Die groot teater van Pompeii (illustrasie) - Inligting - 2022
Die Groot Teater van Pompeii
Wat was die grootste antieke teater?
As ek meer spesifiek wil wees, kan iemand die grootste antieke Grieks-Romeinse teater noem (behalwe die Romeinse amfiteaters, soos die Colosseum in Rome en Verona, sowel as die amfiteater in Pompeii). Die antieke teater in Efese, sowel as die antieke teater in Epidaurus, het byvoorbeeld tot 15 000 mense, hoewel die ou teaters in Aspendos, Turkye, sowel as Orange, Frankryk en Merida, Spanje groter is. 'N Presiese of byna presiese antwoord sal verwelkom word.
Die "Large Palaestra" bestaan ​​uit 'n groot opelugplein, ongeveer 140 x 140 m, omring deur portieke en omring deur 'n hoë muur met kantele waarin daar 10 deure is. Al wat oorgebly het van die eeue oue platane wat ten tyde van die uitbarsting aan die drie kante van die groot binnehof was, is vorms van die wortels en daar lê 'n swembad van 23 x 35 m in die middel. Dit is gebou in die Augustus -tydperk, aan die begin van die 1ste eeu nC, en was bedoel vir die fisiese en intellektuele opleiding van jong burgers. Baie erotiese of poëtiese graffiti is deur besoekers op die mure en kolomme gelaat. Talle slagoffers is tydens die opgrawing gevind wat tevergeefs na 'n toevlugsoord of 'n manier om deur die gebou gesoek het, gesoek het.
Die Palaestra bied die permanente uitstalling aan van die groot fresco's en kunsvoorwerpe wat gevind word in die kompleks van die Moregine Triclinia, 'n vooraanstaande gebou, ongeveer 600 meter van Pompeii, by die rivierhaven.
Oorsig van die groot teater van Pompeii naby modern.
huidige 5 September 2019 om 21:46 1.360 × 1.050 (1,29 MB) Mharrsch (bespreking | bydraes) Gebruikersgeskepte bladsy met UploadWizard
Die amfiteater in Pompeii is die vroegste bekende permanente klip -amfiteater in Italië (en die res van die Romeinse wêreld). Dit is gebou na 70 vC en behoort tot die tydperk van die Romeinse verowering en kolonisering van die stad.
'N Inskripsie vertel ons dat twee plaaslike amptenare, Quinctius Valgus en Marcius Porcius, die amfiteater op eie koste gebou het. Hierdie manne sou verwag het dat hierdie daad hul persoonlike mag en aansien sou verhoog, en ons weet uit graffiti wat oral in die stad gevind is dat gladiator -speletjies uiters gewild was.
Die amfiteater kon ongeveer 20 000 mense huisves, en bedien nie net Pompeii nie, maar ook die inwoners van omliggende dorpe. In 59 nC was daar 'n oproer in die amfiteater waarin toeskouers uit Pompeii en die nabygeleë stad Nuceria met mekaar geveg het, met die gevolg dat keiser Nero vir tien jaar speletjies in Pompeii verbied het.
Aktiwiteite vir die hersiening van woordeskat en taalpraktyk:
Toets u woordeskat is teen die klok en kan ingestel word op alle woorde in hierdie stadium, tot op hierdie stadium, ens.
Woord eindig Oefeninge is gebaseer op die afdeling Oefen die taal in die boeke en volg hierdie formaat. Klik hier vir meer inligting.
Woordeindingsaktiwiteite is gebaseer op die afdeling Oefen die taal van elke stadium, en almal volg dieselfde formaat. Die gebruiker kry 'n sin in Engels tesame met dieselfde sin in Latyn, maar met een of meer eindes wat uit die keuselys gekies moet word. In die meeste oefeninge is die eindes wat weggelaat is beperk tot een spesifieke woordspraak (selfstandige naamwoord, werkwoord of byvoeglike naamwoord). Vir hierdie tipe oefening word inligting verskaf. Dit kan die gebruiker te eniger tyd oproep deur op TAALINLIGTING te klik. Maar in sommige oefeninge word alle naamwoorde, werkwoorde en byvoeglike naamwoorde weggelaat. Vir hierdie meer veeleisende oefening, gee TAALINFO slegs verwysing na die relevante bladsye van die Cambridge Latin Course.
Woorde sorteer vra u om woorde te sorteer volgens betekenis, geval, ens.
GROOT TEATER VAN POMPEII polaroid
Lensvormige magnetiese gadget met 3D -effek Toe/ Nou en en vervaag regs/ links, in die klassieke Polaroid fornat 9 × 11.
Deur aan te hou om die webwerf te gebruik, stem u in tot die gebruik van koekies. Meer inligting Aanvaar
Die koekie -instellings op hierdie webwerf is ingestel op 'toelaat koekies' om u die beste blaaiervaring te gee. As u aanhou om hierdie webwerf te gebruik sonder om u koekie -instellings te verander of as u op "Aanvaar" klik, stem u hiermee in.
VIII.7.20 Pompeii. Teatro Grande of Groot Teater.
Sien Mau, A., 1907, vertaal deur Kelsey F. W. Pompeii: Its Life and Art. New York: Macmillan. bladsye 141-152.
VIII.7.20 Pompeii. Uit 'n album uit 1882. Weswaarts gekyk. Foto met vergunning van Rick Bauer.
VIII.7.20 Pompeii. Album van M. Amodio, omstreeks 1880, getiteld "Pompei, vernietig op 23 November 79, ontdek in 1748".
U kyk wes oor die teater, met trappe na die driehoekige forum, aan die linkerkant. Foto met vergunning van Rick Bauer.
VIII.7.20 Pompeii. Voor 1873. Foto deur Amodio, nr. 2996. Kyk wes oor die teater. Foto met vergunning van Rick Bauer.
VIII.7.20 Pompeii. Foto deur Sommer, omstreeks 1870. Foto met vergunning van Rick Bauer.
VIII.7.20 Pompeii. Datum onbekend. Ou poskaart van Large Theatre. Foto met vergunning van Rick Bauer.
VIII.7.20 Pompeii. Van 'n album van Roberto Rive, gedateer 1868. Kyk wes oor die groot teater. Foto met vergunning van Rick Bauer.
VIII.7.20 Pompeii. Mei 2006. Sitplek.
VIII.7.20 Pompeii. Mei 2006. Oorblyfsels van sitplekke in die media cavea.
VIII.7.20 Pompeii. 1978. Op soek na sitplek aan die noordoostekant. Foto met vergunning van Roberta Falanelli.
VIII.7.20 Pompeii. Mei 2006. Groot teater. Bronsletters sit in die marmersteen sitplek van die cavea.
Dit is moontlik die plek van sy bisellium- of dubbele breedte -eretitel wat toegeken word vir munisipale dienste in provinsies.
Die inskripsie teken die loopbaan van Marcus Holconius Rufus aan:
Opgedra in ooreenstemming met 'n besluit van die stadsraad aan Marcus Holconius Rufus, die seun van Marcus, vyf keer duumvir met geregtelike gesag, twee keer quinquennial duumvir, militêre tribune deur die keuse van die mense, priester van Augustus en beskermheer van die kolonie.
Sien Mau, A., 1907, vertaal deur Kelsey F. W. Pompeii: Its Life and Art. New York: Macmillan. (p.149).
VIII.7.20 Pompeii. Mei 2006. Inskripsie by Marcus Holconius Rufus in brons letters op die marmer sitplek.
8.7.20 Pompeii. September 2011. Groot teater, suid-oos. Foto met vergunning van Michael Binns.
VIII.7.20 Pompeii. Oktober 2001. Groot teater, suid-oos. Foto met vergunning van Peter Woods.
VIII.7.20 Pompeii. Groot teater, suid-oos.
Gefotografeer 1970-79 deur Günther Einhorn, foto met vergunning van sy seun Ralf Einhorn.
VIII.7.20 Pompeii. 1964. Voorbereiding vir 'n produksie in die Groot Teater. Foto deur Stanley A. Jashemski.
Bron: Die Wilhelmina en Stanley A. Jashemski-argief in die University of Maryland Library, Special Collections (Sien versamelingsbladsy) en beskikbaar gestel onder die Creative Commons Attribution-Non-Commercial License v.4. Sien Lisensie en gebruiksbesonderhede.
VIII.7.20 Pompeii. 1964. Oefening in die Groot Teater. Foto deur Stanley A. Jashemski.
VIII.7.20 Pompeii. 1964. Westekant van Groot Teater by repetisie. Foto deur Stanley A. Jashemski.
Advertensieplakkaat vir Gli uccelli di Aristofane , 'n optrede gehou terwyl Wilhelmina en Stanley Jashemski in Pompeii was.
Foto deur Stanley A. Jashemski.
VIII.7.20 Pompeii. 1964. Optrede van 'Gli uccelli di Aristofane', gehou in die Groot Teater.
VIII.7.20 Pompeii. 1964. Optrede van 'Gli uccelli di Aristofane', gehou in die Groot Teater. Foto deur Stanley A. Jashemski.
VIII.7.21 Pompeii. April 2018. Kyk oos oor die groot teater. Foto met vergunning van Ian Lycett-King.
VIII.7.20 Pompeii. 1968. Oos oor die groot teater. Foto deur Stanley A. Jashemski.
VIII.7.20 Pompeii. Oktober 2001. Groot teater, ooswaarts. Foto met vergunning van Peter Woods.
VIII.7.20 Pompeii. 1945. Groot teater, ooswaarts. Foto met vergunning van Rick Bauer.
VIII.7.20 Pompeii. Mei 1923. Groot teater, ooswaarts. Foto met vergunning van Rick Bauer.
VIII.7.20 Pompeii. 29 Maart 1922. Groot teater, ooswaarts. Foto met vergunning van Rick Bauer.
VIII.7.20 Pompeii. Ongeveer 1909. Kyk suidoos van die top van die Groot Teater af. Foto met vergunning van Rick Bauer.
VIII.7.20 Pompeii. September 2011. Groot teater, ooswaarts.
Bo die boog ingang sou die Tribunaal gewees het. Foto met vergunning van Michael Binns.
Die foto's met 'n lae resolusie op hierdie webwerf is kopiereg van Jackie en Bob Dunn en mag NIE in enige omstandighede GEBRUIK OF KOMMERSIEEL GEBRUIK WORD NIE. Op toegewing van die Ministero della Cultura - Parco Archeologico di Pompei. Daar word verklaar dat geen reproduksie of duplisering as wettig beskou kan word sonder die skriftelike toestemming van die Parco Archeologico di Pompei nie.
Le immagini fotografiche a bassa risoluzione pubblicate su questo website sono copyright di Jackie e Bob Dunn E NON POSSONO ESSERE UTILIZZATE, IN ALCUNA CIRCOSTANZA, PER GUADAGNO O RICOMPENSA COMMERCIALMENTE. Su concessione del Ministero della Cultura - Parco Archeologico di Pompei. Si comunica che nessun riproduzione o duplicazione pu considerarsi legittimo senza l'autorizzazione scritta del Parco Archeologico di Pompei.
Maak die 5-dae-werkweek dood
U kan nie die aandag -ekonomie vryspring nie
Facebook sal nie praat oor die opstand nie
Applous, vandag, is baie dieselfde. In die ateljee, in die teater, op plekke waar mense publiek word, slaan ons nog steeds ons handpalms saam om ons waardering te toon - om in holtes ruimte te skep. ("As ons 'n kunstenaar toegejuig," argumenteer die sosiobioloog Desmond Morris, "klap ons hom in werklikheid op 'n afstand op die skouer.") Ons juig pligsgetrou toe. Ons juig beleefd. Ons juig, in die beste omstandighede, geesdriftig toe. Ons juig ironies genoeg in die ergste toe.
Ons vind kortliks maniere om onsself as menigtes voor te stel-deur middel van ons skare.
Maar ons vind ook applous uit vir 'n wêreld waar daar tegnies geen hande is nie. Ons klap vir mekaar se opdaterings op Facebook. Ons deel. Ons skakel. Ons herhaal en herlaai die goeie dinge om die geraas wat dit maak, te versterk. Ons bevriend en volg en plus-1 en plus-K en beveel aan, onderskryf en noem en (soms selfs, nog steeds) blogrol, met die begrip dat groter gehore-netwerkgehore-hul eie soort donderende beloning kan wees. Ons vind nuwe maniere om ons entoesiasme uit te druk, om ons begeertes te kommunikeer, om ons emosies te kodeer vir oordrag. Ons metodes is ernstig en word ook altyd gedryf deur die subtiele dinamika van die skare. Ons klap omdat ons verwag word. Ons klap omdat ons verplig is. Ons klap omdat iets heeltemal wonderlik is. Ons klap omdat ons vrygewig en selfsugtig is en aanpasbaar en opgewonde en menslik is.
Dit is die verhaal van hoe mense handeklap terwyl hulle meestal hande gehad het - hoe ons van dinge gehou het voordat ons van dinge gehou het. Applous, deelnemend en waarnemend op dieselfde tyd, was 'n vroeë vorm van massamedia, wat mense onmiddellik en visueel en natuurlik hoorbaar met mekaar verbind het. Dit was 'n openbare sentimentanalise, wat die affiniteit en begeertes van netwerkmense onthul het. Dit was die gekwalifiseerde self -weggee vir die gekwantifiseerde skare.
Dit was groot data voordat data groot geword het.
'So meet jy die mense'
Geleerdes is nie heeltemal seker oor die oorsprong van applous nie. Wat hulle wel weet, is dat handeklap baie oud is, baie algemeen en baie hardnekkig is - "'n merkwaardig stabiele faset van die menslike kultuur." Babas doen dit skynbaar instinktief. Die Bybel noem baie applous - as akklamasie en as viering. ("En hulle het hom tot koning uitgeroep en hom gesalf, en hulle het hande geklap en gesê: 'Lewe die koning!'")
Maar handeklap is geformaliseer - ten minste in die Westerse kultuur - in die teater. "Plaudits" (die woord kom van die Latynse "slaan", en ook "om te ontplof") was die algemene manier om 'n toneelstuk te beëindig. Aan die einde van die opvoering skree die hoofakteur: "Valete et plaudite!" ("Totsiens en applous!") - dit dui dus aan die gehoor, op 'n subtiele manier wat deur eeue van die spianiste verkies is, dat dit tyd is om lof te gee. En sodoende homself omskep in een van die eerste menslike toejuigingstekens ter wêreld.
Namate teater en politiek saamsmelt - veral namate die Romeinse Republiek aan die Romeinse Ryk toegegee het - het applous 'n manier geword vir leiers om direk (en natuurlik ook heeltemal indirek) met hul burgers te kommunikeer. Een van die belangrikste metodes wat politici gebruik het om hul stand by die mense te evalueer, was deur die groete wat hulle gekry het toe hulle die arena binnegekom het, te meet. (Dit lyk asof die briewe van Cicero as vanselfsprekend aanvaar word dat "die gevoelens van die Romeinse volk die beste in die teater verskyn." en die lengte - van die skare se klap vir leidrade oor hul politieke lotgevalle.
'U kan dit amper as 'n antieke peiling beskou', sê Greg Aldrete, professor in geskiedenis en humanistiese studies aan die Universiteit van Wisconsin, en die skrywer van Gebare en akklamasies in antieke Rome. "Dit is hoe jy die mense meet. Dit is hoe jy hul gevoelens ondersoek." Voordat telefone toegelaat is vir opnames in Gallup-styl, voordat sms'e vir intydse stemming toegelaat het, voordat die internet knoppies en koekies kon "koop", het Romeinse leiers data oor mense versamel deur na hul toejuiging te luister. En hulle was, terselfdertyd mense en politici, besig om hul resultate met ander mense se peilings te vergelyk - met die toejuiging wat deur hul mede -kunstenaars geïnspireer is. Nadat 'n akteur gunstiger lofpryse as hy ontvang het, het die keiser Caligula (terwyl hy sy swaard vasgeklem het, opgemerk: "Ek wens dat die Romeinse volk 'n nek gehad het."
Caligula was nie die eerste of die laaste politikus wat aan die einde van 'n meningspeiling gekom het nie - net soos Shakespeare nie die eerste nóg die laaste was wat die wêreld en sy optrede as 'n voortdurende optrede beskou het nie. In Rome, soos in die republieke wat dit sou probeer herhaal, was teater politiek, en omgekeerd. Daar, "selfs 'n heerser is om 'n akteur te wees," wys Aldrete op. 'En wat hy probeer kry, is die goedkeuring van die gehoor.' Die sterwende woorde van Augustus, volgens die legende, was die volgende: "As ek my rol goed gespeel het, klap dan in u hande en ontslaan my van die verhoog met applous."
Bekwame politici van die antieke wêreld het dus op dieselfde staat gesteun, wat insiggewende politici van die minderjarige dikwels doen: teenoor navorsing. Cicero, die ur-politico, sou vriende van hom na die teater stuur en notas neem om te sien watter groet elke politikus kry toe hy die arena binnegaan-hoe beter om te sien wie die mense geliefd was en wie nie. En sy menslike klap-meter het baie inligting gehad om te beoordeel. "Ou skares was meer interaktief as vandag," wys Aldrete op. "Daar was baie heen en weer tussen sprekers en skare. En veral in die Grieks-Romeinse wêreld was skares-veral in stede-baie goed om boodskappe oor te dra deur ritmiese handeklap, soms gepaard met skree." Hy sê, die kodering was 'n baie gesofistikeerde ding.
Teëls, bakstene, Beeeeeeeees!
Teen die laat dae van die Republiek en die vroeë dae van die Ryk - van ongeveer die eerste eeue vC tot die eerste eeue nC - het die applousstelsels al hoe meer uitgebrei geword. Namate die mag onder een persoon gekonsolideer is, wat van Caesar na Caesar na Caesar oorgegaan het, het plaudits meer sistematiseer en meer genuanseerd geword. Applous beteken nie meer net "klap" nie. Terwyl die Grieks-Romeinse gehore beslis hul handpalms saamgeslaan het soos ons vandag doen-het die klassieke professor David Levene my op Plautus se toneelstuk gewys Casina, waarvan die gevolgtrekking spesifiek toegejuig is "met hande" - hul algehele applousstrategieë was veel meer gevarieerd as om alleen te klap. Plaudits donder, maar hulle het ook gegons. Hulle tril ook. Menigtes het maniere ontwikkel om die mate van goedkeuring van die persoon of persone voor hulle uit te druk, wat wissel van klappe, knipsels (van die vinger en duim) tot golwe (van die rand van die toga). Die laaste gebaar waarvan die keiser Aurelianus besluit het, sal vervang word deur die golf van 'n spesiale sakdoek (orarium) - 'n rekwisietjie wat hy dan met hulp aan alle Romeinse burgers versprei het, sodat hulle nooit sonder 'n manier sou kon loof nie.
Die applousrituele is ook beïnvloed deur die uitbreiding van Rome. Nero het sy handeklapstyl van Rome gewysig na 'n reis na Alexandrië, waar hy onder die indruk was van die Egiptiese metode van geraas. Die keiser, volgens die geskiedenis van die historikus Suetonius,
het nog mans uit Alexandrië ontbied. Omdat hy nie daarmee tevrede was nie, het hy 'n paar jongmanne uit die orde van gelowiges en meer as vyfduisend stewige jong plebeiers gekies om in groepe ingedeel te word en die Alexandriese applousstyle te leer. en om hulle kragtig te ondersteun wanneer hy sing. Hierdie mans was opvallend vanweë hul dik hare en fyn kledingstukke, hul linkerhand was kaal en sonder ringe, en die leiers het elk vierhonderdduisend sesters ontvang.
Wat Nero wou herhaal, was die gevarieerde styl van lawaai van die Alexandriërs, wat destyds tekste in drie kategorieë verdeel: "die stene", "die dakteëls" en "die bye." Die eerste twee variëteite verwys blykbaar na klap soos ons dit vandag ken-"bakstene" wat plat geklapte klap beskryf, en "dakpanne" (wat hul oorsprong kry in die geboë dakpanne wat algemeen voorkom in die Romeinse argitektuur) wat die bekerpalms weergawe beskryf . Die derde tipe verwys na stem eerder as meganiese toejuiging - na die neurie of tril wat 'n saamgestelde skare sou laat klink soos 'n enorme bye. (Of: BEEEEEEEES!)
Die AMA, in die Roman Arena
So het applous op sy manier 'n politieke tegnologie geword - 'n instrument wat deur heersers en regerings gebruik word om met mekaar te kommunikeer. Dit sou natuurlik nie spesifiek vir Rome wees nie. Of, vir die saak, na die antieke wêreld. In Die Gulag -argipel, Beskryf Solzhenitsyn 'n distrikspartykonferensie wat deur Josef Stalin bygewoon is. Die deelnemers het opgestaan ​​om die leier te groet, wat tot toejuiging gelei het wat tien minute lank geduur het. Stalin se reputasie het hom natuurlik voorafgegaan - en niemand wou die eerste wees om op te hou om die diktator toe te juig nie. Uiteindelik gaan sit die direkteur van 'n papierfabriek, sodat die res van die skare kan volg. Nadat die vergadering geëindig het, is die direkteur in hegtenis geneem.
Maar die diktatuur van die Sowjet-styl, vanuit die perspektief van die diktator, is altyd moeilik om te onderhou-en dit was veral so in 'n ryk wat so wyd versprei is as die van Rome. Een van die redes waarom Romeinse leiers so stelselmatig amfiteaters en renbane regdeur die lande wat hulle verower het so gebou het, was om aan die een kant 'n gevoel van 'Romaanigheid' by hul onderdane te bevorder. Maar dit was ook, aan die ander kant, om 'n plek aan te bied waar die publiek in die openbaar "die regeerders" kon word. Die amfiteater was 'n plek van bekering. 'Om 'n wettige keiser te wees', sê Aldrete, 'moet u in die openbaar verskyn en die mense se toejuiging ontvang.' Die arena's was dus Rome se vroeë antwoord op die radio en die TV, die antieke inkarnasie van vandag se Twitter Q & ampA en YouTube -ontmoetingsplek en Reddit AMA: hulle het die magte in staat gestel om in massa met hul kiesers te kommunikeer. Hulle bied die illusie, indien nie die werklikheid nie, van politieke vryheid. En toejuiging - medium en boodskap terselfdertyd - het die voertuig vir die optrede geword. Deur dit te gebruik, reageer mense terug na hul leiers, met gons wat bye naboots en klap wat donder naboots.
En die skouspel het op sy beurt Rome se mag bekragtig en versterk. 'As u 'n skare kry wat sing' Wees gegroet, Caesar ',' sê Aldrete, 'maak dit iemand Caesar.'
'Sien, ek het jou vertel dit was snaaks!'
Dit is dus geen verrassing dat die magtiges 'n onderneming begin maak het om die skare te manipuleer nie. Wat, na al hul wysheid, berugbaar manipuleerbaar is. Aldrete het vir my gesê dat Rome en sy teaters die opkoms van 'n professionele klas openbare aanhitsers sien - laudiceni, of "mense wat hande geklap het vir hul aandete" - gehuur om menigtes te infiltreer en hul reaksie op optredes te manipuleer. Dit lyk asof die praktyk begin het met akteurs wat 'n tiental shills in diens sou neem om tussen hul gehore te verdwyn en die applous wat hulle ontvang het, te verleng - of, as hulle veral dapper of veral verontwaardig was, 'spontane' gesange begin lof onder die skare. (Akteurs kan ook huur laudiceni om boos en gesuis aan te moedig na aanleiding van die prestasies van mededingers.)
Die praktyk het na die howe versprei, waar prokureurs professionele beredderaars kan aanstel om op argumente te reageer en sodoende juries te laat swaai. En dit het gebloei, soos soveel elemente van teater uiteindelik doen, in die politiek. Nero, volgens die legende, het 5 000 van sy soldate ingeroep om sy optredes te prys toe hy opgetree het. Eeue later sou Milton Berle vir Charles Douglass, stigter van die lagspoor, vra om in 'n paar post-facto guffaws te redigeer opnames van sy komedie-roetines wat platgeval het. (Douglass sou aan die versoek voldoen. "Sien, ek het jou gesê dit was snaaks!" Sou die komediant antwoord.) Romeine het dieselfde bewerkings gedoen. Hulle moes net tevrede wees met real-time manipulasies.
So ook eeue later, Franse kunstenaars, wat die skietery nog verder geïnstitusionaliseer het met die gebruik wat bekend staan ​​as "die kleed". Die Franse digter Jean Daurat van die 16de eeu word oor die algemeen erkenning gegee aan (of: die skuld vir) die opstanding. Hy het 'n klomp kaartjies vir sy eie toneelstukke gekoop en dit uitgedeel aan mense wat aan die einde van die optredes beloof het om te juig. Teen die vroeë 1820's het klanke geïnstitusionaliseer, met 'n agentskap in Parys wat spesialiseer in die verspreiding van die dienste van die shills. (In Stedelike regering en die opkoms van die Franse stad, beskryf die historikus William B. Cohen die ingewikkelde pryslyste wat hierdie faux flatterers aan voornemende beskermhere sou uitdeel: beleefde handeklap sou hierdie baie frank kos, entoesiastiese applous sou baie kos, neigings wat op 'n mededinger gerig is, sou dit baie kos.)
Die gedenkplaat word ook gekategoriseer: Daar was die rieurs ("lag"), wat hard lag vir die grappies die pleureurs ("criers"), wat trane sou maak as reaksie op optredes kommissarisse ("beamptes"), wat 'n toneelstuk of 'n musiekstuk uit die hart sou leer en dan die aandag vestig op die beste dele daarvan chatouilleurs ("kietelaars"), wat die gehoor in 'n goeie bui sou hou, soos om later die minimum te drink en bisseurs ("encore-ers"), wat 'n reeks optredes sou versoek-die eerste een was natuurlik so aangenaam.
Soos Douglass se "Laff Box" uit die 20ste eeu, wat sy operateur in staat gestel het om te kies tussen vooraf opgeneemde titels en teehees en guffaws, die claqueurs bied 'n verskeidenheid reaksies aan om op te tree vir (en binne) die Paryse skare. Hulle praktyk het versprei - na Milaan, na Wene, na Londen, na New York - voordat dit uit die mode ruk. Die gedenkplaat, net soos soveel swendelary voor en daarna, het sy krag verloor sodra mense vaardig was in sy truuks.
En klap self het ook ontwikkel. Simfonieë en operas word ernstiger en pas by die eerbied en spiritualiteit wat verband hou met godsdienstige seremonies. Met die koms van klankopname - van optredes wat as't ware aan meganiese reproduksie onderwerp word - het hulle verder stil geword. Om te weet wanneer om stil te bly, sowel as wanneer om hande te klap, het 'n teken van gesofistikeerdheid geword - 'n nuwe soort kode vir gehore om te leer. Applous het 'n kwessie geword van "doen" of "moenie", "alles" of "niks", "stilte" of "opgewondenheid" nie - en verloor baie van sy ou skakerings en nuanses. (Per 'n verslag van 1784 in Carl Friederich Cramer Magazin der Musik, "Dit is nie ongewoon dat [die Romeine] na 'n perfekte opera 'n uur of langer in die teater bly staan ​​sonder om te klap en te juig nie. Soms word ook die komponis van so 'n opera [in triomf] in hierdie stoel uit die stoel geneem orkesput. ")
Hierdie veranderinge het ook die kunstenaars verander. Applous het minder 'n dialoog met 'n gehoor geword, en meer 'n brute transaksie met hulle. Dit het belowe en geterg. "Die punt," het Gustav Mahler verduidelik, "is nie om die opinie van die wêreld as 'n leidende ster te beskou nie, maar om in die lewe te gaan en foutloos te werk te gaan, nie depressief deur mislukking nie en nie deur applous verlei word nie." Die woord "claptrap" (letterlik "nonsens", maar meer algemeen "opvallende taal") kom uit die stadium van die middel van die 18de eeu. En dit verwys na 'n 'truuk om applous te' vang '.
Die subtiliteite van die Romeinse arena - die klappe en die knipsels en die skakerings van betekenis - het in latere eeue plek gemaak vir toejuiging wat gestandaardiseer en geïnstitusionaliseer is en gevolglik 'n bietjie promiskuus was. Lagspore met gemeganiseerde verlating. Applous het eerder 'n verwagting as 'n beloning geword. En kunstenaars het dit gesien as wat dit geword het: ritueel, rote. Soos Barbra Streisand, geen vreemdeling vir openbare aanbidding nie, eenkeer gekla het: "Wat beteken dit as mense handeklap? Moet ek hulle geld gee? Dankie dankie? Lig my rok op?" Die gebrek aan applous, aan die ander kant - die onverwagte ding, die relatief kommunikatiewe ding - "waarop ek kan reageer."
Maar nou sit ons die nuanses terug. Ons vind nuwe maniere om applous te herontdek, om dit te maak soos dit was: 'n gekodeerde, kollektiewe vorm van kommunikasie. Ons het natuurlik die stadige klap uitgevind - die ding van die taalkundige John Haiman, in sy boek Praat is goedkoop: sarkasme, vervreemding en die evolusie van taal, beskryf pligsgetrou en heerlik as "'n swaar eentonige, deeglik beheerde herhaling van die handeklapgebaar." Ons het The Clapper, die toestel waarmee mensehande met elektriese lig kan praat, aan die wêreld oorgegee en verdien dus verwondering en ontsag. Ons het nuwe maniere geskep om ons toejuiging uit te kontrakteer.
Maar meestal het ons die voordele van die digitale wêreld gebruik om openbare lof te herhaal. Ons skakel en like en deel, ons duim-ups en rekwisiete spoel soos golwe deur ons netwerke. Binne die groot arena van die internet word ons deel van die optrede deur bloot daaraan deel te neem, ons waardering - en ons goedkeuring - aan te toon deur die vertoning te versterk en uit te breiden. En ons is bewus van onsself, van die nuwe rol wat 'n nuwe wêreld ons bied. Ons is tegelyk gehoor en akteurs. Ons toejuiging is in werklike sin deel van die skouspel. Ons is almal claqueurs op ons manier.
Maar ons klap is nou op baie maniere meer belangrik, want dit is nie meer kortstondig nie. Hulle is optredes in hulself, hul lof behou, hul ritmes word gevolg, hul patrone word ontleed en uitgebuit. Hulle stuur boodskappe wat verby die applous self is. Ons toejuiging, as dit gegee word, is stil. En ook donderweer.