Sielkundige Hans Eysenck Biografie
Hans Eysenck is in Duitsland gebore, maar na Engeland verhuis na Engeland en het die grootste deel van sy werkslewe daar. Sy navorsingsbelange was wydverspreid, maar hy is miskien best bekend vir sy teorieë oor persoonlikheid en intelligensie.
Eysenck se teorie van persoonlikheid het gefokus op temperamente, wat hy glo grootliks beheer word deur genetiese invloede.
Hy gebruik 'n statistiese tegniek wat bekend staan ​​as faktoranalise om te identifiseer wat hy geglo het, was die twee primêre dimensies van persoonlikheid, ekstraversie en neurotisme. Hy het later 'n derde dimensie wat bekend staan ​​as psigotisme, bygevoeg.
Eysenck was 'n uiters invloedryke figuur in die sielkunde. Ten tye van sy dood in 1997 was hy die mees algemene sielkundige in wetenskaplike tydskrifte. Ten spyte van hierdie invloed was hy ook 'n omstrede figuur. Sy voorstel dat rasseverskille in intelligensie as gevolg van genetika eerder as omgewing gegenereer is, is 'n geweldige hoeveelheid konflik.
Leer meer oor sy lewe en invloed op die sielkunde in hierdie kort biografie.
Hans Eysenck is die beste bekend vir
Sy werk in persoonlikheid en intelligensie
Een van die mees algemene sielkundiges
Eysenck is gebore op 4 Maart 1916
Hy is dood op 4 September 1997
Hans Eysenck is in Duitsland gebore aan ouers wat beide bekende rolprent- en verhoogaktore was.
Na sy ouers se egskeiding toe hy maar twee was, is hy amper heeltemal deur sy ouma opgewek. Sy antipathie teenoor Hitler en die Nazi's het hom gelei om na Engeland te beweeg toe hy 18 was.
As gevolg van sy Duitse burgerskap het hy dit moeilik gevind om werk in Engeland te vind. Hy het uiteindelik 'n Ph.D.
in Sielkunde van die Universiteitskollege Londen in 1940 onder die toesig van sielkundige Cyril Burt, miskien best bekend vir sy navorsing oor die oorerflikheid van intelligensie.
In die Tweede Wêreldoorlog het Eysenck as navorsingsielkundige by Mill Hill Noodhospitaal gewerk. Hy het later die sielkunde van die Universiteit van Londen se instituut vir psigiatrie gestig. Hy het tot 1983 voortgegaan om te werk. Hy was tot 1997 professor emeritus by die skool. Hy was ook 'n uiters produktiewe skrywer. In die loop van sy loopbaan het hy meer as 75 boeke en meer as 1600 tydskrifartikels gepubliseer . Voor sy dood was hy die mees gereelde lewende sielkundige.
Benewens een van die bekendste sielkundiges was hy ook een van die mees omstrede. Een van die vroegste kontroversies het omgedraai rondom 'n referaat wat hy in 1952 geskryf het oor die gevolge van psigoterapie. In die koerant het Eysenck berig dat twee derdes van terapie pasiënte beduidend verbeter of herstel is binne twee jaar, ongeag of hulle psigoterapie ontvang het al dan nie.
Hy was ook 'n vokale kritikus van die psigoanalise en het dit as onwetenskaplik verwerp. U kan hoor dat Eysenck sy siening oor Freudiaanse teorie en psigoanalitiese behandeling in hierdie video beskryf: Hans J. Eysenck, Ph.D. Lewenstal met Roberta Russell op psigoanalise
Die grootste kontroversie rondom Eysenck was sy siening van die oorerflikheid van intelligensie , meer spesifiek sy siening dat rasseverskille in intelligensie gedeeltelik aan genetiese faktore toegeskryf kan word. Nadat een van sy studente gekritiseer is vir die publikasie van 'n referaat wat daarop dui dat genetika verantwoordelik was vir rasseverskille in intelligensie, het Eysenck hom verdedig en later die IQ A rgument: Ras, Intelligensie en Onderwys gepubliseer , wat aansienlike kontroversie en kritiek aangevoer het. Sy 1990-outobiografie het 'n meer gematigde siening gehad wat groter rol geskenk het aan die rol van omgewing en ervaring in die vorming van intelligensie.
Terwyl Hans Eysenck beslis 'n omstrede figuur was, het sy wye navorsing 'n groot invloed op die sielkunde gehad. Benewens sy werk in persoonlikheid en intelligensie, het hy ook 'n belangrike rol gespeel in die vestiging van benaderings tot kliniese opleiding en psigoterapie wat stewig gegrond was op empiriese navorsing en wetenskap.
Geselekteerde publikasies deur Hans Eysenck
Eysenck, HJ (1947). Die struktuur van menslike persoonlikheid. New York: John Wiley and Sons, Inc.
Eysenck, HJ (1957). Die effekte van psigoterapie: 'n Evaluering. Joernaal van Raadgewende Sielkunde, 16, 319-324.
Eysenck, HJ (1979). Die struktuur en meting van intelligensie. New York: Springer-Verlag.
Eysenck. HJ (1985). Afname en val van die Freudiaanse Ryk. Washington, DC: Scott-Townsend Uitgewers.
Eysenck, HJ (1971). Die IK-argument: Ras, intelligensie en opvoeding. New York: Biblioteek Pers.
Eysenck, HJ (1990). Rebel met 'n oorsaak: Die outobiografie van Hans Eysenck. New Brunswick, NJ: Transaksie Uitgewers.
Haggbloom, SJ (2002). Die 100 mees vooraanstaande sielkundiges van die 20ste eeu. Hersiening van Algemene Sielkunde, 6, 139-152.
Mcloughlin, CS (2000). Eysenck, Hans Jurgen. In AK Kazdin (Ed.), Ensiklopedie van sielkunde (Vol.3). (pp. 310-311). Oxford: Oxford University Press.
Schatzman, M. (1997). Doodsituasie: Professor Hans Eysenck. Die Onafhanklike. http://www.independent.co.uk/news/people/obituary-professor-hans-eysenck-1238119.html