Ja, ek het moet nog skryf. Nog seer uit my gestel kry. Alhoewel hierdie skrywe nie oor my persoonlik gaan nie. Ek vind dat skryf oor goed partykeer onverwagte antwoorde bring. Nuwe aanduidings gee. Die Oom is weer vandag se onderwerp.
Hy was ses toe hy een middag van die skool afkom. Ma weg, saam met sus en boeta wat jonger as hy was. Weggeloop saam met Pa se boetie. Hy is kwaad, seergemaak want hoekom het sy hom nie saamgevat nie. Toe ek hom ontmoet vertel hy my sy pa was hierdie wonderlike man. Nietemin, hy bly alleen agter saam met drie ouer sussies. Heeltemal ongebalanseerde verhouding. Sy pa maak hom groot maar is hierdie outoritêre persoon wat niemand se teëstand duld nie – dis dalk hoekom ma weg is?? Die invloed wat ‘n ma op haar seun se lewe het, is weg. Op hoërskool ontmoet hy ‘n meisie en hulle trou. Drie kinders word gebore. Agtien jaar later skei sy hom omdat hy ‘n Ponzi skema begin het en die geld alles gaan uitdobbel het. Ek hoor haar kant van die mislukte huwelik eers November . Ek hoor van al die seer wat die kinders opgedoen het, van wraak oproepe, aanvalle op vroulief en die kinders. Die hele prentjie verander.
Die woorde begin uitrol. Hy vertel my van sy weermag dae. Hoekom hy nooit met enige iemand daaroor kan praat nie. Hy was deel van ‘n groep hoogs gespesialiseerde persone wat hulle weermag dae met jeans, tekkies en lang hare deurgewerk het. Hy vertel my dinge wat ek nie mag oor vertel nie. Al is ons al 25 jaar in die “nuwe Suid Afrika” kan sy werk wat hy gedoen het in daardie vreeslike tyd, hom en sy hele familie in groot moeilikheid laat beland. Soos in geheimsinnige afsterwes, ongelukke ensovoorts. Hy vertel van sy opleiding. Van sy werk. Vir my voel dit asof ek na n storie luister. Onthou julle die “Vierde kabinet” Insidente wat dit eintlik na ‘n James Bond fliek laat klink. Straatname wat nou onlangs verander is, kry lewe…hy vertel die stories.
Hy lyk al hoe meer vir my soos die sesjarige seuntjie wat op die stoeptrappie sit en huil omdat sy ma en jonger sibbe weg is, en sy hom gelos het.
En eers as hy die dag in die aarde insak, sal ek sy kinders kan vertel dat hy eintlik ‘n held was. Maar ek dink nie hulle sal dit kan waardeer of verstaan nie, want die lewe was soveel anders toe hulle grootgeword het. In hulle oë.
Dis te sê as hy voor my gaan….anders gaan sy storie onvertel bly…en gaan sy kleinkinders met die grootword met wat hulle nou van hulle oupa sien……iemand wat maar net is, wat nooit eintlik iets bereik het nie. Wat hulle ouers seergemaak het, verneder het.
Ag hoe hartseer is ek nou oor daardie ou seuntjie. En ek is so baie bly dat daar iemand soos jy in sy lewe is ❤
Ek huil vir hom … en vir jou … en vir al die ander ou manne wat grootmenswerk moes doen toe hulle eintlik nog kinders was
Dis tragies, hierdie storie en hierdie tonele wat homself in so baie huise herhaal het oor die laaste dekades. Dis die ding waaroor ek die meeste treur in my eie lewe – nie die lewe wat skeefgeloop het nie, maar die wonderlike lewe wat kon gewees het as …
‘n Bose kringloop van seerkry kinders wat as grootmense hulle kinders seermaak…. Ek kry daardie seuntjie so jammer. Hoe anders kon sy lewe nie verloop het nie.
Ai WoordNoot, soveel mense wat met soveel seer deur die lewe loop. Ek is bly hy het met jou gepraat, dis nodig vir hom asook vir julle verhouding.