Stela van die God Hadad (illustrasie) - Geskiedenis Podcasts - 2022
Stela van die God Hadad - Geskiedenis
Stele van die Storm-God Baal
Stele wat die Storm-God Baal vertoon
Hierdie sandsteenbeeld uit Ugarit beeld Baal die Storm-God uit
Ras-Shamra, voorheen Ugarit
14de-13de eeu vC
Daar word getoon dat die god met 'n mace en 'n spies swaai, waarvan die uiterste met plantegroei gekantel is, 'n sinspeling op die voordelige gevolge van die reën wat deur die storm vrygestel word. 'N Jong en gewilde god, gevier in pragtige mitologiese tekste wat in Ugarit ontdek is, en Baäl is ook die leergod van die dinastie: die koning van Ugarit word in gebed onder die arms van Baäl getoon. Die styl is beide aandag aan anatomiese detail en edel hiëraties. Hierdie staal van Baal is een van die beste beeldhouwerke wat uit die Oosterse oudheid tot ons gekom het. & Quot - Louvre
5 Excursus I: The Melqart of Bir/Bar-Hadad Stela215
Die Aramese teks uit 'n stela in die dorpie Bureij, net noord van Aleppo in Sirië, is die eerste keer in 1939 deur Maurice Dunand gepubliseer. die god Melqart, wat sy versoek gehoor en beantwoord het. Onsekerheid omring die identiteit van hierdie Bir-Hadad-die direkte ekwivalent van Ben Hadad in Hebreeus-wie se naam duidelik aan die einde van die eerste reël en die begin van die tweede verskyn. Probleme ontstaan ​​omdat daar uiteindelik drie of moontlik vier verskillende Aramese konings genoem word in 1. en 2. Konings wat hierdie naam gedra het. Die vraagsentrum waarop hierdie stela opgerig is. Alternatiewelik kan hierdie figuur nog 'n ander, nie-Bybelse koning of 'n ander groot persoonlikheid gewees het.
As die teks heel en relatief onbeskadig was, sou identifikasie waarskynlik eenvoudig gewees het. Die res van die tweede reël bied 'n paar kenmerkende kenmerke of titels, maar 'n belangrike punt is dat die klip swak bewaar is, en die teks uiters moeilik is om te lees. As gevolg hiervan is 'n aantal verskillende lesings217 vir die res van die tweede reël aangebied, en die identifikasie van die genoemde koning het aansienlik gewissel— ← 87 | 88 → aangebied deur 'n tabel met verskillende transkripsies, gerangskik in chronologiese volgorde:
Tab. 16: The Scholars Literature & Lesings en hul verskillende transkripsies van die Melqart- of Bir/Bar-Hadad Stela-inskripsie (l. 2).
Fig W0968T: Stela C Fig W0968J: Jaguar Bar Fig W0960T: Stela A Fig. W0960S: Snake Bar Stela A en Stela C: Die skeppingsstene
Stela A. (Monument 1) en Stela C. (Monument 3) is 'n tweeling en is op 29 Desember 775 nC deur Cauac Sky opgedra. Hulle lyk moontlik lewensgroot hier as gevolg van die proporsionele aard van hierdie stele, maar hulle is eintlik indrukwekkend 4 meter hoog. Stela C is veral van belang omdat dit die Maya -skeppingsmite breedvoerig beskryf en historici 'n ongeëwenaarde insig gegee het oor hoe die Maya's geglo het dat hul bestaan ​​begin het. Die teks vertel van drie klippe wat geplant is om die huidige era in te lei, 'n gebeurtenis wat uit 3114 vC dateer. Stela C vertel ons die eerste klip was die Jaguar Troon wat geplant is deur "The Paddlers " die tweede klip was die Slang Troon, geplant deur 'n onbekende God en die derde steen was die Water Troon, geplant deur die groot god, Itzamna (klik hier om die volledige artikel oor die mite en hierdie stele te lees).
W1112: Stela H W1114: Agterkant van Stela H Stela H
Stela H is nog een van die meesterstukke van Uaxaclajuun Ub'aah K'awiil en is gedateer met 'n lang telling van 9.14.19.5.0, of die 5de Desember 730 nC. Daar word vermoed dat hierdie ongewone datum gekies is omdat die sterpatroon ooreenstem met die K 'atun -eindseremonie van 9.14.0.0.0 toe Stela C en sy altaar opgerig is om die verhaal te vertel van die dood en wedergeboorte van die mieliegod . Stela H brei uit oor hierdie verhaal en op die agterkant van die monument kan u 'n hoogs dekoratiewe " rugrak " – sien, 'n argaïese Maya -draagtoestel wat gevorm is deur twee stokke aan die agterkant van 'n dik gewatteerde gordel te steek – waarop 18 Konyn dra een van die diere wat een van die drie troonstene van die skepping sal word ('n verhaal wat volledig in Quirigua beskryf word deur Stelae A en C en Zoomorph B – klik hier om meer te lees …). Die mieliegode was verantwoordelik daarvoor om die diere op die rug te dra ' in die skeppingsmite, en daarom is Stela H nog 'n voorbeeld van 18 konyne wat die mieliegod navolg en die gebeure van die skepping herleef. Die rugsak verteenwoordig ook die heilige boom wat die mieliegod in die middel van die haard geplant het wat hy gevorm het deur die drie klippe te plant.
Die "Huis van Dawid"
Oor die bogenoemde Siriese siening oor die dood van Joram en Ahaziah is veel minder belangstelling gewek as oor die oënskynlike vermelding in die Tel Dan Stele van die "Huis van Dawid." Die meerderheid argeoloë en epigrafiste hou by hierdie lees van die teks. Sommige geleerdes maak egter op literêre gronde beswaar teen hierdie lesing.
Ten gunste van die lees van "House of David", beweer argeoloog William Dever dat onbevooroordeelde ontleders universeel saamstem met die lesing. Diegene wat dit ontken, is geneig om aan die ultra-kritiese Kopenhagen-skool te behoort, wat ontken dat die Bybel 'n historiese bron het:
Aan die 'positivistiese' kant van die kontroversie oor die egtheid van die inskripsie, het ons nou opinies gepubliseer deur die meeste van die wêreld se voorste epigrafiste. ...: Die inskripsie beteken presies wat dit sê. Aan die 'negatistiese' kant het ons die menings van Thompson, Lemche en Cryer van die Copenhagen School. Die leser kan kies (Dever 2003, 128-129).
Die kritici het ander lesings voorgestel ביתדוד, gewoonlik gebaseer op die feit dat die geskrewe vorm "DWD" beide as David en soos Dod (Hebreeus vir "geliefde") of verwante vorms. Die meeste geleerdes is dit egter eens dat selfs as die aanname van 'uit die huis van Dawid' die regte voorbereiding is, dit nie die bestaan ​​van 'n letterlike Dawidiese dinastie bewys nie, slegs dat die konings van Juda as 'n " huis."
Hadad in Aram en eertydse Israel [wysig]
In die tweede millennium vC ontvang die koning van Yamhad of Halab (moderne Aleppo) 'n standbeeld van Ishtar van die koning van Mari, as teken van eerbied, wat in die tempel van Hadad in die Halab -citadel vertoon moet word. ⎡ ] Die koning van Aleppo noem homself 'die geliefde van Hadad'. ⎢ ] Die god word 'die god van Aleppo' genoem op 'n stele van die Assiriese koning Shalmaneser I.
Die element Hadad verskyn in 'n aantal teoforiese name wat deur die konings van die streek gedra word. Hadad, die seun van Bedad, wat die Midianiete in die land Moab verslaan het, was die vierde koning van Edom. Hadadezer ("Hadad-is-help"), die Aramese koning wat deur David verslaan is. Later lyk dit asof die Aramese konings van Damaskus gewoonlik die titel Ben-Hadad, of seun van Hadad, aangeneem het, net soos bekend is dat 'n reeks Egiptiese monarge gewoond was om hulself seuns van Ammon te noem. 'N Voorbeeld is Ben-Hadad, die koning van Aram wat Asa, die koning van Juda, gebruik het om die noordelike koninkryk, Israel, binne te val. ⎣ ] In die 9de of 8ste eeu vC is die naam van Ben-Hadad 'Seun van Hadad', koning van Aram, ingeskryf op sy votive basaltstele opgedra aan Melqart, gevind in Bredsh, 'n dorpie noord van Aleppo. ⎤ ] A Hadad was ook die sewende van die twaalf seuns van Ismael.
As bynaam vind ons Aramees rmn, Ou Suid -Arabies rmn, Hebreeus rmwn, Akkadies Rammānu ("Thunderer"), vermoedelik oorspronklik gesing as Raman in Aramees en Hebreeus. Die Hebreeuse spelling rmwn met massoretiese vokalisering Rimmôn ⎥ ] is identies met die Hebreeuse woord wat 'granaatjie' beteken, en kan 'n opsetlike spelfout en parodie van die oorspronklike wees.
Die woord Hadad-rimmon, waarvoor die minderwaardige lees Hadar-rimmoen word in sommige manuskripte aangetref in die frase "die rou oor (of by) Hadad-rimmon", en#9126 ] is baie bespreek. Volgens Jerome en al die ouer Christen-tolke is die rou oor iets wat plaasgevind het op 'n plek genaamd Hadad-rimmon (Maximianopolis) in die vallei van Megiddo. Die gebeurtenis waarna verwys word, was oor die algemeen die dood van Josia (of, soos in die Targum, die dood van Agab deur Hadadrimmon). Maar selfs voor die ontdekking van die Ugaritiese tekste het sommige vermoed dat Hadad-rimmon 'n sterwende en opkomende god kan wees soos Adonis of Tammuz, miskien selfs dieselfde as Tammuz, en die sinspeling kan dan wees op rou vir Hadad, soos dié wat gewoonlik vergesel van die Adonis -feeste. ⎧ ] T. K. Cheyne het daarop gewys dat die Septuagint eenvoudig Rimmon lees en beweer dat dit 'n korrupsie van Migdon (Megiddo) kan wees, op sigself 'n korrupsie van Tammuz-Adon. Hy sou die vers weergee, "In dié dag sal daar 'n groot rou wees in Jerusalem, soos die rou van die vroue wat huil oor Tammuz-Adon" (Adon beteken "heer"). ⎨ ] Geen verdere bewyse het aan die lig gekom om sulke bespiegelinge op te los nie.
Die God met die opgewekte arm: 'n astronomiese argetipe?
In die afbeeldings van mitologiese tonele op argeologiese monumente en artefakte in die Ooste, is 'n aantal argetipiese beelde duidelik. Een van die interessantste hiervan is die 'God with the Upraised-Arm ', wat te vinde is in tonele uit Egipte, dwarsdeur die vrugbare halfmaan na Anatolië. In Egipte is dit duidelik vanaf die tyd van eenwording, gesien in identiese voorstellings wat die farao vang deur sy vyande te verslaan. Hierdie algemene beeld kan binne 'n mitologiese konteks gekoppel word aan die stryd van die gode Horus en Seth, met die koning wat as Horus en die vyand Seth geïdentifiseer word. Verder wil dit ook voorkom asof die 'smiting pose ' deur die Egiptenare as 'n sterrebeeld in hul lug beskou is. Die sterrebeeld Orion stel hom voor as die mees oortuigende kandidaat, alhoewel vorige studies oorweeg moet word voordat hierdie identifikasie aanvaar word.
Figuur 1: Die Narmer -palet
As dit korrek is, dui dit daarop dat sommige van die kenmerke van Horus te wyte was aan die gebruik van Orion as 'n seisoenale merker. Dit word nog duideliker as ons ons blik verskuif na ander dele van die Nabye Ooste, waar die 'God met die opgestrekte arm in oorvloed gevind kan word. Sy konteks bly dieselfde: óf as 'n teëstander van chaos, óf as 'n bron van reën en vrugbaarheid. Die algemene uitbeelding en mitologiese behandeling van hierdie god in 'n verskeidenheid kulture en tydperke dui daarop dat dit op 'n belangrike en argetipiese beeld gegrond moes wees. Dit is onmoontlik om met sekerheid te sê of hierdie beeld Orion was, maar hierdie identifikasie bied 'n omvattende verduideliking vir sekere kenmerke van die 'God with the Upraised Arm '.
Die Narmer -palet (figuur 1) word dikwels gesien as 'n historiese uitbeelding van die vereniging van Bo- en Neder -Egipte. Die beeld van koning Narmer, wat die wit kroon van die suide gedra het en 'n vyand geslaan het wat algemeen as 'n noordelike beskou word, word dikwels aangehaal as bewys dat hy die vereniger van die twee lande was (Grimal 1992, p. 37). Dit het 'n standaardbeeld geword van die koning in die geskiedenis van Egipte (sien Figuur 2 en 3), of die koning 'n mace, 'n spies of selfs 'n boogstring in sy regterhand hou. Frankfort (1948, pp. 7-9) beskou dit as nie net 'n toneel wat 'n beslissende historiese stryd toon nie, maar ook as 'n voorstelling van die koning as die goddelike heerser.
Figuur 2 – Egiptiese koning slaan
Hy beweer dat die werklike betekenis van die toneel is dat die oorwinning van die koning die vermindering van chaos verteenwoordig om te bestel, 'n belangrike voorbesetting met die ou Egiptenare. Chaos het baie vorme aangeneem: dood, droogte, indringende vyande, dit is alles gesien as manifestasies van Seth (Frankfort 1948, bl. 183). Dit was die koning se taak, as die aardse inkarnasie van Horus, om Seth/chaos te oorweldig en die gevestigde orde te handhaaf. Dit is duidelik uit antieke Egiptiese tekste. Byvoorbeeld, in die Kosmologie van Abydos vind ons die volgende gedeelte wat die triomf van Horus oor Seth beskryf: 'Waardigheid is gevestig, eerlikheid is gevestig deur sy wette, boosheid het verdwyn, goddeloosheid is weg, die land is by vrede onder sy heer ' (Colless 1994, p. 23). As die Narmer Palette -toneel dus beskou word as 'n simboliese voorstelling van Horus wat Seth verslaan, sou ons verwag dat soortgelyke voorstellings uitdruklik hierdie gode sou sien veg. Daar is genoegsame bewyse hiervan, en, belangriker nog, dit lyk asof sekere elemente soos die 'verhoogde arm ' baie belangrik is.
Figuur 3 – Egiptiese koning slaan
By die tempel van Edfu is daar 'n oorvloed van beelde oor die stryd van Horus en Seth. As u die tempel nader, word u onmiddellik ontmoet deur groot beelde op die pilare van die koning in die teenwoordigheid van Horus (Figuur 4). Binne die tempel vind u die dramatiese teks 'The Triumph of Horus ' met gepaardgaande tonele. Gedateer tot ongeveer 110 vC, blyk dit dat die antesedente daarvan in feeste en tekste uit die vroegste dinastieë was (Fairman 1974, p. 34). Die drama handel oor die harpoen van Seth deur Horus (10 keer, 'n simboliese detail wat moontlik 'n algemene oorsprong het met die 10 onthoofde liggame op die Narmer -palet), waarna Horus gekroon word as die koning van Bo- en Neder -Egipte. Fairman (1974, p. 32) wys daarop dat dit nie net die heropvoering van die mite was nie, maar ook 'n manier waarop die sukses van die koning elke jaar verseker is. Weer word Horus uitgebeeld met sy arm omhoog (figuur 5), wat hierdie keer vir Seth (met 'n seekoei) uitgedun het.
Figuur 4 – Tempel van Edfu Figuur 5 – Horus beledig Seth
Dat hierdie houding nie bloot toevallig is nie, word bevestig deur die naam van Horus in die teks as 'Him-with-the-upraised-arm ' (Fairman 1974, pp. 106, 117). Dit was oorspronklik die voornaam van Min, die god van reën en vrugbaarheid, om ooglopende redes (sien figuur 6): hy is op die foto met 'n opgestrekte arm wat 'n donderbol beskou. Horus en Min word al hoe meer as een en dieselfde geïdentifiseer gedurende die Middelryk,
Figuur 6 – Min
alhoewel Min alreeds in die 4de dinastie met die Farao verbind was. Op die verso van die Stela van Sobek-iry word die Hymn to Min aangetref, wat die vers insluit en#8216I aanbid Min, ek verhoog Arm -ising Horus ' (Lichtheim 1973, p. 204). Die algehele indruk is dat die opgehefde arm van Min-Horus as 'n kenmerkende aspek van uiterse belang beskou is.
Nog 'n belangrike punt om uit die 'Triumph of Horus ' te kom, is dat Horus die ' Great God, Lord of the Sky ' was (Fairman 1974, p. 90), 'n aanhaling wat gevolg word deur die gedeelte 'we gee sterkte aan u arm '. Daar is talle ander verwysings wat impliseer dat Horus in die lug gesoek moet word, byvoorbeeld: die gode van die hemel skrik vir Horus ' (Fairman 1974, p. 102). Dit is opmerklik dat Min in die voor-dinastiese tye 'n hemelgod was wat die 'Chief of Heaven ' genoem is (Arnold 1999). Dit laat die vraag ontstaan ​​of die argetipiese beeld sy oorsprong in die lug het. 'N Kykie na die astronomiese plafonne van Senmut en Seti I bevestig dit. Op die plafon van Senmut (figuur 7) is daar 'n byna identiese voorstelling van Horus as by Edfu, met die arm omhoog om Seth te harpoen (hierdie keer voorgestel as die sterrebeeld Meskhetiu). Daar is ook 'n ongeïdentifiseerde individu in dieselfde posisie onder die groep sterrebeelde in die onderste deel van die beeld, hierdie keer met 'n krokodil (nog 'n inkarnasie van Seth). Hy verskyn byna identies op die Seti I -plafon (figuur 8). Dus kan die 'God met die opgestane arm ' beskou word as 'n sterrebeeld wat deur die antieke Egiptenare herken kan word. Die voor die hand liggende vraag is dus watter een?
Figuur 7 – Astronomiese plafon van Senmut Figuur 8 – Astronomiese plafon van Seti I
Die uitstaande kandidaat om by die beskrywing te pas, is die sterrebeeld van Orion (figuur 9), ten minste op blote ooreenkoms. Hierdie sterrebeeld was goed bekend by die Egiptenare, genoem in die Piramide -tekste in verband met die sterrebestemming van die ' herleefde farao '. Byvoorbeeld, in Utterance 442 vind ons 'Lo, Osiris het gekom as Orion ' (Lichtheim 1973, p. 45). Dat Osiris as Orion beskou word, word nie as 'n probleem beskou vir die tesis wat tans bespreek word nie, en dit word ook gedink dat hy in die maan en die Nyl vleesgeword het, en antieke Egiptiese kosmologieë bevat dikwels skynbaar teenstrydige begrippe (Frankfort et al. 1946, bl. 47 ).
Figuur 9 – Orion
Deur ons aandag op Horus te vestig, vind ons bewyse in Plutarchus se Isis en Osiris (1927, p. 53) van 'n verband met Orion: 'the soul of Isis is called Sothis (Sirius), the soul of Horus is called Orion, en die siel van Typhon (Seth) the Bear '. Plutarchus kan as 'n bietjie onbetroubaar beskou word met betrekking tot die opname van die Egiptiese kultuur, maar met inagneming van die korrekte toekenning van Isis en Seth aan hul onderskeie konstellasies, moet die samesmelting van Horus en Orion ernstig opgeneem word. Omvattender is die verhaal wat op die Metternich Stela opgeteken is waarin die jong Horus deur 'n skerpioen gesteek word, 'n mitologiese motief wat dui op die afspraak van Orion terwyl Scorpius opstaan ​​(Krupp 1991, p. 137). Daar moet ook in ag geneem word dat Horus op die sitplek van sy vader Osiris geplaas is, miskien 'n aanduiding dat hulle albei met Orion geïdentifiseer is.
Een van die argumente teen hierdie identifikasie kan heel moontlik wees dat die konstellasies op hierdie gedeelte van die 'astronomiese plafonne almal veronderstel is om noord van die ekliptika te wees (Parker 1974, p.60). Dit is belangrik om daarop te let dat Parker eintlik sê dat ons redelik seker is dat hulle almal noord van die ekliptika is. Neugebauer (1957, p.89) noem hulle die noordelike sterrebeelde direk nadat hy genoem het dat artistieke beginsels die rangskikking van astronomiese plafonversierings bepaal het. In die beskrywing van die noordelike sterrebeelde op die Denderah Zodiac, noem Parker (1974, p. 63) dat dit vermoedelik almal noord van die ekliptika is, maar dat niemand in die gewone groep noordelike sterrebeelde uitgebeeld word nie. Interessant genoeg noem Plutarchus (1927, bl. 93) dat die Egiptenare die leeu in ere hou omdat die Nyl oorloop wanneer die son in verbinding kom met Leo, wat op die ekliptika is (Leo en Sirius styg byna saam in Egipte). Dit dui daarop dat die sterrebeeld ' Lion ' op die astronomiese plafonne in werklikheid Leo kan wees (in teenstelling met die huidige gedagte). Ten slotte, om te illustreer dat die Egiptiese voorstelling van die hemel miskien heeltemal anders as ons s'n was, kyk na die volgende gedeelte uit 'n graf by Luxor, waarin die bewegings van die skip van Re beskryf word: Nadat die sterrebeeld Masheti (Meskhetiu) verby is , bereik hulle skuiling in die middel van die lug aan die suidekant van Sah-Orion, en draai na die westelike horison ' (Zinner 1957, p. 28). Uit hierdie weergawe van die oos-wes-gang van die son blyk die antieke Egiptenare se opvatting van die hemel meer kompleks te wees as wat gewoonlik gedink word. 'N Ander argument teen die Horus-Orion-skakel kan wees dat die figuur met die opgetrekte arm soms omgekeer word, maar dieselfde geld vir die noordelike sterrebeeld van die seekoei op die Denderah-sirkel. Die moeilikste probleem is waarskynlik dat Isis op die decanal -lys op die Senmut -plafon geïllustreer word met haar arm omhoog, waarvan die betekenis nie duidelik is nie. Die aanvaarding van 'n verband tussen Horus en Orion het egter die sterk punt om die eienskappe van die god te verduidelik, veral sodra die rol van Orion as 'n seisoenale merker verstaan ​​is.
Die gebruik van sterre en sterrebeelde as seisoenale merkers was algemeen in die antieke wêreld. Die heliacal opkoms van Sirius in Julie is deur die Romeine as die rede vir die bedompige weer beskou (Krupp 1991, p. 222). Vir die Egiptenare het dieselfde gebeurtenis die begin van die Nyl -vloed en dus die nuwe jaar aangedui. Die lewenskragtige opkoms van 'n ster of sterrebeeld word beskou as die opstanding nadat dit 'n tydperk lank dood was. Dit is te wyte aan die skynbare beweging van die son deur verskillende dele van die lug (as gevolg van die werklike beweging van die aarde om die son). As die son in die omgewing van 'n sekere ster of sterrebeeld beweeg, sal dit eers laat in die weste net na die ondergaan van die son gesien word, en na 'n tyd sou dit uiteindelik verdwyn (wanneer die son in direkte samewerking met Dit). Sodra die son nog verder beweeg het, sou die ster/sterrebeeld net voor dagbreek in die oggendhemel in die ooste verskyn: dit was sy heliacal -opkoms. Sirius en Orion het albei ongeveer 70 dae lank gesterf, wat heel moontlik die oorsprong van die balsemingstyd vir Egiptiese mummies kan wees (Neugebauer 1957, p. 87).
In die tyd van die ou Egiptenare was Orion dood van die lente-equinox tot middel van die somer. Interessant is dat Frankfort et al (1946, p. 35) daarop let dat in Egipte die heersende wind uit die noorde kom, wat die hitte van die son verlig en die lewe baie gemakliker maak. Laat lente (ten tyde van Orion 's 'death ') was egter die seisoen van warm droë winde wat storms en 'n bros hitte uit Afrika na die suide bring. Dit was vanaf hierdie tydperk tot Sirius ' heliacal styg dat die Nyl ook op sy laagste eb was. Plutarchus (1927, pp. 93-99) sê dat Seth beskou is as die krag van droogte en die suidewind, terwyl Horus die noordwind was, die seisoenale tempering van die omringende lug. Hy beweer dat die verhaal van hul gevegte eintlik 'n allegorie is vir die seisoenale veranderings: so soos Horus in die lente, Seth die oorhand kry totdat die regmatige koning weer verskyn. Dit lyk dus asof Orion, verbonde aan Horus, as 'n seisoenale merker gebruik is wat dui op die terugkeer van 'n normale weer. Soos Krupp (1979, p. 189) sê, het die skynbare verband tussen hemelse en aardse verskynsels die Egiptiese siening van die wêreld baie beïnvloed. Dit is net so duidelik as ons na ander dele van die Nabye Ooste kyk.
Die 'God with the Upraised Arm ' was teenwoordig in baie kulture en oor 'n wye tydperk in die Nabye Ooste. Die gode Teshub, Hadad, Baal en die naamlose Hetitiese weergod (figure 10 – 13) het almal soortgelyke voorkoms en mitologiese kontekste gehad en kan as inkarnasies van hierdie een god beskou word (Krupp 1997, p. 147). 'N Algemene motief in die uitbeelding van al hierdie dinge is die opgetrekte arm wat 'n mace of weerlig dra. Soms is daar ook 'n vertikale voorwerp in die linkerhand, soos 'n spies of weerlig, wat 'n parallel het in die uitbeeldings van die Egiptiese farao's in hul treffende houding (sien figuur 2). Die god word ook dikwels voorgestel as ry op twee berg gode, of 'n soort dier ('n ander parallel met Horus wat op die seekoei staan).
Figuur 10 – Teshub Figuur 11 – Hadad Figuur 12 – Baal Figuur 13 – Hetitiese weergod
Al hierdie eienskappe dui op die sterrebeeld Orion (sien figuur 14, 'n Islamitiese voorstelling van Orion, wat buite die hemelse aardbol uitgebeeld word, en daarom is dit omgekeerd), hoewel dit nog nie die geval bewys nie. Dit kan egter verhelderend wees om die Ugaritiese god Baal as 'n verteenwoordiger van hierdie groep gode te behandel.
Figuur 14 – Islamitiese uitbeelding van Orion
Die mites oor Baäl het twee hooftemas, wat baie ooreenstem met die mitiese temas rondom Horus. Die eerste is die stryd van Baal met Yamm, wat die stryd om orde teen chaos verpersoonlik. Die ander is die dood van Baal ' aan die hand van Mot, en die daaropvolgende opstanding. Hierdie mite dui duidelik op die jaarlikse siklus, en ook dat Baäl heel moontlik 'n sterrebeeld kan wees. In 'n direkte parallel met die Horus-Seth-konfrontasie kom Baal agter dat hy deur Mot, die god van dood en droogte, ingesluk moet word. Sy afkoms suggereer dat hy 'n hemelgod is: hy moet saam met diegene wees wat in die aarde neerdaal en sy gesig rig na die berge waar [die son sak] ' (Colless 1994 , pp. 166-167). Na sy dood probeer Athtar (wat met Venus geïdentifiseer is) ook die troon van Baal neem, maar hy kan dit nie bereik nie (Gray 1969, p. 75). By sy afwesigheid gloei die lig van die gode warm, die hemele kwyn onder die hand van Mot (droogte) … die dae het in maande verloop ' (Colless 1994, p. 169), 'n duidelike aanduiding van die hitte van die somer. Baal 's se terugkeer kondig die terugkeer van die reën aan, want hy was vermoedelik duidelik in die storms van die laat herfs en winter (Gray 1969, p. 81). Alhoewel dit erken word dat kweek vir die vroeë beskawings van die allergrootste belang was, is dit moeilik om die algemene mening te aanvaar dat dit 'n ' -vegetasiemite ' is (Ringren 1973, p. 134). Dit is beslis deel daarvan, maar dit bevat meer as dit. Vir die gevolg van die weergode is die verdwyning nie beperk tot plantegroei nie, maar elke aspek van die lewe word geraak (Deighton 1982, p. 71). Dit dui op 'n allegorie vir seisoenale verandering. En die seisoenale merker Uitmuntendheid van die Middellandse See was Orion. Sy hewige styging dui op die somer en die tyd dat hy sy aandvoorkoms dors, die naderende winter en die gepaardgaande storms (Allen 1963, p.306). Selfs met inagneming van die presessie van die equinoxes, sou hierdie eienskap van Orion redelik konstant gewees het vir die tydperk met betrekking tot die antieke beskawing in die Nabye Ooste.
Die ooreenkoms in uitbeeldings van hierdie god in die Nabye Ooste argumenteer vir die belangrikheid daarvan. Deighton (1982, p. 29) noem dat sekere soorte toneel telkens herhaal word, die rykdom van betekenis wat agter die monumente moes gelê het, was so lewendig vir diegene wat dit vervaardig het dat hulle geen verduideliking nodig gehad het nie notas '. Ook die algemene mitologiese motiewe: Baäl gaan in die aarde, die Hetitiese weergod word geag terug te trek in 'n gat Horus se oorwinning dui op die terugkeer van die verkoelende noordwind. reën en koelte ' (Colless 1994, p. 102). Die aanvaarding van hierdie God met die opgewekte arm as Orion, en as seisoenale merker, pas goed by die beeld- en tekstuele bewyse. Nodeloos om te sê, is dit onwys om enige definisie van hierdie gode tot een spesifieke manifestasie te beperk. Die betekenis van die ou gode was baie uiteenlopend vir hul onderskeie kulture, en die vele aspekte van Osiris was 'n goeie bewys hiervan. Maar die argetipiese model waarop die 'God met die opgewekte arm ' gebaseer is, is heel waarskynlik die sterrebeeld Orion, in beide voorstellings en 'natuur '. Die beskrywing van hierdie mitologiese konsepte as landbou -aard dek slegs 'n deel van die gebied, aangesien landbou afhang van die hemelse siklusse. Die belangrikheid van hierdie siklusse vir ou mense kan nie onderskat word nie. Dit is 'n bewese feit dat hulle beduidende markers in hierdie siklus herken het, en dit is natuurlik dat een van die belangrikste hiervan die sterrebeeld Orion is. Om Sir James Frazer in The Golden Bough (1922, bl. 506) te omskryf: in die loop van ons ondersoek is, het ek vertrou, duidelik gemaak dat daar 'n ander natuurlike verskynsel is waarop die opvatting van dood en opstanding net so van toepassing is as tot die landbousiklus. Hierdie verskynsel is die jaarlikse dood en opstanding van die sterrebeeld Orion, soos voorgestel in die mitiese temas rakende die verskillende inkarnasies van die 'God met die opgewekte arm '.
Aldred, Cyril, 1965. Egipte tot aan die einde van die ou koninkryk. Thames en Hudson,
Allen, Richard Hinckley, 1963. Stername: hul kennis en betekenis. Dover
Publikasies, New York.
Arnold, April 1999 'Min ', Antieke Egipte: die mitologie,
Colless, Brian, 1994. Hiëroglief en spykerskrif: Ou godsdienstige geskrifte.
Deighton, Hilary J. 1982. The 'Weather-God ' in Hetitiese Anatolië: An
Ondersoek van die argeologiese en tekstuele bronne. Bybelse argeologie
Fairman, H. W. (red.), 1974. Die triomf van Horus: 'n antieke Egiptiese heilige
Drama. B. T. Batsford Ltd, Londen.
Frankfort, H. en H. A., Wilson, John A., Jacobsen, Thorkild, Irwin, William
A., 1946. Die intellektuele avontuur van die vroeë mens. Die Universiteit van Chicago
Frankfort, H., 1948. Koningskap en die gode. Universiteit van Chicago Press,
Godsdiens (verkorte uitgawe). Macmillan Press Ltd., Londen.
Grey, John. 1969. Nabye Oosterse mitologie. Hamlyn Publishing Group Ltd.,
Grimal, Nicolas, 1988. 'N Geskiedenis van antieke Egipte, trans. Ian Shaw, Blackwell,
Guirand, Felix, 1996. Die Larousse ensiklopedie van mitologie, trans Richard
Aldrington en Delano Ames, Chancellor Press, Londen.
Krupp, E. C. 1979. Op soek na antieke sterrekunde. Chatto en Windus,
Maan, sterre en planete. Harper Collins, New York.
Argeologie van mag. John Wiley & amp; Sons Inc., New York.
Lichtheim, Miriam. 1973. Antieke Egiptiese letterkunde, Deel I: The Old en
Middelryk. University of California Press, Los Angeles.
Neugebauer, O. 1957. Die presiese wetenskappe in die oudheid. Brown University Press,
Parker, Richard A., ' Ancient Egyptian Astronomy ', in Die plek van sterrekunde in
die Antieke Wêreld, red. F. R. Hodson, Oxford University Press, Londen.
Plutarchus, 1927. Plutarchus se Moralia, trans. Frank Cole Babbit, William
Heinemann Ltd., Londen.
Ringren, Helmer, 1973. Godsdienste van die Ou Nabye Ooste, trans. John Sturdy,
Sidgwick, J. B., 1951. Bekendstelling van sterrekunde, Faber & Faber Ltd., Londen.
Santillana, Georgio en Von Dechend, Hertha, 1969. Hamlet's Mill: 'n opstel
die oorsprong van menslike kennis en die oordrag daarvan deur mites. David R.
Zinner, Ernst, 1957. Die sterre bo ons. George Allen en Unwin, Londen.
In die verlede het sommige geleerdes gesê dat Luke, wat die boek Handelinge geskryf het, 'n onakkurate en onbetroubare historikus was. Sy inkonsekwente gebruik van amptelike titels het getoon dat hy of hy nie weet waaroor hy skryf nie, of dat hy nie die moeite kan doen om die navorsing te doen nie. Byvoorbeeld, Luke se gebruik van die woord "politarch" het nêrens anders in die Griekse letterkunde voorgekom nie. Mense het gesê dat Luke dit verkeerd moes verstaan ​​het!
Maar onlangse ontdekkings toon dat plaaslike heersers en amptenare verskillende titels op verskillende plekke gehad het. Furthermore, they tell us that Luke always used the right title for the right place.