Written by Frederick on July 5, 2010 . Posted in Gemeentes
Jan Botha het vir ons 'n verslag gestuur van die onlangse toer wat hy saam met Nelus Niemandt en Willem Pretorius en 'n 20tal ander predikante in Engeland en Nederland gehad het. Hulle het gesprekke gevoer met kunidges op die gebied van gemeentes, kerkplanting en gestuurde gemeentes.
Laai die verslag gerus hier af
'n Gedeelte van die verslag is ook in die Kerkbode van 18 Junie gepubliseer
Written by Frederick on February 25, 2010 . Posted in Gemeentes
Ek ry vanaand met 'n ligte hart terug van 'n gemeente waar daar die afgelope jaar 'n diep konflik was. Die konflik wat so diep was dat ons einde laas jaar gedink het, dit is byna onmoontlik om dit te breek, is geknak.
Die prentjie is bekend- klein plattelandse gemeente, dominee is twee dekades reeds daar. In die omgewing het 'n chrismatiese bediening oogemaak en hulle trek jongmense. Die leiers en die Leraar probeer 'n gestuurde visie bevorder in die gemeente en enkele erediensskuiwe word gemaak om meer groepe in die gemeente te akkomodeer. So uit die niet begin die klimaat draai teen die koers van die leiers en die dominee. Getalle krimp en mense soek 'n sondebok. Die beskuldigings teen die Leraar vermeerde, hy voel be-leer en onttrek homself sonder dat hy daarvan bewus is. Wanneer hy teenwoordig is is hy nie sy spontane self nie. Sy prediking lei daaronder, lidmate begin sy optrede ontleed en vind al hoe mer rede waarom hy eintlik behoort weg te gaan. 'n drukgroep ontstaan. Hier is nie leiding nie, die tou is slap, word oor en oor gese.
Sy ondersteuners stem nie saam, nie en beskuldig die drukgroep van dislojaliteit. Die kerkraad kontak ons om te kom fasiliteer. Ons spandeer ure en soms dae in gesprekke met inidividue en groepe. Die prentjie verdonker, ou wonde van gister en eergister word weer oopgemaak en die situasie versleg week na week. Kerk word leeg, dominee is onder meer druk, spanning laai op, nog meer mense staan uit die water, nog meer druk op die Leraar en sy familie.
Wanneer ons terugry is ons om die minste te se meestal sonder raad. Ons verbind ons as fasiliteerders om respekvol na almal te luister en 'n luisterkultuur in die konflik te moduleer. Ons probeer deurgangs Godsvrae te vra. Ons waag dit om die gesprek oop te maak in die gemeente, gee terugvoer by eredienste oor alles, sodat die gesprek oop gemaak kan word. Die konflik verdiep verder, mense begin praat van 'n kultuur in die gemeenskap wat nie gebreek kan word nie. Families begin onder die druk van die konflik stry te kry. Die predikant se familie kry baie swaar as sy vrou en kinders by sosiale geleentehede agterkom die konflik maak selfs daar dat mense in kampe is.
In dit alles is daar 'n kern groep leiers wat bly hoop. Hulle kry dit van alle kante. Die Leraar kry seer maar behou respek en hou hom uit die bekgevegte. Die leiers besluit om die Leraar en sy familie meer direk te ondersteun en vir hulle te bid. Vir die eerste keer in maande voel die leraarspaar 'n bietjie minder onder druk en die Leraar maak sy hart oop op die kansel en getuig van die pad wat die Here met hom in die tyd loop- hy doen dit sonder om te verwyt en met opregtheid wat die gemeente aanspreek. Hy begin die drukgroep een vir een besoek en stel hom in daarop om nie te verdedig nie maar te luister. Die klimaat begin te draai, mense versag teenoor mekaar, begin uitreik na mekaar, vra verskoning. Soek mekaar op en ondersteun mekaar.
Die jaar begin met nuwe energie, die leiersgroep word 'n klankbord vir die Leraar, gee hom eerlike terugvoer op 'n gereelde basis, hy voel nie meer beleer nie- sy skouers hang nie meer nie en stadig maar seker begin mense weer vir hom die posisie gee as geestelike leier wat hy met groot entoesiasme aangryp.
Vanaand kyk ons terug op die pad, ek gee 'n opsomming die leiers knik, met een uitsondering- Daar waar jy se oor wat ons geleer het, moet jy die opskrif verander na Wat het God ons in hierdie tyd geleer. Hulle begin spontaan beplan aan 'n Sondag van viering waar die gemeente die einde van die konlik kan vier en hulle herverbind tot die nuwe hoosftuk- die Leraar wil ook graag getuig van wat die Here in hom verander het in hierdie tyd , maar dan wil ons ook se die leiers…
Ek ry daar weg verwonderd oor wat die Gees kan doen, skaam oor my ongeloof, en dankbaarheid oor die kwaliteit mense wat in 'n moeilike tyd my geleer het wat leierskap in afhanklikheid van die Gees beteken.
En toe kom die jong mense…
Written by Frederick on January 31, 2010 . Posted in Gemeentes
Oppad kerk toe vanoggend wonder ek vir 'n oomblik of die Laerskool se koor gaan sing, dit is net kinders waar jy kyk. Voor my in die paadjie sit 'n jong paartjie met 'n "carry-cot" wat in die paadjie geparkeer is- later merk ek nog een op- geen moederskamer vir hulle nie!
Die kerk is vanoggend stampvol, so vol dat die kinders gevra word om sommer van die begin af voor die kansel te kom sit sodat meer mense kan plek kry. Die gemeente het so sonder dat ek dit agter gekom het jonger geraak, ek moet eintlik vanoggend soek vir die ouer mense- hulle is daar en skynbaar geniet hulle elke oomblik daarvan. Toe een van die babas in die "carry-cot" begin raas is dit 'n ouma wat die ma aanmoedig om maar te bly sit wat sy ook toe doen so al sussende.
Ek verwonder my aan wat ek beleef, want die handboeke word vanoggend hier verkeerd bewys. Die gebou is histories, banke iewat ongemaklik, die kansel beslis nie kommunikasie vriendelik nie, geen Power Point nie, die prediker is nader aan aftree as wat hy of ons wil toegee. Ons sing net uit die liedboek- nie sprake van 'n band nie- en daarby sing ons besonder vrot vanoggend, daar is nie genoeg parkeerplek nie- ons moet almal maar soek vir parkering en so kan ek aangaan, wat soek die jonger generasie met hulle kinder hier. Toe ons by die doop kom is dit duidelik dat nie een van die ouerpare in die "grense" van die gemeente woon nie, hulle het gekies om hier te behoort en hulle kinders hierheen te bring.
Toe ek in die nuusbrief blaai, begin ek om antwoorde te kry-"toevallig"is 95% van die aankondigings alles dinge wat te make het met kinders, ouerskap, tieners en jong mense. As ek nou 'n Roeping vanuit die nuusbrief moes skryf sou dit min of meer so klink. Ons word deur God geroep om te bestaan ter wille van die volgende generasie aan wie ons geloof in Jesus Christus wil oordra deur woord en daad. Hulle het nie vreeslik snaakse goed begin doen nie, hulle het net die gemeente se hart en wil (lees prioriteite) oopgemaak vir 'n volgende generasie- en blykbaar voel die volgende generasie dit aan want hulle is daar in hulle honderde, terwyl ek eintlik wonder nou wat soek hulle nou hier.
Oppad huis toe onthou ek van 'n gesprek met 'n gemeenteleier so 'n paar maande gelede waarin hy vertel hoe hy in 'n gesprek met 'n leier van die jong mense in gesprek was, 'n moeilike gesprek warin hulle sukkel om mekaar te hoor, en toe kom die deurbraak: Ek het skielik besef, vertel hy, dat hierdie jong mens voor my- dalk 40 jaar my junior- iemand is by wie ek baie kan leer en ek het begin om dieper na hom te luister. Aanvanklik het ek gedink ek moet hom bedien, totdat ek ontdek het hy is ientlik hier om my te bedien!
Ek wonder vir 'n oomblik of ons nie te veel getorring het aan die doing goed van gemeentes terwyl dit wat eintlik die verskil maak die being is nie. Se nou maar hulle het al die teksboek dinge in die gemeente verander- power point, 'n band, ander litrugie, maar die leiers het nie hulle harte hulle gesindhede verander nie, sou die jongmense steeds welkom gevoel het en in hulle honderde opgedaag het?
NS In 'n vorige post het ek ook 'n bietjie geskryf oor die verassende opbloei van familie-lewe onder die X-generasie gaan kyk gerus!
Written by Frederick on January 5, 2010 . Posted in Gemeentes
Mense wat gereeld die blog lees sal weet dat ek gemeentes is nie in die eerste plek sien as 'n instellings nie maar bewegings binne die kragveld van die Gees. Gemeenteleiers se taak is daarom ook hierdie jaar is nie om 'n instelling instand te hou nie, maar om die bewegings van die Gees te volg. To go with th(is)e flow is mi 'n meer toepaslike nuwejaarsvoorneme as om te fokus op selfgeskepte doelwitte.
As ons ons taak verstaan as die instandhouding van 'n instelling kan die jaar wat voorle voel soos 'n berg wat geklim moet word, met allerlei institutionele take en rolle wat ons gaan besig hou. Daarby weet ons almal 2010 gaan anders wees. Meeste mense is onseker oor die ritme van 2010 agv die Sokker Wêreldbeker en ons jaar voel as gevolg daarvan deurmekaar. Nou ja sommige van ons hou van die opwindeing van iets wat deurmekaar is en vir ander bring dit spanning.
Hierdie "versteuring" in die normale ritme gaan gemeentes raak, want ons is in gemeentes baie kwesbaar vir die veranderinge in die kwartale van die skole, verskuiwings in vakansiedae ens. Ervare gemeenteleiers weet daar is sekere tye van die jaar wat beter is vir inisiatiewe as ander, en hierdie tye verskil ook van gemeente tot gemeente afhangende van die konteks waarin hulle funksioneer. Daar is 'n rimte in elke gemeente met versnellings en verposings. Maar dit is iets wat jy eers ontdek as jy raaksien dat die gemeente 'n beweging is en nie net 'n instelling nie.
Ek het onlangs in 'n gemeente gewerk waar die leierskap dit baie goed verstaan het- binne 'n paar minute het ek soveel by hulle geleer. Die storie het so verloop.
Ons was besig om te kyk na hulle gemeente se versorgingstragesie en hoe dit inpas in die roeping van die gemeente, die gawes van die leraars ens. Die gemeente se bediening het 4 pilare as ek reg onthou van aanbidding, versorging, uitreik en lering. Hulle het die afgelope paar jare begin fokus op geloofsvorming en het 'n eie program ontwikkel van 'n 40dae van fokus.
Kom ons verander die pilare na 'n sirkel, of beter 'n spiraal, stel een van die leiers voor, en skielik is dit asof ons op 'n nuwe plek is en alles net in plek val. Die "pilare" is nou nie meer silo's wat langs mekaar staan en soms ook met mekaar kompeteer nie, maar bewegings in die siklus van die gemeente. Ja, vul iemand aan, 'n siklus kan mos jaarliks herhaal- en eintlik doen ons dit al klaar so ons het dit nog net nie agtergekom nie- Ons het mos aan die begin van die Jaar 'n 40dae van fokus- 'n tyd van hoë verbinstenis, van intense in-oefening van 'n nuwe geloofsvaaridgheid en die vorming van nuwe groepe. Dit loop op na pinkster en daarna is dit ons uitreike wat oor ons grense uitreik en mense bedien en uitnooi om deel van die gemeete se bediening te word. en dan is daar 'n tyd van verposing en refleksie hier rondom die somer vakansie en die draai van die jaar. En volgende jaar herhaal die siklus weer met 'n 40dae van fokus ens ens
Daar gaan dus tye wees om inisiatief te neem, tye om te wag-eers te luister voor ons doen, tye om te reflekteer en tye om te rus. Gemeenteleiers moet 'n aanvoeling ontwikkel vir die tyd waarin hulle is en die gemeente begelei om die rimte van die tyd-seisoen te verstaan en te geniet. Wanneer dit 'n tyd van fokus is- neem ons inisiatief werk hard nooi uit skep energie, maar wanneer dit 'n tyd van rus is- 'n sabatstyd gee ons op 'n nader manier leiding, preek ons anders gaan ons anders met mense om en begelei hulle tot rus in God.
Ons is daar weg met nuwe energie en 'n gevoel dat ons 'n baie beter greep het op wat in en deur die gemeente gebeur en eintlik het ons net 'n klein kopskuif gemaak- statiese pilare of silo's het bewegings geword in 'n siklus. My aanvoeling is dat hierdie kyk op gemeentes op 'n veel beter manier aanpas by die dinamiese bewegings van die Gees en ons ook 'n hele end gaan help om 2010 te oorleef!