Sophie Scholl - Volke, nasies, gebeure - 2021
Sophie Scholl is op 9 Mei geboreste 1921 in Forchtenberg in Bäden-Württemberg. Haar pa, Robert, was die burgemeester van die stad. Die gesin het in 'n mate van gemak in 'n groot woonstel in die stadsaal gewoon. Robert was tydens die Eerste Wêreldoorlog 'n pligsgetrou beswaarmaker en het in die ambulanskorps gedien wat in 'n militêre hospitaal van die Rooi Kruis gewerk het. Dit was in die hospitaal in Ludwigsburg dat hy sy toekomstige vrou, Magdalene, ontmoet het, wat as verpleegster werk. Hulle trou in 1916 en het ses kinders gehad: Inge, Hans, Elisabeth, Sophie, Werner en Thilde; Thilde is in 1926 oorlede.
Al die kinders het 'n waardering vir Lutherse geloof gehad. Magdalene was 'n Lutherse prediker en het haar kinders geleer om 'n 'sterk morele en sosiale gewete' te hê. (Frank McDonough in 'Sophie Scholl').
Sophie presteer op skool. Haar gunsteling vakke was Engels, musiek en sport. Sy het 'n ywerige aptyt vir lees en teen haar vroeë tienerjare het sy 'n groot afkeer vir ongeregtighede van enige aard gehad. Sy was ook 'n vrywillige tiener wat dinge gedoen het nadat sy aangeraai is om dit nie te doen nie.
In 1930 is Robert in 'n burgemeestersverkiesing geslaan en die gesin het Forchtenberg na Ludwigsburg verlaat. In 1932 verhuis die gesin na die stad Ulm. Ulm het nie 'n reputasie dat hy die Nazi's ondersteun nie en toe aangekondig is dat Hitler op 30 Januarie as kanselier aangestel issteIn 1933 was daar geen groothandelsfees in die stad nie - anders as baie ander stede in Duitsland. Die Nazi-party het egter in die stad opgedaag en politieke opponente is in die stad se kasteel gesit.
Die skool waarin Sophie in Ulm, die Meisies Publieke Skool, onderrig is, het ondergaan verandering soos alle skole gedoen het. Boeke is verwyder en vervang met goedgekeurde Nazi-boeke. Onderwysers moes tot die Nationalist Socialist Teachers League behoort en die kurrikulum het 'n Nazi-goedgekeurde een geword. Daar is klem gelê op liggaamlike fiksheid en sport, en buitelugaktiwiteite het 'n groot deel van die onderwys geword.
Robert Scholl het openlik teen Hitler met sy kinders uitgespreek, maar hulle het nie hul onderwysers in kennis gestel soos hulle aangesê is om dit te doen nie. Vader en kinders het hewige besprekings oor die Hitler Youth-beweging gevoer. Die kinders wou deelneem vanweë die geleenthede wat dit aan hulle bied. Robert wou nie hê dat hulle moet aansluit nie, omdat hy gevrees het dat die beweging uiterlike motiewe het. Hy het egter nie in hul pad gestaan ​​nie en al vyf kinders het vrywillig by die Hitler Youth-beweging aangesluit. Sophie het by die Young Girls League aangesluit en toe sy veertien was, was die German Girls League. In 1935 word sy bevorder tot leier van die groep. Inge Scholl het later gesê: 'Ons kon nie verstaan ​​hoekom ons vader nie goedkeuring gegee het nie (van ons saamgetrek het)'. Dit lyk asof Sophie haar tyd in die Hitler-jeug geniet het vanweë die sport- en buiteluggeleenthede wat dit vir haar gegee het. Ander aspekte daarvan blyk haar nie. Sophie het vriende gebly met 'n paar Joodse meisies wat sy van die skool af geken het en hulle na haar huis genooi, selfs nadat sy by die Hitler Youth-beweging aangesluit het. Sy het ook by senior leiers in die Ulm Hitler-jeug gekla toe die beweging die aansoek van twee van haar Joodse vriendinne om aan te sluit, verwerp het.
Sophie se opstandige streep is egter ook gesien toe sy 'n senior lid van die Duitse meisiesliga was. Sy is gehoor deur die verbode Joodse skrywer Heinrich Heine wat aan 'n jonger groep meisies se gedeeltes uit 'Book of Songs' voorgelees is. Toe sy deur 'n meerdere bestraf is, het Sophie gesê dat sy geantwoord het dat niemand iets van die Duitse letterkunde kan weet as hulle nie Heine gelees het nie.
Die scenario in Duitsland het in September 1935, toe die Neurenberg-wette ingestel is, baie verander. Dit verbied Sophie se Joodse vriendinne om na swembaddens, teater, teaters, ens. Te gaan. Hierdie vriende moes binnekort die Girls Public School verlaat en in 'n aparte een gaan woon. Hierdie behandeling het baie strydig geword met Sophie se geloof in gelyke geregtigheid vir almal, en daar is geen twyfel dat dit haar kwaad gemaak het nie.
Nadat sy in 1940 skoolgegaan het, het Sophie in 'n kleuterskool gewerk. Dit het twee doele vir haar gedien, omdat sy lief was om met jonger kinders te werk, en dat Sophie, so 'n werk sou verseker dat sy nie by die Nasionale Arbeidsdiens onder leiding van Robert Ley hoef aan te sluit nie. Haar plan het egter nie uitgekom nie en sy moes ses maande diens doen as kleuterskoolonderwyser onder die vaandel van die Reichsarbeitsdienst. Haar suksesvolle voltooiing van hierdie werk was vir Sophie 'n paspoort om universiteit toe te gaan en in Mei 1942 begin sy aan die Universiteit van München. Hier het sy Filosofie en Biologie studeer. Sophie het die vriende van haar broer Hans ontmoet - sommige van die mense wat die White Rose-beweging gaan opmaak.
Haar haat teen die Nazi-regime is versterk deur die arrestasie en gevangenskap van haar vader nadat hy krities was oor Hitler op sy werkplek.
Die rol wat haar destydse kêrel, Fritz Hartnagel, gespeel het, was van kritieke belang om Sophie na passiewe verset teen die Nazi-regime te stoot. Hy het aan die oostelike front geveg en aan Sophie en ander vertel van die misdade deur Duitse soldate wat hy gesien het, soos die skiet van ongewapende Sowjet-gevangenes. Opnuut speel haar siening oor wat reg en wat verkeerd was, op haar kop.
Haar broer Hans het saam met drie ander mediese studente die White Rose-beweging in München gestig. Sophie het aangesluit en gehelp om witroosblaadjies te versprei, hoewel sy nie gehelp het om dit te skryf nie. Die sesde pamflet wat deur die beweging vervaardig is, het die titel "Aan mede-vryheidsvegters in die verset".
Sophie en Hans het op 18 Februarie 'n bundel van hierdie gedrukte pamflet na die Universiteit van München geneemste 1943 waar hulle albei kon versprei voordat hulle 'n lesing bygewoon het.
Hulle het egter nie tyd gehad om almal te verlaat voordat hul lesing begin het nie. Nadat hulle hul lesing verlaat het, het hulle die noodlottige besluit geneem om die res van die pamflette aan die universiteit te verlaat, omdat hulle oortuig was dat studente baie belangrik sou wees in enige opstand teen Hitler. Hulle het besluit om nie die pamflette te verkwis nie, omdat daar baie tyd daaraan bestee is om dit onwettig te druk. Beide Hans en Sophie is na die atrium van die universiteit waar hulle die oorblywende pamflette gelaat het. Hulle is egter deur 'n opsigter genaamd Jacob Schmid gesien. Hy het die Gestapo gebel en Sophie en Hans vasgehou totdat die geheime polisie opgedaag het. Hul lot is verseël, aangesien die Gestapo al die bewyse gehad het wat hulle op die universiteit nodig gehad het.
Skaars vier dae later is Sophie voor die volkshof gebring. Die regeringsadvokaat-generaal het die beskuldiging teen haar saamgestel:
'Die beskuldigde, Sophie Scholl, het in die somer van 1942 aan die politieke besprekings deelgeneem waarin sy en haar broer Hans Scholl tot die gevolgtrekking gekom het dat Duitsland die oorlog verloor het. Sy gee toe dat sy in 1943 deelgeneem het aan die voorbereiding en verspreiding van pamflette. Saam met haar broer het sy die teks opgestel vir die verleidelike 'Leaflets of the Resistance in Germany'. Boonop het sy 'n rol gespeel in die aankoop van papier, koeverte en stensils, en saam met haar broer het sy eintlik die gedupliseerde eksemplare van hierdie pamflet voorberei. Sy plaas die voorbereide pamflette in verskillende posbusse, en neem deel aan die verspreiding van pamflette in München. Sy het haar broer na die universiteit vergesel, is daar waargeneem in die verspreiding van die pamflette en is gearresteer toe hy in hegtenis geneem is. '
Sophie het 'n skriftelike afskrif van die beskuldiging gekry en op die agterkant daarvan 'vryheid' geskryf.
Beide Hans en Sophie het hul volle verantwoordelikheid erken in 'n poging om enige vorm van ondervraging te beëindig wat daartoe kan lei dat ander lede van die beweging onthul word. Die Gestapo het egter geweier om te glo dat slegs twee mense betrokke was en na verdere ondervraging het hulle die name gekry van al die betrokkenes wat daarna gearresteer is.
Sophie en Hans saam met 'n mede-lid van die White Rose-beweging, Christoph Probst, was die eerste wat op 22 Februarie voor die Volkshof gebring isnd 1943. Die Volkshof is op 24 April ingestelste1934 om sake te verhoor wat beskou word as politieke misdrywe teen die Nazi-staat. Hierdie verhore was gewoonlik niks anders as proeflopies wat daarop gerig is om diegene wat daarvoor gebring is, te verneder nie, vermoedelik in die hoop dat so 'n openbare vernedering iemand anders sal afdwing wat op dieselfde manier as die veroordeelde dink. Die regter by die verhoor was die berugte Roland Freisler, wat sy bes gedoen het om enigiemand wat voor hom gebring is, te verkleineer. Al drie is skuldig bevind en ter dood veroordeel.
Gedurende die kort verhoor, waar niemand twyfel oor wat die uitslag sou wees nie, het Sophie 'n sel met 'n politieke gevangene genaamd Else Gebel gedeel. Sy beweer dat Sophie vir haar sê:
'Dit is so 'n wonderlike sonnige dag, en ek moet gaan. Maar hoeveel moet in hierdie dae op die slagveld sterf, hoeveel jong, belowende lewens? Wat maak my dood saak as duisende deur ons dade gewaarsku en gewaarsku word? Onder die studentekorps sal daar beslis 'n opstand wees. "
Sophie se teregstelling het in die Stadelheim-gevangenis in München plaasgevind enkele ure nadat die verhoor afgehandel is. Sy is deur guillotine onthoof. Geen studente-opstand het plaasgevind nie.
In 1999 word Sophie Scholl deur die lesers van die tydskrif 'Brigette' aangewys as 'Woman of the Century' en in 2003 is sy en Hans vierde in 'n telefoonopname van 'Grootste Duitsers'.