oor 'n uitmekaarheid van die vers en 'n gebrek aan noodwendigheid van samehang van die verskillende materiale
onderskei dus 'n spreker, en die spreker praat na aanleiding van iets en die derde element wat bykom, is die
weinig saak wie die ek is - sy kommentaar is die belangrikste - maar die vraag bly of dit belangrik is om die
dui dit op 'n tekort in die kunswerk, dat dit nie selfgenoegsaam is nie en dat jy daarom iets van buite moet
vrees vir die mens agter die boek, gekoppel aan 'n versigtigheid vir die mens in die boek, nag steeds by die
dat Breytenbach se verse inligting verskaf oor (sy) ballingskap, liefde vir sy vrou, Suid-Afrika, ouers, ensovoort.
baie gedigte kon aantoon waarin dit uiters moeilik aantoonbaar en bewysbaar sou wees om die ek in die gedig
raak in die aard en funksie van di.e spreker, die perspektief van waaruit hy praat, sy waardes en benaderings, hulle
situasie van die gedig, en nie met die grade van ooreenkoms tussen die spreker en 'n historiese persoon nie~
perspektiwiese wete aangebied word, kan die leser die visen hengelaarsbeelde wat met die eerste oogopslag teenstrydig lyk, saam in die gedig aanvaar . "
In albei hierdie gedigte is die toonaard van die digterspreker 'n nederige trots (wat die tweede sonnet betref:
verwysing in die literatuur 1968 155 - 'n verdere belangrike probleem van die ek-spreker in die gedig aan,
Du Plessis meen dat sedert Van Wyk Louw die mens-agterdie-boek as 'n onding uitgewys het, en sedert die outonomie van die kunswerk enigsins oordryf is, het die genetiese
tog 'n rol skyn te speel, waar gebeurtenisse in die digterslewe tog 'verklarend' skyn te werk ten opsigte van
is vir die verstaan, laat ons daar. Maar dat die uiteindelike (teoreties gesproke) volledige verstaan van 'n
Plessis met die grootste omsigtigheid en selfs versigtigheid skryf, want die moontlikheid dat mens skeef deur die
dit wil dus lyk asof hy 'n saak het wat betref die verwysingsfunksie van die ek in bepaalde gedigte.
piramidesn) neem nie genoeg dramatiese gestalte aan nie hulle besit dus nie 'n status as sodanig om die simboliek
traanskeiding tussen regteroog en linkeroog. Onder sy neusvleuels span 1 n wye snor, soos die vleuel bo die hempsak van 'n
Nieternin: die feit van die gedig, "langwerpige kop" lyk letterlik waar. En daarorn kan dit as 'n verwysing en waarheid dien.
die gehoor aan wie die sprekende digter Breytenbach voorgestel is, die "Da.mes en Here 11 wat. die voorsteller aangespreek het.
kos vir akkedisse en die akkademici; dis nie meer 'n bedreiging vir die bestaande orde, 'n werktuig of 'n wapen nie ....
noodsaaklikhede t.o.v. die saaklike opset van die gedigliggaam, noodsaaklikhede dus vir 'n volledige verstaan,
meeste van die gedigte het dit ook 'n strukturerende funksie, omdat ons hierdie maer man .•. in verskillende luime
In hierdie gedig deur sy groat synswyse, naamlik metamorfose1 en dit kan die beoordeling en evaluering van die
Hierdie gedig is ook maar een van baie soortgelyke maaksels (vergelyk die "soos byvoorbeeld") en maak nie aanspraak op 'n unieke skepping
Hy skryf die gedig in Parys, afgesny van Afrikaanssprekendes, daarom is die taal vir horn "stuiptrekkend 11
(vers 8) swaai die spreker se gesigspunt weg van die verlede en fokus, in die hede, op sy vrou se gesig, oe.
dat in hierdie strafe - in vergelyking met die statementverse van die eerste strofe - die gedig sterk op sy eie
die moontlikheid dat die gedig van buite sy wereld getipeer word en het ons hier met 'n onfunksionele breuk in
In laasgenoemde "gedig" word 'n aantal name genoem ( een-reelige strofes!?) en aan die einde in 'n "slotstrofe"
in eersgenoemde is die naam van die digter in kleinletters1 teenoor die hoofletter van die spreker in die
word die ek geskei van die ongedifferensieerde "ander" in die tweede laaste vers van die gedig word verdere klem
kursief afgedruk word - totdat hy in die slotvers geintegreer word met die "ander", waarskynlik die mensdom as
digter (spreker- P.H.R.) beklee nie 'n verhewe 'middelaarsposisie' teenoor die gemeenskap by magte van sy