Disleksie. Watter leermodus? - Kognitiewe opleiding
U is hier: Tuis » Vir ouers » Artikels » Disleksie. Watter leermodus?
La ontwikkelingsdisleksie dit is 'n toestand wat veral gekenmerk word deur leesprobleme wat die verstaan ​​van die teks bemoeilik en gevolglik nuwe inligting leer. Om hierdie rede is dit gereeld om beelde, video's en klank te gebruik om geskrewe teks te ondersteun of soms te vervang.
Alhoewel, dit intuïtief kompenserende instrumente mag 'n waardevolle hulpmiddel wees, wat daarop dui dat oorvloed in die gebruik daarvan slegs tot 'n verbetering in skoolprestasie kan lei, sommige navorsers wonder wat die geskikste manier is om leer by studente met ontwikkelingsdisleksie aan te moedigen wonder ook oor die moontlikheid dat sommige oënskynlik nuttige benaderings teenproduktief kan wees.
Met dit in gedagte, kan ons begin met 'n 2018-ondersoek. Amerikaanse navorsers het die leermodaliteit van 'n groep studente op universiteitsvlak, beide disleksiese en normale lesers, bestudeer. Meer spesifiek het hulle veranderinge in die vermoë om die inligting wat in verskillende toestande bestudeer is, te herroep en te herken:
Slegs teks Heard
Testo scritto geassosieer met 'nimmagine
Testo Heard geassosieer met 'nimmagine
Dit het eerstens na vore gekom die gebruik van beelde tot die teks wat bestudeer word, het die vermoë gehad om nuwe inligting te leer. Tot dusver lyk alles redelik intuïtief en in lyn met die verwagtinge van die meeste lesers.
Diegene wat met disleksie te doen het, weet egter dat hulle gereeld aangeraai word om toestelle te gebruik wat luister bo lees (byvoorbeeld spraaksintese). Moedig hierdie modus leer aan?
Volgens die resultate van die pas genoemde studie is nr. Trouens, disleksiese studente wat aan die navorsing deelgeneem het, het laer optredes behaal toe hulle moes leer deur na 'n opgeneemde stem te luister as toe hulle slegs moes lees deur te lees.
Dit blyk volgens die skrywers verklaarbaar te wees as gevolg van twee faktore: die moontlikheid om terug te gaan na die herlees van die kritieke gedeeltes op die geskrewe teks (wat onmoontlik is as u na die inligting een keer in die klankmodus luister) en die probleme van die werklike geheue, wat gereeld voorkom mense met disleksie, wat 'n hindernis in ouditiewe leer is (veral as daar nie 'n moontlikheid is om na wat gehoor is nie) te luister.
'N Verdere moontlike verklaring wat deur die skrywers van die navorsing gelewer is, is dat hierdie mense, na geselekteerde disleksiese vakke in die universiteitsomgewing, 'n hoë funksionerende subgroep verteenwoordig, bedoel as 'n groep mense wat baie funksionele benaderings tot die teks ontwikkel het, en dit sal hulle in staat stel om leestekorte te omseil (vergoed).
Maar wat sou gebeur as ons die verskillende maniere van leer by laerskoolkinders beoordeel?
Ander navorsers het probeer om hierdie vraag in 2019, hierdie keer in Holland, te beantwoord, wat aanneem dat die afwyking wat in die vorige navorsing gevind is (die voordeel wat gesien is in die leer van die geskrewe teks in vergelyking met die wat geluister is) daarvan afhang dat die leer nie met 'n mens se eie tyd kon bestuur nie, dit wil sê om nie die klank te kan stop en na die klank te luister nie , op dieselfde manier as wat die persoon die moeilikste gedeeltes van 'n teks kan lees.
Om hul hipotese te toets, het hulle 'n groep kinders in die vyfde klas op verskillende maniere aan toetse onderwerp, wat aan hulle die geleentheid gegee het om die tyd wat hulle bestee aan inligting en inligting te verstaan, vrylik te bestuur, en dit ook met 'n groep normlesers vergelyk.
In hierdie navorsing is die kinders dus aan drie verskillende leerstoestande onderwerp:
Leer met testo scritto + Immagini
Leer met inligting klank opgeneem + Immagini
Leer met testo scritto + klankopgeneemde inligting + Immagini
Onder hierdie omstandighede is dit ook laerskoolkinders wat hulle kon die hele tyd spandeer wat hulle wou leer; dit blyk dat, deur klankopnames eerder as geskrewe teks te gebruik, het disleksiese kinders beter geleer in staat wees om die inligting wat aangeleer is beter te benut, selfs in ander kontekste as dié waarin dit geleer is. Hierdie verskil tussen modaliteite is egter nie by die normolektore waargeneem nie.
In dieselfde navorsing is die tyd wat bestudeer is aan die verskillende hierbo beskryf, ook geanaliseer: i kinders (al dan nie disleksies nie) bestee minder tyd aan studie met klankopgeneemde inligting dan die geskrewe teks.
'N Ander interessante aspek was dit in die toestand 'averbintenisse met geskrewe teks + klankopgeneemde inligting + beelde'slegs die dosente het voordeel getrek uit die gelyktydige aanbieding van inligting in alle modaliteite (beelde, teks en klank), terwyl dislektici nie hul leervaardighede verbeter het in vergelyking met die aanbied van klank en beelde op dieselfde tyd nie.
Die skrywers van die studie interpreteer hierdie effek as 'n neiging dat disleksici nie die geskrewe teks moet lees in die teenwoordigheid van 'n ouditiewe aanbieding van dieselfde inligting nie.
Soos voorspelbaar, het die kinders in die geskrewe modaliteit meer tyd geneem om te studeer as in die ander modaliteite (ongeag of hulle disleksies of normale lesers was).
'N opsomming van ...
Die aangehaalde navorsing laat ons nie toe om by die 'resep' uit te kom wat geld vir elke persoon met disleksie nie, maar bied eerder interessante denke. In die eerste plek kan dit nie vanselfsprekend aanvaar word dat 'n sekere benadering altyd nuttig is nie, want soos ons gesien het, is sekere maniere om inligting aan te bied soms die leer bevoordeel en soms belemmer. Byvoorbeeld, dit wil voorkom asof dislektici in die teenwoordigheid van min tyd om aan studie te wy, beter leer uit die geskrewe teks as uit die inligting wat gehoor is (ten minste in die universiteitskonteks), terwyl dit in staat is om hul eie tyd aan studie te bestudeer, blyk dit dat kinders meer effektief leer deur te luister wat hulle vertel word eerder as om te lees (ten minste op laerskool).
Die element wat konstant lyk, is dat die plaas van beelde langs die geskrewe teks bevoordeel word vir leer.
Die kombinasie van kompensatoriese instrumente en resepteringsmaatreëls moet gekalibreer word op grond van baie faktore soos leeromstandighede, maar ook die spesifieke eienskappe van die kind, en nie die minste van sy ouderdom nie. Om die vordering van navorsing op hierdie gebied dop te hou, kan dit ook help.
Disleksie en aandag. Watter verhouding?
Videogame en disleksie. Speel jy om beter te lees?
Musiek en disleksie. Lui jy om beter te lees?
Disleksie en persepsie. Hoe die brein aanpas
Oordiagnose van disleksie (deel 2)
Knoop-van Campen, CA, Segers, E., & Verhoeven, L. (2019). Modaliteit en oortolligheidseffekte, en hul verhouding tot uitvoerende funksionering by kinders met disleksie. Navorsing oor ontwikkelingsgestremdhede, 90, 41-50.
Wang, J., Dawson, K., Saunders, K., Ritzhaupt, AD, Antonenko, PP, Lombardino, L., ... & Davis, RO (2018). Ondersoek die gevolge van modaliteit en multimedia op die leerprestasie van studente met disleksie. Tydskrif vir Tegnologie vir Spesiale Onderwys, 33(3), 182-193.
leer, disleksie, disleksie en leer
Disleksie. Watter leermodus?2019-09-032020-02-22http://www.trainingcognitivo.it/wp-content/uploads/2017/08/nuovologo_87e9aa904327d53301f73f9191e17e49.pngKognitiewe opleidinghttps://www.trainingcognitivo.it/wp-content/uploads/2019/09/dislessia-e-modalit-di-apprendimento-1.jpg200px200px
Musiek, intelligensie en uitvoerende funksiesArtikels, artikels, uitvoerende funksies, uitvoerende funksies, intelligensie, neuropsigologie