AFRIKAANSE OPSOMMING: Die verspreiding van opleidingsmetodes vir Westerste akteurs in die afgelope eeu het hoofsaaklik ontstaan uit die baanbrekers-navorsing van Vladimir Nemirovich-Danchenko en Constantin Stanislavski aan die Moskou Kunsteater, sowel as dié van hul studente Michael Tsjechov, Vsevolod Meyerhold en Evgeny Vakhtangov. Swak vertalings van die oorspronklike Russiese tekste beteken egter dat van die beginsels wat hulle ontdek het weens misverstande gekompromiteer is. Tog het die 'stelsel' van Stanislavski, as neerslag van hierdie teorieë, as 'n templaat vir toneelspelopleiders gedien wat wissel van voormalige lede van die Amerikaanse Groep Teater soos Stella Adler, Morris Carnovsky, Robert Lewis, Sanford Meisner en Lee Strasberg, sowel as die Poolse regisseur Jerzy Grotowski, om hul eie kenmerkende tegnieke te formuleer. Die gevolg was 'n uitdaging van tradisionele sienswyses van akteurs as nabootsers tot 'n meer holistiese sienswyse van akteurs as veelsydige, multi-bekwame kunstenaars wat gewillig is om hulself opreg te onthul voor 'n gehoor, soos die teater-digter Antonin Artaud voorgestel het hul moet. Alhoewel hierdie bevraagtekening van die essensiele aard van die 2,600 jaar oue kuns van Thespis nodig was, is daar 'n gevaar dat sy kern-beginsels in die proses gemarginaliseer is, 'n terugslag wat die formulering van die kunsvorm se eie wetenskap verder mag vertraag. Hierdie navorsing is onderneem om hierdie kernbeginsels van die akteur se kuns te identifiseer wat dit van die ander uitvoerende kunste onderskei, asook om te bepaal hoe hulle die beste oorgedra kan word aan student-akteurs in 'n kontemporêre konteks. Deur die 'stelsel' as 'n gids aan te wend, in besonder die ‘werk aan jouself’ proses wat verwys na 'n akteur se persoonlike opleiding in teenstelling met ‘werk aan 'n rol’ wat verwys na karakterisering en performance, is die teorieë van die bogenoemde praktisyns ondersoek en vergelyk met Stanislavski s’n om te bepaal of hul bygedra het tot die kunsvorm se verdere ontwikkeling. Toe 'n geïntegreerde teorie van opleiding te voorskyn gekom het, is dit prakties getoets met verskeie groepe studente oor 'n tydperk van drie jaar. Hierdie tesis dokumenteer die bevindinge van beide die literêre navorsing, gebaseer op 'n ontleding van tekste wat verband hou met akteuropleiding, en die bevindinge wat uit die toepassing van die teorieë in 'n Hoër Onderwys omgewing gegroei het. 'n Belangrike doel van die studie was dus om te bepaal of 'werk aan jouself’ as opleiding in die formele onderwys sektor aangebied kan word, ten spyte van die sielkundige implikasies, en hoe dit dalk op 'n ‘gesonde’ wyse benader kan word. 'n Seleksie van klank-en-video opnames wat tydens die empiriese ondersoek gedoen is, word dus by die tesis ingesluit om sekere teorieë te ondersteun.