Hoe om jou gevoelens te aanvaar - Sielkunde en Psigiatrie - 2020
Wat is die verskil tussen 'n gereelde artikel en 'n sprokie? Die verhaal in hierdie geval is 'n geleentheid vir praktiese werk op jouself. Sprokie-terapie is 'n variant van 'n effektiewe en toepaslike antwoord op die vraag "Hoe?". En dit is 'n groot verskil tussen die voorgestelde stories en "gewone" artikels, waarin die antwoorde gegee word op die vraag "Wat moet gedoen word?".
'N Ervare leser het lank reeds geweet dat ... en hy is gereed vir aksie. Hy verlang na verandering, maar hy weet nie hoe nie. In hierdie reeks artikels oor die boekreeks "Mense van die Kabinet" word instrumente aan die aansoeker aangebied vir praktiese werk op homself. Ons praat nie meer oor hoekom ons moet verander nie, wanneer dit nodig is en wat gedoen moet word. Ons gee geleentheid vir verandering. Wanneer daar binne is, is daar baie sterk gevoelens: histerie en storms, hulle is baie moeilik om as hul eie beskou te word. Maar, soos sielkundiges sê, kan gevoelens nie weggesteek word nie, hulle moet geneem word. En hiervoor moet jy ophou om bang te wees vir jouself. En saam met gevoelens, moet jy jouself neem, want jy is die eienaar van hierdie gevoelens. Daarom moet elkeen wat werklik deur die pad van verandering wil gaan, hierdie vroeë of later baie moeilike stap neem.
Die hoofstuk uit die eerste gedeelte van die boekreeks "People from the closet", getiteld: "Meeting"
Sy het skielik altyd verskyn. Die geweldige vernietigende krag het dadelik gegroei van 'n ligte briesie. En vee alles weg in sy pad. Niks kan haar weerstaan ​​nie. En Fedka het kragteloos gekyk namate brûe ineenstort en familie huil. Die oorsaak van lyding is homself. Inteendeel, daardie verskriklike krag wat binne-in gebly het en 'n robot beveel het. Hy kon dit nie help nie. In 'n wurggreep het geweld sy bewegings verlam. Nie die verstand, die wil of die menslike wese het gehelp nie. Dit was onmoontlik om 'n bietjie weg te steek of selfs weg te beweeg. Sy het heeltemal geabsorbeer, sonder oorblyfsels. Het nie die geringste hoop van verlossing gelaat nie. En dit het net gebly om te wag vir hierdie heilige lied om te eindig en om te glo dat hierdie keer sal dit reg wees.
Krag het mettertyd toegeneem. Absoluut het alles in 'n onbeheerbare vreeslike vlam verbrand. Breek liefde, omsigtigheid, vriendelikheid. Bedek die erns van diepe duisternis. En in hierdie afgrond het enorme pyn gehaas in hopeloosheid, in sy eie impotensie, op soek na ten minste 'n hoop van verlossing. En dan het dit baie creepy geword. Dit was soos pyn. Nie 'n vinnige dood nie, maar 'n lang doodsang. Dit was asof Fedka stadig maar seker verdwyn het. En hy het geweet van die onvermydelikheid van die naderende einde. En omdat dit gek geword het. Geen gedagte kan verstaan ​​hoekom 'n mens so erg is as alles goed is nie. Hy is lief, aanvaar, wou sien, koester. En hy is in die duisternis. Misluk met sy kop en kan nie uitkom nie. Hy weet nie hoe hy sy krag en volwaardige begrip twyfel nie. Hy het probeer ontsnap - die krag was oorval. Dit maak nie saak waar: op 'n besoek of alleen nie. Daar was nie 'n enkele hoek op hierdie aarde waar hy kon wegkruip nie, wag. Toe hy stil was, het sy uitmekaar geskeur. En hoe meer hy verduur, hoe sterker het die onvermydelike vlamme opgeblaas.
Maniere om ontslae te raak, het Fedka uitgevind, terwyl die dier geslaap het. Want onder geteikende vuur was dit onmoontlik om gladnie te dink nie. Hulle het geweier om nie net die ledemate te gehoorsaam nie, maar ook die brein. Soos 'n blou pop, hang 'n man op die toue, waarvoor hierdie wispelturige, onvoorspelbare, helder heks getrek het. Maar hy kon net sien hoe sy lot afgebreek word, hoe die geliefdes se lewens verkrummel. En hy self wou nie met hierdie interne onbeheerbare kwaad leef nie. Tydens die inval het hy probeer om hulp van ander te vra. Familielede het probeer om die beste te doen. Jammer, gepraat oor liefde, het probeer om te verstaan. Maar hoe meer hulle ontmoet het, hoe meer lok hulle die innerlike dier. Daar was altyd iets om op te vang. Toe daar 'n stilte was, het Fedka spesialiste besoek. Hy het in detail vertel wat met hom gebeur het. Getoonde rekords en waarnemings. En hy het raad gevra, hulp in die stryd teen die vyand. Maar kenners het net geskou. Hulle was nie vertroud met sy dier nie. Asof hulle nooit sulke diere gehad het nie.
En toe het dit duidelik geword dat niemand sou help nie. Wat is sy persoonlike verhaal. Hy moet met sy gevoel een op een hanteer. En Fedka het begin soek. Wat het nie gedoen om van die ongeluk ontslae te raak nie! Hy het die eeue oue wysheid van die voorvaders verstaan. En het vergete hulpbronne wakker geword. Lees wetenskaplike referate. En ek het probeer en nagegaan. En as dit nie gehelp het nie, het ek weer gesoek. Hy het die slaggate en gekraakte ysbergte ondersoek. Asof selfs krag verkry het. Maar daar was geen verlossing nie. Asof hy hom met elkeen van sy ontdekkings bespot, het 'n onbekende krag verander. Hy het probeer om van die vurige leeu ontslae te raak, en 'n beer het verskyn. Fedka gryp 'n geweer en was bly dat hy hom vermoor het. En die tier het gekom. Hy het die tier uitmekaar gesit en met verligting gesug. En dit was stil, goed. Alles was ontspannend. Vreugde het gekom. En dit blyk dat die meel verby is. Maar daar was 'n ontploffing, en die ergste het met nog groter spoed aangegaan. Hoe nader die held gekies is, hoe sterker word die invloed van die krag gevoel. Asof die mees gedugte dier vryheid ontvang!
Dit is vreemd om 'n onsigbare, maar so 'n gevaarlike, geweldige vyand te beveg. Maar die wonderlikste ding is dat die vyand onmoontlik is om te verslaan. Een keer, tydens 'n stilte, het Fedka omgedraai na die groot wyses. Hy het geweet dat die geslaan diere nie terug sal kom nie. Maar daar was geen vrede nie. En dit was asof selfs wag. Nuwe boosheid.
- Wat moet ek nog doen? Wat moet jy die monster oorkom? - Hy het gevra oor wat daar geen woorde was nie, maar net gevoelens.
"Sit en wag," sê die eerste salie. - Ken die stilte - en jy sal die waarheid ken.
"Trein jou wil," sê die ander. - Jou wil moet sterker wees as enige gevoelens.
"Stop veg," sê die derde. - erken dat jy het en leer om daarmee saam te lewe.
"Maar weet net," het die vierde gewaarsku, "solank jy bang is, sal die monster wegsteek, maar inhaal."
En Fedka het verstaan ​​wat hy nodig gehad het. Hou op met hardloop. Dis tyd om te stop om die monster te veg. Dis tyd om te ontmoet. Hy het begin voorberei. En wat ook al, hy kan alles oordra. Hy wil reg lewe en vergeet. En laat gaan soos 'n slegte droom. En om nooit weer terug te keer nie. En Fedka het gewag. Hy het ten volle gewapen en voorbereid vir die ergste. Maar niks het gebeur nie. En hy was so moeg om so lank te wag. En hy het gaan kyk. Om stilte. Geen grasgrens beweeg nie. Dit was asof alles opgehou het, gevries, gesterf het. Asof bang en weggesteek. Eindelose leë oppervlak. Fedka was ernstig pissed off:
- Waar is jy, damn gevoel? Wil jy my nie kry nie? So hier is ek! Sam het gekom! Eet alles, sonder 'n spoor!
So lank voorbereiding. Weet so baie. Ek het baie geleer. En die lewe blyk net te begin. En hierdie dier het weggesteek, gaan nie. En sit alles te bederf?
Fedka het wanhopig geskreeu:
- Ja, kom jy, uiteindelik! Ek is gereed om jou te sien! Sekerlik is dit nodig om 'n weerlose persoon te sluip om dit af te maak, sodat dit nie fluit nie! En om eerlik te wees, in die oë, jy is 'n lafaard, ja! Waar is jy, damn dier? Ek wil ontslae raak van! Wat wil jy nog meer van my hê? Hy is moeg om te bel. Op die gras. En stilte lui. En die warm pienk het opgerol. En dis tyd om die son te groet om 'n nuwe dag te hê.
'N Man het op die horison verskyn. Hy het omgedraai en gekyk na die vertrekende son. Fedka het gehardloop. So haastig, bang om die prentjie te verloor. Daar was iets ontwykend, bewusteloos, onbegryplik, maar baie belangrik. Fedka het intussen in hierdie verre, maar naby die hartsilhouet ingekyk en kon nie onthou nie. En die gedagtes in sy kop het gehaas en die hart het uit sy bors gespring. "Hoe lank het ek gewag! Moenie gaan nie!" Die bekende eienskappe het duidelik geword. Hoe nader die figuur geword het, hoe beter kan Fedka 'n bekende en terselfdertyd heeltemal uitheemse maak. Maar dit het nie afstoot nie, maar integendeel, nog meer aangetrek.
Fedka was uitasem. Van die laaste troepe het probeer om tyd te hê. Ran up. Staan volgende. Ek het gewag en voel die grenslose see van dankbaarheid, liefde en warmte en die gewilligheid om dit alles te gee!
- U aanvaar net, - hy het in sy hart gebid - jy vergewe net! Ek het jou regtig nodig! Ek kan nie sonder jou lewe nie! Ek wil nie, soos voorheen nie.
En my hart het gewild en gespring. Die hart het gewag. En die man het omgedraai. Hy was nie goed of kwaad nie. En 'n bietjie verbaas. Weerloos. Versigtig. Hy het moeg oë gekyk. En alles in hom was aan die pyn van syne en aan die diepte van sy siel. 'N Bietjie glimlag het sy lippe aangeraak. En Fedka het sy eie, ware geluk gevoel.
By lees moet die aansoeker die volgende vrae beantwoord: wie het die held hier ontmoet? Vir wie was hy bang? Wie was hy op soek na? Watter belangrike stap het hy geneem? Die leser sien ook 'n voorbeeld van hoe om hierdie belangrike stap in onafhanklike werk op jouself te maak. Maar hier, soos vroeër genoem, is dit net die eerste stap. En daar is nog baie van hulle voor. Daarom volg die voortsetting noodwendig ...
En die hele weg van skeiding van verslawings (van die samelewing, van 'n geliefde) word beskryf in die boekreeks Mense uit die Kabinet. In hierdie artikels word die leser genooi om 'n kort reis na die wêreld van hul eie ervarings te maak. En hoe om van alle ervarings ontslae te raak, vroeër in artikels oor Zen Boeddhisme.