Omdat, soos ek met verloop van tyd ontdek het, hoewel Swede hard en met toewyding werk, dink hulle nie hul werk definieer hulle nie. Ek het geleidelik opgemerk dat mense geneig was om 'n gesonde balans tussen werk en lewe te hê, en 'n gevoel van hulleself wat breër was as wat hulle ook al gedoen het om geld te verdien.
Toe ek in Chicago na Swede van 2001 verhuis het, het ek myself gegooi om 'n lewe te bou, insluitende 'n bietjie van 'n loopbaan. Ek het myself Sweeds geleer, taalkursusse geneem, en Engels by verskeie skole en maatskappye geleer. Ek het artikels vir 'n aantal verskillende publikasies geskryf, vrye kopie-redigering gedoen, en toe my Sweedse goed genoeg was, het ek ook begin om te vertaal. Ek het lank gewerk, sewe dae per week, met min tyd vir baie ander.
Ek het dit geniet, maar ek het ook gedwing om dit te doen. As 'n Amerikaner van 'n Joodse agtergrond, was ek gewoond daaraan om te dink dat werk alles was. Om 'n goeie opvoeding te kry en dan op te werk, is waaroor ek geglo het dat die lewe gaan. Die Amerikaanse droom gekombineer met die hoop van 'n immigrant, dink ek.
So het ek my geknuk en beledig deur die man wat my besig was om te stryk. Maar toe het ek begin om my om meer te kyk en te sien wat ander mense gedoen het.
Daar is 'n woord in Sweeds, lagom, wat ruwweg vertaal kan word as: "Nie te veel nie, nie te min nie, net reg". Dit is "gematig" of "net genoeg". En hoewel dit iets van 'n cliche is om na te verwys lagom wanneer praat oor die Sweedse kultuur, dit is nog steeds 'n goeie plek om te begin. Die konsep van lagom, bring immers 'n reeks belangrike vrae.
Hoekom werk totdat ek uitgebrand is? Hoekom moet ek nie gereeld breek gedurende die dag, insluitend die beroemde Fika, vir koffie en koek? Waarom nie geniet van die pragtige Sweedse somer deur 'n paar weke af te hê nie, heeltemal ontkoppel van werk? Hoekom moet ek altyd vra wat doen jy? Wanneer ek iemand eers ontmoet, asof hul werk hul belangrikste kenmerk is?
As iemand wat literatuur ondersoek en vertaal, met 'n spesifieke fokus op Skandinawiese tekste, het ek opgemerk dat nordiese boeke minder oor werk as hul Engelse taalkwivalente. Byvoorbeeld, Sweedse skrywer Kristina Sandberg's bekroonde trilogie oor 'n huisvrou, Maj, is uiters gewild by Sweedse lesers, wat gefassineer word deur hoe die hoofkarakter haar lewe leef.
Sy maak haar huis skoon, maak haar twee kinders groot, sosialiseer met vriende, kook kos elke dag, en het geen buite-beroep nie. Dit is moeilik om lesers in sekere ander lande voor te stel, sodat hulle die tyd en plesier kan lees om 1,500-bladsye te lees wat met sulke ingewikkelde besonderhede gevul is. Alhoewel ek nie kan help nie, maar dink ons sal beter af wees as ons dit gedoen het.
En terwyl strokiesprente en grafiese romans groei in gewildheid regoor die wêreld, miskien is dit net in die noordelike lande waar moderering en gelykheid so ernstig geneem word, dat strokiesprentskrywers soos Lina Neidestam en Liv Strömquist kan so suksesvol wees.
Hul boeke het sterk feministiese fondasies en fokus op idees, nie loopbane nie. Lina Neidestam se heldin, Zelda, is skaars in diens en spandeer haar tyd en energie aan die hand van die groot probleme wat ons wêreld in die gesig staar. Liv Strömquist skryf oor vroue se lewens, liggame en rolle in die samelewing, en stel soms voor dat dit ons fokus op kapitalisme en mag is wat ons almal laat ly. Dit is nie 'n skok nie, alhoewel dit jammer is, dat nie een van hierdie skrywers hul boeke nog in Engels vertaal het nie.
Of daar is Johan Jönson, 'n gewilde digter wie se 500-plus-bladsy-versamelings die oorvloed van vrye tyd benodig wat die Sweedse lesers waardeer.
Die Sweedse kultuur het die afgelope tyd 'n stap verder gegaan, deur te beweeg na 'n werksuur van ses uur. In baie van die organisasies en maatskappye wat die verandering gemaak het, hulle het opgemerk dat hul personeel gelukkiger is, meer produktief en meer kreatief, wat bewys dat indien die werknemers beter voel, hulle werklik beter werk sal doen. Dit is 'n wen-wen-situasie.
Uitgebrande mense kos maatskappye en die samelewing tyd en geld. Hulle het gesondheidsorg nodig, tyd van werk, vervangings moet gewerf en opgelei word. Onthou, entoesiastiese personeellede voel positief oor hul werkplekke en kan passievol wees oor hul werk.
Werk minder om goed te leef
Sommige mense argumenteer dat 'n werksuur van ses uur eenvoudig nie werk-geobsedeerde kulture sal pas nie soos die VSA of die Verenigde Koninkryk. Maar hoe ongesond ons het, met stygende vlakke van vetsug, slapeloosheid en stres, moet iets verander. Ons het hard gewerk - en sy natuurlike maat, slaap baie min - in 'n morele kwessie, of selfs 'n fetish. Ons ken die skade wat kry nie genoeg rus vir ons nie, en tog lyk ons ​​onwillig om die kantoor te verlaat, ons slimfone te ignoreer en af ​​te skakel.
Sommige maatskappye buite Swede is probeer 'n korter werksdag uit en - verrassing, verrassing - hulle het gevind dat personeel voel "verfris" en geniet die ekstra tyd wat hulle vir stokperdjies, vriende en gesinne het. Tyd weg van werk laat ook mense die geleentheid om op nuwe maniere en vanuit verskillende perspektiewe op werkstake te dink, sodat hulle terugkeer na hul lessenaars wat gestimuleer word.
Miskien is dit tyd vir meer maatskappye en instansies om hul werknemers te begin respekteer verkorting van die ure wat hulle spandeer by die werk. En miskien sal die res van die wêreld deur Swede geïnspireer word, en ons sal meer begin Fika, meer tyd vir rustige lees oor nie-werk-onderwerpe, en nog 'n paar lagom houding teenoor ons werk.
O, en terloops, ek is nog steeds ywerig - maar binne die rede. En ek draai nooit 'n kans om koffie en koek te hê nie.
BJ Epstein, Senior Lektor in Letterkunde en Openbare Betrokkenheid, Universiteit van East Anglia
Jy is hier: Tuis > Lewe > Finansies & Careers > Hoekom om baie industrieel te wees, is nie 'n kompliment nie