Dagga - Inligting - 2022
Marihuana is 'n verdowingsmiddel wat verkry word uit 'n verskeidenheid hennep met die hoogste inhoud psigo-aktiewe stowwe. Daar is 'n hele paar weergawes van die oorsprong van die naam; die belangrikste een kan beskou word as 'n verhouding met die Portugese mariguango (heady).
Die gebruik van dagga as 'n psigo-aktiewe middel strek al duisend jaar. In antieke Indië en in die lande van die Ooste, was die gebruik van hierdie middel wydverspreid as 'n terapeutiese middel, as pynstiller, antikonvulsant en antiemetikum. Deesdae het dagga wydverspreid geword en in die 60's deel geword van die hippie-beweging.
Alhoewel hierdie stof as 'n dwelmmiddel beskou word, word dit as 'n "long" geklassifiseer. Deesdae word al hoe meer oproepe gehoor dat dagga gewettig moet word, wat terloops in sommige lande gedoen word. Daar is egter ook teenstanders van hierdie stof wat hul 'aanval' op baie mites baseer.
Marihuana is skadelik en wetenskaplik bewys. Daar is vroeër in die 70s geglo dat dagga skadeloos was, maar daar is vandag 'n ander siening. In 1972 het die Nasionale Kommissie vir Marihuana en Verslawing tot die gevolgtrekking gekom dat, hoewel hierdie stof nie heeltemal veilig genoem kan word nie, die gevaar daarvan buitensporig oorskat word. Sedertdien is duisende studies uitgevoer wat mense sowel as diere insluit, sowel as sellulêre strukture. En geen nuwe verskille van die resultate wat toe aangebied is, is gevind nie. In 1995 het die redaksie van die Engelse mediese tydskrif "Lancet" tot die gevolgtrekking gekom op grond van dertig jaar van wetenskaplike waarnemings - rook van dagga kan nie die gesondheid benadeel nie, selfs nie op lang termyn nie.
Marihuana is medies nutteloos. Daar is baie meer effektiewe medisyne, soos 'n sintetiese weergawe van THC wat in die Verenigde State onder die naam Marinol verkoop word. Navorsing het getoon dat dagga effektief is in die vermindering van chemoterapie-verwante naarheid in kankerbehandelings. By VIGS-pasiënte word aptyt gestimuleer, en by gloukoompasiënte neem die druk af. Daar is bewyse dat dagga spierspasmas kan verminder by mense met neurologiese afwykings. As gevolg hiervan kan die dokter selfs 'n sintetiese kapsule voorskryf, hoewel die pasiënte self daarop let dat hierdie middel nie so effektief is as om dagga te rook nie. As gevolg hiervan, kan suiwer THC psigo-aktiewe newe-effekte veroorsaak wat nie met die natuurlike produk sal voorkom nie. Dit blyk dat baie mense dagga gebruik vir mediese doeleindes, ondanks die onwettigheid daarvan. Alhoewel die risiko bestaan ​​- hiervoor bestaan ​​die moontlikheid van arrestasie of 'n boete.
Marihuana lei 'n persoon tot fisieke afhanklikheid, soos blyk uit die langtermynervaring van gebruikers. Dikwels het hulle professionele medikasie nodig om van die verslawing ontslae te raak. Die meeste mense rook trouens net af en toe dagga. In Amerika, byvoorbeeld, rook 'n klein minderheid elke dag hierdie kruid - minder as 1%. Afhanklikheid van so 'n gewoonte word in 'n nog kleiner getal ontwikkel. Daarom kan ons veilig sê dat baie mense op enige tydstip sonder enige probleme kan ophou rook. Ja, sommige soek ook hulp by die behandeling van dwelmverslawing. Daar is geen fisiese afhanklikheid van dagga nie, en as daar simptome ervaar tydens stokperdjies, is dit redelik sag.
Marihuana is 'n soort "poort", waarna hulle vinnig swaarder dwelms begin gebruik (kokaïen, LSD, heroïne, ens.). Dit is nie waar nie; gebruik van dagga lei daartoe dat mense nie harde dwelms gebruik nie. Vandag is dagga die gewildste dwelmmiddel in die Verenigde State. Dit is sy, en nie ander, sterk middele nie. Daarom kan mense wat minder gewilde en harde dwelms gebruik ook dagga gebruik. Maar die meeste dagga-liefhebbers het nog nooit ander onwettige dwelms gebruik nie. Vir hulle is dagga die eindproduk van gebruik.
Die liberale regime aanvaar geen verantwoordelikheid vir die beskikbaarheid van dagga en die gebruik daarvan nie. Die strawwe is voorwaardelik, en niemand gaan tronk toe nie, wat net bydra tot die gewildheid van die dwelm. Tussen 1991 en 1995 het die getal arrestasies wat verband hou met dagga verdubbel. In 1995 is meer as 1,5 miljoen mense gearresteer vir soortgelyke misdrywe. Daarvan is 85% gearresteer net vir die besit van 'n verbode middel. Tans duisende mense sit tans in die tronke hiervoor. Die boetes, beslag gelê op eiendom en die ontneming van 'n rybewys is nog groter, en daar is diegene wat van hul werk ontslaan word. Ondanks hierdie stryd daarteen, bly dagga geredelik beskikbaar en word wyd gebruik.
Die wettiging van dagga in Holland is bloot te wyte aan die feit dat die regering dit eenvoudig nie kon hanteer nie. Plaaslike wetgewing laat toe dat hierdie produk gekoop, verkoop en gebruik word, wat gelei het tot 'n toename in die gebruik daarvan, veral onder jong mense. Die land se beleid oor hierdie stof is een van die mees liberale in Europa. Al meer as twintig jaar is cannabis (dagga en hasj) hier beskikbaar om deur iemand ouer as agtien te koop en te gebruik, maar slegs in die gereguleerde kafeteria's. Dit het geblyk dat hierdie beleid nie die minste lei tot 'n skerp toename in die gebruik van dagga nie. Gevolglik is die dinamika van dwelmgebruik in Nederland in die meeste ouderdomsgroepe vergelykbaar met dié in die Verenigde State. Maar tieners in 'n Europese land is meer verantwoordelik vir die gebruik van dagga as in Amerika. Die oorgrote meerderheid van die Nederlandse bevolking steun die beleid van hul huidige regering, wat daarop gemik is om verbruik te normaliseer. Van wettiging is daar geen drama in die samelewing nie. Alhoewel die owerhede die bestaande beleid rakende sagte dwelmmiddels periodiek hersien, val die klem op die verspreiding en gebruik van sulke middels.
Marihuana maak breinselle dood. As u hierdie instrumente voortdurend en mettertyd gebruik, kan u die struktuur van die brein en die funksies daarvan ontwrig - daar sal geheueverval, kognitiewe mislukkings, persoonlikheidsverswakking en verminderde prestasie voorkom. Baie toetse is uitgevoer om die effek van dagga op die brein te bepaal. Maar nie een van hulle het skade opgedoen aan hierdie middel nie, selfs op lang termyn en met hoë dosisse. Dus is studies uitgevoer oor vroeë breinskade by rhesus-ape ná ses maande se blootstelling aan hoë konsentrasies dagga-rook. Later is aanvullende navorsing uitgevoer - die ape het daagliks die ekwivalent van vier tot vyf dagga-sigarette gekry. Geen tekens van abnormaliteit is in die breine van die diere gevind nie. Hierdie mite is gebore uit een spekulatiewe verslag, wat terug klink in die 70's, maar die stelling is nie ondersteun deur enige wetenskaplike bewyse nie.
Marihuana is die oorsaak van die Amotivational sindroom. Die gebruiker word passief, lomerig en verloor belangstelling in die toekoms. Studente wat marihuana gebruik, verloor egter hul akademiese prestasie en verminder hul produktiwiteit. Vir nog vyf en twintig jaar het navorsers probeer om amotiveringsindroom te vind, maar hulle kon dit nie vind nie. As mense bedwelm is, dan verloor hulle produktiwiteit en motivering of hulle dwelms gebruik al dan nie. Maar met betrekking tot dagga is daar nie sulke bewyse nie; daar is eenvoudig geen verlies aan energie en vasberadenheid nie. Laboratoriumstudies is uitgevoer waarin selfs hoër dosisse van die middel gebruik is, maar geen spore van 'n afname in prestasie, produktiwiteit en motivering is gevind nie. Daar is baie volwassenes wat dagga gebruik, maar hulle doen dit goed en ontvang hoë salarisse. Net so verskil universiteitstudente wat dagga gebruik nie van hul eweknieë nie. In die middelklas was daar egter selfs 'n toename in akademiese prestasie vanaf die "kennismaking" met hierdie sagte dwelmmiddel.
Marihuana benadeel geheue en lei tot kennisverlies. Onder die invloed van die stof verloor mense hul rasionaliteit van uitsprake. Die voortdurende gebruik van dagga lei tot geestesongesteldheid. Dit is onmiskenbaar dat dagga onmiddellike maar tydelike veranderinge in die denke, aanbieding en verwerking van inligting veroorsaak. Dit beïnvloed merkbaar die hele kognisieproses. Tydens laboratoriumeksperimente is dit bewys dat proefpersone onder invloed van dagga maklik alles wat hulle voorheen geweet het, kan onthou. Maar later ontstaan ​​probleme met die persepsie van nuwe inligting en die herinnering daarvan. Maar hierdie effek word slegs waargeneem vir 'n kort periode van bedwelming. As gevolg hiervan, is daar geen afdoende bewyse dat die gebruik van dwelmmiddels op lang termyn tot 'n algehele geheueverlies of kognitiewe funksie kan lei nie.
Marihuana is belaai met onomkeerbare geestesiektes. As hulle dronk is, gedra hulle hulself onvanpas en inkonsekwent. En oor hierdie kwessie is daar geen wetenskaplike bewyse dat dagga sielkundige trauma veroorsaak en lei tot hierdie soort siektes by adolessente of volwassenes nie. Sommige mense ontwikkel afwykings waartydens hulle gevoelens van punks, angs en paranoia kan ervaar. Alhoewel hierdie ervarings redelik vreesaanjaend kan wees, is hulle tydelik. Wanneer baie groot dosisse gebruik word, is die aanvang van 'n tydelike toksiese psigose moontlik. Maar sulke gevalle is skaars, en selfs dan - as jy dagga vir kos gebruik. Marihuana lei nie tot diepgaande veranderinge in mense se gedrag nie.
Marihuana is die oorsaak van misdaad. Onder die invloed daarvan word baie misdade gepleeg; mense word in die algemeen slegs van gebruik wreed en aggressief. Die verband tussen misdaad en dagga is nie net deur wetenskaplikes nie, maar ook deur regeringskommissies bestudeer. Die gevolgtrekkings was duidelik: dagga is nie die oorsaak van misdaad nie. Die oorgrote meerderheid gebruikers van hierdie ligte dwelmmiddel pleeg geen misdade nie, behalwe vir die besit daarvan. Vir mense wat geneig is om misdade te pleeg, speel dagga nie 'n oorsaaklike rol nie. Plus, studies by diere en mense het getoon dat dagga aggressie verminder eerder as om dit te veroorsaak.
Marihuana affekteer sowel manlike as vroulike geslagshormone. Daarom is dit vir vroue belaai met onvrugbaarheid. By adolessente is seksuele ontwikkelingsversteuring egter moontlik. Mans kan vroulik word, en vroulik manlik. En weereens moet gesê word dat daar geen bewyse is om hierdie mite te ondersteun nie. In studies wat op laboratoriumdiere uitgevoer is, is sommige geslagshormone in die vervaardiging van hoë dosisse minder geproduseer, en reproduksie is benadeel. Maar in menslike studies is dit bewys dat dagga geen invloed op sekshormone het nie. Ontwrigtings is moontlik, maar navorsing toon dat dit tydelik en nie stelselmatig is nie, en dat daar geen negatiewe gevolge vir voortplanting is nie. Daar is ook geen bewys dat dagga presies seksuele ontwikkeling kan vertraag of mans tot vroue kan maak nie, en omgekeerd.
Die gebruik van dagga tydens swangerskap kan die fetus ernstig benadeel. Prenatale blootstelling aan medisyne lei tot die ontwikkeling van misvormings by babas, met die opwekking van die probleme sal dit net vererger. Gevolglik is die gesondheid en welstand van die volgende generasie in gevaar, aangesien baie swanger vroue dagga gebruik. Natuurlik moet 'n swanger vrou so versigtig as moontlik wees oor haar en haar toekomstige baba se gesondheid. Ondersoeke van pasgeborenes sowel as babas en kinders het getoon dat daar geen verband bestaan ​​tussen hul aktiwiteit en ontwikkeling wat verband hou met die voorgeboortelike blootstelling aan dagga nie. Marihuana het geen noemenswaardige uitwerking op die geboorte, die duur van swangerskap en neurologiese ontwikkeling of die voorkoms van fisieke afwykings nie. Honderde toetse is op ouer kinders gedoen en het geen verskil gevind nie. Daar is slegs 'n paar onbevestigde gevalle wat verband hou met ontwrigting in die endokriene stelsel by kinders. Die oorweldigende waarheid is egter aan die kant van statistieke, en medisyne het hier niks weg te steek nie.
Marihuana-gebruik bring die immuunstelsel in gedrang. Gevolglik loop die gebruikers groter risiko vir infeksies, insluitend VIGS. Liefhebbers van dagga is veral vatbaar vir MIV, aangesien hulle reeds 'n verswakte immuunstelsel het. Daar is geen bewys dat gebruikers van hierdie middel in hierdie geval meer vatbaar is vir infeksies nie. Dit is ook onbekend dat dagga weerstand teen seksueel oordraagbare siektes verminder. Vroeë studies het getoon dat dagga-gebruikers immuunfunksie in hul selle verminder het, maar dat hierdie bevinding later weerlê is. Alhoewel dit waar is dat diere wat onder die invloed van buitensporige hoeveelhede dagga is, vatbaar is vir VIGS, is hierdie stelling vir mense nie bewys nie. Selfs vir mense wat reeds 'n verswakte immuunstelsel of VIGS het, is dagga relatief veilig. Daar is egter nie so lank gelede 'n verband tussen tabakrook in die algemeen en longinfeksies by VIGS-pasiënte ontdek nie, wat verdere studie verg. Maar in hierdie geval hou onderdrukking van die menslike immuunstelsel nie verband met die gebruik van dagga nie.
Marihuana is meer skadelik vir rook as tabak. Rook van dagga hou 'n groter risiko vir longkanker, brongitis en emfiseem. Rook van so 'n middel in medium volumes hou 'n minimale gevaar vir die longe in. Hierdie rook bevat, soos tabakrook, 'n aantal karsinogene en irritante middels. Rook van dagga doen dit egter baie minder as sigaretliefhebbers, en gevolglik word baie minder rook ingeasem. Gevolglik is die risiko's van longsiekte baie laer. Daar was nie 'n enkele geval van longkanker wat net met dagga geassosieer is nie. Die American Torocal Society het in 2006 navorsing gedoen wat toon dat selfs groot hoeveelhede dagga rook nie die risiko vir longkanker verhoog nie. Gevolglik toon swaar dagga-rokers, anders as hul eweknieë in tabak, geen vatbaarheid vir longsiekte nie. Gevolglik kan emfiseem nie in hierdie geval ontwikkel nie.
Marihuana, saam met die aktiewe bestanddele, beland in liggaamsvet. Aangesien hierdie stowwe die liggaam stadig verlaat, kan hul psigo-effek dae of selfs weke na gebruik duur. Die spesiale volharding van die preservering van stowwe word in die brein waargeneem. Baie aktiewe medisyne betree die liggaam deur vetselle. THC, die narkotiese bestanddeel van cannabis, word stadig uit die liggaam vrygestel. As gevolg hiervan kan spore van dagga by 'n persoon gevind word vir 'n paar dae of weke nadat hy die stof gebruik het. Maar 'n paar uur na rook daal die hoeveelheid THC in die brein tot so 'n konsentrasie dat dit nie meer die menslike psige beïnvloed nie. Die teenwoordigheid van THC beïnvloed nie vet, die brein of enige ander organe nie.Die belangrikste gevolg van die stadige uitskeiding is dat THC 'n paar dae na inname in menslike urine, weefsels en bloed opgespoor kan word, sonder enige skade.
Gebruik van dagga kan tot groot motorongelukke lei. Net soos alkohol, verminder dit psigomotoriese funksie deur u vermoë om te bestuur te verswak. Marihuana lei onvermydelik tot 'n toename in die aantal sterftes in verkeersongelukke. Daar is geen duidelike statistiek om te bewys hoe dagga bydra tot ongelukke en sterftes in die pad nie. Soms kan die gebruik van hierdie middel die persepsie en psigomotoriese werking beïnvloed, wat die vermoë om 'n voertuig te bestuur beïnvloed. Anders as alkohol, wat riskante bestuur aanmoedig, laat dagga egter meer versigtig en stadig ry. Ondersoeke aan die beseerde bestuurders het getoon dat as daar THC in die bloed is, alkohol ook altyd teenwoordig is. Vir 'n klein aantal mense kan dagga eintlik die voertuig wees wat tot 'n ongeluk lei, maar dagga speel 'n buitengewone rol onder die algemene oorsake van verkeersongelukke.
Marihuana is dikwels die oorsaak van ongelukke. Dit dui daarop dat hierdie stof baie gevaarliker is as wat mense besef. Marihuana is nie die oorsaak van sterftes aan oordosisse nie. Dit is bloot dat daar 'n toename in die aantal mense in hospitale is wat hul verslawing aan dagga noem. Op grond hiervan word statistieke gebou oor die verhouding van pasiënte met die middel, maar die vorige mediese geskiedenis word weggegooi. Boonop gebruik baie adolessente wat dagga gebruik nie ander, swaarder dwelms soos heroïne en kokaïen nie. Ja, en onder dwelmverslaafdes, kliënte van hospitale, is dit gebruiklik om te noem dat hulle steeds net 'dagga' gebruik, en nie swaarder dwelms nie. As ons van die aantal misdade praat, kan ons 'n syfer noem - slegs 2% van die totale aantal dwelmverwante voorvalle in 1994 hou verband met dagga.
Die gebruik van dagga kan beperk word. Anti-dwelmprogramme en onderwys het gelei tot 'n daling in die gebruik in die 80's. Sedertdien het die pogings afgeneem en die gebruik van dagga weer toegeneem. Deur die wette te verander en te verskerp, kan die menslike ervarings met dagga stopgesit word. En wie kan presies waarborg dat slagspreuke teen dwelmmiddels die belangstelling van jongmense in die verbode vrug verminder? As gevolg hiervan, kan hierdie media-stryd teen dwelms in skole onwettige stowwe selfs aantrekliker maak. Inderdaad, in die 1980's het die belangstelling in dagga en 'n nuwe groei in die 1990's afgeneem. Dit het gebeur ondanks die protes van jong mense in die Verenigde State teen dwelmprogramme. In sommige ander lande is opvoedkundige programme daarop gemik om die skade wat verband hou met dagga onder jong mense wat met dwelms eksperimenteer, te verminder.