Die dorpie materiaal en 7-7-2007. Laaste lesings in pienk en swart | Huidige literatuur
Mariola Diaz-Cano Arevalo | | Novela, Swart roman, Romantiese roman
Ek het Augustus letterlik afgesluit met hierdie twee lesings van verskillende skakerings, pienk en swart: Die dorpie materiaal, van die Duitse skrywer Anne jacobs, titel van groot sukses vanjaar; Y 7-7-2007, uit Italiaans Antonio Mancini, die vyfde aflewering van die ook suksesvolle reeks van die adjunkhoof Rocco schiavone. Hierdie is my Resensies.
2 Die dorpie materiaal
2.1 Wat ek gevind het
5 Die Rocco Schiavone-reeks
6 Sluit af ...
Hierdie skrywer Duitse gepos het oor 20 romans, tussen historiese en eksotiese sages met groot sukses. Hierdie titel is haar bevestiging as 'n topverkoper-outeur en is die eerste van 'n trilogie.
Die dorpie materiaal
Ons is in Augsburg en 1913. Marie Hoffgartner arriveer as kombuishulp in die groot herehuis van die Melzer, 'n welgestelde gesin wat toegewy is aan die tekstielbedryf. Marie, grootgemaak in 'n kinderhuisU sal baie moeite moet doen om saam met die res van die diens te bestaan. Maar sy is moedswillig, 'n vinnige leerder en is so direk soos sy is strategies in karakter. Dit het egter ook 'n onbekende verlede dat hy sal ontdek as hy die vertroue van sy meesters, veral van die dogtertjie Kitty, meer gek en dromerig kry.
Die Melzers, met drie kinders heel anders, wag hulle op die begin van die nuwe winterdansseisoen, want dit is tyd om in die samelewing aan te bied Kitty. Sy ouer suster, meer kronkelend, is die verraderlike van die gesin. Y Paul, die oudste en erfgenaam, loop eers onbesorg met sy lewe van student in München. Maar wanneer hy huis toe moet gaan en meer verantwoordelikhede by sy vader se fabriek moet aanvaar, ontmoet Marie en die belangstelling in haar neem voorspelbaar toe.
'N Reeks van geheime en romanses sal in mekaar se lewens ontbloot word, van dienslede tot here, soos hulle begin waai oorlogswinde in Europa en die deur eindig oop vir 'n tweede party.
Ek lees so nou en dan romansromans om my gewone swart bloed 'n bietjie op te ruim. En hierdie titel was hangende. Hulle het dit veral vergelyk met televisiereekse soos Downton Abbey, wat natuurlik die duidelikste verwysing is. En dit is beslis 'n groot huldeblyk, aan die Duitser, aan die voortreflike BBC-reeks, geesteskind van die akteur, skrywer en draaiboekskrywer Julian Fellowes. Maar dit bly daarin, in 'n baie waardige huldeblyk. Ek bedoel, daar is niks nuuts nie.
Al die karakters dit is herkenbaar, met weerklank ook van klassieke soos Jane Eyre, veral in die oorsprong van die protagonis, Marie. Die instelling is baie bereik en ook die ontwikkeling van die feite en karakters. Ook jou lees is maklik, eenvoudig, met die ritme van die genre, getrou aan die gebeure en hoe die protagoniste ontwikkel. Maar, soos ek sê, hulle verbaas hulle nie en prikkel dus nie soos hulle moet nie.
La rebelde jongste dogter, die afgunstig suster wat natuurlik lesers se antipatie ontlok, die so verantwoordelike ouer seun soos vasbeslote om sy hart in liefde te volg. En dan is daar die diens tussen skelm en lojaal aan hulle here. Y die here baie in hul rol, met 'n sekere donker aanslag vir die patriarg en die moeder se gewone stryd en besorgdheid oor konvensies en wat hulle sal sê.
So miskien vanweë my swartste neiging Ek het die meer werklike euwel gemis wat ook in die genre gevind kan word. Ek wou dit nog 'n bietjie glo, voel meer emosie of miskien met meer intensiteit. Dit is egter 'n lekker gelees en ideaal vir somer ontspanning en die mees klassieke romantiese liefhebbers. Aangesien dit die eerste in die reeks is, behou dit belangstelling en brei dit die moontlikhede uit.
Gebore in Roma In 1964 is Manzini, benewens 'n skrywer, akteur en film- en teaterregisseur. Hy het saam met Andrea aan die Accademia Nazionale d'Arte Drammatica opgelei Kamillerie, die legendariese Sisiliaanse skrywervader van Behalwe vir Montalbano, wat in sy omswerwinge al liefdevol sy humeurige Romeinse kollega Rocco Schiavone genoem het. Hy het ander romans en verskeie boeke met kortverhale gepubliseer. Maar dit is ongetwyfeld sy reeks gewy aan adjunkhoof Schiavone, wat kritici en lesers gewen het.
Ek het my bedenkinge gehad met hierdie laaste titel. Terug na die verlede, Tien jaar voor die huidige oomblik in die problematiese en intrige situasie waarin ons Schiavone verlaat het Son van Mei, Ek was nie baie snaaks nie. Wat hy wou gehad het, was om in die hede te bly en te sien hoe hy daarin kon slaag om uit die gemors te kom waarvoor hy goed was. Hierdie bedenkinge het onmiddellik verdwyn.
En dit is presies om die situasie goed aan te toon waartoe hierdie Romeinse adjunkhoof van die polisie verban is Aosta, rand, onbeskof, bruus, skurk en hartseer dit wil sê Rocco schiavone, Besluit Manzini vertel jou verlede. Hierdie inligting is nou nodig en dus in 'n gesprek met sy meerderes, Schiavone moet gooi die sig en die hart agter.
Ons ontmoet uiteindelik vir Marina na die aanhoor van haar, of eerder van haar spook met wie Rocco in die eerste persoon praat in dialoë vol liefde sowel as verlies, teerheid en wanhoop, tydens die vier vorige titels. Uiteindelik sien en luister ons na haar, ons weet waaraan sy werk, hoe sy was en haar liefdesverhaal met iemand so anders as Rocco. En ons sal lees met dieselfde oomblik van afgryse en pyn as Schiavone, hoe en waarom van sy tragiese dood.
Want as iets uitstaan ​​in die samestelling van hierdie karakters is jou emosie. Van almal. Ten spyte van Rocco se oproerige karakter en sy donkerder, skelm kant. Daardie kante word gedeel met Brizio, Furio en SebastianoDaardie vriende wat selfs meer skelm is, maar so lojaal as wat hulle bereid is om enigiets te doen en om mekaar in alles te help. Die oomblikke en gesprekke tussen hulle hulle is die beste. Wat opval, is die emosie daarmee so menslike nuanse, so van maniere gekruid met daardie kenmerkende Italiaanse karakter.
Ons lees ook oor die werk van Rocco in Rome, hul kollegas en base. Y hoe haar lewe onderstebo word as Marina haar meer as ernstige truuks ontdek en verlaat die huis. Of hy gaan terugkeer al dan nie, sal deur die geskiedenis gesien word. Uiteindelik keer ons terug na die hede en is ons oor 'n paar laaste bladsye wat my die meeste in die reeks beweeg het.
Die Rocco Schiavone-reeks
Adam se rib
'N Lente van honde
Son van Mei
En in TV Ek het al op sy dag van die reeks gepraat wat het die RAI gedoen waar jy gesigte vir almal kan plaas.
Sluit af ...
Dat jy my van ver af sien kom Ek hou die swartste kleur van hierdie twee lesings, nie waar nie? Maar dit is natuurlik, soos met alles, smaakverhouding so besonder soos dit uniek is aan elkeen.
Volledige pad na artikel: Huidige literatuur » genres » Novela » Die stof dorp en 7-7-2007. Laas gelees in pienk en swart
Baie dankie, ek gaan met Manzini kry dat ek hom al lankal wil hê en dat u my die druk gee. Alles van die beste!!!
Dankie aan jou, Susana. En ek hoop dat jy van Manzini en daardie Rocco Schiavone hou. Alles van die beste.