Caroline Murat die ambisieuse - Inligting
Caroline Murat die ambisieuse
Caroline Bonaparte en haar oudste dogter Laetitia Joséphine
© RMN - Grand Palais (Paleis van Versailles) / beeld RMN-GP
Publikasiedatum: Oktober 2015
Die 'gedoe' van 'n amptelike portret
In 1807 is die artistieke talent van Elisabeth Louise Vigée Le Brun regdeur Europa erken. Nadat sy die amptelike skilder van koningin Marie-Antoinette was, het die rewolusie haar gedwing om te emigreer voordat sy in 1801 vir die eerste keer na Frankryk teruggekeer het. Haar bekendheid het haar nuwe kommissies vir portrette, waaronder Caroline Murat, aangetrek.
Maria Annunziata Bonaparte, bekend as Caroline (1782-1839), vrou van generaal Joachim Murat sedert 1800, verkry in 1806 van haar ouer broer Napoleon die Groothertogdom Berg en Cleves. Dit is dus 'n 25-jarige groothertogin wat het Vigée Le Brun in 1807 geskilder, 'n keiserlike prinses wat die hoë samelewing in haar woning aan die Élysée skitterend ontvang het.
Hierdie portret is in opdrag van die direkteur van die Museum (nou die Louvre), Dominique Vivant Denon, namens die keiser om die galery van Diana in die Tuileries-paleis te versier. Die kunstenaar onttrek duisend agt honderd frank, 'n bedrag wat sy in haar skat Onderbroeke "Minder as die helfte van wat [sy] gewoonlik vir portrette van dieselfde grootte geneem het."
Vigée Le Brun beskryf die skepping van die werk as 'n beproewing, aangesien haar model plek gemaak het vir mode, tot op die punt dat sy in elke ateljee geklee en anders met elke houding opdaag. Die skilder skryf: 'Dit sou vir my onmoontlik wees om al die ergernisse en al die pyniging wat ek moes verduur toe ek hierdie portret gemaak het, te beskryf. "Sy sluit haar beskrywing af deur te noem dat sy baie prinsesse geskilder het, maar dat niemand op haar laat wag het nie en deur te spesifiseer: 'Die feit is dat Madame Murat heeltemal onbewus was dat akkuraatheid die beleefdheid van konings is, soos Lodewyk XIV so goed gesê het, wat in werklikheid nie 'n opstart was nie "(Herinneringe, hoofstuk XXXII). Vigée Le Brun sal dus nie 'n bevoorregte verhouding met haar model opgebou het nie, aangesien sy kon doen met prinsesse met onberispelike legitimiteit in haar oë, in die eerste plek Marie-Antoinette. Aan die ander kant weerspieël sy werk geensins die "gedoe" wat tydens die produksie daarvan gevoel is nie. Hier vind ons die talent wat dit so suksesvol gemaak het en die kuns van portrette sy adelbriewe gegee het.
Die kuns van portrette of die simulasie van die lewe
Die skildery is 'n dubbele vollengte-portret. Caroline Bonaparte word in die middel van die komposisie geplaas, haar dogter aan haar regterkant in dieselfde vlak, 'n galery wat uitloop op 'n terras en 'n tuin aan haar linkerkant.
Dit lyk asof die kind ter plaatse geskilder is, sowel die bewonderende blik wat sy na haar ma opkyk as die geskeide lippe kondig 'n dreigende woord aan, behou deur die diskrete, maar outoritêre gebaar wat Caroline Murat op haar dogter se skouer uitoefen. Die skilder bring dus 'n portret tot lewe, wat andersins net 'n banale seremoniële portret sou gewees het. Die inleiding deur Caroline se oudste dogter, Laetitia Joséphine, toe 5 jaar oud, is vir Vigée Le Brun 'n element van balans 'in die samestelling van die skildery'. Danksy haar word die portret lewendig en die linkerdeel van die doek word vol - en word ligter met die wit rok van die kind - en reageer sodoende op die besetting van die regte deel deur die trein van die rok en openheid vir die natuur.
Napoleon se suster staar na die kyker en betrek hulle by die privaatheid van sy gesinslewe. Haar ryk versiering - diadeem met kamee (wat hiertoe toegee volgens die smaak van die Ryk), twee-ry-pêrelketting, hangertjies - verbeter die fyn werk van die rok, goud op 'n wit agtergrond, terwyl 'n trein rouge voltooi die inskripsie van Maria Annunziata in die chromatiese kodes van die Napoleontiese Ryk.
Die vollengte portret loop uit op 'n terras en 'n tuin regs agter in die skemerlig; dit staan ​​uit in 'n paleisagtige interieur met verfynde versiering en sonder versiering, die gekartelde kolom in lae reliëf wat verwys na die klassieke simboliese eienskap van krag, terwyl die vertikaliteit van die werk beklemtoon word.
Die vrou agter die portret: 'n ambisieuse Bonaparte
Onder die gewaad van krag, onder die tekens van moederskap, is dit 'n wispelturige en ambisieuse jong vrou wat haarself laat geld. Die portret wat Vigée Le Brun in haar skilder Herinneringe getuig hiervan, asook sy intrigerende begeerte om aan keiserlike glorieë deel te neem deur titels en lande te verwerf.
Haar gehegtheid aan die mode is duidelik sigbaar onder Vigée Le Brun se kwas, wat fyn en presies die ryk tekstuur van materiale en patrone toon.
In 1808, die jaar ná die skepping van hierdie skildery, het die egpaar Murat toegetree tot die koninklike kroon van Napels, en sodoende hul droom van soewereiniteit verwesenlik. In Italië maak Caroline gebruik van die afwesigheid van haar man, gevra deur die permanente staat van oorlog, om mag uit te oefen. Dit word gekenmerk deur weelderige partye en bemoeienisse met die ekonomiese beleid, nie sonder sukses nie. Sy betrekkinge met die keiser het oor die jare heen gespanne tot 'n bondgenootskap met Oostenryk teen Frankryk. Die Napoleontiese Ryk het nietemin in 1815 die koninkryk van Napels gedra, en Caroline, weduwee na die teregstelling van haar man, het sy toevlug in Oostenryk gevind voordat sy haar dae in Florence in 1839 beëindig het. Wat die kind in die portret betref , Laetitia, trou sy met die markies Guido Taddeo Pepoli en is in 1859 oorlede.
Dit is opvallend en opvallend dat een van Caroline Bonaparte se bekendste en vleiendste portrette, indien nie die bekendste nie, gemaak is deur 'n kunstenaar wat nie bang was om 'n afhanklike portret van haar in haar skilderye te skryf nie. Om haar te onthou en te skilder as 'n moeder eerder as die geëmansipeerde vrou wat sy wou wees.
Hierdie portret word nie 'n reeks ingewy nie en bly die enigste opdrag van die kunstenaar van die Keiserlike Hof, sonder om te kan onderskei wat verband hou met Vigée Le Brun se gehegtheid aan die Bourbons, sy teleurstelling in die aangesig van 'n 'opstart' prinses. of die ontevredenheid van die Bonapartes. Ons kan egter die invloed van hierdie skildery in die werke van ander kunstenaars opspoor, soos die dubbele portret van Hortense, koningin van Holland, en van haar seun wat in 1807 geskilder is deur François Gérard - wat op haar beurt Caroline Murat en sy kinders in 1808 - of in die een wat Jean-Baptiste Wicar die volgende jaar van Marie-Julie Bonaparte en haar dogters gemaak het.
BAILLIO Joseph, SALMON Xavier (regie), Élisabeth Louise Vigée Le Brun, kat. eksp. (Parys, New York, Ottawa, 2015-2016), Parys, Vergadering van nasionale museums - Grand Palais, 2015. BAUDUS Florence de, Caroline Bonaparte: suster van die keiser, koningin van Napels, Parys, Perrin, 2014. HAROCHE-BOUZINAC Geneviève, Louise Élisabeth Vigée Le Brun: verhaal van 'n blik, Parys, Flammarion, coll. "Grandes biographies", 2011. VIGÉE LE BRUN Élisabeth, Memories (1755-1842), teks voorberei, aangebied en geannoteer deur HAROCHE-BOUZINAC Geneviève, Parys, Honoré-kampioen, coll. "Klassieke kampioen: literatuur" (nr. 30), 2015.