Dekonstruksie verwys na die weg waarlangs die probleme wat mense lamlê, in die narratiewe proses afgebreek word om tot nuwe betekenis te kom. Dit behels die "losmaak en uitmekaarhaal van 'n betekenissisteem om vir alternatiewe verstaan ruimte te skep" (Kotzé & Kotzé 1997:8).
Dit behoort reeds duidelik te wees dat die narratief swaar steun op die ervaring en ekspertkennis van die persoon in beraad en dat hierdie selfnarratiewe tot 'n groot mate behulpsaam moet wees met die vorming van nuwe narratiewe. Hierdie benadering het ook implikasies vir die posisie van die hulpverlener. Binne die narratief is die hulpverlener/terapeut onthef van die rol van meganikus wat vanuit 'n posisie van "weet" die "regte antwoorde" moet verskaf om probleme op te los. Veel eerder word voorkeur verleen aan die begrip "ko-konstruksie", wat die terapeut in die rol van 'n medereisiger plaas (sien Müller 2000).
Gedagtig aan die postmoderne sienswyse rakende waarheidsaansprake, mensbeskouing en lewensdoel (waarna in die slotparagrawe van die vorige afdeling verwys is) behoort duidelik te blyk dat die narratief paradigmaties en metodologies 'n postmoderne terapie in eie reg verteenwoordig. Bes moontlik sal daar van 'n hermeneutiese benadering gepraat kan word, aangesien die klem binne 'n postmoderne benadering (in die lig van die voorafgaande) sterk op die vertolking van menslike handelinge binne bepaalde omstandighede val. Die taak van die pastoraat word derhalwe binne so 'n benadering nie meer gesien in verkondiging (kerugma) nie, maar in die interpretasie van die pastorant se verhaal.
By wyse van logiese deduksie sal daar dus moeilik tot 'n ander gevolgtrekking gekom kan word as dat tradisionele paradigmas vir die pastoraat en 'n postmoderne paradigma teenoorstaande sake verteenwoordig. Die Bybel, as metanarratief van die Christelike geloof, die Waarheid soos daarin geopenbaar in die persoon van Christus, die mens as afhanklik van sy Skepper en die ewige lewe soos eskatologies in die opstanding van Christus verskans, is maar enkele sake wat binne 'n konsekwente postmoderne paradigma (narratief) vervaag. Terminologie soos "narratiewe pastoraat" verteenwoordig daarom 'n inherente spanning wat epistemologies uitgeklaar moet word alvorens dit binne die klimaat van die huidige teologiese debat aangewend sal kan word. So nie word die gevaar geloop dat die basiese waarhede van die Woord ook op die spel kom tydens pastorale hulpverlening.
Volgens König (2009:16) woed die huidige teologiese storm tans tussen die twee uiterstes van fundamentalisme en liberalisme. Fundamentalisme berus op wat hy noem 'n "hoë Bybelbeskouing" en liberalisme op 'n "lae Bybelbeskouing" (sien König 2009: 22, 31). As voorbeeld van eersgenoemde word verwys na strominge in die VSA wat die Bybel as foutloos beskou, as 'n dokument wat volkome en volmaak is en derhalwe ook 'n volkome en volmaakte woord vir elke omstandigheid moet hê. Die lae Bybelbeskouing van die liberalisme, daarenteen, verwater die gesag van die Woord heeltemal. Deur die sogenaamde radikale kritiek en histories-kritiese metode van uitleg bly daar in wese min oor wat as gesaghebbend, en daarom rigtinggewend uit die Skrif geneem kan word.
Hoewel oorvereenvoudig, kan die pastorale teologie die parameters van die König se waarneming van die teologiese storm met vrug gebruik wanneer daar krities besin word oor 'n teologiese aanpak binne 'n postmoderne konteks. Op die keper beskou was die inherente spanning van die pastorale teologie nog altyd op dieselfde basis geleë. 'n Eng diakoniologiese benadering het menigmaal vasgeval in 'n biblisisties-kerugmatiese gebeure wat 'n (buite-konteks) teks vir enige gebeurlikheid moes hê. Op dieselfde wyse loop 'n konsekwente postmoderne benadering die gevaar om bloot gelei te word deur die "ekspert" in beraad en dat die hele proses onderhewig word aan die woordeskat van die persoon in beraad.