USS Milwaukee (CL-5), Tacoma, Washington, 1923 - Inligting - 2022
US Navy Light Cruisers 1941-45, Mark Stille. Dek die vyf klasse Amerikaanse vlootkruisers aan wat tydens die Tweede Wêreldoorlog diens ondergaan het, met afdelings oor hul ontwerp, wapens, radar, gevegservaring. Mooi georganiseer, met die diensrekords uit die oorlog wat geskei is van die hoofteks, sodat die ontwerpgeskiedenis van die ligte kruisers mooi vloei. Interessant om te sien hoe nuwe rolle vir hulle gevind moet word, nadat ander tegnologie dit as verkenningsvliegtuig vervang het [lees volledige resensie]
USS Milwaukee, 'n 70,000-ton Omaha-klas-vaartuig wat in Tacoma, Washington, gebou is, is in Junie 1923 in gebruik geneem. Kort daarna het sy 'n vaart onder die Stille Oseaan na Australië onderneem en onderweg oseaanografiese data versamel met behulp van nuwe soniese diepteklinkende toerusting . Byna twee dekades daarna het Milwaukee diens gedoen in sowel die Atlantiese as die Stille Oseaan. Onder haar aktiwiteite gedurende hierdie tyd was deelname aan orkaanhulpaktiwiteite in Kuba in Oktober 1926, vaarte in die Asiatiese waters in die laat 1920's en in 1938, die opsporing van die grootste diepte van die Atlantiese Oseaan in Februarie 1939 en deelname aan Neutrality Patrol -werk tydens die vroeë vroeë 1940's.
In die middel van 1941, toe die Verenigde State nader aan vyandelikhede met Duitsland beweeg het, het Milwaukee deel geword van 'n nuutgestigte patrolliemag in die Suid-Atlantiese Oseaan. Sy was uit Brasilië en het byna drie jaar in hierdie opdrag gebly, met 'n kort pouse vroeg in 1942 toe sy 'n konvooi na die Suidelike Stille Oseaan begelei. In Mei 1942 het Milwaukee gehelp om die getorpedeerde Brasiliaanse handelsskip Comandante Lyra te red. Sy was ook nou betrokke by die onderskepping en vernietiging van die Duitse blokkade -hardloper Annaliese Essberger op 21 November 1942.
Milwaukee verlaat die Suid -Atlantiese Oseaan in Februarie 1944 en begelei 'n konvooi van New York na die Verenigde Koninkryk. In Maart en April was sy deel van 'n Britse konvooi wat na Murmansk, aan die noordkus van Rusland, gevaar het. Kort nadat sy daar aangekom het, is Milwaukee onder leenhuur oorgeplaas na die Sowjet-vloot, wat haar Murmansk herdoop en haar gedurende die res van die Tweede Wêreldoorlog en daarna bedryf het. Uiteindelik, middel Maart 1949, is die nou verouderde kruiser na die Verenigde State terugbesorg. USS Milwaukee, wat onmiddellik by die Philadelphia Navy Yard aangelê is, is laat in 1949 verkoop om te skrap.
USS Milwaukee (CL 5)
Op 20 April 1944 te huur geleen aan die Sowjetunie, herdoop na Murmansk.
Teruggekeer na die U.S.N. op 16 Maart 1949.
Ontmantel en getref 18 Maart 1949.
Verkoop vir afval 10 Desember 1949 aan American Shipbreakers, Inc., Wilmington, Delaware.
Opdragte gelys vir USS Milwaukee (CL 5)
Let asseblief daarop dat ons steeds aan hierdie afdeling werk.
Bevelvoerder Van Aan
1 Kapt. Forrest Betton Royal, USN Oktober 1941 28 Nov 1942 (1)
2 Kapt. Jacob Harry Jacobson, USN 28 November 1942 1 Jul 1943 (1)
3 T/kapt. Charles Frederick Fielding, USN 1 Julie 1943 20 April 1944
U kan ons opdragte -afdeling help verbeter
Klik hier om gebeure/kommentaar/opdaterings vir hierdie vaartuig in te dien.
Gebruik dit asseblief as u foute opspoor of hierdie skepe -bladsy wil verbeter.
Maneuvers wat in Januarie 1915 uitgevoer is, het dit duidelik gemaak dat die Amerikaanse Atlantiese Vloot nie die vinnige kruisers het wat nodig is om inligting oor die posisie van die vyand te verskaf nie, die vyand se inligting oor die posisie van die vloot te ontken en vriendelike magte te skerm. Gebou om te soek na 'n vloot slagskepe, die Omaha Die klas het 'n hoë spoed (35 kn (65 km/h 40 mph)) vir samewerking met verwoesters, en 6-duim (152 mm) gewere om enige vernietigers wat die vyand teen hulle sou stuur, af te weer. Hulle het 7 050 lang ton (7,160 t) verplaas en was net meer as 169 m lank. 
Die Omaha klas spesifiek ontwerp is in reaksie op die Britte Centaur subklas van die C-klas kruiser. Alhoewel 'n konflik tussen die VSA en Groot-Brittanje vanuit 'n moderne oogpunt onwaarskynlik lyk, het die Amerikaanse vlootbeplanners gedurende hierdie tydperk en tot in die middel van die dertigerjare Brittanje as 'n formidabele mededinger vir mag in die Atlantiese Oseaan beskou, en die moontlikheid van gewapende konflik tussen die twee lande aanneemlik genoeg om gepaste beplanningsmaatreëls te verdien.
Die Omaha klas vier rokers, 'n merkwaardige voorkoms soortgelyk aan die Clemson-klasvernietigers ('n kamoefleringskema is ontwerp om die ooreenkoms te verbeter). Hul bewapening toon die stadige verandering van wapens wat met kasmate gemonteer is na gewere wat op 'n rewolwer gemonteer is. Hulle het twaalf 150 mm/53 kaliber gewere gedra, waarvan vier in twee dubbele torings, een voor en een agter, en die oorblywende agt in kasmatte vier aan elke kant gedra is. Gestig in 1920, Omaha (aangedui C-4 en later CL-4) het 'n verplasing van 7 050 lang ton gehad. Die kruisers het met 'n duidelike outydse voorkoms verskyn as gevolg van hul dubbele kanonne wat op die kasemaat-berg gestapel was in die Eerste Wêreldoorlog en was een van die laaste kruisvaartuie wat oral ontwerp is. 
Bykomende torpedobuise en hidrofooninstallasie is bestel. As gevolg van die ontwerpveranderinge wat op die skepping van die konstruksie aangebring is, was die vaartuig wat in 1920 die water binnegekom het, 'n erg oorlaai ontwerp wat selfs aan die begin taamlik styf was. Die skepe was onvoldoende geïsoleer, te warm in die trope en te koud in die noorde. Opofferings in gewigsbesparing ten gevolge van verhoogde spoed het gelei tot ernstige kompromie in die woonbaarheid van die skip. Alhoewel dit beskryf word as 'n goeie skip in 'n seevaart, het die lae vryboord gelei tot gereelde wateropname oor die boog en in die torpedokompartemente en laer agterste kasmatte. Die ligte boude het gelek, sodat langdurige stoom die olietenks met seewater besmet het. 
Nieteenstaande hierdie nadele, was die Amerikaanse vloot trots op die Omaha klas. Daar is verbeterde kompartementaliseringsaangedrewe masjinerie op die eenheidstelsel, met afwisselende groepe ketelkamers en enjinkamers, om immobilisasie deur 'n enkele torpedo -treffer te voorkom. Tydskrifte was die eerste wat op die middellyn onder die waterlyn geplaas is. 'N Ernstige fout in die onderverdeling van hierdie skepe was die totale gebrek aan waterdigte skote oral bo die hoofdek of agter op die hoofdek. 
Oorspronklik ontwerp om as verkenners te dien, het hulle gedurende die tussenoorlogstyd gedien as leiers van vlootvlote, wat hulle gehelp het om die vyandelike vernietigeraanval te weerstaan. Taktiese verkenning het die provinsie van kruisvliegtuie geword, en die verkenningsverkenningsrol is oorgeneem deur die nuwe swaar kruisers wat deur die Washington -vlootverdrag ontstaan ​​het. Dus, die Omaha klas het nooit hul ontwerpte funksie uitgevoer nie. Hulle is oorgedra na die vlootondersoekrol, waar hul hoë spoed en groot hoeveelheid vuur die meeste waardeer word. 
Tydens hul loopbane het die Omahas het verskeie bewapening verander. Sommige van hierdie veranderinge was om gewig te bespaar, terwyl ander hul AA -bewapening sou verhoog. Op 8 September 1926 beveel die hoof van vlootoperasies, admiraal Edward W. Eberle, saam met die opperbevelhebbers van die Amerikaanse vloot en gevegsvloot, en hul ondergeskikte bevelvoerders, die sekretaris van die vloot, Curtis D. Wilbur, dat alle myne en die spore om die myne te lê uit die hele verwyder word Omaha-vaarte, aangesien die werkstoestande baie "nat" was. In 1933–1934 is hul 3-duim AA-gewere vergroot van twee na agt, almal in die middel van die skip.  Die onderste torpedobuishouers, wat ook baie nat geblyk het, is verwyder en die openinge is voor die begin van die Tweede Wêreldoorlog oorgetrek. Na 1939 is die onderste agterste 6-duim-gewere uit die meeste van die Omahas en die kasmatte om dieselfde rede as die onderste torpedo -rande bedek. Die AA se bewapening van die skepe is aanvanklik aanvanklik aangevul deur drie viervoudige 28 mm (1.1-duim)/75 geweerhouers teen die begin van 1942, maar dit was nie betroubaar nie en is vervang deur twee 40 mm Bofors-gewere later in die oorlog. Ongeveer dieselfde tyd het hulle ook 20 millimeter (0,79 in) Oerlikon-kanonne ontvang. 
Beide Detroit en Raleigh was by Pearl Harbor tydens die Japannese verrassingsaanval, met Raleigh getorpedeer word. Detroit, saam met St. Louis en Phoenix, was die enigste groot skepe wat tydens die aanval uit die hawe gekom het.
Die skepe van die Omaha klas het die grootste deel van die oorlog deurgebring in sekondêre teaters en in minder belangrike take as dié wat aan meer onlangs geboude kruisers toegewys is. Die Omaha klas is na plekke gestuur waar hul beduidende bewapening nuttig sou wees as hulle 'n beroep doen, maar waar hul ouderdom en beperkte vermoëns minder getoets sou word. Hierdie sekondêre bestemmings sluit in patrollies aan die oostelike en weskus van Suid -Amerika, konvooi -begeleiding in die Suidelike Stille Oseaan, ver van die voorste linies, patrollies en bombardemente langs die verre en ysige Aleoetiërs en die Kuril -eilande, en bombardemente tydens die inval van Suid -Frankryk toe vlootweerstand na verwagting minimaal sou wees. Die belangrikste aksie wat enige van die skepe van die klas tydens die oorlog gesien het, was Marblehead se deelname aan vroeë oorlogsaksies rondom Nederlands -Oos -Indië (veral die Slag van Makassar Straat), en Richmond se betrokkenheid by die Slag van die Komandorski -eilande.
Nie een van die skepe het oorlogstyd verloor nie. Raleigh se torpedoskade by Pearl Harbor en Marblehead Die skade aan die Makassar -straat was die enigste groot oorlogsskade wat die klas opgedoen het.
Die skepe van die klas is as verouderd beskou toe die oorlog geëindig het, en is binne sewe maande na die oorgawe van Japan afgesluit en geskrap (met die uitsondering van Milwaukee, wat aan die Sowjet -vloot geleen is, en geskrap is toe hulle in 1949 na die Amerikaanse vlootbeheer teruggekeer het).
Die volgende skepe van die klas is gebou. 
Omaha CL-4 Todd Dry Dock & amp Construction Co., Tacoma, Washington 6 Desember 1918 14 Desember 1920 24 Februarie 1923 1 November 1945 Getref 28 November 1945 Geskrap Februarie 1946
Milwaukee CL-5 13 Desember 1918 24 Maart 1922 20 Junie 1923 16 Maart 1949 Geslaan 18 Maart 1949 Verkoop vir afval, 10 Desember 1949
Cincinnati CL-6 15 Mei 1920 23 Mei 1921 1 Januarie 1924 1 November 1945 Geskrap Februarie 1946
Raleigh CL-7 Bethlehem Shipbuilding Corporation, Fore River Shipyard, Quincy, Massachusetts 16 Augustus 1920 25 Oktober 1922 6 Februarie 1924 2 November 1945 Geslaan 28 November 1945 Geskrap, Februarie 1946
Detroit CL-8 10 November 1920 29 Junie 1922 31 Julie 1923 11 Januarie 1946 Geslaan 21 Januarie 1946 Geskrap, Februarie 1946
Richmond CL-9 William Cramp & Sons, Philadelphia 16 Februarie 1920 29 September 1921 2 Julie 1923 21 Desember 1945 Geslaan 21 Januarie 1946 Verkoop vir afval, 18 Desember 1946
Concord CL-10 29 Maart 1920 15 Desember 1921 3 November 1923 12 Desember 1945 Geslaan 8 Januarie 1946 Verkoop vir afval, 21 Januarie 1947
Trenton CL-11 18 Augustus 1920 16 April 1923 19 April 1924 20 Desember 1945 Geslaan 21 Januarie 1946 Verkoop vir afval, 29 Desember 1946
Marblehead CL-12 4 Augustus 1920 9 Oktober 1923 8 September 1924 1 November 1945 Geslaan 28 November 1945 Verkoop vir afval 27 Februarie 1946
Memphis CL-13 14 Oktober 1920 17 April 1924 4 Februarie 1925 17 Desember 1945 Geslaan 8 Januarie 1946 Verkoop vir afval, 18 Desember 1947
Twee ander Omaha weergawes is ook ontwerp. Die eerste, wat bedoel was om as 'n monitor te funksioneer, het twee 14-duim-kanonne in 2 enkele torings gehad, terwyl die ander ontwerp vier 8-duim-gewere in twee dubbele torings gehad het. Die tweede ontwerp het uiteindelik ontwikkel tot die Pensacola-klas -kruiser.
Shakedown het die nuwe kruiser na Australië, via Hawaii, Samoa, Fidji-eilande en Nieu-Caledonië, geneem vir die Pan-Pacific Scientific Congress wat op 23 Augustus in Sydney geopen is. Uitgerus met die beste soniese diepte -opsporingstoerusting, Milwaukee kennis opgedoen oor die Stille Oseaan op pad. Die Milwaukee Seamounts in die Noordelike Stille Oseaan is vernoem na 'n stel klanke wat geneem is Milwaukee in 1929.
Hoewel sy gedurende die dekades tussen die wêreldoorloë hoofsaaklik in die Stille Oseaan gedien het, het die hoogtepunte van haar diens in vredestyd in die Karibiese Eilande gekom. Op 24 Oktober 1926 het Milwaukee en Goff het uit die Guantanamo -baai op die eiland Pines aangekom om slagoffers van 'n hewige orkaan wat die eiland vier dae tevore verwoes het, te help. Die Amerikaanse skepe het 'n mediese sentrum by die stadsaal in Nueva Gerone gevestig, meer as 50 ton kos voorsien, die telefoonlyne wat weggevee is, vervang en draadlose kommunikasie met die buitewêreld onderhou. Die doeltreffende en onvermoeide arbeid van die bemanning het die respek en dankbaarheid van almal in die omgewing gewen.
Meer as 10 jaar later, terwyl hy op 14 Februarie 1939 noord van Hispaniola en Puerto Rico stoom, Milwaukee aangeteken die grootste diepte wat nog in die Atlantiese Oseaan ontdek is. Die plek - met 'n diepte van 30 246 vierkante meter - staan ​​nou bekend as die 'Milwaukee Deep'.
Amerikaanse teenwoordigheid in die Ooste was op hierdie tydstip uitgedaag. Japannese vliegtuie het die geweerboot gebombardeer Panay op 12 Desember 1937 in die Yangtze -rivier naby Hankow, China, wat die Amerikaanse vasberadenheid om in die Ooste te bly toets. Milwaukee- as deel van die Amerikaanse vloot se reaksie op die uitdaging - het op 3 Januarie 1938 van San Diego begin op 'n vaart na die Verre Ooste, wat haar na Hawaii, Samoa, Australië, Singapoer, die Filippyne en Guam geneem het. Toe die spanning afneem, keer sy terug op 27 April huis toe.
Suid -Atlantiese Oseaan
Milwaukee, Kaptein Forrest B. Royal, was in New York Navy Yard vir opknapping toe Japan Pearl Harbor aanval. Vertrek uit New York op 31 Desember 1941, Milwaukee het 'n konvooi na die Karibiese Eilande begelei en op 31 Januarie 1942 in Balboa, Panama, aangekom, die Panamakanaal vergesel en agt troepevervoer na die Genootskap -eilande begelei. Toe sy op 7 Maart deur die kanaal terugkeer na die Atlantiese Oseaan, stop sy by Trinidad op pad na Recife, Brasilië, waar sy by die South Atlantic Patrol Force aangesluit het.
Vir die volgende twee jaar, Milwaukee het herhaaldelike patrollies gemaak uit hawens van Brasilië, gestoom van die grens van Frans -Guyana tot by Rio do Janeiro, en oor die Atlantiese Narrows amper tot by die Afrika -kus. Op 19 Mei, terwyl sy van Ascension Island na Brasilië stoom, ontvang sy 'n SOS van die Brasiliaanse vragskip SS Kommandant Lyra, wat deur die Italiaanse duikboot getorpedeer is Barbarigo aan die kus van Brasilië. Toe sy die oggend op die toneel kom, Milwaukee gevind Kommandant Lyra verlate, brandend vorentoe en agtertoe, en na hawe gelys.
Die vernietiger Moffett 16 oorlewendes opgetel en Milwaukee het 25 ander gered, insluitend die skipmeester. Die cruiser se susterskip Omaha en die vernietiger McDougal was gou op die reddings toneel. Terwyl Milwaukee gevul by Recife, Omaha se bergingspartytjie het dekvrag en gereed ammunisie vir dekgewere uit die brandende Brasiliaanse handelaar gestamp. Milwaukee onmiddellik na die toneel teruggekeer. Haar bergingspartytjie het ook vrag gestamp om die vragskip ligter te maak. Die brande is onder beheer gebring, en Kommandant Lyra is op 24 Mei na Fortaleza, Brasilië, gesleep.
Milwaukee op 8 November saam met haar suster uit Recife gesit Cincinnati en die vernietiger Somers, op soek na Duitse blokkade hardlopers. Op 21 November het die taakspan 'n vreemde skip teëgekom wat die Duitse blokkade -hardloper was Annaliese Essenberger. Milwaukee het die ongeïdentifiseerde skip uitgedaag, wat geantwoord het met die oproepbriewe "L-J-P-Y", die internasionale oproep van die Noorse vragskip Sjhflbred. Die geallieerde geheime identifikasie sein het geen antwoord opgelewer nie. Die twee Amerikaanse kruisers het gemanoeuvreer om te dek Somers, jaag die vyand in 'n klein reënbui. Om 06:51, wanneer Somers geslote tot 4 km van die vyand, wat bote laat sak het. Minute later gooi die eerste van drie geweldige ontploffings wrakstukke honderde voet in die lug en die vragskip kom langs die agterstewe neer. Daarna is die Noorse vlag neergehaal en die Duitse vlag van die Swastika -handelaar op die hoofkant gehys. Die Duitse motorskip buig na die hawe en sak aan die agterkant. Milwaukee het 62 gevangenes van vier reddingsvlotte aan boord geneem.
Op die oggend van 2 Mei 1943, terwyl Milwaukee was by herstelwerk by Recife, haar bemanning het groot inisiatief en vaardigheid getoon om 'n brand op tenkwa SS te bestry Livingston Roe wat die hawe bedreig het.
Milwaukee het haar Suid -Atlantiese patrollies voortgesit tot 8 Februarie 1944, toe sy uit Bahia, Brasilië, vertrek het na die New York Navy Yard. Sy het op 27 Februarie uit New York uitgestaan ​​as 'n eenheid van die seebegeleiding vir 'n konvooi wat op 8 Maart Belfast, Noord -Ierland, bereik het.
Op 29 Maart, Milwaukee van Belfast op die see gebring, op pad na Murmansk, noordwes van Rusland, met die geallieerde konvooi JW58. 'N Duitse duikboot is gedurende die nag gesink. Die volgende dag is vyandelike vliegtuie wat die konvooi in die skadu stel, neergeskiet deur vegvliegtuie wat van die Britse escort carrier HMS gelanseer isAktiwiteit. 'N Wolfpak Duitse duikbote het gedurende die nag van 31 Maart probeer om die konvooi -skerm binne te dring, maar is weggery. Die volgende nag het sewe Duitse duikbote die konvooi geskadu, maar hulle is ook verdryf met die moontlike verlies van een vyandelike duikboot. Die oggend het berig dat vliegtuie op 'n vervoerder 'n Duitse duikboot agteruit gesink het.
Omaha se kiel is neergelê deur die Todd Dry Dock & amp Construction Company van Tacoma, Washington, op 6 Desember 1918. Sy is op 14 Desember 1920 van stapel gestuur. Omaha is geborg deur Louise Bushnell White, 'n afstammeling van David Bushnell, die uitvinder van die eerste gedokumenteerde duikboot wat in gevegte gebruik is, Skilpad.  Sy is op 24 Februarie 1923 in opdrag, met kaptein David C. Hanrahan in bevel. 
Omaha was 170 voet lank by die waterlyn met 'n totale lengte van 169,32 m, haar balk was 16,87 m en 'n gemiddelde diepgang van 4,34 m. Haar standaard verplasing was 7 050 lang ton (7 163 t) en 9 508 lang ton (9 661 t) by vol vrag.  Haar bemanning gedurende vredestyd het bestaan ​​uit 29 offisiere en 429 aangewese mans.  
Omaha is aangedryf deur vier Westinghouse -stoomturbines wat elk een skroef aandryf, met behulp van stoom wat deur 12 Yarrow -ketels gegenereer word. Die enjins is ontwerp om 90 000 ihp (67 000 kW) te lewer en 'n topsnelheid van 35 kn (65 km/h 40 mph) te bereik.  Alhoewel die ontwerp van die skip bedoel was om 'n reikafstand van 10.000 nmi (19.000 km 12.000 mi) teen 'n snelheid van 10 kn (19 km/h 12 mph) te lewer, lewer sy slegs 8.460 nmi (15.670 km 9.740 mi) daarteen spoed.  
Omaha Sy belangrikste bewapening het baie verander tydens sy ontwerp. Oorspronklik moes sy tien kalibergewere van 150 mm (53 mm) aan weerskante aan die middellyf monteer, met die oorblywende agt in kasmatte aan beide kante van die voor- en agterkant. Na die toetrede van die Verenigde State tot die Eerste Wêreldoorlog, het die Amerikaanse vloot saam met die Royal Navy gewerk en daar is besluit om vier gewere van 6 duim/53 kaliber in twee dubbele geweer torings voor en agter te monteer en die agt gewere in die kasmatte te hou sodat sy sou 'n agt geweer op die breë kant hê, en as gevolg van die beperkte boë van vuur uit die kasmatgewere, sou vier tot ses gewere voor of agter skiet. Haar sekondêre bewapening bestaan ​​uit twee 3-duim (76 mm)/50 kaliber anti-vliegtuig (AA) gewere in enkele houers. Sy het twee drie- en twee torpedo-buishouers bo die water vir torpedo's van 21 duim (5 duim) gedra. Die drievoudige houers is aan weerskante van die boonste dek, agter die middelskutte se katapulte, aangebring, en die tweelinghouers was een dek laer aan weerskante, bedek met luike aan die kant van die romp.  Omaha is ook gebou met die vermoë om 224 myne te vervoer. 
Die skip het nie 'n volle lengte waterlyn-pantsergordel gehad nie. Die kante van haar ketel- en enjinkamers en stuurrat was beskerm deur 76 cm pantser. Die dwarsskote aan die einde van haar masjineriekamers was 38 mm dik voor en 38 cm dik agter. Die toring en die dek oor die masjienruimtes en stuurstelle het anderhalf duim pantser. Die geweertorings was nie gepantser nie en het slegs beskerming gebied teen snuitontploffing en splinterskade. 
Omaha het twee vlotvliegtuie aan boord gedra wat op die twee katapulte gestoor is. Aanvanklik was dit Vought VE-9s, toe Vought UO-1s, die skip het toe Curtiss SOC Seagulls vanaf 1935 bedryf, en Vought OS2U Kingfishers na 1940. 
Gedurende haar loopbaan Omaha het verskeie wapens verander. Sommige van hierdie veranderinge was om gewig te bespaar, terwyl ander haar AA -bewapening sou verhoog. Op 8 September 1926 beveel die hoof van vlootoperasies, admiraal Edward W. Eberle, saam met die opperbevelhebbers van die Amerikaanse vloot en gevegsvloot, en hul ondergeskikte bevelvoerders, die sekretaris van die vloot, Curtis D. Wilbur, dat alle myne en die spore om die myne te lê uit die hele verwyder word Omaha-klas -kruisers, was die werkstoestande baie "nat". In Desember 1933, terwyl sy besig was met 'n opknapping by Bremerton, is haar 3-duim AA-gewere vergroot van twee na agt, almal in die middel van die skip.  Die onderste torpedobuishouers, wat ook baie nat geblyk het, is verwyder en die openinge is voor die begin van die Tweede Wêreldoorlog oorgetrek. Na 1940 is die onderste agter-6-duim-gewere verwyder en die kasmatte om dieselfde rede as die onderste torpedomontstekers oorgetrek. Die skip se AA-bewapening is aanvanklik aanvanklik aangevul deur drie viervoudige 28 mm (1.1-duim)/75 geweerhouers teen die begin van 1942, maar dit was nie betroubaar nie en is later deur twee Bofors-gewere van 40 millimeter (1.57 in) vervang oorlog. Ongeveer dieselfde tyd het sy ook 14 Oerlikon-kanonne van 20 millimeter (0,79 in) ontvang. 
Tussenoorlogse tydperk Redigeer
Omaha het die grootste deel van Augustus 1923 deurgebring, naby Puget Sound, waar sy haar see -proewe uitgevoer het. Op 6 Oktober het sy na Puget Sound Navy Yard gegaan om haar vliegtuigkatapulte te laat installeer. Daarna vaar sy op 17 Oktober na Mare Island Navy Yard, Vallejo, Kalifornië, waar sy ammunisie vir teikenoefeninge laai. Einde November en begin Desember 1923 het Omaha het 'Short Range Battle Practice' met die slagskip uitgevoer Mississippi voordat hy op 8 Desember by die Slagvloot aangesluit het. 
Nie tevrede met Melville Admiraal Sumner E. W. Kittelle, bevelvoerder -vernietiger -eskader, se geskiktheid as vlagskip het 'n plaasvervanger gesoek. Omaha is deur RADM Kittelle gekies en aangemeld in San Diego, Kalifornië, 27 Desember 1923. Sy het die pos slegs tot 14 Maart 1924 beklee. 
Omaha verval in 'n roetine van operasies langs die Stille Oseaan -kus, Sentraal -Amerika, en oefeninge in die Karibiese Eilande, met af en toe reise na Pearl Harbor. In 1925 besoek sy Australië en Nieu -Seeland, en in 1930 begin sy lid van die Amerikaanse Samoa -kommissie vir hul kongresondersoek na toestande in Pago Pago. In 1931 vaar sy na die Karibiese Eilande, waar sy van einde Maart tot vroeg in Mei oefen. Daarna is sy na die Atlantiese Oseaan, waar sy aan die einde van Mei deelgeneem het aan gesamentlike maneuvers met die Amerikaanse weermag in Hampton Roads. Van daar af het sy voortgegaan met maneuvers by Newport, Hampton Roads en die Southern Drill Ground. Omaha het einde Oktober die Boston Navy Yard ingevaar, waar sy tot Januarie gebly het toe sy na haar terugkeer na die Stille Oseaan vertrek het. 
Weereens Omaha het in haar roetine gestoom langs die westelike kus tot Julie 1937. Boonop het sy verskeie kere na Panama teruggekeer vir oefeninge en vlootprobleme, wat in Hawaiiaanse waters en rondom die Aleoetiese eilande bedryf is. 
Grondslag in die Bahamas Edit
In Julie 1937, Omaha het as vlagskip van die spesiale diens -eskader gedien toe sy deur die jaar oue geweerboot ontslaan is Erie. Op 19 Julie, Omaha het gegrond op 'n rif op Castle Island, Bahamas, naby 22 ° 07'35.1 ″ N 74 ° 19'42.0 ″ W / 22.126417 ° N 74.328333 ° W / 22.126417 -74.328333. Tydens die ondersoek is gesê dat,
"sy vertraag vinnig en eweredig terwyl die onderkant die gladde rif aangryp."
Die aarding het tydens hoogwater plaasgevind, wat die kruising moeiliker gemaak het. Nadat hulle soveel as moontlik verwyder het in 'n poging om die skip ligter te maak, het die bergers sleepbote ingespan om aan te trek Omaha terwyl verwoesters om hulle draai om golwe te skep. Na tien dae se pogings, op 29 Julie, Omaha is uiteindelik vry gedryf. Sy is die volgende dag aan die gang in die Norfolk Navy Yard, Portsmouth, Virginia, waar sy herstelwerk ondergaan het. 'N Krygsraad wat op 11 Oktober 1937 gehou is, het bevind dat kaptein Howard B. Mecleary, Omaha se bevelvoerder op die tydstip van die aanvaarding, skuldig was aan nalatigheid "wat tot gevolg gehad het dat die vaartuig gestrand het", is hy gevonnis tot die verlies van 25 nommers op die kapteinslys. Op 14 Februarie 1938 Omaha het aan die gang gekom nadat die skade aan haar romp herstel is, met kaptein Wallace L. Lind, as haar nuwe bevelvoerder. Sy het see -proewe uitgevoer terwyl sy op pad was na Guantánamo. 
Duitsland val Pole in Edit
Omaha vaar op 30 Maart 1938 na Gibraltar vir diens in die Middellandse See. By die aankoms in Marseille, Frankryk, 27 April 1938, sou sy meer as 'n jaar in die Middellandse See bly, tot 2 Mei 1939. Sy besoek Villefranche-sur-Mer en Menton, Frankryk, gedurende haar tyd voordat sy uit Malta vertrek, vir haar terugkeer na die VSA en 'n uitgebreide opknapping van 17 Junie tot Oktober 1939. Dit was gedurende hierdie tyd dat Duitsland op 1 September 1939 Pole binnegeval het, wat begin het met die Tweede Wêreldoorlog. 
Omaha het in die Karibiese Eilande geopereer nadat sy van einde Oktober tot 6 Desember 1939, toe sy by Havana aangekom het, skietery en taktiese oefening gedoen het. Sy was verplig om die lyk van J. Butler Wright, die Amerikaanse ambassadeur in Kuba, wat op 4 Desember oorlede is, na Washington, DC te vervoer. Na voltooiing, Omaha aangemeld by Naval Operating Base (NOB) en daar gebly tot 1 April 1940. 
Op 1 April 1940 vaar u na die Philadelphia Navy Yard voordat u na die Karibiese Eilande begin. Sy het San Juan, Puerto Rico, binnegegaan en daarna na Guantánamo en Havana gegaan, voordat sy op 5 Mei weer na Philadelphia teruggekeer het. Op 28 Mei, Omaha sou terugkeer na Norfolk, voordat hy op 22 Junie vertrek na Lissabon, Portugal, en haar nuwe opdrag as vlagskip van die tydelike eskader 40-T, wat gevorm is om Amerikaanse burgers en belange in Spanje te beskerm, tydens die Spaanse Burgeroorlog. 
Omaha was om haar susterskip te verlig Trenton in Lissabon. Soos Tenton, terugkeer na die VSA, en Omaha by haar aankoms verby mekaar, het die twee spanne gejuig en gewaai. Omaha se band het "Hot Time in the Old Town Tonight" gespeel terwyl Trenton se musikante het geantwoord met "Empty Saddles (in the Old Corral)". Omaha het tydens haar diens as vlagskip naby Lissabon gebly tot vroeg in Oktober 1940, toe die eskader ontbind is. Op 3 Oktober vertrek sy na haar terugkeer na die VSA. Omaha het Monrovia, Liberië, op 10 Oktober besoek. Tydens haar verblyf is die nodige voorwaardes vir moderne militêre opleiding en toerusting vir die Liberiese Grensmag aan boord gestel Omaha tydens 'n vergadering van die Amerikaanse admiraal David McDougal LeBreton met die Liberiese sekretaris Clarence Simpson.  Haar laaste stop was Pernambuco, Brasilië, op 14 Oktober, voordat sy die volgende dag plek maak vir NOB, waar sy op 23 Oktober aangekom het, en tot 7 November gebly het. 
Van November 1940 tot Februarie 1941, Omaha was weer in die Karibiese Eilande vir meer taktiese en skietoefeninge. In Februarie 1941 betree sy die New York Navy Yard vir opknapping en die installering van 'n radarstelsel, haar eerste. 
Omaha het op 28 April 1941 aan die gang gekom, maar die enjinprobleme het gou ontstaan ​​en sy moes tot 25 Junie na Brooklyn terugkeer vir herstelwerk aan haar nommer 4. 
Task Force (TF) 3, wat destyds onder bevel van RADM Jonas H. Ingram was, het op 15 Junie 1941 begin met patrollie -operasies uit die hawens van Recife en Bahia, Brasilië. Omaha, saam met drie van haar susters, was een van die hulpbronne wat beskikbaar was vir Ingram se operasies in die suidelike Atlantiese Oseaan, saam met vyf vernietigers. Op 30 Junie, met die aandrywing en ingenieurswese kwessies opgelos, Omaha uit Brooklyn gestoom om haar neutraliteitspatrolle tussen Brasilië en Ascension Island, wat destyds deel was van die Britse oorsese gebiede, te begin. Omaha het die taak gekry om 'n blokkade teen Duitsland af te dwing deur skepe wat moontlik Duitse handelaars of agente was wat handel dryf in die streek, te onderskep, aan boord te sit en te inspekteer. Daarbenewens het sy ook die taak gehad om die konvooie te begelei en te beskerm teen die seevaarte tussen die Suid-Amerikaanse hawe en die hawens in Wes-Afrika, van as-U-bote en handelaars. Sy het Montevideo, Uruguay, besoek, benewens Bahia en Rio de Janeiro, Brasilië, en hoewel sy nie gedurende hierdie tyd in oorlog was nie, het sy steeds onder oorlogstoestande opereer. 
Soek blokkade hardlopers Edit
Dorsetshire en Kanton geskei, met Dorsetshire stomende suidooste en Kanton 'n teenoorgestelde koers inslaan. Omaha en die vernietiger Somers, TG 3.6, wat destyds ver noordwes van die genoemde ligging geleë was, het die taak om die Royal Navy -skepe te ondersteun. Memphis en die vernietigers Davis en Jouett, wat naby die gebied was wat deur Olwen, kon die gebied deursoek, maar kon nie die 'Duitse aanvaller' opspoor nie Omaha en Somers Die soektog na oorlewendes was ook onsuksesvol. Die soektog is die volgende dag voortgesit. 
Vang van Odenwald Redigeer
Alhoewel die soektog na die "raider" onsuksesvol was, was dit uiteindelik nie vrugteloos nie. Op 6 November, as Omaha en Somers op pad terug na Recife, nadat hulle teruggekeer het van 'n patrollie van 4.823 km in die ekwatoriale waters van die Atlantiese Oseaan, is rook om 05:06 op die horison opgemerk. Kaptein Theodore E. Chandler, Omaha se bevelvoerder, plaas haar op 'n afsnypunt met die waarneming. Soos Omaha het die skip genader, wat die Amerikaanse naam kleur Willmoto, uit Philadelphia, wat haar op haar agterstewe geïdentifiseer het, begin sy ontwykende aksie neem. Alhoewel daar verskeie pogings aangewend is om die handelsskip aan te dui, het hulle óf onbeantwoord gebly óf verdagte reaksies gekry. Omaha se uitkykpunte het ook berig dat baie van die bemanning wat op die dek van die skip sigbaar was, 'uniek in Amerika' was. 
Die skip, wat haarself geïdentifiseer het as Willmoto, het haar nie bevredigend geïdentifiseer aan die Amerikaanse oorlogskepe nie. Na bestelling "Willmoto"om na te streef, Omaha se kaptein het 'n gewapende instapgeselskap gestuur. Om 05:37 begin luitenant George K. Carmichael, saam met die instapgeselskap, plek maak vir die vaartuig. Rondom hierdie tyd het die handelaar die seinvlae "Fox Mike" gehys, wat aandui dat die skip sink en dat hulle hulp nodig het. Twee duidelike ontploffings kon binne die skip gehoor word toe die instapgeselskap die skip se leer begin klim. In 'n poging om die sinkende skip te verlaat, het verskeie van die bemanning reddingsbote laat sak, maar luitenant Carmichael het hulle beveel om na die skip terug te keer. Om 05:58 het Carmichael beduie Omaha dat die skip inderdaad 'n Duitse skip was en dat die bemanning haar probeer ontwrig het. Sy is geïdentifiseer as Odenwald, 'n Duitse blokkade -hardloper en dat haar ruimtes gevul is met 3,857 t (3,796 lang ton 4,252 kort ton) rubber, saam met 103 B. F. Goodrich -vragmotorbande en ander vrag wat 'n totaal van 6,223 ton (6,125 lang ton 6,860 kort ton) in totaal beloop het. 
'N Spesialis in dieselenjins is oorgebring Somers se bemanning om te help met die herstelwerk en voorkoming Odenwald is besig om te sink. Omaha se SOC vlotvliegtuie en Somers het die gebied bewaak terwyl die instapgeselskap gemaak het Odenwald see waardig. Met herstelwerk het die drie skepe koers ingestuur na Port of Spain, Trinidad, om moontlike probleme met die regering van Brasilië te vermy. 
Omaha het op 17 November 1941 in Port of Spain aangekom, met Odenwald met die Duitse vlag op die mas met die Amerikaanse vlag daaroor. Eers op 30 April 1947 is 'n saak aanhangig gemaak Odenwald se eienaars in die distrikshof in Puerto Rico, teen die VSA. Volgens hulle eis kan die vaartuig nie as 'n prys of 'n oorwinning as 'n oorlogstoestand tussen die Verenigde State en Duitsland op die tydstip van die vangst aangeneem word nie. Die hof het egter gegewe die feit dat Odenwald deur die Amerikaanse bemanning gered is om te sink, verklaar dat die beslaglegging op die skip gedefinieer word as 'n wettige bergingsoperasie. Die winste van die VSA is toegeken Odenwald en haar vrag. Al die mans van die oorspronklike instapgeselskap het $ 3,000 elk ontvang, terwyl die res van die bemanningslede inkom Omaha en Somerswas destyds op twee maande se loon en toelaes geregtig. Die wette is sedertdien hersien, wat dit die laaste keer was dat lede van die Amerikaanse vloot so 'n toekenning ontvang het.  
Tweede Wêreldoorlog Wysig
Op 7 Desember 1941 het Omaha was stom met Somers van San Juan na Recife, toe sy 'n boodskap ontvang wat haar kaptein meedeel dat die Japannese die Stille Oseaan -vloot by Pearl Harbor aangeval het. Sy is beveel om "WPL (oorlogsplan) 46 (Rainbow 5)  teen Japan uit te voer." Kaptein Chandler het die bemanning bymekaargemaak om die boodskap aan hulle te lees. Op 8 Desember sou die Amerikaanse kongres amptelik oorlog verklaar teen Japan met Duitsland wat die Verenigde State drie dae later, op 11 Desember 1941, oorlog verklaar. 
Handelaars se sinkings Redigeer
Terwyl Omaha was op patrollie met Jouett op 8 Mei 1942 kom sy op die Sweedse skip af Astri. Omaha se instapgeselskap vind vaandrig John F. Kelly, USNR, van die Amerikaanse vragskip Lammot Du Pont, saam met ses lede van haar gewapende wagafdeling en agt bemanningslede. Sy is op 23 April ingesink U-125 (Kapitänleutnnt Ulrich Folkers) 800 myl suidoos van Bermuda. Die mans het twee dae lank gedryf voordat hulle opgetel is. Die Office of Naval Operations (OpNav) het ingelig Omaha dat hulle vermoed dat die Sweedse skip 'n tender vir Duitse U-bote was. Jouett is oorgelaat om ondersoek in te stel Astri terwyl Omaha 'n koers na Recife, met die oorlewendes van Lammot Du Pont. Nadat hy deur 'n patrollerende vliegtuig na die gebied gewys is, die vernietiger Tarbell kon nog 23 oorlewendes red Lammot Du Pont op 16 Mei. 
Omaha sien 'n lig op die horison om 01:30, op 1 Junie 1942. Die lig kom uit 'n klein reddingsboot met agt oorlewende bemanningslede aan boord van die gesinkte Britse handelaar Charlbury. Sy was op pad na Buenos Aires, Argentinië, toe sy op 28 Mei deur die Italiaanse duikboot aangeval is Barbarigo.  Die eerste torpedo wat afgevuur is Barbarigo gemis het Charlbury, op daardie stadium het die duikboot opgeduik om aan te val met haar 10 cm (3.9 in) dekgewere voordat hy weer ondergedompel het. Met haar tweede torpedo -aanval Barbarigo geslaan Charlbury wat veroorsaak het dat die handelaar by die agterstewe sak. Omaha Hy het nog 32 oorlewendes van die sink uit die water gehaal en almal na Recife vervoer.  
Op 8 Junie 1942, slegs 'n week later, kom agt Britse seelui van die Britse handelaar Harpagon, aan boord van die Argentynse handelaar gevind Rio Diamante deur Omaha. Hulle was die enigste oorlewendes, 41 is dood in die 20 April, aanval deur U-109 (Kapitänleutnant Heinrich Bleichrodt) naby die eiland Bermuda. Die oorlewendes, wat 35 dae aan die gang was, het gebly Rio Diamante, wat hulle na Buenos Aires, Argentinië, vervoer het. 
In 'n tydperk van twee dae, 16-17 Augustus 1942, is vyf Brasiliaanse handelaars ingesink U-507 (Korvettenkapitän Harro Schact). Meer as 500 mans is dood in hierdie aanvalle op Brasiliaanse seevaart wat buite die territoriale waters van Brasilië was. U-507 vernietig toe 'n sesde vaartuig op 19 Augustus, wat in Brasiliaanse kleure vlieg. Op 22 Augustus 1942, terwyl Omaha terwyl sy wag vir haar hawe -vlieënier om haar in Montevideo, Uruguay, in te neem, kon haar bemanning die geroeste hulp van die Duitse kruiser waarneem Admiraal Graf Spee wat byna drie jaar vroeër op 18 Desember 1939, ná die Slag van die Rivierplaat, afgesny is. Wanneer Omaha vasgemeer het, het 'n Brasiliaanse vlootoffisier kaptein Chandler besoek en hom meegedeel dat Brasilië voorberei op 'n formele oorlogsverklaring teen sowel Duitsland as Italië. Die verklaring is daardie dag afgekondig. 
Lewensgevare op see Redigeer
Alhoewel die bedreiging van Duitsland en Italië teen Augustus 1942 verminder het, was daar nog baie maniere vir die manne van Omaha benadeel word. Op 'n dag, terwyl sy voor anker in Carenage Bay, Trinidad, was, het een van haar matrose teruggekeer uit 'n besonder "harde vryheid" en 'n plek gekry Omaha se rigtingsoeker -dek om die effekte af te slaap. Toe die skip onverwags rol, rol die besmette matroos van die dek af, af oor 'n afdak, oor die kwartdek en dan oor die kant en in die water. Volgens kaptein Chandler, "waarskynlik as gevolg van sy heeltemal ontspanne toestand", was die matroos ongedeerd. Ander sulke voorvalle het nie altyd so goed geëindig nie. 
Op 30 Oktober 1942, terwyl hulle in Trinidad was, was ses van Omaha se bofbalspan is beseer toe een van die kante van die vragmotor wat hulle vervoer het, afgeval het. Net ses dae later, terwyl Omaha en Marblehead Een van haar nuut aangekom Vought OS2U Kingfishers het met die begeleiding omgedraai, terwyl die vlieënier veilig kon uitkom, het die vliegtuig ernstige skade opgedoen, wat nodig was om op te knap Omaha terug in die hawe. 
Tragedie het wel toegeslaan Marblehead alhoewel in November 1942. Terwyl haar walvisboot aan boord gehys is, het 'n matroos van haar landingparty oorboord geval en kon nooit weer opduik nie. Die matroos het 'n pasgemaakte lewenstyl op, wat deur die mond opgeblaas moes word. Hierdie voorval het kaptein Chandler daartoe gebring Omaha se instappartytjie se terugkeer om die reddingsbaadjies van ouer styl te dra wat hulself as effektief bewys het, al was dit omslagtig en omvangryk. 
Botsing met Milwaukee Redigeer
Die jaar 1943 was 'n stil jaar Omaha. Begeleiding van die skip stuur Pollux gereeld uit Recife, en patrolleer die suidelike Atlantiese Oseaan met haar susterskepe Milwaukee, Memphis, Cincinnati, en die vernietiger Moffett, het sy nie in aanraking gekom met vyandelike skepe of duikbote of die gevolge van hul aanvalle nie. 
Die enigste skade wat sy daardie jaar aangerig het, het plaasgevind op 30 April 1943, terwyl sy van stasie verander het tydens formasie, Milwaukee geslaan Omaha se stuurboog. Die botsing het een van haar paravane vernietig en 'n paar plate gebreek, wat oorstromings veroorsaak het. Omaha se skadebeheerparty het een gat met twee matrasse opgeskerp en kon die lek keer. Een kompartement is heeltemal oorstroom met 'n ander kompartement wat elke twee uur moes uitgepomp word. Aan Milwaukee, die 6-duim-gewere en torpedobuise aan haar hawekant was ondiensbaar. Verskeie gate het langs haar hawekant wat bo die hoofdek was, oopgegaan, asook lekkasies onder die waterlyn as gevolg van skade aan plate en klinknaels. Milwaukee het ook haar nommer 3 hoofsirkulasiepomp verloor. Die skade was vasbeslote om nie ernstig genoeg te wees om hul missie te stop nie en die twee kruisers, nadat hulle hul patrollie voltooi het, het in Rio de Janeiro gesit vir die nodige herstelwerk by die Brasiliaanse Navy Yard. 
Sink van Rio Grande en Burgenland Redigeer
Omaha se tyd van betreklik gewone bedrywighede het baie vroeg in 1944 tot 'n einde gekom. Terwyl hy uit Recife patrolleer, met Jouett op 4 Januarie, een van Omaha se vliegtuig het 'n skip ongeveer 89 myl noordoos van die Brasiliaanse kus gewaar. Omaha het die vaartuig om 10:20 uitgedaag, met een van haar soekligte, wat geen reaksie van die onbekende kontak opgelewer het nie. Uitkykpunte kon egter twee gewere op die boeg van die skip sien, en kort daarna het 'n groot wolk van swaar rook uit die agterkant van die skip opgemerk, wat aandui dat haar bemanning waarskynlik besig was om die skip te skiet om te verhoed dat dit gevang word. Soos Omaha langs die onbekende skip se bakboord het sy begin brand met haar stuurboordbattery Jouett het ook begin skiet. Die bemanning van die skip is daarna waargeneem terwyl hulle probeer red het van haar agterstewe in reddingsbote. Omaha Die bemanning het probeer om die matrose aan boord te dwing met vuurwapen, maar dit het duidelik geword dat die vaartuig nie gered kon word nie. Omaha begin weer op die vaartuig skiet, wat gou aan haar agtersteweer sak. Met die vrees dat hierdie oppervlakte-aksie moontlik vyandige U-bote in die omgewing gewaarsku het, Omaha en Jouett onttrek sonder om een ​​van die oorlewendes op te tel. Die skip is later geïdentifiseer as 'n Duitse blokkade -hardloper Rio Grande. Marblehead kon later op 8 Januarie 72 oorlewendes red.  
Omaha die volgende dag teruggekeer na die omgewing wat Rio Grande is gesink en het weer 'n onbekende koopskip gekry. Sy daag weer die onbekende kontak met haar soeklig uit, en kry weer geen reaksie op haar seine nie. Hierdie keer Omaha het twee waarskuwingskote oor die onbekende skeepsboog afgevuur omdat dit blyk dat sy dood in die water was. 'N Ontploffing is waargeneem, gevolg deur rook wat van haar af kom. Kaptein Elwood M. Tillson het beveel Omaha se 6-duim-battery om op die onbekende kontak en oop vuur te oefen. Kaptein Tillson het lede van die bemanning toe toegelaat om die bokant te draai om die skietery te sien, aangesien baie van die mans nie die optrede teen Rio Grande die vorige dag. Die skip, later geïdentifiseer as 'n ander Duitse blokkade -hardloper, Burgenland, dertig minute later aan haar agterstewees gesink. Twee dae later is 21 van haar oorlewendes gered deur Davis met Winslow nog 8 bemanningslede op 8 Januarie kan ophaal.  
Herstel van U-177 oorlewendes Redigeer
Omaha was besig om saam te patrolleer Memphis en Jouett op 6 Februarie 1944, toe die skepe bevel gekry het om op die uitkyk te wees vir die oorlewendes van 'n U-boot wat vroeër die dag naby hul plek gesink is. 'N Geel reddingsvlot is later opgemerk deur Omaha se uitkykpunte. Die insittendes was Duitse matrose wat die ondergang van hul boot oorleef het, U-177, wat gesink is deur 'n Consolidated PB4Y-1 Liberator van Bombing Squadron (VB) 107 wat vanaf Ascension Island opereer het. U-177 het op die oppervlak gesit terwyl sommige van die bemanning gesun en geswem het. 
Volgens Leutnant zur See Hans-Otto Brodt het hul bevelvoerder Korvettenkapitän Heinz Bucholz en nog 50 man van die bemanning van 64 met die skip afgegaan. Die gevangenes is na die siekeboeg gestuur vir die behandeling van skok en blootstelling en van nuwe klere voorsien wat deur die Rooi Kruis verskaf is. Tot Omaha op 15 Februarie by Bahia ingedien, waar hulle ontspan en na Recife vervoer is, is die Duitsers onder gewapende bewaking geplaas. 
Oordrag na die European Theatre Edit
Op 4 Julie 1944 het Omaha het met die verwoester -begeleiders na die Europese teater gegaan Marts, Reybold, en troepevervoer Generaal W. A. ​​Mann. Op 13 Julie het die konvooi by Gibraltar aangekom, met die byvoeging van Marsh, Hollis, en die vernietiger Kearny. Omaha vaar op 18 Julie na Palermo, Sicilië, saam met die slagskepe Nevada en Arkansas. 
Operasie Dragoon Edit
Op 7 Augustus 1944 Omaha bewaak die flank van 'n formasie bestaande uit die Amerikaanse swaar kruisers Quincy en Augusta, die slagskip Nevada en die Franse slagskip Lorraine, bombardering van Toulon, Frankryk. Omaha gehelp met die bombardement wat 24 rondtes afgevuur het. 'N Vyandkusbattery het begin skiet Omaha om 17:17, Quincy kon 'n rookskerm vir haar neerlê terwyl sy vuurpyle van 89 cm (3,5 duim) afgevuur het in 'n poging om hul radar te stuit. Weer op 20 Augustus, terwyl sy ondersteun Nevada, het sy weer die vuur van die vyand afgehaal toe sy uit die gebied vertrek het met die skulpe wat 910 m van haar agterkant af gespat het en 2.700 m van haar hawekwartier af gespat het. 
Kort daarna, terwyl sy in Porquerolles, Frankryk, was, Omaha op die netto tender gereageer Hackberry, wat deur 'n Duitse walbattery onder skoot gekom het deur 73 6-duim-rondtes in die vyandelike posisie te skiet. 
Omaha vertrek uit die aanrandingsgebied op 27 Augustus 1944 en keer terug na Palermo voordat hy met Oran, Algerië, begin Cincinnati, Marblehead, Quincy, en die vernietiger McLanahan. Hierdie groep het op 1 September vanaf Oran gevaar nadat hulle by hom aangesluit het MacKenzie, vir die Atlantiese Oseaan. Toe die formasie die Middellandse See verlaat, Marblehead losgemaak van die groep en onafhanklik weswaarts gegaan. 
Na Omaha teruggekeer na Bahia, 9 September, hervat sy weer haar vorige pligte om die suidelike Atlantiese Oseaan te patrolleer en begeleiding te lewer. 'N Onderbreking in hierdie roetine het plaasgevind toe sy na die Noord -Atlantiese Oseaan terugkeer terwyl sy die vervoer begelei Generaal M. C. Meigs in samewerking met die Brasiliaan Marcílio Dias-klas vernietigers Mariz en Barros en Marcilio Dias na Gibraltar. Hulle het hul bestemming op 4 Desember bereik, waar Omaha het haar begeleierplig aan Edison. Sy het daarna self na Sandy Hook, New Jersey, gegaan waar sy op 14 Desember aangekom het en die volgende dag by die New York Navy Yard ingebring. Omaha eindig 1944 in New York, terwyl sy herstelwerk en veranderinge ondergaan wat die leefruimtes vir haar bemanning sou verbeter. 
Soek die Brasiliaanse kruiser Bahia Redigeer
Toe die Brasiliaanse kruiser Bahia (C.12) is deur 'n duikboot gesink, Omaha vertrek uit Recife, op 8 Julie 1945, vir 'n soek -en -reddingsoperasie. 'N Berig kom van die Britse stoomboot af Balfe dat hulle 33 oorlewendes opgetel het Bahia. Omaha koers insit om te onderskep Balfe sodat sy haar mediese personeel en hulp in die behandeling van die oorblywende oorlewendes kon oordra. In totaal is slegs 44 matrose gered, met sewe wat aan hul beserings beswyk het, en agt lyke is teruggevind uit 'n bemanning van 346. 'n Ondersoek na die sinking van Bahia het later vasgestel dat op 4 Julie 1945 'n skutter wat 'n agterste doelvlieër neergeskiet het, terwyl hy die vliegtuig se afdraande afgeskiet het terwyl hy die vliegtuig afrig. Omdat die regte veiligheidsstoppies nie op die geweer aangebring is nie, kon hy per ongeluk op 'n rak lewendige dieptelading wat op die waaier van die skip geplaas is, afvuur. 
Na die sink van Bahia, Omaha bly dien in die Suid -Atlantiese Oseaan, tot 12 Augustus, twee dae nadat die Japanners hul voorneme aangekondig het om oor te gee ingevolge die bepalings van die Potsdam -verklaring, toe sy vir die laaste keer uit Recife vertrek het. Sy het hawe by San Juan en Norfolk aangemeld voordat sy aan die gang was by die Philadelphia Naval Shipyard. Kort nadat hy in Philadelphia aangekom het, het 'n raad van inspeksie en opname dit aanbeveel Omaha uit kommissie geneem word. 
Omaha is op 1 November 1945 ontmantel en is op 28 November 1945 uit die vlootregister geslaan. Sy is teen Februarie 1946 by die Philadelphia Naval Shipyard geskrap. 
Historic Ships - The Red American Cruiser
Die tweede van tien verkenningskruisers van die Omaha klas, die USS Milwaukee (CL-5) het, met een uitsondering, 'n lewensduur vir voetgangers. Alle skepe van die klas is kort na die Eerste Wêreldoorlog gebou om 'n behoefte aan vlootverkenners te beantwoord. Slagvlote het 'oë' nodig om die vyand te vind, met spoed, reikafstand en bewapening om eweknieë te bestry.
Lang en skraal, met tien 6-duim-gewere en te groot ketelkamers wat stoom bied vir hul topsnelheid van 35 knope, die Omahas was ook anachronisties. Die vuurkamers het vier lang, dun tregters benodig om die nodige trek te voorsien, wat in baie opsigte hulle bloot groter weergawes van die "vierpyp" laat lyk het. Clemson-klas vernietigers. Ses gewere van hul hoofbewapening is in die vier kwartale in verouderde kasmatte -ophangings gedra. Gedurende die tussenoorlogse jare het die Omahas het wonderbaarlik gedien, maar skaars 'n dekade na die ingebruikneming het vliegtuie aan boord en radar hul nut in hul ontwerprol tot niet gemaak.
USS MILWAUKEE EN HONDURAS EXPEDITION
Pappa is op 1 Augustus 1923 van die USS Sunnadin na die USS Milwaukee in Pearl Harbor oorgeplaas. Hy was vir Kersfees van 1923 in Honolulu. Hy het elke Kersfees vir ons Mele Kalikimaka gesing. Volgens Google ,. "Mele Kalikimaka" is Hawaiiaans vir "Merry Christmas". Of, meer presies, dit is die Engelse frase "Merry Christmas" soos uitgespreek in Hawaï. Bing Crosby kon dit beter sing as wat pappa kon, maar hy was nie naastenby so entoesiasties daaroor as wat pappa was nie. Hier is die weergawe van Bing: https://youtu.be/hEvGKUXW0iI?t=35
Pappa was 'n geweerwyser, aan die linkerkant, langs die loop van 'n geweer wat 6 duim doppe afvuur. Ons het altyd gewonder hoekom hy so hardhorend was - nou weet ons - sy oortromme word elke keer as die geweer afgevuur word, geblaas. 'N Geweerwyser gebruik handkrukke om die vuurrigting horisontaal, links en regs aan te pas. Die geweertrainer, die man aan die ander kant van die geweer, gebruik soortgelyke handkruk om die geweerloop op en af ​​te wys. Ons pa het in die USS Milwaukee gedien tot sy eerbare ontslag op 21 Junie 1924.
GROOT GUNS OP DIE USS MILWAUKEE
BESTAAN VAN DIE USS HOUSTON (Sy skip van Junie 1919 tot Desember 1921?- Pappa is die langste matroos in die middel van die agterste ry)
AFBEELDING AFBEELD WAT PAPA IN DIE AGTERRY WYS
U het moontlik gehoor van 'geweerbootdiplomasie' en 'piesangrepubliek'. Hier is 'n bietjie historiese agtergrond oor wat in die vroeë 1900's in die Amerikaanse buitelandse beleid gebeur het. Ek is dank verskuldig aan Dario Euraque omdat ek inligting verskaf het oor die geskiedenis van die burgeroorlog wat in Honduras aan die gang was toe die USS Milwaukee troepe op 'n ekspedisie gestuur het om 'n opstand teen die regering te onderdruk.
Sommige van die bronne sluit in:
[Uittreksel van Tim Merrill] Van 1920 tot 1923 het sewentien opstande of pogings tot staatsgrepe in Honduras bygedra tot toenemende kommer van die Verenigde State oor politieke onstabiliteit in Sentraal -Amerika. In Augustus 1922 vergader die presidente van Honduras, Nicaragua en El Salvador in die V.S. Tacoma in die Golfo de Fonseca. Onder die wakende oog van die Amerikaanse ambassadeurs vir hul nasies, het die presidente belowe om te verhoed dat hul gebiede gebruik word om revolusies teen hul bure te bevorder, en 'n oproep gedoen om 'n algemene vergadering van Sentraal -Amerikaanse state in Washington aan die einde van die jaar.
Die Washington -konferensie is in Februarie afgesluit met die aanneming van die Algemene Verdrag van Vrede en Vriendskap van 1923, wat elf aanvullende konvensies gehad het. Die verdrag het op baie maniere die bepalings van die 1907 -verdrag gevolg. Die Sentraal -Amerikaanse hof is herorganiseer, wat die invloed van die verskillende regerings op sy lidmaatskap verminder het. Die klousule wat voorsiening maak vir die weerhou van erkenning van revolusionêre regerings, is uitgebrei om erkenning van enige revolusionêre leier, sy familielede of enigiemand wat ses maande voor of na so 'n opstand aan bewind was, uit te sluit, tensy die persoon se aanspraak op mag deur vrye verkiesings bekragtig is. Die regerings het hul beloftes hernu om nie revolusionêre bewegings teen hul bure te ondersteun nie en vreedsame besluite te soek vir alle uitstaande geskille.
Die aanvullende konvensies het alles gedek, van die bevordering van landbou tot die beperking van wapens. Een, wat ongeratifiseerd gebly het, het voorsiening gemaak vir vrye handel tussen al die state behalwe Costa Rica. Die wapenbeperkingsooreenkoms het 'n plafon gestel vir die grootte van elke land se militêre magte (2 500 man in Honduras) en 'n belofte van die Verenigde State bevat om buitelandse hulp te vra om meer professionele gewapende magte te vestig.
Die presidentsverkiesings in Honduras in Oktober 1923 en die daaropvolgende politieke en militêre konflikte het die eerste reële toetse van hierdie nuwe verdragsreëlings gelewer. Onder swaar druk van Washington het López Gutiérrez 'n buitengewoon oop veldtog en verkiesing toegelaat. Die lang gefragmenteerde konserwatiewes het herenig in die vorm van die National Party of Honduras (Partido Nacional de Honduras-PNH), wat as kandidaat-generaal Tiburcio Carías Andino, die goewerneur van die departement Cortés, gedien het. Die liberale PLH kon egter nie om 'n enkele kandidaat verenig nie en verdeel in twee dissidente groepe, een wat die voormalige president Policarpo Bonilla ondersteun, en die ander wat die kandidatuur van Juan Angel Arias bevorder. As gevolg hiervan kon elke kandidaat nie 'n meerderheid kry nie. Carías het die meeste stemme gekry, met Bonilla tweede, en Arias 'n verre derde. Volgens die bepalings van die Hondurese grondwet, het hierdie dooiepunt die finale keuse van president aan die wetgewer oorgelaat, maar die liggaam kon nie 'n kworum verkry en 'n besluit neem nie.
In Januarie 1924 kondig López Gutiérrez aan dat hy van plan is om aan te bly totdat nuwe verkiesings gehou kan word, maar hy weier herhaaldelik om 'n datum vir die verkiesing te spesifiseer. Carías, na berig word met die steun van United Fruit, verklaar homself as president, en 'n gewapende konflik het uitgebreek. In Februarie het die Verenigde State, wat gewaarsku het dat erkenning van almal wat op revolusionêre wyse aan bewind sou wees, weerhou word, die betrekkinge met die López Gutiérrez -regering opgeskort weens die versuim om verkiesings te hou.
Die toestande het vinnig versleg in die vroeë maande van 1924. Op 28 Februarie het 'n hewige geveg in La Ceiba tussen regeringstroepe en rebelle plaasgevind. Selfs die teenwoordigheid van die U.S.S. Denver en die landing van 'n mag van die Amerikaanse mariniers was nie in staat om wydverspreide plundering en brandstigting te voorkom nie, wat lei tot skade aan eiendom van meer as $ 2 miljoen. Vyftig mense, waaronder 'n Amerikaanse burger, is dood in die gevegte. In die daaropvolgende weke is bykomende vaartuie van die Amerikaanse Navy Special Service Squadron in Hondurese waters gekonsentreer, en landingspartye is op verskillende punte aan wal gelê om die belange van die Verenigde State te beskerm. Een mag mariniers en matrose is selfs na die binneland na Tegucigalpa gestuur om bykomende beskerming vir die Amerikaanse legasie te bied. [Dit sou pappa se landingpartytjie gewees het - hy het my vertel dat hy saam met 'n groep mariniers en matrose was wat in Tegucigalpa gegaan het]. Kort voor die aankoms van die mag sterf López Gutiérrez, en die gesag wat by die sentrale regering oorgebly het, word deur sy kabinet uitgeoefen. Generaal Carías en 'n verskeidenheid ander rebelleiers het die grootste deel van die platteland beheer, maar het nie daarin geslaag om hul aktiwiteite doeltreffend genoeg te koördineer om die hoofstad in beslag te neem nie.
In 'n poging om die gevegte te beëindig, het die Amerikaanse regering Sumner Welles na die hawe van Amapala gestuur, en hy het instruksies gehad om 'n skikking te probeer opstel wat 'n regering aan die bewind sou bring wat volgens die bepalings van die 1923 -verdrag in aanmerking kom. Onderhandelinge, wat weer aan boord van 'n Amerikaanse vaartuig gehou is, het van 23 tot 28 April geduur. om binne negentig dae 'n konstituerende vergadering byeen te roep om die grondwetlike orde te herstel. Presidensiële verkiesings sou so gou as moontlik gehou word, en Tosta het belowe om nie kandidaat te wees nie. Toe hy in sy amp was, het die nuwe president tekens getoon dat hy van sy beloftes afstand doen, veral dié wat verband hou met die aanstelling van 'n tweeledige kabinet. Onder swaar druk van die Amerikaanse afvaardiging het hy egter uiteindelik die bepalings van die vredesooreenkoms nagekom.
Ons weet nie veel van die maneuvers wat die USS Milwaukee gedoen het terwyl pappa aan boord was nie. Ons weet wel wat gebeur het toe die skip van Hawaii na Honduras gevaar het om te help om 'n opstand naby Tegucigalpa te onderbreek.
HHier is Pappa se verkorte verslag van die Tegucigalpa -ekspedisie:
'N Paar besonderhede wat ek uit die verhaal onthou, is die lede van die landingparty wat tot by die middellyf gestroop is en hul vel donkerder gemaak het met 'n swartmaakmiddel. Gewapen met kapmesse het hulle die leiers van die opstand wat buite Tegucigalpa opgeslaan het, aangeval. Dit was donker, geen maanlig nie. Enigiemand sonder hemp was lid van die Amerikaanse landingparty. Enigiemand met 'n hemp het sy kop verloor. Pappa het eintlik nooit vir my gesê hy is 'n lid van die groep nie. Hy het ook nie vir my gesê dat hy dit nie was nie. Dit is aan die luisteraar van sy verhaal oorgelaat om te besluit wat die 18 kerwe verteenwoordig. Soos pappa in sy brief gesê het, het ek as tiener met die kapmes gespeel. Dit was 'n konstante metgesel op my gordel toe ek die bos naby ons huis verken. in Wildwood, Florida.
Daddy's Letter aan Brian Charles Harrison spesifiseer dat die kapmes aan Brian sal oorgedra word nadat William Burton Harrison jr.
Foto's van die landingparty wat vertrek en terugkeer na die USS Milwaukee aan die oewer van Honduras
USS Milwaukee (CL -5), Tacoma, Washington, 1923 - Geskiedenis
gepos op 07/12/2013 7:42:25 PDT deur Jeff Head
(Klik op die kaart vir 'n hoë resolusie beeld)
Tans (Julie 2013) is daar vyf museums van die Amerikaanse vlootvliegtuigdraer. Vier is van Essex -klasdraers wat tydens die Tweede Wêreldoorlog in gebruik geneem is, wat die SBC-125 in die 1950's opgeknap om dit te moderniseer. Almal is in 1943 in gebruik geneem en in die moderne tyd bedien. Die laaste, die USS Lexington, is in 1991 ná 48 jaar diens buite werking gestel. Die ander is die USS Midway, naamgenoot van 'n groter klasdraer wat aan die einde van die oorlog gebou is. Sy het twee groot opknappings ondergaan, in die 1950's en amp in 1970 het haar vliegdek vir moderne vliegtuie aansienlik vergroot. Sy is in 1945 in diens geneem en in 1992 ná 47 jaar diens buite werking gestel.
USS YORKTOWN, CV-10, MUSEUM, CHARLESTON, SC
Naam: USS Yorktown
Verplasing: 41.200 ton (na modernisering)
In kommissie: 1943
Mueum webwerf: http://www.patriotspoint.org/
Ligging: Charleston, SC (Klik HIER vir 'n kaart)
USS INTREPID, CV-11, MUSEUM, NEW YORK, NY
Naam: USS Intrepid
Mueum webwerf: http://www.intrepidmuseum.org/
Ligging: New York, NY (Klik HIER vir 'n kaart)
USS HORNET, CV-12, MUSEUM, ALAMEDA, CA
Naam: USS Hornet
Mueum webwerf: http://www.uss-hornet.org/
Ligging: Alameda, CA (Klik HIER vir 'n kaart)
USS LEXINGTON, CV-16, MUSEUM, CORPUS CHRISTI, TX
Naam: USS Lexington
Verplasing: 48 300 ton (na modernisering)
Mueum webwerf: http://usslexington.com/
Ligging: Corpus Christi, TX (Klik HIER vir 'n kaart)
USS MIDWAY, CV-43, MUSEUM, SAN DIEGO, CA
Naam: USS Midway
Verplasing: 74.000 ton (na modernisering)
In kommissie: 1945
Mueum webwerf: http://www.midway.org/
Ligging: San Diego, CA (Klik HIER vir 'n kaart)
Tans is nie een van die meer moderne en quatsuper -draers nie, wat beteken dat geen van die Forrestal -klas, Kitty Hawk -klas of latere vliegdekskepe gered is en as museums opsygesit is nie. Daar is egter 'n daadwerklike poging aan die gang om die John F. Kennedy, CV-67, te laat oprig as 'n vliegtuigdraermuseum in die omgewing van New England. die laaste vliegdekskip wat konvensioneel aangedryf word (wat nie-nulkern beteken) wat die Verenigde State gebou het.
USS JOHN F. KENNEDY, CV -67, (Voorgestel - Rhode Island)
Opdatering vir November 2016 op HistoryofWar.org: Sherman Tank, Amerikaanse vernietigers, Boulton Paul -vliegtuie, Griekse sosiale oorlog, Napoleontiese hertogte van Brunswick
In November kyk ons ​​na die suksesvolle pogings om 'n 76 mm -geweer in die Sherman -tenk te plaas, van die eerste eksperimente tot die belangrikste produksieweergawes. Op see begin ons kyk na die Amerikaanse Sampson -klas vernietigers. In die lug bereik ons ​​reeks oor Boulton Paul -vliegtuie die Overstrand, die eerste RAF -vliegtuig wat 'n ingeslote aangedrewe geweertoring het.
In Antieke Griekeland kyk ons ​​na die Sosiale Oorlog, 'n konflik waarin die Tweede Atheense Liga in duie gestort het, asook twee gevegte van die Derde Sosiale Oorlog. In die Napoleontiese tydperk kyk ons ​​na die twee Hertogte van Brunswicks, vader en seun, wat albei teen Napoleontiese Frankryk geveg het, en albei sterf as gevolg daarvan.
Soos altyd bevat ons ook 'n verskeidenheid boekresensies en 'n reeks nuwe foto's, hierdie keer 'n mengsel van Amerikaanse vernietigers en kruisers en Duitse skepe van die Eerste Wêreldoorlog.
Die Medium Tank M4A1 (76M1) was die eerste poging om 'n kragtiger geweer in die Sherman -tenk te plaas, maar is laat vaar na besware deur die Pantsermag.
Die Medium Tank M4E6 was die tweede poging om 'n 76 mm -geweer op 'n Sherman -tenk te installeer, en het 'n aantal funksies bekendgestel wat in produksietenks ingekom het.
Die Medium Tank M4 (76) W was die benaming wat gegee is aan 'n weergawe van die M4 wat met 'n 76 mm -geweer gewapen sou gewees het, maar dit is gekanselleer voordat enige produksievoertuie gebou is.
Die Medium Tank M4A1 (76) W/ Sherman IIA was die eerste 76 mm gewapende weergawe van die Sherman wat in produksie begin het, en het 'n gegote romp, nat dopopberging en 'n Continental R975 -enjin.
Die Medium Tank M4A2 (76) W het die gelaste romp en General Motors -enjin van die vroeëre M4A2 gekombineer met die nuwe 76 mm geweer en nat dopopberging wat in 1944 oor die Sherman -reeks bekendgestel is.
Die Medium Tank M4A3 (76) W/ Sherman IVA was die Amerikaanse weermag se voorkeurweergawe van die tenk, en het die gelaste romp en Ford -enjin van die standaard M4A3 gekombineer met die nuwe 76 mm geweer- en natopbergstelsel wat gedurende 1944 bekendgestel is.
Die Slag van Phaedriades (355 vC) was 'n Phociaanse oorwinning vroeg in die Derde Heilige Oorlog, wat op die hange van die berg Parnassus geveg is.
Die slag van Argolas (lente 354 vC) was 'n Phociaanse oorwinning oor 'n Tessaliese leër vroeg in die Derde Heilige Oorlog, geveg op 'n andersins onbekende heuwel iewers in Locris
Die Sosiale Oorlog (357-355 vC) was 'n konflik tussen Athene en 'n aantal sleutellede van die Atheense Liga. Die oorlog het Athene aansienlik verswak en beteken ook dat sy nie kon ingryp nie, aangesien Filips II van Masedon sy koninkryk uitgebrei het.
Die Derde Heilige Oorlog (355-346 vC) het begin as 'n geskil tussen Thebe en hul bure in Phocis oor die bewerking van heilige grond, maar het uitgebrei tot die meeste Griekse moondhede en is beëindig deur die tussenkoms van Filips II van Masedonië, wat gehelp het om sy status as 'n groot moondheid in Griekeland te bevestig.
Die slag van Chios (357 of 356 vC) was die eerste gevegte tydens die Sosiale Oorlog, en die rebelle het 'n Atheense land- en see -aanval op die eiland verslaan.
In die beleg van Samos (356 vC) het die rebelle teen Athene een van die getroue lede van die Atheense Liga (Sosiale Oorlog) beleër.
USS Wainwright (DD-62) was 'n vernietiger van die Tucker-klas wat in 1917-18 en van Brest in 1918 vanaf Queenstown gedien het, en 'n reeks moontlike ontmoetings met U-bote gehad het, maar sonder enige suksesse.
Die Sampson Class Destroyers was die laaste bondel van die#391,000 ton ' vernietigers wat vir die Amerikaanse vloot vervaardig is, en was die eerste wat met lugafweergewere gebou is.
USS Sampson (DD-63) was die naamskip van die Sampson-klas vernietigers en het tydens die Eerste Wêreldoorlog vanaf Queenstown gery, voordat dit die eerste suksesvolle transatlantiese vlug na die oorlog ondersteun het.
USS Rowan (DD-64) was 'n Sampson-klasvernietiger wat in 1917-18 in Europese waters gedien het en aan ten minste een aanval op 'n vermeende U-boot deelgeneem het, maar sonder sukses.
USS Davis (DD-65) was 'n vernietiger van die Sampson-klas wat in 1917-18 vanaf Queenstown gedien het, wat deelgeneem het aan 'n aansienlike aantal aanvalle op U-bote en die oorlewendes gered het U-103, gesink nadat sy deur die Titanic's susterskip Olimpiese
USS Allen (DD-66) was 'n Sampson-klasvernietiger wat tydens die Eerste Wêreldoorlog vanaf Queenstown gedien het en tien aanvalle op moontlike U-bote uitgevoer het. Sy het toe oorleef as die enigste van die 1.000 ton vernietigers wat tydens die Tweede Wêreldoorlog diens gedoen het.
Karl Wilhelm Ferdinand, hertog van Brunswick (1735-1806), was 'n ervare militêre leier wat blykbaar nie in staat was om die leërs van beide die Revolusionêre en Napoleontiese Frankryk te hanteer nie, wat belangrike nederlae by Valmy in 1792 en Auerstädt in 1806 opgedoen het.
Frederick William, hertog van Brunswick (1771-1815), was een van die mees onverbiddelike vyande van Napoleontiese Frankryk, en het bekend geword as die 'Black Duke '.
Boulton Paul -vliegtuig
Die Boulton Paul P.75 Overstrand was die eerste RAF -vliegtuig met 'n ingeslote vuurwapenstoring en is ontwikkel uit die vroeëre Boulton en Paul Sidestrand. Dit was ook die laaste tweedelige bomwerper wat by die RAF in diens getree het.
Die Boulton Paul P.79 was 'n ontwerp vir 'n bomwerper wat volgens dieselfde spesifikasie vervaardig is en tot die Armstrong Whitworth Whitley gelei het.
Die Boulton Paul P.80 Superstrand was 'n ontwerp vir 'n verbeterde weergawe van die P.75 Overstrand, maar dit was reeds verouderd teen die tyd dat dit voorgestel is, en het nie in produksie gekom nie.
Die Boulton Paul P.85 was 'n ontwerp vir 'n vlootweergawe van die P.82 Defiant -rewolwer, maar is ten gunste van die Blackburn Roc verwerp.
The Sailing Fregate - A History in Ship Models, Robert Gardiner.
'N Pragtige visuele geskiedenis van die Britse fregat, gebaseer op die versameling skaalmodelle in die National Maritime Museum. Elke verandering in ontwerp word geïllustreer deur 'n kleurfoto van 'n model van hoë gehalte, met 'n paar belangrike foto's wat gedetailleerde aantekeninge bevat, wat die belangrikste kenmerke uitbeeld. Dit bevat ook 'n aantal spesiale onderwerpverspreidings, wat kyk na die evolusie van funksies soos boog- of agterontwerp. 'N Pragtige boek en 'n baie goeie manier om die ontwikkeling van die seil fregat te illustreer
Triumph & amp Rampe - Ooggetuieverslae van die Nederlandse veldtog 1813-1814, Andrew Bamford.
Ses ooggetuieverslae van die Britse veldtog in 1813-1814 in Nederland, veral bekend vir die rampspoedige aanval op Bergen-op-Zoom. Die redelik onduidelike dagboek van 'n jong wagte -offisier sal waarskynlik die langste in die gedagte bly, maar al ses bronne is van waarde om 'n begrip te kry van hierdie veldtog en van die Britse militêre ervaring tydens die Napoleontiese oorloë, wat 'n wye verskeidenheid onderwerpe dek die plesier van die jag tot die vernedering van 'n gevangene
Romeinse militêre rampe - Donker dae en verlore legioene, Paul Chrystal.
Kyk na die militêre nederlae van Rome, van die vroegste oorloë op die Italiaanse skiereiland, deur die groot uitbreidingsoorloë en die verdediging van die Ryk, tot die rampe van die vyfde eeu en die eerste twee sakke van Rome sedert die Kelte amper by die begin van die Romeinse geskiedenis. 'N Nuttige boek, hoewel dit soms 'n bietjie fokus verloor, en in gedeeltes meer 'n algemene militêre geskiedenis van Rome is
The Grand Old Duke of York - A Life of Frederick, Duke of York and Albany, 1763-1827, Derek Winterbottom.
Die eerste biografie van die Britse opperbevelhebber gedurende die Napoleontiese oorloë vir sestig jaar, gee 'n algemeen positiewe prentjie van die hertog, wat na vore kom as 'n bekwame opperbevelhebber wat 'n reeks nuttige hervormings in die Britse leër ingestel het , en het waarskynlik gehelp om die weermag lojaal te hou tydens die lang Revolusionêre en Napoleontiese oorloë. Goeie dekking van sy tydperk as veldbevelvoerder in die Lae Lande en sy taamlik kleurryke privaat lewe
Militêre Geskiedenis van Laat Rome 284-361, Ilkka Syvänne.
Fokus op die suksesvolle keiserlike herstel onder Diocletianus, Konstantyn die Grote, Constantius II en hul verskillende medeheersers en mededingers. Begin met 'n reeks lang hoofstukke wat na die Ryk, sy leër en sy bure kyk, voordat hulle oorgaan na die verhaalverhaal van 'n tydperk waarin die Romeinse Ryk sy vyande vasgehou het teen vyande wat van alle kante bedreig het, ondanks 'n skynbaar konstante stroom burgerlike oorloë
The Nisibis War - The Defense of the Roman East 337-363 AD, John S. Harrel.
Kyk na die langdurige konflik tussen die Romeine en die Persiese keiser Shapur II, vir die besit van provinsies wat in 298 vir die Romeine verloor is. Dek die suksesvolle verdedigingstrategie van Constantius II en die rampspoedige inval in Persië onder leiding van die keiser Julian, sowel as die gereelde burgeroorloë wat die Romeinse Ryk geteister het. 'N Waardevolle blik op een van die laaste groot eksterne oorloë wat voor die val van die Westerse Ryk gevoer is.
Medieval Warfare Vol VI, uitgawe 4: The Norman Invasion of Ireland - Contesting the Emerald Isle
Fokus op die Anglo-Normandiese inval van Ierland uit die 12de eeu, 'n noodlottige stap wat begin het met die Engelse wat deur 'n verslane koning van Leinster na Ierland genooi is, maar wat gelei het tot 'n direkte koninklike ingryping deur Henry II. Dit bevat interessante materiaal oor die Ierse militêre stelsel van die tydperk, sowel as die inval self, een van ons belangrikste bronne, en die versterkings wat deur die Normanders gebou is. Kyk ook na die baie vroeëre Ierse ringwerke en ander versterkings, die Book of Kells en die waarde en slaggate van die argeologie op die slagveld.
Ancient Warfare Vol X, uitgawe 2: Oorloë in Hellenistiese Egipte, koninkryk van die Ptolemeërs
Fokus op Ptolemaïese Egipte, die suksesvolste en langlewendste van die opvolgende koninkryke in die ryk van Alexander die Grote. Bevat interessante artikels oor die tydperk van stedelike oorlogvoering in Julius Caesar in Alexandrië, die massiewe oorlogskepe van die Ptolemaïese vloot, en weg van die tema oor die waarde van die #Barbariese troepe na die Laat -Romeinse Ryk. Aangenaam om in eie reg op Ptolemaïese Egipte te fokus, eerder as as deel van iemand anders se verhaal.
Medieval Warfare Vol V, uitgawe 6: 'n plaag uit die steppe - die Mongoolse inval in Europa
Fokus op die vernietigende impak van die Mongole, kyk na hul invalle in Pole en Rusland, hul wapens en wapens, die familie van Genghis Khan en die eerste Christelike sending om die Mongoolse hof in Karakorum te bereik. Weg van die hooftema dek Skandinawiese erestelsels, die Merovingiese leërs en die praktiese impak van Vegetius in die Middeleeue.
Stalin se gunsteling: Die bestryingsgeskiedenis van die 2de Guards Tank Army van Kursk na Berlyn: Vol 1: Januarie 1943-Junie 1944, Igor Nebolsin.
Uitstekende naslaanwerk oor die eerste agtien maande van die gevegsloopbaan van die 2de Tank Army, een van die elite formasies in die Rooi Leër. Volg die weermag van sy moeilike gevegsdebuut in die winteroffensief van 1942-43, deur die Slag van Koersk en tot by die seëvierende Sowjet-offensiewe wat uiteindelik die weermag weswaarts oor die Sowjet-grens gesien het. Die eerste boek van hierdie tipe wat ek vir 'n Sowjet -gevegseenheid gesien het, en van groot waarde daarvoor, sowel as vir die groot hoeveelheid inligting wat in die teks verpak is.
Daring Raids of World War Two - heroïese land, see en lugaanvalle, Peter Jacobs.
Dek 'n onverwags wye verskeidenheid onderwerpe, insluitend die soort spesiale magte wat ek verwag het, maar ook lugaanvalle en spesifieke dele van groter operasies, soos die ramp in Dieppe of die sinking van die Bismarck. Dek dertig strooptogte, insluitend 'n goeie mengsel van die bekende en die byna onbekende, en bied 'n goeie deursnit van die kleiner skaal Britse operasies van die Tweede Wêreldoorlog.
Paris ཨ - The City of Light Redeemed, William Mortimer -Moore.
Dek beide die versetopstand in Parys en die militêre veldtog om die stad te bevry, met die fokus op die rol van die Franse 2e DB (pantserdivisie), die Vrye Franse eenheid wat die sentrum van Parys bevry het. 'N Ontroerende verslag van die verskillende stringe wat gelei het tot die relatief pynlose bevryding van Parys, 'n stad wat die verwoesting deur Hitler beveel het. 'N Uitstekende studie van een van die meer merkwaardige voorvalle van die bevryding van Frankryk
SLEG KREDIET, GEBROKE HUUR, UITSKRIFTE, KRIMINEELE AGTERGRONDE
Uitsettings, gebreekte huurkontrakte, stadige uitbetalings, wangedrag of misdrywe Tweedekans -woonstelle kan 2de kans huur naby u vind. U hoef nie bekommerd te wees oor u vorige omstandighede nie. Ons kan help.
Gebroke huurkontrakte vind plaas wanneer huurders vroeg uittrek sonder om behoorlike skriftelike kennisgewing te gee. Huurooreenkomste vereis in die algemeen kennisgewings van 30 of 60 dae om te ontruim. Huurders glo dikwels dat daar iets onvoldoende met hul woonstelle is wat veroorsaak dat hulle hul huurkontrak verbreek. Dit is altyd die beste om met u woonstelle te kommunikeer om te sien of daar oplossings is. Woonstelle het dikwels opsies wat hulle kan bied om te verhoed dat inwoners hul huurkontrakte verbreek. As u 'n huurkontrak verbreek, kan dit u kredietgradering en u huurgeskiedenis aansienlik benadeel. Die volle bedrag van die huurooreenkoms en enige bykomende fooie word dikwels aan invorderingsagentskappe gestuur. Hulle sal die huursaldo's aan die kredietburo's rapporteer om skuldeisers te benut om dit af te betaal.Gebreekte huursaldo's word altyd in die plaaslike woonsteldatabasisse ingevoer, wat dit nog moeiliker maak om goedgekeur te word vir woonstelle naby u.
Uitsettings is wanneer woonstelle of verhuurders regsdokumente by die plaaslike howe indien waarin huise versoek word om hul eiendom te ontruim. Uitsettings word ingedien wanneer huurders huurooreenkomste oortree. Die mees algemene rede is dat u nie huur betaal nie, of dat u te stadig betaal. Huurkontrakte sal in detail verduidelik watter opsies woonstelle en verhuurders kan gebruik as huurders nie in goeie toestand is nie. 'N Uitsetting moet deur 'n plaaslike regter of vredesregter in die hof verwerk word. Woonstelle en verhuurders kan huurders nie self met geweld uitsit deur die slotte op die eiendom te vervang nie. 'N Hofregter moet 'n uitsettingsbevel toestaan ​​sodat die huurder met geweld deur die balju se konstabel verwyder kan word indien nodig. 'N Uitsetting verskyn op u kredietverslag as 'n vonnisskuld en op openbare rekords. Mense wat uitsettingskennisgewings bedien, moet altyd probeer om probleme met die woonstelle of verhuurders op te los voor die uitsettingsverhoor. Net die feit dat 'n uitsetting ingedien is, kan 'n nadelige invloed hê op u vermoë om in die toekoms woonstelle naby u te huur.
Begin vandag om 2de kans woonstelle naby u te vind:
Voltooi die vorm op die webwerf. Maak seker dat al die vereiste velde ingevul is. Gee soveel inligting as moontlik om tyd en vrae te bespaar.
Een van ons professionele woonstelzoekers sal binnekort met u in aanraking kom. Na 'n kort onderhoud stuur hulle 'n lys met tweedekans -woonstelle naby u.