Fotovoltaïese tegnologie - hindernisvryLees Meer
Hoof hindernisvry Fotovoltaïese tegnologie
Waaruit bestaan ​​'n fotovoltaïese stelsel?
Fotovoltaïese werkverrigtingdata © Ingo Bartussek, voorraad.adobe.com
Die belangrikste komponente van 'n FV-stelsel is die sonselle, wat in groter eenhede gekombineer word, die sonkragmodules. Hulle vorm die voorkoms van baie huisdakke en bestaan ​​gewoonlik uit 'n aluminiumraam waarin die selle ingebed is. 'n Glasruit keer dat die sensitiewe komponente vuil word sonder om die gewenste sonstraling te blokkeer.
Die geheel van die onderling gekoppelde sonkragmodules word ook 'n sonkragopwekker genoem en genereer gelykstroom uit sonenergie. 'n Omskakelaar word ook benodig vir omskakeling na die wisselstroom wat in die openbare netwerk gebruik word. Selfs as die eienaar van 'n FV-stelsel self die elektrisiteit wil gebruik, word dit gewoonlik eers in die elektrisiteitsnetwerk ingevoer, waaruit hy ook sy eie elektrisiteitsbehoeftes kan dek.
Fotovoltaïese stelsel - struktuur en komponente, Klik op die foto om dit te vergroot, © foto: Agentskap vir hernubare energie
'n Invoermeter en 'n aparte verbruiksmeter teken die hoeveelheid elektrisiteit aan wat gevloei het. Indien meer elektrisiteit ingevoer word as wat verbruik word, ontvang die eiendomseienaar vergoeding vir die oortollige elektrisiteit van sy energieverskaffer. Dit is egter ook moontlik om die elektrisiteit direk in die huisnetwerk in te voer en slegs oortollige elektrisiteit na die openbare elektrisiteitsnetwerk oor te dra.
Sonselle en modules
Silikon is die halfgeleierelement van keuse vir die mees algemene tipes sonselle. Nietemin verskil die modelle wat op die mark beskikbaar is, aansienlik wat hul struktuur en doeltreffendheid betref. Die mees algemene is monokristallyne en polikristallyne sonselle sowel as dunfilm sonselle.
Modelle wat mono- of monokristallyne sonselle genoem word, word gekenmerk deur 'n betreklik hoë vlak van doeltreffendheid. Hulle word in 'n komplekse proses van hoë-suiwer silikon vervaardig en is dus duurder as ander soorte sonselle. Hulle het hul naam van die spesifieke vervaardigingsproses gekry. Stawe gemaak van hoë-suiwer silikon met 'n gereelde kristalstruktuur word in wafels gesaag. Kenmerkend vir hierdie tipe sonsel is die eweredig gestruktureerde oppervlak.
Polikristallyne of monokristallyne sonselle
Poli- of multikristallyne sonselle word ook van silikon gemaak. Die element word in blokke gegiet en eers opgesaag nadat dit afgekoel het. Tydens die verkoelingsproses ontwikkel verskillende kristalvorms, wat die ligter voorkoms van hierdie sonkragmodules verseker. Die produksie is nie so duur soos dié van die monokristallyne selle nie, maar die doeltreffendheid is laer.
Polikristallyne of monokristallyne sonselle: verskil
Dun film sonselle
Dun-film sonselle word op 'n ander manier vervaardig as kristallyne sonselle. Hier word 'n fotoaktiewe stof op 'n draeroppervlak verdamp, dit wil sê die module word in een stuk vervaardig. Die doeltreffendheid is aansienlik laer in vergelyking met die ander twee soorte sonselle, maar daar is groot besparings in produksie. Volgens die Duitse Vereniging vir Sonenergie is dunfilmmodules ook meer verdraagsaam teenoor skadu en kan hulle swak lig beter gebruik.
Wenk: Meer doeltreffende modules of 'n groter area benodig - die keuse van die optimale seltipe hang hoofsaaklik af van die finansiële buigsaamheid en die beskikbare spasie. Wanneer jy jou besluit neem, moet jy ook die huidige situasie met betrekking tot die bedrag van toekomstige FV-befondsing onder bespreking, die wisselende grondstofpryse en die huidige stand van navorsing in ag neem.
Omskakelaar en roostertoevoer
Die omskakelaar skakel die gelykstroom wat deur die sonkragopwekker opgewek word om in wisselstroom wat gebruiklik is in die netwerk. Dit is gewoonlik deel van 'n roosterinvoertoestel (NEG) wat die invoer van elektrisiteit in die openbare netwerk reguleer. In die praktyk word beide terme dikwels sinoniem gebruik, alhoewel 'n omskakelaar sonder 'n gekoppelde NEG net sin maak vir selfstandige oplossings wat onafhanklik van die kragnetwerk is, soos wanneer jy kampeer. Wat sy funksie betref, is die NEG vergelykbaar met die beheereenheid in sonkrag-termiese stelsels.
Die koste vir 'n NEG hang af van die verlangde omvang van dienste en funksies. FV-stelseloperateurs moet egter aanvaar dat sy lewensduur in die meeste gevalle aansienlik korter is as dié van die sonkragopwekker. Die vervanging van die toestel binne die lewensiklus van die stelsel moet by die beplanning ingesluit word, aangesien die koste vir sulke toestelle, ten minste volgens die status in 2015, ten minste 1500 euro beloop.
'n Belangrike syfer vir omsetters is die sogenaamde doeltreffendheid. Dit dui aan hoeveel energie verlore gaan wanneer direk na wisselstroom omgeskakel word of hoeveel elektrisiteit in die openbare netwerk ingevoer word. Topmodelle kan nou 'n maksimum doeltreffendheid van meer as 99 persent behaal.
Wenk: Nie alle doeltreffendheid is dieselfde nie. Soortgelyk aan die spesifikasie van die uitset van die sonkragopwekker in die eenheid kWp, dui dit op 'n piekwaarde wat slegs geld onder baie spesifieke toestande, wat in werklikheid amper nooit in hierdie vorm teëgekom sal word nie. Inligting wat die gemiddelde prestasie oor 'n langer tydperk kwantifiseer, is meer betekenisvol. Die sogenaamde "Europese doeltreffendheid" weerspieël die werklike werkverrigting baie meer realisties en maak dit maklik om modelle van verskillende vervaardigers te vergelyk.
Die meters wat in die kragtoevoertoestelle ingebou is, werk gewoonlik nie presies nie en is nie geskik vir die formele fakturering van elektrisiteit nie. 'n Gekalibreerde verbruiksmeter word vereis wat aanteken hoeveel elektrisiteit uit die openbare netwerk getrek is. Daarbenewens monitor 'n ander gekalibreerde meter hoeveel van die self-opgewekte sonkrag in die openbare kragnetwerk ingevoer is. Die hoeveelhede word afsonderlik van mekaar gefaktureer, afhangende van die huidige toepaslike individuele voorwaardes. Wanneer die sonkrag in die interne netwerk ingevoer word, word 'n bykomende meter benodig wat die totale hoeveelheid krag meet wat deur die FV-stelsel opgewek word. Hierdie waardes kan later gebruik word om te bereken hoeveel elektrisiteit die huiseienaar self verbruik het en hoeveel elektrisiteit in die openbare netwerk ingevoer is.