Walther Funk - Geskiedenis Podcasts - 2021
Walther Funk was 'n senior amptenaar van die Nazi-party wat in Adolf Hitler se kabinet gedien het as Minister van Ekonomie. Funk was ook president van die Reichsbank.
Walther Funk is op 18 Augustus in Trakehnen, Oos-Pruise, geboreste 1880. Dit was vinnig vir sy familie duidelik dat hy 'n baie bekwame seun was in 'n groot aantal vakke. Vanaf skool is Funk na die Universiteit van Berlyn, waar hy ekonomie, filosofie en die regte studeer. Funk is in 1916 in die Duitse leër opgeneem, maar het as gevolg van slegte gesondheid 'n mediese ontslag ontvang.
Funk het daarna by die personeel van die 'Berliner Boersenzeitung', 'n konserwatiewe koerant, aangesluit. In 1920 word hy hoofredakteur van die sakeafdeling. Van 1922 tot 1932 werk Funk as redakteur van die koerant.
Funk, saam met baie ander in Weimar-Duitsland, was 'n vurige nasionalis en hy het geen vertroue gehad in die politici wat destyds Duitsland regeer nie. Funk het geglo dat Duitsland sterk leiers nodig het wat Duitsland tot grootheid sou terugstoot. In 1931 ontmoet hy Adolf Hitler en hy word vinnig deur hom opgeneem. Hitler was ook beïndruk met Funk en het hom tot sy persoonlike ekonomiese adviseur gemaak. Funk het Hitler aangeraai dat die beste manier vir Duitsland om ekonomiese depressie uit te oefen, openbare skemas was wat gebaseer is op 'n groot padbouprogram. Hy het ook 'n groot uitbreiding in die motorbedryf gesien as 'n pad vorentoe, sowel as 'n manier vir Duitsland om die wêreld te wys dat Duitsland nou terug is as 'n wêreldmag. Volgens Funk was nuwe autobahns en 'n massa nuwe motors wat dit gebruik, 'n baie openlike boodskap aan die wêreld. Funk het ook geglo dat Duitsland meer selfversorgend moet wees ten opsigte van voedselproduksie en minder afhanklik is van die invoer van buitelandse voedsel. Daarom het hy aangeraai dat daar 'n groot uitbreiding in die landbou moet wees.
In Maart 1933 word Funk aangestel as pershoof van die Reichse regering en ondersekretaris van die Reichse Ministerie vir Openbare Verligting en Propaganda. Sy onmiddellike meester was Joseph Goebbels. Funk het ook in die direksie van die Reich Broadcasting Company gesit. In 1938 neem hy Hjalmar Schacht op as minister van ekonomie en in 1940 neem hy die ander pos van Schacht oor - president van die Reichsbank. Met hierdie twee posisies het Funk beheer gehad oor die ekonomiese en finansiële beleid van Nazi-Duitsland. In 1942 het Funk met Heinrich Himmler ooreengekom dat die Reichsbank waardevolle artikels sal ontvang wat geneem is van diegene wat na die doodskampe gestuur is. Daar word beweer dat Himmler Funk duidelik gemaak het dat geen vrae gevra moet word oor waar die waardevolle artikels vandaan kom nie - die Reichsbank was net daar om na hulle om te sien.
Funk was 'n ywerige en lojale partyman. Hy het glo vas geglo dat Hitler die enigste man was wat Duitsland van kommunisme kon red. Hy het die vaardighede wat hy opgedoen het om in koerante te werk, gebruik, maar om te verklaar wat Hitler vir Nazi-Duitsland gedoen het. Sommige, soos Schacht, het hom in minagting gehou, maar dit kan wees omdat Funk hom in albei sy hooggeplaaste posisies vervang het. Ander het Funk gesien as 'n lojale partyfunksionaris wat aan Hitler benodig het, en dus, de facto, aan Nazi-Duitsland.
Funk is aan die einde van die oorlog en op 20 Oktober in hegtenis geneemste 1945 staan ​​hy voor die Internasionale Militêre Tribunaal wat in Neurenberg gehou word. Funk is aangekla van misdade teen vrede, oorlogsmisdade en misdade teen die mensdom. Hy het sy onskuld geëis en gesê dat hy niks weet van die misdade wat deur die Nazi-regime in Duitsland sowel as in die besette Europa gepleeg is nie.
'Ek het nog nooit in my lewe bewustelik iets gedoen wat tot so 'n beskuldiging kon bydra nie. As ek aan foute of onkunde aan hierdie dade skuldig gemaak is, dan is my skuld 'n menslike tragedie en nie 'n verhoor nie. '
Dit was 'n verdediging wat op dowe ore geval het. Die tribunaal het Funk eenvoudig nie geglo toe hy gesê het dat hy geen idee het waar die goud, juwele en geld vandaan kom toe dit by die Reichsbank bewaak word deur die SS nie. Dit het na die 'Max Heileger-deposito-rekening' gegaan en die tribunaal het geglo dat Funk die oorsprong van die geld ten volle weet. Funk is skuldig bevind en tot lewenslange tronkstraf gevonnis. Weens sy slegte gesondheid is Walther Funk egter op 16 Mei vroeër vrygelaat uit die Spandau-gevangenisste1957.