Hierin sien ek beloftes van beide interteks en alledaagsheid, asook woordspel, humor en lyflikheid. Wat kan jy ons vertel van so ŉ geïntegreerde lewensbeskouing? Maar het die gedagte dalk op ‘n stadium by jou opgekom dat dit waarskynlik juis as gevolg daarvan is (dat jy so selde gedigte lees) dat jy so heftig – en selfs aanmatigend? – op Bernard se resensie reageer? ‘n Resensent is immers iemand wat in soverre dit moontlik is, ELKE bundel wat verskyn, nie net vir ontspanning lees nie, maar KRITIES lees. Die aangrypende en knap geskrewe “Smeul” (p.13) handel oor die gesin se stryd teen armoede tydens die apartheidsjare, en veral die opofferings wat die ouers moes maak. Tog word daar nie vasgesteek in ’n uitsiglose uitbeelding van onderdrukking nie, en word ’n reis óór die grens tussen die wit en bruin wêreld, wat in der waarheid ’n omkeer van die institusionele rangeerhandelinge deur die apartheidsbestel is, die boustof van “Die Groen Ghoen” (pp.24-5).