Mamertine gevangenis - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die Mamertine gevangenis in Rome, ook bekend as Oulike Mamertino, is 'n ou gevangenis wat vermoedelik so vroeg as die sewende eeu vC dateer. Die Romeine het tot in die vierde eeu nC die Mamertynse gevangenis in die Republikeinse en Imperiale tydperke gebruik, terwyl teregstellings ook plaasgevind het.
Die Christelike legende sê dat die Mamertynse gevangenis die plek was waar die heiliges Petrus en Paulus opgesluit was. Volgens hierdie verslae het Peter daarin geslaag om 'n bron in sy sel te skep, sodat hy op sy selmaats en wagte kon doop.
Vandag word die oorblyfsels van die Mamertine -gevangenis gevind onder die kerk van San Giuseppe dei Falegnami naby die Forum Romanum. Donker en vochtig word toegang tot die kerkers verkry via 'n kronkelende trap en bied 'n blik op die gruwels wat misdadigers van antieke Rome beleef het.
Dit is ook die moeite werd om op te let dat naby die Mamertine -gevangenis (sommige hiernaas sê) die plek van die Gemonian -trappe sou gewees het, wat ook berug was as teregstellingsplek in antieke Rome.
Die Mamertine -gevangenis was een van die wreedste in die antieke wêreld. Dit is geskep tydens die era van die Romeinse konings iewers tussen 640 en 616 vC. Dit is aan die voet van die Capitoline Hill in Rome geleë en was destyds die enigste gevangenis in die stad. Volgens Livy was dit die vierde koning van Rome, Ancus Marius, wat die bou van die gevangenis beveel het. Die Romeine was die eerste om gevangenisstraf in te stel as 'n vorm van straf, en die Mamertyn bly eeue lank in gebruik.
Dit is opmerklik dat die Mamertine baie verskil van die gevangenisse van vandag. Dit was ondergronds en bestaan ​​uit boonste en onderste selvloere. U het slegs toegang tot die onderste sel via 'n gat in die boonste sel en op die vloer van die vloer. Die boonste gevangenis is trapeziumvormig, en daar is 'n gedenkplaat met die naam van bekende gevangenes en hul oorsaak van dood. Daar is nog 'n gedenkplaat met die name van heiliges en martelare saam met die mense wat hulle gemartel het. Daar word gesê dat beide Petrus en Paulus in die Mamertine gesterf het.
Die onderste kamer word Tullianum genoem, na sy bouer, Servius Tullius, en is geleë in 'n rioolstelsel onder die stad. Hierdie deel van die Mamertine is ontwerp vir die misdadigers wat tereggestel moet word, terwyl die boonste deel vir marteling was. Volgens Sallust was die Tullianum 12 voet ondergronds en vies as gevolg van die vuilheid en stank. Gevangenes in die Tullianum is gewoonlik deur middel van verwurging tereggestel, anders moes hulle honger sterf. Daar was ook 'n ysterdeur wat oopgemaak is toe die Romeine lyke in die Tiberrivier wou gooi.
Daar is 'n lang lys van beroemde individue wat in die Tullianum gevange gehou en/of tereggestel is. Dit sluit in koning Jugurtha van Numidia wat in 104 vC aan hongersnood gesterf het, Vercingetorix, leier van die Galliërs, wat daar gevange gehou is voor sy teregstelling in 46 vC, en Publius Cornelius Lentulus Sura, wat een van die hooflede was van die Catiline Conspiracy en uitgevoer in 63 nC.
Invloed van die Christendom
Die pasgale toegewing. Op grond van 'n edik van Valentinianus I in 367 is alle gevangenisse tydens Paasfees geopen en is die gevangenes vrygelaat. Hierdie bevel is die indulgentia pascalis. Die voorreg is nie uitgebrei na diegene wat gearresteer is weens heiligmaking, vergiftiging, verraad, egbreuk, verkragting of moord nie. Valentinianus die Jongere, Theodosius en Theodoric het soortgelyke bevele uitgereik, maar hulle het ook herhalings uitgesluit.
Die reg op asiel. Onder Konstantyn het die Kerk asielreg, wat ook deur sy opvolgers verleen is. Karel die Grote het in 'n hoofletter gesê dat niemand met 'n toevlug na 'n kerk hom met geweld mag ontneem nie, maar ongemaklik moet wees totdat die hof sy beslissing uitgespreek het. Hierdie voorreg is mettertyd misbruik en is gevolglik afgeskaf. Die asielreg is nie uitgebrei tot egbrekers, ravishers van jong meisies of openbare skuldenaars nie; dit was beperk tot diegene wat onregverdig nagestreef is.
Die reg van voorbidding. Die biskoppe het die reg gehad om die burgerlike regter te vra om veroordeelde gevangenes te vergewe, veral diegene wat gereeld ter dood veroordeel word, maar hulle het versoek dat gevangenes ontslaan word.
Invloed van die pousdom
Die invloed van die pousdom was ook baie groot, en die gevangenisstelsel in Rome het 'n voorbeeld geword. Pous Eugenius IV (1435), Paul V (1611) en Innocent X (1655) het regulasies aangeneem om die omstandighede van gevangenes te verbeter, totdat Clement XI (1703) uiteindelik die belangrikste verandering aangebring het wat nodig was om te verbeter die strafstelsel: die bou van 'n huis van teregwysing vir jeugdige oortreders, soos opgeteken in die inskripsie op die façade "Perditis adolescentibus corrigendis instituendisque ut qui inertes oberant instructi reipulicae serviant" sonder opleiding, was nadelig vir die staat, kan, met opleiding, hom tot diens wees). Die metodes om skuldiges terug te eis was skeiding, stilte, werk en gebed. Elke gevangene het in die nag sy sel gehad, maar almal het bedags gemeen. 'N Godsdienstige broederskap het toesig oor hulle gehou en hulle opleiding onderneem. Elkeen het 'n vak geleer en is aangemoedig deur 'n stelsel van belonings. Die strawwe het bestaan ​​uit brood- en waterdieet, werk in hul selle, swart gate en geseling. In die groot werkswinkel van die gevangenis was die leuse: "Parum est coercere improbos poena nisi probos efficias disciplina" (Dit help min om die goddeloses te straf, tensy jy hulle met dissipline hervorm). In 1735 het Clement XII 'n gevangenis vir vroue opgerig op die model van St. Michael's. As Clement as die skepper van die moderne boetesisteem beskou word, moet daarop gewys word dat in Amsterdam die beginsel van skeiding snags en gemeen werk gedurende die dag in 1603 ingestel is (Von Hippel, "Beitr & aumlge zur Geschichte der Freiheitstrafe" in "Zeitschr. Fur die Gesch. Straf.", 1897, p. 437 en Roux, "Revue p & eacutenitentiaire", 1898, p. 124 vierkante meter), en dat die werk van die Nederlanders baie navolgers in Duitsland en Italië geïnspireer het, waar geleerde regsadvies het verklaar dat die hervorming van die skuldige die voorwerp van straf is (Rivi & egravere, "Revue penitentiaire", 1895, p. 1152). 'N Priester, Filippo Franci, het, nadat hy in Venesië en Napels geëksperimenteer het oor die effek van die skeiding van gevangenes volgens geslag, ouderdom en sosiale rang, daarin geslaag om sy toevlugshuis in Florence te maak (casa pia di refulgio), deur die toepassing van individuele skeiding, 'n modelinstelling vir die korrektiewe opvoeding van kinders.
Invloed van die godsdienstige ordes
In die Middeleeue het die Kerk godsdienstige ordes gestig wat hulself met 'n gelofte verbind het tot die verlossing van gevangenes van die Trinitariërs, of Mathurins, gestig in 1198 deur Johannes van Matha en Felix de Valois, en die Nolascans, gestig in 1223. In Spanje, Frankryk, en veral Italië, was daar boonop verenigings of broederskap wat probeer het om die toestand van gevangenes te verbeter: die Confraternit & agrave della Misericordia en die Compagnia di Santa Maria della croce al Tempio detta de Neri in Florence, die Pia Casa di Misericordia by Pisa, die Casa della piet & agrave in Venesië, ens. Behalwe die gevangenisse, afhangende van die staat, was daar tronke onder die beheer van die godsdienstige owerhede. Elke klooster het een of soms twee gevangenisse gehad waarin godsdienste opgesluit was. Die gevangenisstraf was tydelik of ewig. Die skuldige moes boete doen en sy weë wysig. Hy was geïsoleerd en dikwels vasgeketting. Oor die algemeen was die dissipline streng, maar nie gereeld word lyfstraf by die gevangenis gevoeg en die gevangene brood en water aangetrek. Die Kerk het die reg gehad om geestelikes te straf vir strafregtelike oortredings en het sy eie biskoplike tronke, maar vanaf die middel van die sestiende eeu, as gevolg van die veranderde verhoudings tussen Kerk en Staat, het die privilegium fori verdwyn en die staat hervat sy reg om geestelikes te straf in nie-godsdienstige aangeleenthede. In die biskoplike tronke is geestelikes sagter behandel as die monnike in kloostergevangenisse, maar in sekere gevalle was die dissipline baie streng. Die kerk het ook jurisdiksie oor die leke in oortredings van godsdienstige aard. Uiteindelik het dit 'n nuwe prosedure geskep, wat verskil van die gewone, nl. Die inquisitoriale prosedure in gevalle van dwaalleer. Gevangenisstraf was die strengste straf wat die inkwisiteurs direk kon opdoen. Volgens die inquisition -teorie was dit nie eintlik 'n straf nie, maar 'n middel vir die skuldige om vergifnis vir sy misdade te verkry, en om te verander en tot bekering te kom, terwyl noukeurige toesig hom verhinder het om die res van die kudde te besmet. Die gevangenes was onderworpe aan twee regimes: die ernstige en die mildere, maar in elk geval het die gevangene slegs brood en water gekry, wat hy in 'n sel was, en alle kommunikasie verbied, hoewel laasgenoemde bepaling nie streng toegepas is nie. Diegene onder die ligter dissipline kan, as hulle hulle goed gedra het, 'n bietjie oefening in die gange doen, 'n voorreg wat ook aan bejaardes en siekes toegeken word. Diegene wat tot die ernstige regime veroordeel is, is in 'n smal donker sel vasgemaak, soms is hulle aan die mure vasgeketting. Die gevangenisse is gebou sonder om die gesondheid of gerief van die gevangenes in ag te neem, en die toestand van die laasgenoemde was ellendig. Die Inkwisisie het soms die straf verminder of vergoed. Die vergifnis was ad tempus, vir 'n langer of korter tydperk, volgens die geval.
Mamertine Gevangenis Rome
Die Mamerine Gevangenis is in die 7de eeu vC gebou en is dus die oudste gevangenis in Rome. Konstruksie is beveel deur die 4de koning van Rome, Ancus Martius. Tot die Middeleeue is hierdie ou staatsgevangenis genoem Tullianum.
Die funksie was aanvanklik waarskynlik die van 'n waterput wat uit 'n klein put in die vloer gekom het.
Oor die algemeen is gevangenes nie baie lank hier aangehou nie. Of hulle is tereggestel, of na 'n geruime tyd het hulle net honger gesterf.
Volgens die legende strompel Sint Petrus op pad af in die gevangenis en laat sodoende 'n afdruk van sy kop in die muur.
Die twee heiliges, wat in die donker opgesluit was, het daarin geslaag om water op te tower. Die wagte Processo en Martiniano was so beïndruk dat hulle onmiddellik tot bekering gekom het en hulle gevangenes laat ontsnap het. Die Latynse woord vir " plas water " is tullus, en daarom is die gevangenis ontbied Tullianum.
Ander VIP's wat tyd in die Mamertine gevangenis was die koning van Numidië en die Galliese leier Vercingetourix, wat probeer het om sy mense in opstand te bring Caesar (52 vC).
In die 15de eeu word die tronk as 'n heilige gebou beskou. Dit is toegewy aan San Pietro in Carcere ("Saint Peter in Prison ").
Die huidige marmergevel dateer uit die jaar 40 vC en dek die oorspronklike tufsteen, wat twee eeue tevore gemaak is. 'N Inskripsie toon die name van twee konsuls, C. Vibius Rufinus en M. Cocceius Nerva.
Die ingang maak oop in 'n trapezium, wat die versorger. Onder hierdie ruimte is 'n ronde kamer, wat die werklike is Tullianum. Tot nog te lank gelede kon hierdie ruimte slegs deur 'n gat in die vloer ingegaan word, maar deesdae is daar trappe wat afloop. Die gat self is nou bedek met 'n ysterhek.
Daar was moontlik 'n kleiner ingang in die regtermuur. Dit was bo die huidige straatvlak geleë en is nou opgemaak. Destyds is daar ander kamers gebel Lautumiae, wat in die taffelsteen uitgegrawe is.
Daar is twee plate op hierdie muur, waarvan die eerste die bekendste gevangenes bevat en hoe hulle gesterf het. Die ander een noem die gevange martelare en heiliges en wie hulle vervolgers was.
'N Ysterdeur agter in die Tullianum het waarskynlik gelei tot die rioolstelsel, wat genoem is Cloaca Maxima. Dit is moontlik dat dit gebruik is om van die lyke ontslae te raak, wat dan deur die riool dryf om in die rivier Tiber.
'N Altaar met die borste van die heiliges Petrus en Paul word teen die agterste muur geplaas.
'N Politieke instelling
Dit is belangrik om op te let dat Livy die oorspronklike ligging van die draer plaas in die middel van die stad, en kyk uit oor die forum. Inderdaad, die versorger is nie net gebruik as 'n fisiese ruimte waar veroordeelde vyande van die staat aangehou en tereggestel kan word nie, maar ook as 'n metaforiese herinnering aan die mag van die Republiek of die keiser, en die plasing daarvan in die stad was beduidend. Dit was die fisiese manifestasie van mag - die reg van die Republiek of keiser om die wet op die ernstigste manier op te lê.
Een manier waarop hierdie krag geopenbaar is, was tydens die triomftog. Die versorger was 'n belangrike stop tydens die optog. Die doel van die triomftog was om die oorheersing van die oorwinnaar oor die vyand aan te toon, en dikwels was krygsgevangenes deel van die optog, en die leier van die vyand was die hoogtepunt. Die openbare teregstelling van die vyand aan die staat, hetsy die persoon die leier was van 'n vyandelike volk of 'n Romeinse burger wat van hoogverraad aangekla is, is 'n skouspel wat die hele bevolking kan sien. Die versorger was deel van die politieke aspek van die forum. Dit was naby die forum geleë, want dit was die middelpunt van die Romeinse lewe en politiek.
In Teen Verres, Skryf Cicero: 'Diegene wat 'n triomf vier, bly die teregstellings van die vyand se leiers tydelik, sodat die mense van Rome die pragtige skouspel en die beloning van oorwinning kan aanskou wanneer hierdie manne in die triomf staan. Maar toe die waens in die optog begin draai van die Forum na die Capitoline, beveel hulle dat die gevange leiers na die dood in die gevangenis [Carcer] gelei moet word. So maak op dieselfde dag die bevel van die oorwinnende generaal en die lewe van die verslane vyand 'n einde. " (Cicero, Teen Verres 5.77. Aicher, p. 55.) Josephus bevestig in sy beskrywing van die triomf van Vespasianus van 71 nC dat die leier van die vyande tereggestel is. (Josefus, Die Joodse Oorlog 7.132-155. Aicher, p. 57)
Daar is verskeie bekende gevalle waarin die versorger is gebruik — twee sal hier dien as illustrasies, die opsluiting en teregstelling van Vercingetorix en van die Catilinarian -samesweerders.
Eerstens het die leier van die Averni -stam van Galliërs, Vercingetorix, hom oorgegee aan die keiser na die slag van Alesia in 52 vC. Hy is opgesluit en daarna gedwing om deel te neem aan Caesar se triomftog van 46 vC. Aan die einde van die parade is hy deur 'n tou met 'n tou in die Tullianum laat sak, met sy beul, en in die donker onthoof. (Deutsch, 101 Plutarch, Die lewe van Julius Caesar, artikel 27 Cassius Dio, Romeinse geskiedenis, boek 40, afdeling 41). Hier is die versorger word gebruik om die oorheersing van die Republiek te bevestig oor mense wat hulle as 'barbare' beskou. Interessant genoeg het dit ook die gevangene laat sterf met 'n mate van waardigheid wat nie eens aan die laer klas gegee is nie.
In die Romeinse Republiek het Romeinse burgers sekere beskerming in die wet verleen. Hulle kan tereggestel word vir ernstige misdade soos verraad, maar die enigste teregstellingsmetode wat as geskik vir 'n burger geag is, was onthoofding. Op hierdie manier is burgers toegelaat om te sterf op 'n waardige manier wat geskik geag is vir hul sosiale status. Daarteenoor kan slawe en nie-burgers na die diere gestuur word, in 'n gladiatoriese geveg gedwing word of tot sterwe in die myne gevonnis word, of hulle kan gekruisig word. Namate burgerskap uitgebrei het, het dit minder waardevol geword as 'n merker van sosiale status. In 212 het Caracalla die burgerskap uitgebrei na feitlik alle inwoners van die Romeinse Ryk. Die kategorie van eerlikhede (hoër klas) en humiliores (laer klas) het die onderskeid tussen burger en nie-burger vervang, en eerlikhede is beskerming gebied wat voorheen tot burgers beperk was. Om toe te laat dat vyande van oorlog deur privaat onthoofding tereggestel word, behandel die Romeine hulle amper met dieselfde respek as wat hulle burgers behandel of eerlikhede.
Die tweede illustrasie het plaasgevind in 63 VHJ, toe Cicero as konsul die samesweerders van Catilinarian probeer het. Hulle is skuldig bevind, maar sonder dat hulle toegang tot hul reg op appèl gegee het, het Cicero hulle na die versorger en hulle tereggestel. Soos Sallust inskryf Oorlog teen Catiline, "Het Cicero as konsul [in 63 v.G.J.] besluit om dit [die doodvonnis] voor die aand uit te voer om verdere verwikkelinge te voorkom en beveel die gevangenisbeamptes om alles voor te berei wat nodig is vir die teregstelling. Nadat hy wagte rondgesit het, het hy Lentulus persoonlik na die gevangenis gelei. [...] In hierdie kamer [die Tullianum] is Lentulus laat sak, en die teregstellers van diegene wat kapitaalmisdade pleeg, het gedoen soos hulle gesê is en hom verwurg. So het 'n patrisiër van die gesiene familie van die Cornelii en voormalige konsul in Rome sy lewe beëindig op 'n manier wat nie sy geboorte waardig was nie, maar sy karakter en sy eie dade. Cathegus, Statilius, Gabinius en Caeparius sterf op dieselfde manier. " Sallust, Oorlog teen Catiline 55. (Aicher, bl. 70)
Dit is interessant om op te let dat vyande van die staat dieselfde waardigheid en voorreg geniet om tereggestel te word op dieselfde manier as wat burgers toegelaat is. Hulle is toegelaat om privaat teregstelling deur onthoofding of verwurging. Boonop het die manier waarop die Catelinarian -samesweerders behandel is, tereggestel in die Tullianum, hulle op dieselfde vlak van Vercingetorix en ander vreemde vyande geplaas. Dit kan 'n opsetlike byvoeging van Cicero wees, omdat dit hulle byna van hul burgerstatus verwyder en Cicero meer geldigheid gee om hulle te behandel soos hy gedoen het. Hierdie gevalle dui op die komplekse politieke en sosiale konnotasies wat met die versorger. Dit dien nie net 'n gevangenis nie - hoewel natuurlik nie vir straf of teregwysing nie, maar vir aanhouding en teregstelling - maar 'n simbool van mag, 'n politieke instelling en 'n uitdrukking van sosiale orde.
Mamertine Gevangenis - Geskiedenis
Die Mamertine -gevangenis, ook bekend as die Tullianum, is geleë aan die oostekant van die Capitoline -heuwel, aangrensend aan die Forum Romanum, en naby die boog van Septimius Severus, en onder die kerk van San Giuseppe dei Falegnami. Die gevangenis het bestaan ​​uit twee gewelkamers, die een bo die ander. Daar word dikwels na die onderste kamer verwys as die 'Tullianum', aangesien daar vermoed word dat die kamer oorspronklik as 'n waterbak gebou is.
Die naam "Mamertine" kom van die Middeleeue af, waarskynlik om die beweerde verband met die legendes rondom Sint Petrus te versterk. Die antieke Romeine het die webwerf eenvoudig 'carcer' genoem, wat algemeen vertaal word as 'gevangenis'. Die "versorger" was die enigste gevangenis in die antieke stad, en was voorbehou vir belangrike staatsgevangenes, dikwels voor hulle tereggestel was.
Die legende dat Sint Petrus en Paulus hier opgesluit was, kom blykbaar uit die vyfde eeu, hoewel dit nie die feit uitsluit dat dit waar kan wees nie. Dit is moontlik dat Paulus hier in die tronk kon sit voordat hy tereggestel is in Aquas Salvias, en Petrus voor sy teregstelling in die sirkus van Nero op die Vatikaanheuwel. Paulus het verskeie kere in sy briewe oor sy gevangenisstraf geskryf, sien byvoorbeeld Filippense 1:13. Die legende aangaande die fontein, waar die heilige Petrus veronderstel was om die bron in die gevangenis te laat opwel, sodat hy sy medegevangenes kon doop, kom uit baie later tye.
Daar word vermoed dat die bovertrek, op 'n vlak wat vroeër in die ou tyd die grondvlak van die gevangenis was, dateer uit die tweede eeu v.C. Die mure is gemaak van blokke tufa waarop 'n gedenkplaat aangebring is waarop die name van die gevangenes is wat die mees gevierde gevangenes is. Aan die agterkant is 'n klein alter met borste van beide Sint Petrus en Paulus. Oorspronklik is toegang tot die onderste kamer verkry deur gevangenes deur 'n gat in die vloer te gooi of te laat sak. Om veiligheidsredes is die gat deesdae bedek met 'n metaalrooster, met toegang tot die onderste verdieping via 'n stel relatief moderne trappe.
Die sirkelvormige onderste kamer of Tullianum, is waar die veroordeelde gevangenes gegooi en soms verwurg is. Hier kan 'n klein altaar gesien word, ondersteun met 'n reliëf van Sint Petrus wat sy medegevangenes doop. Op die voorkant van die alter staan ​​die onderstebo kruis van Sint-Pieters teen 'n rooi marmer agtergrond, wat uitbeeld dat hy onderstebo gekruisig is. Op die vloer aan die voorkant van die alter is 'n ronde opening wat na die fontein lei, waarvan die water gesê word: die heilige Petrus doop sy medegevangenes en wagte.
Hoe was die Romeinse gevangenisse in die tyd van Paulus?
In die Nuwe Testament hoor ons baie dat Christene in die gevangenis is - veral Paulus. Trouens, hy het sy brief aan die Filippense geskryf terwyl hy in 'n Romeinse gevangenis was! Ons het inligting bymekaargemaak uit die ESV Archeology Study Bible sodat u meer te wete kan kom oor hoe Romeinse tronke was.
PAULUS SKRYF DIE FILIPPE UIT DIE TRONK
In die Romeinse wêreld was gevangenisstraf selde 'n langtermynstraf. Die meeste gevangenes wag op verhoor of teregstelling. Skuldenaars kan gevange gehou word totdat hul vriende of familie die skuld betaal het (Matt. 18:30). Die lengte van gevangenisstraf hang af van die vinnigheid van 'n verhoor, wat veral jare lank veral in politieke sake uitgestel kon word. Voorwaardes van gevangenisstraf hou nou verband met die status van die gevangene. Nie-Romeinse burgers, selfs met 'n hoë status, is dikwels hard behandel. Daarteenoor was huisarres gewoonlik gemakliker vir die gevangene, wat gewoonlik fisies aan 'n wag vasgeketting was, maar steeds besoekers kon huisves.
Paulus het 'n wye verskeidenheid Romeinse gevangenisstoestande beleef. Hy was vasgeketting in 'n gemeenskaplike aanhoudingsel in Philippi (Handelinge 16: 23–30), opgesluit in waarskynlik beter omstandighede in die praetorium in Cesarea (Handelinge 23:35), en in relatiewe gemak gehou terwyl hy in huisarres in Rome was (Handelinge 28 : 16). In Rome was Paulus verantwoordelik vir die behoud van homself tydens sy gevangenisstraf, insluitend sy etes en klere (Handelinge 28:30). Paulus se Romeinse burgerskap beteken dat hy in aanmerking kom vir 'n daaglikse voedselvergoeding, maar Paulus was afhanklik van sy vriende en medegelowiges om hierdie voedsel te voorsien. Terwyl hy onder huisarres in Rome was, is Paulus deur die soldate van die elite Praetorian Guard bewaak.
NADAT PAULUS PHILIPPERS GESKRYF HET
Uiteindelik, toe hy later weer in hegtenis geneem en tereggestel is (waarskynlik 'n paar jaar na hierdie brief), is Paulus waarskynlik in 'n ondergrondse sel iewers in Rome geplaas. Dit is moontlik dat hy toe in die Roman Mamertine -gevangenis in die Roman Forum opgesluit is. Dit was hier waar groot veroordeelde vyande van die staat gewurg of aangehou is voordat hulle van die Tarpeiaanse rots op die Capitoline Hill gegooi is. As Paulus egter buite die stad deur 'n swaard tereggestel is, soos die latere tradisie beweer het, sou hy waarskynlik nie in Mamertine opgesluit gewees het nie.
MEER INLIGTING OOR DIE BOEK VAN FILIPPENSE
Paulus is die verklaarde skrywer van Filippense, en hoewel Timoteus in 1: 1 as 'n mede -outeur gelys word, is dit duidelik Paulus se hoofstem. Timoteus was moontlik Paulus se amanuensis, of sekretaris. Die brief is aan die Christene in die Romeinse kolonie Philippi geskryf. Sommige geleerdes het voorgestel dat die huidige sendbrief twee outentieke briewe van Paulus kombineer, met die eerste brief wat by 3: 1 eindig ("Uiteindelik, my broers ..."). Paulus elders gebruik egter "uiteindelik" in die middel van 'n brief (1 Tess. 4: 1 2 Tess. 3: 1 vgl. 1 Pet. 3: 8).
Paulus het hierdie brief geskryf terwyl hy in 'n Romeinse gevangenis was, en die datum van die samestelling van Filippense hang af van waar Paulus in die tronk was. Sy verklarings aan die Filippense oor sy moontlik naderende dood (bv. Fil. 1:20) dui aan dat die brief heel waarskynlik uit Rome geskryf is, miskien in 62 na Christus. .
Die kerk in Filippi het 'n spesiale betekenis vir Paulus gehad, aangesien dit die eerste kerk was wat hy in Europa gestig het (sien Handelinge 16: 6-40). Die eerste bekeerling was Lydia, 'n verkoper van pers doek, en vroue het steeds 'n prominente rol in die Filippynse kerk gespeel (bv. Fil. 4: 2). Sy kort opsluiting in Filippi (Handelinge 16: 23–40) sou Paulus se latere gevangenisstraf wat in hierdie brief genoem word, nog erger maak vir die Filippense, veral vir die bekeerde Filippynse tronkbewaarder. Paulus het Philippi 'n paar keer na sy eerste vertrek besoek, en die kerk het aktiewe ondersteuning vir sy bediening behou (Fil. 4: 15–16). Gevangenisstraf het 'n sosiale stigma meegebring, en dit sou maklik gewees het vir die Filippense om op hierdie stadium die rug op Paulus te draai, maar hulle bly getrou aan hom. Paulus skryf dus van sy dankbaarheid vir die Filippynse kerk en vir hul lojaliteit aan die evangelie.
ESV ARGEOLOGIE STUDIE BYBEL
Hierdie blog is aangepas uit aantekeninge in die ESV Archeology Study Bible. Hierdie bron wortel die Bybelse teks in sy historiese en kulturele konteks. Dan bied dit lesers 'n raamwerk vir 'n beter begrip van die mense, plekke en gebeure wat in die Skrif opgeteken is. Met hierdie kennis sal Christene beter toegerus wees om die Bybel in hul daaglikse lewens te lees, te bestudeer, te verstaan ​​en toe te pas.
Die ESV Archeology Study Bible is deel van die ESV Study Pack, 'n versameling wat met die hand uitgesoek is en bevat alles wat u nodig het om die woord van God effektief te bestudeer en toe te pas. Kom meer te wete oor Study Packs.
Rome om die ou Mamertynse gevangenis weer oop te maak
Gevangenis by Roman Forum sal heropen met nuwe besoekersgeriewe .
Die Mamertine-gevangenis by die Roman Forum sal op 21 Julie weer vir die publiek oopmaak, na 'n jaar lange sluiting om argeologiese werk moontlik te maak en die installering van multimedia-besoekersfasiliteite.
Die 3000 jaar oue Carcer Tullianum, geleë onder die 16de-eeuse S. Giuseppe dei Falegnami-kerk in die noordoostelike hoek van die Forum naby die Vittoriano-museum, is die oudste gevangenis in Rome.
Volgens die populêre legende het die gevangenes van die gevangenis St Peter ingesluit, hoewel die Katolieke ensiklopedie verklaar dat daar geen 'betroubare bewyse' is van die gevangenis van die heilige daar nie.
Die stad sal na verwagting ook op 21 Julie 'n nuwe ingang na die Roman Forum, langs die heropende gevangenis, oopmaak, volgens Francesco Prosperetti, die superintendent vir argeologiese erfenis in Rome en rsquos.
Prosperetti het ook gesê dat die uitgange van die Forum in S. Teodoro en by Clivo Palatino binne 'n paar maande aktief sou wees as deel van die planne om die toegang tot die Roman Forum te verbeter.
Die nuus volg op die onlangse eksperimentele opening van 'n nuwe ingang by die Colosseum.
Die Mamertine-museum kan besoek word op Saterdae, Sondae, Dinsdae en Donderdae, elke halfuur van 09.00 tot 12.00 en van 14.00-16.00. 'N Maksimum van 15 mense mag tegelyk ingaan, sien Opera Romana Pellegrinaggi -webwerf vir meer inligting.
In haar jeug as opvoeder van die koninklike Masedoniese, maar deeglik gehelleniseerde familie van die Ptolemeërs, wat in 305 vC gestig is deur die generaal van Alexander, metgesel en historikus Ptolemaeus I Soter (ongeveer 367 – 282 v.C.), het sy haar bygestaan talent vir tale en sy was die eerste in die gesin wat die Egiptiese taal geleer het, maar het ook Ethiopies, Troglodyte, Hebreeus of Aramees, Arabies, 'n paar Siriese taal gepraat, miskien Siries – Median, Parthian en Latyn in bykomend tot haar geboorteland Koine Grieks.
Vanaf 81 v.C. het chaos, moord en baie onverantwoordelike finansiële beplanning binne die koninklike familie geëindig met die Romeine, aanvanklik onder Sulla – se titulêre oorname van Egipte as onderpand vir uitstaande lenings. Kleopatra se vader Ptolemaeus XII het as 'n kliëntekoning van Rome opgevolg met sy naels van 80 tot 58 v.C. en weer van 55 tot 51 v.C. met 'n klein onderbreking toe hy af en toe deur sy dogter afgesit is en Cleopatra se ouer suster Berenice IV.
Teen die somer van 49 v.C. het Cleopatra teen haar broer baklei en verloor, toe die seun van Pompeius, Gnaeus Pompeius, uit Griekeland aankom met 'n versoek om militêre hulp teen Caesar, wat beide deur Ptolemeus en Cleopatra toegestaan ​​is in hul laaste gelyktydige besluit. . Uiteindelik moes sy na Romeinse Sirië vlug, waar sy probeer het om troepe te vind vir 'n inval in Egipte. Tog het die inval gou tot stilstand gekom, en sy is gedurende die winter gedwing om buite die stad Pelousion in die Oos -Nyldelta te kampeer.
What surprised me most about the prison was its ligging. The prison overlooks the Roman Forum and Palatine Hill the epicenter of political, religious, commercial, and judicial power in ancient Rome. Some have called the Roman Forum the most celebrated meeting place in all of world history.
Kyk die video: Alloo in de Gevangenis Een grondige celcontrole (November 2021).
Borsbeeld van keiser Augustus
Slag van Magnesia, Desember 190 v.C.
Waarom gebruik sommige tale die term 'hoog' om na 'n vroeë tydperk te verwys en die wêreld 'laag' om na 'n laat tydperk te verwys?