Slag van Baylen, middag van 16 Julie 1808 - Inligting
History of the Peninsular War vol.1: 1807-1809 - Van die Verdrag van Fontainebleau tot die Slag van Corunna, Sir Charles Oman. Die eerste deel van Oman se klassieke geskiedenis van sewe volumes van die Skiereilandoorlog, dit is een van die klassieke werke uit die militêre geskiedenis en bied 'n waardevolle gedetailleerde verhaal van die gevegte in Spanje en Portugal. Hierdie eerste bundel dek die aanvanklike Franse ingryping, die begin van die Spaanse opstand, die vroeë Britse betrokkenheid by Spanje en Portugal en Napoleon se eie kort besoek aan Spanje.
In die maande na die besetting van Portugal het Napoleon die verowering en beheer van Spanje onderneem. Hy het baie weerstand beleef, maar dit was ongeorganiseerd, selfs al was dit effektief. Einde Julie het die Spanjaarde die Franse 'n tiental keer ontmoet en op sewe van die vergaderings gewen, of ten minste nie verloor nie. Hulle mees skouspelagtige oorwinning was in die suide van Spanje op 23 Julie 1808, toe generaal Castaños 18.000 Franse onder generaal Dupont omring en dwing om by Baylen oor te gee. Op 30 Julie 1808 het die Franse generaal Loison die bevolking, mans, vroue en kinders, van Évora vermoor. Beide hierdie gebeure sou 'n uitwerking hê op die toekoms van elke land se verhoudings met Britse troepe.
Op dieselfde dag het Wellesley 'n brief van Viscount Castlereagh, die minister van oorlog, ontvang. Dit het Wellesley meegedeel dat generaal Jean-Andoche Junot se troepe meer as 25,000 tel. Castlereagh het sy planne om die Britse leër in Portugal met nog 15 000 man te vergroot, deurgegee. Generaal Sir John Moore sou met 'n leër uit Swede aankom, en 'n ander mag sou van Gibraltar af gestuur word. Die bevel van hierdie groter mag sou oorgaan na Sir Hew Dalrymple (die goewerneur van Gibraltar, 'n 60-jarige generaal wat slegs aktiewe diens in 'n mislukte veldtog in 1793–1794 gesien het). Dalrymple sou gesekondeer word deur sir Harry Burrard, bygewoon deur vyf ander generaals, almal senior by Wellesley (Dalrymple, Burrard, Moore, Hope, Fraser en Lord Paget). Die ambisieuse generaal Wellesley het gehoop om iets te laat gebeur gedurende die tyd wat hy nog die leër in Portugal beveel het.
Op 30 Julie 1808 het generaal Wellesley die konvooi van admiraal Cotton met die troepe van Wellesley by Mondego -baai hervestig. Wellesley het dit as sy landingspunt gekies omdat studente van die Coimbra -universiteit die fort beslag gelê het, wat dit 'n veiliger landing gemaak het as enige ander plek naby Lissabon. Die afstap van Wellesley se oorspronklike 9 000 troepe en voorraad met die 5 000 wat hulle uit Portugal ontmoet het, duur van 1 tot 8 Augustus. Sommige landingsvaartuie het omgeslaan in die rowwe brand, wat die eerste Britse slagoffers op die skiereiland gemaak het, wat verdrink het.
Die weermag het op die 10de weggetrek tydens die warm en sanderige optog van 19 myl na Leiria. Wellesley arriveer op die 11de en spreek gou met generaal Freire, die bevelvoerder van 6000 Portugese troepe, oor voorrade en die beste roete na Lissabon. Die gevolg was dat Wellesley sy voorkeurroete, naby die see en sy voorraad, geneem het, met 1700 van die Portugese onder bevel van kolonel Trant, 'n Britse offisier in diens van die Portugese leër.
Die weermag begin toe met sy opmars na Lissabon na 'n mag van die Franse leër. Die Franse was onder bevel van generaal Henri François, Comte Delaborde. Hierdie troepe is deur Junot gestuur om die Britte te teister en vas te hou terwyl hy sy groter leër in posisie gebring het om die Anglo-Portugese magte teë te staan.
Teen 14 Augustus bereik die Britte Alcobaça en gaan na Óbidos. Hier het die Britse voorhoede, meestal 95ste gewere, pikette en die agterhoede van die Franse magte ontmoet. Die 4 000 Franse was ongeveer vier tot een in die getal.
Musinsky skaars boeke
NAPOLEONIC WARS, PENINSULAR CAMPAIGN & ndash MONTVAILLANT, H. de.
Handskrifherinnering van 'n gevange Franse offisier se ervarings in Spanje, 1808-1809. Titel: Herinneringe / By / H de Montvaillant. [Hunthill House, Skotland, 1814].
4 tot (230 x 185 mm). , 233,  pp. Geskryf in kursiewe hand in Engels, af en toe korreksies of byvoegings in 'n ander hand, op geweefde papier, watermerk Budgen & amp Wilmott / 1812. Vier ongenummerde Franse teks aan die voorkant en vier agter, laasgenoemde gedateer 27 Mei 1814, in 'n ander hand, blykbaar die skrywer, op verskillende papier sonder sigbare watermerk. Baie goed, soms af en toe. Hedendaagse rooi reguit korrel Marokko, vergulde rande (geskaaf en geskraap, gewrigte gespanne, ruggraat gekap). ***
'N Eerstehandse, ongepubliseerde herinnering deur 'n Franse weermagoffisier van die verskriklike Skiereilandoorlog. Die verteller was een van die min oorlewendes van die oorgawe van die Franse magte na die Slag van Bail & eacuten in Julie 1808. Die agtergrond van hierdie gebeurtenis was Napoleon se poging om die isolasie van Engeland van die kontinent te voltooi deur 'n Franse leër na die Iberiese Skiereiland te stuur die kus van Portugal en beset Spanje. Napoleon verwys later na die Skiereilandoorlog, wat gekenmerk word deur ontsettende wreedheid aan beide kante, as die 'Spaanse ulkus', en dit was een van die belangrikste faktore in sy ondergang. Alhoewel dit op 'n saaklike toon geskryf is, is die besonderhede van hierdie memoires vreesaanjaend.
Generaal Pierre Dupont de l '& Eacutetang is aangekla van die beveiliging van die Franse beheer oor die groot stede in Spanje. Die 20 000 man van Dupont het aanvanklike sukses behaal, maar namate hulle dieper in Spanje binnegedring het, het hulle toenemende weerstand ondervind. Die huidige dagboek spoor die roete en ervarings van die leër van Dupont na die verste punt van indringing in Spanje: C & oacuterdoba. Daar, na 'n besonder bloedige en wrede besetting, was die weermag genoodsaak om terug te trek en was gou oorweldig. Dupont het sy leër by Bail & eacuten oorgegee. Oorspronklik belowe om 'n veilige deurgang, die meeste Franse is onmiddellik na hul oorgawe geslag.
Die begin van die Skiereilandoorlog is die aanvang van die memoir, geskryf deur H. de Montvaillant, 'n offisier van Montpellier wat in die tweede Corps d & rsquoObservation of the Gironde gedien het, onder leiding van generaal Dupont. Alhoewel die begindatum van die veldtog in Maart 1808 algemeen aanvaar word, het die Franse volgens Montvaillant & rsquos -rekening die stad Vittoria (50 myl wes van Pamplona) al op 22 Desember 1807 beset. Teen 9 Januarie het 1808 Franse troepe gevorder na suid van Burgos, op pad na Valladolid. By elke tussenstop is klein losies agtergelaat om die paaie te bewaak en sodoende die krag van die leër te verminder terwyl dit gereis het. Die Spaanse guerrilla -aktiwiteit het die troepe so erg geëis dat die skrywer opgemerk het dat die troepe ons waaksaamheid moes verdubbel en die ernstigste maatreëls moes tref wat ons ooit aangepas het om ons veiligheid te verseker (bl. 58). Op 16 Februarie het hulle Medina del Campo binnegekom op pad na Madrid. Montvaillant teken sy indrukke van die stad, sy paleise en inwoners op. Toledo was die volgende bestemming, waar hy let op 'n besoek aan die paleisbiblioteek en die onderdrukking van 'n opstand onder leiding van monnike.
Einde Mei het die Franse Consuegra beset en La Carolina in Andalusië binnegegaan. Dit is op hierdie punt dat die vertelling 'n onheilspellende toon aanneem. Op die punt om Sevilla binne te gaan, merk Montvaillant op 'n verandering in die omstandighede op die platteland en by die inwoners. Die bevolking verlaat dorpe en vlug. Hy skryf dat die senior offisiere aangeneem het dat die weermag slegs geteister sou word deur klein groepies & ldquobrigands & rdquo (bl. 84), ver van die massiewe opstand wat dit teëgekom het: & ldquoOns het verneem dat die opstandelinge elke dag krag bymekaarmaak, en dat die Junta van Sevilla was vasbeslote om ons in ons optog te stuit. Die volgende dae het ons by die dorpie Baylen [Bail & eacuten] gekom, in wie se vlaktes twee maande daarna ons lot bepaal is & rdquo (p. 86). Die Franse het die stad C & oacuterdoba aangeval en afgedank: & ldquoNóg trane, beloftes of nederige smekinge kan die dors na plundering keer. & rdquo (bl. 89) dissipline bestaan ​​nie, en die dronkenskap en plundery duur agt dae lank voort. Kort daarna word Montvaillant beveel om terug te keer na die dorpie Alcolea, nie ver van Bail & eacuten nie, om 'n brugoorgang te bewaak. Terwyl hy daar was, ontdek hy die slagting van die Franse siekes en gewondes wat langs die mars gelaat is terwyl die hoofgroep van generaal Dupont se troepe C & oacuterdoba ingeneem het.
Die leër het teruggetrek na Andujar, naby Bail & eacuten, en laer opgeslaan. Montvaillant skryf dat die algemene personeel gou besef het dat die Franse nou in die minderheid is en dat die opposisie homself georganiseer het. Die leër van Dupont was geïsoleerd, sonder hoop op versterking of hervoorsiening, en verdedig 'n garnisoen in die dorp And & uacutejar, geleë op 'n plat vlakte in die skroeiende son. Die vertelling handel nou oor troepegewings, verliese, taktiese foute, foute van die algemene personeel en toenemende probleme. Dupont se oorgawe kom op 20 Julie 1808. Die offisiere is van die verslaan leër geskei voordat hulle (vermoedelik) na Frankryk begelei is. Die meeste van die oorblywende leër is binne enkele dae geslag. Montvaillant teken die besonderhede op van sy maande lange mars en mars na die suide na die kus, en arriveer uiteindelik by Jerez de la Frontera (naby C & aacutediz) om te wag vir die aanboord na Frankryk. Dit het nooit gebeur nie. Die offisiere en rsquo -gevangenes het hulle in Jerez gehou, nadat hulle agtergekom het dat die heersende Junta van Sevilla die oorgawe -verdrag opgehef het, en dat die inwoners gewag het om die Franse te vermoor tydens hul benadering tot C & aacutediz. Montvaillant vul nou sy verslag met staaltjies van gevangenskap en van die ontsaglike behandeling van die beamptes deur hul begeleiders en wagte. Hy is onduidelik oor die presiese datums, maar dit lyk asof die Franse gevangenes tot middel Desember in Jerez aangehou is, voordat hulle vinnig aan boord van skepe gery is om na die Baleariese Eilande te vaar (p. 141). 'N Erge storm het ingegryp en hulle is van koers na Afrika geblaas, en uiteindelik het hulle 'n paar dae later in Gibraltar na die hawe gekom, en hulle was reeds terug in Andalusië, by M & aacutelaga. Na meer storms en baie seil het hulle uiteindelik die Baleare gemaak waar hulle na die woestyn -eiland Cabrera verban is. Daar is ongeveer 4400 oorlewende mans en offisiere gedwing om so goed as moontlik te oorleef (p. 148). Byna 250 offisiere is na 'n maand uit hierdie ballingskap versamel en na die hoofstad, Palma, gebring. Die groep beamptes was daar in die tronk, maar in beter omstandighede as voorheen, het die helfte gewag tydens 'n oproer en aanval op die gevangenis deur die inwoners van Palma. Teen Maart 1809 het slegs 140 van die oorspronklike 250 geredde offisiere geleef en is hulle terug na Cabrera waar die lewensomstandighede wanhopig was (bl. 155-165). Ten spyte hiervan kon die beamptes afleidings opwek. Daar word verslag gedoen van teaterproduksies, danse en die jaloesie en twis onder diegene wat vroulike rolle speel in hierdie optredes. Montvaillant sê dat die teaterkroniek van Cabrera nogal 'n goeie boek sou wees.
Uiteindelik is die offisiere aan boord van 'n Engelse skip geplaas. Op 4 Augustus, toe hulle buite Kaap Palos (naby Cartagena) was, was daar gerugte van 'n gevangenisuitruiling, wat weer nie plaasgevind het nie. Na 'n paar weke aan boord van die Engelse skip, is Montvalliant en sy metgeselle in Portsmouth geland. Hy gaan verder na Salisbury, en vertrek daarna weer na Leith op pad na sy eindbestemming in Skotland, Jedburgh, waar hy in ballingskap bly tot die toetreding van Louis XVIII in 1814.
Die teks is in 'n soms gestileerde Engels geskryf. Agt bladsye aantekeninge in Frans deur die skrywer word ingevoeg, vier aan die begin (met wasseëls om die bifolium in te voeg) en vier aan die einde, gedateer 27 Mei 1814. Die Franse voorwoord bestaan ​​uit 'n geromantiseerde, gefiksionaliseerde verslag van die skrywer en rsquos Skotse verblyf, insluitend 'n verleidingsfeetjie, en sluit af met die skrywer en beloof om nooit sy vriende in Skotland te vergeet nie. Die Engelse teks word voorafgegaan deur die titelblad en 'n toewydingsgedig van een bladsy, ingelei deur 'n verklaring dat hierdie 'Herinneringe' in 'n Engelse kledingstuk aangebied word deur die opregte vriende aan die skrywer, en dateer uit Hunt Hill, 1 Januarie 1814. Die eerste van die vier laaste bladsye in Frans bied inligting oor die geskiedenis van die manuskrip (die oorblywende bladsye bevat literêre aantekeninge, insluitend vertalings in Frans van gedigte deur Robert Burns en Sir Walter Scott). Volgens hierdie kommentaar is die dagboek oorspronklik in Frans geskryf en deur die verteller en weldoeners in Jedburgh in Engels vertaal. Gedurende sy ballingskap het Montvaillant bevriend geraak met 'n welgestelde gesin (Rutherford?), Die eienaars van die nabygeleë Hunthill House, aan wie se drie jong dogters hy diep geheg was. Sonder hulle, sou hy beweer, sou hy nie die eensaamheid van sy ballingskap oorleef het nie. Om hulde te bring en in erkenning van sy dankbaarheid, het hy sy memoires aan hulle opgedra. Sy vriende het die oorspronklike Franse weergawe behou as 'n gewaardeerde aandenking van hul vriend en 'n meesleurende biografiese verhaal, en het hom hierdie vertaling voorgelê, wat hy na Frankryk teruggebring het, van plan om dit weer in Frans te vertaal, om met sy familie en goeie vriende te deel . Die aantekeninge in die teks blyk die outeur te wees. Hy beklemtoon dat hy van plan is om die manuskrip ongepubliseer te hou, miskien was die herinneringe te pynlik. Artikel #2677
Eerste dag [wysig | wysig bron]
Slag van Eylau in die vroeë stadiums. Frans in rooi, Russe in groen, Pruise in blou.
Marshal Soult se IV Korps en Marshal Murat se kavallerie was die eerste Franse formasies wat die plato voor Eylau omstreeks 14:00 op die 7de bereik het. Die Russiese agterhoede onder Prins Bagration beklee posisies op die plato ongeveer 'n kilometer voor Eylau. Die Franse het hierdie posisies dadelik aangerand en is afgeweer. Bagration se bevele was om harde weerstand te bied om tyd te kry vir Bennigsen se swaar artillerie om deur Eylau te gaan en by die Russiese leër aan te sluit in sy posisie buite Eylau. Gedurende die middag is die Franse versterk deur die korps van marskalk Augereau en die keiserlike wag, wat altesaam ongeveer 45 000 soldate uitgemaak het. Onder druk van baie groter magte het Bagration 'n ordelike toevlug geneem om by die hoofleër aan te sluit. Die toevlugsoord is gedek deur 'n ander agterhoede -eenheid in Eylau onder leiding van Barclay de Tolly.
Die agterhoede -aksie het voortgegaan toe die Franse magte gevorder het om Barclay se magte in die stad Eylau aan te val. Geskiedkundiges verskil oor die redes. Napoléon het later beweer dat dit op sy bevel was dat die voorskot die dubbele doel gehad het om die Russiese mag vas te maak om te voorkom dat hulle weer terugtrek, en om ten minste 'n skuiling aan sy soldate te bied teen die verskriklike koue. Ander bewyse wat nog oorleef het, dui egter sterk daarop dat die voorskot onbeplan was en plaasgevind het as gevolg van 'n ongedissiplineerde skermutseling wat Marshals Soult en Murat moes opgedoen het, maar dit nie gedoen het nie. Ofskoon Napoléon en sy generaals vooraf oorweeg het om die stad te beveilig om die soldate 'n skuiling vir die ysige nag te bied, het die soldate moontlik uit eie beweging opgetree om so 'n skuiling te beveilig. Volgens kaptein Marbot het die keiser vir marskalk Augereau gesê dat hy nie hou van naggevegte nie, dat hy tot die oggend wou wag sodat hy kon vertrou dat Davout's Corps op die regtervleuel sou kom en Ney's aan die linkerkant, en dat die hoë grond voor Eylau was 'n goeie, maklik verdedigbare posisie om op versterkings te wag.
Wat ook al die oorsaak van die stryd om die stad was, dit het vinnig geëskaleer tot 'n groot en bitter geveg, en dit het lank nadat die nag geval het, gelei en tot ongeveer 4.000 slagoffers aan elke kant gelei, waaronder Barclay, wat in die arm geskiet is en gedwing is om te vertrek die slagveld. Onder die ander offisiere is die Franse brigadier-generaal Pierre-Charles Lochet doodgeskiet. Om 22:00 beveel Bennigsen die Russe om 'n entjie terug te trek en die stad aan die Franse oor te laat. Bennigsen beweer later dat hy die stad verlaat het om die Franse die volgende dag te lok om sy sentrum aan te val. Ten spyte van hul besit van die stad, het die meeste Franse in die openbaar oornag, net soos al die Russe. Beide kante sonder kos - die Russe vanweë hul gewone disorganisering [ aanhaling nodig ], die Franse as gevolg van probleme met die paaie, die weer en die drukgang van troepe wat haastig na die geveg is.
Gedurende die nag het Bennigsen 'n paar van sy troepe aan die voorste linie onttrek om sy reservaat te versterk. Hierdie aksie het gelei tot die verkorting van sy regtervleuel.
• Bevelvoerder: Wellington
• 6 opdragkaarte
• 6 taktiese kaarte
• Bevelvoerder: Soult
• 5 opdragkaarte
• 4 taktiese kaarte
• Beweeg eers
• Die 11 heuwelhekses wat die Oricain Heights uitmaak, vorm 'n tydelike meerderheidsgroep -oorwinningsbanier ter waarde van 1 tydelike banier vir die Britte of 2 tydelike baniere vir die Franse, wanneer die kant 'n volstrekte meerderheid inneem, aan die begin van sy beurt (Tydelike meerderheid oorwinningsbanner begin)
• Die Britse speler wen aan die begin van die draai 1 tydelike oorwinningsbanner vir die besetting van die brug (Tydelike oorwinningsbanner begin)
 Pennsylvania Magazine of History and Biography, Vol XX, bl 420-421.
Hallo Alex. Ek het pas jou interessante blog ontdek. Die AWI/Revolusionêre Oorlog is nie iets waaroor ek baie weet nie, en dit was insiggewend om te hoor van 'n nie-lojalistiese Kanadese eenheid (ek het aangeneem dat daar moontlik Frans-Kanadese onder die Rebelle/Patriotte is, maar nie baie Engelse nie.) ).
Ek moet erken dat die uittreksel my vermaak het. Of Sarn ' t Major Hawkins was uiters self-waanidee, of die Amerikaanse magte was so heeltemal afgerond as troepe beter gedra het, nóg dat enige troepe die veld in groter orde verlaat het, maar die meeste van sy toerusting en sy hele eenheid op een of ander manier verloor het tot ver in die volgende dag.
Daar was 'n aantal Engelse wat na 1763 in Quebec gevestig het. Sommige was Britse veterane wat grond toegestaan ​​het, maar baie was New Englanders soos Hazen. Hazen was meer as 'n bietjie bedrieër en wou altyd geld verdien met ander mense se geld. Hy het die eienaarskap van 'n seignurie (soort van 'n feodale demesne) naby St Jean Sur Richilieu ontneem. By die uitbreek van die oorlog bied hy sy dienste aan aan goewerneur Carlton, wat hom sien vir wat hy is. By die aankoms van die magte van generaal Montgomery verander hy vinnig kant toe, al was dit net om seker te maak dat sy huis nie verbrand word nie. Met Montgomery wat deur Arnold in Quebec versterk is, het Hazen gedink dat dit tyd is om te pleeg en 'n regiment op te rig wat 'n paar Canadiens het, maar hoofsaaklik ander setlaars uit New England.
Na die terugtrekking uit Montreal was Hazen altyd agter sy meerderes om terug te marsjeer. Een van sy planne sluit in die bou van 'n militêre pad na St. Jean (deur eiendom wat hy en sy vennoot besit het, en sodoende die waarde daarvan verhoog). Washington het hom laat begin as 'n manier om Britse aandag te vestig en 'n groot aantal troepe in die Montreal-Quebec-gang vas te trek. Die pad was nooit klaar nie. Hazen het sy seuns verloor, maar het sy veterane aan die bokant van die Champlain -meer gevestig en die grond wat hy en Baylen verkry het, aan hulle verkoop.
HMS Agamemnon was 'n 64-geweer derderangse skip van die Britse Royal Navy. Sy sien diens in die Amerikaanse Revolusionêre, Franse Revolusionêre en Napoleontiese Oorloë, en veg in baie van die groot vlootgevegte van die konflikte.
Agamemnon is op 5 Februarie 1777 van die kommersiële skeepsbouer Henry Adams by sy Bucklers Hard -werf aan die Beaulieu -rivier beveel om volgens die lyne van die Ardent -klas gebou te word, soos ontwerp deur sir Thomas Slade. Haar kiel is in Mei neergelê. Sy is op 28 Maart 1781 in diens van kaptein Benjamin Caldwell - 'n volle 13 dae voor haar bekendstelling op 10 April. Sy is vernoem na koning Agamemnon, 'n prominente figuur in die antieke Griekse mitologie wat deelgeneem het aan die beleg van Troje. Lord Nelson het haar as sy gunsteling skip beskou, en onder haar bemanning was sy bekend onder die liefdevolle bynaam 'Eggs – and – Bacon'. Volgens 'n artikel in The Gentleman's Magazine het haar bemanning haar herdoop omdat hulle nie gehou het van die klassieke name wat gedurende hierdie tydperk by die Admiraliteit gewild was nie (die bemanning van Bellerophon en Polyphemus het ook hul skepe hernoem na 'Billy Ruffian' en onderskeidelik 'Polly Infamous').
In November 1781 het die Admiraliteit inligting ontvang dat 'n groot konvooi besig was om van Brest af onder Admiral de Guichen te vaar. Die konvooi bestaan ​​uit transporte wat vlootvoorrade vir die Wes -Indiese Eilande en die Franse vloot in Oos -Indië vervoer het. Agamemnon was deel van admiraal Richard Kempenfelt se eskader van 18 skepe (waarvan 11 64 of meer gewere gemonteer het), wat hy van HMS Victory beveel het. Kempenfelt is beveel om die konvooi te onderskep, wat hy die middag van 12 Desember in die Baai van Biskaje, ongeveer 241,4 km, suidwes van Ushant gedoen het. Met die Franse vlootbegeleiding tot by die konvooi, het Kempenfelt dadelik aangeval en 15 van die transporte vasgevang voor dit aand geword het. Die res van die konvooi het versprei, die meeste het na Brest teruggekeer, maar slegs vyf vervoer het die Wes -Indiese Eilande bereik. Vroeg in 1782 vaar sy na die Wes-Indiese Eilande as deel van die eskader van admiraal sir George Rodney, met admiraal sir Samuel Hood as sy tweede in bevel. Op 9 April begin die Slag van die Saintes met 'n besluitlose skermutseling waarin die skepe van die voorhoede -afdeling, onder bevel van Hood, erg beskadig is en gedwing word om terug te trek om herstelwerk te doen. Op 12 April neem Agamemnon deel aan die tweede aksie, wat baie beslissender was. In die loop van die geveg het Agamemnon 2 luitenante en 14 bemanningslede laat sterf, en 22 ander is gewond. Nadat die ondertekening van die Verdrae van Versailles 'n einde gemaak het aan die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog, keer Agamemnon terug uit Wes -Indië na Chatham, waar sy terugbetaal is en op 29 Oktober 1783 aangelê word vir herstelwerk en om haar kopermantel te laat vervang. Sy het op 4 Junie 1784 uit die beskuldigdebank gekom, en daarna is sy in 'n gewone toestand neergelê.
In afwagting van die begin van Brittanje se betrokkenheid by die Franse Revolusionêre Oorlog na die teregstelling van koning Lodewyk XVI, word Agamemnon op 31 Januarie 1793 weer in gebruik geneem. die Nore. Sy vaar daarna om by die Mediterreense vloot aan te sluit onder vise-admiraal Hood, wat die Franse hawe Toulon blokkeer. Op 27 Augustus verklaar die stad Toulon sy trou aan die Royalist Bourbon -saak, en Hood se vloot het ingetrek om beheer te neem oor die skeepswerf en die 30 Franse skepe van die lyn wat in die hawe was. Nadat hy 19 van die skepe gevang het, is Agamemnon na Napels gestuur om koning Ferdinand IV te versterk vir versterkings waarmee hy die stad wat hy ingestem het om 4000 man te voorsien, kon beveilig. Toe die rewolusionêre leër, onder bevel van Napoleon Buonaparte, sy aanval op Toulon begin het, was die troepe onvoldoende om dit vas te hou, en moes hulle die stad verlaat. In April en Mei 1794 het seelui van Agamemnon, onder leiding van Nelson, gehelp om die Korsikaanse stad Bastia te verower. Die Franse het op 21 Mei oorgegee, na 'n beleg van 40 dae. Na hierdie aksie, is Agamemnon genoodsaak om na Gibraltar te vaar om dringende herstelwerk te ondergaan, aangesien die skip baie verslete geraak het na slegs 16 maande op see, ondanks 'n redelike uitgebreide opknapping net voordat dit weer in gebruik geneem is. Na voltooiing van haar herstelwerk, keer Agamemnon terug na Corsica, op 18 Junie suid van Calvi. Nadat Hood met ekstra skepe opgedaag het, het Agamemnon gewere en mans bygedra tot die 51 dae lange beleg van Calvi, waartydens Nelson die gesig in sy regteroog verloor het toe 'n Franse skoot sand en skuur in sy gesig skop. Die stad het op 10 Augustus oorgegee, Agamemnon het ses mans in die verlowing verloor. Kort daarna verklaar die inwoners van Corsica hulself as onderdane van sy majesteit koning George III.
Agamemnon, nog steeds by die Mediterreense vloot-nou onder viseadmiraal William Hotham, wat Hood in Desember 1794 vervang het-het aan die Slag van Genua deelgeneem toe 'n Franse vloot, bestaande uit 15 skepe van die lyn, op 10 Maart 1795 gesien is. dae later, toe die Franse geen tekens getoon het dat hulle bereid was om te veg nie, beveel admiraal Hotham 'n algemene jaagtog. Die Franse skip Ça Ira het haar voorste en belangrikste topmaste verloor toe sy een van die ander skepe van die Franse vloot, Victoire, raakloop, sodat HMS Inconstant haar kon inhaal en betrokke raak. Agamemnon en kaptein het kort daarna bygestaan ​​om voort te gaan, en het voortgegaan met die vuur van die Franse skip met 80 kante totdat die aankoms van meer Franse skepe daartoe gelei het dat Admiraal Hotham die Britse skepe laat terugtrek het. Ça Ira is die volgende dag gevange geneem, saam met Censeur, wat haar gesleep het, deur kaptein en Bedford. Op 7 Julie 1795, terwyl hy saam met 'n klein eskader fregatte was, is Agamemnon agtervolg deur 'n Franse vloot van 22 skepe van die lyn en 6 fregatte. As gevolg van hewige winde kon admiraal Hotham eers die volgende dag haar te hulp kom, en die Franse vloot is weer op 13 Julie van die Hyères -eilande af waargeneem. Hotham het aangedui dat sy 23 skepe van die lyn jaag, en in die daaropvolgende Slag van die Hyères -eilande was Agamemnon een van die min Royal Navy -skepe wat die vyandelike vloot betrek het. Die Franse skip Alcide het tydens die geveg haar kleure getref, net om aan die brand te raak en te sink. Baie van die ander Franse skepe was in 'n soortgelyke toestand. Agamemnon en Cumberland het gemanoeuvreer om 'n Franse skip met 80 gewere aan te val toe admiraal Hotham beduie dat sy vloot sou terugtrek, sodat die Franse kon ontsnap in die Golf van Fréjus. Admiraal Hotham is later sterk gekritiseer omdat hy die stryd afgelê het, en is aan die einde van die jaar deur admiraal sir John Jervis onthef as opperbevelhebber in die Middellandse See. Nelson is op 11 Maart tot Commodore bevorder. Kort daarna, in die aksie van 31 Mei 1796, het bote van Agamemnon en Nelson se eskader 'n klein konvooi Franse vaartuie aan die Frans-Italiaanse kus gevang, terwyl hulle geringe ongevalle opgedoen het. Op 10 Junie 1796 het Nelson sy wimpel oorgeplaas na HMS -kaptein, kaptein John Samuel Smith wat hom as Agamemnon se bevelvoerder vervang het. Agamemnon het groot herstelwerk nodig gehad en keer terug na Engeland.
In Mei 1797, terwyl hy onder bevel van kaptein Robert Fancourt was, was Agamemnon betrokke by die Nore -muitery. Op 29 Mei is die Noordsee -eskader wat in die Yarmouth -paaie lê, beveel om op see te gaan. Slegs drie skepe, Adamant, Agamemnon en Glatton, het die sein gehoorsaam, maar Agamemnon se bemanning het later gemut en die skip teruggevaar na Yarmouth Roads. Die skip is daarna geneem om by die belangrikste muitery by die Nore -ankerplek aan te sluit, saam met Ardent, Isis en Leopard, wat op 7 Junie aankom. Nadat 'n blokkade van Londen deur die muiters gevorm is, het verskeie skepe die breër muitery begin verlaat, in baie gevalle deur die oorblywende skepe. Orde is uiteindelik herstel aan boord van Agamemnon toe die getroue seelui en mariniers met geweld die hardlynmuiters uit die skip geslinger het. Kaptein Fancourt kon 'n kwytskelding kry vir die oorblywende skeepsmaatskappy. Op 18 Maart 1800 is Agamemnon beskadig toe sy op die Penmarks Rocks hardloop. Sy kom in Falmouth op 25 Maart 1800. Op pad na die hawe het sy Childers teëgekom, wat haar gehelp het en haar in die hawe vergesel het. Met die hulp van die bemanning van twee sloepe, die wagte Chatham, en troepe van Pendennis Castle by die pompe, het die bemanning daarin geslaag om die watervlak in die ruim verder te laat styg. Agamemnon het vir Plymouth gemaak vir herstelwerk. Beweging veroorsaak dat die lekkasie weer by die mans by die pompe kom, en toe sy van Penlee Point af was, het Agamemnon 'n geweer afgevuur vir hulp. Toe sy Plymouth bereik, is sy vasgeslaan teen 'n blote hol om te voorkom dat sy sink. In reaksie op die ontwikkelinge in die Oossee in 1801 wat dreig om Brittanje van die broodnodige vlootvoorrade te ontneem, is Agamemnon gestuur as deel van 'n vloot onder admiraal sir Hyde Parker en viseadmiraal Lord Nelson om die Denen in Kopenhagen aan te val. Op 2 April was Agamemnon deel van Nelson se afdeling wat die Slag van Kopenhagen geveg het. Agamemnon was tweede in die ry ná HMS Edgar, en nadat sy by die Buitekanaal afgegaan het, het sy gegrond gestaan ​​terwyl sy probeer het om die suidpunt van die Middelgrondse skaal af te rond. Nadat die Verdrag van Amiens die Revolusionêre Oorlog gesluit het, is Agamemnon in 1802 in Chatham opgerig.
Agamemnon se algemene toestand in 1802 was so swak dat as daar nie weer vyandelikhede met Frankryk begin is nie, sy waarskynlik afgedank of verbreek sou word. Na die toetrede van Brittanje tot die Napoleontiese oorloë, is sy in 1804 buitengewoon gebring, op 31 Julie weer onder kaptein John Harvey in gebruik geneem en by die kanaalvloot aangesluit onder admiraal William Cornwallis. Agamemnon was deel van die vis-admiraal Robert Calder se vloot wat op 22 Julie 1805 langs Kaap Finisterre vaar, toe die gekombineerde Frans-Spaanse vloot uit Wes-Indië opwaarts kyk. Die Britse skepe het in 'n geveg gevorm, met Agamemnon vyfde in die lyn, en het die vloot van admiraal Villeneuve in vaag omstandighede met ligte wind betrek. Agamemnon het drie mans gewond in die Slag van Kaap Finisterre, en het haar mizzen topmas en die voorseilwerf verloor. Teen die aand het Calder se vloot verstrooi geraak, en hy het aangedui dat die aksie gestaak moet word.
Op 17 September 1805, nadat hy 'n klein opknapping van sy skip in Portsmouth voltooi het, word kaptein Harvey in bevel van Agamemnon vervang deur kaptein Sir Edward Berry, wat voorheen bevel gehad het oor Nelson se vlagskip, HMS Vanguard, tydens die Slag van die Nyl. Op 3 Oktober vertrek sy uit Spithead om by die admiraal Nelson se vloot aan te sluit wat Villeneuve se gekombineerde vloot in Cádiz blokkeer. Onderweg het Agamemnon ingeval met 'n Franse eskader, bestaande uit ses skepe van die lyn en verskeie kleiner vaartuie, wat gejaag het. Agamemnon het op 13 Oktober by die blokkade -eskader aangesluit om die Franse te ontduik, en toe Nelson die skip nader, het hy na bewering uitgeroep: "Hier kom die verdomde dwaas Berry! Nou sal ons 'n stryd voer!" In mistige omstandighede op 20 Oktober het Agamemnon 'n groot Amerikaanse handelaarsvlag gevang, wat sy toe sleep. Nie lank daarna het HMS Euryalus vir Agamemnon beduie dat sy reguit na 'n vyandelike vloot van 30 skepe seil - Villeneuve se vloot het die hawe verlaat. Op 21 Oktober 1805 veg Agamemnon in die Slag van Trafalgar. Agamemnon was agtste in Nelson se weerkolom, met Orion voor en Minotaur agterna. Toe sy verloof was, het sy albei batterye afgevuur en uiteindelik die groot Spaanse vierdekker Santísima Trinidad gestamp totdat die skip ontplof is en met 216 van haar komplement dood, haar kleure geslaan het. Before Berry could take possession of the prize, the enemy van division began bearing down on the British line, having previously been cut off from the battle by Nelson's line-breaking tactics. With Nelson already dying below decks on Victory, Captain of the Fleet Thomas Hardy ordered Agamemnon and several other ships to intercept them. Three of the enemy ships broke off and ran for Cádiz after briefly engaging Intrépide the British ships moved to try to cut off the fleeing ships. Over the course of the battle, Agamemnon suffered just two fatalities, and eight men were wounded. Following the battle, Agamemnon, despite taking on three feet of water in her hold each hour, took Colossus under tow to Gibraltar. After carrying out repairs, the ship rejoined Vice-Admiral Collingwood's squadron, which had resumed the blockade of Cádiz.
The Prussian Campaign [ edit | wysig bron]
Franco-Prussian tensions gradually increased after Austerlitz. Napoleon insisted that Prussia should join his economic blockade of Great Britain. This adversely affected the German merchant class. Napoleon ordered a raid to seize a subversive, anti-Napoleonic bookseller named Johann Philipp Palm, and made a final attempt to secure terms with Britain by offering her Hanover, which infuriated Prussia. Δ] The Prussians began to mobilize on August 9, 1806 and issued an ultimatum on August 26: they required French troops to withdraw to the west bank of the Rhine by October 8 on pain of war between the two nations. Ε ]
Napoleon aimed to win the war by destroying the Prussian armies before the Russians could arrive. Ε] 180,000 French troops began to cross the Franconian forest on October 2, 1806, deployed in a bataillon-carré (square-battalion) system designed to meet threats from any possible direction. Ζ] On October 14 the French won decisively at the large double-battle of Jena-Auerstedt. A famous pursuit followed, and by the end of the campaign the Prussians had lost 25,000 killed and wounded, 140,000 prisoners, and more than 2,000 cannon. Η] A few Prussian units managed to cross the Oder River into Poland, but Prussia lost the vast majority of its army. Russia now had to face France alone. By November 18 French forces under Louis Nicolas Davout had covered half the distance to Warsaw, Augereau's men had neared Bromberg, and Jérôme Bonaparte's troops had reached the approaches of Kalisz. ⎖ ]