ARNO SKRYF: Dié foto is in Namibië se Zambesistreek geneem, spesifiek by die Seekoeipoel in die Mudumu- nasionale park. Ons kon ’n fantastiese uitsig kry van bo-op die Landie af; nogal met die roep van ’n visarend in die agtergrond!
Ek hou van ’n reisfoto wat ’n storie vertel, ’n menslike aspek toon en terselfdertyd op die natuur fokus – dit moet die hele toer saamvat.
Hierdie foto is geneem op ISO 320, f3.5 en 1/5 000ste van ’n sekonde. Dit was ’n bietjie oorbelig, maar ek het gelukkig die foto in RAW-formaat geneem; dus kon ek aansienlik baie detail terugkry deur later daaraan op die rekenaar te werk.
Die ikoniese buitelyn van ’n Land Rover help – jy voel dadelik lus vir dakrak pak en pad vat! Die mense op die foto staan sterk uit bo die horison, wat die trefkrag van die foto verhoog.
Ons het met fotografie as stokperdjie begin nadat die seuns die huis verlaat het. Dit neem ons na die mooiste veraf plekke!
TOAST SÊ: Dis die ding van fotografie: Jy kan ’n loopbaan daaruit maak, of dit bloot as ’n stokperdjie beoefen. En as jy hou van reis, gaan fotografie en reis mos saam soos botter en stroop!
Almal het ’n verkleurmannetjiefoto, maar ek wou ’n unieke foto van ’n algemene voorwerp neem. Ek het geduldig gewag totdat hy vir my kyk.
Die Tuli is spesiaal vanweë die verskeidenheid fauna en flora wat daar voorkom. Jy kan enigiets verwag – van visuile langs die Limpoporivier tot erdvarke op die bosveldvlaktes. Dis nog ongerep en privaat; dis net jy en die natuur.
TOAST SÊ: Daar is drie dinge wat van Francois se verkleurmannetjie ’n ongewone foto maak. Eerstens is daar die hoek waaruit hy geskiet het – deur op sy maag te gaan lê en op ooghoogte te kom word die foto meer intiem, en staan die outjie beter uit teen die agtergrond.
Dis ook ongewoon om oogkontak te maak met albei oë van ’n verkleurmannetjie – die een kyk mos gewoonlik vir jou elmboog en die ander een vir jou knie!
Dan is daar die liggaamsposisie van die verkleurmannetjie. Deur hom reg van voor af af te neem, met al vier bene op die grond, het Francois ’n simmetriese komposisie gekry wat jy nie aldag sien nie.
MERLIN VERTEL: Dit was Desember en paartyd vir die leeus in die Kgalagadi. Hierdie twee het drie dae lank net buite die Nossobkamp gelê terwyl hulle doenig was – meestal reg in die middel van die pad! Die karre moes maar óm hulle ry...
Vroegoggend toe ek by die kamp uitry, kon ek sien dat hulle net uit die pad geskuif het. Ek hou daarvan om die dier se omgewing ook te wys op ’n foto, en hierdie was die ideale geleentheid.
Ek wou die foto so “geraasloos” as moontlik probeer kry, en het ’n kans gevat en teen ISO 200 geskiet. My sluiterspoed was ’n stadige 1/15 van ’n sekonde en ek het die kamera op die kar se deur gestut.
TOAST SÊ: ’n Vreedsame toneeltjie, dié. Die komposisie werk, met veral die leeuwyfie wat jou aandag hou voordat die landskap dieper jou aandag vat. Dis jammer dat die mannetjie nie ’n bietjie verder na regs gekyk nie, want dan sou sy profiel sterker gewees het.
Voor sonop sou die meeste mense op ISO 400 of selfs 800 geskiet het. Dit is ’n risiko om teen ’n stadige sluiterspoed soos 1/15 van ’n sekonde te skiet, maar met ’n wyehoeklens en ’n stewige stut kan jy daarmee wegkom. Deur op ISO 200 te skiet kon Merlin die greinerigheid wat jy teen hoër ISO’s kry, vermy. Net nog ’n voorbeeld van hoe belangrik dit is om vroegdag in die veld te wees!
JOHAN SKRYF: Ek het hierdie luiperd net ná sonop noord van die Rooiputs-boskamp in die Kgalagadi afgeneem.
Die Kgalagadi-oorgrenspark is vir my nog die naaste aan rou natuur soos jy kan kry. Jy moet dit léér waardeer – terug na basiese dinge, soos om stadiger te ry as jy iets wil sien, geduldiger te wees as jy verras wil word, meer ontvanklik te wees vir wat die natuur bereid is om jou te bied.
Die oop vlaktes maak dit ideaal vir natuurfoto’s. Dikwels kan jy die diere van ver af sien en dophou hoe hulle beweeg. En as ’n mens bereid is om vroeg uit die vere te kom en tot laat in die veld te bly word jy met mooi lig beloon.
Saans sit jy om ’n lekker vuurtjie en fokus op jou geliefde – by die huis sit jy mos soms langs jou vrou en WhatsApp haar!
Ek hou van baie dinge op hierdie foto, soos die snorbaarde wat lig vang, die pienk neus, die oulike ore. Maar ek hou veral van hoe die luiperd traak-my-nie-agtig oor sy skouer kyk asof hy wil sê: “Wat, praat jy met my?”
Ek is altyd op soek na nuwe plekke om foto’s te neem, en Despatch het ek al goed verken om die mooiste plekke te ontdek. Van die stasie af in die rigting van Uitenhage is daar ’n voetpaadjie langs die spore. Op ’n sekere tyd van die jaar daal die son in lyn met die spore wat goeie foto’s lewer.
TOAST SÊ: Ek hou daarvan om te kyk watse foto’s Cindy op Instagram plaas, omdat sy veral fokus op die gebied rondom Port Elizabeth en Despatch. Volgende keer as Weg dalk ’n foto soek van ’n trein in die Oos-Kaap, dan weet ek: Vra vir Cindy!
Die dramatiese laatmiddaglig en die sterk fatsoene van die garingbome op die voorgrond laat Cindy se foto uitstaan. Dis ’n klassieke komposisie, met ’n boeiende voorgrond, die hoofvoorwerp (die trein) wat dieper die raam in beweeg en die berge in die verte na regs wat die landskap afrond. Die rooi “remliggies” van die laaste treinwa is die kersie op die koek!
Ek hou van hierdie foto, want dit skets byna vir jou ’n idilliese prentjie van hoe die Aarde moet gelyk het voordat die mens oral kom kap en bou het.
Ek het eers die boom omhels en sy energie ingeneem soos ’n wafferse tree hugger, maar toe ek opkyk, toe weet ek: Hierdie prentjie gaan huis toe.
Hoe? Stuur jou beste foto’s na menseselense@weg.co.za Moenie lêers stuur wat groter as 4 MB is nie – as ons ’n groter weergawe soek, sal ons daarvoor vra. Gee die fotograaf se naam, van, tuisdorp en kontaknommer. Stuur ook inligting oor waar en hoe die foto geneem is en watter toerusting gebruik is. As jy die foto op enige manier gemanipuleer het, vertel ons wat jy gedoen het.