Vind ek myself weer. Dis goed. Dink ek.
Rain rain don't go away the sun can come back another day.
Maak dit saak dat ek nie n kosep het nie. Dit bestaan tog en het begin bestaan by my. n kunstenaar wat nie verstaan hoekom presies dit gemaak is aan die begin nie maar wel later besef en weet. Maak dit nou. Weet later.
Vanoggend het ek vir die eerste keer die koue gevoel kom. Ek wil nie he dit moet winter word nie. Vir een of ander rede het ek 'n muur tussen my en winter gebou. Vanaf laasjaar. Dit was laasjaar se skuld. Laasjaar was dit so droog. En skurf. En seer. Die son het net koue lig uitgestraal. Wit flourensent lig wat net goed is vir klem le op die slegte. Die seer. Dit was koud. God was koud. Tot in my tone.
Nog n koue dag in die son sal kom.
Ek skuif Julu se kombers in die son. Hoop dat hy sal ophou bewe. Dis wat die gedagte van winter in my wakker maak. Bewe.
Vanaand is Lizamore se nuwe galery launch. Dit gaan goed wees om te sien wat hulle met die spasie doen tussen nou en my finale uitstalling in Feb volgende jaar. Dis n gracious space. Ek sien uit.
Wat is ek besig om te doen? Ek moenie so onseker wees van myself nie. Weer. Is ek moeg? Nee. Ek het nounet wakker geword. Die son se strale val op my gesig van buite my venster van waar ek sit. Die musiek van Guy Buttery maak my asem haal. Grond jouself. Ek kyk direk op en die son flair in my oe. Haal asem. Ek wil. Ek wil. Ek wil so baie doen. Ek wil vir Ithuba inskryf. Ek wil Glasgow toe gegaan het. Ek wil n uitstalling vir die Art Fair curate. Ek wil vir Lovell inskryf. Ek wil vir die residency by Bagfactory inskryf. Maar ek kannie. Nie dat ek nie kan nie. Tyd laat my nie toe nie. Alles moet wag tot volgende jaar. En volgende jaar sal ek seker nie meer so voel nie. Vir nou moet ek net konsentreer op my solos. Die energie in een rigtig gooi. Soos die son sy strale op my.