In die NGK Somerstrand gesels ons gereeld oor skilpad-geloof. Iemand het êrens gelees dat die pad saam met die Here dikwels soos ‘n skilpad is. Dit beweeg stadig voort, jy bid vir jare oor iets en dit voel vir jou dat niks gebeur nie, dat daar geen beweging is nie. Dan, op ‘n dag, verander die skilpad ewe skielik in ‘n vuurpyl – en dan moet jy vashou! Hierdie beeld beskryf baie goed ons gemeente se ervaring. Ons gesels gereeld oor die geloof van ‘n skilpadjie en die vashou aan die vuurpyl. Ons vra aanmekaar vir mekaar: wat is ons nou – skilpad of vuurpyl? En hoe moet ons in hierdie spesifieke fase optree?
In die tyd kry ons ‘n nuwe Bedieningsbestuurder vir ons jeugbediening. Ian het as klein seuntjie in ons kategese tot bekering gekom, deur ons kinderkerk sisteem gekom, by ons belydenis afgelê en skakel by die studentebedienig in. Die manier waarop die Here hom voorberei het vir sy huidige bediening, is ook ‘n storie op sy eie! So praat Ian tydens ons laaste Kerkraadsvergadering oor die manier waarop die kinders elke Sondag grense oorsteek na die ouer mense en vra of die ouer mense nie ook soms grense kan oorsteek na die kinders nie. Hy stel voor dat die Kerkraad daaroor begin bid om moontlik vroeg volgende jaar (2010) ‘n besluit te neem om twee maal per kwartaal ‘n informele diens te hou.
Sou Green se opvoedkundige filosofie dalk vrugvolle insigte kon lewer vir ‘n teologiese gesprek oor gemeentelike geloofsvorming? Ek het wel so gedink, en veral aan ‘n paar moontlike stellings vir so ‘n gesprek gedink: