PressReader - Tuis: 2015-04-01 - Mid­dag­e­te by Ou­ma
Mid­dag­e­te by Ou­ma
Tuis - 2015-04-01 - STAPVIRSTA­P -
Ná Son­dag­mid­dag­e­te by my ou­ma se huis sou jy vir Aun­ty Yvonne hier oor ’n leun­stoel ge­dra­peer kry en vir Aun­ty Pat daar op ’n bank waar sy ’n uil­tjie knip; in die son­ka­mer sou een van die ooms net sit en staar in die niet, ter­wyl nog een fluks staan en skot­tel­goed was. En al­tyd Aun­ty Mau­r­een werk­tuig­lik aan die stof­suig tus­sen al­mal deur. Daar het dui­de­lik ’n al­ge­he­le toe­stand van be­dwel­ming ge­heers.
Mid­dag­e­te by Ou­ma was ’n ys­li­ke ge­doen­te. Al­mal was daar – van my jo­vi­a­le ou­pa Le­o­nard, bou­er en kerk­stig­ter, my ma en haar d­rie sus­ters, hul eg­ge­no­te, al die klein­kin­ders, di­ver­se groot­tan­tes en fa­mi­lie­vrien­de, tot e­ni­ge maats wat wie ook al saam­ge­nooi het.
Vir ’n ti­pie­se Son­dag­mid­dag­e­te by S­to­ne­ha­ven sou ou­ma Ca­ro­li­ne dae te­vo­re al met haar voor­be­rei­dings be­gin. Don­der­dag het die slag­ter ver­skeie vleis­snit­te – ver­sig­tig toe­ge­draai in wit slag­huis­pa­pier en vas­ge­bind met tou – kom af­le­wer. Hoe­wel die Groeps­ge­bie­de­wet hul­le uit De S­midt­straat, Groen­punt, na Kerk­straat, Lans­do­w­ne, ver­skuif het, het Nap­pe­rell die slag­ter van E­be­ne­zer­straat steeds die Or­monds se vleis Lans­do­w­ne toe aan­ge­ry.
Die maal het min­stens t­wee ge­roos­ter­de vlei­se be­hels – dik­wels ’n lams­boud, ’n baie sta­dig ge­roos­ter­de bees­bin­ne­boud of ’n sout­tong, en al­tyd ’n bees­stert­bre­die of die skaap-en­boon­tjie­ker­rie vir die skoon­seuns.
Mid­dag­e­te het al­les so oor­heers dat my ou­ma nie eens Son­da­gog­gen­de kerk toe ge­gaan het nie! (Ons klein­kin­ders het saam met Ou­pa Son­dag­skool toe ge­gaan by die Docks Mis­si­on in die Bloem­hof-woon­stel­le in Dis­trik 6.)
By al die vleis was daar ook groen­te – al­les die vo­ri­ge aand skoon­ge­maak en voor­be­rei, in ’n e­mal­je­skot­tel ge­reed vir gaar­maak Son­dag­og­gend. Daar was al­tyd reg­te sous en braai­aar­tap­pels, en die im­mer­teen­woor­di­ge spag­het­ti met ge­stoof­de vars ta­ma­ties en sterk kaas.
Na­ge­reg was ge­bak­te vla of sa­go­poe­ding, ge­stoof­de vrug­te, pam­poen­koe­kies en soet koel­drank (S­tork en Bas­hew’s uit ’n kis­sie), en my ma se guns­te­ling: gem­mer­bier- flo­at!
Nou ver­staan jy wat­ter man­ji­fie­ke ok­ka­sie ’n Son­dag­mid­dag­e­te was!
Slag­ter Nap­pe­rell se pak­kies het ’n che­mie­se re­ak­sie on­der­gaan, aan­ge­vuur deur hit­te en lief­de, waar­ty­dens ’n een­vou­di­ge rou vleis­stuk in ’n smaak­li­ke, kom­plek­se fees om­to­wer is. Vir ons was dit net mid­dag­e­te by ons ou­ma se huis.
Ou­ma het die vleis sorg­vul­dig bruin­ge­braai en sta­dig gaar­ge­maak, wat die vet laat s­melt en spier­ve­sel om­vorm het tot sap­pig en murg­sag. Die ge­ka­ra­mel­li­seer­de vet­rand­jies het elk­een rondom daar­die bal-en-klou­ta­fel tot on­ver­sa­dig­ba­re gul­sig­heid ge­dryf.
Vleis eet is so ’n in­tu­ï­tie­we ak­sie. Voor jy jou kom kry, het jy dit so te sê ver­slind – son­der om die we­sen­li­ke geur selfs net vir ’n oom­blik te koes­ter.
Geen an­der kos wek sul­ke krag­ti­ge e­mo­sies op en b­ring ons so na aan ons mens­li­ke na­tuur soos dood en le­we, of­fer en fees nie. Dees­dae gee ons meer om waar ons vleis van­daan kom en wat­ter vee­boer­de­ry­prak­ty­ke ge­volg word; dis nou se­dert mo­der­ne land­bou­me­to­des in­ge­stel is teen ’n meestal bui­ten­spo­ri­ge kos­te vir die pla­neet én vir ons ge­sond­heid.
Dié mid­dag­e­te-saam­trek­ke by Ou­ma het ’n le­gen­de ge­word, hoe­wel ons des­tyds ge­dink het dis die na­tuur­lik­ste ding on­der die son. Nou nog kan ek die vleis­sky­we en keu­ri­ge sous proe en die fa­mi­lie-roe­se­moes rondom die ta­fel ont­hou.
En hoe­wel my eie Son­dag­mid­dag­e­tes he­laas ’n veel ge­mak­li­ker af­fê­re is en die vleis aan­sien­lik min­der, hoop ons dat dit die­self­de ge­voel mee­bring van af­wag­ting op die ge­deel­de maal, van dank­baar­heid, en van eer­bied vir die wê­reld waar­in ons leef.