Mission Down Under: 2011
Great hê?! En neee.....dis nie 'n rang nie. Nogals jammer want wie 'n rang het , het die kans om te kan "rang-trek". Maar heellaas nie.
PIP staan vir "Parent Involvement Hours" en is 'n oulike konsep wat Ancke se skool gebruik om 'n soortvan "hidden Cost" in die skoolgeld in te werk. Ja elke ouer is verantwoordelik om 25uur se tyd aan die skool af te staan. Mens kan verskeie dinge doen om die ure "af te werk" soos kaartjies verkoop by die kermis, boeke oortrek (ja, hulle stuur die nie net huistoe met boetie nie, want dan lyk die groep s'n nie eenvormig nie!) waaraan ek 6 ure oor die naweek afgestaan het.
En dan is daar die WORKING BEE, in die Collins Dictionary beskryf as "a voluntary group working together for charity". Interessant. Dit was nie voluntary nie, maar uit plig. Nie charity nie maar vir die geldkas. Sien, as jy nie lus het vir die afsloof van die working bee nie, dan kan jy altyd die $35/h betaal in kontant (R511x25=R12 775) Nouja, nie die keuse wat ek met my salasris uitoefen nie. Toe gaan ek maar Saterdag-oggend 9h00 skooltoe . Ek dink Lettie sou geweldig trots gewees het op haar protégé. EK het gestofsuig dat die klap. Die skoolsaal is afgestof, gevee, daarna gestofsuig en ge-mop. Blink gelaat na 1,5 uur. Ons was 3. Daarna het ek die binnehof met besem aangedurf. Het julle onlangs plaveisel met 'n groot besem bygekom. Man gym is onnodig. Met al die sand, blare, grond ander vuilgoed opge-graaf en weggedoen het ek die paadjies om die geboue aangedurf, en daarna 'n hele vleuel se vensters gewas. Teen 13h00 het hulle die oggend gesluit verklaar en dank die hemel tog ook maar, want anders sou ek wragties nog stywer gewees het Gister. Dit het my sommer baie oud laat voel.
Op die einste punt van oud. Die ouens oor die radio my stasie (Mix-1-0-6) het vanoggend hierdie interessante gesprek: wat maak mens "oud voor jou tyd"? Toe kom daar goed soos "transition spectacles", sekere kleredrag en skoene met zippers... ja julle ken dit, daai pantoffel-agtige skoene met die gebreide bokante en die zipper voor-in-die-middel. En iemand sê toe nee dis daai stupid taalgebruik van die jongmense wat hulle crazy maak, en laat besef dat hulle nou oud word.
Ek is dus nou amptelik OUD!
Yeah, Sose to heeea bout the dramar yous had in Tuggers theees arvo. Yeaaeh, awas totes a devo bout it!
Overgesetsynde: "So jammer om te hoor van julle ongeluk in Tuggeranong(voorstad) vanmiddag, ek was verpletter deur die nuus"
Sose, Totes, Yous, Devos.....
En dan is daar maar net al die ander algemene "terme" en afkortings wat die mense oor die algemeen gebruik: Arvo (afternoon), Uni(university), Subi(Subaru...almal se gunsteling kar), Lippy(lipstiffie), Sunny(sonbril), Ambo(ambulans), Salvo(salvation army), Maccaz(macdonalds), BYO(bring-your-own...dis nou as jy restaurant toe gaan, om jou eie wyn te bring), RBT(random breathelizer test...op die pad), Chewy(kougom), Chrissie(kersfees), Bottle-O(drankwinkel), Brizzie(Brisbane), Barbie(braaier), Cab-sav(rooiwyn), Exy(duur),
Man, in Pretoria sou ons sommer gesê het hulle is kômmin met 'n k. O en die uitspraak is 'n dolligheid. Soms mis ek heeltemal wat hulle sê omdat alles wat ons as " 'n" (e) sou uitspreek by hulle 'n "ie" is. Soo bv. Die woonbuurt Flynn, wat hier Flieen is...dis crazeeee.
Elk geval hier is die bome nou die ene bloeisels. EK weet eerlikwaar nie hoe om daaroor te voel nie, want in SA het bloeisels daai opgewonde wip-in-die-stap-gevoel by my gebring, maar ons temperatuur was gister 'n skitterende 10 grade en sover vandag het ons nog net tot by 11 ( van die voorspelde 13,5) gevorder. So ek werk nog aan die koms van die wip-in-die-stap.
Met al die by-kryery is daar ook nog al die verloordery. EK het my beste swart baadjie verloor, omdat mense hier so aandring daarop dat hulle jou baadjie vir jou ophang by die "coat rack", en dan vergeet jy dit. Met die teruggaan op die spore het ek absoluut niks wysgeword nie. Ook het ek my valstanne (die "retainers") probeer eksta skoonmaak deur dit in warm water met koeksoda te week. Toe ek weer wou insit, was dit 'n paar nommers te klein gekrimp. Net $130 skade.
My arme ego het ook 'n geweldige knou en verlies aan waardigheid oorgekom. Ons is besig met 'n opleidingskursus in Revit, nuwe CAD-program, wat vir my ore aansit, en net met my brein REV as jy my vra. Die klomp jonges hier op kantoor het die grootste prêt, hulle dink dis 'n plesierigheid, maar ek sukkel my aja af.
Michael het sy eerste oogtand verloor. Wat 'n drama was dit die afgelope twee weke, omdat mens nie eers jou gewone stapelvoedsel van bake-beans kan eet as jou tand so los en geweldig pynlik is nie. Gelukkig verdwyn die pyn onmiddelik as dit visvinger-en-tjips-aand is. En wanneer daar roomys is weet niemand waarvan jy praat as jy seer-tand sê nie. Gelukkig het die tandmuis-cum-kerkmuis 'n $5-noot in sy reserwes gehad vir die gebeurtenis.
Al die "verliese" inaggeneem gaan ek my gladnie daardeur laat beroof nie. Want net as ek wil murmereer dan onthou ek dat dit vandag nog net 11 slapies is voordat my liewe ouers kom kuier. Man daar kom die huppel-in-my-stap met oordaad terug!
Posted by Mission Down Under at 18:10 No comments: Links to this post
Nie te lank nadat ons weg is en hier aangeland het nie, het ek eenkeer vreeslik selfvoldaan vir my ma geskryf dat ek regtig niks mis behalwe die mense waarvoor ek so lief is nie. In haar groot wysheid merk sy toe op dat ek miskien moet stadig met wat ek mis en wat nie. .."Gee tyd my kind". Ja en daar sit ek nou. Riette het vir my geskryf ( ja Pretoria... as jule al ooit gewonder het of dit kan sneeu daar... daar is nou 'n kans) en gevra: Wat mis jy en wat mis jy nie? Dit was enigmatiese woorde, want dit het my kwaai aan die dink gesit. Noudat ek gedurig ingedagte is het ek besluit om te begin neerpen... en hier volg dit.
Wat mis ek:
ek mis Afrikaans
· My huis, met wye oop areas, baie lig, groot kombuis, spenskas, dubbeldeure, bay-windows, tuin...stop! STOP!
· Die grasperk...however klein
· Lettie, nie vir die werk nie, vir die gesels, sy het my lewe wyer gemaak, sy is 'n amazing Christen.
· Constantia Market Gardens... met Maria (my friend!!) Albert, John... en hope vars groente en vrugte, veral stroopsoet pyn appels, spanspekke, beet en Piesangs. Die pynappels hier is meestal suur. Die beet kos hulle gewig in goud, en die piesangs kos so R110,00/kg. Die rede vir die duur prys is die vloede in Queensland wat in Januarie bykans al die piesangplantasies uitgeroei het.
· TAB, Water hier is lekker soet en drinkbaar.... maar Herman was mos maar kwaai oor sy "black gold"
· Newlands Spar. EK het presies geweet waar is alles. DIt was so bekend, en ek het die mense wat daar werk geken, en hulle vir my, ons het altyd lekker gegroet!
· Die uiters vriendelike dierbare swart manne daar by WaterGlen Postnet, waar ek al my stationary en printwerk gedoen het. Daar was altyd 'n grappie, 'n geselsie.
· Menlopark Laerskool... en veral die lekker kuiers en gesels by die herwin, rooshek, bid-groep, en die juffrouens. Die swembad wat my laat dink aan somer.
· Die reuk van die grasperk as dit gesny is deur liewe Gabriel, ja en hom ook.
· Braaivleis... en alles wat daarmee gepaard gaan, veral Groenkloof Boerewors.
· Ek mis Ocean Basket, Cappucinos, Tennisbeskuitjies en Mr.Sweet Nougat.
· Ek mis Woolies vir kos, klere en veral kinderklere. Mr Price Home, Pepstores.
· Ek mis Sarie-Kos, Idees-tydskrif, Radio 702, John Robby, David O'Sullivan en selfs Jacaranda, veral Diane en Darren soggens... ek mis 'n sin vir humor
· Ek mis die BlouBulle....daai gesigte wat soos eie vriende voel... Victor, Morne, Wynand... gits ek mis selfs 'n paar Stormers en Sharks-gesigte!
· Ek mis die aanddiens by Oosterlig, N.C. se Band.
· Vol sinne met vol woorde: hierdie een verdien sy eie skrywe!
· Politiek... by die kerk, die skool, die kantoor in die land...ag noem dit!
· My grootgenoeg ingeboude kaste en ruim en-suite badkamer.
· My kinders se slaapkamers.
Wat/wie ek die meeste mis:
My mense, my ouers, my familie, ons vriende en my vriendinne, my kinders se maats, en hulle ouers, en die swemmers se ouers, die mense in die gemeente, Herman se kollegas en die kerkkantoor-personeel, tannie Magdaleen en Tannie Janine.
Wat mis ek nie:
· Die beams wat altyd gestel moet wees.
· Die vullis wat net SOMS gehaal word, of soms vir 'n paar ekstra dae daar staan
· Die sluit agter jou,konstant.
· Liewe Julius...
· Fotos van dooie Renosters met gapende, bloedlopende wonde aan hulle snoete en oumense wat huil deur blou en bloedbelope oë oor 'n lewensmaat se dood.
· Die tydig-en-ontydige gelui vban die voordeurklokkie, en dan staan daar een van die gereelde en soms net 'n totale onbekende gesig van 'n bedelaar, met of sonder 'n lys. Nie dat ek omgegee het om te help nie, net dat daai gevoel van hulpeloosheid en die weersin om gekonfronteer te word met ander se hulpeloosheid midde-in jou goed-voorsiene lewenstyl....en die onwete of dit help of vererger?
· Die taxis wat 'n bestuurstyl van hul eie het.
· Die pretensie van Pretoria-Oos
· Die gedurige hoop dat daar weer 'n job sal inkom.
Wat ek gaan mis as ek die dag Canberra moet verlaat:
· Heldergroen, -blou en –rooi pappegaaie in die bome van my "tuin". Groot vet wit Cockatoos met geel kuiwe wat vreeeeslik raas as hulle vlieg, ons eie hadedas.
· Mense wat net so total en al "oor hulself gekom het"...wie gee om as jy in jou knypbroek wil loop, of 'n hoed en pak wil dra soos my oupa het en dan 'n pienk stootwaentjie wil stoot vir vyf kilometer, of daai ou wat sneeuski's met wiele onderaan gebruik en homself op die fietspad werk toe "roei".
· Ziplock sakkies in ELKE grootte.
· Die pas en wetsgehoorsaamheid op die pad en die verkeer (eintlik gebrek daaraan).
· Aldi... my supermark.
· Fietse... baie daarvan, vinnigers, stadiges, die met stoeltjies vir babas op, die met klein sleepkarretjies aan waarin kleuters saamry.... en hulle is veilig... niemand gaan hul platry nie... selfs op die snelweg.