As ‘n man hierdie foto bekyk kan mens hom nie kwalik neem as sy oë begin blink nie. Lyk soos iets van Britney, met tattoëermerke.
Die snaakse ding is, dis eintlik ‘n foto van Mars! Dwarrelwindjies het die ligbruin bo-stoffies plek-plek van die donkergrys ondergrond afgewaai en in strepe met die duine langs af gewaai.
Om ‘n Janklaas te wees
Synde nie natuurlik bedeeld met roem, mag, aantreklikheid of geld nie, moes die jonge Janklaas harder as jou gemiddelde man werk om sy mark van vroumense te beïndruk, te bekom of dan te behou. So gegee, so aanvaar.
Hierdie plig het ook gestrek tot potensiële skoonfamilie. Klein voornemende swaertjies het ‘n onmiddellike en intense afkeer in die jonge Janklaas vertroetel, terwyl die moontlike skoonsusters hom mettertyd met ‘n mengsel van bejammering en afgryse aanvaar het.
Die swaarste taak was egter (mal oor daai woord) om die skoonouers om te haal tot die Saak.
Ek vermoed skoonvaders het ‘n sekere lig in Janklaas se oë herken, wat kan verklaar hoekom hulle soos een man hulle jonge dogters se gesigte bedek het, sigaret-as oor hulle eie hoofde uitgestrooi het en hulle klere geskeur het toe Janklaas hulle edele drumpels wou betree. Die verwerping deur skoonmoeders is ook minstens deels geneties te verklaar, deurdat hulle waarskynlik nie besoedelde waat’re in hulle dogters se genetiese poele wou toelaat nie.
Ennieway. Dit ter sketsing van die agtergrond, die décor en die milieu.
Die vrou wat die laaste, sowat dertig jaar met Janklaas opgesaal is (nee sies man!), se vader was ‘n kort, fris, bebliksemde bosvelder, daar uit Potties se wêreld. Die moeder, weer, kon gholf speel, was ‘n vlieënier, het koeie geïnsemineer (moenie vra nie) en was op haar dae ‘n Noord-Transvaal duikkampioen. In kort, ‘n tere egpaartjie so intimiderend soos Aaron se twee-meter Enakiete toe hy die beloofde land met sy knopkierie wou intjaarts.
So ‘n ruk voor die troue, woon Janklaas toe ‘n begrafnis in Messina by saam met die liefietjie, haar pa en haar ma. Die reis geskied per kombi, en oudergewoonte sit Janklaas sy beste voetjie voor waar hy in die agterste gestoeltes plaasneem.
Op pad terug gaan laai skoonpa eers ‘n bokram op, en dié word agter Janklaas en ou liefietjie in die kombi se bagasieruimte lêgemaak. Die voordeel was dat Janklaas nie meer die slegste in die voertuig geruik het nie. O, nee, hel, by verre nie. Daai bok was gemarineer in ‘n ewigheid van bose, aromatiese heidense teelkonkoksies, wat seker ook die weemoedige blik in sy oë verklaar het, as mens byreken dat sy toekoms tog dan eintlik bestem is om te gaan fornikeer en te vermenigvuldig en die aarde te vul.
Eers naby Pietersburg het Janklaas so vaagweg aan die geur begin gewoond raak en nuwe afleiding begin soek. Nou het ek voorheen gemeld dat Janklaas ‘n paar vreemde gewoontes had. Wat ek nie genoem het nie, was sy voortdurende neiging om woorde om te keer, te “spooner”, soos om “sons of toil” in “tons of soil” te verander.
Met die dorpsname het dit dus heel prettig gegaan, en nou en dan is selfs hier of daar ‘n geamuseerde wenkbrou gelig.
Wel, daardie woord het vir Janklaas gelê en wag, en seker skelmpies in sy eie mou gegrinnik. En so het dit dan ook gekom dat die kombi om ‘n draai kom, en daar staan die naambord.
”Rietpol” lees die bord.
“Rotp**l”, lees Janklaas hardop. En, net om seker te maak niemand mis dit nie, weer: “Rotp**l”.
Dit was selfs vir die bok te erbarmlik. Hy het maar swyend, meewarig weggekyk.
Janklaas se waaromtrente!
Janklaas lê laag agter die miershope en skuil.
Ek sou so graag wou blog, maar ‘n moordende eksamentempo (vraestelle, laaste nasiene, desperate studente) suig al die musiek uit my uit. Ek kan darem nog blogs lees, so watchit.
Julle hoop verniet, ek kom terug!
“Elfie” was sy,
Ek het vanoggend nie besef
hoe erg dit jou gemoed sou tref
toe ek die een was wat nou juis
die storie van die tandemuis
en Vader Krismis en wat nog
vir altyd moes verraai as bog.
Dis eers toe ek in nánagvaag
my eie spoke moes verjaag
dat ek die oorsaak kon verstaan
van jou blou oë se skame traan.
moet jy dit tog reg doen.
Los die sleutel, die terg,
en die dou-dou môresoen.
Vat gerus die harde koud,
die lang-lang vingers van die vrees
en die té stil by-jou-wees.
Los die plooitjies om jou lag,
die tere tyd se sout nasmaak;
die sagte uur van warm wag
vir volmaan oor die see.
Stuur my dan, per kerende pos
die naskrif, wat ek wel sal mis:
die koel-koel trane op jou wang;
die leë glas wat myne is.