Stedelike landbou ontwerp en assessering van eetbare landskappe - Inligting
Stedelike landbou ontwerp en assessering van eetbare landskappe
Bekyk volle bladsy. Verwys asseblief na die spesifieke studietydperk vir kontakinligting. Verwys asseblief na die LBS vir bygewerkte vakinligting, insluitend assesserings- en deelnamevereistes, vir vakke wat aangebied word. In hierdie vak sal jy leer oor die geskiedenis van stedelike landbou in lande regoor die wêreld en die verskillende rolle van stedelike landbou in hedendaagse stede. Gegewe die aard van die vak, sal 'n wye verskeidenheid onderwerpe gedek word, insluitend maar nie beperk nie tot: plantgroeivereistes, landbou-insette soos water en voedingstowwe, grondbesoedeling, plae en siektes, stedelike spesifieke produksiemetodes, ontwerp en bestuur van gemeenskapstuine en eetbare landskappe, hoofstroom- en alternatiewe gewasse vrugte en groente, agro-ekologie beginsels en praktyke; en die ekonomiese waarde van residensiële voedseltuine.
Geskiedenis van die Stedelike Plaas
Wie is EdiCitNet?
Kenmerke en funksies van multifunksionele stedelike landbou in die globale noorde: 'n oorsig
Deurlopende Produktiewe Stedelike Landskap (CPUL): noodsaaklike infrastruktuur en eetbare ornament
STEDELIKE LANDBOU IN ISRAEL: TUSSEN BURGERLIKE LANDBOU EN PERSOONLIKE BEMAGTIGING
KYK VERWANTE VIDEO: Eetbare meerjarige tuinmaak - plant een keer, oes vir jare
Metrieke besonderhede. Stedelike landbou is 'n manier om gemeenskapsgesondheid te verbeter en gesondheidsongelykhede te verminder.Dit moedig burgerlike deelname aan voedselstelselbestuur aan en bied burgers geleenthede om konsepte van voedselsoewereiniteit binne 'n stedelike omgewing te verken. Die doel van hierdie studie was om burgerlike deelname te betrek by die ontwikkeling van 'n stedelike landbou-aksieplan vir 'n Kanadese prairiestad. Die doel was om die kort- en langtermyndoelwitte en die hindernisse en fasiliteerders vir die verbouing van meer voedsel in die stad te identifiseer.
Ses konsepte vorm die aksieplan. Die verbouing van meer voedsel binne openbare ruimtes om stedelike landbou meer sigbaar te maak en die verbetering van onderwysstrategieë is twee areas wat deelnemers beide belangrik en haalbaar gerangskik het.
Deelnemers het vertel dat verhoogde sigbaarheid 'n kulturele verskuiwing kan skep om die plaaslike voedselkennis te versterk. Skoolbetrokkenheid, gemeenskapsontwikkeling, maksimering van voedselproduksie in openbare plekke, en die nakoming van regulasies en bywette is fokusareas vir die verbetering van stedelike landbou. 'n Geïntegreerde visie van die stadsadministrasie met 'n betaalde posisie om verbindings te maak, toesig te hou oor bywette en plaaslike voedselverkrygingstelsels te oorweeg, is nodig om 'n gesonde gemeenskapsgebaseerde voedselstelsel te bevorder.
'n Stelselbenadering om 'n veerkragtige voedselstelsel te bou en voedselsoewereiniteit te versterk sal politieke wil en 'n openbare mandaat vereis. Kenners voorsien dat daar teen die jaar vyf biljoen mense in stedelike omgewings sal woon, en bevraagteken ons vermoë om in die vraag na voedsame voedsel te voorsien .
Baie Noord-Amerikaanse stede het obesogeniese geboude omgewings wat toegang tot lae-gehalte, energiedigte voedsel en min geleentheid vir aktiewe lewe moontlik maak . Dit is veral duidelik in laer-inkomste woonbuurte en lei tot groeiende gesondheidsongelykhede . Dixon et al.
Die vraag is dan hoe om die struktuur te verander om die opname van gesonde kosse soos groente en vrugte te verbeter.Die doel van hierdie referaat is om te beskryf hoe om stedelike landbou te operasionaliseer, om sodoende gemeenskapsgesondheid te verbeter en gesondheidsongelykhede te verminder.
Stedelike landbou het baie vorme en is dikwels deel van die rol van munisipale beplanningsdepartemente . Stedelike landbou sluit tuinmaak in agterplase, skole, openbare reg-van-weg en boulevards in; gemeenskapstuine; stedelike plase; dak- en balkontuine; hidroponiese, akwakultuur en vertikale tuinmaak; die aanhou van mikrovee soos henne, hase en bye; kweekhuise; permakultuurontwerp in parke; eetbare landskap; openbare boorde of voedselwoude; en landbouparke [5, 6].
Stede in Noord-Amerika moedig toenemend stedelike landbou aan en ontwikkel munisipale voedselstrategieë . Byvoorbeeld, in , Sacramento Stadsraad goedgekeur twee ordonnansies wat verband hou met stedelike boerdery, sodat inwoners te groei en kos direk van hul eiendom te verkoop, en gee hierdie stedelike boere 'n belasting aansporing in die proses .
Stede soos Detroit en Los Angeles het spesifiek gefokus op die verbetering van stedelike voedselproduksie in benadeelde gebiede met hoë-behoeftes kliënte en is voorbeelde van stedelike landbouprogramme wat gesondheidsgelykheid kan bevorder . In Kanada is daar 'n aantal stede, insluitend Vancouver, Edmonton en Toronto, met voedselbeleidsverpligtinge wat stedelike landbou insluit, maar aksie op die verpligtinge verskil oor instellings [7, 10].
Openbare betrokkenheid is 'n belangrike aspek vir 'n gesonde en regverdige samelewing . Stedelike landbou-aktiwiteite moedig openbare deelname aan voedselstelselbestuur aan en bied burgers geleenthede om konsepte van voedselsoewereiniteit binne 'n stedelike omgewing te verken. Voedsel-soewereiniteit verwys na 'n proses van uitbreiding van demokrasie om plaaslike, outonome, gesonde en ekologies gesonde voedselstelsels te herstel wat die regte van mense op ordentlike werksomstandighede en inkomste respekteer [12, 13].
'n Mensgesentreerde benadering maak voorsiening vir voedselgeregtigheid en voedselsoewereiniteit waar konteksspesifieke behoeftes aangespreek kan word . Die voedselsoewereiniteitsbeweging erken politieke en ekonomiese mag in die voedselstelsel en is 'n kritieke alternatief vir die neoliberale model wat markkragte bevoordeel bo gesondheid en gesondheidsgelykheid . Weiler et al. Stedelike landbou bied geleenthede vir burgers om direk aan hul voedselstelsel deel te neem, terwyl hulle 'n gevoel van mag en beheer kry wat gesondheid kan verbeter.
Verder beskryf Sommers en Smit  stedelike landbou as 'n middel vir kulturele bewaring en misdaadvoorkoming, om maar 'n paar van die sleutelareas te noem wat bydra tot openbare betrokkenheid in stedelike omgewings. Hierdie artikel rapporteer oor 'n studie wat ontwerp is vir openbare betrokkenheid by die ontwikkeling van 'n stedelike landbou-aksieplan vir 'n Kanadese prairiestad. Saskatoon, Saskatchewan, word omring deur groot plase van oliesade, graan, peulgewasse en beeste, en het groot potensiaal vir voedselverbouing.
In teenstelling met sy groot uitvoerbedryf, produseer die provinsie slegs sewe persent van die in-seisoen selfvoorsiening behoeftes van Saskatchewan mense . Met hierdie voedselproduksiegaping in gedagte, is daar 'n geleentheid om burgerlike bedrywighede te verbeter en die stedelike geboude omgewing te verander op 'n wyse wat sal bydra tot 'n gemeenskapsgebaseerde voedselstelsel, veerkragtigheid teen 'n onvoorspelbare klimaattoekoms bou en die plaaslike bevolking bevoordeel deur groter groente- en vrugteproduksie.
Die implementering van 'n volhoubare stedelike landbou-aksieplan vereis praktiese beplanning om suksesvol te wees . Alhoewel daar genoeg literatuur is wat die voordele van verhoogde stedelike landbou noem [4, 7, 17, 20, 21], is daar 'n gaping in die navorsing wanneer dit kom by die stappe wat nodig is om 'n omvattende, stadswye strategie uit te voer [5, 19] .
Ons het hierdie studie bedoel om hierdie leemte aan te spreek.Die aksieplan is beskikbaar vir munisipale regeringsleiers om veranderinge aan die geboude omgewing te lei, om toegang tot hoëgehalte-voedsel, aktiewe lewe en ekonomiese ontwikkeling te bevorder. Hierdie studie het twee hoofdoelwitte gehad: 1 om 'n stedelike landbou-aksieplan te skep wat toegang tot gehalte bekostigbare voedsel en geleenthede vir fisieke aktiwiteit kan verhoog en 2 om hindernisse te identifiseer en oplossings vir verhoogde ondersteuning vir stedelike landbou voor te stel.
Gegewe die wye verskeidenheid spelers wat betrokke is by hierdie potensiële openbare gesondheidsingryping, het ons 'n stelseldenkbenadering gebruik. Stelseldenke is nuttig omdat dit beide die groter, holistiese prentjie in ag neem, terwyl dit ook toelaat dat die probleem gereduseer word tot veranderlikes wat op 'n empiriese wyse gemeet en ontleed kan word .
Ons het die konsepkarteringsbenadering wat deur Trochim  uiteengesit is, gebruik om struktuur te verskaf aan ons datagenerering, -sortering en -graderingsproses. Ons het ook data van hierdie oefening aangevul met groepbesprekings.
Drie-en-dertig respondente het 58 unieke stellings in die dinkskrumfase gegenereer. Vir die datasortering en -graderingsfase het ons tien gemeenskapsvergaderings regoor die stad gehou met deelnemers wat op dieselfde manier as die dinkskrumfase gewerf is. Daarbenewens het ons plakkate geplaas wat hierdie vergaderings adverteer in die gemeenskapsentrums en biblioteke waar hulle ten minste 'n week voor die vergadering plaasgevind het, aangebied is.
Die deelnemers het drie vraelyste voltooi: 'n demografiese vraelys, 'n vraelys waarin die deelnemers elk van die 58 stellings gegradeer het op grond van belangrikheid, en 'n vraelys waarin die deelnemers elk van die 58 stellings beoordeel het op grond van haalbaarheid. Die demografiese vraelys is ingesluit om ons in staat te stel om die heterogeniteit van ons datastel te verstaan. Na voltooiing van die vraelyste het ons deelnemers opdrag gegee om die stellings in afsonderlike groeperings of konsepte te sorteer.
Hierdie sagteware omskep die inligting van sorteerstellings in 'n ooreenkomsmatriks, met die stellings wat op 'n puntkaart geplot word deur nie-metriese multidimensionele skaal MDS  te gebruik. MDS is in twee dimensies toegepas om X , Y koördinate te produseer wat geskik is vir voorstelling op 'n tweedimensionele oppervlak. As meer deelnemers stellings in dieselfde groepering geplaas het, verskyn hulle nader aan mekaar op die puntkaart.
Gebaseer op die puntkaart, het hiërargiese groeperingsanalise toegelaat om stellingklusters te skep. Dit verdeel die puntkaart in nie-oorvleuelende trosse in tweedimensionele ruimte. Ons het op die aantal trosse besluit deur met 'n groot aantal trosse 15 te begin en dan die aantal trosse elke keer te verminder en te vra of al die stellings sin maak saam gegroepeer, en of hulle beter sin sal maak as dit geskei word. Ons het voortgegaan om die aantal groepe te verminder totdat ons gevoel het dat elke groep afsonderlike konsepte vorm.
Figuur 1 toon die troskaart, wat op die puntkaart gebaseer is. Benewens die konsepkarteringoefening, is groepdeelnemers gelei deur 'n semi-gestruktureerde bespreking oor hoe om meer kos in Saskatoon te kweek. Ons het 66 deelnemers oor die tien terreine in die groepbesprekings gehad. Ons het die besprekings op oudio-opgeneem vir maklike aantekeninge, en dit ontleed met ondersteuning van NVivo 11 as 'n manier om idees te kodeer en om herhalende temas te ontlok.
Die inligting van hierdie oefening het die konsep karteringsdata aangevul. Daar was 55 mense wat die demografiese vraelys en die sorteer- en graderingsvorms voltooi het. Die meeste respondente het in 'n enkelgesinswoning gewoon en het ten minste 'n mate van ervaring gehad om kos in die stad te kweek, sien Tabel 1. Die meeste deelnemers het ook aangedui dat hulle voedselseker is en voldoende inkomste het om in hul behoeftes te voorsien.
Die ses groepe in die konsepkaart is openbare onderwys, openbare ruimtes, gemeenskapsontwikkeling, skole, regulasies en bywette, en naby die huis.Figuur 1 beeld die tweedimensionele groepkaart van al die ingediende stellings uit, met stellings wat meer gereeld saamgesorteer word, wat nader aan mekaar op die kaart geplaas word.
Ons het 'n derde dimensie by die groepkaart gevoeg in die vorm van lae. Die lae in die troskaart verteenwoordig watter trosse belangriker is.
Deelnemers het elke stelling individueel aangeteken vir hoe belangrik deelnemers gevoel het dit was om in die aksieplan te wees; dit het gelei tot die berekening van 'n gemiddelde telling vir belangrikheid vir elke groep stellings.
'n Groter aantal lae dui op 'n hoër telling van hoe belangrik elke groepering was. Ons het soortgelyke data vir haalbaarheid. Hieronder gee ons 'n kort beskrywing van elke groepering. Aksiebare items het dinge ingesluit soos veldtogte vir openbare onderwys oor stedelike landbou en die verskaffing van openbare opleiding oor verskillende tipes stedelike landbou en eetbare inheemse plante.
Dit was 'n herhalende tema binne die groepbesprekings. Deelnemers het gelyk of hulle dink dat hierdie ontkoppeling van die voedselstelsel afkomstig is van die moderne industriële voedselstelsel waar voedsel hoogs verwerk en in Styrofoam en plastiek verpak word . Hierdie kennistekort strek ook tot kook en preserveer van kos. Hierdie groep was die tweede belangrikste groep algeheel. Ander uitvoerbare idees sluit in die gebruik van openbare ruimtes, soos boulevards en onbeboude persele, vir die kweek van voedsel, en die plant van eetbare plante langs openbare wandelpaaie.
Tydens besprekings het deelnemers verskeie voordele geopper van die gebruik van openbare ruimtes vir veral gemeenskapstuine. Dit het die koste van individuele erf-omskakelings ingesluit, die uitdagings om om heinings en geboue in private werwe te werk om goeie groeitoestande te vind, sosiale geleenthede deur tuinmaak in openbare ruimtes, en tuinmaakruimtes vir mense wat in hoëdigtheidbehuising woon.
Oor die algemeen het die nadele van tuinmaak in openbare ruimtes gedraai rondom Saskatoon-spesifieke verordeninge rondom omheining en die verkoop van produkte.Stadsgeborgde gemeenskapstuine word nie omheining toegelaat nie, wat deelnemers as nodig uitgespreek het om vandalisme te ontmoedig.
Die verkoop van produkte uit gemeenskapstuine word ook nie toegelaat nie. Gemeenskapsontwikkelingkluster het stellings ingesluit oor mense bymekaar bring, verbindings bou en beskikbare hulpbronne oorbrug met die mense wat dit nodig het. Aksiebare items sluit in die koppeling van voornemende tuiniers met ongebruikte tuinmaakruimte, insluitend skakels na plaaslike stedelike landbou-organisasies op die stad se webwerf, die skep van stad-ondersteunde hulpbronne om burgers te help om stedelike landbouprojekte te begin, en die uitbreiding van agterplaas-tuinmaakprogramme.
Om te verseker dat hierdie inligting 'n breër gehoor bereik, kan gemeenskapsradiostasies betrek word sodat alle burgers verbind is.
Die idee om tuinmaak te gebruik om met seniors te skakel en om te verseker dat seniors by die gemeenskap ingesluit word, het verskeie kere ter sprake gekom. Hiermee saam het deelnemers die voordele van gedeelde tuine met seniors bespreek. In die konsep-kartering-oefening het drie verskillende punte as besonder belangrik oorgekom met betrekking tot die bevordering van voedsel in skole: 1 bevordering van die skepping van tuinmaakprogramme binne skole, 2 met skoolkookprojekte, en 3 verbind skole met plaaslike gemeenskapsverenigings om ruimte vir buitelug te vind. klaskamers.
Die stellings is weerspieël in die groepbesprekings, waar die inkorporering van tuinmaak by die skoolstelsel baie goed ontvang is. In die besprekings het deelnemers die aandag gevestig op verskeie maniere waarop die inkorporering van tuinmaak by skole logisties uitdagend sou wees: Onderwysers is deurgaans kort in tyd, so om hulle te vra om 'n ander vak voor te berei, is dalk nie realisties nie; tuinbouprojekte kan bykomende befondsing vir die skole vereis, wat moeilik kan wees om te bereik; en tuine vereis someronderhoud wanneer skole gesluit is.
Hierdie koördinasie tussen klasse het die tuinmaakprogram meer uitvoerbaar en kostedoeltreffend gemaak, aangesien studente materiaal benodig vir alle winkelprojekte. Die gebruik van die tuinmaakprogram sal dan die kunsklasmateriaal 'n belegging maak wat die skool en sy studente vir die komende jare bevoordeel. Deelnemers het ook voorgestel dat skooltuine 'n plek kan wees vir die onderrig van Engels as 'n addisionele taal.
Om hande-op tuinmaak-ervaring te hê, sal 'n innemende omgewing wees om die taal aan te leer, terwyl dit ook nuwe Kanadese toelaat om voedsel te kweek wat bekend is aan hul tuisland.
Laastens kan die universiteit ook deur tuinbou- of onderwysinternskappe betrokke wees. Deelnemers het stadsverordenings geïdentifiseer wat beplanners kan oorweeg wanneer hulle nuwe voorstede vorm en bestaande stadsplanne aanpas.
Voorstelle van noemenswaardige uitvoerbaarheid en belangrikheid het ook ingesluit om eetbare landskap in die amptelike gemeenskapsplanne in te sluit en die vermindering van boetes vir eienaars van leë erwe as hulle toelaat dat voedsel daarop gekweek word.
Vooruitgang in landskapargitektuur. Hierdie refleksie kom van 'n blik oor die stad, veral die verhouding tussen die geboude en die oop ruimtes waaruit dit bestaan. In hierdie blik het ons afgekom op die enorme belang wat die stelsel van oop ruimtes het en nog altyd gehad het op die bou van die stad, sy balans, sy identiteit en sy ervaring. By 'n nader benadering tot die stelsel van oop ruimtes van die stad, is ons gekonfronteer met die bestaan ​​van tipologies gekwalifiseerde ruimtes en van ruimtes sonder enige tipologiese toeskrywing, maar wat geensins minder belangrik is as eersgenoemde nie. Oop ruimtes, tussenruimtes tussen die geboude weefsel van die hedendaagse stad, wat 'n sekere kontinuïteit bied en wat die vloei van lug, van water en materie toelaat, gelyktydig met die vloei van inwoners of toevallige gebruikers.Soms, buiten daardie vloei, word 'n informele toeëiening van hierdie ruimtes as ruimtes vir pret, speletjies en sosialisering geverifieer, wat die enorme potensiaal beklemtoon wat in die struktuur en samehang van die stad aangebied word as ondersteuning van die stedelike ervaring, van sosiale interaksie en van die ontwikkeling van gemeenskapsgevoel. Oor hierdie ruimtes is verskeie vrae geopper oor die kwaliteit en diversiteit daarvan, naamlik die gebrek aan integrasie in 'n erkende stedelike tipologie en al die gevolge wat dit bepaal.
Evaluering van vraag na stedelike landbou. vorm van eetbare landskap, bome is makliker geïntegreer in multi-gebruik ruimtes as.
Inleiding tot navorsing Stedelike landbou, in die algemeen, is 'n praktyk wat 'n historiese verband hou met die ontwikkeling van die samelewing self. Die saak en die noodsaaklikheid om samelewings wat voldoende energie en hulpbronne te ontwikkel, word deur verskeie gebiede van wetenskap en tegnologie ondersoek. Die argument van stedelike ekoloë gaan egter in 'n eenvoudiger rigting: hulle beoog 'n progressiewe plan vir ons stede, in 'n geleidelike oorgang van ons konkrete oerwoude na 'n stad wat as 'n produktiewe omgewing werk. Hierdie stedelike omgewing kan uitgedruk word in veelvuldige tipologieë van implementering, op soek na die intrinsieke verband tussen die verstedelikte gebied en die natuurlike en biologiese prosesse om lewe te skep. Van groen infrastruktuurstelsels, die bekendstelling van groen gebiede en strategieë in die stedelike omgewing tot stedelike plase, is dit uitdruklik dat dit in 'n dekade gekenmerk deur die krag van plaaslike inisiatiewe en gemeenskapsbetrokkenheid tot die gemeenskaplike goed moontlik geword het om 'n visie te skep waar die openbare ruimtes ook die missie kan dra om kos vir almal te produseer. Die plan wat in hierdie navorsing ontwikkel is, is ontwerp met die oog op die potensiaal vir 'n multidissiplinêre benadering tot stedelike voedselproduksie.Die tema is dus nie net gemotiveer uit die huidige en historiese bande in Bad Cannstatt geleë in Stuttgart, Duitsland met die produktiewe landskappe van sy omgewing nie, maar ook in sinergie met 'n breër perspektief van 'n volhoubare toekoms. Die proses van die navorsing Hierdie studie is in drie dele verdeel.
Die Urban Farm as 'n tuinprojek het meestal begin as 'n versameling studente wat kos op oortollige ruimte kweek. Dit het 'n tradisie begin wat tot die hede voortduur, alhoewel die idee van surplusruimte iets van die verlede is. Die program is geïnisieer deur Richard Britz, wat 'n jong argitek was wat in die departement Landskapargitektuur onderrig het en 'n briljante organiseerder en uitgesproke voorstander was om studente te laat verstaan ​​hoe belangrik dit is om voedsel te kweek. Sy primêre werk het gesentreer op 'n konsep wat hy die Eetbare Stad genoem het waarin hy en sy studente maniere oorweeg het om bestaande stadsblokke om te sit in beplande gemeenskappe wat toegewy is aan selfvoorsiening. Deur gebruik te maak van die sentrale binne- of surplus-ruimte wat beskikbaar is in 'n tipiese Eugene-stadsblok as 'n studiearea, het Britz en sy studente strategiese faseringsreekse voorgestel wat uitbeeld hoe individuele Stedelike Plase geskep kan word om daarna die manier waarop stede ontwerp en geleef is, te transformeer.
Hoe sou ons stede lyk as die landbou stelselmatig in die stedelike weefsel geïntegreer word? Landskapsargitek Phoebe Lickwar dink oor hoe ons meer kos in stede kan kweek - hoe landbou deel van kontemporêre stedelike infrastruktuur moet wees.
Ten spyte van die groeiende gewildheid van stedelike landbou, staan ​​baie stadsplase steeds die uitdaging van onseker grondbesit en te beperkende openbare beleid in die gesig.Sommige navorsers en beleidmakers het die behoefte geïdentifiseer vir 'n bygewerkte raamwerk vir die beweging wat stedelike boere sal ondersteun terwyl hulle grondgebruik, sonering en eiendomsbelastingregulasies navigeer. Gemeenskapsgrondtrusts GLT'e dra by tot hierdie struktuur, en bied 'n plaaslik beheerde benadering tot grondgebruik wat gemeenskapsaktivisme en -betrokkenheid bevorder, terwyl dit op veranderende marktoestande en buurtbehoeftes reageer. Terwyl stadsplase en gemeenskapstuine dikwels die openbare gesig van stedelike landbou is, lewer kleinskaalse agterplaasgroeiruimtes en eetbare landskappe ook 'n beduidende deel van produksie op. Stedelike landbou het gemeenskappe uiteenlopende omgewings-, ekonomiese en maatskaplike voordele gebied, insluitend verbeterde voeding, verhoogde voedselsekuriteit, ekologiese herstel, die skep van oop ruimtes, en geleenthede vir onderwys en werksvaardigheidsopleiding Bellows, Brown en Smit; Kaufman en Bailkey ; Smit-, Ratta- en NasrCity-boerdery het ook die unieke vermoë om diverse bevolkings bymekaar te bring, sosiale kapitaal te bou en bemagtiging te bevorder deur gemeenskapsbou Staeheli et al.
Slaan oor na soekvorm Slaan oor na hoofinhoud Slaan oor na rekeningkieslys Jy is tans vanlyn. Sommige kenmerke van die webwerf sal dalk nie reg werk nie. DOI: Die bekendstelling van eetbare landskappe aan stedelike vergroeningstelsels verteenwoordig 'n geleentheid vir die verbetering van stedelike voedselvoorsiening en sekuriteit. In hierdie studie is vraelysopnames in agt steekproefgemeenskappe in... Brei uit. Bekyk PDF.
Ons het 32 ​​stedelike landbouterreine geïdentifiseer: 9 gemeenskapstuine, 6 skooltuine, 4 CSA's, 7 eetbare landskappe en 6 stedelike plase (Fig. 5a). Daarbenewens, 15% ().
Bekyk Scopus-profiel. Katrin Bohn onderrig en doen navorsing oor volhoubare argitektuur en stedelike ontwerp met 'n fokus op stedelike voedselproduksie.Baie van haar ontwerpnavorsing handel oor die verhoudings tussen stedelike ruimte en voedselproduktiewe stedelike landskap en oorbrug die gapings tussen omgewingsontwerpdenke, stedelike ruimteproduksie en volhoubare leefstyle. Sedert die VK se eerste stedelike landbou-konferensie Urban Nature, saamgekureer deur Bohn, het sy wyd bygedra tot konferensies, publikasies, uitstallings en ontwerp- en beleidsdebatte, beide nasionaal en in die buiteland.
VERWANTE VIDEO: Inleiding tot eetbare landskappe
In onlangse jare het stedelike landbou UA-projekte regoor die wêreld geblom, en vind groot toepassings ook in die ontwikkelde ekonomieë van die sogenaamde Global North. In vergelyking met projekte in ontwikkelende lande, waar navorsing hoofsaaklik die bydrae tot voedselsekerheid gerig het, het UA in die Global North 'n sterker multifunksionele konnotasie, en lei dit tot veelvuldige kombinasies van boerderydoeleindes en besigheidsmodelle wat nagestreef word. Die huidige oorsigartikel ondersoek die bydrae en rol wat UA in stede van die globale noorde speel, en definieer sy funksionaliteite ten opsigte van ekosisteemdienste ES-voorsiening en die ontleding van die faktore wat die streekverspreiding en -opname daarvan belemmer en bevorder. Die manuskrip integreer 'n beskrywing van UA-groeistelsels, sowel as geleenthede vir gewasdiversifikasie in die stedelike omgewing, en 'n omvattende klassifikasie van UA-besigheidsmodelle. Die onderskeidende kenmerke in terme van besigheidsmodelle, boerderydoeleindes en plaasgrootte word dan toegepas oor 'n inventaris van UA-projekte in die Global North, wat 'n karakterisering en vergelykende ontleding van verspreidingsfrekwensie van die verskillende projektipologieë moontlik maak. Eerstens was dit jag vir kos en grotte om in te woon.
Jeug moet dalk begin Desember bewys van inenting toon
Oorsig: In Durand, Michigan, is vars produkte maklik toeganklik vir enigiemand in die gemeenskap deur 12 eetbare landskappe wat met 80 verskillende variëteite vars vrugte en groente geplant is.Bevolking: 3, Programdoelwitte: Om toegang tot vars produkte te verhoog en gemeenskapslede aan te moedig om meer vars vrugte en groente te eet. Hoe dit werk: Eetbare landskappe gebruik vrugte- en groenteplante as deel van die landskapontwerp, beide vir estetika en vir verbruik. In Mei het vrywilligers meer as 80 verskillende vrugte en groente, insluitend tamaties, soetrissies, blaarslaai, komkommers, boerenkool, waatlemoen, aarbeie en pampoene, in Durand se middestad geplant en versorg. Die Eetbare Landskap-program is 'n poging om die area te verfraai en loopbaarheid te verhoog, terwyl dit ook gemeenskapslede aanmoedig om meer vrugte en groente te eet. Die produkte wat in die eetbare landskappe gekweek word, is gratis beskikbaar vir enigiemand wat dit wil hê.
Landskappe wat jy kan eet. Ons werk saam met beginner en ervare tuiniers om pragtige, diverse en heerlike eetbare landskappe op residensiële, buurt- en gemeenskapskaal te skep. Ons ervare span werk nou saam met kliënte om pragtige, produktiewe en min onderhoudstuine te ontwerp en te installeer wat uniek aangepas is vir elke terrein en ontwerp is volgens permakultuurbeginsels.