PressReader - SA Jagter Hunter: 2019-01-01 - DIE RAM TEEN DIE BERG
DIE RAM TEEN DIE BERG
Is dit ‘n eerste met ‘n tra­di­si­o­ne­le boog?
Toe ek sta­dig teen die berg­skuins­te af­be­weeg, merk ek ’n boom­stomp wat baie soos ’n bok lyk. Ek stop in my spo­re. Is dit dalk ’n rooi­bok of ’n dui­ker? Voet­jie vir voet­jie be­weeg ek na­der en maak el­ke keer dood­se­ker waar ek my voe­te plaas. Ek sorg deu­ren­tyd dat daar ’n ruie bos tus­sen my en die “boom­bok” bly. My ste­wels se sag­te rub­ber­so­le maak geen ge­luid nie. Ge­luk­kig het ek ’n self­ge­maak­te gil­ly- hemp aan, wat my help om goed met die om­ge­wing saam te smelt.
Ja, dit is ’n dier en nie ’n boom­stomp nie! Ek kan net die oë, die swart neus, die don­ker­der kleur van die klie­re on­der die oë en die grys­bruin vel sien. Die boon­ste ge­deel­te van die bok se kop is ver­skuil ag­ter bla­re so­dat ek nie kan uit­maak of dit ho­rings het nie. Die dier staan ef­fens dwars weg van my af en kyk oor sy skou­er in my rig­ting. Dit is ’n klipspringer, ’n ver­sig­ti­ge klein bok wat ver­kies om in die heu­wels en ber­ge te bly. Die klipspringer weet van my, maar blyk nie se­ker te wees wat ek is nie.
Ek moet sta­dig van ag­ter die
bos uit­be­weeg om ’n oop skoot op die bok te kry. Toe ek ag­ter die bos uit­tree won­der ek of die bok sal hard­loop, maar hy bly staan ge­luk­kig. Daar is reeds ’n pyl in die boog se snaar ge­haak, maar ek moet my boog lig om dit te span. Ek fo­kus op ’n plek op die skou­er van die bok, net ’n bie­tjie ver­der te­rug as wat ek nor­maal­weg sou skiet, aan­ge­sien hy nie plankd­wars staan nie, maar ef­fens weg van my af ge­draai. Dié klein Afrika-bok­soort is su­per­vin­nig en ek won­der of ek nie dalk my tyd mors nie. Bok­ke hoor die klap van die snaar en die ge­luid van die pyl wat na­der­kom en be­weeg dan blits­snel uit die pad uit. Dit het voor­heen al ’n paar keer met my ge­beur. Ek wag. Toe die bok sy blik van my af na die val­lei ver­skuif, trek ek sta­dig die pyl met ’n Z­wic­ky Del­ta-jag­punt voor­aan tot vol­le leng­te ter­wyl ek op die ge­ko­se tref­punt op die dier fo­kus... dan laat los ek die pyl!
UITNODIGING OM TE JAG
Laat ek eg­ter die sto­rie van voor af be­gin. Ek het op ’n Maan­dag ’n op­roep van my vriend Mar­tin Ja­cob­son ont­vang. Hy moes die ko­men­de Vry­dag ’n jagter van die VSA na ’n wild­plaas ver­ge­sel en wou weet of ek by hul­le wou aan­sluit. Ons sou rooi­bok­ke en vlak­var­ke jag en sou die Sa­ter­dag­mid­dag te­rug­keer. Om­dat die wild­plaas nie boog­skui­lings het nie sou ons te voet moes jag. Dit was goeie nuus vir my, aan­ge­sien ek be­sluit het dat ek daar­die jag­sei­soen net te voet sou jag. Ek het Mar­tin be­dank vir die uitnodiging en met my S­ki­tie­se krom­boog, wat deur Lu­kas No­vot­ny van Sa­lu­ki Bows ge­maak is, be­gin oe­fen.
Ek het al ’n he­le paar die­re met hier­die boog plat­ge­trek, maar het vir ’n ge­rui­me tyd nie daar­mee ge­skiet nie. My nu­we jag­boog was ’n prag­ti­ge 55 pond­krom­boog wat deur Johan S­mit ge­bou is. Ek het eg­ter nie ’n boog­ko­ker ge­had wat op dié boog pas nie en be­sluit toe om eer­der die S­ki­tie­se boog te ge­bruik waar­voor ek ’n net­jie­se boog­ko­ker ge­had het. ’n Boog­ko­ker werk vir my die bes­te as ek ’n bok wil loop-en-be­kruip.
JAG IN DIE HEU­WELS
Op die wild­plaas aan­ge­kom, be­sluit ons om na die twee heu­wels op die plaas te stap. On­ge­veer 500 me­ter van die kamp af hou ek links ter­wyl my vriend, die PH en die A­me­ri­kaan­se jagter, regs hou.
Dit is ’n prag­ti­ge, hel­der og­gend, maar dit lyk as­of al die wild ver­dwyn het. Ek stap sta­dig teen die heu­wel op tot­dat ek die pla­to be­reik. (Ek sou eers la­ter uit­vind dat die ei­e­naar van die plaas net ’n paar dae te­vo­re wild daar laat uit­vang het. Om dié re­de was daar baie min­der wild, en dié wat oor­ge­bly het, was ver­wil­derd.) Ek loop vir ’n ruk­kie baie sta­dig, soek met my ver­ky­ker en gaan die wind­rig­ting ge­reeld na. Toe ek in ’n ge­bied kom waar die bo­me ’n groot ska­du­wee maak, stop ek om iets te eet en te drink: kof­fie, be­skuit, bil­tong en ’n ap­pel.
Ek lê ’n ruk­kie on­der ’n bos en is ver­stom oor die aan­tal vo­ëls wat vin­nig in die tak­ke van die do­ring­bo­me om my kom sit. Hul­le is be­slis nie van my teen­woor­dig­heid be­wus nie en ek ge­niet dit om te kyk hoe hul­le van tak tot tak spring en soms ’n groot ge­raas maak.
Die rus­tig­heid oor­val my en ek raak aan die slaap. On­ge­veer ’n half­uur la­ter word ek wak­ker, staan op, vat my rug­sak en boog en be­gin weer sta­dig deur die bos be­weeg. Ek hou heel­tyd my oog op die dons­veer­tjie wat ek met vlos aan die bo­punt van my boog vas­ge­bind het. Met dié veer­tjie kan ek ge­du­rig­deur sien in watter rig­ting die wind waai en so­doen­de se­ker maak ek loop teen die wind in.
Skie­lik hoor ek ’n blou­wil­de­bees snork en sien hoe die kud­de weg­draf. Hul­le hard­loop om­trent 30 me­ter en gaan dan staan. Hul­le het my ge­sien of ge­ruik, maar is nie té ont­steld oor my teen­woor­dig­heid nie. Toe ek na­der aan die die­re kom, merk ek dat daar twee lig­bruin »
» wil­de­bees­te on­der hul­le is. Dit is nie ge­wo­ne blou­wil­de­bees­te nie, maar goue wil­de­bees­te. Ek be­weeg so stil as wat ek kan weg, want ek wil hul­le nie weer skrik­maak en so­doen­de my teen­woor­dig­heid aan an­der wild in die om­ge­wing ver­klap nie.
MOEI­LI­KE JAG TE VOET
Dit tref my weer hoe moei­lik dit is om die­re te voet te jag. ’n Mens moet baie ver­sig­tig wees en baie ge­luk hê om suk­ses­vol te wees. Na ’n paar mi­nu­te se stap be­gin ek weer af­draand loop, baie sta­dig en ver­sig­tig, want ek wil nie klip­pe raak skop of har­de ge­lui­de maak nie. Vol­gens die GPS-le­sing is ek re­de­lik na­by aan die kamp en het ge­volg­lik al die tyd in die wê­reld tot my be­skik­king.
Toe merk ek dit op... die ver­dag­te boom­stam wat ’n klipspringer sou word. Die bok­kie was om­trent 30 me­ter ver toe ek hom raak­sien. Ek stop in my spo­re. Eers toe ek weet dit is ’n klipspringer, be­gin ek my roe­te nou­keu­rig be­plan. Dit is te ver om ’n skoot met my tra­di­si­o­ne­le boog te waag. Ek sou die af­stand met meer as die helf­te moes ver­min­der.
Die klipspringer is so­wat 17 me­ter van my af toe ek die skoot neem en ek kan die dier sien skrik toe die pyl tref. Hy vlieg op vol­le vaart weg en ver­dwyn uit sig. Ek voel ef­fens lam in die knieë, want ek het pas ’n le­we ge­neem, en dit is nie iets wat ’n mens ooit lig­te­lik moet op­neem nie. Ui­t­a­sem gaan sit ek en wag eers so ’n paar mi­nu­te.
By die plek aan­ge­kom waar die klipspringer ge­staan het vind ek geen bloed nie. Ook nie in die na­bye om­ge­wing nie. Ek stap dus sta­dig in die rig­ting waar­in ek die klipspringer sien hard­loop het. On­ge­veer twin­tig me­ter ver­der sien ek die geel van my pyl se veer wat bo die rot­se uit­steek. Toe ek na­der stap, tref ek die klipspringer dood aan met die pyl nog in sy lyf.
Dis ’n prag­ti­ge klip­sprin­ger­ram. My pyl het ef­fens hoog op sy skou­er ge­tref, sy lon­ge bin­ne- ge­dring en ook die slag­a­re bo­kant die hart af­ge­sny.
Ek is baie dank­baar dat ek die klipspringer kon jag. Dis nie al­dag dat ’n mens die ge­leent­heid kry om hier­die klein berg­bok­kies te ver­ras nie. Ek weet ook dat ek se­ker nooit weer in my le­we ’n klipspringer sal jag nie. Een is ge­noeg, be­hal­we as my oor­le­wing daar­van sou af­hang mis­kien.
Eers la­ter het my vriend en me­de­jag­ter, dr. A­dri­an de Vil­liers, my daar­op at­tent ge­maak dat ek waar­skyn­lik die eerste, en tot nou toe, moont­lik die e­nig­ste jagter is wat ’n klipspringer te voet met ’n tra­di­si­o­ne­le boog ge­jag het.
Die uit­sig oor die bos­veld van­af die heu­wel waar die klipspringer ge­skiet is.
Die klipspringer waar­van Rean in die sto­rie ver­tel.
K­lip­sprin­gers is klein bok­kies met ’n skou­er­hoog­te van 43 tot 60cm en weeg tus­sen 8 en 18kg. Dié bok­spe­sie het ’n dik en grow­we pels met pen­ne­tjie­ag­ti­ge ha­re wat hol aan die bin­ne­kant is. Die kleur wis­sel van ge­le­rig tot rooig­rys en die ho­rings is skerp en pun­tig met ’n leng­te van 7.5 tot 9cm. Slegs ram­me­tjies het ho­rings.
Die klipspringer het mooi ver­teen­woor­di­gen­de ho­rings en het ’n mooi tro­fee ge­maak.
Toe Rean na­der stap, het die geel ve­re van die pyl wat bo die plan­te­groei uit­steek, ge­wys waar die bok lê.
LINKS EN BO: Na­dat die klipspringer ge­skiet is, het Rean die roe­te ver­sig­tig ge­merk met klip­sta­pel­tjies en hel­der­geel lin­te in bo­me.
K­lip­sprin­gers loop op die pun­te van hul hoe­we wat spe­si­aal aan­ge­pas is om nie op rot­se te gly nie.