In die eerste plek is die slagoffer van fisiese geweld binne ’n verhouding in alle gevalle eers ’n slagoffer van sistematiese en afbrekende emosionele geweld. Die slagoffer glo dus met verloop van tyd dat die fisiese mishandeling wat hy of sy moet verduur, eintlik verdien is omdat hul sin vir eiewaarde tot ’n groot mate deur konstante afbrekende en vernederende optrede van die verhoudingsmaat vernietig is. Vir ’n individu wat glo dat die geweld waaraan hy of sy blootgestel is eintlik hul verdiende loon is, is dit byna onmoontlik om dit aan die leraar of die gemeente bekend te maak, want dit lei tot persoonlike skuldgevoelens.
Uit die aard van die saak kan ’n klein kerk soos die NHKA nie ’n globale ommekeer of impak teweegbring nie. Dit sou naïef wees en is eenvoudig meer as wat die Kerk se menslike hulpbronne toelaat. Maar wanneer één individu op grond van die klem wat op bewusmaking geplaas word die vrymoedigheid het om hom of haar tot die predikant of geloofsgemeenskap te wend in die hoop dat daar dáár vir hom of haar genesing sal wees, was dit al die moeite werd. Ons sing immers graag in die erediens die lied wat deur die monnike van St Gallen in die 8ste eeu gekomponeer is: Ubi caritas et amor, Deus ibi est (Ges 526). Waar die slagoffer liefde en deernis ervaar, word iets van die teenwoordigheid van die Here God self vir hulle waarneembaar en ervaarbaar.