Ek wil graag voorbrand maak vir interessante toneelstuk wat binnekort opgevoer gaan word, so maak ’n knoop in julle ore.
Ek het reeds ’n vroeër weergawe van dié stuk gesien. Hoewel dit waarskynlik nie so bedoel is nie, toon die stuk sterk ooreenkomste met André P Brink se roman Inteendeel.
Dis selde dat iemand soveel moeite doen om oor taal te skryf. Die dramaturg, Michael Inglis, is Engels, maar hy het baie moeite gedoen om Afrikaans te betrek én om ’n heel nuwe grammatika vir ’n heel nuwe taal uit te werk.
Terloops: Omdat dit ’n blog is, mag ek seker skinder, nie waar nie? Wel, aan die einde van hierdie persverklaring volg ’n stukkie skinder.
Die Storie van die Vertaalde Mense is ’n magies-realistiese toneelstuk wat handel oor verlorenheid tussen die grense van onbekende lande en die vreemdheid van ’n nuwe taal. Die woorde verdwaal en vertaal word lekker inmekaar gevleg in dié stuk.
’n Epiese verhaal word vertel oor die laaste oorblywende lede van ’n eensbekende drukkersmaatskappy uit die Verre Noorde. Hulle oorleef op stories, en hul verbeelding, soos hulle deur die woestyn trek op soek na ‘n nuwe tuiste. Tydens hulle reis deur onbekende lande, verloor hulle hulself in ’n nuwe taal.
In die afgeleë Alledorp het ’n meisie tydens ’n tragiese gebeurtenis haar spraak en geheue verloor. Met die aankoms van die vreemde drukkers in hierdie klein dorpie word die dorpenaars, en veral die stom meisie, meegevoer deur die vermaaklike misverstande wat ontstaan uit die vertalings van die drukkers se stories. Saam-saam ontdek dié ontheemdes ’n nuwe manier van kommunikasie. Op dié manier help hulle die meisie om die geheim van haar geslote verlede te herontdek.
Skrywer en regisseur, Michael Inglis is ’n alumnus van UCT se Dramadepartement. Hy is ’n goeie akteur en ’n bekroonde verhoogbestuurder. Hy het die regie van Juliet Jenkin se Venom behartig, wat opgevoer is by die Intimate Theatre in 2008. Daarvoor het hy die Fleur du Cap Rosalie van der Gucht-toekenning vir Nuwe Regisseurs ontvang. Hy tree ook op as ’n akteur en poppemeester in die Baxter / RSC se produksie van The Tempest wat aan die begin van die jaar deur Engeland getoer het. Voorts was ook te sien in Roxanne Blaise en Steven Pillemer se toneelstuk Done London, opgevoer by die Nasionale Kunstefees in Grahamstad.
Izak en Izak het ’n hele paar keer met mekaar gesels. Dikwels was dit oor bitter prakties goed soos: Naspers wat gedurig sy tantiemestate vir my stuur, of sy ITB3 wat in my posbus beland, of so iets. Dan skryf Izak aan Izak en sê: “Ek pos dit vir jou…”
Dankie tog vir e-pos. Ek sit hier met ’n paar kosbare stukkies lewenswyshede wat die slim Izak aan die jong Izak gestuur het. Toe ons van huis verander het, was Izak se kommentaar: “Nou kan jy sommer Nuweland toe stap.”
Hy het ook mooi woorde oor my seun gehad, en het my gereeld aangemoedig om die beste te gee vir dié knaap. Izak was ontsettend trots op sy aangenome dogter, en was opgewonde toe hy uitvind ons deel meer as net ’n naam – vandaar sy belangstelling in my aangenome seun.