Tienpunt-aksieplan vir vryheid, veiligheid en voorspoedFlip Buys, voorsitter van die Solidariteit Beweging. Foto: Reint Dykema Soos die politieke kommentator Max du Preez dit stel, “Ons ervaar tans die afsterwe van die post-1994-bedeling en die pynlike geboorte van ŉ nuwe orde. Dit is ŉ unieke geleentheid om die grondslag vir dié nuwe orde nou te lê eerder as om te wag dat dit deur revolusionêre magte en opportunistiese populiste op ons afgedwing word.” Hierdie siening mag te dramaties vir sommige mense klink, maar die tekens dat groot veranderings om die draai lê, is daar vir almal om te sien. Kom ons noem ŉ paar: Grondwetlike leeftyd Die gevaar dat die nuwe bedeling na net meer as twee dekades besig is om aan sy einde te kom, is nie uniek nie. Die Chigaco Law School het onlangs bevind dat die gemiddelde leeftyd van grondwette oor die afgelope twee eeue net 17 jaar is. Die waarskynlike rede hiervoor is dat die politieke elites wat die grondwetlike skikkings aangaan, se politieke “leeftyd” sowat twee dekades is. Daar is byvoorbeeld nou net 12 parlementslede wat deel van die 1994-parlement was en dit lyk al meer of die nuwe geslag hulle nie gebind voel aan ŉ ooreenkoms wat deur hul voorgangers aangegaan is nie. Dit is waarom die Kanadese filosoof, Charles Taylor, gesê het tussengroep-vertroue in ŉ multi-etniese samelewing moet gereeld met opvolgooreenkomste vernuwe word. Indien die stelling waar is dat die huidige bedeling sy einde nader, bied dit wel ernstige rede tot kommer, omdat die kanse tans nie goed lyk dat dit ŉ beter bedeling kan wees nie. Met ŉ nuwe bedeling word nie noodwendig ŉ nuwe Grondwet bedoel nie, maar ŉ nuwe politieke speelveld wat tot heeltemal ander beleidsrigtings in die land kan lei. Dit wek kommer, omdat die magsverhoudinge swakker is as in 1994 en die gevaar bestaan dat goed georganiseerde- en radikale populiste die rigting van die toekoms gaan bepaal. Daarom kan Afrikaners nie langs die kantlyn bly sit nie. Ons onttrekking uit die openbare lewe kan ons as gemeenskap en die land duur te staan kom as ons nie weer aan die landsgebeure begin deelneem nie. Die doel van hierdie tienpunt aksieplan is om ŉ raamwerk vir hierdie deelname te help skep. Tienpunt aksieplan Stap 1: Afrikaners sal hulself in netwerke van sterk selfdoengemeenskapsorganisasies moet organiseer, soos die Helpmekaarbewegings van ouds. Minderhede kan nie meer op die staat staatmaak om vir ons ŉ toekoms te verseker nie. Stap 2: Hierdie organisasies moet groot en sterk gebou word. Dit beteken daar moet op elke belangrike terrein georganiseer word, met werkbare planne wat daadwerklik uitgevoer word. Daar moet ruimte wees vir verskille en samewerking ten spyte daarvan. Stap 3: Daar sal gebou moet word aan die vermoë om planne te maak en self uit te voer. Mooi ideale is ŉ goeie begin, maar die uitvoerende vermoë om dit in praktyk om te skep is deurslaggewend. Ons kan nie langs die kantlyn sit nie, maar sal op die veld moet draf en sorg dat ons gesien en gehoor word, sodat ander nie die agenda vir ons bepaal nie. Stap 4: Demonstreer en protesteer waar nodig. Dit is nie deel van ons politieke kultuur nie, maar daar is ongelukkig nie ŉ ander uitweg nie omdat dit die nuwe spelreëls is. Demonstrasie kan nie net tot die internet beperk wees nie, maar sal na die strate moet oorspoel. Ons sal veral moet aandring op waarde vir en inspraak in die besteding van ons swaar verdiende belastinggeld. Stap 5: Besef dat politieke magteloosheid ons nie magteloos maak nie. Sterk georganiseerde gemeenskapsorganisasies kan selfs meer as regerings vermag. Solidariteit se bou van die tegniese kollege Sol-Tech met die tienrande van gewone werknemers, is maar een voorbeeld van wat gedoen kan word. Stap 6: Beskerm bestaande belange en instellings soos jou skool, veiligheid, universiteit, regsorde, ekonomie, Afrikaans, geskiedenis, monumente en gelyke geleenthede vir jongmense. Stap 7: Skep nuwe werklikhede waar nodig, soos Afrikaanse media, universiteite, skole, kolleges en dorpe. Stap 8: Sluit vennootskappe waar moontlik en moenie jouself isoleer nie. Bind Afrikaners saam in sterk organisasies en reik daarna uit deur bruê te bou na ander gemeenskappe. Goeie verhoudinge met alle groepe is belangrik en samewerking met die owerheid moet waar moontlik nagestreef word. Stap 9: Risikobestuur is noodsaaklik, veral op die gebied van persoonlike veiligheid, geldsake, gesonde gesinne en eiendom. Stap 10: Bevorder groeiende selfstandigheid deur sterk en groeiende gemeenskapsorganisasies. Afrikaners se probleem is nie ons min getalle nie, maar die dun verspreiding daarvan. Ons is meer Afrikaners as die onderskeie bevolkings van Namibië, Lesotho, Macedonië, Slowenië, Letland, Botswana, Gambië, Gaboen, Estland, Swaziland, Mauritius, Ciprus, Luxemburg, plus nog ŉ menigte ander volke. Om ŉ toekoms te hê waarin ons ook vry, veilig en voorspoedig kan wees, sal Afrikaners moet konsentreer in sterk organisasies, gemeenskappe, dorpe en stede. Ons kan nie die risiko loop om blywend van die meerderheid se verdraagsaamheid afhanklik te wees vir ons grondliggende belange soos ons taal, skole en veiligheid nie. Weerlose minderhede is kwesbaar en moet leef in ŉ toekoms wat soms vyandige meerderhede bepaal. So toekoms is nie volhoubaar nie. Kom ons organiseer onsself en neem aktief deel aan die vorming van die komende bedeling. Ons is dit aan ons kinders verskuldig.