Oorspronklike teks[wysig | wysig bron]
Wat die Nuwe Testament betref, kan wei gesê word dat daar niks wesenliks van die oorspronklike geskrifte verlore gegaan het nie. Daar is baie meer afskrifte van die Nuwe Testament as van enige ander geskrif uit die Oudheid - meer as 4000. Die Hebreeuse teks van die Ou Testament is met die grootste sorg deur die Joodse geleerdes oorgedra deur dit letterlik oor te skryf. Die skrywers moes 'n deeglike kennis van die tradisionele Ou-Testamentiese teks hê en was bekend as die Masorete (die Hebreeuse woord massorah beteken "tradisie"). Die Masorete het vokaaltekens en punktuasie in die Bybelteks ingevoer ter wille van die verstaanbaarheid daarvan veral vir diegene wat nie meer die konsonantskrif kon lees nie.
Die skriftekens is die masora genoem. Die betroubaarheid van die Masorete-teks is opnuut bewys met die ontdekking van die Dooie Seerolle in 1947. Die oudste beskikbare manuskrip van die Nuwe Testament is die sogenaamde John Rylands-fragment, wat enkele verse bevat uit die Evangelie van Johannes en omstreeks 125 n.C. geskryf is.
Targoem[wysig | wysig bron]
Septuagint(a)[wysig | wysig bron]
Die inisiatief van die Genootskap van Regte Afrikaners (1872-1911)[wysig | wysig bron]
Die inisiatief van die Afrikaanse Kerke (1914-1923)[wysig | wysig bron]
Die periode van hersiening (1933 – 1953)[wysig | wysig bron]
Die Blye Boodskap[wysig | wysig bron]
Die nuwe vertaling[wysig | wysig bron]
Die Bybel in Afrikastate[wysig | wysig bron]
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Bybelvertaling&oldid=2123114"
Die bladsy is laas op 11 Februarie 2020 om 11:33 bygewerk.