6. Isak Dinesen (Karen Blixen) (1885-1962): “The Monkey”, Seven Gothic Tales.
7. Elizabeth Bowen (1899-1973): “The Happy Autumn Fields”, Stories by Elizabeth Bowen.
8. Sean O’Faolain (1900-1991): “How to write a short story”, The Collected Short Stories.
9. HE Bates (1905-1974): Triple Echo (novelle), opgeneem in Now Sleeps the Crimson Petal and other stories.
10. HE Bates (1905-1974): “The Snow Line” opgeneem in Now Sleeps the Crimson Petal and other stories.
Elizabeth Bowen het nooit teruggedeins vir eksperimente nie, maar altyd op ’n stil en subtiele manier. Dis eers wanneer jy Bowen onmiddellik na Katherine Mansfield lees dat jy besef hóé ver sy die tegniese grense van die kortverhaal verskuif het.
In haar inleiding tot Stories by Elizabeth Bowen (1959) sê Bowen: “The fact is, that every short story is an experiment – what one must ask is not only, did it come off, but was it, as an experiment, worth making?”
Maar hul liefde word bedreig. Die besoeker, Eugene, gaan Sarah om haar hand vra.
Eugene vra Henrietta om Sarah nooit onder haar oë te laat uitgaan nie, en hierop volg fatale woorde:
Om Elizabeth Bowen se meesterlike verhaal “The Happy Autumn Fields” ook maar naastenby te probeer begryp, moet die kronologie van die verhaal herskep word.
Wat daardie herfsdag gebeur het, het lank, lank gelede gebeur. Die ou huis van die storie word afgebreek, en ene Mary en Travis soek tussen die rommel. Hulle kom op ’n koffer met dokumente af, en Travis neem dit dorp toe, en beloof om Mary oor twee uur te kom haal. Mary val in ’n diep slaap. Sy is nie meer Mary nie, maar Sarah, sonder eie identiteit, en in haar slaap skree sy “Henrietta”. Travis neem Mary weg. Hy het intussen deur die dokumente in die koffer gewerk. Nee, sê hy, Mary kan nie ’n afstammeling van Sarah of Henrietta wees nie. Hulle het nooit getrou nie en is redelik vroeg dood. Ook meld die dokumente dat Eugene die dag van “The Happy Autumn Fields” in ’n fratsongeluk dood is.
Die gegewe is ’n tipiese kosskoolgegewe: ’n ouer seun, skoolkaptein, sonder ’n jong seun as sy “geliefde” uit, en alles verloop rustig totdat die kaptein die seun Frank brutaal sodomiseer. Frank word siek, tot ’n wyse ou dokter besef dat hy ’n geweldige sielkundige skok gehad het, en geleidelik bring hy hom terug na normaliteit. Die ironie is dat hy nou ’n persoonlikheidsverandering ondergaan, en ook hipermanlik word, soos die kaptein.
Frank trou nooit nie, maar die suggestie is dat hy tog homofiele neigings het. Die aand waartydens die verhaal hom met terugflitse afspeel, bespreek Frank en ’n veel jonger vriend, ’n bibliotekaris, laasgenoemde se kortverhale. Die bibliotekaris stel kuns bó die lewe; met Frank is dit net andersom. Frank se verliefdheid op die bibliotekaris verblind hom vir laasgenoemde se tekortkominge as skrywer.
My volledige bespreking van die novelle The Triple Echo en die kortverhaal “The Snow Line” van HE Bates (1905-1974) word in hierdie bundel opgeneem, en hiermee word twee merkwaardige tekste aan die leespubliek gegee wat tot dusver toe nie aan Bates as ’n skrywer van gay-tekste gedink het nie. Bates was, soos Sean O’Faolain, Elizabeth Bowen, Eudora Welty (1909-2001) en Tsjechof, ‘n voortreflike teoretikus oor die kortverhaal. Het “verbode” temas dalk ’n ekstra aantrekkingskrag vir teoretici oor die kortverhaal, omdat sulke temas die vindingrykheid van die skrywer tot die uiterste toe beproef?
Word vervolg. Hou LitNet in die komende weke dop vir Hennie Aucamp se besprekings van die ander verhale op sy lys.