. Skool Geskiedenis / School History | Hoërskool Marais Viljoen High School
Die geskiedenis van Hoërskool Marais Viljoen
Hoërskool Marais Viljoen, geleë aan die westekant van Alberton teen die voet van ‘n reeks koppies, is op 25 Januarie 1961 met 47 leerlinge in die handelsrigting en 106 leerlinge in die tegniese rigting geopen.
During mr le Roux’s reign as principal the school expanded its fields of study and at the general parent’s meeting in 1995, it was decided that Hoër Tegniese Skool Marais Viljoen Technical High School would in future be known as Hoërskool Marais Viljoen High School.
The afternoon before the Clash. Everything is ready for a big day. (Thanks to Marais Wessels for the photos and video.)
Posted by Hoërskool Marais Viljoen High on Friday, 26 May 2017 Op hierdie foto van 29 Maart 1968 marsjeer stakende sanitasiewerkers na Memphis-stadsaal, verby die Tennessee National Guard-troepe met bajonette. (AP Photo / Charlie Kelly)
Te midde van massa-betogings teen anti-swart polisiëring en rassisme in die Verenigde State, het president Donald Trump die land vir die eerste keer na 1967 geskakel deur 'n ou aanhaling uit die gewese polisiehoof van Miami, wat dit aan die aktiviste van daardie era bekend gemaak het dat "wanneer die plundering begin, begin die skietery."
Nou kyk Trump na 'n baie ouer manier om die betogers te bedreig - die Opstandingswet van 1807, wat die president bemagtig om Amerikaanse militêre magte op Amerikaanse bodem te gebruik.
Waar het hierdie wet vandaan gekom? Wat kan die situasie in Amerika in 1807 oor die krisis van vandag vertel?
Die geheimsinnige mnr. Burr
Afgesien van hul rassisme, het presidente Thomas Jefferson en Donald Trump min gemeen. Amptelike portret van Jefferson (gesny). (Rembrandt Peale), CC BY
Toe hy sy tweede ampstermyn in 1805 begin, moes president Thomas Jefferson 'n komplementêre komplot onder leiding van sy voormalige vise-president, Aaron Burr. Nadat hy Alexander Hamilton in 'n tweestryd van 1804 doodgemaak het, is Burr - nou die amoraliese skurk in Lin-Manuel Miranda's musikale - na die weste van die Ohio- en Mississippi-riviere weswaarts beweeg, op soek na rekrute waarmee hy New Orleans kon oorneem en keiser van Mexiko sou word.
Of iets soos dit. Burr was nooit baie opvallend oor sy planne nie.
Jefferson het laat in 1806 die wind van die skema gekry en wonder hoe hy dit gaan afsluit. Die Grondwet het die president duidelike toestemming gegee om staatsmilisies in te roep in gevalle van dreigende dreigement, maar daar was geen betroubare milisie langs die westelike grense nie.
Dus het Jefferson se meerderheidsparty, die Demokraties-Republikeine of bloot 'Republikeine', geslaag die Opstandingswet in Maart 1807.
Dit is die kortverhaal. Om hierdie wet te kan verstaan, moet ons egter verder gaan as die onbestendigheid van Burr en nadink oor die uiterste onsekerheid van die Verenigde State in 1807.
Die vroeë Verenigde State het nie effektief beheer oor enigiets wes van die Appalachian-gebergte gehad nie, selfs al het die Verdrag van Parys van 1783 die nuwe landstitel tot die Mississippirivier gegee. Jefferson se aankoop van Louisiana in 1803 het hierdie onsekerheid erger gemaak.
In daardie uitgestrekte westelike streke het inheemse lande soos die Cherokees, Creeks en Sioux om mag en hulpbronne meegeding, en wit Amerikaners vermy waar moontlik en teen hulle bestry waar nodig.
Daardie blanke setlaars het die regering in Washington min ag geslaan; baie van hulle verkies Spaanse gebied wes van die Mississippi, waar die wette was meer vergewensgesind van debiteure. Net soos Burr was 'n groot aantal gesoek na misdade terug oos.
Hy het die Amerikaanse skip Chesapeake aan boord geneem en geneem deur die offisiere en bemanning van die HM Shannon onder bevel van kapt. Broke, Junie 1813. (William Dubourg Heath / National Maritime Museum, Greenwich, Londen), BK BY-NK-SA
Terwyl hy die skema van die voormalige vise-president hanteer het, moes Jefferson ook bekommerd wees oor die magtige Britte. Die Britse regering het ten volle verwag dat die Verenigde State sou verdeel of ineenstort, maar troepe en skepe het langs die Groot Mere in die noorde en die Golfkus in die suide gehou.
In 1805 het die Britte ook Amerikaanse skepe langs die ooskus begin stop en daarna na “Beïndruk” enige Ierse gebore matrose wat hulle aan boord gevind het, wat die matrose gedwing het om in die Royal Navy te dien vir die groot oorlog met Napoleon. In die somer van 1807 het 'n Britse oorlogskip matrose selfs van 'n Amerikaanse vlootskip naby die kus van Virginia geneem.
Kortom, Amerika van Jefferson was kwesbaar vir aanvalle uit alle rigtings. Nog erger was die vyande daarbinne.
Die mededingende Federaliste, eens die party van die stigtersvader soos Washington en Hamilton, was toenemend pro-Brits. Gebaseer in New England het hulle probeer om Jefferson en die Republikeine om elke draai te keer, alles behalwe die verlammende Unie verlam.
In sy eerste intreerede in 1801 het Jefferson beroemd gesê:ons is almal republikeine: ons is almal federaliste. " Maar tien jaar later, toe die oorlog met Brittanje naderkom, kon hy net die gevolgtrekking maak: 'die republikeine is die nasie, ”Terwyl die Federaliste iets anders was - 'n uitheemse groep wie se idees oor Amerika die voortbestaan ​​daarvan bedreig het.
Van 1807 te 2020
Afgesien van hul rassisme het Thomas Jefferson en Donald Trump min gemeen. Jefferson se “republikeine” was die voorlopers van die Demokratiese Party van vandag, nie die GOP nie. Vir al sy skynheiligheid oor slawerny, was Jefferson se instinkte meer demokraties as outoritêr.
En hy was 'n ernstige student van die Grondwet en die wêreld, terwyl Trump nie minder omgee nie.
Gesondheidsorgwerkers in Brooklyn se Kings County-hospitaal toon hul solidariteit met die Black Lives Matter-beweging, 4 Junie 2020. (AP Foto / Mark Lennihan)
En tog is daar 'n kommerwekkende parallel tussen die stand van die unie in 1807 en 2020: as gevolg van die uiterste partydigheid van die afgelope 50 jaar, word die nasionale konsep van Amerika weer gebreek, sy liggaamspolitiek gebreek en bloeiend.
Amerikaners voel weereens gevaarlik onseker, nie beleër deur die vyandige ontwerp van ander lande nie, maar eerder deur hul onversoenbare sienings van mekaar.
Hierdie keer word die Amerikaners nie gelei deur 'n president wat met onheilspellendheid die diep verdeeldheid van sy tyd in die gesig staar nie, maar eerder deur iemand wat enige kans geniet om die duidelike meerderheid mense wat nie sy gevoel van grootsheid deel nie, te beseer en te beledig.
In Jefferson se tyd het die krisis verbygegaan omdat die Federaliste verdwyn het na die oorlog van 1812. Nadat hulle Amerika se tweede onafhanklikheidsoorlog teengestaan ​​het, het hulle vinnig verdwyn. Hul idees oor die land is in diskrediet gebring en verwerp. Vandag kan ons net hoop dat 'n groter, vrygewiger siening van Amerikaanse nasionaliteit vreedsaam en beslissend kan na vore kom.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > Met Trump in beheer, gaan Amerika terug na meer vyandige tye