In ons lewenswyse, met elke besluit wat ons neem,
ons hou altyd in gedagte
die Sewende Generasie van kinders wat kom.
Wanneer ons op Moeder Aarde loop,
Ons plant ons voete versigtig, want ons weet dit
dat die gesigte van toekomstige geslagte op soek is na ons
van onder die grond af. Ons vergeet hulle nooit.
-- Oren Lyons, Betroubaar van die Onondaga Nasie
Ek onthou nie die eerste keer dat ek die woorde gehoor het nie: "As jy die einde van 'n reënboog kan kry, sal jy 'n pot goud kry." Dit het my destyds vreemd geklink, maar dit was tog iets wat ek êrens in die agterhoede weggesteek het. Na alles weet mens nooit wanneer jy 'n pot goud nodig het nie. As kind was dit egter hoofsaaklik die raaisel van die hele ding wat my getref het.
Ek onthou nie die eerste keer dat ek eintlik 'n reënboog gesien het of waar ek was nie, maar ek weet dat sy rustige skoonheid my hart met soveel ontsag tref dat dit iets diep in my raak. As jy net 'n reënboog sien, kry jy 'n bietjie wakker en op een of ander manier maak jy net op en kyk ... en wonder. Ek dink dit is soos om 'n pot goud te vind, alhoewel ek nog nooit daardie plesier gehad het nie. Maar ek is gelukkig om te kan sê dat ek gedurende my tyd baie geskenke gegee is op Moeder Aarde, en aangesien 'n reënboog onder die meer gekoesterde van hulle is. Dit is heilig.
En net soos die reënboog heilig is, so is my lewe. Ja, my lewe is vir my heilig. Dit kan dalk eers arrogant klink, maar net as gevolg van hoe dit klink eerder as wat dit vir my beteken. Dit is interessant wanneer ons begin om te besef wat ons geskenke beskou en wat ons verwag, wat ons beskou as voorreg en wat ons as verpligting beskou. Byvoorbeeld, my ma was nie verplig om my lewe te gee nie. En tog het sy dit gedoen.
Die Heilige Gees van die Lewe
Ek onthou eenkeer toe ek my verjaardag was, het ek opgemerk dat my ma vir haarself huil. Toe ek haar gevra het hoekom ek dink dat iets gebeur het en miskien het sy my hulp nodig, het sy net gereageer: "Ek het jou nou." Aanvanklik het ek dit nie verstaan ​​nie. Toe besef ek skielik dat sy die oomblikke wat my geboorte tot gevolg gehad het, herleef het en dat dit nog so 'n emosionele kragtige ervaring vir haar was, selfs al die jare later. Sy het my as 'n geskenk beskou en my so behandel. En ek het op sy beurt altyd haar lewensgeskenk aan my as niks minder as heilig beskou nie.
Ek het probeer om my lewe met hierdie houding te leef. Ek leef so my lewe omdat ek kies om my lewe so te leef. Dit is my medisyne, en vir my is dit 'n goeie medisyne manier. Dit het krag vir my - nie die krag van beheer nie, maar die krag van perspektief. Om alle dinge as heilig en doelgerig te beskou, is nie 'n klein taak vir ons mense nie, wat geseën is met die intellektuele en geestelike vermoë om beide tyd en ruimte in 'n enkele gedagte te oortref (klink soos Superman, reg?). Tog is daar tye wanneer ons mense nie kies om buite ons neuse te kyk nie en reguit te loop in 'n boom wat daar daagliks bly staan, vir honderde jare voordat ons aangekom het. "Damn bome!" ons kan selfs sê.
As Uwohali, Eagle wat hoog vlieg, nie verder kyk as die einde van haar bek nie, mis sy die skoonheid van die groot uitspansel wat bo, onder en rondom haar bestaan. Die arend wat die vermoë het om te vlieg, maar verkies om haar plek nie in verhouding tot die Groter Sirkel te herken nie, verloor daardie gevoel van plek en kan verlore raak. Hoe kan dit voel dat dit hoog op die wind dryf, nie weet waar ons is of waarheen ons gaan nie? Sommige mag dit as 'n welkome geleentheid beskou, maar hoe lank? Wanneer ons hoog op die wind dryf of wanneer ons op die grond loop, kan ons die bos vir die bome herken? Kan ons selfs die bome daar voor ons sien, laat staan ​​die grootheid van die bos waarvan hulle deel is?
Op soek na verbinding
Oorweeg mense se fassinasie met die verlede. Wat is hierdie fassinasie met geskiedenis, legendes, stories, dinge uit die verlede en dinge wat ons herinner aan die verlede? Wat maak sekere prente of spesiale geskenke wat ons een keer so belangrik vir ons ontvang het? Word ons bloot met te veel vrye tyd belas, of is daar 'n gevoel van verbinding wat ons lewens beteken?
Die verlede en dinge wat ons daarmee verbind, gee ons 'n gevoel van verbintenis met daardie dinge, ervarings, mense wat voor ons gegaan het. Om ons plek in die heelal te ken, moet ons besef waar ons in verhouding staan ​​tot alle dinge rondom ons; dit is die krag van verhouding. Ons konneksie met die verlede gee ons 'n gevoel van kontinuïteit, 'n gevoel dat ons op een of ander manier deel van die Groter Sirkel is. Dit gee ons 'n gevoel van plek en 'n gevoel van rigting. Ons konneksie met die toekoms gee ons ook 'n gevoel van rigting en doel op die pad wat ons loop.
Ek het lank gewonder wat regtig aan die einde van 'n reënboog is. Heel eerlik, ek het nog nooit nagegaan nie (ek het dit opgeroep as een van die vele strewe na die latere lewe ...). Maar ek wonder nie. Daar was baie klippe op my pad wat ek tot dusver onaangeraak gelaat het, hetsy omdat ek hulle nie net gekry het nie, of dalk omdat die klippe nie in die eerste plek gepla het nie (dit is belangrik om die verskil te ken) .
So elke keer as ek 'n reënboog sien, staan ​​ek net daar in die ontsag van sy skoonheid en immensiteit en fluister 'n klein gebed wat die reënboog bedank omdat ek bereid is om haar skoonheid met my te deel. En iets oor die sig daarvan beweeg my van binne, asof dit my gees raak, en 'n diep gevoel van kalmte kom oor my. Ek beskou die reënboog as 'n geskenk, net soos ek die adelaar as geskenk beskou, en die eekhoring en die mier en die rots en die klein paardebloem en die reën en alle lewende wesens in die kring van die lewe. Ek weet dat 'n reënboog nie 'n reënboog is sonder al sy kleure nie, net soos die Heilige Web van die Lewe sonder harmonie en balans kan bestaan ​​sonder dat elkeen van sy stringe bestaan.
Ons kyk gewoonlik nie na 'n reënboog nie en dink aan hoeveel prettiger die rooi lyk as die blou of hoe lekkerder die hele ding sou wees as dit op 'n ander manier gekrom of glad nie gekrom was nie. Ons kyk gewoonlik na die reënboog as iets van groot skoonheid op sigself, of ons kan dit feitlik heeltemal ignoreer. Die punt is, as ons iets as 'n geskenk beskou, is dit geneig om dit te aanvaar soos dit is, om dit te waardeer soos dit is, en dit laat ons net goed voel. Daar is 'n gevoel van verbinding. Dit raak iets in ons en gee ons op een of ander manier heilige oomblikke van harmonie.
DIE AARD VAN DIE REIS
Ons kan van die reënboog praat as 'n breking van lig en kleur, of ons kan van die reënboog as geestelike energie praat. Net so kan ons praat van ons eie gedagtes as die lug, ons eie gedagtes as geestelike energie wat op wil weggebreek word om die skoonheid en kleur van ons harte te weerspieël, die krag van die verhouding wat deur ons are vloei, en die visie wat hou ons is op die reis georiënteer. Ons kan praat van die lig as die energie wat ons almal in gemeen het met al ons verhoudings: die lewe!
En nou vra ek, wat as ek uiteindelik gaan soek na die einde van 'n reënboog soos ek genoem het dat ek nog van plan is om te doen, en wat as ek gelukkig is om dit te vind? Wat as, toe ek uiteindelik die einde van die reënboog kry, was daar nie 'n pot goud wat daar vir my wag nie? Sou ek sê, "Damn reënboë!" en skop die reënboog omdat ek nie gekry het wat ek verwag het nie? Sal ek net opgee? Sal reënboë vir my minder mooi wees? Sal ek gaan soek vir 'n ander reënboog om te volg? Sal ek net elders (miskien aan die einde van 'n tornado) kyk vir my pot goud? Wat sal ek doen? Ek veronderstel dit hang alles af van wat ek regtig soek en hoekom, asook hoe ek daaroor gaan.
Waarvoor soek jy regtig?
Dink nou aan jouself. Waarna soek jy regtig? Waar is jou gevoel van plek? Wat is dit wat jou beweeg? Wat is die dinge wat jy koester? Wat is die geskenke wat jy ontvang het, en wat is die geskenke wat jy moet gee? Waar is jou liefde? Waar lei jou visie jou? Wat sal dit neem om jou visie te volg?
Die reis is nie iewers daar of 'n ander tyd nie. Dit is by ons hier en nou. Dit is 'n deel van ons in alles wat ons doen en alles wat ons is. Wat ons as ons "pot van goud" beskou, kan in werklikheid iets heel anders wees as en wanneer ons die einde van die reënboog kry. Wat as die reënboog geen einde het nie? Wat as dit 'n sirkel is wat hom versigtig om die aarde in 'n deurlopende siklus van energie wikkel?
Soos ons loop, loop al ons voorvaders saam met ons. Soos ons dans, dans al ons voorvaders die Heilige Dans. Elke stap wat ons plaas, is 'n belangrike een. Al ons familie loop saam met ons en praat deur ons soos die baie kleure van die reënboog. Luister, en julle sal hulle trappe hoor, hulle stemme, hulle kleure. Luister, en jy sal jou gees hoor wat al ons verhoudings roep, en jy sal hulle energie voel. Ons gees is 'n uitbreiding van hulle en hulle is 'n uitbreiding van ons. Ons gees verbind ons met die herinneringe van alles wat voor ons gegaan het, alles wat is en alles wat sal wees. Ons gees verbind ons met al ons verhoudings in die kring van die lewe. Luister, en jy sal Water praat, Wind dans, Sondag glimlag, die hartklop van Moeder Aarde wat onder ons voete beweeg.
Elke voetstappie is die reis. Elke gesig, elke geluid, elke aanraking en smaak en reuk waarmee ons geseën word, is die reis. Al die kleure voor ons is die reis, en ons is die reis. Mag ons altyd ons voete op Moeder Aarde hou, ons oë en gedagtes bo die boomtoppe, ons gees met die Groter Universele Gees. En mag ons altyd die pad van Goeie Geneeskunde in harmonie en balans verloop, met 'n gevoel van nederigheid, vriendelikheid, wonder en respek vir alle lewende dinge soos ons die heilige roete volg van diegene wat voor ons gekom het en diegene wat nog kom.
Stap op die wind: Cherokee-onderrig vir harmonie en balans
deur Michael Garrett.
In die gees van die hoogs bekroonde Geneeskunde van die Cherokee, mede-outeur van sy pa, JT Garrett, Michael Garrett deel saam met ons die pragtige, alledaagse verhale van sy oupagrootjie en ander geneeskunde-onderwysers. Michael beskryf deur middel van hierdie verhale sy agtergrond as 'n Oos-Cherokee met sy vaardighede as raadgewer, hoe om sin van ons ervarings in die lewe te maak, skoonheid in hulle te sien en in vrede met ons keuses te wees.
Michael Tlanusta Garrett, Oos-Band van Cherokee, het opgegroei op die Cherokee Indian Reservation in die berge van Wes-Carolina. Hy het 'n Ph.D. in beraderopleiding en 'n M.Ed. in berading en ontwikkeling. Gedurende die afgelope paar jaar het hy kursusse op universiteitsvlak aangebied en verskeie aanbiedings, werkswinkels en seminare oor onderwerpe soos gesondheid, kulturele waardes en oortuigings, spiritualiteit, verhoudings, groeptegnieke, beradingskinders, konflikoplossing, verkragting / seksuele geweld, en speelterapie. Skrywer / mede-outeur van talle artikels en hoofstukke, hy het saam met sy pa, JT Garrett, saam geskryf. Geneeskunde van die Cherokee: Die Weg van Regsverhouding en Die Cherokee Full Circle: 'n Praktiese Gids tot Heilige Seremonies en Tradisies.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Godsdienste & Oortuigings > Elke voetstap is die reis op ons heilige roete