Maart | Boodskap vir Vandag | Page 3
Die vergeetagtige vader
Posted on Maart 9, 2020 Maart 6, 2020 by adele lombaard
Die derde beeld van die Vader wat Lukas 15:11-32 vir ons gee, is dié van die vergeetagtige vader. Daar staan die seun met sy vuil bedelaarsvodde aan die lyf, met die varkhokreuk wat nog aan hom kleef. Hy stamel nog sy belydenis: “Pa, ek het teen God en teen Pa gesondig. Ek is nie meer werd om Pa se seun genoem te word nie” (v 21). Maar nog voordat hy sy belydenis kan voltooi, werp die pa sy arms om sy seun, omhels en soen hom. Daarmee sê hy: Jou sondes is vergewe! Dis afgehandel! “Bring klere, die beste, en trek dit vir hom aan,” vra die pa sy werksmense, “sit vir hom ’n ring aan sy vinger en trek vir hom skoene aan!” (v 22). Dit alles is simboliese tekens dat die seun herstel word in sy vorige posisie as seun en erfgenaam. Hy hoef nie soos ’n dagloner vir sy pa te werk nie (v 19). Hy neem weer die ereposisie van ’n seun in die familie in.
Ek is besonder bly oor hierdie beeld van ons hemelse Vader. As Hy alles moes onthou wat ek al gedoen het, sou ek nooit na die Vaderhuis kon of wou terugkeer nie. Maar nou maak God se vergewensgesindheid Hom vergeetagtig. Hy het ons sondes agter sy rug gewerp (Jes 38:7, 1953-vertaling). Hy kyk nie elke keer om en sien dit weer nie. God vergeet daarvan. Want so is Hy – die vergewensgesinde, vergeetagtige Vader!
Laat ons daarom ook so teenoor ander mense wees.
As God alles moes onthou wat ek al gedoen het, sou ek nooit na die Vaderhuis kon of wou terugkeer nie.
Vader, vergeet my sonde! Onthou u liefde. Amen.
Die hardlopende vader
Posted on Maart 8, 2020 Maart 6, 2020 by adele lombaard
“Hy hardloop hom tegemoet, omhels hom en soen hom” (Luk 15:20).
Die tweede beeld van die Vader wat ons in die gelykenis van die vergewende vader aantref (Luk 15:11-32), is dié van die hardlopende vader. Die dag toe die seun uit die vreemde land terugkeer, verander die houding van die swygsame vader. “Toe hy nog ver aankom, het sy pa hom al gesien.” Dit dui daarop dat hy gedurig vir sy seun op die uitkyk gebly het, hom gestaan en inwag het. Die pa het “hom innig jammer gekry. Hy hardloop hom tegemoet, omhels hom en soen hom” (v 20). In die oorspronklike teks word die pa se hartlike verwelkoming nog verder onderstreep. Daar staan: Die pa se hart was in hom omgekeer, onstuimig weens sy liefde en medelye. Eintlik staan hier ook: Die pa het sy seun sonder ophou, aanhoudend gesoen, as’t ware met soene bedek.
Van al die beelde van ons hemelse Vader is dit sekerlik een van die aangrypendstes: die God wat na ons toe hardloop, wat ons omhels en soen.
’n Mens hoor die voetstappe van God dreun in elke bladsy van die Bybel. Jy hoor dit in die geskiedenis. Jy hoor dit veral op Golgota. Want so ywerig was God om ons tegemoet te kom dat Hy in Christus Homself tot in die dood en in die graf gehardloop het.
God se vergewensgesindheid bring sy voete in beweging! Het jy al sy voetstappe gehoor?
So ywerig was God om ons tegemoet te kom dat Hy in Christus Homself tot in die dood en in die graf gehardloop het.
Vader, ek hoor U hardloop! Ek is dit nie werd nie, maar ek hardloop ook na U toe. Amen.
Die swygsame vader
Posted on Maart 7, 2020 Maart 6, 2020 by adele lombaard
“Pa, gee my dié deel van die besittings wat my toekom” (Luk 15:12).
Die gelykenis van die verlore seun in Lukas 15 word deur sommige kenners beskou as die belangrikste van al die gelykenisse. Hier word die wonder van God se vergifnis immers geïllustreer soos op min ander plekke in die Bybel. Eintlik kan ons eerder praat van die gelykenis van die vergewende pa.
In hierdie gelykenis sien ons minstens vyf beelde van ons Vader.
Eerstens, ons sien die swygsame vader. Rembrandt van Rijn het ’n roerende skildery gemaak van die toneel wat afspeel voor die seun se vertrek vanaf die vaderhuis. In die een hoek van die skilderdoek staan die vader, swygsaam, met gevoude arms. In die ander hoek is die seun besig om op sy perd te klim, gereed vir die reis na die vreemde.
’n Mens kry die gevoel dat alles vasgevang is in ’n oomblik van doodse, sombere stilte. Alles is stil, behalwe die oë van die vader. Sy oë leef van liefde, geduld, kommer. Sy oë vra: “Wat gaan van hierdie seun van my word? Wanneer gaan hy terugkeer?”
Want so is God, ons Vader. Hy staan swygsaam wanneer ons vertrek, maar sy hart skeur van liefde en kommer. Hy dwing niemand teen hulle wil tot in sy koninkryk nie. Hy maak ons nie pionne of poppe wat Hy manipuleer nie. Hy behandel ons soos mense.
Die vraag is: Wíl jy terugkeer na die Vader? Wíl jy sy vergifnis aanvaar? Dit is altyd daar … en die Vader se oë is op jou gerig.
God staan swygsaam wanneer ons vertrek, maar sy hart skeur van liefde en kommer.
Vader, hou U oë op my gerig. Ek wil terugkom. Amen.
Posted on Maart 6, 2020 Maart 5, 2020 by adele lombaard
U sal al hulle sondes in die diepsee gooi (Miga 7:19).
Die profeet Miga gebruik ’n pragtige beeld om sy verwondering oor God se genade – wat ons sonde afskryf, wat die skuldbrief teen ons vernietig – te verwoord:
“Wie is ’n God soos U? U vergewe sonde, U straf nie die sonde van die wat uit u volk oorgebly het nie … U bly nie vir altyd kwaad nie, U betoon liefde. Hy sal ons weer genade betoon, Hy sal ons sonde tot niet maak, U sal al hulle sondes in die diepsee gooi” (Miga 7:18-19).
God het in Christus jou sondes in die diepsee gegooi. Iemand het hierdie beeld uitgebrei en gesê: God het daarna nog ’n bordjie by die plek gaan oprig, ’n kennisgewing wat sê: “Visvang verbode!” Want dit is wat ons so graag doen: Ons diep ons skuld weer op uit die poel van sondes. Ons gaan hengel weer in die verlede om dit uit die diepsee te haal. Ons bejammer onsself, raak pessimisties, depressief … oor iets wat afgehandel is. Wat op die bodem van die see lê. Wat God laat wegsink het tot in die vergetelheid van sy genade.
Pak hierdie visstok weg. En word eerder ’n visser van mense (Matt 4:19).
Verhef my tog uit die dieptes van my sonde na die hemel van u vergifnis.
Here, as dit kom by sondes opsoek, is ek ’n diepseeduiker. Verhef my tog uit die dieptes van my sonde na die hemel van u vergifnis. Amen.
Posted on Maart 5, 2020 Maart 4, 2020 by adele lombaard
Al was julle skarlakenrooi van sonde, julle sal wit word soos sneeu. Al was julle purperrooi, julle sal wit word soos wol (Jes 1:18).
Die feit dat God ons vergewe, openbaar aan ons sy diepste wese, sy onbegryplike liefde vir sondaars en veral sy geduld met ons. Hieraan kan ons ons maar net verwonder. IL de Villiers doen dit dan ook treffend in sy gedig “Balansstaat”. Gaan lees dit gerus en maak die woorde jou eie.
Ja, ons bankstaat is in rooi getik. Gelukkig is die bloed van Jesus rooier. Dit maak ons rooi bankstaat wit. Al was ons skarlakenrooi van sonde, sal ons nou wit word soos sneeu. Al was ons purperrooi van skuld, sal ons nou wit word soos wol (Jes 1:18). Net God kan dit vir ons doen; ons kan dit net glo en aanvaar. En uit dankbaarheid gaan leef.
Ja, ons bly diep in die skuld by God, maar God se vergifnis bly altyd groter as ons skuld. Geen sonde is vir God te groot, te rooi, dat Hy dit nie kan wegwas nie. Ons bloedrooi en oortrokke bankstaat het God teen die kruis van Jesus vasgespyker sodat ons elke dag met ’n wit bladsy kan begin.
Twyfelaars, sondaars, dít kan ons glo. Laat ons dan ons saak met God gaan uitpraat sodat Hy ons kan was en ons witter as sneeu kan wees.
Gaan praat jou saak met God uit sodat Hy jou witter as sneeu kan was.
Here, u genade is groter as wat ons ooit sal besef. Ek sê vir U dankie daarvoor. Amen.
Van swart klad tot witskrif
Posted on Maart 4, 2020 Maart 3, 2020 by adele lombaard
Hy het die skuldbewys met sy eise teen ons tot niet gemaak. Deur dit aan die kruis te spyker, het Hy dit vir goed weggeneem (Kol 2:14).
Voor God is ons skuldig. Ons kom eenvoudig nie een enkele dag sy wet van liefde teenoor God en ons naaste na nie. Ons was voor ons geboorte al vol sonde en sal sonde doen tot die dag van ons dood. Elke bladsy van die skuldbrief teen ons is van kant tot kant vol geskryf. Die aanklagte vloei ineen om een, groot swart klad te vorm.
Maar wat doen God? “Hy het die skuldbewys met sy eise teen ons tot niet gemaak. Deur dit aan die kruis te spyker, het Hy dit vir goed weggeneem” (Kol 2:14). God het die skuldbrief middeldeur geskeur, nee, in duisend stukkies opgeskeur en weggegooi. Hy het ’n nuwe blaadjie met ons omgeslaan …
Christene is nie beter as ander mense nie. Ons beklad ook maar dag na dag ons skuldbriefbladsye. Maar die verskil is: Christene kan elke dag nuut begin. Ons kan elke keer oor begin; ons kan die ou, vuil, vol geskryfde bladsye uitskeur en ’n nuwe blaadjie omslaan … omdat dit presies is wat God met ons gedoen het.
Die mees sinlose aksie wat ons kan uitvoer, is om telkens terug te blaai, terug te kyk, terug te val in die swart klad van die verlede.
Nee, God skryf ons lewe in Christus oor. Die bladsye word nou vol van Hom. So vol dat ander sy heerlikheid in ons kan lees. Ons word briewe van Christus (2 Kor 3:3). Nie meer ’n swart klad nie, maar ’n witskrif … van vergifnis.
God het ’n nuwe blaadjie met ons omgeslaan.
Here, dankie dat U my soos ’n boek lees, al die donker hoofstukke ken. Wees U tog die outeur van my nuwe lewensverhaal. Amen.