Wrangeleiland is ’n teelgrond vir ysbere, robbe, walrusse en lemmings. In die somer word dit deur baie soorte voëls besoek. Dit is ook die tuiste van poolvosse. Verskeie soorte walvisse kan naby die kus gesien word.
Wrangeleiland het ’n uiterse poolklimaat. Die streek is vir die grootste deel van die jaar bedek met droë, koue Arktiese lug. Warmer en vogtiger lug kan die eiland in die somer vanuit die suidooste bereik. Dit kry soms ook droë, warm lug.
Volgens ’n 2003-verslag het Wrangeleiland sowat 1 400 riviere van meer as ’n kilometer lank; vyf riviere van meer as 50 km lank en sowat 900 vlak mere, meestal in die noordelike deel, met ’n oppervlakte van 80 km2. Die water van die Oos-Siberiese en Tsjoektsji-see om Wrangel- en Heraldeiland het die laagste soutinhoud in die Arktiese seebekken asook ’n baie hoë suurstofinhoud.
’n Legende bestaan onder die Tsjoektsji-volk van Siberië oor ’n hoofman Krachai of Krahay wat met sy mense, die Krahays, oor die see gevlug en in ’n verre noordelike land gaan woon het. Hoewel die verhaal ’n mite kan wees, was die Tsjoektsji's bewus van ’n eiland of kontinent in die noorde vanweë die jaarlikse migrasie van takbokke oor die ys, asook die uitspoel van spiespunte aan die kus van die Noordelike Yssee wat op ’n manier gemaak was wat onbekend aan die Tsjoektsji's was. Die Amerikaanse taalkundige professor Michael E. Krauss het onlangs argeologiese, historiese en taalkundige bewyse gelewer dat Wrangeleiland ’n handelspos was tussen Inuïtiese bevolkings in Alaska en die noordkus van Siberië, en dat die kus in laat prehistoriese en vroeë historiese tye gekoloniseer kon gewees het deur Inuïtiese setlaars van Noord-Amerika. Krauss stel voor die vertrek van dié koloniste hou verband met die Krachai-legende.
In 1914 het ’n Kanadese ekspedisie onder aanvoering van Vilhjalmur Stefansson op die eiland gestrand geraak weens ys. Hulle is deur ’n Amerikaanse skip gered. In 1921 het Stefansson die eiland vir Kanada probeer opeis, glo om ’n Japannese opeising te verhoed. Van die geselskap wat agtergelaat is, het net een oorleef. Hy is in 1923 deur ’n skip gered wat weer eens ’n geselskap agtergelaat het: die Amerikaner Charles Wells en 12 Inuïete.
In 1924 het die Sowjetunie Wells en die Inuïete van die eiland verwyder aan boord van die Krasni Oktjabr. Wells is daarna in Wladiwostok aan longontsteking dood. Ná nog ’n poging om die eiland vir Amerika op te eis, het die Sowjetregering in 1926 die tsaar se aanspraak op die eiland herbevestig.
In die 1960's is die hoofnedersetting Oesjakojskoje naby Rogersbaai aan die suidsentrale kus van Wrangeleiland gevestig en daarna nog ’n nedersetting, Zwjozdni, 38 km wes daarvan. ’n Militêre radarinstallasie is ook aan die suidooskus by Kaap Hawaii gebou.