Oom die Almagtige - WRSP
OOM DIE ALMAGTIGE TYDLYN
1876 ​​(31 Oktober): Pierre Bernard is gebore as Perry Arnold Baker in Leon, Iowa.
1889: Bernard ontmoet sy joga-onderwyser, Sylvais Hamati.
1893: Bernard en Hamati reis na Kalifornië.
1898: Bernard het die San Francisco College for Suggestive Sciences bestuur. Hy het die "Kali Mudra" -toets uitgevoer om die krag van joga te adverteer.
1902: Bernard is in hegtenis geneem omdat hy onwettig medisyne beoefen het.
1906: Bernard gepubliseer Vira Sadhana: The International Journal of the Tantrik Order of America
1906: Bernard verlaat San Francisco en reis na Seattle en daarna New York City.
1910: Bernard word in New York in hegtenis geneem op aanklag van ontvoering. Die aanklagte is daarna van die hand gewys.
1918: Bernard en Blanche DeVries trou.
1919: Bernard het die Braeburn Country Club in Nyack, New York, gestig met befondsing deur Anne Vanderbilt.
1919: Staatspolisie het 'n klopjag op die Braeburn Country Club gedoen
1924: Bernard brei die Braeburn Country Club uit tot die Clarkstown Country Club.
1933: Bernard skep die Clarkstown Country Club Sports Centre, met 'n bofbal-diamant en 'n sokkerveld.
1939: Bokser Lou Nova oefen onder Bernard vir sy stryd teen Max Baer.
1941: DeVries bedank by die Clarkstown Country Club en formaliseer haar skeiding van Bernard.
1955: Bernard is oorlede.
1956: DeVries verkoop die Clarkstown Country Club aan die Missionary Training Institute.
Pierre Bernard, soms 'Oom die almagtige' genoem, was 'n vroeë voorstander van posturale joga in Amerika. Hy het 'n aantal kortstondige organisasies geskep om joga, Sanskri en tantriese leerstellings te bevorder, waaronder San Francisco College for Suggestive Therapeutics, The Tantrik Order of America en die New York Sanskrit College. Uiteindelik het hy sukses behaal in die Clarkstown Country Club, waar hy posturale joga gepopulariseer het deur rykes, atlete en bekendes op te lei.
Bernard het opregte kennis getoon van hatha yoga, Vediese filosofie en selfs tantriese praktyke. Hy het hierdie opleiding egter veral in die eerste deel van sy loopbaan met 'n goeie mate charlatanisme versier. Na sy ontmoeting met sy vrou, Blanche DeVries, kon Bernard postu maak ral yoga wat vir Amerikaners aanvaarbaar is deur dit weer as 'fisiese kultuur' en 'n tegniek vir die bereiking van gesondheid, skoonheid en atletiek te hermerk. Voorheen het baie Amerikaners joga en hindoeïsme geassosieer met seksuele afwyking, primitivisme en blanke slawerny. By hul buiteklub in Nyack New York het hulle erfgename opgelei, atlete en bekendes, wat joga verder gewild gemaak het. Ten goede of ten kwade was Bernard baanbrekerswerk in 'n Amerikaanse beweging wat posturale joga van sy Hindoe-wortels geskei het en dit in 'n sekulêre oefenvorm omskep het.
Pierre Bernard se biografie [Beeld regs] is uitdagend omdat hy talle aliasse gebruik het en vals besonderhede oor sy oorsprong verstrek het. Volgens die mees gesaghebbende bronne is hy in 1876 gebore as Perry Arnold Baker in Leon, Iowa (Love 2010: 9). Bernard het gereeld beweer dat hy in Indië gereis het, hoewel dit onwaarskynlik lyk. Hy het egter 'n man genaamd Sylvais Hamati in 1889 in Lincoln, Nebraska, ontmoet wat hom hatha yoga en Vediese filosofie geleer het. Die agtergrond van Hamati is ook donker. Hy het van Calcutta na Amerika gekom en moontlik voor die ontmoeting met Bernard as kunstenaar gewerk. Bernard het drie uur per dag onder Hamati begin studeer en in 1893 reis hulle na Kalifornië (Love 2010: 12-13). In San Francisco kon Bernard 'n paar vroeë verteenwoordigers van Hindoeïsme in Amerika ontmoet, waaronder Swami Vivekananda en Swami Ram Tirath (Laycock 2013: 104).
Met die hulp van sy oom, dr Clarence Baker, het Bernard 'n onderneming gestig wat sy yogiese opleiding gebruik as 'n soort holistiese medisyne. Teen 1898 het Bernard 'n onderneming met die naam San Francisco College for Suggestive Therapeutics gestig. Daardie jaar, hy het 'n toertjie genaamd 'die Kali Mudra' [Beeld regs] uitgevoer as 'n openbare demonstrasie van die krag van joga: Bernard het in 'n doodsagtige beswyming gekom en dokters is genooi om hom te ondersoek of te sny in 'n poging om reaksie uit te lok. In 1902 is Bernard in hegtenis geneem omdat hy onwettig medisyne beoefen het. Dit was die eerste van vele struikelblokke, aangesien Bernard 'n manier gesoek het om geld te verdien om Amerikaners in joga op te lei (Laycock 2013: 104).
Bernard en Hamati eksperimenteer ook met 'n esoteriese groep genaamd The Tantrik Order of America. Hierdie groep het boheemse kunstenaars, akteurs en kunstenaars getrek en opleiding aangebied in Vediese filosofie, joga en tantra. Bernard het beplan om 'n netwerk van Tantrik-lodges in verskillende stede te skep; Dit bly egter onduidelik of daar ooit belangrike groepe buite San Francisco gevorm is. In 1906 publiseer Bernard die eerste en enigste bundel van Vira Sadhana: The International Journal of the Tantrik Order of America. [Beeld aan die regterkant] Bernard het ook 'n sosiale klub, bekend as 'The Bacchante Club', gestig, waar mans geklee in oosterse geïnspireerde klere, waterpypies gerook en vroue gekyk Oosterse danse op te voer. Die polisie in San Francisco het The Bacchante Club gemonitor en selfs beamptes onderdak ingestuur (Love 2010: 40). Die polisie is moontlik gemotiveer deur opspraakwekkende mediaverhale oor Hindoe-ghoeroes wat wit vroue betower en verslaaf.
Bernard verlaat San Francisco in 1906 en hoop om die ondersoek van die polisie te vermy. Hy en 'n paar volgelinge het na Seattle gereis voordat hulle weer na New York City geklim het. Teen 1910 het Bernard 'n nuwe Tantrik Order-lodge in 74th Street in Manhattan geskep. Weereens het Bernard se operasie 'n esoteriese en 'n eksoteriese gesig aangebied: die lodge het jogaklasse aangebied om gesondheid en lewenskragtigheid te bevorder, sowel as inleiding tot die geheime van die Tantrik-orde (Laycock 2013: 105).
Baie van Bernard se studente was jong vroue wat in joga belanggestel het nadat hulle Vaudeville-uitvoerings van Oosterse dans gekyk het. Bernard het 'n aantal romantiese verhoudings met sy vroulike studente gehad. Een so 'n student was Gertrude Leo, wat Bernard ontmoet het en hom gevolg het na New York. Bernard het ook 'n verhouding met Zelia Hopp gehad. Hopp het aan gesondheidsprobleme gely en Bernard het haar genader onder die alias "Dr. Warren "en aangebied om te help. Op 2 Mei 1910 het Hopp, saam met Leo se suster, Jennie Miller, speurders na Bernard se skool gelei waarop Bernard in hegtenis geneem is vir ontvoering (Laycock 2013: 105-06).
1910 was dieselfde jaar dat die Mann-wet, ook bekend as die Wet op Wit-Slawe-verkeer, aanvaar is. Dit lyk asof die verhaal van Hopp en Leo die ergste vrees vir Amerikaners oor vroue wat handel dryf, bevestig, en die verhoor van Bernard word 'n staatsgreep. Dit is nie net in die veertig dagblaaie van New York City bespreek nie, maar ook in Seattle en San Francisco. Leo en Hopp berig dat Bernard soms na homself as "die Groot Om" verwys het, en teen die middag na sy inhegtenisneming noem die opskrifte hom "Oom die Almagtige." Hulle beweer ook dat Bernard hulle in gevangenskap gehou het deur 'n kombinasie van bedreigings en hipnotiese krag te gebruik. Bernard het meer as drie maande verhoorafwagtend in die berugte Manhattan-gevangenis, bekend as 'The Tombs', deurgebring. Die saak het in duie gestort nadat Bernard se prokureur daarin kon slaag om Leo as getuie gediskwalifiseer te word, en Hopp het alle aanklagte van die hand gewys en uit New York gevlug. Sonder getuies is Bernard vrygelaat (Laycock 2013: 107).
Dit lyk asof Bernard uit hierdie episode verneem het dat Oosterse fantasieë oor joga 'n tweesnydende swaard was: hulle kon kliënte lok op soek na avontuur, maar hulle het ook 'n morele paniek oor goeroes gespeel deur gebruik te maak van skelm vorms van verstandsbeheer om vroue te prooi. Tydens die verhoor het Bernard daarop aangedring dat joga bloot 'fisiese kultuur' is, 'n gesprekspunt wat hy sal aanhou verhoog in die lig van kritiek.
Met sy vrylating uit The Tombs verhuis Bernard na Leonia, New Jersey. Toe hy na New York terugkeer, het hy 'n nuwe skool gestig, maar hierdie keer het hy sy leerstellings as akademies, eerder as esoteries, bestempel. Hy noem sy nuwe onderneming die New York Sanskrit College en neem die alias Homer Stansbury Leeds. Hy huur fakulteite uit Indië om kursusse in Sanskrit, Vediese filosofie, Ayurvediese medisyne en Indiese musiek aan te bied. Ongelukkig was die New York Sanskrit College onmiddellik die onderwerp van gerugte deur bure en media op soek na verhale. Die Onderwysraad het die polisie gestuur om hom in hegtenis te neem omdat hy 'n 'kollege' bestuur het sonder enige lisensie of akademiese kwalifikasies. Hierdie keer het Bernard die arrestasie ontduik wat na Leonia teruggekeer is (Laycock 2013: 107-08).
In Leonia begin Bernard 'n nuwe romanse met die vrou wat sy lot sal verander: Dace Shannon Charlot. Charlot het na New York gekom nadat hy haar mishandelde man verlaat het. Haar egskeidingsadvokaat het ook vir Bernard verteenwoordig. Charlot se egskeiding het aandag getrek in die media, wat sy gehoop het om 'n loopbaan in Vaudeville te begin. Sy verander haar naam in Blanche DeVries en studeer dans aan die New York Sanskrit College. [Afbeelding regs] Bernard en DeVries trou in 1918, en in hul briewe verwys die twee na mekaar as onderskeidelik "Shiva" en "Shakti". DeVries het verstaan ​​hoe om die regte mark vir Bernard se leerstellings te vind. Bernard het opgehou om van die polisie te vlug, 'Bacchante Club'-vergaderings te hou of aliasse te gebruik. Met DeVries se leiding het Bernard verskeie joga-ateljees in New York geopen wat uitsluitlik op vroue gerig is (Laycock 2013: 108).
Een van Bernard se nuwe studente was Margaret Rutherford, dogter van Anne Vanderbilt. In 1919 het mev. Vanderbilt die Braeburn Country Club in Nyack, New York, befonds (Laycock 2013: 108). Die klub het ryk aristokrate gelok wat gepoog het om hul gesondheid te verbeter en hul verveling te verlig deur joga te studeer. Die dorp was aanvanklik vyandiggesind teenoor Bernard. Daar was gerugte dat Bernard ''n liefdeskultus' gehad het en dat hy aborsies gedoen het. In die eerste jaar het die berede staatspolisie op die klub toegeslaan (Randall 1995: 83). Maar Bernard word gou 'n belangrike belastingbetaler en selfs 'n pilaar van die gemeenskap. In 1922 het die New York Times van hom geskryf, 'Die' Almagtige Oom '. . . staan ​​hier eenvoudig bekend as mnr. Bernard, een van die aktiefste en patriotiese inwoners van Nyack. "
In 1924 het Bernard $ 200,000 bestee aan die koop en ontwikkeling van ses-en-sewentig hektaar vir sy landgoed, wat die Clarkstown Country Club hernoem het (Laycock 2013: 108). Dit is gevolg deur die totstandkoming van die massiewe Clarkstown Country Club Sports Centre in 1933, met 'n bofbal-diamant, 'n sokkerveld en indrukwekkende elektriese ligte (Love 2010: 250). Op die hoogtepunt van sy loopbaan het Bernard $ 12,000,000 aan vaste eiendom besit. Hy was die president van 'n landbank, het 'n verbandonderneming, 'n heropboukorporasie en 'n groot makelaarsonderneming besit, en was die tesourier van die Rockland County Chamber of Commerce (Clarkstown Country Club 1935: 124).
Bernard het sy flambojante styl egter nooit heeltemal afgeskud nie, wat meer klante na sy klub gelok het. Hy het 'n groep olifante sowel as ape en ander eksotiese diere aangeskaf. Die olifante was in 'n jaarlikse sirkus waarin studente as akrobate opgetree het. Bernard het ook die sport "donkiebal" uitgevind, 'n variant van bofbal met alle spelers (behalwe die vanger en kruik) wat op donkies gemonteer is (Love 2010: 274).
Die klub het 'n middelpunt geword vir Amerikaners wat Asiatiese godsdienste in die Amerikaanse kultuur geïntegreer het. Die neef van Bernard, Theos Bernard, het na Tibet gereis voordat hy sy doktorsgraad aan die Columbia Universiteit ontvang het en 'n klassieke teks oor hatha yoga gepubliseer het. Bernard se halfsuster is getroud met Hazra Inayat Khan, die stigter van The Sufi Order International (Ward 1991: 40). Die biochemikus Ida Rolf het onder Bernard studeer, en haar fisiese terapie-tegniek van strukturele integrasie of "rolfing" het ooreenkomste met die wetenskaplike benadering tot joga wat deur Bernard voorgestaan ​​word (Stirling en Snyder 2006: 8). In haar jeug het Ruth Fuller Sasaki tyd by die Clarkstown Country Club deurgebring as terapie vir haar asma (Stirling en Snynder 2006: 6). Sy het later 'n belangrike rol gespeel in die invoer van Zen-Boeddhisme na Amerika en belangrike belangrike tekste in Engels vertaal.
In 1939 het die swaargewigbokser Lou Nova by die buiteklub aangekom om joga te studeer. Die opleiding is beskou as 'n toertjie om sy komende stryd met Max Baer te bevorder. Nova het kopstande, meditasie geleer en in boks gesit met een van Bernard se olifante, wat opgelei is om een ​​groot handskoen op sy stam te dra. Koerante het berig dat Nova 'die kosmiese slag' onder Bernard se opleiding onder die knie gekry het. Later het Nova gepatenteer op 'n toestel genaamd die "yogi nova" om oefening met kopstanders te help (Laycock 2013: 125). Figure soos Nova het die idee aan Amerikaners uitgesaai dat joga atlete 'n voorsprong kan gee.
Teen die einde van die dertigerjare het die Clarkstown Country Club stadig begin afneem. Bernard het ook van DeVries vervreem, en in 1930 bedank sy by die klub en formaliseer haar skeiding van Bernard (Love 1941: 2010). Bernard is oorlede in 304. Die volgende jaar het die nabygeleë Missionary Training Institute die grond gekoop. Nyack College staan ​​vandag op die voormalige perseel van die Clarkstown Country Club. Die kampus se folklore bevat verhale oor paranormale verskynsels wat agtergelaat word deur die vreemde rituele wat na bewering deur Pierre Bernard uitgevoer is (Swope 1955).
Die Clarkstown Country Club het 'n groot biblioteek gehad en Bernard het lesings gegee oor 'n wye verskeidenheid onderwerpe. Daar is egter min bekend oor sy werklike oortuigings rakende joga en tantra. Hierdie probleem word bemoeilik deur die feit dat hy sy leerstellings aan sy gehoor gegee het en homself as 'n esoteriese meester in sommige kontekste voorgestel het, 'n holistiese geneser in ander en 'n atletiese afrigter in ander. Daar is geen verslag van Bernard wat leerstellings oor Hindoeïsme bespreek het nie, soos karma, reïnkarnasie of moksha (bevryding uit die kringloop van dood en wedergeboorte). Miskien was Bernard die eerlikste in 'n 1939-onderhoud vir American Weekly toe hy sê: 'Joga is my gogga, dit is alles. Soos 'n ander ou gaan tuinmaak of seëls versamel "(Love 2010: 296).
Daar is bewyse dat Bernard, terwyl hy aan die stuur was van die Tantrik-orde, homself as 'n tradisionele tantriese ghoeroe verstaan ​​en verwag dat sy ingewydes hom as 'n kwasi-goddelike status sou beskou. Dit is miskien hoe Bernard sy eie onderwyser, Sylvais Hamati, beskou het. Opvallend, die publikasie van Bernard Vira Sadhana bevat 'n illustrasie van die Griekse god Bacchus wat 'n staf hou en sê dat hy van Indië afkomstig is (Tantrik Order of America 1906: 49). Daar is natuurlik legendes wat Bacchus se Griekse eweknie, Dionysus, aan Asië verbind. Bernard se Bacchante-klub is vernoem na Bacchus en Bernard het moontlik geglo dat die Griekse geheimskole eintlik 'n vorm van tantra was wat uit Indië ingevoer is.
Min is bekend oor die Tantrik Order of America. [Beeld aan die regterkant] Dit het blykbaar sewe grade van inisiasie gehad, wat elk 'n bloed-eed vereis het. Vroue is toegelaat om aan te sluit, soos blyk uit getuienis tydens Bernard se verhoor in 1910 vir ontvoering. Die Orde lyk losweg geskoei op die Vrymesselary, en die hoofstukke daarvan word 'losies' genoem.
In New York City het ons 'n paar beskrywings van Bernard se jogaklasse, wat blykbaar elemente van die eksotiese toegevoeg het. 'N Speurder wat tydens die verhoor van Bernard getuig het, het beskryf hoe studente op 'n mat met "vreemde figure" daarop tuimel terwyl Bernard naby 'n kristalbal staan ​​(Laycock 2013: 106). Hierdie esoteriese elemente is grotendeels laat vaar toe Bernard 'n buiteklub bestuur. Dit lyk of Bernard wel baanbrekerswerk gedoen het vir belangrike materiële aspekte van Amerikaanse posturale joga, soos om gespesialiseerde matte te hê en studente tights te laat dra tydens opleiding.
Die Clarkstown Country Club het die fisieke kultuur en volwasse onderrig beklemtoon met 'n swaar dosis spel en grillerigheid. 'N Kliprand by die hek het gesê: "HIER KAN DIE FILOSOFER DANS EN DIE DWAAL KAN' N DENKENKAP dra" (Boswell 1965). Benewens jogaklasse, het Bernard lesings gegee oor 'n wye verskeidenheid onderwerpe en 'n groot biblioteek onderhou. Die klub het seks, drank en rook verbied, ten minste amptelik. Bernard het steeds sigare verteer, en na bewering was dit 'n gewilde aktiwiteit.
Dit lyk asof Bernard Sylvais Hamati as sy guru beskou het. Gedurende sy tyd in New York was daar gerugte dat Bernard sy studente aangemoedig het om hom as 'n god te beskou. Alhoewel hierdie gedrag Amerikaners versteur, is dit meer sinvol in die konteks van tantra waar ghoeroes as goddelike status beskou word. Daar is ook gerugte oor Bernard dat hy soms nuwe studente doelbewus aanstoot neem, soos om sigare te kap en naby hul voete te spoeg, om te toets of hulle waardig is om onder hom te studeer (Watts 2007: 120).
Dit lyk asof DeVries noodsaaklik was om Bernard te help om homself te hermerk. Dit lyk egter nie asof sy 'n gelyke vennoot was in die onderrig van joga of die bestuur van die finansies van die Clarkstown Country Club nie. Ten spyte van hul vervreemding, is sy met sy dood as die enigste erfgenaam en eksekuteur van Bernard agtergelaat.
Bernard se lewenslange uitdaging was om Amerikaners hul negatiewe houding teenoor joga te oorkom, wat gewortel was in groot vrees vir hindoeïsme, rassistiese houding teenoor Asiërs, Victoriaanse houding oor die liggaam en seksualiteit, en 'n morele paniek oor wit slawerny. Natuurlik was baie Amerikaners geïnteresseerd in joga as gevolg van Oosterse fantasieë oor pragtige dansende haremmeisies en atletiese, woeste mans. Bernard het nie hierdie fantasieë versorg nie, wat veroorsaak het dat baie hom as 'n sjarlatan beskou het. Uiteindelik was hy in staat om 'n balans te bewerkstellig waarin hy joga aangenaam gemaak het vir diegene wat skoonheid en atletiek soek sonder om skandalig te lyk.
Sedert Bernard assosieer baie Amerikaners joga nou nie met mistiek nie, maar met deftige joga-voorrade en ydel mense wat hul liggame beeldhou. Groepe soos die Hindu American Foundation het frustrasie uitgespreek dat Amerikaners joga van sy wortels in Hindoeïsme geskei het en dit in 'n vorm van sekulêre oefening verander het (Vitello 2010). Bernard was duidelik geïnteresseerd in Vedanta-filosofie en sou waarskynlik 'n minder sekulêre vorm van joga geleer het, as Amerikaners in die eerste dekades van die twintigste eeu net hiervoor gereed was.
Beeld # 1: Pierre Bernard.
Beeld # 2: Bernard voer die Kali Mudra op.
Beeld # 3: Vira Sadhana: The International Journal of the Tantrik Order of America.
Beeld # 4: Blan.che DeVries.
Beeld # 5: Clarkstown-buiteklub.
Beeld # 6: handvesdokument van Tantric Order of America.
Boswell, Charles. 1965. "Die groot ophef en rook oor die almagtige oom." Waar: The Man's Magazine, Januarie. Toegang verkry vanaf http://people.vanderbilt.edu/~richard.s.stringer-hye/fuss.htm op 22 November 2008.
Clarkstown Buiteklub. 1935. Die lewe by die Clarkstown-buiteklub. Nyack, NY: Die klub.
Laycock, Joseph. 2013. "Joga vir die nuwe vrou en die nuwe man Die rol van Pierre Bernard en Blanche DeVries in die skepping van moderne posturale joga." Religion and American Culture: A Journal of Interpretation 23: 101-36.
Liefde, Robert. 2010. Die groot oom: die onwaarskynlike geboorte van joga in Amerika. New York: Viking.
Stirling, Isabel en Gary Snyder. 2006. Ruth Fuller Sasaki: Zen Pioneer. New York: Shoemaker and Hoard Publishers.
Swope, Robin S. 2008. "The Specters of Oom" Die Paranormale Pastoor, Julie 1. Toegang verkry vanaf http://theparanormalpastor.blogspot.com/2008/07/specters-of-oom.html on 3 March 2021.
Tantrik Orde van Amerika. 1906. Vira Sadhana: Internasionale Tantrik-orde vol 1: uitgawe 1. New York: Tantrik Press.
Ward, Gary L. 1991. 'Bernard, Pierre Arnold.' Pp. 39-40 in Godsdienstige leiers van Amerika, geredigeer deur J. Gordon Melton. New York: Gale.
Watts, Alan. 2007. Op my eie manier: 'n outobiografie 1915-1965. New York: Nuwe Wêreldbiblioteek.
Vitello, Paul. 2010. "Hindoe-groep wek 'n debat oor Joga se siel" New York Times, November 27. Toegang verkry vanaf https://www.nytimes.com/2010/11/28/nyregion/28yoga.html op 3 Maart 2021.