Die Engelse Kerk van 1547 tot 1550 - Volke, nasies, gebeure - 2022
Die Engelse Kerk van 1547 tot 1550
Die kerk teen die einde van Edward VI's het die kenmerke gehad van 'n Protestantse Kerk van Engeland. Die kenmerke van die Kerk aan die einde van die bewind van Henry VIII het nog baie Katolieke kenmerke gehad - tot die ergernis van die mense soos Cranmer - maar teen die jaar van Edward se dood was die kerk duidelik verengels.
Edward VI is opgelei as Protestant. Dit het hoop gegee aan diegene wat wou hê dat die Kerk Luthers of Calvinisties moet wees. Somerset word as 'n hervormer gesien, en aangesien hy in 1547 as die Lord King Protector aangestel is, het baie mense gevoel dat hervorming bloot vanselfsprekend is.
Somerset was egter 'n teleurstelling vir diegene wat godsdienstige hervorming wou hê. Somerset was 'n gematigde Protestant wat godsdienstige verdraagsaamheid verkies het. Dit is bekend dat hy met John Calvin gekorrespondeer het, maar daar is min bewyse dat Calvyn hom as Lord Protector beïnvloed het. Somerset wou alle dinge wees vir alle mense, ook die Katolieke - vandaar sy begeerte na godsdienstige verdraagsaamheid.
Die godsdienstige lede van die Privy Council is verdeeld oor die kwessie van hervorming. Die mense soos Cranmer en Ridley wou hervorming hê, terwyl biskoppe soos Gardner en die biskop van Londen, Edmund Bonner, hervorming teengestaan ​​het. Die verdeling tussen die biskoppe in die Privy-raad was byna eweredig - nege wou hervorming hê; tien het nie, terwyl agt nie kon besluit nie. Die biskoppe was egter verenig oor twee sake. Die eerste was die steun van koninklike oppergesag en die tweede was die steun vir die wegbreek van Rome.
Buiten die regering is die sienings van ander moeiliker om te beoordeel. Dit blyk dat die edele elite in die algemeen óf steun aan hervorming gehad het, óf ten minste nie bereid was om dit teen te staan ​​nie. Die getuienis dui egter daarop dat die geestelikes op die gebiede meer konserwatief was en dat hulle nie hervorming ondersteun nie. Die bewyse hiervoor is egter in die beste geval sketserig. In Oos-Anglia was daar baie steun vir verandering, aangesien baie Protestante van die vasteland van Europa hulle daar gevestig het nadat hulle vir hul lewens gevlug het.
Die Privy-raad moes sterk toetree met betrekking tot godsdienstige hervorming. Hulle het geweet dat godsdiens waarskynlik die belangrikste deel van mense se lewens in die platteland van Engeland vorm, en die laaste ding wat die regering wou doen, was om burgerlike onrus te ontketen as gevolg van haastige deurbrake deur hervormings.
Die Privy Council het besluit om die toestand van die Kerk in Engeland te hersien en koninklike kommissarisse na alle biskopryke gestuur. Hierdie kommissarisse is beveel om hul verslae teen die herfs van 1547 aan die Privaatsraad te stuur. Die Raad wou die stand van die geestelikes op plaaslike vlak weet en watter leerstellings en praktyke gevolg word. Elke parogie is ook beveel om afskrifte van Cranmer se 'Book of Homilies' en 'Parafras' van Erasmus te hê. Dit was om te verseker dat alle gemeentes toegang tot Protestantse idees het. In Julie 1547 gebruik die Raad die wet om alle biskoppe te beveel om hul geestelikes op te lei dat dienste in Engels moes wees en dat daar elke Sondag 'n diens moes wees. Verder is biskoppe beveel om alle 'bygelowige' beelde uit die kerke te verwyder en te verseker dat al die gemeentes 'n Engelse Bybel het. Gemeentelede is ook aangemoedig om die Bybel te lees - iets wat in die verlede slegs priesters gedoen het.
Die Hervormingsraad het hierdie hervormings as matig beskou. Vir baie Protestante het hulle egter nie genoeg gevaar nie, terwyl baie Katolieke gevoel het dat hulle te ver gegaan het. Om te probeer om billikheid tydens debat te verseker, het die Raad nie die wette wat op verraad, kettery en sensuur uitgevoer is tydens die bewind van Henry VIII afgedwing nie. Terwyl die middelweg wat deur die Privy Council gepoog is, gesien kan word as 'n moderne metode om 'n moeilike probleem op te los, het dit ironies genoeg meer veroorsaak. Die leierskap van die Privy Council oor die godsdienstige kwessie is gesien as swak en meer radikale betogers het sake in eie hande geneem.
In Londen, East Anglia, Lincoln en Essex het onluste uitgebreek en kerke is aangeval. Enige bygelowige beelde is vernietig, loodglasvensters is vernietig en goue en silwer kandelaars is geneem, gesmelt en die geld wat deur die verkoop van die metale verkry is, is aan plaaslike arm gesinne gegee. Die Privy-raad was ontsteld, maar het geen stappe gedoen nie Dit het die biskop van Londen, Edmund Bonner, uitgelok om 'n heftige protes teen die Raad uit te voer. Dit het daartoe gelei dat hy twee maande tronkstraf opgelê is.
In November 1547 vergader die parlement en die konvokasie. Albei was ten gunste van hervorming en konvokasie het ingestem om geestelike huwelik te ondersteun. Alhoewel dit nie 'n wet geword het nie, het dit gewys op die manier waarop Konvokasie gedink het. Ondanks die steun van sowel die parlement as die konvokasie vir die hervorming, was die Privy-raad steeds huiwerig om enige groot veranderinge aan te bring, omdat dit die algemene onrus vir die publiek gevrees het. Radikale Protestantse hervormers het ook meer stem geword, omdat hulle geweet het dat hulle effektief vry was van die wette wat tydens die bewind van Henry VIII ingestel is om die openbare onenigheid te keer. In die winter van 1547-48 is talle Protestantsse pamflette gepubliseer en versprei. Die geskrifte van Luther en Calvyn is ook meer versprei.
Die Privy Council het baie bly verwar deur sy benadering. Dit het opdrag gegee om transubstansiasie te gebruik, maar ook die vernietiging van alle Katolieke beelde in kerke. Die Raad het in September die potensieel gevaarlike besluit geneem om alle openbare prediking te verbied - ondanks die groei hiervan as gevolg van die nie-afdwinging van Henrikse wette. Nadat die Raad skynbaar sy seën vir die debat gegee het, wou die Raad dit nou versmoor. As daar een ding is wat openbare onrus kan ontlok, is dit hierdie.
Teen November 1548 voel Somerset veiliger aan bewind ná 'n suksesvolle veldtog teen die Skotte. Hierdie veldtog het sy status versterk en hy het meer selfversekerd gevoel oor die konfrontasie van die godsdienstige kwessies in die land. Die een ding wat Somerset wou doen, was om die onsekerheid oor godsdienstige leerstellings te beëindig. Hy het gehoop dat dit bereik is toe die parlement in Januarie 1549 die Eerste Edwardiaanse Uniformswet aanvaar het.
Dit het die hervormings wat vanaf 1547 ingestel is, geformaliseer. Baie Katolieke rituele is nie meer toegelaat nie. Klerklike huwelik is ingestel. Die praktyk om massas te sing vir die siele van die dooies is gestaak. Heilige nagmaal (massa, matins en evensong) moes in Engels gevoer word. Die leraar, tesame met die geestelikes, kon die sakramentele wyn sowel as die brood neem. Die aanbidding van die heiliges is ontmoedig, hoewel dit nie verbied is nie.
Daar is egter steeds elemente van die Katolieke Kerk. Die nuwe nagmaaldiens volg op die bevel van die ou Latynse massa en Cranmer se 'Book of Common Prayer' was 'n mengsel van Katolieke en Lutherse geloof. Die Eucharistie, wat nog steeds transubstantiasie was, is nie verander nie - 'n leerstelling wat baie verband hou met die Katolieke Kerk. Hierdie gebrek aan verandering het diegene wat 'n totale onderbreking van die Katolieke kerk wou hê, kwaad gemaak.
Hierdie middelweg was bedoel om 'n beroep op almal te gee. Die Privy-raad het gelas dat lede van die bondgenootskap wat nie die dienste bywoon nie, gestraf moes word, terwyl enige predikant wat nie met die nuwe hervormings gewerk het nie, minstens 'n boete of in die ergste gevangenisstraf opgelê het. Daar moes van biskoppe gereis word om lede van die publiek te besoek en te toets op grond van hul kennis van die Tien Gebooie en die Onse Vader-gebed. Dit was 'n stap wat ontwerp is om die vestiging van 'n Protestantse Kerk regdeur die land te versterk. Dit lyk asof die meeste van die land hierdie veranderinge aanvaar. Daar was teenstand in Cornwall, Devon, Dorset en Yorkshire. In watter mate hierdie opposisie uitsluitlik op godsdiens gebaseer is, is dit moeilik om vas te stel. Cornwall, Devon en Dorset, waar die 'Westerse rebellie' plaasgevind het, het ook ekonomiese en sosiale probleme ondervind. Omhulsel en beskuldigings onder die mense dat die heidene hulle uitbuit, het saamgeval met hierdie godsdienstige hervormings.