Die tyd waarin die Dordtse leerreëls geskryf is, was op baie punte ‘n ander tyd as ons s’n. As onder ons iemand verwagtend is, is ons verwagting dat die kind gebore word en bly leef. Hoe anders was dit toe. Baie ma’s het juis in die tyd dat die kind gebore moes gesterf. As ‘n mens na die kinders kyk wat die sterftesyfer nog hoër. Toe het amper die helfte van die kinders wat gebore is in hulle eerste lewensjaar gesterf.
Die besluit noem ook die sterke beskuldiging wat die Remonstrante op hierdie punt teen die Gereformeerdes inbring: “dat baie onskuldige kinders van gelowiges van die moederbors weggeruk en op wreedaardige wyse in die hel gegooi word sonder dat die bloed van Christus of hulle doop of die gebede van die kerk by hulle doop vir hulle tot voordeel kan wees.”
Wat moet ‘n mens nou sê van kinders wat baie jonk sterwe? Wat kan jy van hulle ewige bestemming sê. Die remonstrante was daarmee gou klaar. Dit was vir hulle baie duidelik want so’n klein kind was tog onskuldig. As jy by ‘n wiegie staan dan kan jy tog net verteder wees ook daar die afhanklike en hulpelose mensie wat daar lê? Die leer van die Remonstrante was dan ook dat elke kind wat baie jonk sterf na die hemel gaan. Dit maak geen verskil of dit nou ‘n kind van gelowige ouers is of nie is nie. Hierdie gedagte is vir ons as mense baie aantreklik. Die Remonstrante meen dat dit so is omdat hierdie klein kinders nog onskuldig is.
Die antwoord wat die Dordtse Leereëls gee is nou nie dat oor die geloof van die klein kinders of die waarde van die geloof van die ouers gespekuleer word nie. Ons belydenis soek nie sy krag in een of ander teologiese redenering nie.
Die enigste waar die Dordtse Leerreëls nou hulle krag soek is in die Woord van HERE. Hulle sê dat ons alleen daarin ons krag, ons bewyskrag en ook die grond vir ons gedagtes moet soek. Ons mag ons gedagtes en ons leer nie deur ons gevoelens laat bepaal nie maar vra wat sê die HERE in Sy Woord vir ons.
Dan sien ons al dadelik dat dit onmoontlik is om met die Remonstrante en baie ander in ons tyd te sê dat elke kind wat jonk sterf na die hemel gaan omdat hy of sy nog onskuldig is. Hier sien ‘n mens ook dat die Remonstrante en ander dit net kan leer as hulle die leer van die erfsonde loën. As hulle loën dat elke mens met skuld en die lus om te sondig gebore word. Niemand van ons het sonder skuld in die wêreld gekom hoe onskuldig ons ookal lyl as ons gebore word. As ‘n mens gebore word lê God se toorn oor ons lewe of ons dit nou wil erken of nie wil erken nie. Ons hoor dit ook elke keer as ‘n kind in die kerk gedoop word. Dan is een van die vrae vir die ouers wat hulle kind laat doop: “Bely jy dat ons kinders, hoewel hulle in sondes ontvang en gebore is en daarom aan allerhande ellende, ja, selfs aan die ewige oordeel onderworpe is, nogtans in Christus geheilig is en daarom as lidmate van sy gemeente behoort gedoop te wees?”
Dit is nie so nie. As ons dit sou sê gaan ons ook duidelik teen wat die HERE self sê in. Ons sien in die HERE se Woord hoe mense wat in die verbond opgeneem is, wat die teken van die verbond ontvang het later in hulle lewe hul rug op die HERE keer en nie met berou na Hom terugkeer nie. Dink maar aan die baie ongehoorsames onder die volk Israel. Paulus skryf daaroor in 1 Kor 10. Hy vertel dan hoe die hele volk in die uittog uit Egipte deur God se hand van verlossing gedeel het. Hy sê selfs van hulle dat hulle almal uit die geestelike rots Christus gedrink het. Daarna skryf hy in vers 5,6: “Maar God het in die meeste van hulle geen welgevalle gehad nie, want hulle is neergeslaan in die woestyn. En hierdie dinge was voorbeelde vir ons, dat ons nie begerig moet wees na slegte dinge soos hulle begerig was nie.”
Wat beteken die heilig wees van hulle wat in die verbond gebore word? Een van die gedeeltes wat belangrik is om dit te verstaan is 1 Korinte 7. Dit gaan hier om die situasie waarin vir mense wat God en Christus nie ken die evangelie verkondig word. Die saad van die evangelie word gesaai en van mense wat al getroud is kom nou een van hulle tot geloof. Paulus wys die broers en susters dan daarop dat hulle nie van hulle ongelowige man of vrou moet skei nie. Hy wys daarop dat hy daarvoor nie ‘n letterlike uitspraak van die Here Jesus kan noem nie maar dat hy dit deur die leiding van die Heilige Gees vir hulle sê.
Paulus skryf dat die gelowige die ongelowige nie moet verstoot nie “want die ongelowige man is geheilig deur die vrou, en die ongelowige vrou is geheilig deur die man; want anders sou julle kinders onrein wees, maar nou is hulle heilig."
Dit is nou belangrik om raak te sien dat Paulus twee verskillende woorde gebruik om aan die eenkant die posisie van die ongelowige man of vrou en aan die ander kant die posisie van die kind aan te dui. Ons lees dat die ongelowige in hierdie situasie deur die ander geheilig is en dat daarom die kind heilig is. Die ongelowige man of vrou word nie heilig deur die geloof van die ander nie. Die woord geheilig beteken hier dat hierdie ongelowige nie ‘n verhindering vir die kinders is om by Christus te behoort nie. Die ongelowige man of vrou kan nie daarvoor sorg dat die HERE sê hierdie kinders kan daarom geen deel van My verbond wees nie. Die HERE kyk na die gelowige en daarom is die ongelowige geheilig, sy of haar sondes en ongeloof kan die kind nie so vuil maak dat die kind daarom nie in God se beloftes kan deel nie. Die HERE neem hierdie belemmering terwille van die gelowige weg en sit hierdie kinders van die kinders van ongelowiges apart. Hulle behoort by Sy heilige volk, by die volk wat Hy in hierdie wêreld vir Hom apart gesit het. Hulle behoort by die volk waarvan die HERE in Genesis 17 by die instelling van die verbondsteken gesê het: “En Ek sal my verbond oprig tussen My en jou en jou nageslag na jou in hulle geslagte as ‘n ewige verbond, om vir jou ‘n God te wees en vir jou nageslag na jou.” (vs 7) Hierdie kinders is deel van God se verbondsvolk. Dit nie uit hulleself nie maar omdat die HERE hulle in die verbond opgeneem het. En die HERE beloof vir elkeen wat by Sy verbondvolk behoort dat Hy jou Vader wil wees en deur Christus vir jou vir ewig al jou sondes wil vergewe. Die heilig wees van ons kinders beteken dat hulle deur God apart gesit is en dat Hy hulle in liefde in Sy arms geneem het. Dit is die rede hoekom ons sekerlik mag weet dat ons kinders as hulle jonk sterwe God se uitverkorenes is. Ons let daarop in die tweede plek.
Jou babatjie sterf. Jy is God se kind en jy leef met die HERE. Die hartseer is groot. Jy vra vir jouself hoekom jy hierdie mensie wat jy nege maande by jou mog dra en met liefde omring het, moet mis. Hierby kom nou ook nog die onrus: waar is my kind nou. Sou hy of sy regtig by Christus in die hemel wees? Hoe weet ek dat hy ‘n uitverkorene was? Jy het nog niks van sy geloof kon gesien het nie. Is dit nou nodig om nog te twyfel? Bly daar nie altyd ‘n mate van onsekerheid nie?
Ons sien hier God Sy heerlike trou in Sy verbond raak. Sy belofte is nie maar net woorde, of woorde waarvan ons nie weet of hulle met sekerheid vir ons en ons kinders bedoel is nie. Die HERE se belofte is seker vir elkeen aan wie dit gegee word. Dit gee vir ouers wat met hulle lewe by Christus skuil en by Hom hulle lewe soek, ware rus as een van hulle kinders vroeg sterf. Dit gee vir hulle die rus dat hulle nie geen oomblik hoef te twyfel aan die saligheid, aan die ewige behoud van hul kind wat gesterf het.
Dit beteken ook vir ons wat nie vroeg gesterf het baie. Die HERE het ook na jou met Sy heerlike belofte toegekom. Hy kom ook na jou baie persoonlik toe in die prediking van die evangelie vandag. Hy het jou wat nie vroeg gesterf het op die beloftes wat Hy ook vir jou gegee het, aangespreek. Hy roep jou om hierdie beloftes nie te verag nie, om nie jou rug op die HERE te draai nie. Hy het in Sy beloftes jou so naby Hom gebring. Hy het jou tot Sy kind aangeneem en vir jou die belofte gegee dat Sy liefde in Christus hom na jou uitstrek. Hoe belangrik is dit nou dat jy nie jou eie pad gaan stap en gaan sê: Ek weet beter as God wat met Sy beloftes tot my gekom het nie. Hoe belangrik is dait dat jy nou nie los van Christus en Sy Woord begin leef nie. Want dan word jy ‘n ongehoorsame kind, dan word jy iemand wat die verbond wat die HERE met jou gesluit het, verbreek. Die straf wat oor jou lewe kom as jy daarin volhou is groter vir die verbondsbreker as vir die mens wat nooit deel van die verbond was nie. Wie God se liefde wat hy geken het verag sal groter straf ontvang as hy wat daar nie of min van geweet het. Daarom sê die Here Jesus in Matteus 11: “En jy, Kapernaum, wat tot die hemel toe verhoog is, jy sal tot die doderyk toe neergestort word; want as in Sodom die kragtige dade plaasgevind het, sou hy bly staan het tot vandag toe. Maar Ek sê vir julle dat dit vir die land van Sodom verdraagliker sal wees in die oordeelsdag as vir jou.” (vers 23,24)