Ietermagog - Soogdiere - Suid Afrika
Ietermagog of die Kaapse Ietermagog (Manis temminckii)
Die Ietermagog meet meer as 1 m en weeg tot 18 kg. Die lyf word beskerm deur 'n pantser van oormekaarliggende skubbe, wat hierdie spesie uniek identifiseer onder alle soogdiere.
Behalwe vir die voorkop is daar geen skubbe op die kop of maag, of op die binnekant van die bene nie. Die eerste en laaste tone van die voorpote is verkort, terwyl die middelste drie tone en kloue goed ontwikkel is vir grawe. Die voorpote is ook korter as die agterpote. Die breë stert loop af tot 'n afgeronde punt.
Die Ietermagog is insek vretend. 'n Oorvloedige beskikbaarheid van miere en termiete en die beskikbaarheid van skuilings, bepaal meestal waar die Ietermagog voorkom. Hulle voed oorwegend op miere. Ietermagogge blyk hoogs selektiewe voeders te wees, aangesien slegs 19 spesies miere en termiete gevreet word.
Hulle vind prooi deur reuk, selfs onder die grondoppervlak. Wanneer hulle prooi vind, word tonnels oopgegrawe met die goed toegeruste voorpote. Die 250 mm lange, rekbare tong is bedek met 'n taai speeksel. Dit word gebruik as 'n instrument om die prooi te versamel deur dit in die termiet tonnels te druk.
Wanneer dit teruggetrek word, is dit bedek met die prooi wat in die mond gesit word. Sulke eet tye word ongeveer 90 keer per nag uitgevoer, en elke voeding duur ongeveer een minuut. Aangesien hulle nie tande het nie, help die sand wat met elke voeding ingesluk word, om die kos in die mond op te breek.
'n Ietermagog paar kortliks vir 1-2 dae gedurende Maart. Paring kom voor terwyl hulle langs mekaar le, met die mannetjie wat sy stert onder die wyfie dwing om paring te help. 'n Wyfie gee geboorte aan n enkele kleintjie na 'n dragtigheids periode van 135 dae.Geboortes vind plaas gedurende Julie of Augustus. Kleintjies word in die gat gebore, waar dit agter gelaat word terwyl die wyfies na kos gaan soek. Kleintjies word gereeld na die eerste maand na 'n nuwe den verskuif.
Ietermagogge is goed toegerus vir selfverdediging. Die Ietermagog rol gewoonlik op in 'n bal wanneer dit bedreig word. Boomlewende Ietermagogge rol in 'n bal in 'n boom holte in die nag om te slaap. Ietermagogge kan met hul lemskerp skubbe hulself verdedig.
Hulle het ook reukkliere wat soortgelyk is aan dié van die muishond wat hulle kan gebruik om vyande te bespuit. Ietermagogge kan op al vier pote loop, maar vir spoed staan ​​hulle op twee pote met hul lang stert vir ondersteuning. Hulle hardloop teen 'n spoed van ongeveer 5 km per uur.
Habitatvoorkeur is hoofsaaklik savannebosse, maar hulle word ook aangetref op vloedvlaktes, rotsagtige hange en in die sandveld. Hulle word nie in woestyne en woude aangetref nie.
In Suid-Afrika kom die Ietermagog voor oor die meeste van die voormalige Oos-, Noord-en Wes-Transvaal, Noord-KwaZulu-Natal en Noordoos-Kaap, waarvandaan die verspreiding na buurlande gaan.
Ietermagogge word bedreig omdat hul vel aantreklike leer vir stewels maak, soortgelyk aan slangvel of die armadillo vel. Die Ietermagog word ook in sommige dele van die wêreld geëet. Slegs sewe lewende spesies soogdiere word ingesluit in die Pholidota, die Ietermagogge of skubberige miervreters.
Daar is vier spesies in Afrika en drie in Suidoos-Asië. Die Ietermagog is wydverspreid oor die hele wêreld. 'n Wes-moderne fossiel Ietermagog, Eomanis, is in die Eoseen van Duitsland gevind, en 'n ander fossiel Ietermagog is in die onderste Oligoseen van Noord-Amerika gevind.
Vandag word die drie Asiatiese spesies en een van die Afrika-spesies Ietermagog bedreig as gevolg van habitat vernietiging en jag (ietermagogskubbe word gebruik in Chinese en Afrika-medisyne).
Latynse naam: Manis Temminckii
Gewig (Vroulik): 4,5 - 14,5 kg
Gewig (Manlik): 4,5 - 14,5 kg
Lengte (Vroulik): 80 cm
Lengte (Manlik): 80 cm
Dragtigheids periode: ± 4 maande
Hoeveelheid kleintjies: 1
Teling: 'n Enkele jongeling word van Mei tot Julie gebore ná 'n swangerskapperiode van ongeveer 4 maande.
Die spoor toon die geronde kussings van die agterpote met gewoonlik vier naels wat aan die grond raak. Af en toe skraap die punt van die stert asook die voorste kante van die lang gekromde voorkloue aan die grond.
Die naam van die Ietermagog kom uit die Maleisiese woord, pengguling, wat beteken om te rol en beskryf die Ietermagog se gewoonte om homself in 'n bal te rol wanneer dit bedreig word. Vanweë sy gewoontes word die Ietermagog selde gesien deur safari reisigers en is dikwels op die lys van 'moet sien'.