April | 2016 | Slaai Sonder Blare
Ek wou vandag iets snaaks skryf. Iets wat mense spontaan laat lag van lekkerkry. My woorde moes die oorsaak van pure plesier wees. Om uit die maag te lag, lelik en sonder enige etiket, is mos die is een van die min vreugdes wat nog gratis verkrygbaar is. So ek wil iets skryf wat dit veroorsaak.
Sou ek iets skryf oor die Blou Bulle? Hulle is mos maar ‘n snaakse klomp. Nee wag, dalk eerder oor die Bulle se ondersteuners? Snaakser as snaaks. Maar daar is te veel van my skoonfamilie in hierdie teikengroep, so ek vermy die ongemaklike gesprek eerder.
Miskien moet ek polities raak… politici is tog sulke maklike teikens as dit by humor kom. Oor Zuma sal ek geen rep roer nie, want hy is ‘n grappie onderaan ‘n padda se hol, sommer so op sy eie. ‘n Miljoen stemme/kinders vir Steve? Dalk Julius en sy Ekonomiese Fryheids Fegters (jip, dis hoe oom Julius dit spel). Dan kan ek seker sê hulle is maar vokken snaaks. Want as ek die f/v verkeerd gebruik, tel dit sekerlik nie as ‘n vloekwoord nie? Of is dit dan maar net ‘n skewe floekwoord? Amper soos Casper, net meer stylvol… soos Nataniël dalk?
Ek het dit oorweeg om iets oor my kinders te skryf. Die feit dat Petrus sy voet in die toilet gedruk het (na sy verligte ervaring van nommer twee) en die hele huis vuil getrap het, is egter nog nie vir my snaaks nie. Dis kak. Die feit dat Lehja nou geleer het om “bla-bla-bla” te sê as ek haar iets vra, dryf my na drank. Alkoholiese drank. Baie daarvan. Dis ook nie snaaks nie.
Vyf en twintig paar oë staar my aan asof ek besig is om ‘n opehartoperasie uit te voer, in Hebreeus, met Duitse onderskrifte, in ‘n Wiskundeklas. Maar die blote gedagte dat meer as 90% van my klas so slim is soos die houtbankies waarop hulle sit, laat my nie glimlag nie. Daar is sekere ooreenkomste tussen my klas se uitslae en die van Julius Malema se houtwerkpunte. En as een onderwyser weer sê dat daar nie iets soos ‘n dom vraag bestaan nie, gaan ek ‘n stuk bordkryt in sy anale opening opdruk. Hy sal stof poep vir ‘n week.
“Juffrou, moet ek die datum skryf?” Nee, ek skryf die datum want ek is lus om ink te mors.
“Moet ek die antwoord neerskryf?” Nee wat, gaan leer die verkeerde antwoord en bid maar ek vra die verkeerde vraag.
“Moet ek met ‘n pen of potlood skryf?” Ek gee nie om of jy met die snot wat by jou neus uitloop skryf nie, kry net iets in jou boek sodat jou ma ten minste dink jy het gewerk vandag.
“Die bladsy is vol, moet ek omblaai?” Dis nie nodig nie. Skryf sommer op die tafel verder.
En een van my gunstelinge: “Gaan ons werk vandag?” Ja. Soos gister. En eergister. En elke dag verlede week. Hierdie is nie die kuns- of Engelse klas nie (grappie). Steeds spandeer ek ten minste sestig sekondes elke periode om te verduidelik HOEKOM ons moet werk. Sug.
My pa het lank, lank gelede vir my gesê dat sarkasme die laagste vorm van humor is… wel, my pa was nie ‘n onderwyser nie, so ek sal hom vergewe.
Maar ek wil nogsteeds iets snaaks skryf…
Die verskille tussen man en vrou is mos maar altyd snaaks, so miskien moet ek my inspirasie by my man soek, maar hy het ‘n broek vol planne en ek moet hom dus liefs vermy. Buite sy bereik bly. Want ek het nie hoofpyn nie, is nie lus om te jok nie en my nerwe hang aan ‘n dun draadjie vandag.
So sluit ek myself in die badkamer toe. Ek is bewapen met ‘n glasie wyn, my rekenaar, ‘n halwe plak sjokolade en ‘n kussing. Die kussing help darem om die bad se bodem sagter te maak. Moenie lag nie, maar dikwels is die badkamer die stilste, heiligste, veiligste plek in die huis. Hier kan ek die stemme in my kop ten minste in ‘n ry laat staan. Ek trek die stortgordyn toe, gaan sit op die kussing in die bad en maak myself gemaklik. Ek haal diep asem, sluk nog ‘n blokkie sjokolade met wyn af en ek begin tik. Ek weet nog nie waaroor nie, ek weet net dit moet snaaks wees.