Hoe het ek my eerste boek van kortverhale in 12 maklike stappe gepubliseer
Fiksie Skryfwerk Loopbane Onderhoude en Profiele
1. Ek het besluit om kort stories te skryf. Oorspronklik het ek gedink ek moet kortverhale skryf en publiseer om later te help om my roman te publiseer. Ek het in klasse ingeskryf in die kunsvlyt van kortfiksie , en toe het dit duidelik geword dat ek nie kortverhale gelees het nie, en dat ek dit sou nodig gehad het as ek hierby iets sou wees.
Wenk: Gebruik kort fiksie, selfs die soort wat jy dink jy nie hou nie. Leer hoe stories werk en hoekom hulle werk.
2. Ek het geskryf. Baie. In die begin was die idees eindeloos. Dit was asof 'n ondergrondse lente uiteindelik ontkoppel was, en ek was 'n geiser van kreatiwiteit. En selfs al het ek kortverhale begin skryf om my roman verder te maak, het ek uiteindelik verlief geraak op hierdie pragtige, saamgeperste vorm wat my toegelaat het om werklik 'n storieboog in minder as vyf jaar te voltooi.
Wenk: Selfs as jy aan 'n roman of 'n ander lang projek werk, met 'n breek om van tyd tot tyd 'n kort storie te skryf, kan jy jou help om te ontsnap van daardie verraderlike toestand wat ons skrywers blok noem.
3. Ek het my kortverhale aan literêre tydskrifte voorgelê . Soms het ek te gou stories gestuur, voordat hulle die kans gehad het om te marineren en te groei, en ek het baie verwerpings gekry. Maar ek het myself geleer oor die verwerpingskoers (98% by die meeste joernale) en ek het geweet dit was 'n getalle spel. Ek het geweet om niks daarvan persoonlik te neem nie. Ek was koppig. Ek het hersien en ingedien, en ek het begin aanvaar.
My suksesvolste jaar - toe vyf stukke gepubliseer is - het ek ook 125 verwerpings.
Wenk: moenie opgee nie. Ernstig. Die enigste manier om te misluk, is deur nie te probeer nie. As jy 'n golf laat gaan, want dit is groot en enigiets, gaan dit voort om te rol en groei en crash terwyl jy bly stil. Moenie stil bly nie.
4. Ek het belowe om my handwerk te versterk in 'n portuurskrywersgroep en in hoëgehalte werkswinkels , waar ek met onderwysers soos Steve Almond en Aimee Bender en Charles D'Ambrosio en Anthony Doerr en Jim Shepard saamgegaan het (dit is nie nodig om studeer met hierdie mense in alfabetiese volgorde; vir een of ander vreemde rede het dit net so vir my uitgewerk.)
Wenk: Moenie vasstaan ​​in een onderwyser se styl nie en aanvaar nooit dat jy te gevorderd is om meer te leer nie. Daar is altyd meer.
5. Ek het begin aandag gee aan die temas wat ek keer op keer in my werk teruggekeer het. Verlies, liefde, uitmekaar breek en probeer om weer heeltemal te word. Ek het aan hierdie idees geskryf toe ek elke nuwe storie begin het. Dit was my eerste stap na die oorweging van 'n kortverhaal-versameling as iets meer as net al die stories wat ek saam geskryf het.
Wenk: Skryf in die rigting van wat dit ookal is wat jou snags ophou, wat ookal om jou hart en jou kop draai.
6. Ek het (met my mening) my beste stories saam, in een dokument, om te sien hoe hulle gevloei het. Sommige van hulle is gepubliseer, en sommige het nie. Ek was op soek na nie net hoe elke storie individueel gevoel het nie, maar hoe hulle as 'n totaal gevoel het.
Wenk: Vra jouself wat sal resoneer met die leser wanneer hulle al jou stories saam sien en lees.
7. Ek het eindelose ure bestee om die bestelling te herrangskik. Nuwe stories inbring, oues uitgetrek, ouers weer in. Ek het die naam van die versameling verskeie kere verander. Dit was "sterrekundige voorwerpe" en "Hy het dit nooit reguit gegee nie" en "Ek sien jou in die helder nag" en "Baba aan die brand."
Wenk: Front laai jou manuskrip met jou sterkste stories. Moenie dink hoe hulle bestel moet word wanneer jou boek gepubliseer word nie; plaas dadelik die sokkies van 'n redakteur. Hulle sal meer geneig wees om swakker stories later in die versameling te vergewe as hulle reeds verlief is.
8. Ek het die manuskrip aan klein persse gestuur, en ek het die gepubliseerde versamelings bewonder wat ek eintlik gelees het. Ek het nie meer 'n agent vir my roman gehad nie ('n lang en onoorspronklike verhaal), en dit blyk dat die woorde "Ek het 'n ongepubliseerde kortverhaalversameling" is selde die lyn wat jou een kry - veral omdat ek nog nooit gewees het nie gepubliseer in The New Yorker , of gegradueer van die Iowa Writers Workshop . Maar jy weet wat ek gedoen het in plaas daarvan? Ek sou deel word van 'n groot, vrygewige gemeenskap van skrywers wat regtig mekaar wil help.
Wenk: Vra jou vriende wat skrywers is (wie jy ontmoet het langs die pad, in jou skryfklasse en groepe vir groepe) wat hul redakteur / uitgewer is en as dit goed is om hul naam te gebruik wanneer jy jou manuskrip na die redakteur stuur. / uitgewer.
9. Wedstryde lyk soos 'n goeie opsie vir my, so ek het 'n handvol ingeskryf.
Dit kan moeilik wees: jy moet gewoonlik 'n inskrywingsgeld betaal en sommige wedstryde kan oplichtery wees wat op die drome van onervare skrywers prooi. Maar daar is ook baie bekende kortverhaalwedstryde wat 'n uitstekende publiseringsveld vir debuut-outeurs is (skrywers soos Antonya Nelson, Gina Oschner, Amina Gautier, Hugh Sheehy, Nancy Reisman en Anthony Varallo het almal kortverhaal-versamelings gepubliseer as gevolg van wen 'n wedstryd).
Wenk: Moenie wedstryde heeltemal ontslaan nie, maar maak seker dat jy jou huiswerk op webwerwe soos Skrywers en Skrywers doen, en betaal nie 'n voorleggingsgeld wat buite die belyning is nie (byvoorbeeld: 'n $ 75 fooi vir 'n $ 500 prys klink mooi scammy).
10. Press 53 het aangekondig ek was 'n Top 10-finalis vir hul toekenning in kortfiksie! Ek was voorheen teleurgesteld (sien die 98% verwerpingskoers) en wou nie my hoop opkom nie. Maar my hoop was op. Ek wou dit hê. Hierdie versameling is dertien keer verwerp, en ek het begin wonder of dit die moeite werd was, as ek dit werd was.
Wenk: Frustrasie en selfvertroue is 'n natuurlike deel van die skryf- en publiseringsproses. Moenie toelaat dat dit jou stop nie. Ry die golf, kies jouself op en skud die sand af en kyk vir jou volgende swelling.
11. Hier is die draai: ek het nie die Press 53-toekenning gewen nie. Die wenner is aangekondig, en die wenner was nie ek nie. Ek het gevoel in my pessimisme geregverdig. 'N Halwe uur later het ek 'n e-pos van Kevin Morgan Watson, die uitgewer van Press 53, gesê: "Jy was 'n baie, baie nabye tweede." En as ek bereid was om 'n paar redigeervoorstelle te bespreek, sou hulle graag wou hê om my versameling die volgende jaar te publiseer.
Wenk: Balanseer die pessimisme en optimisme. Soms sal dinge jou pad gaan en soms sal hulle nie, maar hulle sal jou dikwels verras.
12. Ek het gesê, "Skroef dit! As hulle my versameling nie presies wil hê nie, dan verstaan ​​hulle my genie duidelik nie. "Kidding! Ek lees veertien keer die e-pos weer, maak seker ek het dit nie voorgestel nie, dan het dit aan my man en 'n vriend gestuur om seker te maak hulle het dieselfde ding gesien, en toe my werklikheid bevestig is, het ek geskryf terug na Kevin en gesê, "ja!"
Wenk: moenie opgee nie. Skryfwerk is moeilik en publiseer is moeiliker en daar is geen "maklike stappe nie." Wat jy doen, skep kuns, en dit bestaan ​​altyd in jou siel. Dit is so eindeloos soos die see, bo na onder, land tot strand.
Liz Prato is die skrywer van * Baby's On Fire: Stories * (Press 53), en die redakteur van * The Night, and the Rain, en die River * (Forest Avenue Press). Haar stories en opstelle het in talle verskyn
publikasies, insluitende The Rumpus, Subtropics, Hayden se Ferry Review, The Toast, Hunger Mountain en ZYZZYVA. Sy skryf in Portland, OR, en leer op literêre feeste regoor die land.