Nov J – Bali Drome
Wat om te vat en wat om te los.
As iemand wat in die verlede kort- kort vir Bali moes inpak, is ek redelik goed voorbereid. ñ Sekere tas staan altyd gereed, en daar is die 'moets' in.
Die regte muurproppe. Klein elektriese ketel vir die kamers wat nie vir alles voorsiening maak nie. Koffiebeker en teelepel. Kurktrekker. Skerp messie. Reisigers strykyster. Miniatuur naaldwerk stelletjie. Wynglas.
Net die noodsaaklikste, die res skaf ek vinnig daar aan.
In ons lewens. Wat laat los ons, waaraan klou ons vas. Soos Poerdez vanoggend skryf oor getroud versus ongetroud. Ons keuses. Ons vooropgestelde idees. Ons vrese. Ons wrokke. Ons 'onthoue'.
Ek is glad nie sentimenteel oor 'goed' nie. Inteendeel, ek wil nie herinner word aan die verlede dinge nie. Dalk is dit die rede hoekom ek so gemaklik is in vreemde hotel kamers in vreemde lande. Sal my paar goedjies vinnig uitpak, die kamer gewoonlik anders skuif, (onthou nou maar, ek werk in ñ meubelwinkel), en myself van voor af uitleef. ñ Nuwe "new normal" skep.
Solank die mense in my lewe almal veilig en rustig is. Defnitief nie ñ skilpad geaardheid nie. Dra nie my huis oral saam nie. Eerder ñ Kangaroo. Dra eerder my geliefdes onder my hart in ñ sakkie, en 'loer' kort-kort via die selfoon of als reg is.
Wonder nou, as ek op ñ stukkie verlate eiland uitspoel, wat gaan in my 'moet' rugsakkie wees. Om te kan oorleef.
Defnitief nie foto albums en ou briewe en dagboeke vol griewe nie!
Keuses. Wat om aan vas te hou, en wat om te laat gaan.
Author travel460Posted on November 30, 2016 November 3, 2017 24 Kommentare op Wat om te vat en wat om te los.
Droom ons nog…
Tweede jongste liefling roep baie kwaad, baie hard na haar ouma. Eintlik is dit meer ñ gil. Rooi gesiggie en trane wat stroom, kom sy op my afgestorm.
'Ouma!!!!!! Ouma!!! Logan sê ek is NIE ñ prinses nie!' Natuurlik loer nefie met ñ skewe, uitdagende glimlag om die hoekie.
Ek kyk hierdie naweek wat verby is hoe die dogtertjies speel, elkeen met ñ ballet uitrusting aan. Die huis langs die dam word vol dansende prinsesse, met een nefie wat tussen-in wawiele probeer doen, en ñ ander in sy "super hero" wêreld.
Kleinste liefling sit net verstom in sy waentjie die petalje en gade slaan.
Droom ek nog. Wanner laas was ek 'iemand anders'. Kon ek my verbeelding vrye teuels gee en vir ñ rukkie in ñ 'ander kant' gaan verdwaal. ñ Goeie 'ander kant'.
Hier en daar loop ek blokkers raak wat ñ fantasie wêreld optower en ñ storie begin skryf.
Maar jouself in ñ nuwe jy indink?
Is dit te gevaarlik vir ons as volwassenes? Neig ons gedagtes na wellustige prentjies gemik op selfbevrediging? Skok ons onsself soms so dat die grense ten alle koste in plek gehou moet word. "No,don't go there".
Op watter stadium verloor jy jou onskuld. Is dit wat ons grootword noem? Die oorstap van speel-speel na regtig.
Eintlik jammer. Jammer dat daardie deur op ñ dag toegetrek word en ons die sleutel verlê. Hartseer.
Mag Gaby nog ñ paar jaar gegun word as prinses in haar eie werklikheid.
Voor die wit hings struikel en sy aftuimel.
Author travel460Posted on November 29, 2016 November 3, 2017 11 Kommentare op Droom ons nog…
Die dag van die demoon.
Dit was hier in my Bali beginjare, 2004. Klok vir twee dae in by ñ hemelse kus-oord, en kry my lê sommer vinnig op ñ stoepstoel. Sodra die son te warm bak, is dit die see. Louwarm water en geen golwe.
Met die derde terugkyk kamer toe, steek iets in my prentjie-boks vas. Die uitsig… laat my aan iets dink…
O ja, Jaws.
Lag vir myself, en raak op die stoep aan die slaap.
Skemer, en ek skrik wakker. Die strand is verlate, nie hoog seisoen nie, so ek is SO op my eie. Wonderlik.
Terwyl ek my lê bietjie verskuif, merk ek iets in die lug op. Dis baie skemer, amper donker. Maar daar is iets.
En met die baie vooropgestelde idees van ñ 'maagd', in my geval ñ eiland maagd, onthou ek die kerk stories van demone, en geeste, en…
Ek frons die frons van die fronser. Wat de joos sien ek! Kry ewe skielik effens hoendervleis, loer rond of ander dit ook sien. Maar alleen is ek alleen. En die ding bly, hang daar in die lug, onheilspellend uitgestip teen die hemelruim. Ek onthou die waarskuwings. Moenie na die tempels kyk nie, mens weet nooit. Moet glad nie naby ñ afgod verby stap nie, daar hang dalk ñ demoon rond. Eintlik moet jy nie na eilande toe gaan nie, dis die vergaderplek van die onderwêreld.
Jy sien, en hardekwas wat ek is, het net stilgebly en die reis gereis. En flip, daar het ek dit nou! Die blerrie ding hier bo-oor my kamer, nou wat nou!!!!!!!
13 t0t 15 Julie is dit vlieër karnaval op my eiland. Hierdie "Island of the gods" vier dit reeds 34 jaar lank. Ja, dit is ñ spiritualistiese fees, "to pass on messages to the gods".
En soos hulle hier sê, "size really matters when the wind blows".
Min of meer 1 200 vlieërs skryf in vir die kompetisie. 10 000 mense kom kyk. Elke gemeenskappie het sy vlieër, met gemiddeld 20 jong manne wat een moet beheer. Die wenners word beoordeel volgens die opstyg, landing, ontwerp, hoe hoog die vlieër kan styg, en sy stabiliteit.
Die verbeelding kan homself so uitverleen aan stories. Ja, ek glo daar is demone. Maar bangwees vir hulle met my alomteenwoordige God saam met my, watwou. Deesdae is ek een van die 10 000 wat kyk, wat aanmoedig, wat "cheer". Ek kies my gunsteling uit, en in mý binnekant sê ek saggies, 'my Here, hier kom my liefdesboodskap na U.
Dankie dat U my ken'.
Author travel460Posted on November 28, 2016 November 3, 2017 8 Kommentare op Die dag van die demoon.
…as al ses kleinstes gelyktydig by ouma en oupa kom oorslaap. Ons kleine grasdak huisie hier op die oewer van Hartbeespoortdam loop vandag weer oor van giggels en kattekwaad, koek en 56 verjaarsdag kersies. Wat elkeen ñ eie beurt moet kry om dood te blaas.
Behalwe kleinste liefling, sy magie moet net geblaas word.
Author travel460Posted on November 26, 2016 November 3, 2017 24 Kommentare op Volmaaktheid is…
As die golf breek.
Bert sê golwe breek in sesse of sewes. Dan is daar ñ "flat spot". So jy wag met jou boot in die vlak waters; as golf vyf breek moet jou manne reeds op wees. En as jy jou misgis het, en ses word sewe, dan 'hardloop' jy, jy maak oop en volg die golf se breek na waar hy nog nie 'gebeur' het nie. Om anderkant te kan uitkom.
Vanoggend wonder ek hoe om die 'hardloop' te doen. Nommer sewe golf het onverwags gebreek, en ek ken mos die reëls. 'Moenie vrees nie.' Tog, die dink daarvan is maklik, die doen nie.
My wind is uit. Die vuur in my maag is rond. Vir ñ wyle gaan ek in my hoekie kom sit en net asem haal. Vir God vra om tyd ñ rukkie te laat stilstaan, want Hy kan. Hy het al.
En dan sal ek oopmaak en jaag na waar dit nog nie gebeur het nie.
Author travel460Posted on November 25, 2016 November 3, 2017 9 Kommentare op As die golf breek.
Spieëltjie, spieëltjie aan die wand…
Wayan kom laai my gewoonlik vroegoggend by die hotel op. Tydens aankoop dae is ons heel profesioneel; my groen lysie boekie op my skoot sit ek kiertsregop voor langs hom in sy motor. En ons gesels net besigheid. Vandag wil ek die herwinde glas wêreld aandurf.
Ons draai terug Kuta se kant toe, ry verby kilometers van steenwerke, sandsteen kuns, klei potte, meubel fabrieke, bamboes werke, kunsateljees, en hou dan stil.
Die hoofstraat in hierdie dele is baie smal, en baie besig. Daar is geen parkeerplekke nie, jy hou op ñ spesifieke verskaffer se sement-terrein stil, en vra eers toestemming. Stap jy oor na die volgende koopplek toe, moet jou vervoer saam.
Moenie self oor die pad probeer kom nie, dit is Wayan se voorreg. Hy kyk skaars links of regs, gaan staan sumier in die middel en wys met sy hand dat die karre onmiddelik moet stop. Vir jou. En almal doen gedweë mee.
In Bali is herwinning van die uiterste belang. Waarheen gaan mens dan ook met berge vullis as jy op ñ eiland woon.
Hul glasartikels is weereens wêreldbekend. Die glas word volgens kleur gesorteer, fyn gekap, gesmelt en met die hand geblaas. Dit is nie my fout nie, dit is hoe jy dit sê.
Jy staan oopmond en vergaap jou aan hul kuns, die rustige manier wat hulle so skep. Jy dwaal tussen rye en rye artikels rond, en moet jouself keer om nie aan elkeen te vat nie. Sodat die voel in jou beendere kan gaan sit.
Ek dink iewers in mens se brein is ñ 'prentjie boksie'. Hier word jou 'raaksien' gestoor. Myne het oorgegaan in ñ formele pakhuis, want die mooi op hierdie eiland is net te oorweldigend. Dit wat mense skep, die aanslag van kuns in alle vorme, vir alle smake, het geen einde nie.
Dit is dan wanneer jy op ñ bankie gaan neersak, een wat net sommer in die middel van die sypaadjie staan. Jy sit weer jou sit. Jy dink jou dink.
En jy tintel. (hierdie is my woord vir jy kry hoendervleis, jy ril, en jy sug van genot, als ineen)
Author travel460Posted on November 23, 2016 November 3, 2017 22 Kommentare op Spieëltjie, spieëltjie aan die wand…
ñ Baba word glo nie gebore met die 'lag aksie' nie. Hy leer dit binne sy eerste paar weke aan, na-aap sy mamma en pappa en familie. Vreemde konsep. So wat nou as jou pa ñ suurknol is, en jou ma niks in die lewe kan vind om oor te lag nie. Jou ouma verleer het om te lag, en jou oupa lankal dood is?
Ek vermoed ek is verslaaf aan lag. Rondomtaliedraai se blok van vanoggend het die giggel aan die gang gesit, en net daarna lees ek Poerdezmerdez se Nataniël raak. Nou is dit verby. Ek dwaal op Google se "funnies" rond, en sit soos ñ malle hier in my winkelhoekie en lag.
Dalk groei jou lag saam met jou. Met klein kindertjies in die huis, is al hul sê-goed vir jou en die familie skreeusnaak. Sodra die kinders die huis verlaat, wend jy jou tot jou troeteldiere. Tydens menopause lag jy vir sarkastiese grappe aangaande die mansgeslag. En nou, op 56, raak alles vir my snaaks. Die hele lewe.
Alhoewel daar raakpunte is, neig manlief se lag meer na die politiek en rugby. Sy versameling lagvideos is legio; hy en jongste seun kan ure lank voor die tv lê en kraai. Ken selfs van die sinne en sê dit hardop saam.
Die "Sassy Ladies" verskaf mý weer ure se plesier. En my Lona Facebook vriendin. Ek vermoed sy is besig met ñ lagwêreld vandat haar oë soggens oopgaan. Deesdae ignoreer ek my eie bladsy en klok sommer direk by hare in. Baie dikwels onder die belt, of heng sarkasties, maar bied sy my plesier!
Kan dit wees dat hoe ouer jy is, en omdat jy baie gemaklik in jou eie vel voel, ander jou nie meer hoef te vermaak nie. Jy vind lag in klein dingetjies, in uitdrukkings, en sommer net in die lewe. Soos een van ons kleinkinders eendag wou weet, oumie, waar bêre jy jou lagboksie?
Op ñ dag soos vandag, na ñ dag soos gister, moet ek lag. Baie lag. Sodat my wees net weer kan regskuif, sodat die hartseer sy lê kan kry.