Klassieke films met Marilyn Monroe
Van Dumb Blonde tot Ernstige Dramatiese Aktrise
Meer bekend as 'n seksgodin as 'n aktrise, het haar persoonlike roem alles behalwe 'n handjievol Marilyn Monroe se rolprent. Lank voor die vrou se lib, Monroe moeg om as 'n dowwe sekspot uit te druk, selfs as die rolle in hoëprofiel-klassieke flieks haar bekendheid en geluk bring.
Nog nooit 'n werklike groot aktrise, die tragiese skoonheid het nogtans 'n paar vertonings gelewer wat soliede strokiesprente en werklike dramatiese vermoëns getoon het nie. Haar vaardighede het verbeter ná haar latere loopbaanstudies met die legendariese afrigter, Lee Strasberg, by die Akteurstudio in New York. Hier is 'n paar van haar noemenswaardige films.
Gedenkwaardig meestal vir die dikwels nabootsende, glorieryke choreografiese nommer waarin Marilyn verduidelik dat "Diamonds is 'n meisie se beste vriend," "Gentlemen Prefer Blondes", is 'n liggewig-voertuig wat die glansryke aantreklikhede van Monroe en medestarter Jane Russell uitbeeld. Monroe moes die sexy, maar een of ander manier, onskuldige gehalte van haar vertoning as sanger Lorelei Lee van Little Rock gepatenteer het. 'N moet vir fynproewers van die 50's musiekblyspel, dit is 'n bietjie stadig hier en daar en is meestal net eye candy afgehaal uit die bytende satiriese roman deur Anita Loos.
Hierdie beste prentwenner behoort aan Bette Davis in 'n bravura-rol as 'n vervaagende Broadway-voorste dame. Monroe het maar 'n bietjie deel gehad in 'Alles oor Eva', maar hierdie vroeë vertoning het haar status as 'n dumb blonde en argetiese goudgraver in klassieke Hollywood-films gesementeer. Ten spyte van die beperkte skermtyd, is haar sterkwaliteit duidelik. Sy skitter in die rol van die teaterkritikus George Saunders-lekkerdatum by 'n rampspoedige verjaarsdagpartytjie vir die ster.
Direkteur Billy Wilder het 'n stewige komiese vertoning van sy moeilike ster in hierdie gedateerde weergawe van 'n verhoog getref oor 'n sakeman wat deur sy sexy buurvrou versoek is terwyl sy vrou weg is. Skaars amusant, "The Seven Year Itch" het die bekendste rolprentbeeld van alle tye geproduseer. Die rokke van Marilyn se wit halter-rok het oor haar gedraai terwyl sy op die New York City-metrorooster staan. Die '50s plot sensibility kan opgesom word in die feit dat haar karakter nie eens 'n naam het nie. Sy is net bekend as "The Girl."
Nie 'n goeie rolprent nie, maar amper universeel gesien as die rol wat Monroe toegelaat het om die stom blonde stereotipe deur te breek en 'n vertoning met omvang, krag en selfs subtiel te lewer. Sy is redelik goed as 'n ondergemiddelde sanger wat probeer om haar heuwelagtige wortels te oorkom en te droom van Hollywood-bekendheid. Sy raak aan terwyl sy "That Old Black Magic" sing vir 'n rowwe, rowwe klomp onakkurate cowboys, maar die corny plot maak uiteindelik die hele fliek plat.
Vier jaar na "Seven Year Itch" het Monroe in haar sleepwa weggekruip, te veel gedrink, pille geneem en oor die algemeen so sleg afgeskop dat die direkteur, Billy Wilder, nooit weer met haar wou werk nie. Tog, ten spyte van die neem nadat die aktrise haar lyne nie kon onthou nie, het Wilder haar beste strokiesprent uitgedruk in 'n fliek wat die Amerikaanse Filminstituut die grootste Amerikaanse komedie van alle tye genoem het. Haar bittere Sugar Kowalski is eenvoudig geweldig, gespeel teenoor Tony Curtis en 'n briljante grappige Jack Lemmon in sleep.
Die laaste film vir Monroe en vir costar Clark Gable was 'n ontsteld produksie. Gabel was siek, Monroe het gedrink en dwelms gebruik en is in die middel van verfilming na rehab gestuur. Direkteur John Huston het gedrink en gegooi, en almal het gely in die blaasende Nevada-hitte. Monroe se man, dramaturg Arthur Miller , het die draaiboek vir sy vrou geskryf, maar hul huwelik het verkrummel. Die rolprent het geloop, maar word vandag erken vir sy fyn optredes en spookagtige skoonheid. Nie bevredigend of opbouend nie, maar een of ander manier onuitwisbaar.