Die Nimrud -ivore: hul ontdekking en geskiedenis - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die Nimrud -ivore: hul ontdekking en geskiedenis
In 1845 het die argeoloog Austen Henry Layard met opgrawings begin by die ruïnes van die stad Nimrud in die streek, wat tans noord is van Irak. Layard se ekspedisie was destyds deel van 'n groter beweging om antieke plekke in Mesopotamië te ontdek, wat verhale in die Bybel, veral in boeke in die Ou Testament, soos Genesis en Jona, sou bevestig. Die argeoloë wat die terreine in Mesopotamië in die middel van die 19de eeu na vore opgegrawe het, het fisiese bewyse gesoek om onder meer Bybelse verwysings oor die Groot Vloed, die Toring van Babel en stede soos Ninevé en Calah. Ironies genoeg sou hulle werk die teenoorgestelde effek hê van wat bedoel was: hulle het 'n beskawing ontdek wat bestaan ​​het lank voordat die eerste Bybelse boeke geskryf is, een wat die eerste verhale oor 'n wêreldwye vloed en 'n ark geproduseer het. en wat baie meer gevorderd was as wat voorheen gedink is. Hierdie ontdekkings sou 'n rewolusie in die mens se begrip van die wêreldgeskiedenis veroorsaak het, wat voorheen sterk beïnvloed was deur die Bybel se weergawe van die gebeure. Voor hierdie ekspedisies was min bekend oor die Mesopotamiese geskiedenis buite die Assiriërs en Babiloniërs, omdat dit die mense was wat die beste deur die Griekse historici gedokumenteer is en in die Bybel genoem word. Die groot Mesopotamiese stede van die verlede lê begrawe onder die sand na die val van die Assiriese Ryk in 612 vC, en hul geskiedenis lê saam met hulle begrawe.
Die geskiedenis van die stad en die ontdekking van die ivore
Toe Layard met sy werk by Nimrud begin, het hy nie eens geweet watter stad hy opgrawe nie. Hy het geglo dat hy Nineve ontdek het en het trouens sy topverkoperboek oor die opgrawing gepubliseer, Nineve en sy oorblyfsels, in 1849 nC, nog steeds vol vertroue in die oortuiging. Sy boek was so gewild en die artefakte wat hy ontdek het, was so interessant dat verdere ekspedisies na die streek vinnig befonds is. Verdere werk in die streek het vasgestel dat die ruïnes wat Layard ontbloot het, nie dié van Ninevé was nie, maar 'n ander stad, waarna Nimrud verwys is. Die argeoloog William K. Loftus het in 1854 nC by Layard oorgeneem en Nimrud opgegrawe en onder meer die wonderlike kunswerke ontdek wat vandag bekend staan ​​as die Nimrud Ivories (ook die Loftus Ivories). Nimrud was 'n belangrike stad in antieke Mesopotamië, bekend as Kalhu (ook Caleh, Calah), wat onder Ashurnasirpal II (regeer 884-859 v.C.) die hoofstad van die Assiriese Ryk geword het, wat die sentrale regering daarheen verplaas het van die tradisionele hoofstad Ashur.
Die stad het sedert minstens die 1ste millennium vC as 'n belangrike handelsentrum bestaan. Dit was direk op 'n welvarende roete net noord van Ashur en suid van Nineve geleë. Die Assiriese Ryk is vanaf 879-706 vC uit Kalhu beheer, toe Sargon II (regeer 722-705 vC) die hoofstad na sy nuwe stad Dur-Sharrukin (Khorsabad) verhuis het. Na die dood van Sargon II, het sy seun Sennacherib (regeer 705-681 vC) Dur-Sharrukin verlaat en die hoofstad na Nineve verhuis. Kalhu was egter steeds 'n belangrike stad vir die Assiriërs, en die paleise en koshuise was ryklik versier en versier met goud, silwer, kosbare juwele en die ingewikkelde kunswerke wat bekend gestaan ​​het as die Nimrud Ivories.
Die belangrikheid van die Nimrud -ivore
Die historikus en kurator Joan Lines van die Metropolitan Museum of Art beskryf hierdie stukke:
Die opvallendste voorwerpe van Nimrud is die ivore - pragtige gesnyde koppe wat eens versierde meubels in die koninklike paleise moes hê; bokse ingelê met goud en versier met optogte van klein figure; dekoratiewe plate; fyn gedraai klein diertjies (234).
Layard se ekspedisie het die eerste van die ivore ontbloot, terwyl Loftus nog vele meer ontdek het. Terwyl Loftus by Nimrud werk, is die stad Nineve positief geïdentifiseer en het internasionale aandag en befondsing na die opgrawing gegaan, asook werk aan die onlangs ontdekte stad Khorasbad. Nimrud is verwaarloos tot 1949 n.C., toe argeoloog Max E. Mallowan van die Universiteit van Londen (eggenoot van die geheimsinnige skrywer Agatha Christie) daar begin opgrawe het, wat tot 1963 G.J. geduur het. Mallowan het die grootste aantal ivore in die struktuur, bekend as die Noordwes -paleis (ook die verbrande paleis), ontbloot. Dit bevat 'n paar van die bekendste stukke wat vandag in die wêreld vertoon word, soos die kop "Mona Lisa", wat in 'n put in die paleis gevind is. Historikus Chris Allen beskryf die gebruik van hierdie ivore deur die Assiriërs sowel as die oorsprong daarvan:
Die meeste ivore vorm versiering op dele van meubels soos stoele, tafels, moontlik beddens, of op bokse. Hulle is ook versier met goud wat afgetrek is. Ivoor was maklik bereikbaar vanaf die troppe olifante wat tot in die negende eeu in Sirië gejag is toe hulle uitgesterf het. Ivoortande is ook as 'n huldeblyk in die oorlog geneem. Die meeste ivore is ontvang [in Nimrud] wat reeds gesny is, as buit of as geskenke (3).
Toe die Assiriese Ryk in 612 vC val, is Kalhu en die ander groot stede deur die leërs van die Babiloniërs, Mede en Perse afgedank. Die paleise is verbrand nadat iets van waarde daarvan afgeneem is. Blykbaar is die goud op hierdie tydstip van die ivore gestroop, en die ivoorstukke self is weggegooi of in die paleis neergegooi, as waardeloos vir die indringers. Dit lyk aanvanklik ietwat vreemd, aangesien, soos Joan Lines opgemerk het, ivoor 'n lang geskiedenis in die streek gehad het as 'n waardevolle produk:
Ivoor, soos ons dit ken uit opgrawings sowel as uit historiese verslae, was ten tyde van die Assiriese ryk hoog aangeskryf en in groot gebruik. Die klassieke Bybelse verwysing is natuurlik Agab se ivoorhuis in Samaria, waar moderne opgrawings ivore onthul het wat verband hou met dié van Nimrud. Hedendaagse inskripsies bevat baie rekords van ivore wat as huldeblyk aan die Assiriese konings gestuur is en oor die gebruik daarvan deur ivoor. Ons lees van Assurnasirpal wat 'banke met ivoor bedek met goud' neem uit 'n stad in die westelike Tigris en 'n huldeblyk ontvang van 'olifanttande en trone van ivoor bedek met goud en silwer'. 'Alle Fenisië' het geskenke, waaronder ivoor en olifante, na hom gestuur. In die inventaris van buit wat deur Adad Nirari III uit Damaskus geneem is, word beddens en stoeltjies van ivoor uit die koninklike paleis gelys. Daar word gesê dat Sargon II 'n paleis van ivoor gehad het en ingesluit is in die huldeblyk wat Hiskia van Juda in 701 v.C. aan Sanherib betaal het. was banke van ivoor en die slagtande en huide van olifante (235).
Dit is waarskynlik dat, aangesien die versiering van ivoor geassosieer sou word met die gehate ryk wat die indringers omvergewerp het, hulle die ivoor as simbole van daardie ryk weggegooi het nadat hulle hulle goud gestroop het. Deur die ivore in die put van die paleis te gooi, het die indringers per ongeluk gehelp om dit te bewaar, aangesien die modder van die put die stukke verseël en dit volkome ongeskonde gehou het. Meer ivore is deur Mallowan ontdek in 'n arsenaal in die paleis, waar dit blykbaar as buit geberg is en óf deur die indringers van 612 vC oor die hoof gesien of bloot geïgnoreer is. Hierdie is ook goed bewaar deur die indringermagte, aangesien die mure en dak van die brandende paleis hulle begrawe en beskerm het.
Die verskillende style van die ivore
Toe hulle ontdek word, is hulle eers skoongemaak met Agatha Christie se gesigroom. 'N Artikel in die Daaglikse pos vanaf 2011 haal 'n gedeelte uit Christie se outobiografie uit 1977 aan waarin sy skryf hoe "ek my eie gunsteling gereedskap gehad het; 'n oranje stok, 'n baie fyn breinaald ... en 'n pot kosmetiese gesigroom om die vuil saggies uit die splete te lok. "(1). Nadat die ivore skoongemaak is, het Mallowan en sy bemanning die indruk van die detail en kunsvlyt wat in die werk verskyn, verbaas. Soos Lines skryf, "Die werk van die ivoorsnyers was uiters belangrik onder die werk van ou vakmanne" (235). Meer ivore is by Nimrud in 'n privaat huis ontdek, en dit is ouer as die ander en word vermoedelik as erfstukke gehou. Die akkuraatheid van die vakmanskap en die skoonheid van die ivore sou dit beslis kosbare besittings van enige gesin gemaak het.
Namate die ivore skoongemaak, gesorteer en verder ondersoek is, het dit duidelik geword dat hulle verskillende style en verskillende oorsprong het. Chris Allen verduidelik hierdie verskille, met verwysing na die oorspronklike werk van Max Mallowan:
Die Nimrud -ivore is geïdentifiseer as drie verskillende style: Assiries, Fenicies en Siries. Die Assiriese styl word veral gekenmerk deur sy tegniek, dit wil sê dat die beelde met 'n skerp instrument op 'n plat ivooroppervlak gesny word. Hulle bevat ook 'n besondere inhoud, dit wil sê met onderwerpe wat ook op die reliëfbeelde [van die paleis in Nimrud] voorkom: oorlogstonele, optogte en beskermende gode, ens. insluitend gode, sonskyfies, mitiese diere, selfs hiërogliewe, hoewel laasgenoemde gewoonlik betekenisloos is ... Uiteindelik is die Siriese styl waarskynlik meer artistiek en driedimensioneel, of beeldhoukundig, in sy beelde. Baie hiervan is koppe en vroue van volle lengte wat moontlik handvatsels vir ander artefakte was, en dit bevat die 'Mona Lisa'. Gesnyde bulle en kalwers wat op boksdeksels gebruik word, is ook in hierdie styl ... Die Feniciese styl word toegeskryf aan die stadstate langs die Middellandse See -kus; en diegene in die Siriese styl wat volgens onderwerp in spesifieke stede in Sirië ingedeel is. [Die Assiriese styl is geskep] in Nimrud deur vakmanne van elders (3-5).
Die Fenisiese ivore is die oudste en lê die grondslag vir die tegniek wat deur latere vakmanne gebruik is. Joan Lines verduidelik dat, "die Feniciërs nie net ivoor voorsien het nie, maar ook die tegniek om dit te bewerk, wat hulle waarskynlik by die Egiptenare geleer het, die eerste mense in die antieke wêreld wat dit in 'n groot mate gebruik het. Fenisiese ivore, met sterk Egiptiese invloed, is die vroegste van die wat in die Nabye Ooste gevind is, en in daardie streek het die Feniciërs eeue lank die vaardigste ivoorsnyers gebly "(235). Die tegnieke van die Feniciërs is daarna deur ander, soos die Siriërs, ontwikkel tot die driedimensionele beelde wat Allen hierbo genoem het, maar die Feniciese styl word steeds algemeen beskou as die vaardigste.
Verdere opgrawings by Nimrud & the Ivories Today
In 1988-1989 het die Irakse kantore van oudheid en erfenis weer by Nimrud opgegrawe en verdere skatte en waardevolle ontdekkings ontdek, soos die graf van koningin Yaba, die vrou van Tiglath-Pileser III en die van koningin Atalia, die vrou van Sargon II, tesame met groot hoeveelhede goud en juwele; maar nie meer ivoor nie. Die ivore wat Layard, Loftus, Mallowan en ander ontdek het, is na Engeland geneem en hoofsaaklik deur die British Institute gehou. In 2011 is 6 000 van hierdie ivore vir 1,17 miljoen pond aan die British Museum verkoop, die hoogste prys wat betaal is vir 'n verkryging sedert die museum The Queen of the Night -gedenkplaat vir 1,15 miljoen pond in 2003 nC gekoop het. Die ivoor word nou in talle museums regoor die wêreld vertoon, waaronder The Sulaymaniya Museum in Slemani, Irak; Die Nasionale Museum in Bagdad, Irak; The British Museum, Londen; en The Metropolitan Museum of Art in New York, VSA. Hulle bly steeds een van die mees fassinerende en mooiste artefakte uit die omgewing van die Nabye Ooste, aangesien hulle nie net lig werp op die smaak en daaglikse lewens van Assiriese koninklikes en adel nie, maar ook getuig van die vaardigheid, visie en vakmanskap van die ou ivoor -kerwers.
Bogdanos, Matthew, met Patrick, William
Uitgegee deur Bloomsbury Books, New York, 2006
Sagteband. Toestand: Baie goed. 335 pp.,  pp. Borde, illus. (sommige kol.), kaarte, biblioteek, indeks 22 cm. Styf, skoon kopie. Bruin. Een blaar is geblom. Hy is 'n spoeg-en-poets Marine, 'n mededingende bokser, 'n klassieke geleerde en 'n assistent DA in Manhattan. Die poniekoerante in New York noem hom 'n 'bull bull' vir sy meedoënlose vervolging van hoog aangeskrewe beskuldigdes soos Sean 'Puff Daddy ' Combs en die 'baby-gesigte slagters ' van Central Park. Toe Bagdad val, was kolonel Matthew Bogdanos in die suide van Irak en het terroriste-netwerke opgespoor deur middel van hul finansiering en wapensmokkelary-totdat hy gehoor het van die plundering van die museum. Onmiddellik oor die woestyn met 'n elite -groep wat uit sy taakgroep was, het hy sy loopbaan en sy lewe in gevaar gestel om die kosbaarste skatte van Irak na te streef. Diewe van Bagdad neem u op 9/11 van sy gesin se vlug na veiligheid by Ground Zero, na sy missie om al-Qaeda-terroriste in Afghanistan te jag, en in die oorloggeteisterde strate van Bagdad op die spoor van oudhede. Kleurvolle karakters en dubbelsinnigheid is die norm, aangesien Bogdanos probeer uitsorteer wat werklik gebeur het tydens die chaos van oorlog. Ons sien hoe sy span klopjagte onderneem en oor onderhandelings onderhandel, kluise oopblaas en op die markte meng, en leidrade van Zurich en Amman na Lyons, Londen en New York opspoor. In 'n ondersoek wat gelei het tot die herstel van meer as 5 000 waardevolle voorwerpe, vleg komplekse drade inmekaar en die spanning neem toe terwyl die span werk om die mees opspraakwekkende skat van almal op te spoor, die skat van Nimrud, 'n versameling goue juweliersware en edelgesteentes Diewe van Bagdad, 'n mengsel van polisie-prosedures, skattejag, riller uit die oorlog en 'n koue oog van die verband tussen oudheidshandel en wapensmokkel, onthul aaklige waarhede oor die internasionale kuns en oudhede mark. Dit ondersoek ook die siel van 'n man wat in gelyke dele geharde Marine, toegewyde vader en passievolle geleerde is. Dit toon veral aan dat niks in 'n kultuur so oud soos die van die Midde -Ooste ooit heeltemal is soos dit lyk nie. / Matthew Bogdanos is 'n assistent -distriksprokureur in Manhattan sedert 1988. 'n Kolonel in die Marine Reserves, 'n middelgewigbokser en inheemse New Yorker, het 'n klassieke graad aan die Bucknell Universiteit, 'n regsgraad en 'n magistergraad in Klassieke Studies. van die Columbia Universiteit, en 'n meestersgraad in strategiese studies van die Army War College. Nadat hy na 11 September 2001 in diens geneem is, het hy 'n Bronze Star ontvang vir terroriste -operasies in Afghanistan, en daarna twee toere in Irak bedien. Hy is in Oktober 2005 in die reservate vrygelaat en het teruggekeer na die kantoor van die DA en gaan voort met die jag op gesteelde oudhede. William Patrick is die skrywer van Blood Winter, wat die Wall Street Journal vergelyk het met die vars vroeë beste van Graham Greene en John le Carre. ' " - Uitgewer. Grootte: 8vo - meer as 7 " - 9 " lank.
Kantor, Helene J .:
Uitgegee deur Boston: Archaeological Institute of America ,, 1968
Mit zahlr. Abb. Geheftet. Toestand: ingewande. Afdruk van: Argeology 21, 2. S. 92-98. Aus der Bibliothek van prof. Dr. Wolfram Kleiss, langj hrigem Leiter der Au enstelle Teheran des Deutschen Arch ologischen Instituts. - 2 volumes. 677 bladsye, 594 illustrasies, 9 kleurplate, 6 kaarte, 15 planne, 6 afdelings. Dodd, Mead & amp Company, New York 1966. Sprache: Englisch Gewicht in Gramm: 550.
'' N Pragtig geïllustreerde, gesaghebbende verslag ... 'n noodsaaklike naslaanwerk, nie net vir diegene wat met die ou Nabye Ooste te doen het nie, maar vir almal wat in antieke ivore belangstel '
John Curtis, president van die British Institute for the Study of Iraq en voormalige bewaarder van die Departement van die Midde -Ooste by die British Museum
'Meesterlik ... Georgina Herrmann, wat bekend is met die skouspelagtige vondste uit die Assiriese hoofstad Nimrud, bring die verhaal van ivoorsnywerk in die Ooste tot lewe'
Dirk Wicke, voorsitter van die Instituut vir Argeologiese Wetenskappe, Goethe Universität
'Pragtig ... Dit behoort beslis te hoort in die versameling van almal met 'n belangstelling in ivoor en die antieke kuns van die Assiriese Ryk'
Die Prehistoriese Genootskap
In 1833 bereik Charles Masson wat die Masedoniërs en Grieke eens 'die rand van die bekende wêreld' genoem het. Masson, 'n deserteur van die Britse Indiese leër, het 'n paar jaar lank weggekruip en Noordwes-Indië, Afghanistan en Iran verken. Nou was hy hier en kyk na die Topdara Stupa, net noord van Kaboel in Afghanistan.
Opgestaan ​​uit die ruwe landskap en gebou op 'n bergagtige plato, die stupa moes 'n arrestasie gewees het. Masson beskryf dit as miskien "die volledigste en mooiste monument van die soort in hierdie streek". Daarna het hy daarin verveeld geraak en dit gedeeltelik verwoes gelaat totdat dit in 2016 deur 'n Afghaanse kultuurerfenisorganisasie herstel is.
Masson was op soek na 'n mitiese bestemming - Alexandrië in die Kaukasus, een van die legendariese stede wat Alexander tydens sy verowering van die Ooste gestig het. Hy het dit in Julie 1833 by Bagram, 'n klipgooi van die Topdara Stupa, gevind.
Topdara Stupa is minder as 20 km van die hedendaagse stad Bagram, tans 'n belangrike Amerikaanse vliegbasis, en voor dit die plek van 'n groot Sowjet-leërbasis tydens hul besetting van Afghanistan. Maar die geskiedenis van Bagram gaan terug tot by die aankoms van Alexander, in die 4de eeu v.G.J., en nog voor dit, na die Kamboja Mahajanapada ('groot republiek' van Kamboja) van die 6de eeu v.G.J.
Bagram was oorspronklik die plek van 'n stad met die naam Kapisa, die hoofstad van die koninkryk Kamboja, wat in die 5de eeu vC die eerste keer genoem is in die werke van 'n Indiese geleerde en grammatikus Panini. Hy verwys na 'n bekende wyn wat daar gemaak word, genaamd 'Kapisayana', gemaak van druiwe wat in die hele streek bekend is.
Kamboja was een van die 16 Mahajanapadas (groot koninkryke of groot republieke) van antieke Indië, wat strek tot by Kamboja na Gandhara (in die huidige Pakistan) tot in die oostelike deel van die Indiese subkontinent. Aangesien Kamboja 'n Mahajanapada van nomades was, is dit baie moeilik om veel te sê.
Alexander het in 329 vC in Kapisa, destyds 'n Achaemenidiese stad, aangekom tydens sy inval in die streek, wat vandag 'n deel van Afghanistan is. Onbewus van hom, stig hy 'n nuwe stad bo -op die ou stad Kapisa, en noem dit Alexandrië in die Kaukasus. Die Masedoniese leër het hier aangekom terwyl hulle op soek was na die laaste aanspraakmaker op die Achaemenidiese troon, Artaxerxes V Bessus. Hulle het 'n onverwagte ompad na die Gandhara -streek, 'n ander Mahajanapada, gemaak en die 'Vallei van Cophen' (Kaboelvallei) bereik.
Hierdie streek was op die kruispad van belangrike handelsroetes en was vir 'n veroweraar soos Alexander van lewensbelang, aangesien dit hom toegang tot nuwe lande gegee het. In die ooste lê Indië, in die noordweste oor die Hindoe Kushberge was Bactria, en in die noordooste deur die Panjshir-vallei was Drapasca ('n belangrike satrapie van die Achaemenidiese staat). Alexander het 'n sterk basis hier nodig om 'n gladde vloei van mans en goedere te verseker. Hy het dus 3000 Masedoniërs by die 4 000 plaaslike inwoners gevoeg, en op die plek van die Achaemenidiese stad Kapisa het hy die stad Alexandrië in die Kaukasus gevestig.
Die stad het die volgende 300 jaar 'n baie belangrike Griekse nedersetting gebly. Hiuen Tsang, wat byna 1000 jaar na Alexander deurgeloop het, noem die stad wat deur die Masedoniërs gebou is. Hy noem ook die sneeubedekte berge wat die Grieke die 'Kaukasus' genoem het (In die klassieke tyd is die Hindoe Kushberge die 'Kaukasus' genoem, maar verskil van die Kaukasusberge tussen Europa en Asië).
Die Grieke het die berge geïdentifiseer as 'n plek waar Prometheus, die Titan en 'n God van Vuur in 'n grot vir ewig vasgeketting was. Eratosthenes of Cyrene (275 – 192 BCE), 'n bekende Griekse skrywer en wetenskaplike van sy tyd, skryf dat Alexander se manne selfs 'n grot as die presiese plek geïdentifiseer het. Die Grieke onder Alexander is waarskynlik beïnvloed deur 'n plaaslike Achaemenidiese legende dat hierdie berge 'hoër is as 'n arendvlieg', die arend Simurgh, die beskermer van Prometheus.
Die legende het so gewild geword dat drie eeue later, Pompeius die Grote (1ste eeu v.G.J.) 'n Romeinse generaal veronderstel was om die Kaukasus te besoek op soek na die berg. Die verhaal het soveel kilometers gekry dat Hiuen Tsang verwys na Kapisa en die Grot van die Arend - 'n grot waar 'n arend eens met 'n berg (die Kaukasus -piek met uitsig oor Kapisa) gepraat het wat die langste ter wêreld wou wees.
Volgens historici het Alexander dit duidelik gemaak dat Alexandrië in die Kaukasus die hoofstad van die Paropamisadae sou wees (die Griekse naam vir die Achaemenidiese satrapie van Parupraesanna, wat ook dikwels as 'n naam vir die mense van die provinsie gebruik word), en daarna verwysings in die Milindapanha ('n Boeddhistiese teks wat 'n reeks vrae bevat wat deur die Indo-Griekse koning Menander/Milinda aan die Boeddhistiese wyse Nagasena in die 2de eeu vC gestel is), dui daarop dat dit in die 2de eeu vC bestaan ​​het.
W W Tarn, een van die grootste Baktriens-Griekse historici, sê die stad is 'Alexandria-Kapisane' genoem en was geleë op een van die groot kruispunte van die era-dit was die poort na Indië en die hoofstad van die Paropamisadae. Die beskermgod was oorspronklik die Olifantgod, wat met die koms van die Masedoniërs deur Zeus vervang is. Zeus word gesien op die muntstukke van die Baktriens-Griekse koning Eukratides (171-145 vC).
Na Alexander het Kapisa deel geword van die Seleucidiese Ryk en is nie deur Seleucus Nicator aan Chandragupta Maurya (regeer ongeveer 321-297 vC) afgestaan ​​nie. Keiser Ashoka (r. 269 - 232 vC), kleinseun van Chandragupta, het uiteindelik sy heerskappy hier uitgebrei. Vroeg in sy bewind verwys Ashoka na hierdie land as 'n naburige provinsie en sluit dit eers later die Paropamisadae in as deel van sy heerskappy.
Ons weet nie wat na Ashoka gebeur het nie, maar in die vroeë 2de eeu vC het die streek deel geword van die Baktriens-Griekse koninkryk en was dit beslis deel van die koninkryk van Demetrius die Eerste (200-180 vC). Demetrius, wat homself as die 'Tweede Alexander' beskryf het, was 'n magtige koning en beskermheer van Boeddhisme en staan ​​in Boeddhistiese tekste bekend as 'Dhammamita'.
Op die foto hierbo, wat Zeus van Kapisa toon, is die driekoppige Hecate, 'n Griekse godin, in die uitgestrekte regterhand van Zeus, volgens W Tarn 'Hecate of the 3 direction'. Tarn glo sy verpersoonlik die stad Alexandria-Kapisa, wat op 'n drie-rigting kruispad lê. Die bekende taalkundige Janos Harmatta, wat saam met die Griekse en Parthiese taalkunde werk, meen dat die beeld van die City-Godheid van Kapisa die uiteindelike samevoeging is van Persiese, Griekse en Indiese godsdienstige tradisies en is die gevolg van parallelle kultusse wat sinkretisties bymekaar kom om hulself te vestig en gaan voort in die Kushana -tydperk (2de eeu vC tot 1ste eeu nC).
Alexandria-Kapisa was 'n hoofstad van die Indo-Griekse konings van Suid-Asië. Dit is veronderstel om die geboorteplek te wees van Menander I Soter (2de eeu vC), protagonis van die Milindapanha en wat een van die grootste Indo-Griekse koninkryke regeer het en wie se gebiede tot in die oostelike Punjab strek.
Gedurende Menander se tyd was Alexandria-Kapisa 'n bloeiende sentrum van Boeddhisme en hiervandaan het die groot Greaco-Boeddhistiese monnik, Yona Mahadhammarakkhita, 30.000 monnike na die stad Anuradhapura in Sri Lanka gelei vir die stigtingseremonie van die Ruwanwelisaya Maha Stupa wat gebou is deur koning Dutugamini oor die Ramagrama-oorblyfsels van die Boeddha in die middel van die 2de eeu vC.
Argeologiese opgrawings by Bagram het baie bewyse getoon in die vorm van artefakte uit Griekse en Griekse oorsprong, wat enkele van die mooiste voorbeelde van Griekse glas in Suid-Asië bevat. Dit word nou in die Musée Guimet in Parys vertoon. Die Aflaai Archéologique Française en Afghanistan (die Franse argeologiese afvaardiging, wat in 1936-1940 talle argeologiese opgrawings in Afghanistan uitgevoer het) het 'n aantal terreine in die Kaboelvallei opgegrawe, en Bagram was een daarvan. Die webwerf het ook 'n fantastiese skare ivore bekend gemaak, bekend as die Bagram Ivories.
Dit is ivoorpanele wat moontlik deel was van houtkaste of 'n troon/stoel, en wat die buitekant van hierdie houtvoorwerpe was. Die vulling is ook die bron van 'n paar beeldskone ivoorbeeldjies, wat herinner aan Pompeii Lakshmi, wat vermoedelik van Gandharese oorsprong is, gesien uit die Kharosthi 'la' wat op die voetstuk aangebring is. Miskien het die beeldjie sy oorsprong in Bagram.
Die ivoorpanele het pragtige beelde van Boeddhiste toranas, Shalabhanjikas (semi-goddelike nimfe van die bome), skenkerpare en tonele wat blykbaar direk vanaf die Groot Stupa by Sanchi oorgedra is. 'N Aantal Chinese lakbakke is ook gevind, net soos meubelstukke.
Na die Indo-Grieke het Kapisa deel geword van die Kushana-ryk (60 CE – 230 CE) en was dit 'n geruime tyd een van die hoofstede van keiser Kanishka (128-150 CE) in die 2de eeu CE. Die Kushanas of Yuezhi verhuis geleidelik na Gandhara deur die lande van die Shakas en verdryf uiteindelik die laaste van die Indo-Grieke en vestig tweelinghoofstede, in Pushkalavati (nou Peshawar in Pakistan) en Kapisa (Bagram in Afghanistan).
Dit is uit hierdie hoofstede dat sy seun, Kanishka, na die konsolidasie van mag onder Wema Kadphises, die Kushana -ryk uitgebrei het na Noord- en Sentraal -Indië, en uiteindelik 'n nuwe hoofstad by Mathura (in Uttar Pradesh) geskep het. Bagram floreer onder die Kushanas. Dit was Kapisa wat Kanishka vermoedelik sy koninklike gyselaars gebring het nadat hy Yarkhand en Khotan in Sentraal -Asië verower het.
In 225 nC, na die dood van keiser Vasudeva, het die Kushana -ryk in twee verdeel - die Oostelike en Westerse - en Bagram het deel geword van die Westerse Kushana -ryk. Gedurende die volgende 200 jaar is die streek beheer deur ten minste drie politieke entiteite, wat Kapisa op baie verskillende maniere beïnvloed het.
In 224 nC het Ardashir V van die Koninkryk van Pars (die huidige gebied van die provinsie Fars in Iran), die laaste afstammelinge van die Achaemenidiese konings van antieke Persië, die juk van die swak Partiese monarg, Artabanus IV, in die Slag van Hormozdgan. Hy het homself gekroon as keiser Ardashir I van die Sassanian -dinastie wat hy gestig het en wou sy ryk konsolideer.
Die Westerse Kushanas het gou sytakke van die Sassaniërs geword, en as goewerneurs het hulle handelsbetrekkinge met die Gupta -ryk in die naburige Indië gehad.
In die later deel van die 3de eeu nC het die Kushanshahs onder Hormizd (274-293 CE) van die Sassanidiese Ryk losgebars en hul eie staat geskep, met Hormizd aan die stuur. Hierdie dinastie was bekend as die Kushano-Sassanian-dinastie. Dit het gelei tot 'n baie interessante Kushano-Sassanian-sinchronisiteit, veral omdat Hormizd die Kushana-munte nageboots het met 'n beeld van Oesho (die Kushana-naam van die Indiese god Shiva) op die agterkant.
In 365 nC is die laaste Kushanshahs verslaan deur Kidara I van die Kidariete, wat na alle waarskynlikheid die Rooi Huns was. Kidara neem ek toe die titel 'Kushahshah' aan. Die Kidariete is uiteindelik vernietig deur 'n kombinasie van die Sassaniërs en die Heftaliete of White Huns.
Vervolgens was Kapisa die hoofstad van die Hindoe -Shahi -konings van die Kaboelvallei. Hulle het van hier af regeer vanaf die 4de eeu tot 794 nC, waarna hulle hul hoofstad na Kaboel verskuif het, tot 870 nC. Historikus en argeoloog V A Smith noem die vroeë Shahis 'n "kadettak van die Kushanas". Hulle heerskappy was die eerste invalle deur die Arabiese leërs in die laat 7de eeu nC.
In 870 nC is die vroeë Shahis, wat blykbaar vasberade Boeddhiste was, vervang deur die Hindoe Shahi -dinastie wat gestig is deur die Brahmin Vazir van die laaste Vroeë Shahi -koning. Kapisa het nou stadigaan belangriker geword en 'n klein dorpie geword. Dit het deel geword van die Hindoe Shahi -dinastie, en in 1026 CE is hierdie dinastie uiteindelik verower deur die Safavid -dinastie van Persië.
Bagram, wat bloot 'n 'nedersetting' beteken, het toe 'n onbeskryflike plek geword. Die Ghaznavids, Ghurids, Khwarazamshahs en die Qarlughids het almal agtereenvolgens oor die Kaboelvallei geheers. Dit was daarna deel van die Delhi-sultanaat van Noord-Indië gedurende die Khalji-periode (1290-1320 nC). Dit val toe op Timur Lang, die Chagatai Turco-Mongoolse stigter van die Timurid-ryk (1370-1405 nC).
In 1504 nC val die hele Kaboelvallei aan die Mongole onder Babur, wat die Mughal -ryk in Indië in 1526 gestig het. Babur was dol oor die Kaboelvallei en word eintlik hier begrawe. Kaboel was steeds 'n baie belangrike rol subah of provinsie van die Mughal -ryk, en Abu'l Fazal noem dit "een van die twee poorte na Hindustan". Uiteindelik, in 1747 CE, het Kaboel die hoofstad van Afghanistan geword.
Bagram het eers weer in die kollig gekom toe 'n lughawe hier in die 1950's gebou is. Die lughawe is in die 1980's uitgebrei tydens die Sowjet -inval in Afghanistan. Dit is in 2001 beveilig tydens die inval deur Afghanistan deur die VSA en is steeds die grootste vliegbasis van die Amerikaanse magte in Afghanistan.
Ongelukkig sit die lughawe en sy aangrensende kompleks vierkantig bo-op die ou stad Alexandria-Kapisa, en dit is nie meer moontlik om verdere ondersoeke te doen nie.
Die verlore kuns van die Feniciërs
Vyftig jaar het verloop sedert die British School of Archaeology in Irak die laaste ivoor uit die grond van Fort Shalmaneser gelig het. Letterlik duisende is gevind, waarvan baie reeds in Invories van Nimrud IV gepubliseer is, terwyl VI die uitstaande stukke uit die Noordwes-paleis opgeneem het. Ivoor van Nimrud VII, Ivoor van kamers SW11/12 en T10 voltooi die publikasie van die byeenkomste in die fort, sover rekords dit toelaat. Die ivore van kamer SW11/12 is soortgelyk aan dié van kamer SW37 en verteenwoordig waarskynlik nog 'n besending buit, terwyl dié van T10 in die troonkamerblok stukke uit al vier tradisies bevat, sowel as 'n paar heeltemal nuwes.
Met die voltooiing van die primêre publikasie, is dit nou moontlik om na hierdie merkwaardige ivore as 'n geheel te kyk, eerder as om dit volgens herkoms te bestudeer, soos breedvoerig in die kommentaar bespreek word. Nie verrassend nie, word dit onmiddellik duidelik dat die meerderheid toegeskryf kan word aan die Fenisiese tradisie. Daar is minstens twee keer soveel Fenisiese ivore as die ander Levantynse en Assiriese ivore. Hulle vorm dus 'n ongelooflike argief wat die verlore kuns van die Fenisiërs, wat lank bekend was as vakmanne, opneem.
Die Fenisiese ivore kan in twee die beste verdeel word, die Klassieke Fenicies, wat dikwels versier is met delikate, juweelagtige inlegsels, en die ander voorbeelde is nog steeds duidelik Feniksies in styl en onderwerp. While the Classic pieces were probably carved in a single centre, possibly Tyre or Sidon, the others would have been carved in a variety of different Phoenician centres, located along the Mediterranean seaboard.
en fig. 27, discussing Strabo, who says that la Syrie antique et médiévale. The identifi-
tye. See also p. 64. The site of Tell Qatiné now antiquated by M. du Buisson's subsequent
In 1903, Richard Zsigmondy working at Zeiss Optical Works (Now called Carl Zeiss AG) built the ultra-microscope that enabled the use of waves below the wavelength of visible light (e.g. UV Light). This is achieved by using a light source that scatters light as opposed to older microscopes that simply reflected light.
In 1942, Ernst August Ruska improved upon the design of a TEM to build the first scanning electron microscope (SEM). The device uses a beam of electrons moving across the surface of a specimen which is then collected to produce a 'backscatter' pattern. Although these devices are less powerful than the TEM, they produce high resolution, distinct, sharp, three-dimensional images.
In 1932, Frits Zernike designed a phase contrast microscope which enabled the magnification of transparent samples. The device uses the principle of light interference as opposed to traditional microscopes that are based on light absorption. When light interacts with a medium, the phase or amplitude of the ray changes. However, these phase changes are invisible to the naked eye.
In 1981, Gerd Binning and Heinrich Rohrer working at IBM, Switzerland built the first scanning tunneling microscope based on their findings of the quantum tunneling (QT) phenomenon. The QT phenomena observed that a small flow of electrons or a small current occurred between a sample and a probe. Scanning probe microscopy measures this current while a small delicate probe moves across the surface of the sample.
In 1957, Marvin Minsky first proposed confocal imaging as an alternative to light microscopy. In this phenomenon, light is focused on a single point in the sample as opposed to illuminating the entire sample. However, it was not until 1978 that the discovery of lasers aided the design of high-resolution confocal laser scanning microscopes.
Today, confocal endomicroscopes have been developed that do not require tissues to be removed from the body. The device can provide instant histopathology of biological tissue binne the body. This has proven particularly useful in imaging the gastrointestinal tract and its disorders.