'Die dreigement om u werk in Hamburg te verloor, in 'n tyd toe die werkloosheidsyfers aanhou toeneem, was ernstig.'
Maar op 24 Junie het 'n massademonstrasie teen die kwaliteit van die vleisrantsoene tot 'n stryd tussen die skare en die nuwe troepe gelei. Die Komitee van Nege het uitgebrei tot 'n Komitee van Twaalf en het die georganiseerde uitdrukking geword van groot ontevredenheid en 'n bedreiging vir die gevestigde mag. Daar was 'n toestand van virtuele burgeroorlog. Die volgende dag is die troepe verras, ontwapen en deur die stad opgeruk.  Op die 27ste het Noske in Berlyn aangekondig dat troepe gestuur word om die Hamburg -regering te beskerm. 'N Staat van krygswet is verklaar. Die troepe, onervare en min in getal, is egter geslaan en teruggery na Berlyn. Toe is 'n groot losband gestuur en die plaaslike magte is verslaan. Hamburg was tot Desember beset en onder krygswet.  Boonop het die SPD -beheerde Arbeidersraad vir die stad probeer om die destydse outonome Komitee van Twaalf onder sy beheer te bring. Die komitee is amptelik tot 'n orgaan van die Raad verklaar. Verdere manipulasies deur die SPD en regse lede van die USPD het die einde van hierdie uitdrukking van werkersklas outonomie uitgespel.  'N Onrustige vrede heers vir 'n paar maande.
Die aborterende Kapp Putsch in Maart 1920 is begroet deur 'n algemene staking in Hamburg -as in die res van Duitsland. Werkers het hulself gewapen en toegeslaan teen die poging tot regse staatsgreep. Hulle het egter nie daarin geslaag om hul winste na die staking te konsolideer nie, en het hulle vir die tweede keer in minder as anderhalf jaar feitlik van ware mag ontslae geraak. Een van die belangrikste oorsake van hierdie mislukking - en die skynbare agteruitgang van die arbeidersbeweging in Hamburg - was die bestaan ​​van skerp verdeeldheid binne die werkersklas. Geskille tussen werkers wat aan verskillende partye behoort, het die klas solidariteit ondermyn wat moontlik uit die verenigde stakingsaksie ontstaan ​​het.
1921-1923 was jare van verdere onrus in Hamburg. Daar was massademonstrasies en stakings, wat om verskillende redes plaasgevind het. Bestaande organisasies, van die KPD (Kommunistiese Party) tot die SPD en die konserwatiewe vakbonde, kon die bewegings egter omhul, hul leiding oorneem en in 'n nie -revolusionêre rigting teruglei. Soms was die KPD gewillig om 'n massa -opstand aan die spits te staan, maar op bevel van Moskou het hulle gewoonlik teruggetrek. 
Die aktiwiteite van die verskillende partye moet nie as 'verraad' van die werkersklas beskou word nie. 'N Kombinasie van onderlinge gevegte, erge onderdrukking, die bedreiging van werkloosheid en subtiele koöperasie, tesame met 'n veerkragtige geloof in die instellings van die burgerlike demokrasie, het daarin geslaag om die werkersklas te beperk en te demoraliseer in sy nuttelose pogings om sy outonomie te bewerkstellig en produksie te bestuur en die samelewing as geheel. Eerstens, in 1918, was daar sterk illusies oor parlementêre demokrasie, die SPD en die vakbonde, illusies wat destyds in Duitsland woed. Die "propaganda van werklike gebeure"  het hierdie illusies onder die meeste werkers verdryf. Teen daardie tyd was dit egter te laat. Die Berlynse regime het homself versterk, daar was 'n nuwe leër, goed toegerus en lojaal aan die regering, en die vakbonde het nou die mag gehad om hul beleid na te kom. Die ontwikkelinge van Hamburg is op baie maniere parallel met dié van die res van Duitsland in dieselfde tydperk.
Die situasie in Beiere was baie ingewikkelder. Op 8 November is 'n "Raadsrepubliek" van bo af uitgeroep deur Kurt Eisner van die USPD, wat 'n 'sosialistiese' kabinet gevorm het wat bestaan ​​uit partyverteenwoordigers, nie fabrieksafgevaardigdes nie.  Die nuwe regering het nie net ontstaan ​​voor die totstandkoming van rade op plaaslike en fabrieksvlak nie, maar het ook geen moeite gedoen om die reeds bestaande staatsburokrasie af te sit nie.
Eisner en sy raadsregering was onvoorbereid en geïsoleer: sonder administratiewe ondervinding het dit op die bestaande burokrasie staatgemaak sonder 'n vaste basis onder die bevolking, maar was gedwing om saam te werk met die meerderheid sosialiste en boereorganisasies ten koste van die sosiale revolusie uitstel tot 'n onbepaalde toekomstige tyd. 
Dit wil egter nie impliseer dat daar geen werkersklasaktiwiteit in Beiere was nie. Dit het verskillende vorme aanneem as gevolg van bestaande spesifieke plaaslike toestande. Die regering het die vorming van rade aangemoedig, alhoewel op 'n vae manier.
Revolusionêre rade is in elke groot stad van Beiere gevorm binne enkele dae na die staatsgreep van 7 November. . . . Die vorm en belangrikheid van die rade. . . het van stad tot stad verskil: in Augsburg het 'n raad van werkers en soldate volledige gesag in Nuremburg gekry, 'n sterk raad moes 'n sterk burgemeester verdra en in swaar Katolieke Regensburg kon die burgemeester sy voorregte handhaaf en die plaaslike rade oorheers. Dit is moontlik om met sekerheid aan te teken dat daar teen einde November 'n soort van raadsorganisasie in feitlik elke township in Beiere was, en dat daar dus ten minste ses tot sewe duisend afsonderlike instansies in die hele raadsisteem bestaan. Hierdie rade is op elke denkbare manier saamgestel en verteenwoordig 'n wye spektrum van politieke oortuiging. Met enkele uitsonderings het die rade weinig invloed of kontak gehad buite hul afsonderlike plekke, en daarom kan die term "raadsisteem" ietwat misleidend wees. 
Die plaaslike rade het meestal 'n soortgelyke verhouding met die plaaslike staatsdiensburokrasieë as die Beierse "Raadsregering".
Dit was kenmerkend van die werkersrade om plaaslike amptenare heeltemal uit te dwing of (meer gereeld) om administratiewe modus vivendi met regeringsburokrate te bewerkstellig. Met sy setel in 'n stadsaal of distrikskantoor sou 'n werkersraad gewoonlik probeer om burokratiese funksies te dikteer of daaroor toesig te hou. 
In München is onmiddellik 'n stadswye raad gevorm. Daarna het hy toesig gehou oor die verkiesing tot winkelrade wat van onder af 'n heropgestelde stadsraad gevorm het. Hierdie rade het egter min mag uitgeoefen, onder die administratiewe beheer van Erhard Auer, die minister van binnelandse sake en 'n teenstander van die raadsisteem. In Mei 1919 is 'n massa -rebellie in München, wat protesteer teen steeds verslegtende lewensomstandighede en die skynheilige "raadsregering" neergelê deur Berlynse troepe wat toe krygswet ingestel het.
In die weermag is ook rade vinnig gevorm. Hulle het egter onder die beheer van die leiers van die weermag gebly, maar daar was min werklike veranderinge.
Die soldaatrade het vinnig 'n soortgelyke vorm aangeneem as die kaders van die bestaande militêre instelling. Vir elke eenheid van die Beierse Weermag is 'n verteenwoordigende raadsliggaam ingestel as 'n eweknie. Die eerste element, wat in die nag van die opstand in München saamgestel is, was 'n soort tydelike algemene staf, bloot aangewys as die Raad van Soldate. Op 8 November het hierdie sentrale gesag opdrag gekry dat elke militêre pos 'n barakraad van tien soldate moes kies. . . . Toe 'n mate van orde in die stad herstel is, is verdere regulasies uitgevaardig in 'n poging om die beginsels van 'n raadsisteem vir die hele Beiere vas te stel. Instruksies op 13 November het uiteengesit, 1) dat behalwe die barakrade ook rade in die militêre hospitale sou wees om die gewondes te verteenwoordig. om hul hoogtepunt in 'n stuurkomitee te vind "4) en dat die stuurkomitee op sy beurt twee gevolmagtigdes sou delegeer wat" in die intiemste kontak "met die minister van militêre sake sou saamwerk. . . .
Die funksies wat aan die soldate se rade verleen is, was onduidelik genoeg om die rade 'n hoop op grootsheid te bied en tog geen werklike gesag te weerhou nie. Die barakrade het die reg gekry om klagtes aan te hoor, promosies aan te beveel, om die verwydering van junior graadoffisiere aan te vra en om by te staan ​​in die weermagbevelposte. Maar die laaste woord is in elke geval toegedien aan die Ministerie van Militêre Sake, waar die teenwoordigheid (sonder voorgeskrewe bevoegdhede) van die raadsgevolmagtigde al dan nie van wesenlike belang is. 
Hierdie rade het selfs enige skyn van mag vinnig verloor. Trouens, wat daar van 'n 'raadsisteem' in Beiere was, het teen Desember 1918 al sy mag verloor. Op die 17de van daardie maand het die regering 'n reeks regulasies aangeneem rakende die finale uitslag van die 'raadsisteem'. Hierdie regulasies effektief:
1) die gesamentlike soldate- en werkersrade uitgeskakel, gewoonlik die vroegste en mees radikale van raadsliggame
2) 'n beëindiging van die aanspraak op outonomie van die stelsel van boere rade beëindig en sodoende hul beheer deur die Ministerie van Binnelandse Sake en
3) die werkersrade effektief verminder tot 'n byvoegsel van die burokrasie terwyl hulle slegs vervullende burokratiese pligte aan hulle toewys. 
Alle uitvoerende mag is gesentraliseer in die staatsregering en het buite die bereik van die massa van die bevolking gebly. Daar was min protes oor hierdie optrede. Boonop was daar min aktiwiteit oor die eise vir die selfbestuur van produksie of die samelewing as geheel. Beiere, hoofsaaklik 'n boeregebied, is 'n uitstekende voorbeeld van die vinnige voorkoms van rade wat amper geen revolusionêre inhoud gehad het nie. In 1919 word Beiere die toneel van verskeie staatsgrepe en pogings tot staatsgrepe, regs sowel as links. Maar min van al hierdie onrus in die regering het die daaglikse lewens van die werkende mense en kleinboere geraak, wat in 1919 relatief selfvoldaan was in vergelyking met die res van die land. Die Beierse "Raadsrepubliek" is vinnig oorlede, net soos die uitwerking daarvan op die bewussyn van die inwoners van hierdie gebied.
Die situasie in Berlyn was uiters ingewikkeld omdat dit die fokuspunt was, inderdaad die setel van mag, die neiging tot die res van Duitsland. Oorwegings van die nasionale situasie het dus van die begin af 'n rol gespeel in die situasie in Berlyn, aangesien die plaaslike uitvoerende gesag van die Arbeids- en Soldaatrade die wettige nasionale regering was. In hierdie afdeling van die hoofstuk word gefokus op die ontwikkelinge in die nasionale situasie, soos dit die werkersklasaktiwiteit in Berlyn weerspieël en kondisioneer.
Soos vroeër gesê, stort die keiserlike regering op 9 November 1918 in duie weens 'n spontane opstand deur soldate, matrose en werkende mense. Daar was onmiddellik 'n situasie van dubbele mag, in Duitsland as 'n geheel en in baie spesifieke stede en gebiede.  In Berlyn het twee nasionale uitvoerende liggame gelyktydig bestaan, met 'n onduidelike grenslyn tussen hulle. Daar was die People's Commissars (drie van die SPD en drie van die USPD) wat die voorlopige regering was, en die uitvoerende raad van die Berlynse werkers- en soldaatrade. Teoreties was die Uitvoerende Komitee die werklike mag en moes die Volkskommissaris daaraan ondergeskik wees. In werklikheid was dit nie die geval nie. Die People's Commissars, wat meestal die ou Duitse politieke en sosiale instellings verteenwoordig het, kon 'n groot mag behou. 
Van die begin af het die SPD en die vakbonde alles in hul vermoë gedoen om die beweging te beperk en hul hegemonie te handhaaf. Hulle het besef dat hulle destyds nie op die weermag of die polisie kon reken nie en dat enige poging om die opstand openlik te onderdruk, sou misluk het. Hulle het dus probeer om hulself in beheer van die beweging te plaas. Badia skryf oor die SPD:
Hulle hardloop agter die rewolusie aan, vang dit, probeer dit in bedwang hou, en het nie die mag gehad om dit heeltemal te beheer nie, probeer ten minste om dit te oriënteer, om te verhoed dat dit die staatstrukture bevraagteken dat dit nie moet wankel nie en die fondamente moet versteur. van die Ryk. 
Anderson skryf oor die vakbonde:
Gekonfronteer met die gevaar (dws om beheer te verloor) het die vakbondleiers besluit om nie regstreeks teen die Arbeids- en Soldaatrade te veg nie (hierdie beleid sou te ongewild gewees het), maar om dit oor te plaas tot afgevaardigdes met streng beperkte funksies. Die idee was dat die afgevaardigdeskomitees nou saamwerk en deur die vakbonde gelei en beheer word. 
Die fundamentele kwessie was of Duitsland 'n 'Raadsrepubliek' of 'n parlementêre demokrasie sou word wat deur 'n Nasionale Vergadering beheer word. Die sekondêre, maar verbonde, gee uit wat die van sosialisering -wie produksie sou beheer. Die SPD en die vakbonde het die stigting van 'n nasionale vergadering ondersteun en wou beide die politieke rade en die fabriekskomitees en rade van al hul mag ontneem. Geen beleid kon egter op die massas afgedwing word nie, dit wil sê die SPD en sy kohorte het destyds geen beheer oor die dwangmiddels gehad nie. Dit was dus nodig om die massas na hulle kant toe te wen. Ten spyte van die skynbaar radikale aard van die November -opstand, was dit redelik maklik.
In die eerste plek het die werkersklas gewoond geraak aan sekere tradisies en oortuigings wat op baie maniere ooreenstem met hul werklike vooroorlogse situasie.  Tot die oorlog het die lewensomstandighede van die Duitse werkende mense inderdaad geleidelik verbeter. Die werkers het geleer om hul lot aan "hul" SPD en vakbondleiers toe te vertrou. Gedurende die oorlog het dit alles gebreek. Soos ons vroeër in hierdie hoofstuk gesien het, het die werkers teen die einde van die oorlog noodgedwonge self begin optree. Die SPD en die vakbonde stel hulself egter voor as die verpersoonliking en die organisasies van hierdie aanvanklik outonome beweging.
Sonder om daarvan bewus te wees, het die werkersklas die mag in November 1918 verower. Dit het in sy optrede veel verder gegaan as sy eksplisiete eise - en ver buite die bewussyn wat dit van sy eie aktiwiteite en begeertes gehad het. Nou moes hy besluit of sy sy nuutgevonde mag sou konsolideer (dit wil sê 'n ware raadsisteem skep) of terugkeer na die verwesenliking van sy aanvanklike eise (vrede, voedsel en parlementêre demokrasie). Die SPD het geglo met hierdie diep gelowige geloof in demokrasie om aan te voer dat 'n raadsisteem eerder 'n diktatuur as 'n ware demokrasie sou wees. Dit het in November  baie reageer onder die werkers, en hulle het selfs hul eie organisasies - die rade - genader op 'n manier soos dié van parlementêre demokrasie wat afgevaardigdes deur partye verkies eerder as natuurlike kiesafdelings, soos die algemene sosiale ervaring werk op die winkelvloer.
Min werkers kon hierdie argument, wat ooreenstem met hul eie ingewikkelde oortuigings, weerlê. Ten spyte van wat hulle bereik het, het hulle steeds geglo in tradisionele vorme van organisasie. So het hulle toegelaat dat die verteenwoordigers van die sosiaal -demokratiese beweging, die vakbonde, die linkse sosiaal -demokrate, die verbruikerskoöperasies, ensovoorts, almal op die rade sowel as die fabriekafgevaardigdes verteenwoordig was. Die rade op so 'n basis kon nie meer direk verteenwoordigend wees van die werkers op die winkelvloer nie. Hulle het blote eenhede van die ou arbeidersbeweging geword en werk dus vir die herstel van kapitalisme deur die bou van demokratiese staatskapitalisme deur die SPD. 
Dus, in 'n baie kort tyd, het die werkersklas gedeel - indien nie weggegee nie - die mag wat hom te beurt geval het.  Teen 16 Desember 1918, die datum van die eerste konferensie van die Arbeids- en Soldaatrade, bly die mag slegs in die naam van die rade. Dus was hul besluit om selfmoord te pleeg, om hul 'mag' aan 'n Nasionale Vergadering te gee, bloot die legitimasie van 'n proses wat reeds begin het en wat voluit aan die gang was.
Oor die algemeen is die besluit van die eerste konferensie deur die Duitse werkende bevolking aanvaar. Dit wil egter nie impliseer dat slegs die uiterste linkses 'n raadsvorm verkies het nie. Tydens die konferensie self het ongeveer 250 000 werkers en soldate buite in die strate van Berlyn betoog. Hulle het 'n woordvoerder gestuur wat hul eise na die konferensie voorgelees het. Hulle was:
Sonder om daarvan bewus te wees, het die werkersklas die mag in November 1918 verower. Dit het in sy optrede veel verder gegaan as sy eksplisiete eise - en ver buite die bewussyn wat dit van sy eie aktiwiteite en begeertes gehad het. Nou moes hy besluit of sy sy nuutgevonde mag sou konsolideer (dit wil sê 'n werklike raadsisteem skep) of terugkeer na die verwesenliking van sy aanvanklike eise (vrede, voedsel en parlementêre demokrasie).
1. Duitsland is 'n verenigde sosialistiese republiek.
2. Volle mag aan die werkers- en soldaatrade.
3. Die Uitvoerende Komitee, verkies deur die Sentrale Raad, as die hoogste orgaan van wetgewende en uitvoerende gesag waardeur selfs die Volkskommissaris en alle sentrale owerhede van die Ryk aangestel en verwyder moet word.
4. Afskaffing van Ebert's Council of People's Commissars.
5. Onmiddellike en energieke uitvoering deur die Sentrale Raad van alle maatreëls wat nodig is vir die beskerming van die Revolusie, veral die ontwapening van die kontrarevolusionêres, die bewapening van die proletariaat en die vorming van 'n Rooi Garde.
6. Onmiddellike afkondiging deur die Sentrale Raad aan die proletariërs van alle lande vir die vorming van werkers- en soldaatrade om die gemeenskaplike taak van die sosialistiese wêreldrevolusie deur te voer. 
Ondanks hierdie eise het die konferensie oorweldigend ten gunste van die verkiesing van 'n nasionale vergadering en die afstaan ​​van mag deur rade in Duitsland gestem. Die massa -reaksie op hierdie besluit was glad nie opstandig nie. Teen hierdie tyd - einde 1918 - was die werkersklas tevrede met die bereiking van vrede en parlementêre demokrasie en het geglo dat die ekonomiese probleme op die een of ander manier opgelos sou word binne die huidige struktuur van die Duitse ekonomie.  Sulke gesindhede het egter nie lank geduur nie, maar het meegegee in die lig van die werklikheid van die situasie waarmee die werkers die komende jare te kampe gehad het. 
- In die vyf jaar na die November -rewolusie het die Duitse werkersklas voortgegaan met die stryd teen die regering en die instellings wat na die rewolusie ontwikkel het. Nuwe opvattings het onder baie werkers ontwikkel in die lig van die noodsaaklikhede van die oomblik en die stygende verwagtinge wat die revolusie veroorsaak. Die ekonomiese en sosiale krisis het onverpoos voortgegaan nadat die oorlog geëindig het. Inderdaad, Duitsland het etlike jare van krisis na krisis gegaan - ekonomies en sosiaal -.
Aan die begin van 1919 het die werkersklas verwag om 'n konkrete verbetering in lewenstandaard en werksomstandighede te sien. Niks van die aard was op die punt nie.
Na die oorwinning van die Revolusie wou die werkers nuwe paaie voor hulle oopmaak, hulle wou aktief deelneem aan die heropbou van die nywerheid. Die stakings was 'n uitdrukking van hul begeerte om nuwe ekonomiese en sosiale toestande te bereik. In plaas daarvan is hulle gevra om met 'n leë maag en lekkende stewels vir hul ou werkgewers te werk. 
(Ons moet daarop let dat die regering aan die einde van Desember heeltemal in die hande was van die SPD. Op die 23ste dag het die USPD -lede uit die nuwe regering bedank uit protes teen Ebert se stuur van troepe teen sommige matrose wat 'n regeringsgebou het en hul terugbetaling eis. Dertig van die matrose is gedood. Nou, aan die begin van 1919, was die regering in die hande van die SPD en het hulle 'n groot groep lojale troepe gehad om op te vertrou as hulle bedreig.)
Vroeg in Januarie 1919 was daar massiewe straatdemonstrasies in Berlyn, gereël deur die Revolutionare Obleute en die Spartacists, wat protesteer teen die verwydering van Emil Eichorn as polisiekommissaris van die stad. Eichorn was die laaste lid van die USPD wat steeds 'n belangrike openbare amp beklee. Die organiseerders van die betoging het hoop dat hulle massas mense kon mobiliseer vir 'n aanval op die nuwe magsbastions. Ongeveer 700 000 mense het op 5 Januarie die strate ingevaar na aanleiding van die linkse oproepe tot optrede.  Daar was egter min rigting vir die betogings. Sommige groepe het probeer om straatgevegte met die huidige orde te begin, maar hulle is teen die 11de militêr verslaan sonder veel moeite.  Baie min van diegene wat vir die betogings opgedaag het, het by die geveg betrokke geraak. Daar was meestal 'n situasie van 'n groot, redelik vreedsame betoging, terwyl terselfdertyd klein groepies met guerrilla -aktiwiteite besig was.'N Paar dae later het die 16de, 30,000 van die 35,000 stemgeregtigde stemgeregtigdes gestem tydens die verkiesing tot die Nasionale Vergadering.  Dit is duidelik dat die oorgrote meerderheid van die bevolking nog steeds bereid was om sy geluk te probeer met die instellings van die burgerlike demokrasie. Met die verkiesing tot die Vergadering het al die politieke rade regoor die land hul legitimiteit en aansprake op mag verloor, en die meeste van hulle het verdwyn. 
Gedurende die eerste helfte van 1919 was daar verspreide opstande oor Duitsland. Daar was verskillende spesifieke oorsake agter elkeen, maar in die algemeen kan 'n mens sê dat stygende verwagtinge gekombineer met verslegtende lewenstandaard 'n baie onbestendige situasie kan veroorsaak. Boonop het die werkers die hele tyd uit ervaring geleer watter aktiwiteite suksesvol sou wees en watter soort vrugteloos sou wees. Die Duitse werkersklas het gevorder van hul begrip van hulself as 'n klas tot 'n begrip van wat die take van 'n werkersklas in 'n krisissituasie moes wees, dit wil sê, stadig, revolusionêre klasbewussyn ontwikkel. Die regering moes gedurende hierdie tydperk troepe stuur om siektes in Bremen, Hamburg, Leipzig, Halle, die sentrale Duitse mynbuurte, Brunswick, Thuringia en die Ruhr te onderdruk.  As die regering nie in staat was om sy elite troepe troepe bymekaar te maak nie, is dit te betwyfel of die werkende mense in hierdie gebiede gestop kon word in hul pogings om hul eie sosiale organisasie en strukture te skep.
Opstand het nie net op groot afstande van die setel van die nuwe regering plaasgevind nie. In Maart 1919 was daar weer 'n algemene staking in Berlyn, waarin die oorwig van aktiviste matrose was. Die nuwe troepe het die opstand onderdruk en massa -teregstellings uitgevoer. Die regering word baie ernstiger in sy onderdrukking en die werkersklas het aanduidings gegee dat hulle nog ernstiger sou word in sy optrede. In Mei het die elite troepe München beset en honderde werkers tereggestel.
Meer as ooit was die werkersklas in staat om die ware aard van die SPD, die party wat homself voorgehou het, te sien as 'hul' party, en beveel nou die teregstelling van werkers wat lewensnoodsake eis. Werkers het die SPD in massa verlaat.  Ryder vat die aktiwiteite van die werkersklas in 1919 op en evalueer dit:
Die voortsetting en intensivering van die stakingsbeweging met sy politieke eise en die gebruik van geweld ondanks die byeenkoms van die Nasionale Vergadering getuig van die sterkte van die revolusionêre gevoel in Duitsland, wat ook die groei van politieke radikalisme in die jaar tot aan die Kapp Putsch verklaar . Agter die politieke griewe was werklike ekonomiese ontberings, want pryse het meer gestyg as lone, kos was skaars en duur. In die jaar 1919 was daar byna 5 000 stakings, met 'n verlies van 48 000 000 werksdae. Die 1920 -syfers sou nog hoër wees. 
Op 13 Januarie 1920 is 'n vreedsame massademonstrasie voor die Reichstag in Berlyn teen die inhoud van die nuwe Wet op die Ondernemingsraad wat daarbinne bespreek is, deur regeringstroepe afgevuur. Twee en veertig werkers is dood.  Dit het die werkers verder vervreem van die regering self sowel as die SPD en 'n bewustheid van die swakheid van vreedsame demonstrasies veroorsaak. In Februarie het massiewe betogings Duitsland getref in die lig van die aanvaarding van die Wet op die Ondernemingsraad self, wat deur die betrokkenes as 'n skyn beskou is en 'n poging om die werkers heeltemal aan die vakbonde te onderwerp en alle oorblyfsels van selfbestuur te vernietig.  Op 20 Maart het 'n nuwe situasie hom egter voorgedoen. 'N Groep dolle regses, waaronder 'n groot deel van die elite -weermag wat die SPD bevorder het, het onder leiding van Kapp, 'n regse nyweraar, probeer om die regering omver te werp. Die ekonomiese chaos word ondraaglik vir die ryk kapitaliste sowel as vir die werkers. Uiteraard was die oplossing wat die kapitaliste en die militariste gesoek het, aansienlik anders as dié van die werkersklas. Hierdie poging tot staatsgreep is begroet met die grootste algemene staking in die Duitse geskiedenis. Alhoewel hierdie staking 'n hoogtepunt was in die werkersklasaktiwiteit, het dit die vorm aanneem van 'n verweer van die regering teen die regses. Meer as 12 000 000 was betrokke by hierdie stryd teen die "Kapp Putsch."  Weereens, soos in November 1918, was effektiewe mag in die hande van die werkersklas.  Weer eens het die werkersklas hul bedoelings - en hul bewussyn en begrip van hul aktiwiteite - in hul optrede oortref, en weereens het hulle gekies om hul aanvanklike voornemens te bevestig, dit wil sê die regering beskerm, eerder as om hul outonome mag te konsolideer. Op sommige gebiede en onder groepe werkers in ander gebiede het die besef beslis gegryp dat die werkers self die samelewing kan bestuur, en dit inderdaad moet doen as hulle uit die situasie sou kom om die een na die ander krisis die hoof te bied en die ewige stand te hou. verslegtende lewensomstandighede. Hierdie begrip, die bereiking van die kern van die revolusionêre klasbewussyn, het egter nie deur die Duitse werkersklas versprei nie. Baie werkers het nog steeds vasgehou aan die ou opvattings en tradisies wat deur die ontwikkelinge in Duitsland so stadig ondermyn word.
Die reaksie op die abortiewe "Kapp Putsch" was die laaste massastryd op nasionale vlak in Duitsland tot die somer van 1923. Die lewensomstandighede het tussen 1920 en 1923 steeds versleg, aangesien die land deur 'n hewige inflasie geknou is en verder ekonomies deur die land geruk is. die behoefte om vergoeding te betaal aan die oorwinnaars van die Eerste Wêreldoorlog  Stakings het steeds in die hele land plaasgevind. Elke jaar het daar inderdaad nog meer aanvalle plaasgevind. Hierdie aktiwiteite was egter in 'n groot mate lokaal,  en die regering het, nadat hulle weer beheer oor die dwangmiddels gekry het, dit wreed onderdruk. Te midde van hierdie chaos en werkersklasaktiwiteite, is 'n paar interessante nuwe organisasies gestig in 1920 - die KAPD ('n skeiding van die Kommunistiese Party wat Leninistiese idees van 'n party verwerp het terwyl hulle die noodsaaklikheid aanvaar het dat revolusionêre organisasies 'opvoed' "die werkers) die AAUD ('n anargosindikalistiese organisasie wat probeer het om die strukture van die nuwe samelewing in die vorm van industriële vakbonde te skep en min of meer as die industriële arm van die KAPD gewerk het) en die AAUD -E ('n gesplete af van die AAUD wat beswaar maak daarteen om saam met die KAPD of enige organisasie wat geskei is van die massa werkers, te werk en 'n ideologie soos die IWW te ontwikkel).  Alhoewel baie nuwe idees rakende die outonomie van die werkersklas ontwikkel het uit die ervarings van werkers en radikale sedert 1918, het die regering nou genoeg krag gehad om geïsoleerde opstande te vernietig. Dit was die geval in die Ruhr en in Sakse in 1923.  Die massa van die Duitse werkersklas was nie in staat om nasionale koördinering en verenigde aktiwiteite te ontwikkel nie. Op 11 Augustus 1923 was die Duitse werkersklas besig met sy laaste massa -aksie. In reaksie op die stygende inflasie en die verslegting van lewensomstandighede, het die werkers spontaan oral in Duitsland opgestaan.  Die regering het geval - dit wil sê dat die bestuurders van die regering krag verloor het - en nuwe gesigte, weer van die SPD, verskyn bo -aan die politieke struktuur. Hervormings is belowe en onderdrukking word implisiet bedreig. Weer eens kon die werkersklas nie die implikasies van sy optrede deurvoer nie. Vir alle doeleindes was dit die einde van die Duitse werkersklasbeweging.
 Soos Evelyn Anderson aanvoer, moet die standpunt van die Sosiaal -Demokratiese Party oor die oorlog nie as 'verraad' van sy kiesafdeling beskou word nie. "Hulle het eerder opgetree as die gewillige instrument van die massas as as hul leidrade." (Hamer of aambeeld, bl. 25).
 Dit beteken glad nie dat die Duitse massas hulle patrioties in die oorlogspoging gewerp het en hierdie gesindheid gehandhaaf het totdat die oorlog verlore was nie. Rosenberg wys op die groei. ontevredenheid met die Duitse regering: "'n Diepgaande ontevredenheid het die massas van die bevolking gedurende die eerste winter van die oorlog opgewek. Die depressie wat werkende mans en vroue in haar greep gehou het, kon slegs verwyder gewees het deur in kennis gestel te word dat hulle nou gedeel het in die regering van Duitsland en dat hulle aktief en nie passief bygestaan ​​het by die vervolging van die oorlog nie. In die middelklas -demokrasieë kon die regerende middelklas hierdie gevoel in die massa van die bevolking wek ... Maar in Duitsland die Bismarckiese grondwet het die ontstaan ​​van so 'n massa onmoontlik gemaak ... Dit is waar dat die militêre en burgerlike owerhede tydens die oorlog die breë massa van die mense nie erger behandel het as wat hulle in vrede gedoen het nie, maar die ervaring van oorlog het die massas wakker gemaak tot die bewussyn dat baie dinge nie meer verduur sou word wat voorheen geduld is nie en dus vanaf die eerste winter van die oorlog die kloof wat die Sosiaal-Demokrasie skei die okratiese werkersklas en die heersende aristokratiese -industriële klas vergroot eerder as vernou. " (Rosenberg, The Birth of the German Republic, p.90)
 Anderson, op. cit., pp. 10-11.
 Feldman, weermag, nywerheid en arbeid in Duitsland, 1914-1918, P -98.
 Ibid., P. 117. 6 Rosenberg, op. cit., p. 90.
 "Dit het vir die werkers gelyk asof die manne deur wie hulle in die politieke en ekonomiese lewe en in die leër vasgehou is, verantwoordelik was vir die verlenging van die oorlog." (Ibid., Bl. 104.)
 "Die gebruik van die sosiaal -demokratiese en vakbondsprekers om die werkers te kalmeer, het in belang geword namate die aantal stakings in 1916 toegeneem het." (Feldman, op. Cit., P. 128)
 Rosenberg, op. cit., bl. 154.
 "In beide gevalle was die stakings relatief spontane uitbarstings deur die werkers in reaksie op die voedselsituasie." (Feldman, op. Cit., S. 337). "Terselfdertyd het stakings in ... Halle, Brunswick en Madgeburg plaasgevind, wat ... as gevolg van suiwer ekonomiese oorsake was." (Rosenberg, op. Cit., P. 209)
 Halperin, Duitsland Tried Democracy, p. 26.
 "In Leipzig het die staking van die begin af 'n politieke karakter gehad. Die stakende werkers daar, behalwe 'n bevredigende aanbod van voedsel en steenkool, eis 'n regeringsverklaring waarin verklaar word dat dit bereid is om 'n nie -anneksasieistiese vrede, nietigverklaring toe te staan. van die Law of Siege and the Auxiliary Service Labour, 'n einde aan alle beperkings op die pers en vergaderings, die bevryding van politieke gevangenes en die instelling van algemene en gelyke stemreg in die hele Ryk ... Die werkers van Leipzig het 'n beroep op alle ander werkers in Duitsland om by hulle aan te sluit, en het voorgestel dat, net soos in Rusland, 'n werkersraad ingestel kan word om die belange van die proletariaat te verteenwoordig. " (Feldman, op. Cit., S. 338)
 BAdia, op. cit., p. 126. Vgl. ook Ryder, The German Revolution of 1918.
 Schubert en Gibson, Death of a Fleet, 1917-1919 en Vidil, Les Mutineries de la Marine Allemand, 1917-1918.
 Alhoewel die stakings in werklikheid spontaan was, het propaganda en politieke ideologie wel 'n invloed op die matrose gehad. Die USPD het baie literatuur versprei onder die matrose - waarvan sommige lede was - en die IWW het ook 'n marginale invloed gehad deur die radikale dokwerkers wat van die idees daarvan geleer het van bootwerkers wat deur Duitse hawens gegaan het. (Ek is in kennis gestel van die laaste feit deur Paul Mattick.)
 Rosenberg, op. cit., P. 183. Hy voeg by dat die primêre politieke begeerte van die matrose op hierdie tydstip '' 'n vinnige vrede en die skep van 'n toestand was waarin offisiere nie meer 'n diktatoriale gesag oor die volk sou uitoefen nie '.
 Op 25 Julie is die kaptein van die "Konig Albert" doodgesteek en oorboord gegooi. (Schubert en Gibson, op. Cit., P. 26)
 Rosenberg, op. cit., p. 206. Boonop het die versuim om oor die Europese teater na die ooreenkoms oor die Oosterse front te kom, aan die lig gebring dat die Duitse regering steeds die belangrike Belgiese nywerheidsgebiede wou annekseer. Rosenberg het vroeër daarop gewys (bl. 105) dat so 'n beleid deur die werkersklas beskou word as 'n poging van die nyweraars om groter winste te maak en daarom baie woede ondervind.
 Op 28 Desember is die vredesgesprekke verbreek. (Ryder, op. Cit., P. 112)
 "Die oorlog het die Duitse volk genoeg hoeveelhede van die basiese lewensbehoeftes ontneem. Die voedselprobleem het vroeg in die oorlog ontstaan. Die steenkooltekort het in die winter van 1916-1917 ontstaan. Nou, in die laaste jaar van in die oorlog was daar ook ernstige tekorte aan klere en huisvesting. van seep ... Baie Duitse werkers moes nou met luise worstel. Uiteindelik het die vloed van werkers na oorlogsproduksiesentrums 'n tekort aan huisvesting en 'n vinnige styging in huurgeld veroorsaak. " Feldman, op, cit., P. 459.
 Rosenberg, op. cit., p. 207.
 Badia, Les Spartakistes, p, 25. Ryder wys daarop dat die voedselsituasie besonder sleg was in Wene. (OP. Cit., S. 115) "Honderdduisende werkers het hul gereedskap in Wene, Boedapest en ander industriële sentrums neergegooi." Rosenberg, op. cit., p. 210.
 "The Revolutionare Obleute het ontstaan ​​uit 'n klein kring van Berlynse metaalwerkers. Al hulle lede was hoogs bekwame vakmanne en aktiewe vakbondlede ... Die hoofdoel van die Revolutionare Obleute was om die vakbonde te verander van suiwer industriële in politieke en revolusionêre organisasies. " Anderson, op. cit., bl. 37.
 Ryder, OP. cit., P. 117 Badia Les Spartakistes, p. 29 Badia Le Spartakisme, P. 138 Rosenberg, op. cit., p. 211-212. Die raad het 'n "aksiekomitee" van elf lede gekies, wat slegs een werker insluit. (Badia, Le Spartakisme, P. 139) Dit was die eerste voorbeeld van 'n proses wat ons in November -Desember herhaal - die vorming van rade met die verkiesing van politieke leiers in plaas van fabrieksafgevaardigdes na belangrike poste
 Ryder, op. cit., P. 117. Feldman wys daarop dat "die Berlynse stakers die bes betaalde werkers in Duitsland was, en dit is opmerklik dat hul eise vir vrede en hervorming nie eise vir die sosialisering van die industrie of selfs die beperking van oorlogswins ingesluit het nie. . " (Op. Cit., Bl. 453-454) Rosenberg stem saam dat "die Berlynse werkers 'n redelike vrede, brood en 'n middelklas demokratiese Duitse regering wou hê wat die omverwerping van die militêre en Junker -oorheersing in Duitsland sou impliseer." (Op. Cit., Bl. 212)
 Badia, Le Spartakisme, p. 141. Rosenberg, ibid., P. 215.
 Rosenberg, ibid., P. 213. Hy voeg by dat dit "in geen opsig met 'n Sowjet gelyk het nie".
 Die verlange van die Duitse werkers na vrede, in teenstelling met dié van sy Russiese eweknie, was nie 'n hunkering na vrede teen elke prys nie. As die Duitse werkers werklik revolusionêr was, sou die staking nie so 'n fiasko gewees het nie. "Feldman, op. Cit., P. 456.
 Rosenberg, op, cit., P. 217. Die solidariteit wat uit hierdie ervaring ontstaan ​​het, is uitgedruk in die organisatoriese vorm van komitees vir raadslede, nou verbonde aan die Revolutionare Obleute. Namate leiers (byvoorbeeld Richard Muller) opgestel is, verskyn daar nuwes binne die geledere. Vgl. Ryder, op. cit., p. 119.
 Badia, Le Spartakisme, p. 146.
 Rosenberg noem dit '' 'n verandering in die parlementêre demokrasie van die middelklas sonder dat die grondwet onmiddellik verander '. (Op. Cit., P. 247) 1 vind dit moeilik om dit as meer as 'n gesigsverandering aan die bokant te beskou, aangesien die verdeling van mag onaangeraak was.
 Rosenberg, ibid., Pp. 265–266
 Rudin, Wapenstilstand 1918, p. 252.
 Rosenberg, op. cit., p. 266.
 Die verteenwoordiger van die USPD kon Kiel nie betyds bereik nie.
 "Deur sy slim tydsberekening, het Noske die Onafhanklikes [dws USPD] heeltemal ontwrig en uitoorlê om die beweging voor te berei.... die matrose se] ideale en het sodoende daarin geslaag om 'n gevaarlike beweging binne perke te hou. " Delmer, "Inner History of the German Revolution," The Nineteenth Century, Vol. 87, Maart, 1920, bl. 559.
 Rosenberg voer aan dat "die stukrag tot die Duitse Revolusie geheel en al deur die soldate gegee is. As die weermag daarteen gekant was, sou dit voortgaan." werkende mans alleen sou nooit 'n revolusie kon uitvoer nie. A History of the German Republic, p. 4.
 "Gedurende die vier jaar van oorlog het die ou staat geleidelik in puin gelê. Die proses was oneindig traag en meestal onsigbaar, en toe die katastrofe kom, val die heerskappy op die proletariaat, soos 'n ryp vrug in sy skoot. " Stroebel, The German Revolution and After, bl. 58.
 Ryder, op. cit., p. 148. Anderson skryf: "Die Duitse Arbeiter und Soldenraten (die Arbeids- en Soldaatrade) was 'n spontane skepping van die Duitse Revolusie, net soos die Sowjets 'n spontane skepping van die Russiese Revolusie was. Hulle het nie tot stand gekom in reaksie op buitelandse of sektariese propaganda, maar as die natuurlike ad hoc -organisasies van massas in opstand. " OP. cit., bl. 43.
 Ibid., Bl. 43. Sy voeg by: "Die rewolusie was uiters 'n 'action directe'. Spontaan vorm die massas werkers- en soldaatrade as die instrumente van hul revolusionêre wil. Gedurende die vroeë stadiums het hierdie rade al die mag in hul hande gehad. " (bl. 44)
 "Toe en nou: 'n KAPD -veteraan praat met 'n jong Duitse rewolusionêr," Solidariteit, Vol. 6, nr. 2, n.d., pp. 12-13.
 ​​Paul Mattick, ook 'n voormalige KAPD -lid, was destyds besig om in 'n groot fabriek in Berlyn te werk. Deur sy ervarings aan my te vertel, het hy die omvang van die soort aktiwiteite wat Reichenbach beskryf, tot die minimum beperk. Waar sulke rade egter gevorm is (bv. Onder mynwerkers in die Ruhr), het hul ontwikkeling wel die proses gevolg wat deur Reichenbach uitgebeeld is.
 ‌ "Op 10 November 1918 het die Arbeids- en Soldaatrade die werklike mag oor die hele Duitsland gehad, sowel in die stad as in die land, ondersteun deur die revolusionêre groepe in die weermag en deur die werkende manne wat op baie plekke hulle ook met wapens versorg. " Rosenberg, A History of the German Republic, p. 21,
 Ongelukkig het my onvermoë om Duits te lees die gebiede wat ek deeglik kan ondersoek, ernstig beperk.In die besonder was waarskynlik die ernstigste poging tot selfbestuur onder die Ruhr -mynwerkers en in Bremen, maar daar is niks beskikbaar in Engels of Frans wat hierdie gebiede bespreek nie.
 Comfort, Revolutionary Hamburg, bl. 39.
 Die SPD het die parlementêre demokrasie bevoordeel bo die raadsisteem wat die USPD wou hê, maar wou destyds alle parlementsverkiesings uitstel om die rade tyd te gee om te ontwikkel.
 Comfort voer aan dat dit te wyte was aan "die gebrek aan opgeleide mannekrag om die administratiewe masjinerie oor te neem." (Ibid., Bl. 49).
 Ibid., Hoofstuk 6, "The Decline of the Hamburg Labour Movement", pp. 109–130. Sien die rol van die KPD: Lowenthal, "The Bolshevisation of the Spartacus League," St. Anthony's Papers IX: International Communism and Spartakism to National Bolshevism, the KPD, 1918-1924, Solidarity, London, May 1970.
 Mattick, P -209 van hierdie proefskrif.
 Fischer, Stalin en Duitse kommunisme, P. 103.
 Gruber, Internasionale kommunisme in die era van Lenin, bl. 170.
 Mitchell, Revolusie in Beiere, 1918-1919, pp. 145–146.
 Vir 'n ontleding van die verhouding tussen hierdie twee liggame, sien Friedlander, "Conflict of Revolutionary Authority Provisional Government vs. Berlin Soviet, November -December, 1918," International Review of Social History, VII, 1962, pp. 163- 176.
 "Onder die veranderende oppervlakte van gebeure het die ou instellings van die ryk oorleef: die burokrasie, die weermagbevel, die groot nyweraars, selfs die Junkers. Die Arbeiders- en Soldaatrade is op die ou stelsel gesuperponeer, maar het nie vernietig dit, en na 'n tydperk van ongemaklike naasbestaan ​​tussen die twee, sou die rade verdwyn nadat hulle min van hul doel bereik het. " Ryder, op. cit., P. 159. "Op 12 November het die Raad 'n proklamasie uitgevaardig waarin verklaar word dat alle gemeenskaplike grond, nasionale, militêre en administratiewe owerhede hul gereelde aktiwiteite moet voortsit." Lutz, Die Duitse revolusie, 1918-1919. Bl. 90.
 Anderson, op. cit., D. 68. Om hierdie doelwitte te bevorder, het die Berlynse vakbonde op 15 November 1918 'n ooreenkoms met die werkgewers gesluit wat voorsiening maak vir: 1) erkenning van die vakbonde as die verteenwoordigers van die werkers 2) vryheid om vakbonde te organiseer 3) base sal ophou om vakbonde te vorm 4) die verkiesing van komitees in fabrieke met meer as 50 werknemers, wat saam met die bestuur werk om geskille te vermy en 5) die dag van agt uur. (Badia, Les Spartakistes, P. 133)
 "Maar dit het vinnig duidelik geword dat die parlementêre en vakbondtradisies te gewortel was in die massas om vinnig uitgewis te word. Die bourgeoisie, die Sosiaal -Demokrate en die vakbonde het 'n beroep op hierdie tradisies gedoen om die nuwe opvattings. " ("Raden," The Origins of the Movement fcr Workers Councils in Germany, 1918-1935, p. 4) Rosenberg skryf: "Burpaucratiese beheer van openbare aangeleenthede berus op 'n tradisie van eeue. Dit was amper ondenkbaar dat dit deur 'n revolusionêre storm. " (A History of the German Republic, p. 22) Reichenbach onthou dat "Duitsland 'n tradisie van parlementêre instellings gehad het, 'n tradisie van regering deur verkose verteenwoordigers. In sulke omstandighede is revolusie baie moeiliker omdat dit as dwang teen demokraties verkose verteenwoordigers voorkom. Na al die jare van 'n burgerlike meerderheid in die parlement, het die oorwinning van die sosiaal -demokrate verskyn as 'n beslissende oorwinning vir die linkses. " Op. cit., p. 12,
 Ons moet ook die nuusberigte van chaos en ellende in Rusland in gedagte hou wat gedurende 1918 in die Duitse pers verskyn het.
 "Raden", op. cit., p. 8. "Die probleem was dat die sosiaal -demokrate in hierdie rade in 'n meerderheid was. Hulle stel ekonomies eerder as polities en reformisties eerder as revolusionêre eise. Die sosiaal -demokrate het egter nie hierdie standpunte opgelê nie. Hulle meerderheid weerspieël die wil van die breë massa werkers binne die rade, en dit selfs tydens 'n revolusionêre situasie. " Reichenbach, op. cit., p. 12.
 Stroebel, op. cit., beklemtoon heel tereg dat die mag aan die proletariaat geval het, dit was nie die gevolg van 'n harde stryd nie.
 Burdick en Lutz, red., The Political Institutions of the German Revolution, 1918-1919, p. 216. Baie het inderdaad die opvattings wat deur Lutz beskryf is, gedeel: "Die doel van die raadsbeweging was die voltooiing van die sosialistiese revolusie en die vorming van die kommunistiese samelewing. Die stelsel self was tweesydig: polities en ekonomies. Polities verenig dit wetgewing en administratiewe mag in die rade, weggegooi periodieke verkiesings, beperk die franchise tot die proletariaat en plaas die politieke mag van die staat feitlik in die hande van die werkers van groot nywerhede. besetting, rade van 1 000 werkers, wat leiers verkies het. Die afgevaardigdes van al die kommunale rade het toe 'n raad gevorm vir die gemeente wat alle funksies van die regering verrig. Stadsamptenare, landdroste en polisie is verplaas deur die raad en sy komitees. in distrikte en distrikte in provinsies georganiseer is; Die provinsies was dan ondergeskik aan die nasionale kongres van alle s. Hierdie kongres sou 'n uitvoerende raad kies wat twee keer per jaar verkies sou word en onderhewig was aan herroeping. Dit was om die hoogste mag van die staat uit te oefen.
Die ekonomiese kant van die raadsisteem was daarop gemik om sosialisme te bewerkstellig met behulp van die proletariaat en om 'n ekonomiese organisasie te stig waarin die proletariaat volkome beheer oor die nasionale ekonomiese lewe sou hê. Benewens die politieke rade, moes winkelrade volgens die industrie georganiseer word. Hulle sou, net soos die politieke rade, gevorm word tot distrikte en provinsies Lutz, op. cit., pp. 78–79.
 "Die Duitse rewolusie blyk meer betekenisvol te wees as wat dit werklik was. Die spontane entoesiasme van die werkers was meer om die oorlog te beëindig as om die bestaande sosiale verhoudings te verander. Hulle eise, wat deur werkers- en soldaatrade uitgeoefen is, het nie die moontlikhede van die burgerlike samelewing te bowe gaan. " Paul Mattick, "Otto Ruehle and the German Labour Movement," n.d., bl. 7.
 "Ten spyte van hierdie 'aborsiewe revolusie' kan nie gesê word dat die oorwinning van die konserwatiewe elemente eenvoudig of maklik was nie. Dit het vyf jaar aanhoudende konflik geverg voordat die raadsbeweging definitief deur die verenigde front van die bourgeoisie, die ou arbeidersbeweging en die wit wagte geklop is. " ("Les Mouences des Conseils en Allemagne," Information Correspondence Ouvrier, Januarie -Februarie 1971, bl. 9)
 Dit was na hierdie abortiewe opstand dat Rosa Luxemburg en Karl Liebknecht deur regeringstroepe gejag en vermoor is.
 Ryder, op. cit., p. 214. Dit gee 'n aanduiding van die teenstrydige aard van massa -bewussyn in hierdie tyd. Op 'n dag kom 700,000 teen die SPD in Berlyn. Tien dae later doen meer as 85% van die stemgeregtigdes in Duitsland dit.
 Grzesinski, destyds 'n vakbondburokraat, het geskryf: "Die finansiële owerhede het geweier om die nodige fondse toe te staan, en kort na die verkiesing van die eerste parlementêre regering is alle werkers- en soldaatrade ontbind." Binne Duitsland, p. 80.
 Rosenberg, A History of the German Republic, p. 86. "Die politieke gevolg van die burgeroorlog wat gedurende die eerste helfte van 1919 in die naam van Noske gevoer is, was die totale vernietiging van die politieke mag van die rade." Bl. 89.
 Die SPD het in die loop van 1919 die helfte van sy lidmaatskap verloor.
 Ryder, op. cit ,, pp. 216-217.
 Rosenberg, A History of the German Republic, p. 127.
 Vir 'n goeie ontleding van die inhoud van hierdie wet, sien Boris Stern, Bewegingsraadbeweging in Duitsland, Amerikaanse Departement van Arbeid, 1925, en Guillebaud, The Works Council, Cambridge, 1928.
 Spartakisme tot die nasionale bolsjewisme, p. 16.
 "Die werkersklas het nou die grootste kans gehad sedert Januarie 1919, met die heersende klas gesplete en 'n massa -beweging in aksie." Ibid., Bl. 16.
 "Die inflasie het alle klein besparings verslind en die werklike inkomste van alle loon- en salarisverdieners, van pensioenarisse en huurders verlaag tot 'n vlak ver onder die rooi lyn van die amptelik erkende bestaansminimum. Loon- en salarisverhogings is slegs toegestaan ​​ná geweldige stryd. Maar selfs die verhogings wat toegestaan ​​is, bly nog ver agter die vinnige styging in pryse. " Anderson, op. cit., p.88.
 In 1922 was daar 4,338 stakings waarby 1,600,000 werkers betrokke was. Ibid., Bl. 88.
 Die ideologie en geskiedenis van hierdie organisasies word aangebied en ontleed in "Raden", op. cit ,, sowel as in die Informations Correspondence Ouvrier pamflet. Beide is geredigeerde vertalings van die oorspronklike pamflet deur die Nederlandse raadslidgroep, geskryf deur H. Canne Meijor. Vir meer inligting oor hierdie groepe, vgl. ook, Goetz, Les Syndicats Ouvriers Allemands apres la Guerre.
 Frankel, "The Ruhr and the German Workers," American Labor Monthly, Vol. I, June, 1923, pp. 61–71. Rosenberg, A History of the German Republic, pp. 208-210. Ook Anderson, op. cit., pp. 91 ev.
 Massale werkloosheid en inflasie het gelei tot 'n radikalisering van die werkersklas. "Spartakisme tot Nasionale Bolsjewisme, bl. 25.
(1) Philip Snowden, 'N Outobiografie (1934)
Teen die einde van 1892 was die mening dat die verskillende vakbonde tot 'n nasionale party moes saamsmelt. Daar is dus stappe gedoen om 'n konferensie byeen te roep wat in Januarie 1893 in Bradford vergader het. Afgevaardigdes van die plaaslike vakbonde, die Fabian Society (wat destyds aansienlike propaganda -werk onder die radikale klubs gedoen het) en die Sosiaal -Demokratiese Federasie , is genooi. Daar was 115 afgevaardigdes teenwoordig by hierdie konferensie, en onder hulle was mnr George Bernard Shaw, wat die Fabian Society verteenwoordig. Hy het 'n opvallende rol in die konferensie gespeel. Mnr. Keir Hardie, vars van sy sukses by West Ham, is verkies tot voorsitter van die konferensie.
(2) Oscar Wilde, Die siel van die mens onder sosialisme (1891)
Ongehoorsaamheid, in die oë van almal wat die geskiedenis gelees het, is die oorspronklike deug van die mens. Dit is deur ongehoorsaamheid dat vordering gemaak is, deur ongehoorsaamheid en deur opstand. Soms word die armes geprys omdat hulle spaarsaam is. Maar om spaarsaamheid aan die armes aan te beveel, is grotesk en beledigend. Dit is soos om 'n man wat honger ly, aan te beveel om minder te eet. Dit sou absoluut immoreel wees as 'n arbeider in 'n stad of land spaarsaamheid beoefen. Die mens moet nie gereed wees om te wys dat hy soos 'n sleg gevoerde dier kan lewe nie. Agitators is 'n stel inmengende, inmengende mense wat in 'n volkome tevrede klas van die gemeenskap neerkom en die saad van ontevredenheid onder hulle saai. Dit is die rede waarom roerders so absoluut noodsaaklik is. Sonder hulle sou daar in ons onvolledige toestand geen vordering tot die beskawing wees nie.
(3) Robert Blatchford, Merrie Engeland (1894)
Sosialiste stel nie voor deur 'n enkele parlementswet of deur 'n skielike revolusie om alle mans gelyk te stel nie en hulle te dwing om dit te bly. Sosialisme is nie 'n wilde droom van 'n gelukkige land nie, waar die appels die bome in ons mond sal laat val, die visse uit die riviere kom en hulself braai vir aandete, en die weefstowwe word klaargemaakte fluweelpakke met goud knoppies, sonder om die enjin te verkoel. Dit is ook nie 'n droom van 'n nasie van loodglas-engele wat altyd hul bure liefhet as hulself nie, en wat nooit hoef te werk tensy hulle wil nie.
Sosialisme is 'n wetenskaplike skema van nasionale organisasie, heeltemal wys, regverdig en prakties. Dit is 'n soort nasionale samewerking. Die program bestaan ​​in wese uit een eis dat die grond en alle ander produksie- en ruilinstrumente die gemeenskaplike eiendom van die land moet wees en deur die nasie vir die nasie gebruik en bestuur moet word.
(4) Keir Hardie, Van diensbaarheid tot sosialisme (1907)
Hierdie generasie het onbewus geword van die feit dat sosialisme net so oud soos die mensdom is. Toe die beskawing die wêreld aanbreek, leef die primitiewe mens sy onbeskofte kommunistiese lewe en deel alle gemeen met elke lid van die stam. Toe die wedloop later in dorpe gewoon het, het die mens, die kommunis, tussen die gemeenskaplike kuddes en troppe op gemeenskaplike grond rondbeweeg. Die mense wat hul name die diepste op die tafels van die menslike verhaal gekerf het, het almal begin met hul oorwinningsloopbaan as kommuniste, en hul afwaartse pad begin met die dag dat hulle uiteindelik daarvan afwyk en persoonlike besittings begin versamel. Toe die ou beskawings verwoes was, het die steeds klein stem van Jesus, die Kommunis, oor die aarde gesteel soos 'n sagte verkwikkende briesie wat genesing gebring het, waar dit ook al gegaan het.
(5) H. G. Wells, Nuwe wêrelde vir ouds (1908)
Ek gee toe dat hierdie anargistiese wêreld ons droom is - wel, ek glo in elk geval dat hierdie huidige wêreld, hierdie planeet, eendag 'n wedloop sal dra wat verby ons mees verhewe en opwindende drome is, 'n ras wat uit ons testamente ontstaan ​​het en die inhoud van ons liggame, 'n ras, so ek het dit gesê, 'wie op die aarde sal staan ​​soos 'n mens op 'n voetbank staan, en lag en hul hande te midde van die sterre uitsteek', maar die weg daartoe is deur opvoeding en dissipline en reg. Sosialisme is die voorbereiding vir die hoër anargisme wat ons pynlik, moeisaam bedoel om valse idees van eiendom en self te vernietig, onregverdige wette en giftige en haatlike voorstelle en vooroordele uit die weg te ruim, 'n stelsel van sosiale regshandeling en 'n tradisie van regsgevoel en optrede te skep . Sosialisme is die skoolkamer van ware en edele anargisme, waarin ons deur opleiding en terughoudendheid vrye mense sal maak.
(6) J. R. Clynes, Herinneringe (1937)
Op 'n dag in Junie 1894, in die Commons, is 'n adres van gelukwensing met die geboorte van 'n seun na die destydse hertogin van York verskuif. Hierdie kind het later koning Edward VIII geword. Hardie het 'n wysiging op hierdie adres ingedien en uitgeroep dat meer as tweehonderd en vyftig mans en seuns op dieselfde dag in 'n mynramp vermoor is en beweer dat hierdie groot tragedie die aandag van die Laerhuis veel meer nodig het as die geboorte van enige baba. Hy was self 'n mynwerker wat hy geken het. Die Huis staan ​​op soos 'n pak wildehonde. Sy stem is verdrink in 'n gedruis van beledigings en die drom van voete op die vloer. Maar hy staan ​​daar, met 'n wit gesig, vlammende oë, sy lippe beweeg, al word die woorde weggevee. Later het hy geskryf: "Die lewe van een Walliese mynwerkers met 'n groter kommersiële en morele waarde vir die Britse nasie as die hele koninklike skare."
(7) Herbert Morrison, 'N Outobiografie (1960)
Bedags het ek die gewone mense dopgehou toe hulle by die winkel kom. Snags lees ek gretig die idees van diegene wat 'n nuwe samelewing wou skep.
Hierdie literatuur was sonder twyfel die basiese rede waarom my gedagtes na sosialisme begin draai het. My pa was 'n streng dog vriendelike man, maar die soort fatalistiese gesindheid wat hy en baie van sy generasie gehad het in die noodsaaklike onvermydelikheid van dinge wat oorbly soos dit natuurlik in my jeugdige gees was. Vir my ouers se geslag was die lang regering van Victoria 'n simbool van stabiliteit, en selfs al was daar baie euwels van armoede, swaarkry en siektes, was dit waarskynlik in die goddelike volgorde van dinge eerder as in die gebreke van 'n man. samelewing gemaak het.
My geslag in sy jeug was so rusteloos soos enige jeugdige geslag altyd is. As ons ouers nooit daaraan sou dink om die gevestigde orde van dinge te bevraagteken nie, was ons jong sosialiste ewe oortuig dat elke faset daarvan kritiek vereis en waarskynlik sou verander. Gelukkig vir ons het hierdie begeerte om 'n beter wêreld te skep en van die slegte ou ontslae te raak, nie verskyn in sommige anti-sosiale aktiwiteite wat die situasie vandag vererger nie. Danksy die vloed van boeke en pamflette deur wyse en verreikende skrywers, beide in fiksie en eintlik, het ons ons gedagtes ingespan vir doelgerigte en haalbare ambisies.
Ek kan dus nie beweer dat 'n geloof in die sosialistiese lewenswyse 'n skielike openbaring was nie, maar dit is beslis baie vroeg gebore. Die groei daarvan tot 'n praktiese bydrae was natuurlik en onvermydelik ondanks, en miskien as gevolg van die omgewing in my huis waar kritiek op die gevestigde orde van dinge as nutteloos, ongeregverdig en selfs goddeloos beskou word.
(8) Fenner Brockway, Teen Môre (1977)
Maxton was Keir Hardie se natuurlike opvolger. Hardie het die Arbeidersparty gestig. Maxton wou dit 'n sosialistiese party maak. Hy het dit nie reggekry nie - min sou sê dat dit in die praktyk nog sosialisties is - maar hy het meer mense tot ware sosialisme, sy gees en doel, bekeer as enige ander man in Brittanje. In sy een-en-sestig jaar het hy meer vergaderings toegespreek en met meer mense gepraat as met enigiemand, en hy het selde gepraat sonder om bekeerlinge te maak en hul lewensopvatting fundamenteel te verander. Hy het dit nie net gedoen deur oortuigende argumente en inspirerende welsprekendheid nie, maar omdat sosialisme vir hom 'n godsdiens was en sy hoorders intuïtief gevoel het dat sy woorde homself was. Toe hy die gevangenis binnegaan, het hy die sosialisme as sy godsdiens geregistreer. Walter Elliott het in sy huldeblyk -huldeblyk op die BBC gesê dat Maxton 'n sosialis was voor sosialisme. Almal wat Maxton geken het, weet hoe waar dit was. Hy behandel alle mense as gelykes, die arbeider en die Here, terselfdertyd onderdanig aan niemand nie. Toe simpatie uitgespreek word dat hy met misdadigers in die gevangenis moes meng, het hy geantwoord dat hy slegs twee keer kriminele kenmerke gesien het - in 'n senior amptenaar van die hooggeregshof en in sy spieël.
(9) David Marquand, Ramsay MacDonald (1977)
Toe die MacDonalds einde Desember in Engeland terugkom, was die verkiesingsveldtog, wat eers in Januarie 1910 formeel begin het, vir praktiese doeleindes aan die gang. In Leicester was die uitslag skaars te betwyfel. Net soos in 1906 het MacDonald net een Liberale kandidaat in die gesig gestaar, net soos in 1906, hy is gemaklik verkies, slegs 'n paar honderd stemme agter die Liberaal. Maar die res van die land het met 'n meer onseker stem gepraat. Toe die Laerhuis in Februarie 1910 vergader het, het die Liberale 275 setels gehad, slegs twee meer as die Unioniste. Die Iere het 80 van die Arbeidersparty, sy sterkte wat deur die mynwerkers aangevul is, het 40. As die Iere hulle onthou, kan die Arbeidersparty die balans behou. As dit gekombineer word met die Ierse en andersdenkende radikale agterbanke, kan die regering ernstig geskud word, miskien selfs omvergewerp word.Op papier was Labour se posisie sterker as ooit tevore. In die praktyk sou dit 'n bron van verwarring, onenigheid en bitterheid wees.
Die verwarring was hoofsaaklik toe te skryf aan die nuwe probleme wat die verkiesingsuitslae veroorsaak: die onenigheid en bitterheid word vererger deur die ou probleem om 'n aanvaarbare voorsitter te vind. Hardie het slegs twee jaar in die stoel gebly. Henderson het Hardie se presedent gevolg, en na twee jaar as voorsitter tree hy op sy beurt af. Die party se eerste taak na die algemene verkiesing was dus om sy ondersteuner te kies. Selfs in 1908 is die naam van MacDonald geteken. Teen die tyd dat die debat oor die "reg om te werk" en Bill tot sy eer was, was sy posisie in die party hoër. Anders as Hardie, was hy aanvaarbaar vir die nie-sosialistiese vakbonde, anders as Henderson, was hy 'n sosialis en lid van die I.L.P. Daar is min twyfel dat hy homself geglo het en algemeen geglo het dat hy die beste kandidaat was. Tog was hy huiwerig om sy hoed in die ring te gooi. Die Britse Arbeidersbeweging was tradisioneel huiwerig om simboliese gesag met werklike mag te kombineer. Sy "voorsitters" en "presidente" was boonop die hoofde: die mag berus by die "sekretarisse", teoreties verantwoordelik vir die komitees. Die L.R.C., en later die Arbeidersparty, het hierdie tradisie gevolg. Die voorsitter was die voorsitter van die nasionale uitvoerende gesag: dit was MacDonald, die sekretaris, wat die masjien beheer het. Onder Hardie en Henderson het die parlementêre party 'n soortgelyke patroon gevolg. Die tydelike voorsitterskap van die parlementêre party sou dus 'n swak ruil vir die permanente sekretarisskap van die party buite wees, terwyl dit moeilik sou wees om die party te oorreed om beide ampte tegelyk te beklee of om die parlementêre voorsitterskap permanent te maak.
(10) David Kirkwood, My lewe van opstand (1935)
'N Sosialistiese regering kan nie 'n kapitalistiese stelsel beter voer as die kapitaliste nie. Die manne wat deur 'n kapitalistiese stelsel geteel word, is mense van sake wat hul sake verstaan. Hulle is nie vakleerlinge nie.
Sosialistiese propagandiste het die praktyk, en is nog steeds, verwys na die groot industriële magnate en hul vriende in die Huis as onbenullighede - dom, wrede, selfsugtige mense wat erfgenaam geword het van magsposisies wat hulle nie het nie. . Ek het gevind dat dit nie so is nie. Die manne in beheer, hetsy in die nywerheidswêreld of in die politiekwêreld, is baie bekwame mans. Om die stelsel te verander, is 'n goeie voorstel. As die van ons wat die stelsel wil verander, 'n voldoende aantal medeburgers kan oortuig dat 'n verandering wenslik is, dan kom daar 'n verandering. Maar dit is nie die moeite werd om na meesters te verander nie. As die stelsel wil bly, verkies ek dat die mans in beheer mans moet wees wat die werk kan doen.
(11) Jessica Mitford het in haar outobiografie oor haar ouers politieke aktiwiteite geskryf, Hons en Rebels (1960)
Deelname aan die openbare lewe in Swinbrook het gedraai rondom die kerk, die Konserwatiewe Party en die House of Lords. My ouers het 'n welwillende, as wisselvallige belangstelling in al drie gehad, en hulle het af en toe probeer om ons kinders te betrek by die burgerlike verantwoordelikhede wat geskik is vir ons ouderdom.
My ma was 'n sterk voorstander van die konserwatiewe party -aktiwiteite. Tydens die verkiesingstyd, met blou rosette, simbool van die partytjie, het ons Muv gereeld vergesel om te gaan soek. Ons motor was versier met Tory-blou linte, en as ons 'n motor verbysteek wat met die rooi kenteken van die sosialisme pronk, kon ons uit die venster leun en op die insittendes skree: & quotDown with the a counter-Honnish Labour Party! & Quot
Die opgrawing het bestaan ​​uit 'n besoek aan die dorpenaars in Swinbrook en naburige gemeenskappe, en nadat hulle 'n belofte van elkeen gevra het om konserwatief te stem, het hulle gereël dat hulle deur die chauffeur na die stembus gestuur word. Ondersteuners van die Arbeidersparty was feitlik onbekend in Swinbrook. Slegs een keer is 'n rooi roset in die dorp gesien. Dit is gedra deur die seun van ons wildbewaarder - tot die bitter skande en vernedering van sy gesin, wat hom uit hul huis verban het weens hierdie daad van ontrouheid. Daar word gerugte dat hy in 'n fabriek in Glasgow gaan werk het, en daar met die vakbonde vermeng geraak het.
Hervormingswetsontwerp, enige van die Britse parlementêre wetsontwerpe wat in 1832, 1867 en 1884–85 tot wette gekom het en wat die kiesers vir die Laerhuis uitgebrei het en die verteenwoordiging van die liggaam gerasionaliseer het. Die eerste hervormingswetsontwerp het hoofsaaklik gedien om stemregte van die klein gemeentes wat deur die adel en die heerskappy beheer word, oor te dra na die swaarbevolkte nywerheidsdorpe. Die twee daaropvolgende wetsontwerpe het 'n meer demokratiese verteenwoordiging gebied deur stemregte uit te brei van die boonste vlakke van eienaars na minder ryk en breër segmente van die bevolking.
Die eerste hervormingswetsontwerp is hoofsaaklik genoodsaak deur opvallende ongelykhede tussen die tradisionele plattelandse gebiede en die vinnig groeiende stede in die nuut -industriële Engeland. So groot industriële sentrums soos Birmingham en Manchester was byvoorbeeld nie verteenwoordig nie, terwyl parlementslede steeds teruggekeer is uit talle sogenaamde 'vrot stadsdele', wat feitlik onbewoonde plattelandse distrikte was, en uit 'sakborge', waar 'n enkele kragtige grondeienaar of eweknie kon die stemming byna heeltemal beheer. Die ylbevolkte graafskap Cornwall het 44 lede teruggekeer, terwyl die stad Londen, met 'n bevolking van meer as 100,000, slegs 4 lede teruggekeer het.
Die eerste hervormingswetsontwerp is opgestel deur die destydse eerste minister Charles Gray, 2de graaf Gray, en is in Maart 1831 deur John Russell in die Laerhuis ingedien. 'N Gewysigde hervormingswetsontwerp het die daaropvolgende Oktober sonder probleme die Commons goedgekeur, maar het weer nie die House of Lords verbygesteek nie, wat 'n openbare oproer ten gunste van die wetsontwerp veroorsaak het. Toe 'n derde hervormingswetsontwerp die Commons aanvaar, maar deur 'n wysiging in die here uitgegooi word, het Gray in wanhoop in Mei 1832 voorgestel dat koning William IV hom gesag verleen vir die skepping van 50 of meer liberale eweknieë - genoeg om die rekening in die steeds hardnekkige House of Lords. William weier, en toe Gray dreig om as premier te bedank, het die koning die hertog van Wellington ingeroep om 'n nuwe regering te probeer vorm. Toe Wellington probeer en nie slaag nie, het die koning toegegee aan Gray en die gesag belowe om nuwe eweknieë te skep. Die bedreiging was genoeg. Die wetsontwerp word aangeneem in die House of Lords (diegene wat beswaar gehad het teen die onthouding), en dit het tot 4 Junie 1832 wet geword.
Die First Reform Act hervorm die verouderde kiesstelsel van Brittanje deur setels te herverdeel en die voorwaardes van die franchise te verander. Ses en vyftig Engelse stadsdele het hul verteenwoordiging heeltemal verloor Cornwall se verteenwoordiging is verminder tot 13 42 nuwe Engelse stadsdele is gestig en die totale kieserskorps is met 217 000 verhoog. Verkiesingskwalifikasies is ook verlaag sodat baie kleiner eiendomshouers vir die eerste keer kon stem. Alhoewel die wetsontwerp die werkersklasse en groot dele van die laer middelklasse sonder die stemming verlaat het, het dit die nuwe middelklasse 'n aandeel in die verantwoordelike regering gegee en sodoende die politieke opgewondenheid tot stilte gebring. Die Wet van 1832 was egter in wese 'n konserwatiewe maatreël wat bedoel was om die belange van die hoër en middelklas te harmoniseer, terwyl die tradisionele invloed van die land voortgesit word. Die Tweede Hervormingswet, 1867, grootliks die werk van die Tory Benjamin Disraeli, het baie werkers in die dorpe en stede die stem gegee en die aantal kiesers tot 938 000 verhoog. Die Derde Hervormingswet van 1884–85 het die stemming tot landbouwerkers uitgebrei, terwyl die Herverdelingswet van 1885 die verteenwoordiging gelykgemaak het op grond van 50 000 kiesers per elke kieswetlike kiesafdeling met een lid. Saam het hierdie twee dade die kiesers verdriedubbel en die weg voorberei vir algemene manlike stemreg.
Agt feite wat jy nie van die Suffragette -beweging geweet het nie
Emmeline Pankhurst, stigter van die Women's Social and Political Union wat vir die stemreg van vroue geveg het, het die foto in 1908 met haar dogter, Christabel, verlaat. Krediet: Hulton Archive/Getty Images
1) Nie alle vroue het in 1918 die stem gekry nie
Ten spyte van hierdie jaar se tereg gevierde eeufees, het die wetgewing wat in 1918 uitgevaardig is, nie alle vroue die stemreg gegee nie.
Slegs diegene wat ouer as 30 en huiseienaars was, kon na die stembus gaan.
Alhoewel dit die stemreg tot ongeveer 8,4 miljoen vroue uitgebrei het, het dit baie van die werkersklas uitgesluit.
Volle stemreg vir alle vroue ouer as 21 jaar is eers 'n dekade later op 2 Julie 1928 toegestaan ​​met die Wet op die Tweede Verteenwoordiging van die Mense.
2) Stemreg vir vroue kon baie vroeër gebeur het
In 1910 het The Conciliation Bill amper agt jaar vroeër stemreg aan vroue verleen.
As dit aanvaar word, sou dit presies gedoen het wat die Wet op die Verteenwoordiging van die Mense in 1918 gedoen het.
Ondanks die genoeg stemme om die eerste lesing te behaal, het die destydse eerste minister, Herbert Henry Asquith, die wetsontwerp voor die tweede lesing doodgemaak en beweer dat daar geen parlementêre tyd oor is in die huidige sitting nie.
Die terugslag was, soos u waarskynlik kan verstaan, lelik.
Honderde suffragette het na die parlement gekom om teen die optrede te protesteer, en 119 daarvan is gearresteer.
3) Mnr Selfridge was 'n bondgenoot
Henry Gordon Selfridge, wat sy nog steeds ikoniese winkel aan vroue bemark het, ondersteun die stemregbeweging deur te adverteer in publikasies wat deur die aktiviste gelei word en die Vlag van die Vroue se Sosiale en Politieke Unie (WSPU) bo sy winkel te hou.
Hy het selfs geweier om klagte teen 'n jong vrou wat een van die beroemde vensters van die winkel gebreek het, aan te kla as 'n teken van sy steun aan die beweging.
4) Mans speel ook 'n sleutelrol
Ondanks die bekendste gesigte van die Suffragette -beweging as vroue, was daar verskeie mans wat saam met hulle baklei het om 'n vrou se stemreg te verseker.
Dit sluit in die parlementslede Keir Hardie en George Lansbury, wat albei stemme was vir die stemregbeweging.
Hardie het die kwessie gereeld in die Laerhuis aan die orde gestel en WSPU -geleenthede bygewoon.
Mnr. Lansbury bedank selfs uit sy stoel sodat hy 'n tussenverkiesing oor die stemregkwessie kan beveg. In 1913 het sy toewyding nog verder gegaan en is hy in die tronk gesit nadat hy 'n toespraak gehou het tydens 'n WSPU -byeenkoms ter ondersteuning van hul veldtog van brandstigting.
5) Die WSPU was meer gewild as Arbeid
Ondanks die feit dat die Arbeidersparty tot vandag toe nog een van die grootste politieke partye was, was daar ooit 'n tyd dat hul skenkings agter die WSPU geloop het - miskien 'n teken van hoe gewild die stemregbeweging onder die algemene publiek was?
In 1908 was die subskripsies en skenkings van die Arbeidersparty ongeveer £ 10 000, terwyl die WSPU teen 1909 'n jaarlikse inkomste van meer as £ 21,000 gehad het.
6) Suffragettes is opgelei in Jiu Jitsu
Uit die talle foto's en historiese verslae blyk dit dat die Suffragettes nie bang was om gewelddadig te word nie.
Om hulself te beskerm tydens protesoptredes en polisie -brutaliteit, is baie van hulle opgelei in Jiu Jitsu - 'n Japannese gevegskuns.
Aangewese vroulike lyfwagte wat in die spesiale geveg opgelei is, sal senior persone soos die Pankhursts omring en hulle teen die polisie verdedig.
7) Die beweging het mans ook groter regte verseker
Voor die Wet op die Verteenwoordiging van die Mense 1918 kon nie alle mans stem nie. Werkersklasmanne wat nie eiendom besit nie, is die stemreg ontneem - totdat die Suffragettes oproerig geraak het.
Nadat die wet van 1918 in die wet vasgelê is, is die stemreg toegestaan ​​tot 'n ekstra 5,6 miljoen mans.
8) Die volle stemreg is 18 dae te laat geslaag
E mmeline Pankhurst, leier van die Sosiale en Politieke Unie van die Vroue wat die grootste deel van haar lewe daartoe verbind het om vir stemming te stem, is 18 dae oorlede voordat volle gelyke stemreg verleen is.
Sy is op 14 Junie 1928 op 69 -jarige ouderdom oorlede, net weke voordat die Wet op Verteenwoordiging van die Mense (1928) van die Konserwatiewe regering die stem uitgebrei het na alle vroue ouer as 21 jaar.
Nog 'n strydfront
F oor, hartseer, hartseer: dit is die oorheersende emosies van oorlog. Vir mans, vroue en kinders wat tussen 1914 en 1918 tot die tuisfront beperk was, was opwindende oplewing van patriotiese energie en die verdamping van baie beperkings vlugtige opwinding teen die verlies van geliefdes. Kinders het wakker geword toe hulle agterkom dat hul vaders na die verre slagvelde vertrek het terwyl hulle slaap. Driehonderdduisend het hulle vaders nooit weer gesien nie. 160.000 vroue het die gevreesde telegram ontvang wat hulle meegedeel het dat hul mans vermoor is. Tallose ander het die betekenis van lyding ontdek.
Toe Phyllis Kelly die eerste keer hoor dat haar minnaar Eric Appleby ernstig gewond is, het sy dadelik pen op papier gesit. 'My eie liefste Engelsman', skryf sy uit Dublin op 28 Oktober 1915, 'ek wonder hoekom ek dit skryf, wat u dalk nooit sal sien nie - o God, miskien het u selfs nou ver van u vrou af gegaan - ek wonder wanneer 'n ander telegram sal kom, want ek weet niks is verskriklik nie, ek weet nie wat om te doen nie, ek het eenvoudig gesit en sidder met so 'n vreesaanjaende angs in my hart. wees dapper en glo dat dit goed sal gaan - dierbare, God sal jou sekerlik nie nou van my afneem nie. Dit sal die einde wees van alles wat saak maak. Jy is die hele wêreld en die lewe vir my. " Die brief is nooit geplaas nie: Eric was reeds dood.
Die 'ontsaglike vasgeklemde vrees' wat die moraal verswak het, het die Britse regering die formidabele taak gebied om nie net die troepe nie, maar die hele nasie tot die oorlogspoging byeen te bring. Lojaliteit is nie gewaarborg nie. Die Independent Labour Party, No Conscription Fellowship, Fellowship of Reconciliation, Union of Democratic Control en die Women's International League het die oorlog gekant. In "Red Clydeside" was daar demonstrasies teen oorlog, industriële optrede in noodsaaklike nywerhede, huurstakings en selfs uitroepe vir 'n Marxistiese rewolusie. Ierse republikeine het met Paasfees, 1916, gewapend gestyg. Na 'n week is hulle verpletter en hul bloedoffers word as pro-Duits bestempel, maar op die Ierse tuisfront het steun vir Sinn Féin en weerstand teen die oorlog begin toeneem.
Aandklokreëls en sensuur
Uit die oorlogsverklaring besef die owerhede dat hulle daadwerklik moet optree. Hulle het die Wet op die verdediging van die ryk (Dora) goedgekeur, wat na baie wysigings aan die regering ongekende magte gegee het om in mense se lewens in te gryp. Hulle is bemagtig om enige fabriek of werkswinkel oor te neem. Uitgangspunte en sensuur is ingestel. Erge bewegingsbeperkings is ingestel. Die bespreking van militêre aangeleenthede in die openbaar het 'n ernstige oortreding geword. Byna almal kon gearresteer word omdat hulle 'alarm gemaak het'. In die belang van die werksetiek het die Britse somertyd begin, die openingstye vir kroeë verminder en bier afgewater. Vroue wat vermoedelik 'n geslagsiekte gehad het, kon deur die polisie voorgekeer word en aan 'n ginekologiese ondersoek onderwerp word. 'N Vrou met VD kan vervolg word omdat sy seksueel met 'n diensman omgegaan het. Dit het nie saak gemaak dat hy haar man kon gewees het nie, en dat hy haar in die eerste plek die siekte kon gee.
Die vermoede van buitestaanders was groot. Dora and the Aliens Restriction Act het die burgerlike vryhede van nie-Brits gebore onderdane ernstig ingekort (selfs genaturaliseerde burgers wat al dekades lank in die VK woon). Hulle moes registreer, permitte bekom as hulle van plan was om meer as vyf myl te reis, en is verbied om sekere gebiede binne te gaan. Meer as 32 000 is in interneringskampe aangehou of gerepatrieer. Veral nadat die Lusitania in Mei 1915 deur 'n Duitse duikboot gesink het, het anti-Duitse sentiment in onluste in Liverpool, Manchester, Salford, Sheffield, Rotherham, Newcastle, Suid-Wallis, Londen en elders uitgebreek.
In Liverpool is 200 besighede vernietig. In Londen, van die 21 Metropolitaanse polisiedistrikte, was slegs twee vry van onluste. Dit was, soos die Daily Record opgemerk het, "nie 'n opbouende skouspel om hierdie land te sien neerdaal na triviale en histeriese wraakmetodes nie". Meer tipies erken DH Lawrence: "Toe ek van die Lusitania lees. Ek is self kwaad van woede. Ek wil graag 'n miljoen Duitsers doodmaak - twee miljoen." Ironies genoeg het Lawrence se in Duitsland gebore vrou en sy opposisie teen militarisme hom aan die verkeerde kant van Dora geplaas. Hy word daarvan beskuldig dat hy spioeneer en uit sy huisie in St Ives gedwing is.
Dit sou Lawrence nie gehelp het dat daar algemeen geglo word dat hy 'n slap sedes het nie. Spioenasiekoors is slegs teenstrydig met kommer oor vroue se seksuele ywer. In die somer van 1918 het die twee vrese inderdaad gebind. Noel Pemberton Billing, parlementslid van East Hertfordshire en uitgewer van regse koerante, beweer dat hy 'n afskrif van 'n swartlys van 47 000 verraaiers en spioene op hoë plekke in Brittanje het. Hy het volgehou dat baie deur die 'kultus van die klitoris' aangesteek is en die 'heilige staatsgeheime' verraai in 'lesbiese ekstase'. Daar word ook gesê dat heteroseksuele hartstogte deur opwinding in die oorlog aangevuur is. Bevry van die manlike bestuur van vaders, mans en broers, is vroue van kakiekoors beskuldig. Soos privaat GJ Dodd, 'n lid van die Britse Wes -Indiese Regiment, terwyl hy met verlof in Seaford (East Sussex) was, entoesiasties was: "Baie meisies. Hulle is lief vir die seuns in kakie. Hulle verpes dit om met burgerlikes te loop. Hulle hou van die donkeres!"
Die nuutgestigte Vrouepolisie -vrywilligers, Vrouepolisiediens en Vrouepatrolliekomitee het nie sy entoesiasme gedeel nie. Daar word vermoed dat vroulike broodwinning vroue se losbandigheid en verbruikerswese bygedra het. Soos die digter Madeline Ida Bedford dit uitgedruk het deur die aksent van ammunisie -werkers te parodieer:
Hoë lone verdien?
Ja, vyf pond per week.
'N Vrou, let op,
Ek noem dit vaal soet. [. ]
Ek spandeer die hele raket
Op goeie tye en klere. [. ]
Ek het armbande en juweliersware,
Ringe beny deur vriende
'N Sersant om mee te swaai,
En iets om te leen. [. ]
Werk in die staatsdiens, fabrieke, hawelande en arsenale, tramweë, poskantore en plase is gefeminiseer. In Julie 1914 was 3,2 miljoen vroue in die industrie werksaam. Dit het teen April 1918 tot 4,8 miljoen gestyg. Sowat 40% van hierdie vroue was getroud (teenoor slegs 14% voor die oorlog). Baie mense het vyandigheid ondervind van manlike werkers wat bekommerd was oor mededinging en die afhandeling van hul werk. 'Verdunning', of die verdeling van komplekse poste in eenvoudiger take, is ingestel om die probleem van die tekort aan geskoolde manlike werkers op te los sonder om manlike lone te bedreig.
Ammunisie werk het besorgdheid veroorsaak.In Women at Munitions Making het Mary Gabrielle Collins volgehou dat vroue se hande: "Moet die vlam van die lewe bedien, / hul vingers lei / die rooskleurige speen, swel van melk, na die gretige mond van die suigende baba." In plaas daarvan, het sy gekla, word hul hande in die fabrieke "vergroot" en: "Hulle gedagtes. Word gekneus teen die wet, /" Kill, kill. "
Lewersverleners is opgelei om dit te aanvaar. In die woorde van 'n vrou wat vir die tydskrif van 'n projektielfabriek skryf: "die feit dat ek my lewensenergie gebruik om menslike siele te vernietig, raak op my senuwees". Sy was trots daarop dat sy "doen wat ek kan om hierdie aaklige saak tot 'n einde te bring. Maar sodra die oorlog verby is, sal ek nooit weer dieselfde in die skepping doen nie".
Thomas Henry Hall Caine (1853-1931). Foto: Bettmann/Corbis
Propagandiste het probeer om vroue se dubbele rolle te versoen as lewegewers en vervaardigers van wapens met die dood. Dus, in Our Girls: Their Work for the War (1916), het Hall Caine die taal van onbeskofte romanse aangeneem en daarop gewys dat ammunisie -werkers geleer het om 'behoorlike respek' te toon vir die masjien se "onstuimige organismes". Deur die "grille" van hul masjien te leer, het ammunisie -vroue vinnig hierdie nuwe soort manlike monster gewaag en gewen. Om bomme te maak was vir vroue net so "heeltemal natuurlik" as om lief te hê.
Die uitwerking van die verbreding van werksgeleenthede vir vroue was dubbelsinnig. Aan die een kant is vroue onder streng voorwaardes in die bedryf toegelaat, insluitend die feit dat hulle nie die mans eintlik vervang het nie, maar slegs sekere take mag verrig. Feministiese lobby vir gelyke lone het nooit geslaag nie: vroue het ongeveer die helfte betaal van wat mans verdien het. In ammunisiefabrieke loop hulle die gevaar om in ontploffings te sterf of TNT -vergiftiging op te doen. Nadat die oorlog verby was, sou hulle na die tradisionele rolle terugkeer. Die deurdringende tema van vroulike selfopoffering het beteken dat hulle na die oorlog nie die ekonomiese en politieke mag gehad het om hul wêreld te verander nie.
Doel en emansipasie
Aan die ander kant geniet baie vroue 'n nuwe gevoel van doel en emansipasie. Soos Naomi Loughnan in 1917 erken het, was sy 'moeg vir frivolling' en 'wou sy iets groots en hard doen, vanweë ons seuns en van Engeland'. Fabrieke bied beter voorwaardes, hoër lone, meer interessante werk en groter vryhede as wat huishoudelike diens verrig het. Vroulike fabriekswerkers het die geslagsorde betwis: hulle verdien baie meer as voorheen (in sommige gevalle drie keer meer), kon hul vermoë demonstreer om geskoolde werk te verrig in gebiede wat hulle voorheen belet was, en het groter ruimte gekry hulle het hulself in die openbaar getroos.
Soos vakbondleier Mary Macarthur in 1918 tot die gevolgtrekking gekom het: "Ons word nie meer vertel dat 'die hand wat die wieg skud, die wêreld regeer nie'. Vandag is dit die hand wat die dop boor wat die lot van die wêreld bepaal en diegene wat nie huiwer om die burgerskap te weier aan die moeders van mans en is bereid om hierdie regte aan die vervaardigers van masjiengewere toe te gee. "
Emmeline Pankhurst, suffragettleid, in hegtenis geneem buite Buckingham -paleis. Foto: Hulton-Deutsch Collection/Corbis
Macarthur het geglo dat vroue se oorlogswerk polities onafwendbaar van vroulike stemreg sou maak. Die suffragette (lede van die Women's Social and Political Union, die meer militante vleuel van die stemregbeweging), wat 'n paar maande tevore kerke en krieketpaviljoene aan die brand gesteek het, het patriotiese oorlogswerkers geword. Alhoewel 'n aansienlike minderheid van die meer gematigde lede van die National Union of Women's Suffrage Societies ("suffragiste") by die vredesbeweging aangesluit het, het die meeste hulself ook in die oorlog gepoog in 'n poging om hul eise vir burgerskap met diens te verbind tydens 'n nasionale noodgeval. .
Teen Junie 1917 het 'n kombinasie van bewondering vir vroue-oorlogswerk, oordeelkundige lobbying deur suffragiste en debatte oor herbevoegde mans wat in die gewapende dienste in die buiteland dien, die parlement oortuig om die Verteenwoordiging van die Volkswetsontwerp met 385 stemme teen 55 te aanvaar. die stem vir nog 5 miljoen mans en byna 9 miljoen vroue. Maar die belangrikste is dat die stem slegs toegestaan ​​is aan vroue ouer as 30 jaar wat huishoudings, eggenote van huishoudings, besetters van eiendom met 'n jaarlikse waarde van nie minder as £ 5 of universiteitstudente was. Ironies genoeg het die jong vroue wat in oorlogsbedrywe of in die landleër geswoeg het, eers in 1928 die stem gekry op dieselfde voorwaardes as hul manlike eweknieë.
Die uitwerking van die oorlog op die lewensstandaarde van die werkersklas was meer bemoedigend. Burgers het 'n relatief lae kans om in vyandelike aanvalle vermoor te word. Slegs 1 300 burgerlikes is dood toe Zeppelins in 1915 bomme oor Londen laat reën het en Gotha Giant -bomwerpers in 1917 gevolg het ('n enkele aanval tydens die tweede wêreldoorlog sou 'n soortgelyke aantal sterftes tot gevolg gehad het). Volle indiensneming, rantsoenering (wat in die laaste jaar van die oorlog ingestel is), huurkontrole, stygende invoer van spek en verhoogde verbruik van melk en eiers en verbeterde sosiale voorsiening het beteken dat die werkersgesinne beter daaraan toe was. Die gemiddelde inkomste van die werkersklas het inderdaad tussen 1914 en 1920 verdubbel, en in die nasleep van die oorlog toe die prysvlakke daal, is hierdie oorlogsversterkte loonvlak suksesvol verdedig.
In teenstelling met die verbeterde lewensverwagting van werkersklasmanne wat oud genoeg was om oorlogsdiens te ontduik, was dienspligtiges en diensvroue wat uit die voorste linies terugkeer, fisies verwoes. Die pasifis Caroline Playne skryf in 1917 oor Brighton en erken dat sy vol "siekte en afgryse" was oor die "visier van honderde mans op krukke wat in groepe rondgaan." Meer as 41 000 mans se ledemate is tydens die oorlog geamputeer. 272 ​​000 het beserings aan die bene of arms opgedoen wat nie amputasie nodig gehad het nie.
Die tuisfront verwelkom uiteindelik mans en vroue wie se oorlogsdiens in die buiteland letsels gelaat het, beide sigbaar en onsigbaar, waaroor dit moeilik was om te praat. Soos Vera Brittain dit in haar memoires, Testament of Youth (1933), stel, het die oorlog 'n "hindernis van onbeskryflike ervaring tussen mans en die vroue wat hulle liefgehad het" opgerig. Brittain se broer, verloofde en twee goeie vriendinne is in die oorlog dood, maar sy het tereg opgemerk dat "die oorlog ander dinge as die fisiese lewe doodmaak". Phyllis Kelly, wat oor die dood van haar geliefde Eric gerou het, sou ingestem het.
Joanna Bourke is professor in geskiedenis aan die Birkbeck College, Londen, en die skrywer van An Intimate History of Killing (Granta) and Rape: A History from the 1860s to the Present (Virago).
Ek kan nie sê dat ek 'n suffragis geword het nie. Ek was nog altyd een '
Teen die laat 19de eeu het parlementêre hervormings aan meer mans die stemreg in Brittanje gegee, terwyl petisies om vroue uit te stoot bespot en verwerp is.
Toenemende woede het oorgegaan tot aksie, en in 1897 het plaaslike kampvegters saamgekom om die National Union of Women 's Suffrage Societies (NUWSS) te stig.
Hulle staan ​​bekend as die suffragiste en bestaan ​​meestal uit middelklasvroue en word die grootste stemregorganisasie met meer as 50 000 lede.
Hul president, Millicent Garrett Fawcett, het passievol geglo dat gewelddadige veldtogte tot grondwetlike verandering sou lei. Sy wou deur petisies en die lobby van LP's bewys dat vroue eerbiedig en verantwoordelik genoeg is om aan die politiek deel te neem.
Die breë fokus van die suffragiste word weerspieël in die kleure wat die groep Groen, Wit en Rooi aangeneem het, wat staan ​​vir Give Women Rights. Intussen het die gordels wat gereeld op suffragette (en in die Disney -film Mary Poppins) gesien word, groen, wit en violet gebruik, wat Give Women Votes vereis.
Op sommige plekke was die verkiesingstryd 'n letterlike sowel as 'n metaforiese stryd. In Dublin was daar 'n groot wanorde tussen Republikeine en pro-Britse skares, veral rondom die wapenstilstand van 11 November 1918 wat die Eerste Wêreldoorlog beëindig het, maar die verkiesing in Desember 1918 het relatief vreedsaam verloop.
Vreemd genoeg was geweld nie die ergste tussen nasionaliste en vakbondlede nie, maar tussen mededingende nasionaliste van Sinn Fein en die IPP.
Die Ierse vrywilligers het sekuriteit en rentmeesters vir Sinn Fein verskaf, terwyl lede van die Ancient Order of Hibernians, wat by die IPP verbonde was, dikwels as die party se sterk wapenorganisasie opgetree het. Ook baie Ierse voormalige Britse leërs en hul vrouens, die skeidingsvroue, was in die algemeen vyandig teenoor die Republikeine.
In die stad Waterford, waar die IPP-kandidaat William Redmond op die Party se sitplek vasgehou het, het 'n republikeinse aktivis berig: "Redmonditiese skares, hoofsaaklik saamgestel uit oud-Britse soldate en hul vrouens ... is wreed aangerand met stokke, bottels ens. ". 
Volgens County Republikein se geheue was die voormalige Britse soldate in County Clare "soos gekke met messe en swaar stokke" aan. Skote is ook op Sinn Fein -verkiesingswerkers afgevuur. In die noorde, byvoorbeeld in Wes -Belfast, Tyrone en South Armagh, onthou baie aktiviste wrede gevegte tussen die vrywilligers en die plaaslike Hibernians. 
Op baie gebiede het Sinn Feiners en die Ierse vrywilligers in die strate met Huisheersers en Hibernians bots.
Beide Republikeine en Redmondiete gebruik nabootsing en intimidasie. In die stad Cork het een van die suksesvolle Sinn Fein -kandidate Liam de Roiste gedink dat die IPP soggens naboots en dat die Sinn Feiners in die namiddag sy voorbeeld volg. 'Ek is jammer om te sê', het hy geskryf, 'dat dit in die lig van 'n goeie grap beskou word.' 
Straatgevegte en bedrog was egter lank reeds 'n belangrike deel van die Ierse verkiesing, en dit was beslis nie iets wat Sinn Fein vir die eerste keer in 1918 teëgekom het nie. Byvoorbeeld, in Cork -stad is 11 elf mense tydens verkiesings doodgeskiet. in 1910, in konfrontasies tussen die mededingende nasionaliste van die Irish Party en die All For Ireland League. Verkiesingsgeweld in 1918 was, in vergelyking, redelik beperk. .
Die Ierse vrywilligers en Sinn Fein in 1918 het beslis so goed gevaar as wat hulle in die stryd met Hibernians en oud-dienspligtiges gekom het, maar straatgeweld was tydens die verkiesingstyd nie erger as gewoonlik nie en was nie die rede vir hul oorwinning nie, soos soms beweer is. Sinn Fein was ook die enigste party wie se leiers en aktiviste in 1918 in groot getalle gearresteer en gevange geneem is.
In die stad Cork het JJ Walsh en Liam de Roiste elk meer as 66% van die stemme gewen om die twee setels in daardie stad in te neem. 
In die hoofstad, Dublin, het Sinn Fein uit nege omstrede setels agt gewen. Richard Mulcahy, die stafhoof van die vrywilligers, is in Clontarf aan die noordekant van die stad verkies. Sean T O'Kelly het sy mededinger van die Ierse parlementêre party in College Green verydel.
Onder die ander Republikeinse parlementslede in Dublin was die veteraan Paasfees, Constance Markievicz (die eerste vrou wat tot die Britse parlement verkies is), Desmond Fitzgerald en Joe McGrath.
Uit ongeveer 140 000 stemme in die stad het Sinn Fein 79 000 of ongeveer 60% van die stemme gekry. Die oorblywende betwiste setel in Dublin is gewen deur Unionist Candidate, Maurice Dockrell in Rathmines en nog twee vakbondlede is onbestrede verkies vir Trinity College Dublin, die enigste vakbond wat buite Ulster verkies is.  Daar was ook 'n sterk werkersklas-stem vir Alfie Byrne, 'n populistiese, maar anti-dienspligte, IPP-kandidaat in die Harbour-kiesafdeling van Dublin, hoewel hy nie kon verkies nie. 
Dit sou naïef wees om te dink dat almal wat die 'Sinn Feiners' gekant was gedurende die oorlogsjare en voorheen in 1918 na hulle kant toe gekom het. Maar daar was geen twyfel dat Sinn Fein, ten minste buite die noordooste van Ulster, 'n mandaat gehad het nie. Ierse onafhanklikheid na te streef. Of dit politieke onderhandelinge, massaprotes of gewapende verset sou meebring, was in Desember 1918 nog onseker.
Maar op 21 Januarie 1919 vergader die Sinn Fein -parlementslede in die Mansion House van Dublin en verklaar Ierse onafhanklikheid. Daar kan redelikerwys gesê word dat die daaropvolgende Ierse geskiedenis van die twintigste eeu voortspruit uit die stemme wat op 14 Desember 1918 uitgebring is.
 Michael Laffan, The Resurrection of Ireland: The Sinn Féin Party, 1916-1923, p. 164, die totale stem van Sinn Fein was ongeveer 46% van die kiesers, maar baie van die onbetwiste setels is ook in die voorafgaande twee jaar deur die party gewen in tussenverkiesings. Daar word beweer dat Sinn Fein se ware steun nader was aan 66% van die kiesers.
 PS O'Hegarty, The Victory of Sinn Fein, p.21
 Charles H. E. Philpin, nasionalisme en gewilde protes in Ierland p.415
 http://www.ark.ac.uk/elections/h1918.htm Marie Coleman (The Irish Revolution 1916-1923) noem 698 000 kiesers in 1910 en 1,93 miljoen in 1918.
 In 1911 was die bevolking van die hele Ierland 4,3 miljoen. 700,000 is ongeveer 16% van 4,3 miljoen. As die helfte van die bevolking vroulik was, het ongeveer 32% van alle mans die stem in 1910 gehad. Maar as ons slegs volwasse mans insluit, sou dit ietwat hoër wees. Volgens die 1911 -sensus was ongeveer 40% van die bevolking jonger as 21. Dit beteken dat ongeveer 50% van die mans ouer as 21 in 1910 stemreg gehad het. In 1918 was daar 1,93 miljoen kiesers en 'n stempersentasie van 68% . (Hier http://www.ark.ac.uk/elections/h1918.htm)
 Ibid. Alhoewel die ooreenkoms tussen Sinn Fein en die IPP in East Down verbreek het, beteken dit dat vakbondlede die setel verower het, ondanks die feit dat die nasionalistiese partye meer stemme gekry het. My dank aan Cathal Brennan vir hierdie inligting.
 Conor Kostick, Revolusie in Ierland, Popular Militancy 1917-1923, p.49
 Annie Ryan, Comrades, Inside the War of Independence, p222.
 Vir Clare, Padraig Og O Ruairc, Blood on the Banner, p.63, Vir die noorde Sien byvoorbeeld John McCoy BMH WS402 en Kevin O 'Shiel BMH WS 1770. Hoewel die ergste oproer tussen republikeine en Hibernians plaasgevind het die tussenverkiesings vroeg in 1918 in Suid-Armagh en Oos-Tyrone eerder as in die algemene verkiesing van Desember, teen daardie tyd het kardinaal Logue 'n ooreenkoms gesluit tussen die mededingende nasionaliste in Ulster.