Wysiging soos op 12:13, 5 Junie 2019
6 560 grepe bygevoeg , 1 jaar gelede
Wysiging soos op 00:04, 5 Junie 2019 (wysig)
Wysiging soos op 12:13, 5 Junie 2019 (wysig) (maak ongedaan)
Hy het altyd na nuwe vorme bly soek en het geweier am hom op een bepaalde styl toe te lê - selfs nie op die Kubisme nie, wat deur hom ontwikkel is. Guernica, 'n skildery wat uit protes teen die gruweldade van die [[Spaanse Burgeroorlog]] gemaak is, is die bekendste van al sy skilderye.
Sy eerste werke, met hul golwende lyne en kleurvlakke, het baie aan die art nouveau herinner: die onderwerpe getuig van 'n sosiale bewustheid wat 'n bietjie melodramaties oorgedra word. Picasso het sedert 1900 dikwels in [[Parys]] gebly, waar hy met die avant garde van die stad in aanraking gekom het.
Hy was 'n bewonderaar van [[Théophile Alexandre Steinlen]] (1859-1923) en veral van Henri de Toulouse-Lautrec (1864-1901), soos duidelik gesien kan word in sy pasteltekening ''Yvette Guilbert'' (1900). Sy werk wat tussen 1900 en 1904 gemaak is, staan as sy blou periode bekend. Die skilderye van bedelaars, straatsangers en ander figure is deurtrek van 'n moedelose melankolie, eensaamheid en verlorenheid, wat Picasso in 'n dowwe blou weergegee het.
Sedert 1904 het narre en akrobate in Picasso se werk te voorskyn gekom. Hy het die figure feitlik daagliks by die Médrano-sirkus gesien, en met die nuwe onderwerp het hy sy kleurgebruik en komposisie verander: lyn het belangriker geword terwyl hy meer klem op 'n juiste vormgewing geplaas het as op die weergawe van 'n bepaalde stemming. Blou het plek gemaak vir vrolike, helder, maar delikate pienk en sagte [[Terracotta (kleur)|terra-cotta]], en die periode het as Picasso se pienk periode bekend geword.
In die volgende fase, die analitiese kubisme (1910-1912), het Picasso een stap verder gegaan. Dit was nie meer genoeg om net die oppervlak van dinge weer te gee nie: hy het dit oopgebreek, uitmekaargevou en opnuut saamgestel. So kon hy verskillende aspekte van een voorwerp gelyktydig afbeeld: elke onderdeel van die voorwerp word geanaliseer. In die fase van die sintetiese kubisme (1913-1914) het Picasso baie nou met [[Georges Braque]] (1882- 1963) saamgewerk.
Hulle het collages van koerantuitknipsels en dies meer gemaak en 'n paar hale verf aangewend. So 'n collage beteken altyd 'n sintese (samehang) van realiteit en fiksie: dit word van reële, tasbare voorwerpe gemaak en stel 'n totaal nuwe, onafhanklike geheel voor. Die uitbreek van die [[Eerste Wêreldoorlog]] het 'n skeiding tussen Picasso en sy vriende gebring en het die verdere ontwikkeling van die Kubisme onderbreek.
In 1915 het Picasso 'n paar realistiese portrette gemaak, en van 1917 af het hy 'n paar keer die dekor en kostuumontwerp vir Diaghilef se Ballets Russes gedoen. Picasso se kuns het in verskillende rigtings beweeg en 'n bepaalde styl is meestal vir 'n bepaalde onderwerp gebruik. Vrouefigure en veral die tema "moeder en kind" is in die [[Klassieke orde|Klassieke]] styl geskilder. Die bekendste skildery in die styl is ''Drie vroue by die bron'' (1921; Museum of Modern Art, New York). Hy het ook 'n reeks stillewes in die Kubistiese styl gemaak. In 1925 het Picasso ban de met die Surrealiste, veral [[André Breton]], aangeknoop.
Hy het ook in 1925 aan die eerste tentoonstelling van die Surrealiste deelgeneem, en hoewel hy nie 'n Surrealis was nie, was daar tog 'n surrealistiese sfeer in sy werk. Dit kom tot uiting in onder meer 'n versterkte emosionaliteit, soos te sien is in sy skildery ''Die dans'' (1925; Tate Gallery, [[Londen]]). Dit "het ook gelei tot die aggressiewe, vervormde skildery ''Baaiers''; wat hy tussen 1927 en 1930 geskilder het. Simboliese motiewe het toenemend belangrik geword en uiting gevind in mitologiese voorstellings waarin die Minotaurus, die stier (as beeld van die man) en die perd (as beeld van die vrou) 'n belangrike plek ingeneem het.
Hy het bale belang gestel in stiergevegte, wat hy as simbool van sy vaderland, Spanje, beskou het. In 1937 het Picasso die monochroom ''Guernica'' (Museum of Modern Art, New York) vir die Spaanse paviljoen by die wêreldtentoonstelling in Parys gemaak. Die skildery is gemaak na aanleiding van 'n lugaanval wat die Duitsers op die Baskiese stad Guernica gedoen het en is 'n skerp aanklag teen die gruweldade van die Spaanse Burgeroorlog.
Dit is nie net sy bekendste skildery nie, maar word ook beskou as die hoogtepunt van sy kunsloopbaan. ''Massamoord'' ''in Korea'' (1951) en ''Oorlog en vrede'' (1952) is met dieselfde afgryse weergegee, maar is minder ekspressief. In 1946 het hy hom in [[Antibes]] gevestig, waar sy vrolike, lugtige skilderye die tema "lewensvreugde" weerspieël het. Kort daarna het hy na [[Vallauris]] verhuis, waar hy sedert 1949 keramiekwerke gemaak het. Sedert 1950 het Picasso hom op die werk van die voorlopers van die [[Impressionisme]] toegelê: hy het 'n reeks van 15 variasies (1954/55) op die ''Vroue van Algiers'' van Delacroix geskilder, 44 variasies (1957) op ''Las'' ''meninas'' ("Die hofdames") van Velazquez, en verskillende weergawes (1960/61) van Manet se ''Le'' ''déjeuner sur I'herbe'' ("Middagmaal op die gras") en van David se ''Sabynse maagderoof'' (1962/63) gemaak.
In 1970 het hy met sy laaste tema begin, naamlik die skilder en sy model, 'n tema wat hy reeds vroeër in sy loopbaan uitgebeeld het. Picasso is op 8 April 1973 in [[Mougins]], [[Suid-Frankryk]], oorlede.