Cult - World Encyclopedia - Ek wil alles weet - 2020
Jonestown, Guyana, terrein van die Peoples Temple-slagting in 1984
A kultus, streng gesproke, is 'n bepaalde stelsel van godsdienstige aanbidding, veral met verwysing na die rituele en seremonies daarvan. In 'n meer pejoratiewe sin, verwys kultus na 'n samehangende sosiale groep, gewoonlik van 'n godsdienstige gelowiges, wat die omliggende samelewing buite die hoofstroom beskou of moontlik gevaarlik is. In Europa word die term "sekte" dikwels gebruik om "kultusse" in hierdie sin te beskryf.
Gedurende die twintigste eeu het groepe wat deur regerings en media as kultusse of sektes verwys word, wêreldwyd kontroversieel geword. Die opkoms en val van verskillende groepe wat bekend is vir massa-selfmoord en moord, het honderde nuwe godsdienstige groepe van verskillende karakters geteer, sommige is redelik goedaardig. Koste van 'mind control', ekonomiese uitbuiting en ander vorme van mishandeling word gereeld teen 'kultusse' gehef. Wetenskaplikes wys egter daarop dat elke groep uniek is, en veralgemenings lewer dikwels 'n diens aan die begrip van 'n spesifieke groep.
Kontroversie bestaan ​​onder godsdienstige sosioloë oor die vraag of die begrip "kultus" moet laat vaar ten gunste van die meer neutrale "nuwe godsdienstige beweging." 'N Groot aantal literatuur is oor die onderwerp geproduseer waarvan die objektiwiteit hewig bespreek word.
Etymologies kom die woord kultus van die oorsprong van die woord kultuur, wat die kernstelsel van oortuigings en aktiwiteite aan die basis van 'n kultuur verteenwoordig. Dus behoort elke mens aan 'n 'kultus' in die algemeenste sin, want almal behoort aan 'n kultuur wat oorgedra word deur die taal wat hulle praat en die gewoontes wat hulle gevorm het.
Die tradisionele gebruik van die woord "kultus" verwys na enige tradisie van godsdienstige aanbidding, soos die kultus van die Maagd Maria in die Katolisisme.
Die letterlike en tradisionele betekenis van die woord kultus is afgelei van die Latyn kultus, wat "sorg" of "aanbidding" beteken. Sosioloë en historici van godsdiens praat van die 'kultus' van die Maagd Maria of ander tradisies van aanbidding in 'n neutrale sin.
Onder die formele definisies van "kultus" is:
'N Spesifieke stelsel van godsdienstige aanbidding, veral met verwysing na die rites en seremonies daarvan.
'N Voorbeeld van 'n groot eerbied vir 'n persoon, ideaal of ding, veral soos geopenbaar deur 'n groep bewonderaars: Die fisieke fiksheidskultus.
'N Groep of sekte wat saamgebind word deur eerbied vir dieselfde ding, persoon, ideaal, ensovoorts.
In Sosiologie: 'n groep met 'n heilige ideologie en 'n stel rites rondom hul heilige simbole.
'N Godsdiens of sekte wat as vals, onortodoks of ekstremisties beskou word, met lede wat gereeld buite die konvensionele samelewing leef onder leiding van 'n charismatiese leier.1
Die meeste godsdienste begin as 'kultusse' of sektes in die sin van die pejoratiewe gebruik van die term, dit wil sê relatief klein groepe wat groot spanning met die omliggende samelewing het. Die klassieke voorbeeld is die Christendom. Toe dit begin, was dit 'n minderheidstelsel van oortuigings en kontroversiële praktyke soos die nagmaal. Toe dit 'n klein "kultus" of 'n minderheidsgroep in die ryk was, word dit dikwels gekritiseer deur diegene wat dit nie verstaan ​​nie, of wat gedreig word deur die verandering van die aanvaarding daarvan. Gerugte word versprei deur afskuwers oor Christene wat menslike bloed drink en menslike vleis geëet het. Toe dit egter 'n amptelike staatsgodsdiens word en wyd aanvaar word, het die praktyke die aktiwiteite van die kultuur as geheel ingelig. Wanneer 'n nuwe godsdiens 'n groot of dominante in 'n samelewing word, word die 'kultus' basies 'kultuur'.2
In hierdie sin kan 'kultus' gesien word as 'n pejoratiewe term, iets soos iemand 'n 'barbaar' noem. Dit verteenwoordig 'n tipe terminologie binne groep / buite groep wat ontwerp is om een ​​groep uit te sluit deur hulle minder menslik of minderwaardig te noem. Met verloop van tyd is sulke groepe geneig om uit te sterf of meer gevestig te word en in minder spanning met die samelewing.3
As gevolg van populêre konnotasies van die term "kultus", verkies baie akademiese navorsers van godsdiens en sosiologie om die term te gebruik nuwe godsdienstige beweging (NRM). Sulke nuwe godsdienste word gewoonlik deur charismatiese, maar onvoorspelbare leiers begin. As hulle oorleef in die eerste of tweede generasie, is hulle geneig om te institusionaliseer, meer stabiel te word, 'n groter mate van aanvaarding in die samelewing te vind en word hulle soms 'n hoofstroom of selfs 'n dominante godsdienstige groep.
In Europa is die term 'sekte' geneig om 'n konnotasie te dra wat soortgelyk is aan die woord 'kultus' in die VSA.
Kontroversies oor "kultusse"
In 1995 het daar tussen 3.000 en 5.000 beweerde "kultusse" in die Verenigde State bestaan.4 Anti-kultusgroepe in die 1970's en 80's, wat te veel bestaan ​​het uit families van NRM-lede wat beswaar gemaak het teen die nuutgevonde geloof van hul familielid, het veral sterk beskuldigings gemaak rakende die bedreiging van 'gevaarlike kultusse'. Onder die aantygings wat teen hierdie groepe gehef word, was "breinspoeling", die skeiding van lede van hul gesinne, voedsel- en slaapberoof, ekonomiese uitbuiting en moontlike skade aan die groter samelewing. Sommige gesinne het desperate maatreëls getref om 'kultus' lede terug te dwing na tradisionele geloof of 'n sekulêre manier van lewe. Dit het gelei tot die sogenaamde 'deprogrammering' kontroversie, waarin duisende jong volwassenes met geweld gedwing is en teen hul wil gehou word deur betaalde agente van familielede in 'n poging om hulle van hul groepe af te sien. Sensasionalisme in die media het die omstredenheid aangevuur, en ook die hofgevegte wat kundige getuies teen mekaar opgestel het, soos sosiologie en sielkunde.
Die Aum Shinrikyo sarin-gasaanvalle het hernude kommer oor vernietigende kultusse veroorsaak.
Sekere groepe wat as kultusse gekenmerk word, het 'n bedreiging vir die welstand en lewens van hul eie lede en die samelewing in die algemeen. Die massa-selfmoord van meer as 900 People's Temple-lede op 18 November 1978 het byvoorbeeld tot groter kommer oor "kultusse" gelei. Die sarin-gasaanval op die metro in Tokio in 1995, uitgevoer deur lede van Aum Shinrikyo, het hierdie kommer hernu, net soos verskeie ander gewelddadige dade - beide selfvernietigend en teen die samelewing - deur ander groepe. Die aantal gewelddadig vernietigende groepe is egter baie klein in vergelyking met die letterlik tienduisende nuwe godsdienstige bewegings wat na raming bestaan.5 Dus het relatief onskadelike groepe hulself geassosieer met die gewelddadige selfvernietigende "kultus" -aksies waarin hulle geen deel gehad het nie.
Sommige bekende NRM's is vandag steeds verdag vir die algemene publiek. Voorbeelde hiervan is Scientology, die Unification Church en die Hare Krishnas. Elkeen van hierdie groepe is nou in die tweede of derde geslag, maar dit is dikwels moeilik om te onderskei tussen die openbare beeld van 'n groep - wat dekades vroeër moontlik geword het - en die huidige praktyke. Vroeër word 'kultusse', soos die Mormone, Jehovah se Getuies, Sewendedagadventiste en Christenwetenskaplikes, meestal beskou as deel van die hoofstroom godsdienstige struktuur van die Amerikaanse samelewing waarin hulle ontstaan ​​het.
Alhoewel die meerderheid "kultusse" godsdienstig van aard is, word 'n klein aantal nie-godsdienstige groepe deur hul teenstanders as "kultusse" geklassifiseer. Dit kan politieke, psigoterapeutiese of bemarkingsgroepe insluit. Die term is ook op sekere menslike potensiaal- en selfverbeteringsorganisasies toegepas.
Swami Prabhupada, stigter van die Amerikaanse beweging vir "Khrisha Consciousness."
As gevolg van die toenemende pejoratiewe gebruik van die terme "kultus" oor die afgelope dekades, argumenteer baie dat die term vermy moet word.
Die navorser Amy Ryan het aangevoer dat dit nodig is om die groepe wat gevaarlik kan wees te onderskei van goedaardiger groepe.6 Ryan merk op die skerp verskille tussen definisie van kultiese teenstanders, wat geneig is om op negatiewe eienskappe te fokus, en sosioloë, wat daarop gerig is om definisies te skep wat waardevry is. Hierdie definisies van godsdiens het self politieke en etiese impak buite die wetenskaplike debat. Die regsgeleerde in Washington DC, Bruce J. Casino, is die kwessie van uiterse belang vir internasionale menseregte. Die beperking van die definisie van godsdiens kan die vryheid van godsdiens belemmer, terwyl 'n te breë definisie sommige gevaarlike of beledigende groepe 'n onbeperkte verskoning kan gee om alle ongewenste wettige verpligtinge te vermy. '7
In 1999 het die Maryland State Task Force om die gevolge van kultusaktiwiteite op openbare instellings vir hoëronderwysstudies te bestudeer, erken in sy finale verslag dat hy "besluit het om nie die wêreld 'kultus' te definieer nie" en het die woord heeltemal in sy finale verslag, behalwe in die titel en inleiding.8
Laat 'n "kultus"
'N Belangrike bewering van die anti-kultusbeweging in die 1970's was dat "kultuslede" hul vermoë om te kies verloor het en slegs selde hul groepe verlaat het sonder om te "herprogrammeer". Hierdie siening is grootliks in diskrediet gebring, aangesien daar duidelik ten minste drie maniere is waarop mense 'n nuwe godsdienstige beweging verlaat. Dit is 1) volgens hul eie besluit, 2) deur uitsetting, en 3) deur intervensie (uittreevoorligting of ontprogrammering). ("Uitgangsberading" word gedefinieër as 'n vrywillige ingryping waarin die lid tot die bespreking instem en vry is om te vertrek. "Afprogrammering" behels dwangbeperking teen die persoon se wil.)
Die meeste skrywers is dit eens dat sommige mense probleme ondervind nadat hulle 'n 'kultus' verlaat het. Dit sluit in negatiewe reaksies by die individu wat die groep verlaat, asook negatiewe reaksies van die groep soos vermy, wat deur sommige, maar nie alle NRM's en ouer gelowe nie, beoefen word. Daar is egter meningsverskille rakende die mate en frekwensie van sulke probleme en die oorsaak daarvan. Eileen Barker noem dat sommige voormalige lede moontlik nie 'n geruime tyd lank nuwe inisiatiewe neem na ontneming van die NRM nie. Sy wys egter ook daarop dat vertrek nie naastenby so moeilik is as wat sy dink nie. In werklikheid besluit soveel as 90 persent van diegene wat by 'n groep met 'n hoë intensiteit aansluit, uiteindelik om te vertrek.9
Uitgangsraadgewer Carol Giambalvo meen die meeste mense wat 'n kultus verlaat, het sielkundige probleme, soos skuldgevoelens of skaamte, depressie, onvoldoende gevoel of vrees, wat verband hou met hul manier om die kultus te verlaat.10 Die sosioloë David Bromley en Jeffrey Hadden merk egter op 'n gebrek aan empiriese steun vir die beweerde gevolge van 'n kultus of sekte, en 'n wesenlike empiriese bewyse daarteen. Hulle noem dat 'n groot deel van die mense wat by NRM's betrokke raak binne twee jaar vertrek; die oorweldigende deel van diegene wat vertrek doen dit uit hul eie wil; en dat 67 persent 'wyser vir die ervaring was'.11
Kritiek deur voormalige lede
Voormalige lede se rol in die kontroversie rondom kultusse is ook wyd bestudeer deur sosiale wetenskaplikes. Voormalige lede word in sommige gevalle openbare teenstanders teen hul voormalige groep. Die motiverings van die voormalige lede, die rolle wat hulle in die anti-kultusbeweging speel, en die geldigheid van hul getuienisse is kontroversieel. Wetenskaplikes vermoed dat ten minste sommige van hul vertellings - veral oor die sogenaamde "mind control" - gekleur word deur 'n behoefte aan selfregverdiging, om hul eie verlede te rekonstrueer en hul voormalige verbintenisse te verskoon, terwyl hulle diegene wat voorheen die skuld gegee het hul naaste medewerkers.
Alhoewel sommige gevalle van mishandeling onomkeerbaar is, is dit bewys dat vyandige voormalige lede die waarheid in die skadu stel en geringe voorvalle uit die verhouding uitblaas, wat hulle tot groot misbruik maak.12 Die sosioloog en regsgeleerde James T. Richardson beweer dat omdat daar 'n groot aantal NRM's bestaan, is daar 'n neiging om ongeregverdigde veralgemenings daaroor te maak, gebaseer op 'n geselekteerde voorbeeld van lewenswaarnemings in sulke groepe of die getuienisse van (voormalige) lede .13
Regerings en 'kultusse'
Sommige regerings het beperkende maatreëls getref teen 'kultusse' en 'sektes'. In die 1970's het sommige Amerikaanse regters 'bewarings' bevele uitgereik wat die vryheid van 'n NRM om in sy of haar groep te bly herroep om sodoende 'n poging tot herprogrammering te vergemaklik. Hierdie optrede is later ongrondwetlik van hoër howe beslis. Verskeie pogings tot staatswetgewing om deprogrammering te wettig, het ook misluk, aangesien die 'mind control' teorie in die howe gediskrediteer is. Daar is egter aangevoer dat die "breinspoeling" -teorie wat deur die anti-kultusbeweging gepromulgeer is, bygedra het tot Amerikaanse optrede wat gelei het tot die dood van bykans 100 lede van die Branch Davidian-groep in Waco, Texas.14 Daar is ook beweer dat negatiewe persepsies van 'n groep deur aanklaers 'n faktor was in die inkomstebelastingsaak teen eerwaarde Sun Myung Moon van die Unification Church, wat daartoe gelei het dat hy meer as 'n jaar gevangenisstraf in die middel van die tagtigerjare uitgedien het.15
Meer onlangs het regerings in Europa probeer om "sektes" deur verskillende staatsaksies te beheer. In die jaarverslag van die Amerikaanse kommissie vir internasionale godsdiensvryheid word hierdie inisiatiewe gekritiseer as "... 'n atmosfeer van onverdraagsaamheid teenoor lede van minderheidsgodsdienste aangewakker." Die Amerikaanse staatsdepartement het Frankryk, Duitsland, Rusland en verskeie ander Europese lande gekritiseer vir onderdrukkende maatreëls teen 'sektes'. In Japan vind die herprogrammering van sake nog steeds die weg in die siviele howe, terwyl die polisie na bewering weier om strafregtelike klagte teen die oortreders aanhangig te maak. Intussen het die Chinese regering berug geraak vir die mishandeling van lede van die Falun Gong-geestelike beweging en ander groepe wat deur die regering as 'ketterende kultusse' afgemaak is.
↑ Cult, Dictionary.com. Onthou 23 Augustus 2008.
↑ Peter L. Berger, The Sacred Canopy: Elements of a Socological Theory of Religion (New York: Doubleday Anchor Books 1969), 29-51.
Ark Stark, 1996.
↑ Singer, 2003.
↑ Barker, 1984.
↑ Amy Ryan, New Religions and the Anti-Cult Movement. Onthou 22 Julie 2008.
↑ Bruce J. Casino, Definition Religion in American Law, Godsdiensvryheid. Onthou 22 Julie 2008.
Summary Opsomming van die taakmag, Godsdiensvryheid. Onthou 22 Julie 2008.
↑ Barker, 1983.
↑ Carol Giambalvo, na-kultus probleme. Onthou 22 Julie 2008.
↑ Brombly en Hadden, 1993, 75-97.
↑ Gordon Melton, Brainwashing and the Cults: The Rise and Fall of a Theory. Onthou 22 Julie 2008.
↑ Richardson, 1989.
↑ D. Anthony, T. Robbins, S. Barrie-Anthony, "Cult and Anticult Totalism: Reciprocal Escalation and Violence," Terrorisme en politieke geweld Lente 2002: 211-240.
↑ Sherwood, 1991.
Barker, Eileen. The Making of a Moonie: Choice or Brawashing? Oxford: B. Blackwell, 1984. ISBN 9780631132462.
-. Nuwe godsdienstige bewegings: 'n praktiese inleiding. Londen: H.M.S.O., 1989. ISBN 9780113409273.
Bromley, David G., en Jeffrey K. Hadden. Die handboek oor kultusse en sekte in Amerika. Greenwich, Conn: JAI Press, 1993. ISBN 9781559387156.
Bromley, David G., en J. Gordon Melton. Kultusse, godsdiens en geweld. Cambridge: Cambridge University Press, 2002. ISBN 0521668980.
Lalich, Janja. Begrensde keuse: ware gelowiges en charismatiese kultusse. Berkeley: University of California Press, 2004. ISBN 0520240189.
Gordon, Melton J. Encyclopedic Handbook of Cults in America. New York: Garland Pub, 1992. ISBN 0815311400.
Richardson, James T. "The Psychology of Induction: A Review and Interpretation." In Marc Galanter (red.), Kultusse en nuwe godsdienstige bewegings. American Psychological Assn., 1989. ISBN 0890422125.
Sherwood, Carlton. Inkwisisie: die vervolging en vervolging van eerwaarde Sun Myung Moon. Washington, D.C .: Regnery, 1991. ISBN 089526532X.
Sanger, Margaret Thaler. Kultusse in ons middel. San Francisco: Jossey-Bass, 2003. ISBN 0787967416.
Stark, Rodney, en William Sims Bainbridge. 'N Teorie van godsdiens. New Brunswick, N.J .: Rutgers University Press, 1996. ISBN 9780813523309.
Tourish, Dennis en Tim Wohlforth. Op die rand: politieke kultusse regs en links. Armonk, N.Y: M. E. Sharpe, 2000. ISBN 0765606399.
Zablocki, Benjamin David, en Thomas Robbins. Misverstande kultusse: op soek na objektiwiteit in 'n kontroversiële veld. Toronto: University of Toronto Press, 2001. ISBN 0802081886.
Alle skakels is op 24 November 2017 opgespoor.
Sentrum vir studies oor nuwe godsdienste. www.cesnur.org
International Cultic Studies Association. www.icsahome.com
Konsultante in Ontario oor godsdienstige verdraagsaamheid. www.religioustolerance.org
Kyk die video: NeoDisco - Kultus (Julie 2020).
Internasionale Monetêre Fonds
Copyright 2020 \ Aanlyn tydskrif ek wil alles weet \ Kultus