"Die self-genoegsame leser" Same-sein: huldigingsbundel: C.J.M. Nienaber, N. Grieshaber (red.) As daar enige LitNet-lesers is wat versot is op hulle rap en hip-hop (deesdae is albei terme baie generies en ‘n nogal breë sambreel om pop onder te speel), gaan luister maar self na P.O.D. se Testify en The Notorious B.I.G. se Duets – The Final Chapter. Kan jy dit voorstel? 'n Ou beeragtige Marxis wat staar na die kamera en voortstrompel in sy gebroke "Arafat-Engels" vir twee ure lank terwyl hy die sluier lig oor alles op aarde. Dit is ook na aanleiding van 'n privaat gesprek tussen Dr. Lets en myself die oggend voordat hy gevonnis is, sowel as gesprekke daarna. En so gou middagete - jy beter opskud met die skoonmaak. . Dit is eerder 'n ernstige poging om 'n alternatief te vind vir die tendens om konstitusionele regte te privatiseer (deur byvoorbeeld die toepassing van regte op wetenskaplike wyse te formaliseer). 'n Nadere ondersoek van sekere van hierdie metafore uit die letterkunde musiek beeldende kuns en tekenkuns openbaar 'n spanning binne die estetiese wending tussen diegene wat glo dat die regte die medium van 'n openbare of publieke politiek kan word (Woolman Du Plessis Bohler-Müller) en diegene wat glo dat konstitusionele regte in 'n paradoks tussen die private en die publieke verstrengel is (Van Marle en Van der Walt).