Ek was in my kinderhuis in Georgia saam met my ouer broer en my ouma, vir wie ek baie lief was. My broer speen my, soos broers en susters ook doen, maar hierdie geval moes op een of ander manier belangrik gewees het, want ek onthou dit in detail. Ek onthou ek het myself emosioneel oorlaai, asof ek gesê het: "Ek kan nie nog 'n minuut hiervan neem nie!" Asof ek 'n outomatiese vlieënier gehad het, hardloop ek die kombuis binne en gryp die grootste slagtersmes wat ons gehad het. Ek het daarmee na my broer gegaan en vir hom gesê dat as hy my nie met rus gelaat het nie, sou ek - en ek onthou dat ek dit gesê het - sy ingewande uitsny. Ek kan onthou hoe hy na my gekyk het asof ek van plan was. Hy het dadelik opgehou om my te terg en weggeloop.
Toe my ouma my sê om die mes weg te sit, het ek haar ook gedreig. Ek was waarlik in 'n trans-agtige toestand. Daardie gedrag het nie ongemerk geloop nie, en ek is later gestraf - en met reg. In 'n beskaafde samelewing is dit nie reg om 'n mes op u gesin te trek nie.
Daardie dag het iets in my kop geklik en dit is sedertdien by my. My woede-gevulde gedrag het opgekom in algehele reaksie op die skande, vrees, verleentheid en pyn wat my broer geterg het. Dit lyk asof woede die ongewenste emosies keer wanneer hulle van 'n eksterne bron af kom, en ek het later ontdek dat dit ook voorkom asof dit van binne af ook kom.
As ek daardie 'swak' gevoelens gevoel het, het woede my toe om emosioneel af te sluit, na die ander persoon te kyk en kwaad te dink: Fok jou! Wie het jou nodig? Deur die gevoel van woede, kon ek van ander skei en heeltemal onbeskikbaar raak.
Kwesbaarheid, hulpeloosheid en hopeloosheid
Toe Brent my ondervra oor hoe dit in my lewe manifesteer het, het ek die eerste keer besef dat ek kwesbaarheid met hulpeloosheid en hopeloosheid gekoppel het. Tot op daardie oomblik het ek altyd geglo dat as ek hulpeloos en hopeloos was, ek verwerp sou word. Emosioneel is dit wat kwesbaarheid vir my beteken het, selfs al weet ek intellektueel dat dit die verste van die waarheid is.
Kinders, as hulle kwesbaar is, is soms hulpeloos; ons grootmense is nie - ons het dit bloot bewys deur groot te word. Terselfdertyd het ek nog nooit geweet hoe om kwesbaar en 'n grootmens te wees nie.
As 'n klein seuntjie het die trek van die mes as 'n tydelike oplossing gedien. Maar om woede as 'n volwassene te gebruik, het 'n sel geword in my emosionele gevangenis. Elke keer as ek bedreig voel, sou die woede my daar laat staan, vasgevang met 'n figuurlike mes in my hand. Woede het my tot 'n sekere mate veilig gehou, omdat dit my verhoed het om skaam te wees, en dit het mense weggestoot toe ek hulle as gevaarlik beskou. Dit het my egter ook verhinder om naby mense te wees vir wie ek wou hou.
Ek was desperaat bang dat dit regtig pyn en verwerping sou wees wanneer ek regtig omgee vir iemand. Om tussen hierdie twee teenoorgestelde uiterstes vasgevang te word - woede aan die een kant, pyn en verwerping aan die ander kant - het tot polarisasie gelei. Gek? Ja. Logiese? Absoluut.
Sitting daar in Brent Baum se kantoor (Brent is 'n goeie vriend, 'n trauma spesialis en begaafde terapeut), het ek besef dat die plek waarna ek gesoek is die middelpunt tussen die twee pale was. Ek het nie 'n duidelike kaart gehad nie, maar ek het daartoe verbind om so 'n plek te vind, want ek sal nie die res van my tyd op hierdie planeet op hierdie manier spandeer nie.
Kwesbaarheid teenoor magteloosheid
Soos Brent, Carin (my vrou), en ek het ons sessie voortgesit, het ek ook begin praat oor my persepsie van wat in my huwelik van my verwag is. So lank as wat ek kan onthou, het ek die idee gehad dat my werk sterk moes wees, antwoorde gehad het, en daar wees vir ander, veral vir enige vrou met wie ek in 'n verhouding was. Ek wou werklik heeltemal oop en intiem met Carin wees, maar so 'n kwesbaarheid het hopeloosheid, hulpeloosheid en magteloosheid in my gedagtes gelyk. Terwyl ek hierdie gevoelens verken het, het ek myself baie klein intern gevoel en vir miskien die vierde of vyfde keer in my lewe kon ek in 'n diepte van hartseer en pyn gaan wat ek vir my hele bestaan ​​meestal in die steek gehou het .
Ek het begin praat oor ons hond, Toby, wie se kanker weer teruggekom het. Ek het waarlik lief geword vir hierdie hond wat soggens na ons bed kom en sy bek op my hand neerlê. Met 'n klein stemmetjie het ek gesê: 'Ek hoef nie te treur nie; ek voel nie teleurgesteld nie; ek voel nie die pyn van die potensiële verlies van 'n goeie vriend soos Toby nie, want ek glo dat Ek moet daar wees vir Carin. '
Dit was 'n diep uitdrukking van liefde, maar dit kom uit die plek van 'n hulpelose jong seun, nie 'n bemagtigde volwasse man nie. Dit blyk dat dit ook net 'n ander storie was wat ek opgemaak het - dit was glad nie wat Carin verwag het nie.
Ek het besef dat ek nog steeds met die hanteringsvaardighede van 'n nege-en-'n-half-jarige kind was wat bang was om hierdie spesifieke bron van vrees en self-twyfel te hanteer. Wat my regtig verbaas, is dat as ek dit in 'n kliënt gesien het, my intellektuele kant met daardie persoon kon werk en baie geleenthede bied. Op een of ander manier kon ek dit nie vir myself doen nie. Ek onthou 'n ou gesegde wat ek jare gelede gehoor het, en ek dink dit moet waar wees: "'n Dokter wat homself behandel, het 'n dwaas vir 'n pasiënt." Net omdat ek terapeuties met ander kon werk, beteken dit nie dat ek nie vir sommige van my onopgeloste dinge nie blind gebly het nie.
Teen die tyd dat ons die sessie afgesluit het, kon ek meer pyn los as wat ek ooit sou geglo het, daar was. Die belangrikste was dat ek 'n besondere deurbraak gehad het oor 'n ervaring wat 'n jaar of so voorheen plaasgevind het. In daardie tyd het ek my huwelik amper vernietig - ek is gelukkig dat dit nog steeds ongeskonde is.
Kwesbaar, bang en kwaad
My vrou het my 'n vraag gevra oor 'n verhouding wat ek voor haar gehad het, en ek het daaroor gelieg. Ek het voortgegaan om daaroor te lieg, want diep in die binnekant het ek geglo dat as ek haar die waarheid vertel, sy my sou verlaat. My vrou het my herhaaldelik bewys hoe sy oor my voel, maar my mispercepties sal my nie net laat glo dat sy my genoeg waardeer het om te aanvaar wat ek gedoen het nie. Sy kon elke dag na my toe gekom het en my vertel het hoeveel sy my waardeer het, my elke spesiale maaltyd wat ek ooit wou hê, vir my 18 keer per dag liefgehad en my plate vir my muur gestuur, en dit sal nog nie het my oortuigings verander. Hoe ek oor myself gevoel het, het my opgedoen op maniere waarop my vrou haarself betwyfel het.
Carin se intuïsie is uiters goed geslyp, en my weiering om haar die waarheid te vertel, het 'n scenario geskep wat haar mal laat voel het. U sien, Carin was bewus van hierdie ander persoon en het 'n intuïtiewe gevoel dat daar iets tussen ons plaasgevind het, maar ek sou nie daaraan hou nie. Carin gee nie om wat ek gedoen het voordat sy haar ontmoet het nie, maar die feit dat ek haar nie genoeg vertrou om haar die waarheid te vertel nie, was vir haar diep pynlik.
Ek het haar nie bewustelik bedoel om haar seer te maak nie, maar ek is onbewustelik seker soos die hel, as gevolg van my eie geloofstelsel of iemand my genoeg sou waardeer om by my te bly. Weer eens het my geskiedenis, wat niks met my vrou te doen gehad het nie, 'n verhouding gekry wat ek bo woorde waardeer en waardeer het. Ten spyte van my bewuste waardering hiervan, het ek dit verongeluk.
Een van die dinge wat tydens hierdie onstuimige tyd baie duidelik was, was hoe my woede in die spel gekom het. Elke keer as Carin my bevraagteken het, het ek verontwaardig geraak, wat direk verband hou met my vrees dat sy op enige oomblik kan uitvind dat ek gelieg het. Dit was dieselfde ou patroon: voel kwesbaar, raak bang, raak skaam, word kwaad. Weereens, dieselfde ou storie wat ek in my kop gemaak het, het my weerhou om die probleem byderhand te hanteer.
Nou, hier is een van die interessantste dinge wat ek van hierdie hele ervaring geleer het. Om my ergste scenario te probeer vermy, het ek dit in elk geval laat gebeur. Ek was seker dat sy my sou verlaat as ek Carin die waarheid vertel het. Ek was bang ek sal nooit naby haar wees nie - maar deur haar te lieg en haar te laat twyfel oor haar intuïsie en haar baie gesonde verstand, het ek in elk geval haar weggedryf. Hel, sy was emosioneel weg, en ons nabyheid is beskadig deur my leuen. Sy het beter geweet; Ek het beter geweet. Die olifant was in die kamer - ek was nie bereid om te erken hoe groot dit was nie, hoe sleg dit gestamp het, en dat dit my siening was.
Ek het nog nooit met iets weggekom nie en dit bly beslis waar. Uiteindelik, toe die waarheid deur iemand anders geopenbaar is, het dit my my huwelik amper gekos. Die sleutelwoord hier is amper: Byna kan betekenisvol wees wanneer dit kom by perdehoes en handgranate, maar dit is nie baie werd in 'n huwelik nie. Ek het naby Carin verloor, maar ek het nie. Trouens, hierdie hele ervaring het ons uiteindelik die nabyheid gebring waaraan ek altyd gehoop het.
Natuurlik beveel ek nie enige van hierdie aan as 'n manier om nabyheid in 'n huwelik te skep nie. Die eenvoudigste ding sou vir my wees om my eie duiwels en vrese te konfronteer sonder om my vrou te betrek en haar deur my modder te sleep. Ek het die ding wat ek die meeste wou hê, amper vernietig om sodoende tot die bewustheid te kom. Ek bied hierdie voorbeeld aan in die hoop om ander te help om sulke pyn te vermy.
So, het ek iets geleer? Ja.
1. Eerstens, dit sal nie weer gebeur nie, want wat Carin en ek het deurgegaan het, het ons na nuwe vlakke van intimiteit gebring - waarvan niks baie maklik was nie, en dit was alles wat ek gemaak het . Niks is die moeite werd om dit weer deur te gaan nie. Ek sal nooit Carin verloor en wat ons saam het nie.
2. Tweedens, as ek ooit by daardie plek van hulpeloosheid en hopeloosheid kom, gaan ek daaroor begin praat. En as iemand iets vir my voorstel, gaan ek hulle nie afsny nie. Ek besef dit is wat ek my hele lewe gedoen het, en dit het nie goed gewerk nie.
3. Ten slotte verstaan ​​ek nou wat my veroorsaak het om my grense met so 'n wraak te stel. Ek het nie net grense geplaas nie, ek het absoluut 'n lyn in die sand getrek en gesê: As jy hieroor kom, sal iemand seergekry word - en dit sal nie my wees nie. Mense kry die boodskap, en hulle gaan terug van iemand wat sulke dinge sê en lyk 'n bietjie mal as jy in hulle oë kyk. Dis wat 'n baie bang persoon sal doen, en dis wat ek gedoen het toe ek regtig hulpeloos gevoel het. Ek het die hanteringsvaardighede gebruik. van 'n verskriklike kind, en hulle het my nie gekry wat ek wou hê nie. Gelukkig het ek nou 'n nuwe bewustheid.
Aan die einde van ons sessie het beide Carin en Brent my vertel hoe ligter my gesig lyk en hoe ongeslypte ek gelyk het. Dit het beslis so vir my gevoel. Dit was so 'n verligting dat hierdie belangrike vierde stap geneem is. Ek het inligting versamel, 'n paar wanpersepsies in die lewe gekonfronteer en uiteindelik deur die vrees geloop wat my so lank teruggehou het.
Deur myself toe te laat om kwesbaar te wees vir 'n ander mens, het ek die soetheid van verbinding en die vreugde wat elke geboortereg van elke individu is, ontdek.
Vyf stappe vir die oorkom van vrees en self-twyfel
Wyatt Webb ondersoek die proses van vrees, die vele stemme daarvan, en al die programmering wat veroorsaak dat mense in die eerste plek aan hulself twyfel. Met behulp van sy eenvoudige vyfstap-proses leer u hoe om deur vrees en self-twyfel te loop en by die gehoopte plek van vryheid die vreugde wat u geboortereg is, te bereik. Hierdie boek wys hoe elkeen van jou vrese en self twyfel oorkom kan word.
Video: Raak regtig met Wyatt Webb
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Woede Bestuur > Uiteindelik die woede versprei: lesse wat ek geleer het