Dankie vir die prys. Maar op die gevaar af dat dit mag lyk asof ek in die sop spoeg wil ek nietemin beswaar aanteken. Dis nou in die algemeen. Ek het dit al by geleentheid gestel dat die toekenning van literêre pryse ‘n onding is. Mens kan mos nie na gedigte en digters kyk asof hulle in wedywering is en op so ‘n manier ‘n valse en oppervlakkige waardestelsel bevorder nie ! Reklame, die mark, die dwingelandy van die spektakel wat die soeklig verplaas na die skrywer liewers as om dit op die gedeelde skryfwerk te hou – dis tog nie álles nie. Veel beter – dit het ek ook al voorheen bepleit – dat ander maniere gevind word om jong digters aan te moedig.
Ek argumenteer natuurlik nou nie dat ouer siele soos ek nie ook oor die weg gehelp moet word nie. Dis goed dat ons digters en skrywers wat as ware skimmel in die tuig geword het erkenning kry vir ons werk, al is dit by wyse van genadebrood – maar seer sekerlik nie pryse of beurse nie. Hoekom nie liewers ‘n ryperd of ‘n bungalow’tjie by die see of ‘n geborgde bord kos een keer per dag by die Da Gama restaurant in die Kaap nie ? Om ouer digters te wil beloon asof hulle nog vars werk lewer is in elk geval ‘n teenstrydigheid. Mens kan mos nie groot drome skryf met ‘n stywe lyf en ‘n slap tong nie. Poësie is vir die drif en die alwetendheid en die skeppingsdrang van die jongeres (of dan dié, soos Yeats, wat te oud geword het om te onthou hy is nie meer jonk nie) – voordat die herhaalde veldslae van verloor en van twyfel jou lei na besinning se slagpale waar jy al mompelende jou woorde aftel soos bidsnoerkrale op soek na sin.
Die bundeltjie wat vanaand aandag gekry het is hoeka, soos julle seker weet, ‘n voortgesette gesprek met die persoon en die werk van die Palestynse digter, Magmoed Darwiesj – by wyse van ‘n soort tweespraak. Mag dit julle belangstelling prikkel om na sy gedigte te gaan kyk. Ek weet daar is van sy boeke beskikbaar in die Protea Boekwinkel.
in Ramallah by geleentheid van die besoek van ‘n aantal skrywers. Ek was bevoorreg om deel te kon wees van die groep. « Wat is die plek van poësie in ons barbaarse tye ? » het hy gevra. « Poësie is kwesbaar ten spyte van haar metaforiese steuning op die krag van sy en die fermheid van heuning. Broos, want die werk om die siel te verander en die hart groter te maak is langsaam en onsigbaar. Soos met die weerklank van ‘n donker droom kan sy nie wegkom van haar beeld as die dogter van eensaamheid en die buitenste kant nie, al bind sy ook die intieme en die universele. Dit sal digters nie loon om daardie eensaamheid te ontken nie, nóg moet hulle dit verheerlik ; hulle moet liewers aanhou om ewige reisigers te wees tussen die binne en die buite. Dis aan hulle oorgelaat om die drag vrae oor die nut van poësie ligter te maak. Dis hulle wat die vreesbevangendheid van hulle kuns behoort te hernieu deur ‘n nog groter skeppende angs – want hulle sal nooit vrygeskeld word van die poëtiese oopbloei nie . »
Carina, jy kon dit nie beter gestel het nie! Ek stem vir selfs meer pryse, en vir dawerende, koesterende, Oscar-styl aanvaardingstoesprake! 🙂