Dairy & Beverages :: Anhaar Yogurt Sweet 400gms - Buy Grocery Online | 24SEVEN.PK
Home/Dairy & Beverages/Anhaar Yogurt Sweet 400gms « Die Aftree-oord
Journey of one famous Red Cap and a reluctant seeker »
April 29, 2016 by Louwie Papiertjie mense
“Aah, manskap Nell. Jy het seker nie in jou wildste drome gedink dat ek jou hier sal uitsnuffel nie, jou papbroek Kommunistiese verraaier,” sis die vreemde man in my gesig toe hy vlak voor my tot stilstand kom. “Ek het ´n eed gesweer dat ek nie sal rus voor ek jou gevind en gefusileer het soos die Kaptein daardie dag in Angola gesê het ek moes doen nie,” gil hy en druk die loop van sy 45 Colt teen my kop.
Korporaal-vir –Land- en -Volk –Kruger, dink ek beangs. Is ek besig om van my verstand af te raak, of is hierdie ´n plek vir mal mense en nie ´n aftree-oord nie, wonder ek desperaat.
Uit sy leunstoel uit kug Klaas van die Onderdorp waarskuwend en ek hoor die klikgeluid toe hy sy pistool se haan oorhaal.
“Ek weet nie wie jy is nie, en ek gee ook nie ´n hel om nie,” sê Klaas afgemete terwyl hy opstaan en sy pistool op die korporaal rig. “Hierdie ou skuld my ´n baie groot klomp geld en hy gaan saam met my om dit te gaan haal. As jy ´n probleem daarmee het … ,” sê hy baie kalm en beheersd en druk die loop van sy pistool teen die Korporaal se kop, “dan het jy ´n baie groot probleem wat ek vir jou gaan help oplos.”
En toe gaan die deur weer versigtig oop en die ou tannie wat aan die einde van die gang bly, skuifel versigtig binne. Sy is ´n vreemde ou vroutjie wat altyd effens verdwaas voorkom, so asof sy in ´n waas lewe en nie regtig in kontak met die werklikheid is nie. Sy het groot pienk pantoffels aan, en ´n verslete nagrok wat erg deurskynend is teen die agtergrond lig.
“Ooo daar is jy Schalk,” sê sy met ´n glimlag en skuifel in my rigting. “Ek wou net vir jou kom sê hierdie man,” en sy beduie in die rigting van Klaas, “is nie wie jy dink hy is nie. Hy is een van die papiertjie mense. Jy weet mos van die papiertjie mense?” sê/vra sy vir my. “Hier is mense wat hier rondloop en vir jou ´n papiertjie gee en dan gaan jy weg, maar dan kom daar iemand anders in jou plek wat net soos jy lyk, maar dis nie jy nie. Ek weet want ek is die enigste een wat kan sien dat dit nie die regte persoon is nie. Ek weet en hulle weet ek weet. En hierdie man is ´n papiertjie man, jy moet oppas vir hom.”
Sy kyk my angstig aan. Die twee manne met die vuurwapens is effens oorbluf en nie seker wat om nou te doen nie, en voor hulle tot ´n besluit kan kom hou sy ´n vierkantige stukkie pienk papier na my toe uit en sê, “hier, vat vir jou ´n papiertjie.”
Sonder om vir een oomblik te aarsel vat ek die stukkie papier by haar, en skielik staan ek en sy buite in die tuin langs die visdam met die spuitfontein. Ek voel erg duiselig en kyk verbaas om my rond. In my hand hou ek steeds die papiertjie vas wat die ou vroutjie vir my gegee het. Ek merk dat daar ´n vreemde simbool op geteken is en herken dit as die Tibettaanse simbool vir eternity/ewigheid.
“Wie ís jy?” vra ek vir die vreemde vrou en hou die papiertjie vraend na haar uit. Sy staan langs my en is nou geklee in ´n Voortrekker rok met ´n wit getyfde kappie, ´n voorskoot en afgeleefde bruin velskoene.
“Die belangriker vraag is; wie is daardie twee mans en hoekom wil hulle jou dood maak?” vra sy. “Kom ons gaan sit daar onder die boom dan vertel jy my. Jy is bleek en jou hele lyf bewe. Dit lyk vir my of jou bene jou nie vir lank gaan regop hou nie, en ek kan jou nie optel as jy omval nie.”
“Nee wat,” sê ek kordaad na ons in die koelte gaan sit het. “Die ouens is nie ´n probleem nie, dis net ´n geval van identiteits vewarring. Hulle dink ek is Schalk van Renswijk wat die boek “Vuurvoël” geskryf het. Al wat ek moet doen is om hulle te oortuig dat dit nie ek is nie, dan sal hulle my uitlos.”
“Is jy seker jy het nie die boek geskryf nie?” vra sy en kyk na my met haar kop effens skeef gedraai. Om haar mondhoeke speel ´n stil glimlag. “Dink mooi daaroor,” sê sy en staan op om te loop. “Wie is jy regtig?” vra sy skuins oor haar skouer terwyl sy wegloop.
Ek bly sit en kyk hoe sy flink wegstap. Daar is geen teken van die ou vroutjie wat altyd so skuifel-skuifel die gang af loop nie. Toe sy by die gebou in verdwyn, sien ek Sarie uit ´n ander rigting uit aangestap kom. Sy waai met haar arms en roep luiddrigtig na my.
“Haai Schalk, daar is jy. Ek soek na jou,” roep sy en stap haastig nader. Sy kom sit uitasem langs my, sit haar hand op my been en babbel onverpoosd voort.
“Waar de hel kruip jy weg? Ek was in jou kamer, maar jy was nie daar nie. Ek wou jou net weer daardie storie kom vertel oor my geel panty sodat jy die storie in jou volgende boek kan skryf. Maar toe is jy f…kn nie daar nie. Daar was net twee vreemde mans in jou kamer. Die een is so moer lelik, dit lyk of hy iewers in die onderdorp uitgebroei het na sy ma met ´n f..kn weerwolf seks gehad het! Wie de m…r is hy?” vra sy maar wag soos gewoonlik nie vir ´n antwoord nie, storm net voort met ´n vloed van gekruide woorde.
“Toe vertel ek maar vir hulle die storie, jy onthou mos nog die een oor my wit bikini panty. Die lelike een het nogal van die storie gehou. Hy het gesê ek is sy soort meisie, hy wil vir my kom kuier. Kan jy dit f..kn glo. Hy is seker mal man!” sê sy en giggel soos ´n tiener.
“Ek het jou mos vertel van toe ons op ons honeymoon hier in Afrika in gevoeter het. Toe steel hulle mos ons tas met al ons klere. Al wat ons toe oor het is wat ons aan ons lywe gehad het. Josef het nog sy broek en hemp gehad, maar ek het net my wit bikini en ´n “mrs Roper” rok gehad wat ek altyd oor my bikini gedra het as ons gaan swem het.
“Toe gaan ry ons mos met ´n groot kano op die rivier, een van daardie wat ´n swart man met ´n lang paal deur die water stoot, en ek kry ´n groot nood en ek besluit om in die water te spring en my blaas leeg te maak, en die swartman skreeu krokodil-krokodil, jy moet terug klim in die f..kn boot in, en toe ek weer in die boot klim toe het my bikini broek ´n goudgeel kol hier reg op my koek en ek skaam my f..kn dood. Dit moes iets gewees het wat ek ge-eet het wat die vlek veroorsaak het,” lag sy uitgelate soos sy altyd lag as sy die storie vertel.
“En toe?,” vra ek soos altyd al weet ek wat die antwoord is, maar omdat dit deel is van die ritueel van storie vertel vra storievertellers altyd vrae waarvan hulle reeds die antwoord ken aan mede storievertellers. Dis uit respek, en dit gee die verteller die kans om nog ´n stertjie aan sy storie by te lieg.
“Toe loop ek die res van die vakansie net met die rok sonder ´n broek of bra, en ek slaap toe ook sommer sonder klere. My man het gesê hy het nog nooit in sy lewe ´n f..kn vakansie so geniet nie!” En weer eens skater sy van die lag en klap my speels op die bobeen.
Later is ek terug na my kamer toe. Ek het die deur versigtig oop gemaak en ingeloer om te sien of Klaas en die Korporaal nog daar is. Gelukkig was hulle weg en het ek op my bed gaan lê om te rus. Al die opwinding het my moeg gemaak. Ek is heeltemal te oud vir die soort van pret. Maar ek het skaars gelê of daar was ´n hengse kabaal iewers in die gang af. Ek het opgespring en gaan kyk wat aangaan.
Die geraas en geskreeu het van die outannietjie, die een wat flus vir my die papiertjie gegee het, se kamer aan die einde van die gang gekom. Ek het my daarheen gehaas en ´n skare nuuskierige oumense voor haar deur aangetref. Sy het half histeries bo op haar bed gestaan en gil. Sy het geskreeu dat daar honde onder haar bed was en dat ek hulle moes verwilder, hulle wil haar verskeur.
“So mal soos ´n haas,” het een van die toeskouers gemompel.
Ek het onder haar bed gekyk, maar niks gesien nie. Toe ek vir haar sê dat daar geen honde onder die bed is nie, het sy net nog meer histeries geraak en volgehou dat hulle haar gaan opvreet. Toe vat ek die sambreel wat agter die deur hang, kruip halfpad onder die bed in en slaan woes daarmee rond terwyl ek voertsek, voertsek skreeu.
Die ouderdom is ´n genadelose ding. Toe ek onder die bed uitkom en vir haar sê die honde is nou weg, vra sy my woedend wie ek is en wat ek onder haar bed soek.
“Ek ken jou,” skreeu sy woedend, “jy soek my lyf. Gaan weg jou verkragter van kinders!”
Ek hang die sambreel weer agter die deur en loop, maar voor ek uit die kamer is sê sy, “hulle is bodachs, Odd Thomas van Dean Koontz se swart honde van die dood. Jy moet versigtig wees, hulle soek vir jou, nie vir my nie.”
Toe ek omkyk sit sy rustig op die kant van haar bed en glimlag vir my. Ek loop weg. Geen swart honde volg my nie. Net ´n wit hond met ´n donkerbruin vlek oor sy regter oor en oog volg my by die deur uit.
“Branka,” sê ek sag en streel haar kop. My hond uit Angola se dae het kom kuier. Sy lek my hand en waai haar stert. “Onde está a menina?” (waar is die meisie?) vra ek haar.
In antwoord maak sy ´n opgewonde tjank-blaf geluidjie en draf stertswaaiend na my kamer toe. Ek haas my agter haar aan en verwag dat die swartkop meisie in my kamer vir my sit en inwag. Ek maak die deur oop, maar vind net die hond wat stertswaaiend op my bed lê. Toe ek die deur weer toemaak hoor ek die sieklike geluid van ´n wapen wat oorgehaal word, en ek voel die koue staal van die wapen se loop teen my slaap.
“Jy het gedink jy kan wegkom Dutchie, maar jy sal nie ontsnap nie. Verraaiers soos jy moet uitgewis word. Hier eindig jou misrabelle lewe van verraad teenoor jou Volk,” sis die Korporaal afgemete.
‘Ag hel, hier gaan ons alweer,’ dink ek so by myself.
Van die bed af grom Branka dreigend en wys haar tande. Sy spring op en maak gereed om die Korporaal te bespring. Hy swaai sy wapen in haar rigting en vuur ´n skoot af. Op dieselfde oomblik swaai die deur agter my oop en ´n donderende skoot klap agter my. Langs my ruk die Korporaal se kop eenkant toe en bloed spat teen die muur. Hy slaan neer en ´n groot poel bloed vorm op die vloer onder sy kop.
In my ore sing ´n duisend sonbesies, en soos in ´n waas sien ek die ou tannetjie met die groot pienk pantoffels en die verslete nagklere in die deur staan. Sy het ´n Voortrekker kappie op en in haar hande hou sy die keer nie ŉ pienk papiertjie nie, maar ´n rokende voorlaaier geweer vas, dit en ´n verskriklike pyn in my bors is die laaste waarvan ek bewus was voor ´n groot donkerte oor my toesak.
Posted in Louwie | Tagged Altz en Heimer se Aftree-oord, Angola, Branka, Die Korporaal, Klaas van die onderdorp, Schalk van Renswijk, Verraaier, Voorlaaier, Vuurvoël | 4 Kommentaar	4 Responses
op April 30, 2016 at 10:58 vm Stories Uit My Wereld
My ou maat… Skies ek bedoel oom… Wat ‘n storie?
op April 30, 2016 at 1:57 nm Hennie
Uitstekend jou uit die moeilikheid uitgeskryf!!
op April 30, 2016 at 2:11 nm Louwie
SUMW, dankie vir die compliment
, maar waste ge-oom is dit met jou. Ek sien jy is al `n professionele pensioenaris, dit terwyl ek nog my brood in die sweet van my aangesig verdien. Lyk of ek die een is wat moet oom sê??
op April 30, 2016 at 2:13 nm Louwie
Uit die een moeilikheid uit en in die ander een in, Hennie?
Lyk of daar nog heelwat probleme vir die arme man gaan wees.
Ons wag maar en kyk!