PressReader - Die Burger: 2017-10-13 - ‘Van­dag is ek ver­plet­ter en in ong e­loof’
‘Van­dag is ek ver­plet­ter en in ong e­loof’
Die Burger - 2017-10-13 - 3 -
Hul­le sê aan die ein­de van el­ke re­ën­boog is daar ’n pot goud. Maar van­og­gend kan ek aan niks ver­der van die waar­heid as dit dink nie. My he­le le­we al is ek ’n plaas­mei­sie. ’n Trot­se een. Maar van­og­gend is ek ver­plet­ter en in ab­so­lu­te on­ge­loof.
Van­og­gend hang ’n don­ker wolk oor ons kop­pe. En ek suk­kel om die sil­wer rand­jie te vind.
Om ’n vol­was­se man te sien huil, is niks an­ders as hart­ver­skeu­rend nie.
In die tien jaar van ge­troud wees en op die plaas bly, het ek my man nog net twee keer sien huil: Een keer toe ons die nuus kry dat ons dalk ’n kind mag ver­loor en die t­wee­de keer van­og­gend.
As boe­re is daar niks wat ons ne­de­ri­ger maak as re­ën nie en ons is dank­baar vir el­ke drup­pel. Maar van­og­gend is dit bit­ter­soet. Daar is so­veel bit­ter in dié wê­reld, ek ver­staan dit. Baie er­vaar veel er­ger as wat ons nou voel. Ek ver­staan dit ook.
Maar van­og­gend het ons ’n ver­woes­ten­de ge­beur­te­nis be­leef. Van­og­gend moes ek my man help om meer as 400 dooie ska­pe wat o­ral op die plaas rond­ge­strooi lê, te tel. Lam­mers wat ge­trou langs hul ma’s, wat let­ter­lik ge­du­ren­de die nag dood­ge­vries het, staan. Hart­ver­skeu­rend.
Dié soort ding ge­beur al­tyd met an­der men­se. En ons hoor ons­self sê: “Ag, s­ha­me. Dis vrees­lik.” En dan ge­beur dit met jou en jy be­sef dis nie ’n droom nie, maar re­a­li­teit!
Jy doen al­les in jou ver­moë om jou vee in ’n tip-top-toe­stand te hou: Voer hul­le in die droog­te, help om hul lam­mers groot te maak. Maar hoe be­heer jy die na­tuur? Dis Ok­to­ber. Dis ver­on­der­stel om so­mer te wees!
Vir baie men­se is ’n ooi net ’n skaap. Iets wat jy slag. Jy eet die lam. Vir ons voor­sien skaap ’n le­we. Dit hou die kos op die ta­fel en dit sit ons kin­ders deur die skool.
Die mat is al tal­le ke­re on­der ons uit­ge­ruk, maar tog het ons daar­in ge­slaag om el­ke keer weer op te staan.
Van­og­gend moes ek diep gra­we om te ver­staan hoe­kom. Hoe­kom ons? Hoe­kom dit? Hoe­kom nóú? Ek is se­ker ek sal een­dag die ant­woord kry, maar vir eers is ek stom­ge­slaan.
En ja, op dié oom­blik be­vraag­te­ken ek my ge­loof. Maar ek be­sef ook dat ons in die ver­le­de net met ge­loof en deur­set­tings­ver­moë die on­moont­li­ke oor­kom het. Ek hoop net ek het dit nog in my.
Ek hou nie daar­van om my hart op my mou te dra nie, maar nou sit my hart in my keel. Maar moe­nie vir ons jam­mer wees nie. Bíd net. Want die He­re neem van ons, maar hy gee al­tyd meer te­rug as wat hy neem. Dit is een ding waar­oor ek se­ker is.
Ger­rit en Di­di R aath van Bri tstown is har tge­bro­ke oor hul gr oot v er­lies ná die skie­lik e k oue.
Hennie Olivier - 2017-10-13
My hart bloei vir al die boere. God sal ons genadig wees en op sy tyd redding gee. Ek glo dit met my hele hart. Net soos Hy Larus uit die doodopgewek het, sal Hy ook vir ons almal redding gee. Ek weet dat baie mense moedeloos is, maar kom ons vertrou ons Liewe Heer.