Hy het sy voete gestamp asof hy ‘n wildebees is. Hy het gegil soos ‘n straatvrou wie se geld gesteel is. Hy het sy vuiste geslaan teen tafels, stoele omgestamp, blokkies gegooi dat dit lyk soos ‘n Lego-slagting… en dit omdat ek die nare heks is wat weier dat hy 11 uur in die oggend vyf stafies sjokolade kan eet.
Hoekom? Was die sjokolade regtig die oorsaak? Is dit nie dalk aanpassingsprobleme nie? Miskien moet ek ‘n arbeidsterapeut, speelterapeut of sielkundige nader? Miskien verlang hy ook na sy Ouma en Oupa? Miskien is hy moeg? Ek weet net een ding… en dit is dat ek nie weet nie. Ek dink ook nie ek wil nie. Sy tirade van 56 minute het my emosioneel uitgeput. Ek het my verstrykdatum bereik. Die melk is suur, die kaas gemuf en die eiers vrot.
Ek weet ek is nie alleen in die ouerskapstryd gewikkel nie. Ek weet daar is ander mammas wat ook al soos ek gevoel het… en dit is in hierdie gedagte waar ek my aanvaarding en vrede vind. Die feit dat dit nie die eerste, enigste, laaste vloermoer was nie, is my waters van rus.
My liewe seun, ek is jammer jou emosies is nog onverstaanbaar. Ek het dertig jaar meer ervaring as jy en ek verstaan alles steeds nie, so ek vergewe jou. Ek hoop dat jy my eendag sal vergewe oor ek nie vyf sjokolades vir jou wou gee nie. Al wat ek eintlik vir jou kan skryf is dit:
Ek verstaan dat daar mense is wat met hulle teel en hulle selfs in hul kamers laat slaap. Mense! Tarantulas is NIE troeteldiere nie. Jy kan nie met hulle op die gras speel nie. Hulle hou jou nie in die winter warm nie. Jy kan nie langs hulle opkrul as jou hart gebreek is nie. Jy kan hulle nie vat vir ‘n stappie nie. En ek wil nou nie die verkeerde knoppie / knopie platdruk nie, maar spinnekoppe is nie gemaak om in glashokkies aangehou en gevoer te word nie. Ek verstaan dit dus nie. Dis net my opinie, natuurlik… en as jy jou bobbejaanspinnekop sit en streel, terwyl jy hier lees, is ek bly vir jou, maar ek dink nie ons sal kan vriende wees nie.
Ek is baie dankbaar dat ek in die laaste agt maande nog nie een spinnekop in ons huis gevind of gewaar het nie. Ek vermoed dis omdat spinnekoppe nie hou van trappe klim nie. In Suid-Afrika het ek al afskuwelike, afgryslike Arachnidas gedood, getrap, vermorsel en gespuit.
Ek kan eenvoudig nie ‘n goeie juffrou vir die kinders in my klas, ‘n goeie vrou vir my man, ‘n goeie vriendin vir my maters, ‘n goeie ma vir my eie bloedjies wees as ek nie heel eerste ‘n goeie mens vir myself is nie. So as ek tyd vat om langer in die bad te lê, slaai sonder blare maak al is ek al een wat nie van blare hou nie en die wêreld elke dag vir vyftien minute ignoreer om iets te skryf… As ek een aan per week nie help om die kinders in die bed te kry nie, ‘n middag af vat en net deur die winkels gaan loop, sonder kind of kraai… dan is ek selfsugtig. Ek koester elke sekonde daarvan, want my selfsug hou my staande. My selfsug verseker dat ek die res van die tyd sonder verwyt, die res kan help. So ja, skryf maar dat ek selfsugtige, afskeep-ma is. Spoel maar jou mond uit oor ek alleen gaan fliek het. Gooi die klippe oor ek Manlief alleen by die kinders los om te gaan inkopies doen. Kritiseer my duur Starbucks-koffie omdat ek die geld beter kon aanwend. Ek omhels my selfsug. Gereeld. En basta met die res.
Ek is op. Op soos ou toast. Op soos die sjampoe wat ek al laas week al moes vervang. Op soos ons mayonaisse. Op soos die toiletpapier in die gastebadkamer. Op soos die batterye van die voorste televisie se kontrole. Op. Opgebruik. Opgehou. Klaar. Finito.
Ek verpes dae soos vandag. Dae wat begin met ‘n dogtertjie wie se skoolklere haar skielik begin krap het, ‘n beker koffie wat op die vloer beland en jou noodsaak om ander klere aan te trek en dan is die verkeer so druk dat jy in uitlaatgasse wil verdwyn. Dae waar jy 14 minute laat is vir skool en dan ‘n stink, snotterige e-pos kry dat as dit weer gebeur, daar van jou geld afgetrek gaan word. Dae waar jy nie lus het vir klein Arabiere met reuse ego’s, ruggraatlose Britte met geen sin vir humor of selfs oulike Iere met onverstaanbare dialekte nie. Dae waar jy tè laat besef jou rekenaar se kragkabel lê tuis, jou jogurt het in jou handsak ontplof en jy in tweede pouse agterkom jy het net een oog gegrimeer. Dae waar jy 14 minute later by die skool moet bly, want jy wil om hemelsnaam net nie die bestuur se 14 minute steel nie. Dae waar jou seun ‘n vloermoer so groot gooi, dat jy fantaseer hoe jy jouself by die vierde verdieping se venster laat uitvlieg. Dae wat jou man besluit hy gaan nie direk na werk huis toe kom nie, want hy is lus vir ‘n Texan Steak saam die Amerikaners. Dae wat ek weet regtig net vol eerstewêreldprobleme is, maar ek is eenvoudig te moeg om my gekerm te regverdig aan die wat werklik suffer. Dae wat ek verlang na ‘n Ouma wat net vinnig kan kom uithelp of raadgee of selfs net sê dat alles okei sal wees. Ja, ek verpes hierdie dag.
En die dag is nog nie verby nie. Daar is nog ten minste ses uur oor waarin wie weet wat nog alles moontlik kan verkeerd gaan. Ek sit op die bank, maak my oë toe en probeer nie gevoel van mislukking onderdruk nie. Ek laat dit opborrel, uitbruis, oorloop. Want more is alles weer op ritme. More skyn die son weer. More is die lewe weer ‘n lied waar ek na hartelus sing. Maar vir nou… vir vanaand… en vir myself… drink ek my wyn…op.
Om ‘n ma te wees, beteken dat jy nie altyd al jou varkies op hok het nie. Jou albasters rol rond. Jou skroewe is los. Jy is deur die blare, hoog in die takke en jy voel dikwels soos ‘n t-hemp in ‘n tuimeldroër: onseker of jy moet krimp, rek of sommer net kreukel.
Ek skryf hier, want ek het die laaste week ‘n reuse mylpaal behaal: ek kon die kleedkamer besoek sonder dat ‘n kind wou saamgaan, sonder ‘n geklop aan die deur en sonder enige onderbreking. Dit was soos ‘n klein stukkie hemel. En toe besef ek hoe kinders mens eintlik nederig hou… en dankbaar maak vir die klein oorwinnings.
Daar bestaan eenvoudig nie iets soos ‘n perfekte ma nie. Al het ons dikwels bomenslike geduld, geweldige uithouvermoë en kan ons met onderbroke slaap oorleef, maak dit ons nie vir een oomblik minder mens nie. Tog vergeet ons dit so maklik. Ek hou nie altyd van my kinders nie. Soms dryf hulle my teen die mure uit. Soms drink ek wyn net om nie soos ‘n volslae mislukking te voel nie. Soms maak hulle my so kwaad dat daar sulke swart kolletjies voor my oë begin swem. Maar meeste van die tyd, verruil ek vuil lagbekkies, taai handjies en ogies wat niks miskyk nie, vir niks. Dalk is dit hoekom daar ‘n begrip tussen ouers bestaan wat niemand ander begryp nie. Dalk is dit hoekom woorde soms oorbodig is. Dalk is dit hoekom die woord ‘mal’ met ma begin.