Andres Nin - Geskiedenis Podcasts - 2022
Andres Nin, die seun van 'n skoenmaker, is gebore in El Vendrell, Tarragona, op 4 Februarie 1892. Hy verhuis in 1914 na Barcelona en tydens die Eerste Wêreldoorlog gee hy klas by 'n sekulêre anargistiese skool. In 1917 het hy by die Spaanse Sosialistiese Arbeidersparty (PSOE) aangesluit.
Nin het gehelp om die Kommunistiese Party (PCE) te stig in November 1921. Dit het bestaan ​​uit dissidente lede van die Sosialistiese Party, die National Confederation of Trabajo (CNT) en die Union General de Trabajadores (UGT).
In 1931 skryf hy in Die Militant: "Die ongewone situasie waardeur ons land gaan, stel die Kommunistiese Linksopposisie reuse -take voor. Alhoewel die situasie objektief gunstig is vir die ontwikkeling van die kommunisme en vir die voorbereiding van die oorwinning van die proletariaat, bestaan ​​die gevaar dat die revolusionêre proses wat begin het, kan eindig in 'n miskraam wat fatale gevolge sal hê, nie net vir die revolusionêre beweging van ons land nie, maar ook vir die hele wêreld. in die sterkte wat die sosialistiese party nog in sekere dele van Spanje het, en veral die uiterste swakheid van die Spaanse kommunisme en die rampspoedige beleid van die Internasionaal. In werklikheid is daar geen kommunistiese party in Spanje nie. Daar bestaan ​​verskillende faksies wat veg mekaar en ontbreek, met die uitsondering van ons eie, ideologiese samehorigheid onder hierdie omstandighede, die konstitusie van 'n ul Kommunistiese party word ons dringend opgelê. Maar dit sal onmoontlik wees sonder 'n duidelike beleid om voordeel te trek uit die onvermydelike ontevredenheid wat nie lank sal duur onder die wye volksmassas van die land, mislei deur republikanisme nie, om dit vir ons doel te wen en die proletariaat tot die verowering van mag. Dit is duidelik dat dit slegs onder die vaandel van die Kommunistiese Linksopposisie bereik kan word. Ten spyte van die probleme waarmee ons veg, het ons die afgelope tyd reeds baie bevredigende resultate behaal. Maar dit sou oneindig groter wees as ons die moontlikheid sou hê om ons stem meer direk deur die massas te laat hoor. "
Nin verhuis na die Sowjetunie en verbind hom met diegene wat die dictatoriale bewind van Joseph Stalin teenstaan. Gedurende hierdie tydperk was hy kort sekretaris van Leon Trotsky. Met sy terugkeer na Spanje in 1935 sluit hy saam met Joaquin Maurin aan om die Workers Party of Marxist Unification (POUM) te vorm. Hierdie revolusionêre anti-Stalinistiese Kommunistiese party is sterk beïnvloed deur die politieke idees van Trotsky. Die groep ondersteun die kollektivisering van die produksiemiddele en stem saam met Trotsky se konsep van permanente revolusie.
Nin skryf later: "Ons party het gedurende die afgelope tyd herhaaldelik aangedring op die noodsaaklikheid om 'n politieke oplossing te bied vir die probleme wat tydens die oorlog en revolusie ontstaan ​​het. Ons het selfs verklaar dat die werkersklas mag kan neem sonder dat dit nodig is neem gewapende opstand: dit sou genoeg wees om die enorme invloed daarvan in werking te stel sodat die magteverhoudinge in sy guns kan besluit, om 'n werkers- en boere -regering te bereik sonder enige geweld. op die politieke vlak, sou dit vroeër of later 'n gewelddadige ontploffing veroorsaak, van die opgehoopte woede van die werkersklas en as gevolg daarvan 'n beweging wat spontaan, chaoties en sonder onmiddellike perspektiewe sou wees. "
As gevolg van Maurin se betrokkenheid was POUM baie sterk in Katalonië. In die meeste gebiede van Spanje het dit min invloed gehad en in 1935 het POUM na raming slegs ongeveer 8 000 lede. Nadat die Volksfront oorwinning behaal het, het Nin raadslid vir justisie geword. Hy ondersteun die regering, maar sy radikale beleid soos nasionalisering sonder vergoeding is nie bekendgestel nie. Tydens die Spaanse Burgeroorlog het die Arbeidersparty van Marxistiese Eenwording vinnig gegroei en teen die einde van 1936 was dit 30 000 sterk met 10 000 in sy eie burgermag.
Die Amerikaanse joernalis, John Dos Passos, het in 1936 'n onderhoud met Nin gevoer: "Nin was goed gebou en lyk gesond en lyk waarskynlik jonger as sy ouderdom; hy het 'n klaar kinderagtige lag gehad wat 'n stel soliede wit tande toon. Van tyd tot tyd terwyl ons praat, lui die telefoon en hy luister aandagtig met 'n ernstige gesig, dan antwoord hy met 'n paar woorde wat ek te vinnig kan opneem en hang die ontvanger met 'n skouerophaling op en kom glimlaggend terug gaan weer in die gesprek. "
Tydens die Spaanse Burgeroorlog het die Arbeidersparty van Marxistiese Eenwording vinnig gegroei en teen die einde van 1936 was dit 30 000 sterk, met 10 000 in sy eie burgermag. Luis Companys het probeer om die eenheid van die koalisie van partye in Barcelona te handhaaf. Nadat die Sowjet-neef, Vladimir Antonov-Ovseenko, die opskorting van Russiese hulp gedreig het, het hy egter ingestem om Nin in Desember 1936 as minister van justisie af te dank. Nin se volgelinge is ook uit die regering verwyder.
Joseph Stalin het Alexander Orlov aangestel as die Sowjet -politburo -adviseur van die Popular Front -regering. Orlov en sy NKVD -agente het die nie -amptelike taak gehad om die ondersteuners van Leon Trotsky uit te skakel wat vir die Republikeinse Weermag en die Internasionale Brigades veg. Dit het die arrestasie en teregstelling van leiers van die Worker's Party (POUM), die nasionale konfederasie van Trabajo (CNT) en die Federación Anarquista Ibérica (FAI) ingesluit.
Edvard Radzinsky, die skrywer van Stalin (1996) het daarop gewys: "Stalin het 'n geheime en uiters belangrike doel in Spanje gehad: om die ondersteuners van Trotsky wat van oor die hele wêreld vergader het, uit te skakel om te veg vir die Spaanse revolusie. NKVD -manne, en Komintern -agente lojaal aan Stalin, beskuldig die Trotskyiste van spioenasie en het hulle genadeloos tereggestel. " Orlov beweer later dat "die besluit om 'n teregstelling in die buiteland uit te voer, 'n taamlik riskante saak, is persoonlik aan Stalin. As hy dit beveel, word 'n sogenaamde mobiele brigade gestuur om dit uit te voer. Dit was te gevaarlik om deur plaaslike agente wat later kan afwyk en begin praat. "
Alexander Orlov het beveel dat Nin in hegtenis geneem moet word. George Orwell het verduidelik wat met Nin gebeur het in sy boek, Hulde aan Katalonië (1938): "Op 15 Junie het die polisie skielik Andres Nin in sy kantoor gearresteer, en dieselfde aand het die Hotel Falcon toegeslaan en al die mense daarin gearresteer, meestal militante met verlof. Die plek is onmiddellik omskep in 'n gevangenis, en in 'n baie kort rukkie was dit gevul met allerhande gevangenes. Die volgende dag is die POUM tot 'n onwettige organisasie verklaar en al sy kantore, boekstalletjies, sanatoriums, Red Aid-sentrums ensovoorts is in beslag geneem. Intussen is die polisie in beslag geneem. het almal gearresteer waarop hulle die hande kon lê wat bekend is dat hulle 'n verband met die POUM het "
Nin wat etlike dae gemartel is. Jesus Hernández, 'n lid van die Kommunistiese Party, en minister van onderwys in die Volksfront -regering, het later erken: "Nin gee nie toe nie. Hy het verset totdat hy flou geword het. Sy inkwisiteurs raak ongeduldig. Hulle besluit om die droë metode te laat vaar. Toe vloei die bloed, die vel trek af, spiere skeur, fisieke lyding word tot die uiterste van menslike uithouvermoë gedruk. Nin weerstaan ​​die wrede pyn van die mees verfynde martelinge. In 'n paar dae was sy gesig 'n vormlose vlees. "
Andres Nin is op 20 Junie 1937 tereggestel.
Die ongewone situasie waardeur ons land gaan, bied die Kommunistiese Linksopposisie reuse take. Maar dit sou oneindig groter wees as ons die moontlikheid sou hê om ons stem meer direk deur die massas te laat hoor.
Die hoofkwartier van die verenigde Marxistiese party (P.O.U.M.). Dit is laatnag in 'n groot, kaal kantoor met ou meubels. By 'n effens gehawende gotiese lessenaar uit iemand se biblioteek. Andres Nin sit by die telefoon. Ek sit in 'n bedompige, gevulde leunstoel. Op die bank oorkant my sit 'n man wat vroeër redakteur was van 'n radikale uitgewery in Madrid. Ons praat op 'n slegte manier met baie pouses oor die ou tyd in Madrid, oor die verloop van die oorlog. Hulle vertel my van die verandering wat plaasgevind het oor die bevolking van Barcelona sedert die groot ontploffing van 'n revolusionêre gevoel wat gevolg het op die poging tot militêre staatsgreep en die fasciste in Julie uit Katalonië gevee het. 'U kan dit selfs in mense se rok sien,' sê Nin uit die telefoon laggend. 'Nou begin ons weer krae en dasse dra, maar selfs 'n paar maande gelede het almal die buitengewoonste kostuums gedra ... jy sien mense op straat dra.'
Nin was goed gebou en gesond en lyk waarskynlik jonger as sy ouderdom; hy het 'n klaar kinderagtige lag wat 'n stel soliede wit tande toon. Dan sou hy met 'n paar woorde te vinnig antwoord sodat ek kon vang en die ontvanger met 'n skouerophaling ophang en weer terug in die gesprek kom glimlag. Toe hy sien dat ek 'n vraag begin stel, het hy gesê: "Dit is die dorpe ... Hulle wil weet wat om te doen." "Oor Valencia die polisiedienste oorneem?" Hy knik. "Wat gaan hulle doen?" "Neem 'n motor en ry deur die voorstede van Barcelona, ​​jy sal sien dat al die dorpe versper is. Die komitees is almal op straat met masjiengewere." Toe lag hy. 'Maar miskien is dit beter dat u dit nie het nie.'
'Dit sal goed gaan met hom,' sê die ander man. "Hulle het groot respek vir buitelandse joernaliste." "Is dit 'n georganiseerde beweging?" "Dit is ingewikkeld .... in Bellver wil ons mense weet of hulle teen die anargiste moet optree. Op ander plekke is hulle by hulle. U ken Spanje."
Dit was tyd dat ek aangaan. Ek het Nin en met 'n jong Engelsman wat nou ook dood is, hand gegryp en in die reënerige nag uitgegaan. Sedertdien is Nin vermoor en sy party onderdruk.
Ons party het gedurende die afgelope tyd herhaaldelik aangedring op die noodsaaklikheid om 'n politieke oplossing te bied vir die probleme wat tydens die oorlog en revolusie ontstaan ​​het. As u nie die probleem in hierdie terme op die politieke vlak konfronteer nie, sou dit vroeër of later 'n gewelddadige ontploffing veroorsaak, die opgehoopte woede van die werkersklas en gevolglik 'n beweging wat spontaan, chaoties en onmiddellik perspektief sou wees. .
Ons voorspellings is bevestig. Die uitlokkende houding van die teenrevolusie het die ontploffing veroorsaak. Maar sodra die werkers op straat was, moes ons party 'n standpunt inneem. Watter? Om weg te bly van die beweging, dit te veroordeel of saam te werk? Ons keuse was nie moeilik nie. Nie die eerste of die tweede houding was gelyk aan ons karakter as werkersklas en revolusionêre party nie, en sonder 'n oomblik se huiwering het ons gekies vir die derde: om ons aktiewe solidariteit met die beweging te bied, alhoewel ons vooraf geweet het dat dit nie kon slaag nie .
As die besluit van ons afgehang het, sou ons nie die opstand beveel het nie, aangesien die oomblik nie gunstig was vir 'n beslissende aksie nie. Maar die revolusionêre werkers, tereg verontwaardig oor die uitdaging waarvan hulle die slagoffers was, het hulself in die stryd gewerp, en ons kon hulle nie laat vaar nie. Om anders op te tree sou 'n onverskoonbare verraad gewees het.
Ons moes dit doen, nie net omdat ons 'n revolusionêre party is nie, moreel verplig om by die werkers te staan ​​wanneer hulle, tereg of verkeerd, in die stryd tree ter verdediging van hul verowerings, maar ook vanweë die behoefte om 'n beweging te kanaliseer wat vanweë sy spontaniteit het dit baie chaotiese aspekte gehad, om te voorkom dat dit omskep word in 'n vrugtelose putsch, wat 'n bloedige nederlaag vir die proletariaat sou veroorsaak het.
Op 15 Junie het die polisie skielik Andres Nin in sy kantoor gearresteer, en dieselfde aand het die Hotel Falcon toegeslaan en al die mense daarin gearresteer, meestal militante met verlof. Intussen het die polisie almal gearresteer wat bekend was dat hulle 'n verband met die P.O.U.M. het.
Na sy arrestasie is Nin oorgeplaas na Valencia en vandaar na Madrid, en reeds op 21 Junie het die gerug Barcelona bereik dat hy geskiet is. Later het die gerug 'n meer besliste vorm aangeneem: Nin is deur die geheime polisie in die tronk geskiet en sy lyk is in die straat gestort. Hierdie verhaal kom uit verskeie bronne, waaronder Federica Montsenys, 'n voormalige lid van die regering. Van die dag tot hierdie dag is nog nooit weer van Nin gehoor nie.
Nin gee nie toe nie. Hulle besluit om die 'droë' metode te laat vaar. Binne 'n paar dae was sy gesig 'n vormlose vlees.
Juan Negrin, voormalige minister van tesourie onder Largo en 'n vriend van die buitelandse korrespondente, is aangewys as premier om Largo op te volg. Ek ken Negrin al etlike jare en het hom opreg bewonder. Selfs nadat die stewige, briljante veeltalige minister van kabinet geword het, het hy sy nagbesoeke aan die kroeg van Miami voortgesit vir sy likeur na die ete. Ek het gereeld daar met hom gesels en 'n hoek gekry oor die finansiële situasie.
Die teenwoordigheid van 'n gematigde sosialist aan die hoof van die nuwe regering was 'n seën vir die regime omdat dit die fiksie van 'n 'demokratiese' regering in die buiteland versterk het. Largo se verdrywing het egter nuwe probleme veroorsaak. Die regering voel baie sterker ná sy kritieke eerste toets van krag teen die Katalaanse Anarcho-Syndikaliste, en het die Anargistiese lede van die Kataloniese Generalitat-regering verdryf en dit opgevolg deur die Anarcho-Syndikaliste uit die verteenwoordiging in die nuwe Negrin-kabinet uit te sluit.
Daar is vermoed dat Largo grasieus sou uittree, maar bitter teleurgesteld en kwaad het die voormalige premier onmiddellik begin om sy terugkeer aan bewind te beplan. Die anargiste, net so bitter omdat hulle nie 'n stem in die regering gehad het nie, het skielik hul steun gegun aan Largo, wat as sy nuwe veldtog slagspreuk die anargistiese uitroep "Ons wil nou ons sosiale revolusie" aanvaar.
Largo het nog 'n belangrike, indien minder kragtige bondgenoot, in die verbode P.O.U.M. Trotskyiete. Die verdwyning en aangemelde moord op die Trotskitiese leier, Andres Nin, dra by tot die bitterheid van die P.O.U.M. Nin, een van die voorste rewolusionêres in Spanje, is in Junie verlede jaar gearresteer toe die regering, in opdrag van die Stalin -kommuniste, op die P.O.U.M. hoofkwartier in Barcelona en het baie van die lede gearresteer.
Daar is aangekondig dat Nin eers in hegtenis geneem is na Valencia en daarna na Madrid vir gevangenisstraf. Toe die POUM, ondersteun deur die anargiste en baie van Largo se ekstreme sosialiste, al hoe meer dringender raak in hul eise dat Nin geproduseer en verhoor word, en die regering nie meer die probleem kon ontwyk nie, het dit 'n mededeling uitgereik dat Nin het met sy wagte uit die gevangenis in Madrid ontsnap. Selfs die Anargistiese koerante was verplig om hierdie weergawe te druk, maar Anargistiese en Trotskyitiese kringe was oortuig dat Nin onderweg na Madrid vermoor is, en dat hy 'n martelaar geword het.
Largo beskou die huidige regering as burgerlik en kontrarevolusionêr, en werk eerlikwaar vir die omverwerping daarvan. Omdat die opposisie teen die Negrin-regering nou drievoudig is, glo neutrale waarnemers nie dat 'n beslissende program lank vermy kan word nie. Die goed gedissiplineerde kommuniste wat die Negrin-kabinet ondersteun, is vol vertroue dat 'n groot persentasie van die getroue Spanje die steun sal kry as 'n oop stryd plaasvind, soos dit waarskynlik voor of na die oorlog sal gebeur. Die regering sal kan reken op sy 'weermag binne 'n leër'. Of dit die kragtige vakbonde wat Largo ondersteun, kan hanteer, is problematies.
Hoe die begrip van die geskiedenis van die aarde se klimaat hoop kan bied te midde van 'n krisis
Hier is nie meer 'n debat dat aardverwarming werklik is en dat dit nou in 'n onrusbarende tempo plaasvind nie. Dit verander die globale klimaatstelsel voor ons oë. Die opkoms van ekonomieë met fossielbrandstof die afgelope 200 jaar, en veral die versnelde CO2-uitstoot sedert die einde van die Tweede Wêreldoorlog, is duidelik die oorsaak van ons toenemende klimaatkrisis. Alhoewel 99% van die klimaatwetenskaplikes erken wat aan die gebeur is, kan dit steeds moeilik wees om iets van so 'n omvang te begryp.
Klimaatverandering en rdquo behels inherent 'n historiese perspektief. Terwyl wêreldleiers Maandag byeenkom vir die Klimaatsberaad -beraad in 2019, moet ons 'n onlangse verandering teweegbring teen die geskiedenis, menslik en geologies. Ons moet nadink oor wat fisici noem & ldquorate & rdquo en & ldquostate. & Rdquo Om dit te doen en 'n diep historiese siening te neem oor 'n kwessie wat soos 'n hedendaagse probleem kan lyk, en mdash help ons om die omvang en omvang van ons probleem te verstaan, terwyl ons ook hoop bied dat dit nie te laat is nie hierdie krisis te versag.
Ons het reeds 'n nuwe ingeskryf staat: 'n warmer wêreld 'n wêreld van groter weersomstandighede, van stygende seevlakke, meer oorstromings en meer gereeld droogtes 'n wêreld wat onderhewig is aan massiewe orkane en woedende veldbrande.
Erger nog, die koers van klimaatsverandering nou baie groter is as alles wat die afgelope tien duisend jaar waargeneem is. Sedert ongeveer 1850 het atmosferiese CO2, die dominante kweekhuisgas, teen 'n plofbare tempo gegroei, naby wat wiskundiges noem en die menslike bevolking, menslike bevolking, BBP en uitstoot van fossielbrandstowwe gelyktydig op 'n soortgelyke manier versnel.
In 'n kortstondige geologiese tyd het die mensdom die aardstelsel fundamenteel verander en lewensveranderende gevolge meegebring.
Kom ons kyk na ons atmosfeer en klimaat in die diep tyd. Die volume CO2 in die atmosfeer was 315 dele per miljoen (dpm) toe dit die eerste keer in 1958 by die Mauna Loa -sterrewag gemeet is. Die konsentrasie het sedertdien geleidelik gestyg. Vanjaar het dit 410 dpm bereik. Wat beteken hierdie styging van 30%?
Kry ons geskiedenis nuusbrief. Plaas die nuus van vandag in konteks en sien hoogtepunte uit die argiewe.
Si Andrés Bonifacio y de Castro ek kan nie Santiago Bonifacio by Catalina de Castro ng Tondo, Maynila, besoek nie. U kan ook Ciriaco, Procopio, Troadio, Esperidiona en Maxima besoek. Dit is moontlik om 'n motorfiets te koop teniente burgemeester van Tondo, Maynila, kan ons ook 'n groot deel van die kasteel hê, maar ook 'n pilipinong kan Tsino, 'n motorvoertuig, 'n ander en 'n ander deel van die San Andan kan gebruik.
Naulila sa magulang n maaaga sa edad na 14. Naging tindero siya ng ratan at pamaypay na gawa sa papel de hapon. Verseker jou motor klerk, verkoopsagent by bodegista (pakhuisman). Dit is 'n goeie idee om Jose Rizal en La Liga Filipina te besoek.
Ons kan dit ook 'n bietjie meer as 'n paar minute lank gebruik om 'n groot hoeveelheid kos te maak. Dit kan ook 'n goeie manier wees om 'n kasteel te gebruik. Ons kan ook 'n goeie idee hê om die katipunan op 'n vinnige manier op te los. In 1892 word ons deur Dr. Jose Rizal in Dapitan aangewys, en dit is 'n Bonifacio van 'n kilometer of 'n motorhuis.Kataastaasan, Kagalang-galang Katipunan van Bayan"(KKK) is 'n hoofkaart van 'n kaart of 'n nag wat 'n sentrale weergawe van 'n hupbong kan gee. 'N Bonifacio kan ook sy Valentin Diaz, Deodato Arellano (Marcelo H. del Pilar), Teodoro Plata (Bayaw) , Ladislao Diwa, en ons kan ook 'n katipunan in Calle Azcarraga ('n Avenida Claro M. Recto) in Calle Candelaria (in Kalye Elcano) gebruik.
Ons bied 'n verskeidenheid van spesiale aanbiedinge aan Andres Bonifacio -motorruimtes. As ons 'n goeie geleentheid het om 'n katipunan te gebruik, kan ons ook 'n goeie idee hê om dit te kan doen.
Ons kan ook die "Supremo" -titels vir die nagmaal in Pamahalang Mapaghimagsik sien en die "Haring Bayang Katagalugan" -tuiste gebruik. Dit is nie net 'n goeie idee vir Gregoria de Jesus nie Lakambini. 23 Augustus 1896, wat deur Pugad Lawin (in Bahay Toro, Project 8, Lungsod Quezon) gegenereer kan word, en ons kan ook 'n nuwe katipunero -eenheid hê.
Ons kan ook 'n herbesetting doen, soos 'n kaviteer, 'n kaviteer, 'n katipunerong en 'n groot deel van die Cavite -mark. Nanalo sa pagka-pangulo si Emilio Aguinaldo, Lider van Katipunang Magdalo en Supremo kan ook 'n posisionele tagapangasiwa van Panloob (Binnelandse Direkteur).
Ons kan ook 'n goeie idee hê om Magdalo te gebruik, en dit kan ook 'n goeie idee wees om Kabite en kanilang te sien, maar ook Andres Bonifacio kan dit 'n goeie idee hê om 'n huwelik te doen. kagaya ng Supremo kaya't minamaliit nila ang kakayahan nito. Ons kan ook die lupon van Magdalo gebruik om Andrés Bonifacio te gebruik, en dit is ook 'n groot naam in Panloob, en ons kan ook 'n goeie idee hê om Bonifacio te sien. Ons bied 'n hoë -kwaliteit motorhuis met 'n kataanvulling en 'n gasvrye koepel vir 'n groot bederf van Magdalo. Ons kan dit ook gebruik om 'n sedisyon en 'n pypskerm vir Magdalo te gebruik. Ons het 'n goeie idee om Cavite te sien, en dit is ook 'n goeie idee. Ons kan ook Mariano Noriel gebruik om 'n baie goeie tyd vir Lazaro Makapagal te hê. Ons kan die Bonifacio -koerant op 10 Mei 1897 in Bundok Nagpatong (of Bundok Buntis) gebruik.
In 1918 kan ons ook na die Pilipinas van Andrés Bonifacio in Maragondon kyk. Ons kan ook 'n opisyal van 'n pamahalaan, 'n rebelle op 'n meer as 'n manier om 'n kaart te koop, 'n goeie Bonifacio hê, maar dit is ook 'n goeie idee om op 17 Maart 1918 te kom. Pilipinas, and itinipon ito sa Lumang Gusaling Batasan (in die kas van Pambansang Museo van Pilipinas) hang saam met ons in 1945 vir 'n jaar gelede.
7 Hulyo, 1892, is 'n uitstekende plek om in Rizal te woon, maar dit is ook Bonifacio en Katipunan. Kataastaasang Kagalanggalangang  Katipunan van Anak en Bayan.  Ons kan dit ook vir ons 'n goeie idee gee om in Spanje te kommunikeer.  
Dit is 'n goeie manier om 'n motorfiets of 'n Emilio Jacinto te koop, en ook 'n motorhuis met 'n motorfiets, en 'n motorhuis met 'n motorhuis in Lupon. U kan ook 'n kaart gebruik om 'n motorhuis met 'n motorfiets saam te stel, en dit is ook moontlik om 'n motorhuis in Jacinto te huisves.
Ons kan 'n paar kilogram kilogram gebruik om 'n kasteel te kry. Ons kan in 1896 'n intellektuele ontplooiing van die kasteel kry, en ons kan ook 'n paar minute na 'n piekniek kyk. Op 3 Mei kan ons ook 'n kombinasie van porselein en 'n porselein gee. Ons kan nie 'n goeie idee hê om 'n goeie tyd te hê nie, maar ook vir Emilio Aguinaldo. Dit is 'n wonderlike manier om José Rizal te verower deur 'n groot aantal kilogramme, soos Bonifacio en Pio Valenzuela, Rizal, en 'n heerlike pag-aaklas by Nagpayong Magdagdag. 
Simulasie van Baguhin
Natiyak ng pamahalaang Kastila ang pagkakaroon ng Katipunan op 19 Augustus 1896. U kan ook 'n gegewe Pilipino-produk gebruik.  Die middag en die middag van José Rizal in Kuba kan 'n groot motorverwarming vir ons in 'n kolonie bied.   Ons kan 'n groot deel van 'n Bonifacio in die kus van die huis sien, sowel as 'n uitstekende blik. Skakel na Bonifacio, Emilio Jacinto en Guillermo Masangkay kan 'n marino en 'n gereserveerde kombuis eet. Persoonlik is die Jacinto en die Rizal, en dit kan ook 'n groot hoeveelheid kos maak.  Rizal self is later gearresteer, verhoor en tereggestel. 
Ons kan ook 'n gegewe maaltyd gebruik, en dit kan ook 'n vrye beskrywing van Katipunan en Kalookan wees. Ons kan ook 'n goeie idee hê om 'n goeie idee te hê om 'n goeie idee te kry van 'n huisdier en 'n huisdier vir ons.   Ang Kataastaasang Lupon en Katipunan kan ook 'n vinnige dag in Espanya en op 29 Desember ontvang.
Dit is 'n goeie idee om Bonifacio te gebruik, en dit kan ook 'n marmering van kontrobersiya wees. Ons kan ook 'n goeie idee hê om 'n voertuig te verkoop wat 'n wettige en 'n politieke opsie kan bied. Ons kan ook 'n goeie idee hê dat ons 'n evaluering van 'n peiling kan doen.
Paglitis by pagbitay Baguhin
Ons kan ook 'n groot hoeveelheid plase in Bonifacio -voertuie gebruik. Binubuo ang hukom ng halos mga kaanib ni Aguinaldo Ang abogado ni Bonifacio ay tila naging tagausig niya rin dahil inihayag din niya ang pagiging may salà ni Bonifacio kaysa sa umapela para sa higit na mabábang parusa hindi rin pinayagani Bonapaci Ons kan ook 'n pakket gebruik wat ons nie meer kan gebruik nie.   Is Teodoro Agoncillo 'n goeie idee om 'n goeie tyd te hê om 'n goeie tyd saam met ons te maak. 
Ons kan ook die Renato Constantino -taal gebruik om 'n goeie idee te hê om 'n goeie idee te hê oor hoe om Kastila te gebruik. Dit is 'n maklike manier om 'n goeie idee te kry.
Si Bonifacio bílang Unang Pangulo van Pilipinas Baguhin
Dit kan 'n groot deel wees van Milagros Guerrero, Emmanuel Encarnación, en Ramón Villegas wat 'n kilogram van 'n bonifacio -motor in 'n Pilipinas -kaysa -kay Aguinaldo kan bied. Dit kan ook 'n positiewe uitwerking hê Supremo sa pamahalaang himagsikan ng Katipunan mula 1896-1897. Dit is ook moontlik om 'n goeie idee te hê om 'n goeie idee te hê Katipunan bago pa nakabuo ng pamahalaang pinamunuan ni Aguinaldo sa pamamagitan ng Kapulungan n Tejeros. Dit is 'n Guerrero -konsep wat 'n goeie idee bied vir die verskaffing van goedere Haring Bayang Katagalugan, en dit is ook 'n konsultant Filippyne.    
Ontwikkeling van José Rizal-motorbakke Ons bied 'n spesiale funksie vir 'n goedkoop motorhuis met 'n kandidaat-motorhuis vir 'n motorfiets vir 'n goeie nagmaal. Ons het Teodoro Agoncillo vir 'n groot deel van die Filippyne, maar ook vir 'n vrye tyd.  Dit is 'n renato Constantino in die Rizal -reeks wat 'n e -pos aan ons e -posadvertensies kan gee en 'n gegewe motor in 'n Pilipino -styl kan saam met Amerikaners in Pilinas - in die Verenigde State van Amerika. Ons bied 'n verskeidenheid van Akkommodasie naby Amerikaanse posisies. 
In 1918 het Amerika 'n Pilipinas van Bonifacio in Maragondon ontvang. Dit is 'n goeie idee om 'n goeie verhouding met ons te vind, en dit is ook 'n goeie idee om Bonifacio te besoek, maar dit is ook 'n goeie idee om Bonifacio op 17 Maart te besoek. Ons kan ook 'n besoek aan die Pambansang Aklatan of Pilipinas aanbied. Dit is 'n wonderlike manier om 'n pil te gebruik. Ons kan ook 'n goeie idee hê om 'n goeie idee te hê om 'n goeie idee te hê oor die feit dat Maynila in Pebrero 1945.   
In 1968 is drie studente deur die polisie vermoor. Vandag onthou min mense die Orangeburg -slagting
Robert Lee Davis onthou die gebeurtenis dekades later en onthou die chaotiese geraas en vrees wat die nag van 8 Februarie 1968 deurgedring het. Ek het in 'n helling naby die voorkant van die kampus gegaan en ek het neergekniel. Ek het opgestaan ​​om te hardloop, en ek het 'n stap geneem wat ek net kan onthou. Ek is in die rug getref. " Hy was een van die 28 studente van die South Carolina State College wat die dag beseer is in die Orangeburg -slagting. Later die aand sou Delano Middleton en Henry Smith ook sterf al drie wat deur die polisie vermoor is, was slegs 18 jaar oud.
Ondanks die eerste dodelike konfrontasie tussen universiteitstudente en wetstoepassers in die geskiedenis van die Verenigde State, is die Orangeburg -bloedbad 'n tragedie wat selde onthou word. Twee jaar voor die bekendere skietery op die Kent State University en twee maande voor die sluipmoord op Martin Luther King, het die voorval skaars die bewussyn van die land binnegedring, skryf Jack Bass in sy boek uit 1970 Die Orangeburg -bloedbad. Vyftig jaar later word die gebeure van die aand steeds betwis, en daar is nog nooit 'n formele ondersoek na die voorval gedoen nie.
Alhoewel sommige nuusorganisasies, insluitend die Associated Press, wat die skietery destyds as 'n 'oproer' beskryf het, het die Orangeburg -slagting plaasgevind ná 'n lang reeks botsings met plaaslike wetstoepassers en politici. Die stad, tussen Columbia en Charleston, het ten tyde van die moord ongeveer 14 000 inwoners gehad. Die tuiste van South Carolina State College (vandag South Carolina State University) en Claflin College, beide HBCU's, Orangeburg het 'n baie belangrike rol gespeel in die aktivisme wat in Suid -Carolina plaasvind, en#8221 sê Jack Shuler, professor in Engels aan die Universiteit van Denison en die skrywer van Bloed en been: Waarheid en versoening in 'n suidelike stad.
King self het verskeie kere deur die stad gekom om toesprake te hou, studente het protes aangeteken vir desegregasie en pastore het gewerk om verandering in die gemeenskap te bevorder, sê Shuler. Die slagting was nie net 'n toevallige ding wat gebeur het nie. Dit was deel van die langer verhaal, wat teruggaan op die stigting van die gemeenskap. "
Teen die winter van 1968 het studente aan die twee kolleges hul visier ingestel op een spesifieke doelwit: All-Star Bowling Lanes, die eiendom van die blanke eienaar Harry Floyd. Ondanks die aanvaarding van die Wet op Burgerregte uit 1964, wat diskriminasie op grond van ras, kleur, godsdiens, geslag of nasionale herkoms verbied, het Floyd steeds Afro-Amerikaners diens geweier. Op 5 Februarie het 'n groep studente na die rolbalbaan gegaan en uitdagend by die etenstafel gaan sit totdat die polisie ontbied en die onderneming vroeg gesluit is.
Die volgende dag het die studente teruggekeer en weer die rolbalbaan binnegegaan, waarna 15 van hulle gearresteer is. Toe hulle hoor van die inhegtenisnemings, het honderde studente op 'n parkeerterrein naby gestroom. Orangeburg -polisiebeamptes en staatstroepe het die groeiende skare gekonfronteer. Die spanning het begin toeneem sodra die studente wat gearresteer is, meegedeel is dat hulle vrygelaat sal word, maar op daardie oomblik kom 'n brandweerwa wat 'n nuwe pandemonie veroorsaak. Soos burgerregte -aktivis en universiteitsopvoeder Cleveland Sellers in sy outobiografie geskryf het, het die brandweerwa aan die skare voorgestel dat die owerhede hul pogings verskerp omdat die kragtige slange tydens 'n betoging in 1963 op hulle gedraai is, wat beserings en siektes veroorsaak het. & #160
Die studente het in paniek teen die voordeure van die rolbalbaan gestamp, en hulle het in 'n ruit gestamp en onmiddellik deur die polisiebeamptes, wat verskeie jong vroue wreed geslaan het, aangeval. Toe die studente na hul onderskeie kampusse vlug, het verskeie winkelvensters gebreek en motors langs die pad beskadig.
Teen 7 Februarie het die burgemeester van Orangeburg, E.O. Pendarvis het ingestem om die studente toe te spreek. Alhoewel die vergadering grootliks onproduktief was, het die burgemeester wel ingestem om die studente se versoeke met die stadsraad te deel. Onder hul lys van eise was 'n oproep om die polisie se brutaliteit te beëindig, 'n kommissie vir billike indiensneming in Orangeburg, die uitskakeling van diskriminasie in openbare dienste soos dokters en#8217 kantore, en die oprigting van 'n tweeledige komitee vir menseverhoudinge. Maar die goewerneur van Suid -Carolina, Robert McNair, het reeds die National Guard ingeroep, wat die gevoel van dreigende ramp verder toeneem.
As dit 'n protes was by Clemson of die Universiteit van Suid -Carolina [twee meestal blanke skole wat slegs vyf jaar tevore geïntegreer was], twyfel ek nie daaraan dat die goewerneur nie in die National Guard sou beveel nie, en Reid Toth, sê Reid Toth , medeprofessor in strafreg aan die Universiteit van South Carolina Upstate. As u 'n groep wit studente gehad het wat deur die strate marsjeer om te integreer, sou u nie die goewerneur die Nasionale Garde sien inbring het nie. Dit kom neer op 'n verskriklike deel van die geskiedenis van my tuisstaat, waarvan ek baie hou, maar sukkel tot vandag toe met dieselfde gevoel van vrees en dat swart mense gevaarlik is. "
Op die aand van 8 Februarie het meer as 100 studente bymekaargekom op die South Carolina State Campus College en begin skree op die gewapende beamptes wat rondom hulle gestasioneer was. Terwyl sommige studente 'n swart krag gesing het, het ander begin sing "We Shall Overcom. Om 22:30 word die patrollier David Shealy beseer toe iemand 'n vreemde voorwerp (wat dit is, of dit nou 'n balie of iets kleiner is, betwis het) wat hom in die gesig geslaan het. Minute later het nege patrolliemanne op die snelweg op die ongewapende studente losgebrand.
In die nadraai het baie, insluitend goewerneur McNair, meegedeel dat die studente eers begin skiet het, alhoewel daar geen bewyse was dat studente vuurwapens gehad het nie. Die patrolliemanne gebruik nie net baie meer ammunisie as wat gevra is nie (die standaardpraktyk vir die verspreiding van onluste was om voëlskiet te gebruik, terwyl die beamptes hier die veel groter dubbele bokskoot gebruik het), maar die oorgrote meerderheid studente is op 'n manier beseer wat daarop dui dat hulle probeer vlug. Almal behalwe twee is in die rug, sy of deur hul voetsole geskiet, skryf Reid Toth.
Alhoewel die slagting 'n mate van nasionale media -aandag verdien het, het die verhale vinnig verdwyn en baie bevat groot foute. (Die Associated Press berig die voorval sluit in 'n swaar uitruil van geweervuur ​​en nooit 'n regstelling uitgereik nie. die meeste blankes het gevoel dat dit geregverdig is om hulle so wreed moontlik neer te sit, het historikus Dave Nolan geskryf.
Dit is nie te sê dat die slagting deur Afro-Amerikaanse gemeenskappe vergeet is nie; dit het wydverspreide dekking gekry in die Chicago verdediger en ander koerante, het optogte en nagwake aan die Universiteit van Chicago en ander HBCU's in Suid -Carolina veroorsaak, en het wit studente op 'n vergadering van die National Student Association gelei om wit alarmspanne te organiseer om as buffers tussen swart studente en regsbeamptes op te tree .
Wat die nege patrolliemanne betref wat op die vuur losgebrand het, is hulle in 'n verhoor van 1969 vrygespreek van alle aanklagte. Die enigste persoon wat skuldig bevind is aan aanklagte in verband met die slagting was Sellers, die aktivis wat op die kampus geskiet is. Hy was sewe maande in die staatstraf omdat hy die protesoptogte aanhits het en is tot 25 jaar later nie begenadig nie.
Ek is geteiken as gevolg van my werk met die koördinerende komitee vir studente, " Sellers. Ek was op die FBI se militante radikale lys.Die jurie tydens my verhoor het twee Afro-Amerikaners gehad, maar hul enigste moontlike uitspraak (om in Suid-Carolina te bly) was skuldig.
In 2001 het die goewerneur van Suid -Carolina, Jim Hodges, namens die staat om verskoning gevra, en die burgemeester van Orangeburg, Paul Miller, het in 2009 nog 'n verskoning van die stad uitgereik. Verkopers) is onbeantwoord.
Vir Toth is die gevolge van die vergeet van sulke belangrike aspekte van die staat se geskiedenis groter as die verwaarlosing wat die slagoffers en hul gesinne ervaar, dit word sistemiese aangeleenthede. Sy wys op 'n gebrek aan finansiering vir histories swart kolleges en universiteite as 'n aanduiding dat historiese geheueverlies moderne gevolge het.
Dit is deel van die algehele goedaardige verwaarlosing van die versuim om gebeurtenisse aan te spreek, of dit nou positief of negatief is, wat die swart gemeenskap beïnvloed, sê Toth. Die moeilikste ding wat ek ooit as geleerde moes doen, is om 'n nie-emosionele objektiewe akademikus oor hierdie onderwerp te skryf, want ons moet die name van die drie here ken wat geskiet is, net soos ons in Mississippi Burning ken. en Kent State. "
Geskiedenis van video -oproepe: van fantasie tot flops tot facetime
Betree die webkamera Terwyl die bestuurders van hoë falutin -sake besig was om dit op te vang met hul $ 100,000 ISDN -videokonferensiestelsels, was verbruikers ook besig. In 1994 het 'n klein onderneming genaamd Connectix die QuickCam gestuur, wat nou as die eerste webcam beskou word. Die eerste model kon slegs 'n 320-by-240-beeld met 16 grys skakerings kry-en dan slegs op 'n Mac, maar die prys van $ 99 het die mark wyd oopgeslaan. Inventiewe gebruikers het die QuickCam, die opkomende internet en videokonferensiesagteware soos CU-SeeMe (hier gesien) gekombineer om deel te neem aan die eerste internetvideogetse in die middel van die negentigerjare. Foto's: Logitech/Yvonne Marie Andres
The Picturephone I This Bell System Picturephone het met groot fanfare op die Wêreldtentoonstelling in 1964 in New York begin. Net soos vroeër prototipes, het die Picturephone spesiale bedrading nodig om te werk, sodat dit nie versoenbaar was met die bestaande telefoonnetwerk in die algemeen nie. AT & ampT het sy bes gedoen om die hype vir sy futuristiese telefoon op te knap, en selfs 'n oproep te voer tussen Lady Bird Johnson in Washington DC en Bell Labs in NY. Hierdie model het daardie jaar 'n beperkte kommersiële diens tussen Washington, New York en Chicago betree, maar kon nie opstyg nie. Teen $ 16- $ 27 vir 'n oproep van drie minute (dit is $ 112- $ 189 in 2010 dollar), is dit maklik om te sien hoekom. Foto's: AT & ampT
Die Picturephone II Openbare meningspeilings ná die eerste Picturephone -bekendstelling het aan die lig gebring dat verbruikers om verskeie redes nie opgewonde was oor die aanbod van AT & ampT nie. Dit was te duur, die bedieningselemente was te moeilik om te gebruik, die skerm was te klein en mense het nie daarvan gehou om telefonies opgemerk te word nie. AT & ampT het in 1970 nooit weer die nederlaag toegegee nie, maar probeer weer in 1970 met die Picturephone II, wat hier in kommersiële diens in Pittsburgh begin is. Dit het egter nie lank gehou nie, en AT & ampT is terug na die tekenbord. Foto's: AT & ampT
The Picturephone I Die videofoon in kultuur In wetenskapfiksie sou geen futuristiese ruimtevaarder wat hom respekteer sonder real-time, tweerigting-oudio-visuele kommunikasie doodgevang word nie. Opvallende fiktiewe verskynings van die videofoon sluit in Fritz Lang se stille film Metropolis in 1927 (links bo) The Jetsons in 1927, die eerste keer uitgesaai in 1962 (regs bo) en in Stanley Kubrick se film 2001: A Space Odyssey uit 1968. Veral die videofoon van die Jetsons het deur die dekades aanklank gevind by kykers. Foto's: AT & ampT
Mobiele videotelefone Die Panasonic -prototipe van 1996 aan die linkerkant was volgens Popular Mechanics "die eerste draadlose videofoon ter wêreld" (ongemaklik met die publikasie). Dit het 'n video van 3-7 rame per sekonde oor die PHS van Japan gestuur en meer as 'n pond geweeg. Regs hiervan is die Kyocera VP-210 (1999), een van die eerste (indien nie die eerste) kommersiële selfone wat video-oproepe aanbied. Dan betree ons die 3G -netwerkera met die Sony Ericsson Z1010 (2003) en die NEC e606 (heel regs, 2003) wat albei kleurvideo -oproepe bied. Ondanks die beskikbaarheid van video -oproepe op sommige telefone gedurende die 2000's, het gebruikers dit steeds nie as 'n noodsaaklike kenmerk beskou nie. Foto's: Panasonic/Kyocera/NEC/Sony Ericsson
Die video -chat -rewolusie Aanlyn videoklets het teen die middel van die 2000's 'n sterk oplewing gekry danksy goedkoop kleurkameras, gratis sagteware, alomteenwoordige rekenaars en wydverspreide breëband. Teen 2003 het al die belangrikste kitsboodskappliënte video -oproepe ondersteun. 'N Verskeidenheid webcams verskyn van verskaffers soos Logitech, Microsoft en Apple. Skype begin video aanbied in 2005. Video-oproepe het op 'n verrassende manier onder die neuse van 'n voorheen skelm mense te sien gekom. 'N Jonger geslag het videoklets as 'n nuwe kommunikasieparadigma beskou, los van die tradisionele konsep van die' videotelefoon '. Die verskil het duidelik geword: gebruik 'n telefoon as u wil praat. Gebruik 'n webkamera as u wil video -chat. Foto's: Skype/AOL/Logitech/Microsoft/Apple
Video-IP-telefone uit die 2000-eeu Terwyl tieners besig was om met mekaar te skakel via webcams en IM-netwerke, het die konsep van die toegewyde videofoon lewendig gebly. Sulke toestelle bly aantreklik in sakekringe, waar die begrotings hoër was en bestuurders van aangesig tot aangesig kontak besonder belangrik was. Ondernemings het begin met die vervaardiging van IP -telefone (Internet Protocol) vir gebruik via IP -netwerke soos die internet. Hier sien ons 'n verskeidenheid IP-telefoonmodelle, waaronder die Nortel 1535 (regs onder, 2007) en die D-Link DVC-3000 (links bo, 2008). Teen hierdie tyd was dit duidelik dat verbruikers apaties was oor toegewyde videofone, so nie een van hierdie toestelle was daarop gemik nie. Foto's: Nortel/D-Link/Grandstream/ACN/Amstrad
AT & ampT keer terug, kyk wie is terug. Teen 1992 het AT & ampT uiteindelik besef dat 'n ekonomiese, moontlik gewilde videotelefoon op sy gewone telefoonnetwerk moet werk sonder spesiale verbindings. Met die voordeel van digitale tegnologie, stuur die AT & ampT VideoPhone 2500 rukkerige, effens nie-gesynchroniseerde kleurvideo teen tien rame per sekonde oor gewone telefoonlyne. Dit was 'n opwindende vooruitgang, maar 'n enkele telefoon kos $ 1599,99 ($ ​​2,486,19 in 2010 dollar) en u kon slegs ander eienaars van VideoPhone 2500 bel. Nog 'n videotelefoon val kort ná sy debuut op die mark. Foto: AT & ampT
2010 en Beyond So is die toegewyde videofoon dood? Sover dit die "afgeleide" deel betref, waarskynlik - ten minste vir verbruikers. Maar die videofoon -element? Glad nie. Die iPhone 4 (hier gesien) is nie die enigste volgende-generasie video-selfoon nie-dit is deur Sprint se EVO 4G op die mark geslaan. Albei het groot raakskerms, kameras aan die voorkant en sagteware wat ontwerp is om video-oproepe pynloos te maak (alhoewel die EVO aanvanklik 'n paar probleme gehad het). Apple belowe selfs om FaceTime 'n oop standaard te maak om interoperabiliteit te bevorder- iets wat broodnodig is om videofone na die hoofstroom te bring. Sal dit uiteindelik gebeur? Net die tyd sal leer. Foto: Apple
Victoriaanse Sci-Fi The Prototype Era AT & ampT het al in 1927 begin eksperimenteer met 'n videotelefoon. Sy beroemde Bell Laboratories het die 1956 "Picture-Phone" prototipe ontwikkel wat links bo verskyn. Dit het foto's in proewe van New York na Los Angeles oorgedra, en elke twee sekondes een b & amp -foto gestuur. Dit benodig 'n lyn vir video -ontvangs, een vir video -oordrag en een vir klank. Links onder is 'n "prentjie -telefoon" prototipe by Bell Labs omstreeks 1961. Die kamera is die sirkel links van die skerm. Regs: Die Amerikaanse weermag seine korps in Fort Monmouth, N.J. het hierdie "televisietelefoonhokkie" in 1951 ontwikkel. Foto's: Popular Science/Time
Midde-1990's se desktop telefone AT & ampT was nie die enigste onderneming in die negentigerjare wat 'n kleurvolle, alles-in-een-videofoon opgedruk het nie. Die MCI Video Phone (regs, 1993) werk ook oor gewone telefoonlyne. Dit was nie lank nie of maatskappye het begin met die gebruik van ISDN -telefoonlyne met 'n groter bandwydte vir hul videofoonprodukte. Die British Telecom Presence (links, 1996) verkoop vir $ 4 000 en bevat 'n 6-duim kleur LCD-skerm. Die duur ISDN bied nie die nodige katalisator vir die wydverspreide sukses van die videofoon nie. Dit dien egter 'n lewensvatbare platform vir tegnologie vir videokonferensies vir sake deur die 1990's. Foto's: British Telecom / MCI
Die eerste digitale foto -telefone Na die videofoon van AT & ampT in die 1960's en 70's het die onderneming laag gelê. Dit sal die breuk van die Bell System in 1984 verg om ander ondernemings na die Amerikaanse videotelefoonmark te bring. Hierdie nuwe toestelle het foto's oor gewone telefoonlyne gestuur met behulp van konvensionele modemtegnologie. Mitsubishi's Visitel LU-500-01 (links) verkoop in 1988 vir $ 399. Om 'n foto te stuur, het u die gesprek gestop en op 'n Send-knoppie gedruk. 5.5 sekondes later verskyn 'n b & ampw -stilbeeld op die skerm van die ontvanger, en die babbel kan hervat word. Sony se telefoontjie uit 1987 verskyn slegs in Japan en bied soortgelyke funksies. Beide stelsels was te primitief om op te vang. Foto: Greg Sharko (Popular Science, Maart 1988)
Geskiedenis van telefoongesprekke Verlede week het Apple se aankondiging van die iPhone 4 met FaceTime -video -oproepfunksies die videofoon onder die media se aandag gebring. Steve Jobs se hoofrede het laat lyk asof FaceTime vir die eerste keer video -oproepe na verbruikers sal bring. Maar die idee van 'n tweerigtingkommunikasietoestel wat foto's sowel as klank oordra, is net so oud soos die telefoon self. Ekonomiese faktore het dit tot die afgelope paar dekades buite bereik van die gemiddelde verbruiker gehou, en die publiek het die konsep-in-selfstandige vorm herhaaldelik begroet, ten minste met apatie. Tog kom uitvinders en dromers steeds terug na die idee dat die videofoon die weg van die toekoms is. Kom ons maak 'n draai deur die videofoongeskiedenis om uit te vind waar dinge verkeerd en reg gegaan het-en hoe ons by die iPhone 4 en sy mededingers gekom het.
Victoriaanse Sci-Fi Kort na die beroemde gesprek van 1876 met Alexander Graham Bell, het die telefoon die publiek se verbeelding aangegryp, en dit het nie lank geduur voordat mense (insluitend Bell self) bespiegel het oor hoe om beelde sowel as klank oor te dra nie. Hier is twee illustrasies van vroeë videofoonkonsepte. Links is 'n illustrasie uit 1878 deur George du Maurier gepubliseer in Punch's Almanack. Regs is 'n Franse kaart uit 1910 wat 'n visuele telefoon in die jaar 2000 voorstel.
Biografie van Santa Anna, generaal en president van Mexiko
Toe Santa Anna 'n Spaanse generaal in die geveg verslaan, word hy bevorder tot Hoof van die 11de Afdeling van die Weermag. Teen 1822 word Santa Anna tot brigadier -generaal bevorder en word hy bevelvoerder van die Vera Cruz -provinsie.
ALGEMEEN KERSVADER ANNA
Op die ouderdom van 28 het Santa Anna die rang van generaal behaal en begin om grond te verkry (en sou uiteindelik 'n groot hacienda besit). Hy het rondgekeer by dobbelinstellings en na gewillige vroue gekyk.
In 1825 trou Santa Anna met 'n veertienjarige meisie met die naam In's Garcea, dogter van 'n welvarende Spanjaard en vier kinders. Hy verkry meer grond en word 'n welvarende heerboer. Hy was egter gou verveeld met sy huwelik en sy gesin, en het hom tot wench en dobbel gewend. Hy het nog steeds die militêre lewe gemis en hy was nie meer 'n nasionale politieke faktor nie.
Teen 1827 was Santa Anna weer in die weermag en het in 1827-1828 'n konserwatiewe rebellie onder leiding van vise-president Nicolos Bravo en die Skotse ritueel vrymesselaars losies gehelp. as beloning is Santa Anna aangewys as goewerneur van Vera Cruz. In die verkiesing van 1828 het die state egter die konserwatiewe Manuel Pedraza as president en die liberale Vicente Guerrero, die huidige kandidaat van die regering, as vise -president verkies. Kersvader Anna het Pedraza van krag verdryf. Guerrero het president geword met die konserwatiewe Anastatio Bustamante as vise -president.
Santa Anna is bevorder tot divisie -generaal, die hoogste beskikbare militêre rang in die Mexikaanse weermag. In 1829 verslaan Santa Anna 'n indringende Spaanse leër in Tampico. Die volgende maand keer hy terug na sy huis en bedank vroeg in 1830 sy politieke en militêre opdragte. Guerrero het geweier om sy noodmagte in die oorlogstyd weg te gooi, en sy konserwatiewe vise -president, Anastasio Bustamante, het hom in 1830 omvergewerp, 'n diktatuur ingestel en liberale vervolg. Guerrero, die ou onafhanklikheids warhorse, is in 1831 tereggestel. Die uitbarsting na hierdie barbaarse daad het vir Santa Anna gesê watter kant sou wen.
In 1832 het Santa Anna 'n leër opgerig en die regering omvergewerp. Toe, asof hy 'n siekte het, keer hy terug na Jalapa om te wag vir die presidentsverkiesing van 1833. Hy het geweet dat hy die logiese keuse was om die onrustige land te regeer, want hy was die gewildste en magtigste man in die land. Santa Anna het die presidentskap in 1833 gewen, maar hy het min belangstelling in die regering gehad. Weereens het hy gemaak asof hy siek is en het hy die openbare oog verloor. Toe, in 1834, keer Santa Anna terug na die presidensie om eers weer in 1835 te verval. Op hierdie tydstip keer hy terug na Jalapa om 'n leër na Zacatecas te lei om nog 'n opstand in Mei te onderdruk.
Teen 1835 vestig Santa Anna hom weer as 'n diktator in Mexiko. Sy strewe na meer mag oor die Anglo-Amerikaanse koloniste en Tejanos, wat gelei het tot die revolusie in Texas en om onafhanklikheid te roep.
'N ANDER OPTUIG IN TEXAS
In Desember 1835 was San Antonio de Bexar onder die beheer van die Mexikaanse generaal Perfecto de Cos met ongeveer 1200 soldate uit Mexiko. Byna twee maande lank het vrywilligers in Texas naby die stad gekamp in 'n virtuele stryd met Cos.
BEN MILAM LEI DIE KOSTE
Die dooiepunt het egter geëindig toe een van die Texas -leiers, Ben Milam, teruggekeer het van 'n kort afwesigheid om te vind dat die Texans op die punt was om na Goliad terug te trek.
Ou Ben Milam was sterk gekant teen die herhaling en het die Texans uitgeroep met sy nou bekende woorde: "Wie sal saam met ou Ben Milam na San Antonio gaan?" Sowat 300 vrywilligers het geantwoord.
Die Texane, onder leiding van Milam en Frank W. Johnson, begin voor dagbreek op 5 Desember met hul beleg. Teen 'n groot kans by mans en artillerie het die Texane die volgende twee dae getref. Op 7 Desember is Milam doodgeskiet. Dit lyk asof die dood van hul leier die Texane geïnspireer het toe hulle besig was met huis-tot-huis-gevegte wat nog twee dae aangehou het.
DIE TEXANSE IS OORWINNING
Met dagbreek op 9 Desember, na vier dae van gevegte, dui Cos op 'n Mexikaanse wapenstilstand. In ruil vir die parool en terugkeer van Cos en sy manne na Mexiko, het die Texans al die openbare eiendom, gewere en ammunisie in San Antonio gekry.
Toe die boodskap van die oorwinning deur die opstandige engele Santa Anna bereik, het hy onmiddellik 'n leër georganiseer en op pad na San Antonio om die opstandige Texiane neer te sit.
DIE RUNAWAY SKRYF
Die berig dat Santa Anna self 'n leër gelei het om die Texas -rebellie te onderdruk, veroorsaak paniek in Texas, terwyl talle Texane in hul waentjies gepak het en hul huise in angs agtergelaat het om die naderende leër te ontvlug. Dit het bekend geword as die Runaway Scrape en het plaasgevind net voor die val van die Alamo.
DIE SIEGE VAN DIE ALAMO
Santa Anna se leër het omstreeks 23 Februarie in 1836 in San Antonio aangekom. Namate die nuus van Santa Anna se benadering versprei het, het ongeveer 145 Texane in die omgewing hul toevlug geneem op die versterkte terrein van 'n ou sending bekend as die Alamo, onder gesamentlike bevel van William B. Travis (vir die gewone weermag) en Jim Bowie (vir die vrywilligers).
In die daaropvolgende twee weke het die Mexikaanse magte die Alamo beleër, terwyl heruitvoerings die Mexikaanse leër tot meer as 2000 troepe versterk het. Gedurende dieselfde tydperk het 'n paar versterkings vir die Texans die beroemde Appeal for Aid van Travis beantwoord en daarin geslaag om vyandelike lyne binne te dring en die Alamo -terrein binne te gaan, wat die totale sterkte van die Alamo -verdedigers op ongeveer 189 man te staan ​​bring.
SLAG VAN DIE ALAMO (6 Maart 1836)
Na 'n hewige bombardement van die Alamo deur kanonvuur, storm die Mexikane onder generaal Santa Anna op die Alamo op die oggend van 6 Maart 1836. Ongeveer 1.800 aanvalstroepe vorder in bereik, maar gekonsentreerde kanon- en geweervuur, vanaf die Alamo -mure, veroorsaak dat die Mexikaanse soldate tot stilstand kom en hervorm. Toe ry hulle verder. Kol. Travis, een van die eerstes wat in die Alamo gesterf het. Onder oorweldigende kans is die Texiane gedwing om van die mure van die Alamo terug te keer waar hulle teruggetrek het na die dowwe vertrekke van die Long Barracks. Daar was 'n paar van die bloedigste hand-tot-hand-gevegte. Die aanranding het 'n bietjie meer as 'n uur geduur en 'n geskatte 7 Texiane het die geveg oorleef. Kersvader het Santa Anna beveel dat hulle tereggestel moet word. Tans verskyn 189 verdedigers op die amptelike lys, maar deurlopende navorsing kan die finale telling tot soveel as 257 verhoog.
OORLEWERS VAN DIE ALAMO
Susanna Dickenson, die vrou van een van die verdedigers, haar baba en 'n bediende van Travis is gespaar om die boodskap te versprei oor hoe nutteloos dit was om teen die magtige Mexikaanse weermag te weerstaan. Alhoewel Santa Anna sy oorwinning behaal het, het die gewone Mexikaanse soldate die prys betaal met vermoorde en gewonde wat op ongeveer 600 geraam word.
Kersvader Anna en sy leër het toe op soek gegaan na die leër van Sam Houston, maar het min sukses behaal. Op 27 Maart 1836 het die Mexikane Goliad gevange geneem en meer as 300 ongewapende Texaanse gevangenes is vermoor.
Sam Houston en sy karige leër van Texas van ongeveer 700 onopgeleide soldate het in die lente van 1836 na die ooste van Texas teruggetrek. Hierdie taktiek het Houston meer tyd gegee om sy leër op te bou met vrywilligers wat byna daagliks opdaag en die manne tyd gee vir baie opleiding nodig.
Die troepe van Houston het egter al hoe ongeduldiger geraak toe hulle deur die Big Thicket in die ooste van Texas gegaan het onder die bekwame gids van die Alabama Caushadda -Indiane wat die streek soos hul hande geken het.
Intussen het Santa Anna met sy groot leër en swaar kanon vasgeval in die vleilande van Oos -Texas. Dit het gelei tot 'n taktiese fout. Hy het sy leër in verskeie kleiner leërs verdeel en 'n groep van ongeveer duisend man na die kus gelei om enige moontlike ontsnapping van die weermag van Houston oor die see te blokkeer.
SLAG VAN SAN JACINTO
Op die oggend van 19 April 1836 bereik Houston en sy leër Buffalo Bayou, 'n paar kilometer suidoos van die huidige Houston. Die Texane het oorgesteek en na die regteroewer van Buffalo Bayou gery tot binne 'n half kilometer van waar die Bayou by die San Jacintorivier aangesluit het. Hier het die Texas -weermag hul verdediging op die rand van 'n bos bome voorberei. Hulle agterkant is beskerm deur hout en die baai, terwyl dit voor hulle 'n oop prairie was.
Die volgende oggend (20 April) kom die Mexikaanse generaal Antonio Lopez de Santa Anna in 'n gevegsreeks oor die prairie. Kersvader Anna was nie haastig nie, want hy het hardlopers gestuur om van sy verstrooi leërs te gaan soek en tyd om meer kanonne vir die geveg in te kry.
Die Texans het 'n vlug geslaan uit die "Twin Sisters" artillerie wat Santa Anna se leër skielik tot stilstand gebring het. Die Mexikane het teruggeval op 'n klomp bome 'n kwartmyl verder, waar Santa Anna 'n strydlyn gevorm het. Kolonel Sidney Sherman, aan die hoof van die Texas -kavallerie, het die Mexikaanse weermag aangekla, maar het min bereik, behalwe om die Texans met nuwe entoesiasme vir die volgende dag te inspireer.
Santa Anna was nie haastig nie, want hy het hardlopers uitgestuur om van sy verstrooi leërs te soek en hy het tyd nodig gehad om meer kanonne te kry vir die komende geveg.
TEXANS VICTORIOUS IN BATTLE FOR ONAFHANKLIKHEID BY SAN JACINTO
Die oggend van 21 April 1836 sou die Texas -weermag met ongeveer 750 man besig wees om deur 1500 van die beste troepe van Santa Anna verloof te raak. Santa Anna was te selfversekerd vanweë die relatief maklike suksesse wat hy behaal het tydens die Alamo- en Goliad -missies, waar hy 'n groot superioriteit in mannekrag en kanonne gehad het, en hy het nie rekening gehou met die strategie wat Sam Houston in werking gestel het nie.
Sonder om te wag dat die Mexikaanse wapenoptrede sou opdaag, het Houston Deaf Smith, die gevierde Texas -spioen, saam met twee of drie mans gestuur om Vince se brug te vernietig waaroor die Mexikaanse weermag verby was, wat die ontsnapping vir die Mexikane afgesny het. Toe Houston se langverwagte bevel om vooruit te gaan, het die Texans nie gehuiwer nie. Toe die woord "vuur" binne sewentig meter gegee word, lui die Texaanse geskreeu "Remember the Alamo" en "Remember Goliad" langs die hele lyn.
Binne 18 minute is 700 Mexikane doodgemaak, met nog 730 as gevangenes. Die stryd om Texas is gewen. Hulle het die leër van Santa Anna aangeval terwyl hy geslaap het, en in 'n geveg van slegs 18 minute het die Mexikaanse weermag geloop en Santa Anna gevange geneem. Om sy vrylating te verkry, onderteken hy twee verdrae, waarin hy die onafhanklikheid van Texas erken en belowe om nooit weer teen Texas te veg nie.
OORWEEGDE, ALGEMENE SANTA ANNA KEER KEER NA MEXICO
Die nederlaag by San Jacinto en die daaropvolgende verlies van Texas het Santa Anna die presidentskap gekos, want hy het in skande na Mexiko teruggekeer. Sy bewerings dat die verdrae niks beteken nie, omdat hy onder dwang onderteken het en slegs as 'n privaat burger weeg. Mexiko het die verdrae verwerp, maar die VSA erken Texas se onafhanklikheid in 1837, Mexiko het geweier om dit te doen.
AF, MAAR NIE UIT NIE
Santa Anna was af, maar nie uit nie. In 1838 het 'n belaglike skermutseling plaasgevind wat bekend geword het as die gebakoorlog. 'N Franse bakker in Mexikostad beweer sy winkel is geplunder en eis vergoeding van die Mexikaanse regering. Hy is ondersteun deur die Franse regering, wat Mexiko probeer druk het tot 'n handelsooreenkoms, en 'n bombardement van Veracruz het gevolg. Santa Anna, wat onder die verdedigers was, het in die verlowing sy regterbeen onder die knie verloor. Hoewel 'n liggaamsdeel moontlik verlore gegaan het, is eer teruggekry. Santa Anna het sy vaardighede gebruik om self te bevorder, en het die 'held van Veracruz' geword en die San Jacinto-debakel was vergete.
SANTA ANNA HET weer DIKTATORSKAP GEKRY
Op 6 Oktober 1841 het Santa Anna in 'n luukse wa wat deur vier wit perde getrek is, na Mexico -stad gery en as diktator die mag aangeneem. Hierdie keer regeer hy persoonlik, met sy gierigheid wat slegs deur sy uitspattigheid geëwenaar word. Om geld in te samel, het hy eksponensieel belasting verhoog en valse mynaandele aan buitelandse beleggers verkoop. Maar die toenemende inkomste is verwoes deur uitspattighede soos die uitrusting van 'n uniforme privaat leër en 'n eindelose ronde feeste, die meeste in eie eer. Die komedie eindig in 1842 toe die tesourie opdroog en die weermag nie in staat was om sy salaris in te vorder nie. Gedwing deur 'n opstand, het Santa Anna weggekruip in die ruwe berge van sy geboortestaat. Hy is in 1845 deur regeringstroepe aangekeer en is na Kuba verban en is tien jaar lank verbied om Mexiko weer in te gaan.
US-MEXIKAANSE OORLOG (1846)
Santa Anna het begin korrespondeer met die Amerikaanse president James K. Polk en het hom in 1846 oortuig dat hy die enigste man was wat die geskil oor Texas kon oplos. Polk, wat die aas gevat het, het Amerikaanse oorlogskepe beveel om Santa Anna veilig by Veracruz te laat land. Hy het nie gou sy voete aan die wal gesit nie, maar Santa Anna het Polk twee keer gekruis en begin om weerstand teen die VSA te organiseer.
Toe die oorlog begin, was die president van Mexiko die voormalige vise -president van Santa Anna, Valentin Gmez Far as. G mez Far as het onmiddellik Santa Anna generalissimo van die weermag van Mexiko aangewys. Tydens die oorlog het Santa Anna getrou gebly. Deur sy uitstekende organisasievermoë te gebruik, het hy 'n leër van 18 000 ingesamel, ondanks 'n uitgeputte skatkis, en hy het in 'n snor gekom om generaal Zachary Taylor in Buena Vista te verslaan. Tog het sy ydelheid gelei tot 'n deurslaggewende nederlaag teen die leër van Winfield Scott wat na Mexico -stad marsjeer. Omdat sy al die glorie wou toeneem, het Santa Anna sy magte uitgetrek, sodat 'n ander generaal nie krediet sou kry vir 'n suksesvolle verdediging van die hoofstad nie.
Santa Anna is weer verban, maar keer in 1866 terug na Mexiko en probeer homself by Maximilian beloon deur homself tot monargis te verklaar. Maar Maximilian, meer liberaal as waarvoor hy erkenning gegee het, het hom gestuur. Hy keer weer terug in 1867, toe Jurez aan die bewind was. Jurez, wat eens deur Santa Anna in die tronk was, het die guns teruggegee voordat hy Santa Anna weer in ballingskap gestuur het.
DOOD VAN SANTA ANNA, 20 Julie 1876
Hoewel Santa Anna nooit weer die mag teruggekry het nie, is hy toegelaat om in 1874 na Mexiko terug te keer. Die eerste ding wat hy gedoen het, was om 'n groot pensioen te eis op grond van 'vorige dienste aan die nasie'. By die weiering van die versoekskrif moes die regering gevoel het soos die mitiese regter wat die appèl van die 'wees' aanhoor wat sy ouers vermoor het. Santa Anna het sy laaste drie jaar op die oorvloed van sy skoonseun gewoon. Hy is op 20 Julie 1876 oorlede.
Moenie vergeet om ons webwerf te boekmerk nie en kom gereeld terug! Dankie vir die besoek !!
Klik op die hert om by te voeg
Hierdie bladsy na u lys met gunstelinge op die webblad.
KOM TERUG OM ONS TE KEER!
Kopiereg 1996, 1997, 1998, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004, 2005, 2006 en 2007. Alle regte voorbehou deur Leonard Kubiak, Cedar Park, Texas 78630. Fort Tumbleweed en forttumbleweed is handelsmerke van Leonard Kubiak. Geen deel van hierdie webwerf of enige van die inhoud daarvan mag op enige manier gereproduseer word sonder skriftelike toestemming nie.
Stap is vir baie 'n voorbehou, eensame ervaring. Die rustieke rustigheid van die grond onder die voete, die organiese geur wat die lug vul - die buit van die natuur wat onaangeraak en ongestoord deur die beskawing is, is tipies die doel van baie stappers.
Beeldhouwerk, aan die ander kant, is die reaksie van die mens op die natuur. Dit is die vorming van materiale, die vorming van onnatuurlike vorms en figure in die rou aanbod van die wildernis. Dit is die kunsvorm wat die natuur se toestand die meeste direk ontwrig, maar ook die een waarmee die natuur die mees ingewikkelde verweef is.
Dit is dus sinvol dat beeldhouwerke meer en meer gereeld in natuurreservate en wandelbestemmings regoor die wêreld gemeng word, en dit is so. Van die Route of Faces in Spanje tot die heksheuwel in Litaue, begin kunstenaars bymekaar kom om hulde te bring aan die natuur deur versiering - hulde te bring aan die materiaal wat hulle gebruik deur hulle weer in die natuur te plaas vanwaar hulle gekom het .
Die Andres Institute of Art en sy beeldetuin sluit aan by die beweging en versier die staproetes en die ruwe uitsigte rondom die huis in New Hampshire met gedempte, maar aanloklike beeldhouwerk en kuns.
Gewoonlik kyk 'n mens na besigheidsparke, museum binnehowe en hoeke van stadsparke om 'n beeldentuin van enige grootte te vind. Maar by die Andres -instituut is groot en klein werke van kunstenaars regoor die wêreld versamel en op die hele platteland geplaas, wat beide stap en kunswaardering in een stil trek moontlik maak.
Daar is diegene wat sê dat die natuur ongerep moet bly, en kuns moet ondersoek en ontleed word in 'n behoorlike omgewing, beskerm teen die invloed van die elemente. Maar met iets so rou en natuurlik soos beeldhouwerk, kan dit die meeste sin maak om iets, onnatuurlik, in sy natuurlike omgewing te sien.
Wo., 30 Junie 2021 1:13:19 GMT
Gegenereer deur Wordfence op Wo, 30 Junie 2021 1:13:19 GMT.
In fokus: Andres Bonifacio en die rewolusie van 1896
OOp 24 Augustus 1896 het Andres Bonifacio die Kataastaasang Kapulungan of die nasionale vergadering van die Katipunan byeengeroep in die skuur van Melchora Aquino in Barrio Banlat, destyds deel van Kalookan. Die lede van die Kataastaasang Kapulungan (Hoogste Raad), asook die pangulo (hoofde) van die sanguniaanse (bo-munisipale) en balangay (hoofstuk) eenhede was saamgestel. Daar het hulle drie groot besluite geneem. Eerstens het hulle 'n landwye gewapende revolusie verklaar om vryheid van Spanje te verkry. Tweedens het hulle 'n nasionale regering gestig. En derdens het hulle amptenare verkies wat die nasie en die weermag sou lei.
Die propaganda-beweging wat deur ilustrado geïnisieer is, kon die regering van Madrid nie oorreed om dringende hervormings in die verre Asiatiese kolonie deur te voer nie. Die Filippynse aktiviste in Europa het uiteindelik besef dat die verandering binne die argipel self moes plaasvind.
Met die oog hierop het Jose Rizal op 26 Junie 1892 tuisgekom na die Filippyne. Na vergaderings met plaaslike aktiviste het Rizal 'n burgerlike samelewing gestig, die Liga Filipina. Op 3 Julie, 'n week nadat hy in Manila aangekom het, het Rizal die organisasie in Doroteo Ongjunco se huis in Ilayastraat, Tondo, van stapel gestuur. Die doelwitte van die samelewing was nasionale eenheid, wedersydse hulp, gemeenskaplike verdediging, die aanmoediging van onderwys, landbou en handel, en die studie en toepassing van hervormings.
Die Liga Filipina was van korte duur. Op 6 Julie is Rizal gearresteer en aangehou op bevel van die goewerneur-generaal Eulogio Despujol. Twee weke later is hy na Dapitan, Mindanao, gestuur waar hy vier jaar lank in ballingskap gewoon het.
Een van die stigterslede van die liga was Andres Bonifacio. Op 6 en 7 Julie, toe dit geblyk het dat 'n openlik pro-Filippynse organisasie soos die Liga Filipina deur die koloniale regering onderdruk sou word, het Bonifacio en 'n paar vriende 'n geheime genootskap gevorm. Onder hulle was Deodato Arellano, Ladislao Diwa, Valentin Diaz, Jose Dizon en Teodoro plata. Die organisasie is die Kataastaasan Kagalang-galang na Katipunan en Anak ng Bayan genoem. Die doelwitte van die Katipunan was om die land te verenig en onafhanklikheid van Spanje te verkry deur middel van revolusie.
Bonifacio het egter voortgegaan om saam te werk met die Liga, wat sy ander prominente lede in April 1893 opgewek het vanweë sy persoonlikheid en kommunikasievaardighede, het die Hoogste Raad van die Liga hom aangestel as hoof van propaganda. Bonifacio se sukses met die werwing van lede het die meer konserwatiewe elemente van die Liga ontstel, wat nie met sy revolusionêre idees saamgestem het nie. Die Liga het in Oktober 1894 opgehou bestaan.
Bonifacio het eers in 1895 president van die Katipunan geword, hoewel hy nog altyd 'n offisier was. Onder sy leiding het die Katipunan voorberei op revolusie. Emilio Jacinto, die vertroude vriend en adviseur van Bonifacio, het die Cartilla of primer geskryf, wat die leerstellings van die organisasie beliggaam het. Die Katipunan bedryf 'n klandestiene drukpers en publiseer 'n koerant, Kalayaan. Teen 1896, aan die vooraand van die rewolusie, het die lidmaatskap van die samelewing dramaties uitgebrei. Skattings wissel van 30 000 tot 400 000.
Die Spaanse secreta of geheime polisie het vroeg in 1896 geweet van die bestaan ​​van 'n gevaarlike klandestiene organisasie. Die goewerneur-generaal was van mening dat die regering nog steeds die situasie onder oë gehad het, maar daar was geen toesig oor die toesig van verdagte persoonlikhede nie. Teen April 1896 is berig dat die rebelle spoorlyne in Kalookan en omstreke gesny het. Teen Mei was die algemene vergadering van pangulo en verteenwoordigers uit die hele Balangay (hoofstukke) van die Katipunan opgesluit in hewige gesprekke oor die tydsberekening van die rewolusie. Vir baie het die tyd aangebreek, maar sommige, net soos Rizal, het die idee verwerp.
Teen April of Mei 1896 was die bestaan ​​van die Katipunan reeds bekend by die Guardia Civil Veterana. In Augustus het die belydenis van die suster van Teodoro Patino aan Fray Mariano Fil, die Augustynse kurator van Tondo, bloot bevestig wat die regering reeds weet. Die priester het die owerhede oortuig van die groot gevaar wat die samelewing vir die Spaanse gemeenskap inhou. In reaksie op die daaropvolgende histerie en op grond van inligting wat oor 'n lang tydperk versamel is, het die regering talle prominente inwoners gearresteer en is daar 'n klopjag en deursoek van huise. Goewerneur-generaal Ramon Blanco is aangemoedig om die "juez de cuchillo" of totale uitwissing van die Filippynse bevolking in 'n voorgeskrewe gebied binne die opstande toe te pas.
Die rewolusie kon nie weerhou word nie.
'N Nasie word gebore
Die Spaanse historikus Manuel Sastron beskryf die revolusie as 'n "rebellie van die Tagalogs teen die Spaanse oorheersing", en hy verwys ook na die Tagalog -rebelle. " Maar dit is duidelik dat die rewolusie van 1896 'n nasionale strewe was.
Die Cartipunan's Cartilla is in 1896 geskryf en gepubliseer en het sy hoofdoelwitte gedefinieer:
Ons het 'n goeie idee om dit te doen, en dit is ook 'n goeie idee om dit te doen. Dit is ook moontlik om 'n groot deel van die land te gebruik, en dit kan ook 'n uitstekende kombinasie wees van 'n groot deel van die land en die land van Katuiran by Kaliwanagan.
Dit is ook 'n goeie idee om 'n goeie idee te hê om dit te doen, soos 'n man, 'n man, 'n man, 'n ander, ens.
(Die doel wat hierdie vereniging nastreef, is edel en waardig om die innerlike wese en gedagtes van die tagalogs te verenig deur bindende belofte, sodat hulle deur hierdie eenheid die krag kan kry om die digte omhulsel wat die gees bevorder, te vernietig en die weg van die verstand en om die Pad van Rede en Verligting te ontdek.
Die woord tagalog beteken almal wat in hierdie argipel gebore is, alhoewel visayan, ilocano, pamapango, ens. Almal tagalogs is.)
Die term "Tagalog" definieer alle persone wat in die argipel gebore is, hetsy Bisayan, Ilocano, Pampango, ens. Daarom bestaan ​​die Tagalog -nasie of Katagalugan nie net uit Tagalog -sprekers nie, maar ook almal wat in die Filippyne grootgeword het (tumubo), ongeag die etnolinguistiese klassifikasie en afkoms. Destyds het die term "Filippynse" slegs betrekking gehad op Spanjaarde wat in die archiepelago gebore is. Bonifacio en Jacinto het die term "Tagalog" van toepassing gemaak op alle indiërs of inboorlinge.
In sy ongepubliseerde memoires, "Paghihimagsik Nang 1896-1897" (The Revolution of 1896-1897), verduidelik Caviteño-revolusionêr en die sekretaris van Aguinaldo, Carlos V. Ronquillo, die konsep verder:
Ons kan dit ook nie ken nie: dit is 'n naam wat 'n mens kan noem, maar dit kan ook 'n naam wees, maar dit is ook 'n naam vir 'n paris, 'n inwoner van 'n tubong Maynla, Kabite en Bulan, Ek kan ook 'n goeie naam gee aan die Filippyne ...
Ons kan nie eers 'n naam noem nie, maar ook 'n geskikte naam vir ons. Ons kan ook 'n goeie idee hê om 'n "tagalog" te hê, en ons kan 'n 'tagailog' gee, maar dit is ook 'n goeie idee om 'n goeie idee te hê om dit te doen mang pulo en bayan.
(Dit is wat die lesers moet verstaan: met wat ons na verwys as tagalog, 'n term wat op byna elke bladsy van hierdie rekening voorkom, bedoel ons nie, soos sommige meen, diegene wat in Manila, Cavite en Balacan gebore is nie. , ens. nee, ons wil na die Filippyne verwys ... omdat hierdie term na ons mening van toepassing is op alle kinders van die Filippynse nasie. tagailog "(van die rivier af), wat direk na die wortel daarvan teruggevoer word, verwys na diegene wat verkies om langs riviere te gaan woon, waarlik 'n eienskap, dit kan nie ontken word nie, van almal wat in die Filippyne gebore is, op watter eiland of stad ook al.)
In sy patriotiese geskrifte het Bonifacio sy konsep van volkskap uitgespreek. In K.K.K Katungkulang Gagawin van Z.Li.B., Pagibig sa Tinubuaang Bayan, Hibik ng Filipinas sa Ynang España en Ang Dapat Mabatid van Tagalog het hy na die Filippynse eilande verwys as sangkapaluan of Katagalugan. In 'n revolusionêre pamflet wat in die eerste kwartaal van 1897 in Cavite gedruk is, skryf Bonifacio: "Mabuhay ang Haring Bayang Katagalugan."
Dit was vir Bonifacio en die lede van die Katipunan duidelik dat hulle 'n nasionale stryd was.
Eerste Filippynse regering
Vanaf 24 Augustus 1896 het die Katipunan 'n oop de facto -regering geword. Die genootskap was georganiseer as 'n geheime organisasie met sy eie wette, burokratiese struktuur en 'n elektiewe leierskap. Maar 'n werkende regering was noodsaaklik sodra die rewolusie in Augustus 1896 begin het.
Bonifacio, by ondervraging in Tejeros, Cavite, definieer die letter "K" in die vlag as "kalayaan" of vryheid en verduidelik:
... en Ktt. Pamunuan n Katipunan, hanggan sa kababa-babaan, ay nagkakaisang gumagalang sa pagkakapatiran at pagkakapantay-pantay namumuhunan ng dugo at buhay laban sa Hari, upang makapagtatag ng sarili at malayang Pamahalaan, na samy isan of jy kan dit doen.
(... dat van die hoogste amptenare van die Katipunan tot die laagste lede almal een is in hul respek vir broederskap en gelykheid, hulle waag bloed en lewe in die stryd teen die koning, om ons eie vrye regering in te stel, sodat, in kortliks, die mense, en nie net een of twee mense nie, sal die land regeer.)
Ang Kapuluan kan ook die K.K.K. Ons kan ook 'n goeie idee hê oor die feit dat Paghihimagsik 'n groot deel kan wees by Alintuntuning pinaiiral sinusunod en iginagalang ng lahat sa pagtatanggol ng Kalayaan, pag-ibig sa kapatid, pag-aayos at pamamalakas ng mga.
Santiago Alvarez het ook gesê:
Ons kan 'n…
(Ons van die Katipunan ... is ware revolusionêre in die verdediging van die vryheid van ons volk.)
Terwyl Bonifacio, Lumberas en Alvares die morele, demokratiese en nasionalistiese grondslae van die regering omskryf het, was sommige elemente meer eksplisiet republikeins. Een amptelike seël, geïllustreer in die 30 Maart 1897 -uitgawe van La Illustracion Español y Americana, het die term 'Republika ng Katagalugan' gedra.
John R.M. Taylor, die Amerikaanse militêre historikus en bewaarder van die Philippine Insurgent Records, het tot die gevolgtrekking gekom dat Bonifacio die eerste Filippynse nasionale regering gestig het. Taylor het die dokumente wat hy gesien het soos volg geïnterpreteer:
Die Katipunan kom uit die voorblad van geheime ontwerpe, gooi die mantel van enige ander doel af en staan ​​openlik vir die onafhanklikheid van die Filippyne. Bonifacio het sy losies in bataljons verander, sy grootmeesters in kapteins en die hoogste raad van die Katipunan in die opstandeling van die Filippyne.
Gregorio F. Zaide, wat 'n geskiedenis van die Katipunan geskryf het, erken Bonifacio se revolusionêre regering:
Die Katipunan was meer as 'n geheime revolusionêre samelewing, maar dit was ook 'n regering. Dit was die bedoeling van Bonifacio om die Katipunan te laat regeer oor die hele Filippyne na die omverwerping van die Spaanse bewind.
Selfs Teodoro Agoncillo moes toegee dat:
Onmiddellik voor die uitbreek van die rewolusie, het Bonifacio die Katipunan dus georganiseer in 'n regering wat om 'n 'kabinet' bestaan, saamgestel uit manne met sy vertroue.
'N Veel duideliker idee van Bonifacio se Katagalugan -regering het aan die einde van die tagtigerjare ontstaan ​​toe briewe en ander belangrike dokumente wat deur Bonifacio onderteken is, deel van die versameling van bekende historikus en voormalige direkteur van die Filippynse biblioteek en museum voor die oorlog, Epifanio de los Santos─, toeganklik geword het.
Drie briewe en een aanstellingspapier, geskryf deur Bonifacio op gedrukte briefhoofde van 8 Maart tot 24 April 1897, en almal gerig aan Emilio Jacinto, bewys dat Bonifacio die eerste president van 'n nasionale regering was. Hierdie briewe bevat die volgende titels en benamings:
Besoek Kataastaasang Kapulungan
(President van die Hoogste Raad)
Besoek Haring Bayang Katagalugan
(President van die Sovereign Nation of Katagalugan)
Let wel: "Bayan" beteken beide "mense" en "land"
Ang Pangulo van Haring Bayan
Mag tayo nang K.K. Ons kan nie meer weet nie
Weet nie hoe om dit te doen nie
(Die stigter van die president Sovereign Nation van die Katipunan,
Inisieerder van die Revolusie)
(Kantoor van die Hoogste President,
Regering van die Revolusie)
Die vooroorlogse geleerde Jose P. BAntug het na Bonifacio verwys as die 'Kataastaasang Pangulo' en 'General' nr. 1. Jose P. Santos in 1933, en Zaide in 1939, het tot dieselfde gevolgtrekking gekom en die Bonifacio -presidentskap erken.
Beide mans lees egter die frase Ang Haring Bayan─ wat in die notule van die Tejeros -vergadering (23 Maart 1897), die Jacinto -aanstellingsdokument (15 April 1897), sowel as die ongedateerde Bonifacio -manifest getiteld Katipunan Marahas van Anak ng Bayan─, verkeerd gelees het as Ang Hari ng Bayan. Die eerste frase verwys na Bonifacio se aanpassing van die Westerse konsep van republiek─van res publica, letterlik openbare goed of algemene rykdom - tot die Filippynse konsep van "soewereine mense".
Die regering onder leiding van Bonifacio voor 22 Maart 1897 was dus demokraties van aard en nasionaal, in teenstelling met sommige na -oorlogse historici se bewering dat Bonifacio eers na die Tejeros -vergadering probeer het om 'n aparte regering van Aguinaldo te stig, en daarom skuldig was aan verraad .
'N Artikel oor die Filippynse rewolusie verskyn in die uitgawe van 8 Februarie 1897 van die La Ilusracion Español y Americana. Dit is vergesel van 'n gegraveerde portret van Bonifacio met 'n swart pak en 'n wit das, met die onderskrif "Andres Bonifacio, Titulado" Presidente 'de la Republica Tagala "en beskryf hom as die hoof van die inheemse regering. Die verslaggewer, GA. Reparaz, slegs na Aguinaldo verwys as 'n generalissimo. Volgens Reparaz was die belangrikste amptenare in die Bonifacio -regering: Teodoro Plata, oorlogssekretaris Emilio Jacinto, minister van buitelandse sake, Aguedo del Rosario, sekretaris van binnelandse sake, Briccio Pantas, sekretaris van justisie en Enrique Pacheco as sekretaris van finansies.
In sy werk uit 1897, "El Katipunan " of "El Filibusterismo en Filipinas, ", herhaal die Spaanse historikus Jose M.del Castillo die resultate van wat in werklikheid die eerste Filippynse nasionale verkiesings was en noem dieselfde name as La Ilustracion.
Die transformasie van die Katipunan in Augustus 1896 in 'n revolusionêre regering en die verkiesing van Bonifacios tot die presidensie is bevestig deur Pio Valenzuela in sy getuienis voor die Spaanse owerhede. Del Roasario, wat gevange geneem is, is beskryf as "een van diegene wat deur die Katipunan aangewys is om die Revolusionêre regering van die Filippyne te vorm en die funksie van die plaaslike regering te vervul."
Bonifacio het meganismes ingestel vir volksdeelname van die nasionale tot die plaaslike vlak. Die regering wat deur die Katipunan gestig is, is deur konsensus bestuur.
Die Hoogste Raad is die Kataastaasang Kapulungan genoem, soos opgemerk kan word uit die briefhoof en seël wat Bonifacio gebruik het. Baldomero Aguinaldo, Pangulo (president) van Sangunian Bayan Magdalo (Magdalo Council), in 'n brief van 21 Maart 1897 en gerig aan Felix Cuenca en Mariano Noriel verwys na 'n memorandum van Bonifacio as 'isang Kalatas ng G. Presidente' ('n boodskap van President) en erken die nasionale regering onder leiding van Bonifacio as 'Kgg na pulungan ng hihimacsic (Gobierno revolucionario)' (Agbare revolusionêre raad (Revolusionêre regering).
In elke provinsie het die Kataastaasang Sangunian die Sangunian Bayan gekoördineer, wat op die bo-munisipale of kwasi-provinsiale vlak na die openbare administrasie en militêre aangeleenthede gekyk het. In die provinsie Manila was daar baie Sangunian Bayan, soos in Tondo, Kalookan, Mandaluyong, San Juan del Monte, Marikina, Pasig en Pateros, San Mateo, ens. Daar was Sangunian Bay en in die provinsie Batangas, Bulacan, Laguna, Nueva Ecija en Tayabas, ens. Daar was ten minste drie Sangunian Bayan onder verenigde militêre bevele om strategiese beplanning en taktiese bewegings te vergemaklik.
By die stigtingsvergadering in Kalookan op 24 Augustus 1896 het die rewolusionêre regering die volgende besluite geneem: 10 die rewolusie sou begin met aanval op Manila om middernag van Saterdag, 29 Augustus 20, 'n rewolusionêr is gestig met die aanstelling van Aguelo del Rosario, Vicente Fernandez , Ramon Bernardo en Gregorio Coronel as brigadiers -generaal 3) die vier generaals het 'n strategiese beplanning vir die besetting van Manila gehad 4) die militêre situasie moes voortdurend beoordeel word sodat 'n opstand vroeër as 29 Augustus 5 begin kon word) drie bevelvoerders is deur Tondo, San Marcelino en die Sampaloc rotunda (nou deel van Sta. Mesa) aangelê.
Die revolusionêre troepe was egter meer entoesiasties as effektief, en die Katipunan kon nie die staatsmag van die goed gevestigde Spaanse magte afwerp nie.
Later het Bonifacio en meer as tien generaals bevel gegee oor 'n rebelleër wat deur Sanggunian Bayan byeengebring is uit verskillende dorpe in en om die huidige Metro Manila. Hulle was meestal betrokke by aanval-en-terugtrekoperasies: hulle het stadsale beslag gelê, voedsel, wapens en ammunisie gevang, en vyandige buiteposte geneutraliseer.
Die rebellemagte is deur die Pasigrivier in noord- en suidelike sektore verdeel. In die noorde lê Bonifacio se guerrillamagte in Manila en voorstede, met versterkte kampe in Balara, San Mateo, Pantayanin en Montalban, was die gewapende Katipunan -groepe in Bulacan en Mariano Llanera se magte in Nueva Ecija voortdurend op pad deur die beskermheer van Siera Madre ( landleiers en landelike elite). Goewerneur Ramon Blanco het aan die Spaanse Cortes gerapporteer dat die versterkings nodig was om beide sektore te vernietig en die opstand te beëindig.
Die Cavite -rebellegroepe het ontwikkel tot twee supramunisipale regerings met militêre bevele. Die een is Magdiwang genoem, wat die gebied dek van Noveleta en San Francisco de Malabon tot by Batangas. Die ander was Magdalo genoem, wat sy invloedsfeer van Kawit, Cavite, uitgebrei het na die suidelike dele van die provinsie Manila, nou Rizal. Dit het gou duidelik geword dat die rebelle, om vas te hou aan verowerde gebied, aan die verenigde intra-provinsiale administratiewe eenhede moes voldoen. Die omtrek is daarna vasgemaak met forte en loopgrawe.
Die Katipunan -leër in Cavite was groot, maar daar word beraam dat die leër noord van die Pasigrivier baie groter was. In ander dele van die argipel was die rebelle georganiseer in groepe en bevele kleiner as dié in Sentraal -Luzon.
Die oorspronklike Katipunan-suborganisasies van Sangunian Bayan op bo-munisipale vlak en die Panguluhang Bayan (plaaslike raad) op distriks- of barrio-vlak vorm die burgerlike komponent van die Katagalugan-regering. Aangesien die regering revolusionêr was, was baie burgerlike leiers gelyktydig militêre amptenare. Terselfdertyd het generaals en sleuteloffisiere in die revolusionêre leër mag uitgeoefen oor regeringstrukture. Bonifacio was as president in werklikheid die opperbevelhebber. Aguinaldo was een van sy kapteinsgeneraal.
Die Spaanse militêre skrywer Federico de Monteverde gee besonderhede van die militêre organisasie wat deur Bonifacio ingestel is. Monteverde illustreer volledig die verskillende revolusionêre tekens wat ooreenstem met elke rang, soos kolonel, brigadier -generaal, majoor -generaal, luitenant -generaal en kaptein -generaal. Verskeie militêre tekens word ook deur Taylor bespreek, en beskryf deur generaals Alvarez en Artemio Ricarte in hul memoires.
Namate die rewolusie vorder, moes Bonifacio die leër formaliseer. In 'n bevel van 16 Desember 1896 het die revolusionêre president die hiërargie van die Katipunan -militêre organisasie herdefinieer. Elke bataljonseenheid, wat Katipon genoem word, sou uit 203 man bestaan.
As opperbevelhebber het Bonifacio toesig gehou oor die beplanning van militêre strategieë en die voorbereiding van bevele, manifeste en verordeninge, veroordeelde oortredings teen die land, sowel as bemiddeling in politieke geskille. Hy het generaals gerig en troepe in die fronte geplaas. Op grond van bevelverantwoordelikheid moet alle oorwinnings en nederlae oor die hele argipel tydens sy ampstermyn toegeskryf word aan Bonifacio.
Die bewering deur sommige historici dat "Bonifacio al sy gevegte verloor het " is belaglik.
Voor die uitbreek van die rewolusie het sommige Filippyne in Hongkong opgetree namens die nasionalistiese beweging in die Filippyne. Onder leiding van Doroteo Cortes het hulle geld uit verskillende bronne aangevra, veral van welgestelde sakelui en ondernemings. Hulle het die skenkings gestuur na Jose Maria Basa, wat ook in Hongkong gevestig was en as uitbetalingsbeampte gedien het.
'N Groot deel van die fondse is gebruik om 'n kommissie na Japan te stuur om te onderhandel vir politieke, militêre en finansiële hulp vir die verwagte opstand teen die einde van 1896. Saam met Cortes was Isabelo Artacho en Jose A. Ramos, wat met Japannese politici gereël het om verkry 100 000 gewere en 'n ongespesifiseerde hoeveelheid ammunisie. Die wapens is gedeeltelik vooraf betaal, terwyl die saldo oor 'n aantal jare afgeskryf sou word. Die kommissie het Japan ook versoek om 'n militêre eskader te stuur om die revolusionêre magte te help en, nadat onafhanklikheid gewen is, die Filippynse staat te erken. Ondersoeke deur die Spaanse owerhede het aan die lig gebring: "Die plan was dat terwyl Andres Bonifacio besig was om mense te werf vir die algemene opstand, Doroteo Cortes die nodige onderhandelinge met Japan moes voer ... "
Alhoewel Japan in 1896 nie in 'n oorlog was nie, het sy met skerp oog na haar Asiatiese bure gekyk. Die meeste Asiatiese lande was toe onder Europese koloniale heerskappy. Omstreeks middel Mei 1896 het die Japannese kruiser Kongo Manila besoek. Bonifacio en 'n paar Katipunan -lede het onmiddellik 'n ontmoeting met die Japannese admiraal Kanimura gesoek, terwyl Jacinto 'n boodskap opgestel het wat aan die keiser van Japan gerig is. Dit het gelees: " Die Filippynse mense groet die keiser van Japan en die hele Japanse nasie, met die hoop dat die lig van vryheid in Japan ook sy strale in die Filippyne sal werp ... " Japan was nie bereid om oorlog te voer teen Spanje in 1896-1897 net om die regte van Filippyne te handhaaf. Tog het Bonifacio in Augustus 1896 die aankoms van wapens en ammunisie uit Japan verwag.
Cortes het die revolusionêre voor buitelandse entiteite verteenwoordig. Saam met Basa en AG Medina het Cortes op 29 Januarie 1897 'n petisie aan die konsul van die Verenigde State van Amerika in Hongkong gestuur. tot selfbestuur. Maar die versoekskrif was nie betyds nie. Grover Cleveland het die presidentsverkiesing verloor en sy opvolger, William McKinley, verklaar 'n nasionale beleid wat fokus op die binnelandse sakeomstandighede en ekonomiese herstel van die voortgesette depressie van 1893 en daarom (probeer hy) om konflik met Spanje te vermy. "
In Januarie 1897 het die Filippynse kommissie in Hong Kong 'n versoekskrif gerig aan Henry Hannoteaux, die Franse minister van buitelandse sake, wat 50 klagtes van die Filippyne teen Spanje uitgewis het en hulp ontbied het. Frankryk het egter streng neutraal gebly omdat sy gevrees het dat sodanige antikolonialisme die naburige Franse Indochina sou besmet, en ook omdat Frankryk geen middele het vir uitvoerbare ingryping nie.
Betekenis van die rewolusie van 1896
In Julie 1892 stig Bonifacio die Katipunan wat die eerste antikoloniale revolusie in Asië in Augustus 1896 begin het. Hy vorm die eerste nasionale regerings wat deur Aguinaldo van 1897 tot 1899 gestig is.
Die Katagalugan -regering het die simbole en leerstellings van die Katipunan oorgedra, wat die mense as die revolusionêre gesag aanvaar het. Hierdie regering was in beginsel, oriëntasie en vorm demokraties. By die aanvang daarvan is dit gevorm deur verteenwoordigers uit die provinsies waar die Katipunan 'n massa-lidmaatskap gehad het. Dit het die rooi vlag van Katipunan met 'n wit son as nasionale standaard aangeneem met die Tagalog -letter "Ka " in die middel en het Julio Nakpil opdrag gegee om die volkslied, "Marangal na Dalit ng Katagalugan, op te stel. "
By die definisie van "Tagalog " as die term vir alle Filippyne, en "Katagalugan " as die naam van die land in plaas van "Filipinas " wat koloniale oorsprong gehad het, wou Bonifacio en die Katipunan 'n nasionale identiteit definieer.
Die Katagalugan -regering beveel die lojaliteit van 'n aansienlike deel van die bevolking aan. Dit het grondgebied gehou, waar dit die funksies van 'n staat uitgeoefen het. Dit het gewapende magte wat geveg het en die bestaan ​​daarvan verdedig het. Dit het 'n diplomatieke komponent, wat gepoog het om internasionale erkenning vir die nuwe nasie te verkry.
Die regerings wat Bonifacio se in wese republikeinse Katagalugan -regering opgevolg het, kon slegs daaruit voortgaan. Die regering van 24 Augustus 1896 het beslis 'n groot massa-aanhang gehad as die entiteit van 24 Augustus 1897 wat dit afgedank het. Maar as gevolg van die magstryd in Cavite het Emilio Aguinaldo, hoewel slegs een van die vele revolusionêre generaals, president Andres Bonifacio se gesag oorgeneem. Aguinaldo herorganiseer Bonifacio se Republika van Katagalugan en herdoop dit tot Republica Filipina.
Die eerste Filippynse nasionale regering is op 24 Augustus 1896 tot stand gebring. En Filippyne moet Andres Bonifacio erken, nie net die stigter van die Katipunan en leier van die revolusie van 1896 nie, maar ook as die eerste Filippynse president: die vader van die nasie en stigter van ons demokrasie.
Geskiedenis van die mode – 'n Kort verhaal van die evolusie van mode
Ek wou mode studeer en begin alles lees oor die evolusie van mode. Maar dit was asof ek in 'n suiggat geval het. Dit het my ingetrek en my nie laat uitkom nie. Soveel om na te kyk en te absorbeer, en alles het so ingewikkeld gelyk.
Ek moes my kinders vra om koek te eet in plaas van brood (en voel soos 'n baie modieuse, maar gewetenslose koningin Mary Antoniette), want net koek was daar in die kombuis, en mamma studeer mode en het vergeet om te kook.
Waarom sou ek modegeskiedenis studeer?
Mode verwys na die kledingstyle wat tans gewild is en dat hulle tans relatief is. Dit is altyd besig om te ontwikkel en te verander en teruggaan. Elke styl en neiging in die mode kom keer op keer terug. 'N Studie van die evolusie van die geskiedenis is dus baie belangrik vir elke modeontwerpstudent
Om oor mense te leer is om te leer oor hul mode. As u dus belangstel om meer oor die mensdom te leer, is modegeskiedenis 'n belangrike deel.
Maar ek het geweet ek moet die verhaal vereenvoudig. Ek haat ingewikkeld. En hier is die evolusie van mode in eenvoudige terme soos ek dit verstaan ​​het.
Evolusie van mode in die geskiedenis- 'N Tydlyn van mode
Romeine en Egiptenare het baie belang gestel in hul voorkoms en bestee baie moeite en geld aan mode en styl. Deur 'n spesifieke soort klere te dra, word status, rykdom en beroep gekommunikeer. Gedurende die 15de eeu het die Boergondiese hof van Filips die Goeie na vore getree as 'n mode -sentrum in Europa. Gedurende die Renaissance- en Barokperiode het die mode -fokus verskuif van Bourgondië na Italië en dan na Frankryk.
In die Westerse wêreld was mode deur die geskiedenis heen belangrik. Die donker eeue, die Middeleeue, die Tudor- en Stuart -tyd, die Renaissance -era, die Georgiese tydperk, die Victoriaanse era, die Edwardiaanse tydperk Die belangrike tydperke in die geskiedenis van Brittanje was ook 'n kritieke deel in die gange van die wêreldmodegeskiedenis. Brittanje en ander Europese lande het wêreldmode beïnvloed – koloniale bewind het hul aantrekstyle na 'n wêreldwye gehoor gebring en dit oor die hele wêreld gewild gemaak.
Gedurende al hierdie tye was dit die koninklike howe wat die mode bepaal het. Aristokratiese mense het uitvoerig en stylvol aangetrek. Armes kon nie bekostig om hul klere te verander volgens die grille van die mode nie.
Klere van natuurlike vesel, meestal in neutrale kleure, was die kostuums van die keuse van die massas, terwyl die rykes hulle rykdom in die vorm van klere en bykomstighede pronk. Klere is gebruik om mense in groepe te skei.
In die vintage modegeskiedenis was die belangrikste tydperke volgens die politiek Griekse tydperk 500 – 146 v.C. Romeinse tydperk 500 vC – 323 nC Middeleeue 400 – 1200 AD Vroeë Goties 1200 – 1350 AD Vroeë Renaissance 1350 – 1425 AD Italiaanse Renaissance 1485 – 1520 AD Tudor Engeland 1500 – 1550 AD Elizabethaanse Engeland 1550 – 1603 AD Kavalier tydperk 1620 – 1660 AD Die Herstel 1660 – 1700 AD Die 18de eeu 1715 – 1790 AD Revolusie en ryk 1790 – 1815 AD Romanties 1815 – 1848 AD Victoriaans 1837 – 1901 AD La Belle Epoque 1890 – 1899 AD Edwardiaans 1900 – 1913 AD
Mode in die Romeinse era (500 vC en#8211 323 nC)
Mense in Rome geklee met 'n kulturele vooroordeel en hul klere het hul sosiale status, rykdom, ens.
In Rome het die vrou 'n palla ('n sjaal oor haar kop gedrapeer) oor haar stola ('n lang rok) gedra. Die Romeinse man het 'n Toga oor 'n tuniek gedra. Die toga was 'n halfsirkelvormige doek wat oor die liggaam gedrapeer was en was 'n teken van Romeinse burgerskap. Die gedrapeerde kledingstyl was toe gewild en hul tuniek was so naby aan moderne rokke as enige ander.
Mode in die Middeleeue (400 – 1200 AD)
Dit is die tydperk nadat die Romeine Engeland verlaat het. Tydens die regering van die Angelsaksers het die mans en vroue 'n tuniek met gordels gedra. Die tuniek van die vroue was enkellengte, en 'n serp het hul kop bedek. Die kleur van die klere wat gebruik word om die finansiële status van die mense aan te dui.
Daar was ook duidelike onderskeid tussen die klere van ryk en arm. Die ryk vroue het lae rokke gedra. Die ryk mans het tunieke gedra wat aan die kante vasgewerk is, in teenstelling met die armes wat hul tuniek van soom tot middellyf oopgemaak het.
Lees hier meer oor Angelsaksiese klere
Na die Normandiese inval, Mode in Engeland het effens verander. Klere het meer aantreklik en elegant geword.
Aan die begin van die 14de eeu het mans en vroue 'n ander kledingstyl begin dra, 'n groot verandering as die tunieke wat vroeër deur beide geslagte gebruik is.
Vroue het aantreklike rokke gedra met lang moue en 'n vol romp. Styf pasgemaakte slang van wol of linne is deur mans onder kort tuniek gedra. Ouer mans het lang rokke met vol moue gedra.
Iewers later is tunieke vervang deur kort baadjies oor opgestopte dubbels.
Die Renaissance periode (1350-1520)
Dit is 'n baie belangrike tydperk in die modegeskiedenis, vanweë die groot belangstelling in mode onder die aristokrate.
Baie geld is aan klere bestee. Daar word gesê dat Henry VII, koning van Engeland, 'n fortuin spandeer aan klere en die aristokrate het hom gevolg in alles wat hy gedoen en bestee het.
Behalwe die aristokrate het 'n nuwe kulturele orde ontstaan ​​wat die aristokrate in hul klere nageboots het- die handelaars en handelaars (die middelklas). Die klere gedurende hierdie tydperk weerspieël die sosiale status van die draer
U kan hier meer leer oor Renaissance -mode
Mode gedurende die tydperk tussen 1600-1900
Elizabethaanse era (1558-1603), Herstel (1660 en#8211 1700 nC) Victoriaanse tydperk (1837–1901), al hierdie tydperke het hul eie plek in die evolusie van mode. Maar by die verandering van kledingstyle het niks baanbrekers gebeur nie.
Toga's vir dames en broeke en baadjies vir mans, dit is as die kleredrag bepaal. Mansmode het bestaan ​​uit gespe skoene, onderbaadjie, hemp en buitekleed. Naaisters en kleremakers het klere vir die aristokrate ontwerp en almal het die voorbeeld gevolg soos hulle kon bekostig.
Marie Antoinette, koningin van Frankryk (1770-1789) het die manier bepaal van die tydperk wat sy regeer het. Rose Bertin, die kleremaker van die koningin, het gedurende hierdie tyd baie invloed gehad. Die Franse Revolusie van 1789, wat die Franse koninklikes omvergewerp het, is 'n historiese gebeurtenis wat 'n paar omwentelinge in die modegeskiedenis veroorsaak het.
'N Ander belangrike ontwikkeling gedurende hierdie tydperk was die Industriële Revolusie in Brittanje (1760 tot 1840). Tekstielvervaardiging het gedurende hierdie tydperk in Brittanje floreer. Tot op hierdie tydstip was alles met die hand gemaak en nou het masjiene produksie en maatwerk oorgeneem. Gebreide en geweefde stof van fyn maat is deur hierdie masjiene vervaardig.
Die uitvinding van die naaimasjien (1790) het vinnige en minder arbeidsintensiewe vervaardiging van kledingstukke moontlik gemaak. Lees hier meer oor die tydlyn in die geskiedenis van naaimasjiene
In die vroeë tye was die gewone man nie bekommerd oor mode nie. Mode was meer kultureel as 'n persoonlike styl. Dit was eers in die 16de eeu of om presies te wees uit die 1770's dat mode as 'n hoofstroom ontwikkel het. Die evolusie van mode soos ons dit vandag ken, begin dus van daar af. Maar aan die begin van die 20ste eeu het nie soveel verander nie.
Teen die 20ste eeu het dinge baie verander in die modegeskiedenis. Daar was 'n grootskaalse aanvaarding van mode deur die massas.
Die evolusie van die vermaaklikheidsbedryf en die massiewe groei daarvan het daartoe gelei dat mense beïnvloed is deur mode in die films en die musiektoneel. Die bekendstelling van sintetiese vesels en die beskikbaarheid van goedkoper en praktiese klere wat in massa vervaardig is, het die modescenario verander soos nog nooit tevore nie.
Mode in die laat 1800's-1900's
Sedert die middel van die 19de eeu is wêreldmode bepaal deur ontwerpers van die modehoofstad Parys. Wat ook al die Parysenaars aangetrek het, het die wêreld gevolg en gekopieer. Londen het mode ook in 'n mindere mate beïnvloed.
Aan die einde van die 19de eeu was daar 'n revolusie in die modetoneel- 'n ontwerper is gebore. Charles Frederick Worth (1826-95, gebore in Brittanje, maar gevestig in Parys) kan die eerste mode-ontwerper ter wêreld genoem word. In al die tydperke en dramas en historiese romans wat ek gelees het, was die aristokratiese skoonhede almal volgens Worth se voorkoms. Hy kan toegeskryf word aan die begin van modeontwerp in die ware sin.
Die dames van die hof het onder mekaar meegeding om sy beste skeppings te dra. Die huis van waarde wat deur die ontwerper gestig is, het die onbekende naaldwerkers en kleermakers vervang wat tot dan klere naai.
Baie ander ontwerpershuise is gestig om voorsiening te maak vir die lede van die koninklike hof.
Vroeër was die naaldwerkers aan die genade van hul kliënte en hulle het besluit wat hulle wou aantrek, maar die koms van Worth en ander ontwerpers het hierdie scenario verander en die ontwerper kon die voorwaardes bepaal watter mode moet bly en watter uit moet wees besluit deur die ontwerper.
Die vooroorlogse modeperiode van die 1890's tot die eerste wêreldoorlog staan ​​bekend as La Belle Epoque en klere bestaan ​​uit buitensporig versierde aandrokke en pasgemaakte dagrokke met korsette wat die vroulike liggaam in regressiewe verhoudings vorm. Die klere was uitgebrei en versier en baie duur. Niemand kon alleen aantrek nie- daar was baie lae en onderrokke en stewige korsette onder hul rokke.
Korsette wat stewig om die middel en bors vasgemaak was, het die middel klein laat lyk en die heupe is teruggedwing. Hoede en parasols was 'n belangrike deel van die uitgebreide aantrekstyl van hierdie tydperk. Kyk hier na die berig oor die verskillende soorte korsette.
Maar teen die begin van die twintigste eeu het baie vroue meer praktiese klere verkies, en dit het saamgeval met die uitgebreide aantrekstyl van vroeër.
Modetydskrifte het gewild en invloedryk begin word. Hierdie tydskrifte het begin om die mode -toneel te dek, vergesel van foto's, en dit het 'n groot impak gehad om nuwe mode -tendense bekend te maak.
La Gazette du bonbon was een van die eerste Franse modetydskrifte en baie gewild. In 1863 het Ellen en Ebeneezer Butterick die eerste grootte patrone vir kleremakers gemaak.
Mode in die 1910's
In hierdie tydperk was daar 'n groot verandering in die silhoeët van vroue se rokke. Die S -buig -silhoeët wat die middel baie smal gemaak het met korsette, het plek gemaak vir 'n skraal en reguit silhoeët.
Die beroemde ontwerper Paul Poirot (1879-1944) het 'n handjie by hierdie verandering gehad. Paul Poirot het die eerste uitrusting ontwerp wat 'n vrou alleen kan dra, en nog meer klere wat nie 'n onderrok of 'n korset bevat nie. Hy het die beroemde "flapper " -styl bedink wat die styfpassende korsette en lywige rompe vervang het.
'N Ander modekuns gedurende hierdie tyd was oriëntalisme met pantalons, tulbande en kaftans.
Ontwerpers van die tydperk: Jeanne Paquin (Die eerste modevertoning is in 1910 gereël deur Jeanne Paquin, bekend as die eerste vroulike couturier) Jacques Doucet (Hy het klere gemaak met 'n vloeibare silhoeët in deurskynende materiale), Mariano Fortuny
Die Eerste Wêreldoorlog het in 1914 begin en geëindig in 1918. Die oorlog het 'n groot uitwerking op die mode gehad, aangesien mense gedwing was om streng maatreëls te tref om die koste te bespaar. Uitgebreide aantrekstyle moes plek maak vir meer praktiese rokke. Monochromatiese en donkerder kleure is gebruik vir klere. Sosiale aktiwiteite moes ingeperk word, en daarom was die aantrek vir die partytjies minder.
Mode in die 1920's
Hierdie tydperk tussen die twee wêreldoorloë staan ​​bekend as die goue era van Franse mode. Amerika het baie voorspoedig begin wees. Behalwe vir koninklikes en aristokrasie, het 'n nuwe stel kliënte ontstaan ​​vir modehuise en#8211 vroue van nyweraars, Amerikaanse entrepreneurs, filmsterre.
Vroue verkry meer onafhanklikheid en kry selfs stemreg en begin meer as ooit by die arbeidsmag aansluit.
In hierdie tydperk het die androgyne voorkoms aanvaarding gekry en#8211 mense het die uitgebreide aantrekstyl laat vaar vir 'n meer sportiewe platbors. Bobsnitte (kort hare snitte) in plaas van lang hare en kort rompe in plaas van lang treine was in die mode. Korset is min of meer vervang deur 'n reguit silhoeët. Teen 1925 het dit die norm geword.
Die middellyf sak. Flapper-styl sonder middellyf het gedurende hierdie tydperk ongekende gewildheid gekry.
In mansdrag was daar ook 'n groot verandering. Die formaliteit van die afgelope jare is vervang deur klere wat meer klem gelê het op ontspanning en jeugdigheid- sportklere het aanvaarding gekry. 'N Wye grys flanelbroek met die naam Oxford -sakke het gewild geword. Kort baadjies het lang, stywe baadjies vervang. Knickers -advertensietruie het gewild geword. Die stertjas is vervang deur 'n kort tuxedo.
Filmsterre soos Louise Brooks, Gloria Swanson, Collen Moore het 'n invloed op die vorming van modegevoelens van die era gehad.
Ontwerpers van die era – Coco Chanel, Jean Patou, Jeanne Lavie. Onder hulle was Coco Chanel die gewildste. As 'n ikoniese ontwerper, het sy die klein swart rok, haar kenmerkende baadjie, gewild gemaak by die gebruik van kledingstukke.
Lees in hierdie pos meer oor die mode van die 1920's.
Mode in die dertigerjare
Die Wall Street -ongeluk van 1929 het 'n groot impak op die modetoneel gehad, en die ligsinnige aantrek maak plek vir 'n konserwatiewe aantrekstyl
Gedurende hierdie tydperk was daar weer 'n herlewing van vroulike mode om die gesofistikeerdheid en elegansie in die aantrek weer te herwin. Enkelrokke, aandrokke het weer eens gewild geword. Terselfdertyd het die meisies 'n langbroek begin dra.
Sportklere het gewild geword en vroue begin belangstel in sport en kry 'n meer atletiese figuur.
Ontwerpers van die tyd: Elsa Schiaparelli (die bekendste modeontwerper tussen die wêreldoorloë), Madeleine Vionnet, hoof Rousseau Bocher.
Lees in hierdie pos meer oor die mode van die 1930's.
Mode in die veertigerjare
Na die Eerste Wêreldoorlog het alles in die modebedryf verander. 'N Opbloeiende verbruikersgemeenskap met die gewone mens in die middel, het die modetoneel in sy geheel verander.
Massaproduksie het gewild geword saam met klere wat gereed is om te dra. Baie modehuise in Parys het tydens die wêreldoorlog gesluit en hulle het nooit oopgemaak nie. Die mode -toneel het van Parys na Londen en New York verskuif.
Handgemaakte klere het onbekostigbaar geword vir die aristokrasie wat nou verarm is, en modehuise het hulle guns verloor. Die gewone man het klere van die fabriek aangeneem.
Die rykes wat genoeg gehad het van soberheid tydens die wêreldoorlog, het weer begin belangstel in die uitgebreide rokke van vroeër tye. Met die ouderdom het die korsette ook teruggekeer. Moderne vroue het klere gedra, aangesien dit as elegant en modern beskou is.
Polyester en nylon is pas ontdek, en dit was revolusionêr. Die ontdekking van Nylon het daartoe gelei dat sy sy vervang het om leggings en goedkoper klere te maak.
Ontwerpers van die tydperk: Pierre Balmain, Christian Dior en Jacques Fath was die 3 mees dominante mode -invloede van die naoorlogse tydperk. Christian Dior was 'n voorloper met sy eerste versameling in 1947. Die naoorlogse klante wat genoeg gehad het van die soberheid van die wêreldoorlog, het sy rokke in die la epoch-styl met enorme rompe opgemaak.
Ander belangrike name was Nina Ricci, Maggy Rouff, Marcel Rochas, Jeanne Lafaurie, Madeline Vramant, Amerikaanse ontwerpers Claire McCardell, Anne Klin Tina Leser, Cristobal Balenciaga (Spaanse ontwerper) Hubert de Givenchy (Audrey Hepburn was die bekendste kliënt van hierdie ontwerper)
Mode in die 1950's
Hoë besteebare inkomste saam met 'n groeiende ekonomie het beteken dat jong mense meer in mode belê het as ooit tevore, en in groot getalle. Die gereedklas -massamark het guns gevind en handelsmerke soos Marks en Spencer het groot suksesverhale geword.
Die Amerikaanse rolprentster James Dean het blou jeans gewild gemaak in die film Rebel Without a Cause in 1955. 'n Kombinasie van T-hemde, jeans en leerbaadjies soos hy hom gedra het, het baie gewild geword.
'N Ander groot verandering in die mode van mans het in die vyftigerjare plaasgevind met die bekendstelling van Italiaanse klere met pasgemaakte pakke, 'n taps toelopende broek, smal bande en skerp skoene.
Rolprentsterre van die tyd soos Marilyn Monroe, Sophia Loren, Grace Kelley, Marlon Brando het die mode -style van mense begin beïnvloed. Toe hulle 'n kledingstuk dra in 'n film wat onmiddellik woede geword het.
Ontwerpers van die tydperk: Christian Dior, Jaques Fath, Hubert Givenchy. Hollywood -kostuumontwerpers hou daarvan Orry Kelly (wenner van drie Oscar -toekennings vir beste kostuum), William Travilla (Wie het klere vir Marilyn Monroe ontwerp)
Mode in die 1960's
Gedurende hierdie tydperk het klerehandelsmerke hulself as groot spelers in die modetoneel gevestig.
Unisex -klere was in hierdie tydperk woedend. Die A-lyn rokke sonder veel liggaamsdefinisie het gewild geword. Mini-rompe het in 1965 ontstaan. Jong werkende middelklasmeisies met finansiële onafhanklikheid was 'n belangrike krag om mee rekening te hou.
'N Strak langbroek en helderkleurige militêre baadjies en hemde met patrone was gunstelinge van mans.
Ontwerpers soos Yves Sait Laurent het met moderne klere vir moderne jeug vorendag gekom. Ontwerpers Andres Courreges en St. Laurent het klere gemaak met die tema modernisme en futurisme en temas in die ruimte-era. Jeans begin as daaglikse drag aanvaar word.
Ontwerpers van die tydperk: Mary Quant (Engelse mode -ontwerper), Barbara Hulanicki (Poolse modeontwerper) Pierre Cardin (Frans) Andre Courreges, Yves Saint Laurent (Frans), Emanuel Ungaro, Rudi Gernreich, (Amerikaans) James Galanos, (Amerikaans) Emilio Pucci (Italiaans), Paco Rabanne (Spaans)
Mode in die 1970's
Vivienne Westwood het haar boetiek -spyseniering oopgemaak vir kliënte wat van Punk -klere gehou het in hierdie dekade. Punk is gedefinieer deur geskeurde t-hemde, kettings en vreemde haarstyle.
In die sewentigerjare was daar 'n modevoorkeur vir 'n uitgestrekte broek. Hippie-klere met maxi-rompe, 'n breë-broek (denimbroek), 'n warm broek, das- en kleurstofklere, kaftans en platformskoene, was almal gewild.
Nostalgie vir die verlede kan in die skeppings deur sommige ontwerpers gesien word.
Gedurende hierdie tyd was broek die meeste vroue se voorkeur.
Ontwerpers van die tydperk: Kenzo Takada, (Japannees-Frans) Sonia Rykiel (Franse ontwerper, Queen of Knits genoem), Laura Ashley ook genoem Mountney, (Britse ontwerper) Calvin Klein (Amerikaans) Ralph Lauren Amerikaans) Pierre Cardin (Frans) Valentino Capucci (Italiaans) Giorgio Armani (Italiaans) Nino Cerruti (Italiaans)
Mode in die 1980's
Jeans het 'n stapelvoedsel in elke klerekas geword. Vroue van die 80's het pasgemaakte pakke met breë gevulde skouers na die kantoor gedra.
Fiksheid was gedurende hierdie tydperk groot. Sporthandelsmerke soos Nike, Reebok, Adidas het sportklere gekry en was baie gewild. Modieuse sportdrag met sweetpakke, oefenskoene, leggings en lycra / rek-lyf-omhelsende klere het gewild geword.
Madonna, Boy George en Michael Jackson was musiekikone sowel as mode -ikone, en hul style is opgeneem deur hul miljoene aanhangers. Bekendes soos prinses Diana het ook 'n groot invloed gehad op die modegevoelens van die tydperk. Wat hulle gedra het, het mode geword.
Bekende ontwerpers van die tydperk: Mary Quant, Ossie Clark en Jean Muir (Brits) Paco Rabanne, Yves Saint Laurent en Ungaro (Parys). Bill Gibb (Skotse) Zandra Rhodes. (Britse) Japannese ontwerpers hou daarvan Kenzo en Issey Miyake. Amerikaanse ontwerpers Ralph Lauren en Calvin Klein Vivienne Westwood , Azzedine Alaïa
Mode in die 1990's
Die belangrikste verandering in mode gedurende hierdie tyd was dat die glansryke aantreklike styl van die vroeë dekades plek gemaak het vir meer simplistiese style. Modevertonings het baie gewild geword.
Globalisering het gelei tot internasionale invloede in die mode. Modebeelde wat deur die internet en televisie versprei is, het daartoe gelei dat mode internasionale invloede aangeneem het. U hoor dit moontlik as kulturele toeëiening (die aanvaarding van elemente van een kultuur deur lede van 'n ander kultuur) in 'n negatiewe sin (wanbesteding) of as 'n globale invloede in 'n positiewe sin.
Subkulture het 'n groot trekpas in die mode gekry, en dit verwys na 'n groep eendersdenkende mense wat op dieselfde manier aantrek. Hulle het algemene mode -style ontwikkel, bv. is rockers, hippies. U kan meer leer oor die 45 mode -style wat hier ontwikkel is
Sintetiese materiale soos lycra spandex en viscose het gewilde weefsels geword vir die maak van figuurlike klere. Luukse handelsmerke soos Prada, Gucci en sportmerke soos Nike het baie gewild geword.
Ontwerpers van die tydperk: Amerikaanse modeontwerpers Michael Kors, Marc Jacobs, Calvin Klein, Gianni Versace (Italiaans) Vivienne Westwood (Brits), Thierry Mugler (Frans), Claude Montana, (Frans) Angelo Tarlazzi (Italiaans)
Mode in 2000
In hierdie eeu dryf die ekonomie en wins mode. 'N Ander belangrike element is troos.Die baie gewilde mode -styl genaamd 'Streetwear style " het sy basis op gemaklike klere wat mense graag dra. Lees hier meer oor Streetwear -mode.
Handelsmerke is groot, baie groter as ontwerpers, en die meeste van hulle is teenwoordig in groot lande ter wêreld. Hulle werk saam met ontwerpers om nog groter te word.
Tot dusver was Amerika, Brittanje, Frankryk, Japan en Italië die vyf lande wat die mees modieuse idees en innovasies gedryf het. Die res van die wêreld kyk op na hulle vir inspirasie. Maar vandag kom lande in Asië, Latyns -Amerika, die Midde -Ooste en Afrika na vore as groot markte vir die modebedryf en mode verander om aan hierdie veranderende gehore te voldoen en ontwerpers uit hierdie gebiede kry wêreldwye aandag.
Vinnige mode, aanlynverkoopplatforms en -winkels, verbruikers wat versot is op mobiele toestelle, ekonomiese onsekerheid, etiese kommer en volhoubaarheid, ontluikende markte (behalwe die gevestigde markte in die westelike dele van die wêreld), is die wagwoorde van hierdie eeu. Dit is die dryfvere van modevoorspellings van hierdie tydperk.
Bekende ontwerpers van hierdie tydperk: Britse ontwerpers Alexander MacQueen, Stella McCartney, Phoebe Philo, Amerikaanse ontwerpers Alexander Wang, Marc Jacobs, Tom Ford, Christian Louboutin (Frans)
Kom meer te wete oor hierdie tydperk en mode in die 2000's.
Die belangrikste wegbreek in die bestudering van die geskiedenis van mode was dat mode periodiek verander as gevolg van 'n opstand. Elke keer as daar 'n sterk mode is, is daar 'n neiging om dit teë te staan. 'N Styl ontwikkel dan wat die vorige op sy kop heeltemal verander. Vir die korset was daar 'n klep, vir die prinsesrokke was daar 'n punk. Hierdie houding van protes wat inherent is aan mense, het modeneigings verander.
Vandag wil almal uniek wees, waar mense eens op dieselfde manier wou lyk. Mode het ontwikkel van 'n reaksie op kulturele veranderinge tot 'n weerspieëling van die persoonlikheid van 'n persoon. Sosiale konformasie is nie meer die doel van mode nie.
Een ding is deur die eeue algemeen algemeen vir mode en geld tot vandag toe, en mense met rykdom en invloed het steeds die mag om die verloop van die modegeskiedenis te beïnvloed. Vroeër was dit die koninklikes, vandag is dit die bekendes en groot korporasies en handelsmerke. Maar die gewone mense het ook 'n groter seggenskap as ooit in die modegeskiedenis en hulle smaak dryf die mark vir mode.