Hierdie is my wêreld waarin ek, soos dominee Kobus nou die dag oor sy brein skryf, my karakters laat optree. Soms baie persoonlik, ander kere meer objektief. ‘n Alleen wêreld.
Ek volg ander bloggers, kan nie wag as my foon piep en klik dat hulle iets geplaas het nie. En ek dink ek is besig om verslaaf te raak aan hulle stories, dit is beslis beter as storieboeke. Ek kan direk met die skrywers praat. En hulle met my.
Hier weet mens ook nie altyd wie jou blogs lees nie. Daar is baie mense wat my lees maar nie kommentaar lewer nie.
Dit is seker hoe boekskrywers voel. Mens vergeet waaroor jy geskryf het. Nadat die ink uit die pen gevloei het. En droog geword het. As iemand dan uit die bloute sê dat hulle dit lees, wonder ek dadelik. Watter een?
Ek deel my blogs op Facebook. En baie mense lees dit deur daardie skakel, sien ek in die statistieke wat WordPress gee.
In die begin het blogging my uitgefreak. Ek het so nou ene dan internet gehad en gereeld goete geplees wat later sou oplaai, wanneer internetkonneksies meer stabiel sou wees. Mens ontmoet ander van oor die hele wêreld. Maar die lekkerste is die gesels in mens se eie taal. En snaaks genoeg – die bloggers wat meestal jou denkrigting het, is dié wat oor en oor terug gesels.