Beste Papa Rellena -resepte en Papa Rellena -kookidees - Nuwe resepte - 2022
Beste Papa Rellena -resepte
Papa Rellena Wenke vir inkopies
Papa Rellena kook wenke
Peruaanse Papa Rellena: alles wat u moet weet
Papa Rellenas is gewild in die Karibiese Eilande en Suid -Amerika. Behalwe dat dit 'n gewone straatvoedsel in Peru is, is die gereg wat ook as voorgereg werk, ook bekend in Kuba en Chili, omdat hulle dieselfde konsep volg.
Maar wat is die Peruaanse Papa Rellena?
Pappa Rellena is 'n gewilde Peruaanse voorgereg wat heerlik en vol is om as 'n volledige maaltyd te dien. U kan hierdie maaltyd happiegroot maak of ekstra groot maak vir u vriende en familie. Die beste van hierdie gereg is dat u met verskillende bestanddele kan eksperimenteer na u smaak.
Hierdie gereg is een van die gewildste etes in Peru. Lees verder vir meer inligting oor die Peruaanse Papa Rellena, die oorsprong daarvan en hoe u hierdie heerlike gereg kan maak.
1. Ceviche (Peruaanse Sushi)
Ongetwyfeld die gewildste gereg in Peru, is Ceviche internasionaal die bekendste as Peruaanse sushi.
Dit is vis in blokkies gesny met baie suurlemoen, versier met rooi uie, gekapte koriander en vars seekos, wat 'n aangename en aangename aanbieding bied. Dit het 'n perfekte tekstuur en 'n ontploffing van geure. En ek moet sê, die marinade is 'n absolute juweel. Al die bestanddele is perfek gebalanseerd en die gereg gee varsheid en eindelose geure uit vanweë die verskeidenheid vis wat dit kan gebruik.
Volgens Wikipedia kry die aji amarillo -peper 'n telling van 50 000 op die Scoville -skaal, 'n skaal wat geskep is om die sterkte (dws hitte) of skerpheid van brandrissies te meet. Dit plaas dit êrens in die 'sagte' sone as u dit vergelyk met sekere soetrissies met 'n telling van meer as 3 000 000.
U kan die aji amarillo -pasta in flesse in enige Latino -mark koop, maar nie elke stad het dit nie. Bestel op Amazon as u niks in die omgewing of aanlyn kan vind nie. Maar die beste manier om hierdie pittige, pittige sous uit Peru te geniet, is om dit self te maak. Of as u dit nie doen nie, klim dan in 'n vliegtuig na Peru en geniet die pittige souse van die beste kulinêre bestemmings ter wêreld.
Bestemming Peru vir een van die mees emblematiese voorgeregte van die land: pa a la Huancaina.
Papa a la Huancaina is 'n voorgereg wat bestaan ​​uit dik gesnyde gekookte aartappels wat versmoor word in 'n subtiel, pittige fluweelagtige sous genaamd Huancaina -sous. Hierdie tradisionele resep bied 'n balans tussen kaas, pittig, sout, bitter, styselagtige geure en teksture vir 'n heerlike resultaat.
Huancaina -sous word gereeld op Peruaanse tafels aangetref as 'n uitstekende aanvulling op baie ander geregte soos pasta, gebakte yucca of chifle (gebraaide weegbree) byvoorbeeld.
Een van die sterre van die sous is die pittige en geurige aji amarillo, Peru se gewildste paprika. In Spaans, aji beteken chilipeper, en amarillo beteken geel. Die kleur van hierdie peper van die capsicum baccatum -spesie verander egter na helder oranje namate dit ryp word.
Aji amarillo, wat ook genoem word ají escabeche, word dikwels geassosieer met die Peruaanse kombuis. Dit word saam met rooi ui en koljander beskou as deel van die drie -eenheid van die speserye in die land.
Die beroemde Peruaanse sjef Gastón Acurio noem hierdie matige pittige en baie lekker peper die belangrikste bestanddeel in die Peruaanse kookkuns.
Dit word nie net in Huancaina -sous gebruik nie, maar ook in aji de gallina (hoender is pittige sous), causa rellena (gelaagde aartappelgereg), lomo saltado (geroosterde lemoen) en ander tradisionele resepte.
Alhoewel aji amarillo die bekendste peper in die Peruaanse kombuis is, word ander chilipepers gebruik, soos aji panca, 'n donkerrooi chilipeper met 'n rokerige geur, en rocoto, 'n vuurwarm rooi soetrissie wat soos 'n klein soetrissie lyk.
Wat is die oorsprong van papa a la Huancaina?
Maar terug na ons pa a la Huancaina! Hierdie resep het 'n baie interessante verhaal, wat gekoppel is aan die destydse hoogste spoorlyn ter wêreld. Hierdie spoorlyn verbind Lima met La Oroya in 1893 en Huancayo in 1908. Die Qingzang -spoorweg in Tibet, wat in 2006 voltooi is, is nou die hoogste spoorlyn ter wêreld.
Die verhaal gaan dat die sous ontwikkel is deur 'n boerdame uit Huancayo wat van haar plaas in Huancayo na La Oroya gereis het om haar aartappels aan die mynwerkers en spoorwegwerkers te verkoop.
Aanvanklik het sy na La Oroya gegaan om haar aartappels te verkoop, en gedink dat sy 'n beter prys daarvoor kon kry, aangesien die gebied te hoog en te koud was om te groei, insluitend aartappels.
Sy kon egter nie die aartappels verkoop teen die prys wat sy wou hê nie. Daarom het sy hierdie sous gemaak met slegs die algemene bestanddele wat sy verkoop het.
'N Aantal ander mense verkoop soortgelyke geregte met aartappels bedek met sous, maar haar sous val op, deels as gevolg van die byvoeging van soetrissies, of miskien as gevolg van die dikte van die sous.
Haar sous was 'n onmiddellike sukses by die spoorwegwerkers. Toe hulle haar nie kon vind nie, het hulle gesê:
"¿Dónde están las Papas a la Huancaína? " (" Waar is die dame uit Huancayo met haar aartappels? ")
Toe die spoorweg in 1908 voltooi is, is besluit dat papa a la Huancaína die amptelike gereg sal word ter herdenking van die inhuldiging van die wêreld se hoogste spoorlyn wat Lima met Huancayo verbind, 'n skilderagtige treinrit van 12 uur!
Hoe om die Huancaina -sous te maak
Dit is interessant om daarop te let dat die oorspronklike resep rocoto -peper vereis, maar dat dit in moderne weergawes van die resep vervang is deur die gewilde aji amarillo.
Tradisioneel word papa a la Huancaina ook met geel aartappels voorberei, maar wit aartappels kan ook gebruik word.
Soutkoekies (ook bekend as koeldrankbeskuitjies) word tradisioneel gebruik om die sous te verdik, hoewel ek my voorstel dat jy ook broodkrummels kan gebruik.
Queso fresco (boerkaas) is ook die tradisionele kaas wat by die voorbereiding van die sous gebruik word, alhoewel ek resepte gesien het met maaskaas, roomkaas of selfs feta.
Die pittigheid van die aji amarillo word eintlik getem en gebalanseer deur die soetheid en romigheid van die suiwelbestanddele, waaronder die queso -fresco, maar ook die ingedampte melk.
Hoe om pa a la Huancaina te bedien
Die gewone aanbieding vir die gereg is om die dik skywe gekookte aartappels bo -op 'n paar blaarblare te plaas, met 'n groot hoeveelheid kaas en pittige Huancaina -sous bo -op die aartappels.
Die gereg word bedien met gehalveer of gekwartierde hardgekookte eiers en bedek met swart olywe, pietersielie en soms mielies.
In die suide van Peru, in die streke Cuzco, Puno of Arequipa, word dieselfde gereg bedien met ocopa eerder as Huancaína -sous.
Ocopa -sous word gemaak van geroosterde grondboontjies, gebakte uie en tamaties, aji amarillo, room of kondensmelk, gebreekte krakers of gedroogde brood, sout en huacatay ('n kruie wat ook wilde goudsbloem of swartmunt genoem word).
Papa a la Huancaina is 'n goeie alternatief vir die klassieke en somerige Amerikaanse aartappelslaai, hoewel dit meer 'n volwasse weergawe is met sy heerlike pittige sous.
Hierdie resep word bekragtig deur ons Peruaanse kookkenner Morena Cuadra, skrywer van die kookkunsblog Peru Delights.
Met my resep kan u hierdie klassieke Suid -Amerikaanse straatkos tuis maak! Aartappels gevul met kaas en beesvleismengsel en gebraai.
1) As u oorblywende kapokaartappels het, sal dit die beste vir hierdie gereg werk, maar andersins, skil en sny u aartappels en kook dit in gesoute gesoute water (1 eetlepel kosher sout per liter water) tot dit sag is, ongeveer 10 minute.
2) Dreineer aartappels en voeg botter en knippie sout en peper by. Mash goed. Laat aartappels afkoel voordat dit in die resep gebruik word.
3) Voeg die ui in blokkies oor medium hoë hitte met 'n bietjie olyfolie in 'n medium pannetjie om te vul. Geur met 'n knippie sout en kook tot uie sag is.
4) Voeg die beesvleis by en kook tot die vleis bruin is. Dreineer die vet wat opgehoop is, en voeg soetrissie, knoffel en speserye by. Hou aan om 'n paar minute te kook.
5) Verwyder van die hitte en geur met sout en peper. Laat die vulsel effens afkoel en meng gerasperde kaas by.
6) Verhit ten minste 'n paar sentimeter olie tot 350 grade in 'n groot, stewige pot.
7) Meng 'n eier by die koel kapokaartappelmengsel om papas te maak.
8) Neem dan ongeveer 1/4-1/3 van 'n koppie kapokaartappels in u hand en maak 'n klein putjie in die middel. Voeg 'n paar eetlepels beesvulsel by. Bedek met nog 'n klein hoeveelheid aartappels en vorm die aartappels versigtig rondom die vulsel. Wees geduldig en werk stadig!
9) As die aartappel gevorm is (dit is goed as daar vulsel is), bedek dit goed met meel en plaas dit eenkant. Herhaal totdat alle vulsel of aartappels weg is.
10) As dit klaar is, braai aartappels ongeveer 8 minute by 350 grade tot dit goudbruin is. Werk in groepe, afhangende van die grootte van u pan.
11) Dreineer aartappels op 'n papierhanddoek en hou warm in 'n oond van 250 grade.
12) Bedien met komkommerslaai.
Gevulde courgette met kaas | Calabacitas Rellenas de Queso
Ek is een van die mense wat lief is vir boeremarkte en alles wat hulle kan bied. Vrugte en groente is so lekker as jy dit in die seisoen koop.
Behalwe dat dit 'n lae -kalorie kos is, is courgette (of "somerpampoen") so vinnig en maklik om te kook, en is dit vol voedingstowwe en vesel. As u courgette koop, moet u die kleintjies met 'n helder en ferm vel kies. U kan hierdie groente by 'n uiteenlopende reeks geregte voeg of dit self eet, of dit gebraai, gestoom, gebraai of gebraai word. Moet dit net nie langer kook as wat nodig is nie.
Vroue wat groente verkoop in Tarecuato, Michoacán. Foto met vergunning van Sergio Alfaro
'N Kleurvolle dag by die Tarecuaro, Michoacán -mark. Courgetteblokkiesblomme vars en gereed om te kook.
In Mexiko kook ons ​​graag courgette in bredies soos "Calabacitas con Puerco" (varkvleis met courgette), met mielies ('n gunsteling vir baie), en natuurlik heerlik gevul met kaas, soos in hierdie resep. Ongelukkig maak ek nie gevulde courgette soveel as wat ek moet nie. Ek stoom dit gewoonlik en vul dit met Mexikaanse room en vars kaas of "Mexican Style", met mielies. Maar as ek dit doen, geniet ons dit regtig as 'n koninklike lekkerny van die somer af, alles te danke aan die boeremarkte in my omgewing.
Hier is 'n resep wat selfs die kleintjies sal geniet.
Hoe om kaas gevulde courgette te maak
Voorverhit jou oond tot 350 grade. Smeer 'n mediumgrootte bakplaat met botter en hou eenkant. Plaas die courgette op u snyplank, sny dit met 'n skerp mes en sny 14 van die courgette in die lengte*en sny die gedeelte wat u verwyder het, fyn en plaas dit in 'n bak. Skraap die sade van die courgette uit. As u te veel van die pulp skraap, breek die sagte courgette uitmekaar, wees versigtig met hierdie stap. (Kyk na die bestanddele lys hieronder)
Vul 'n medium kastrol met & frac23 dele water en plaas op medium hoë hitte. As dit begin kook, plaas die courgette versigtig en kook vir 3 minute. Moenie te gaar maak nie. Haal courgette uit die kastrol, droog met 'n papierhanddoek en plaas courgette met gesnyde sykant na bo in u gesmeerde bakplaat.
Verhit olyfolie in 'n pan oor medium hitte, voeg ui by en kook vir ongeveer 3 minute totdat ui deursigtig begin word. Voeg knoffel en gereserveerde gekapte courgette by, kook vir 2 minute, verwyder van die hitte en plaas in 'n bak. Laat dit 'n paar minute afkoel. Voeg die geklitste eier, pietersielie, broodkrummels en gerasperde kaas by. Geur met sout en peper.
Plaas gekookte tamaties in jou blender en puree tot jy 'n gladde tekstuur het. Voeg water (indien nodig) by vir 'n dunner tekstuur.
Verhit olie in 'n pan oor medium-hoë hitte, voeg ui by en kook vir 4 minute tot ui sag is, voeg dan knoffel by en kook vir 1 minuut tot knoffel geurig is. Roer die tamatiesous by en geur met sout en peper. Verlaag hitte en laat prut tot sous ongeveer 5 minute effens verminder het.
Bedek ekstra kaas, as jy wil, en bak ongeveer 15-20 minute. Kaas moet gesmelt word en die mengsel moet ferm en effens bruin lyk.
Om voor te sit, skep 'n bietjie warm tamatiesous op 'n skottel en plaas dan die courgette. (Sien aantekeninge hierbo vir ander opsies)
Die beste begeleiding is 'n paar wit rys met avokado -skywe en afhangende van waar u vandaan kom, miskien 'n bietjie brood.
Aartappels Ek beveel sterk aan om groot rooibruin aartappels te gebruik.
Olywe – Laat die olywe weg of gebruik kappertjies.
Sazon en Adobo Geurmiddels – Speserye wat in die Spaanse afdeling van u plaaslike supermark gevind kan word. Geur die beesvleis egter gerus met chipotle- of Cajun -speserye.
Begin deur die aartappels te skil en in koue water te spoel. Sny dit in kwarte en plaas dit in 'n groot pot. Bedek met water en kook 25-30 minute of tot gaar.
Sodra die aartappels sag is, dreineer goed. Giet warm aartappels deur 'n rys in 'n groot bak. Voeg die eier, botter, knoffel en sout by. Geur mildelik. Laat die aartappelmengsel heeltemal afkoel.
Terwyl die aartappels afkoel, berei die gemaalde beesvleismengsel voor. Verhit 'n bietjie olie in 'n groot pan oor medium hoë hitte. Voeg die beesvleis by en verbruin heeltemal. Dit behoort ongeveer 10 minute te neem. Voeg die uie en tamatiepasta by en kook vir 2-3 minute. Roer die knoffel, adobo, sazon, lourierblaar, tamatiesous en olywe by. Verlaag die hitte tot medium-laag, bedek en kook vir 15-20 minute. Laat die beesvleismengsel heeltemal afkoel.
Meet ongeveer 1/4 koppie aartappelmengsel op u handpalm. Druk die aartappelmengsel plat met 'n inkeping in die middel. Voeg ongeveer 1-2 eetlepels van die beesvleismengsel in die middel en rol die aartappel in 'n bal. U kan dit so klein of groot maak soos u wil.
Klits 3 eiers in 'n bak. Voeg die gewone broodkrummels by 'n aparte skottel en geur met sout en peper.
Doop die balletjies in die eiermengsel en rol dan in die broodkrummels. Herhaal hierdie proses twee keer of totdat die aartappelbolletjies heeltemal bedek is. Plaas die aartappelbolletjies op 'n uitgevoerde bakplaat met bakpapier en vries vir 30 minute.
Verhit 'n bietjie olie en braai die aartappelbolle 2-3 minute aan elke kant of tot goudbruin. Dit is belangrik om die aartappelbolletjies gereeld om te draai vir egalige kleur.
Papa - Peruaanse aartappels
Aartappels is al 10 000 jaar gelede in die Hoë Andes in die suidooste van Peru en in die noordweste van Bolivia tuisgemaak. Deur eeue het die Pa ontwikkel tot 'n belangrike stapelvoedsel en 'n primêre energiebron vir die vroeë Peruaanse kulture.
Die aartappel was langs die mielies en die quinua een van die drie hoofvoedsel van die Inkas en belangrik vir die voeding van die Spaanse veroweraars. Tans vind u meer as 3800 aartappelsoorte in Peru. Hulle verskil in grootte, vorm, kleur, vel, pulp, tekstuur en natuurlik smaak, maar almal het hul plek en speel 'n belangrike rol in die Peruaanse kombuis.
Terwyl almal dit eens is dat die geboorteplek van die aartappel in Suid -Amerika is, is die presiese plek van herkoms onbekend en is die rede vir die een of ander oop geskil tussen Chili en Peru.
Die oudste argeologiese bevindings is gemaak in die gebied van die Titicacameer, die gebied rondom Ayacucho en in die Vallei van Chulca. Die woord "pa" is oorspronklik Quechua en beteken eenvoudig knol.
Aangesien wilde aartappels bitter smaak en klein hoeveelhede gifstowwe bevat, moes antieke kulture baie moeite gedoen het om die regte knolle te kies wat lekkerder en minder giftig is.
Daar word geglo dat matrose wat uit Peru en ander lande in die nuwe wêreld teruggekeer het, aartappels omstreeks 1570 na Spanje en Engeland teruggebring het. Maar mense vermoed hierdie botaniese nuwigheid, en dit duur ongeveer 100 jaar voordat die aartappel aanvaar is.
Nadat dit in Europa gevestig is, het die aartappel gou 'n belangrike stapelvoedsel vir voedsel geword. Dit het gehelp om hongersnood in die 17de en 18de eeu te verminder. Ondanks die feit dat dit eers vier eeue gelede buite die Andes -streek bekendgestel is, het aartappels vandag 'n integrale deel van baie van die wêreld se kookkuns geword.
Ons het die Papadia geproe, die een van die Papa John-items, meer van 'n monster as Papa John self
Is dit 'n ode aan die quesadilla? Net 'n sny pizza in die helfte gevou? 'N Half-esel calzone? 'N Onheilige kitskospoging vir kookkuns? Ons het dit in ons mond (en maag) toegelaat om uit te vind.
Daar is nie veel te sê oor hoe 'n Papadia smaak nie-dit is asof iemand elke dronk pizza wat jy ooit ingeasem het, geneem het en dit in 'n uiters soet, maar ook afskuwelik sout, heeltemal aanvaarbaar-vir-4-in-die-tyd-strontvoedsel-plaasvervanger geneem het .
En vou dit dan in die helfte.
Dit is regtig die laaste detail wat my meer as ongemaklik, vol of walglik laat voel het, net terneergedruk. Omdat dit eintlik net 'n pizza is wat in die helfte gevou is: sommige van my kollegas het aangevoer dat die basis ietwat dunner was as 'n gewone Papa John's -pizza, en dat dit dus 'n effens anders as hul gewone tarief, maar dit is behalwe die punt: dit is uiteindelik nog net 'n pizza wat in die helfte gevou is.
Die legendariese Skotse stand-up Billy Connolly het vroeër 'n bietjie geleer oor hoe alle Tex-Mex-kos telkens dieselfde gereg is, net op 'n ander manier gevou. En dit is waar, maar daar is ten minste 'n kunsvorm: 'n Burrito is eintlik 'n wonderlike prestasie, 'n perfekte, waterdigte versnelling van verskeie bestanddele van verskillende temperature en viskositeite. Dit is iets wat agter in u brein registreer as u daarin byt: Hierdie kos is vuil, maar dit is 'n hoogs gespesialiseerde, vernuwende stuk vuil, en ek juig en respekteer dit daarvoor.
'N Papadia is nie een van hierdie dinge nie. Dit is absoluut niks meer as 'n standaard pizza wat een keer in die helfte gevou is nie. Dit word nie kundig soos 'n burrito ingesteek en gevou nie, dit is nie eens opgestop en verseël nie, net soos sy naaste lewende (al word dit baie keer verwyder), die calzone. Dit is net 'n pizza wat in die helfte gevou is.
Dink 'n oomblik daaroor na. Dink maar aan die opwaarts mislukte, akkedisbreine, onmoontlik siniese stuk kak wat op die idee gekom het-nie om 'n pizza in die helfte te vou nie (so eet die meeste mense al pizza, al is dit in die lengte, 'n sny op 'n slag, nie die hele pizza vou oor homself, want asof dit gesê moet word, dit is ongelooflik dom ), maar eerder van verkoop die verwaandheid van 'n gevoude pizza. Die ure se vergaderings met voedselwetenskaplikes, advertensie -afdelings, logo -ontwerpers en begrotings- en prysdeskundiges, die honderde duisende dollars wat aan bemarking bestee word. Dit alles omdat 'n ou, so verlief op sy eie genie, besluit het dat sy idee vou 'n pizza in die helfte was so goed, so monumentaal, so onteenseglik waardig dat hy honderde mense gedwing het om duisende ander mense te oortuig om hul swaarverdiende dollars daaraan te bestee.
Daar is 'n spesiale plek in die hel vir die uitvinder van die Papadia. Iewers tussen die derde sirkel wat die vraat en die vierde bevat, wat die gierige huisves (en miskien met 'n stywe, stalaktiet gevoerde tonnel wat dit met die agtste verbind, vir bedrog), sal hierdie man gedwing word om oneindige permutasies van gevoude voedsel te eet -lasagnas verdubbel nutteloos oor hulleself, hele half-onderstebo kleinighede val onder hul eie gewig in-en skreeu in eindelose afgryse oor die nutteloosheid van sy eie bestaan. Ons sal hom uit ons eie kringe hoor, en ons sal 'n oomblik troos om dit te weet, alhoewel ons binnekort vir ons gewone 16:00 geskeduleer is. as jy van luiperds afklim en voed, sal niks ooit so erg voel as om te weet dat jy so diep, sonder siel of ordentlikheid was dat jy die Papadia uitgevind het nie.
Maar ek is natuurlik net een man. En myne is net 'n enkele mening. Ek kan ook verkeerd wees (hoewel baie, baie, baie selde). Moet dit dus nie net van my neem nie - laat my kêrel toe MEL personeel om u anders te laat swaai, of u mond met soveel meer braaksel te vul.
Alana Hope Levinson, adjunkredakteur: Dit is belangrik dat u my lewensbenadering verstaan ​​voordat ons my resensie oor die Papadia bespreek. Ek haat achtbane meer as enigiets anders, en op 'n onlangse personeellid van Six Flags af het ek besluit om net een rit te gaan, maar ek sou beslis die skrikwekkendste opsie in die hele park kies. My gedagte is dat as ek iets vernietigends, ongemakliks of kranksinnig gaan doen, ek net sowel die beste kan doen.
As dit kom by kak kos, is ek presies dieselfde. As ek iets skadelik vir my liggaam gaan eet, waarom stoot u dit dan nie tot op die rand van ineenstorting nie?
En toe ek gevra is watter Papadia ek wil bestel, kies ek die gruwelikste: die Philly -kaassteak. Dit maak geen sin dat dit op die spyskaart sou wees nie, so natuurlik moes ek dit hê.
Ek was blykbaar die enigste personeellid wat dapper genoeg was om te dink dat Papa John's 'n streekspesialiteit sou kon kry, hoewel hulle my later sou vra vir byt, want dit was duidelik beter as al die ander. Die Philly -kaassteak Papadia is vleisagtig, kaasagtig - basies 'n wit pizza met steak daarop - wat as hulle in hul vreemde "knoffelsous" (dws chemikalieë) gedoop word, iemand wat al 20 jaar lank hardlywig is, kan losmaak. Hoe kon ek weerstaan?
Ek weet nie meer wat werklik is nie
Quinn Myers, personeelskrywer: Ek hou van Papa John's. Daar het ek dit gesê. Eintlik plaas ek dit baie bo alle ander kitskos-pizza-plekke. Ek was veral opgewonde oor die Papadia, en ek gebruik dit om hierdie spesiale ding te doen wat ek graag met die oorblywende skywe van Papa John wil doen-sit twee stukke bo-op mekaar in 'n George Foreman-rooster om 'n klein pizza-nini te maak.
Vandag was dus veronderstel om my dag te wees. Vandag was die dag dat ek die kans sou kry om die kak kartonpizza te verdedig wat 'n spesiale plek in my hart beklee het, aangesien hulle op een of ander manier sportbyeenkomste op my hoërskool gemonopoliseer het. Maar helaas, ek kan nie die Papadia ™ verdedig nie. Die Italianer is net vet en vleis, saamgevou. Ek bedoel, kyk hierna:
Om die waarheid te sê, ek het die Italiaanse en die BBQ -hoender klaargemaak, maar eers nadat ek elke hap in Papa se beroemde knoffel- en kaassous gedrink het. Ek het daarna soos 'n rommel gevoel, maar met die souse het die gruwels van Papadia geproe soos die Pappa wat ek ken en liefhet. Wat my laat wonder: Beteken dit dat Papa John s'n eintlik sleg is? Ek het dit lanklaas nugter geëet, en ek het dit beslis nie geëet sonder om elke happie in kaassous of knoffelbotter te doop nie. O Pappa, my Pa, het ek 'n leuen geleef?
Die deug van lae verwagtinge
Andrew Fiouzi, personeelskrywer: Sommige konteks - verlede jaar het ons die grootste pizza ter wêreld bestel. Dit was die eerste keer dat ek 'n happie pizza geneem het en gedink het: Nee, ek eet eerder karton . Dit was koud, gaar en die kaas het dieselfde konsekwentheid as 'n kutikula. Die goeie is egter dat sodra u iets so erg geëet het, dit u perspektief gee en die smaak-soos-hond-kak-kerf op u smaaklikheidskaal herkalibreer.
Wat my natuurlik by die Papadia bring. Soos Nick gesê het, dit is niks meer as 'n pizza wat in die helfte gevou is nie, letterlik, en daarom sal ek dit so behandel. Ek moet ook daarop let dat Papa John se posisies as aflewerbare pizzas deurgaans as IRS gereken word (ek wil eerder honger ly). Wat ek hier probeer bereik, is dat my verwagtinge so was dat as ek genoodsaak was om 'n tweede happie van die Papadia te neem, sou ek geneig wees om hierdie nie-uitvinding as 'n groot sukses te beskou.
En tog, ek was daar - 'n tweede hap.
Dan 'n derde. Dan 'n vierde. Toe stop ek om te besef dat die enigste rede waarom hierdie Papadia goed smaak, is dat hoewel dit niks anders is as 'n pizza wat in die helfte gevou is nie, dit nie 'n Papa John's -pizza is wat in die helfte gevou is nie. In plaas daarvan is die deeg dunner, 'n bietjie knapperiger en die algehele geur is minder soet, aangesien die Italiaanse wat ek geproe het, sonder Papa John se berugte sakkarose-toegediende marinara-slik kom. My hoed is af vir die mense by Papa John se koslaboratorium. Julle is daarop ingestel om iets te ontwikkel wat mense meer as 'n paar happies sou neem voordat hulle besef dat hulle 'n aaklige fout maak en heeltemal afgelewer is. Bravo.
Bo-gemiddelde Stoner Food
Brian Smith, Sr. Kenmerke Skrywer: Vir my was die verpakking miskien die aangenaamste deel van die ervaring. In plaas daarvan om in die ry te wag om na 'n pizza te pik, word Papadias bedien in individuele kartondoppies, wat ook dien as die bord van die maaltyd. Maar dit is 'n uitstekende verpakking of nie, maar dit is reguit, heerlike stoner-kos. Boonop sal elkeen soos ek wat hul pizza vou, die Papadia -ervaring herinner aan enige ordentlike tert, die heerlikheid daarvan wat heeltemal afhang van u honger. Myne was besonder hoog, aangesien ek nie ontbyt geëet het in afwagting van hierdie maaltyd nie. Ek is dus beloon met 'n A+ dopamien storting.
Maak dit fyn, buig dit, vou dit: as dit goed proe, gee ek nie om watter vorm dit is nie
Ian Lecklitner, personeelskrywer: Ek was van die begin af radeloos deur die Papadia. Die foto op hul webwerf laat dit soos 'n gevoude sny pizza lyk - niks meer nie, niks minder nie. Maar langs die foto noem hulle dit 'deelbroodjie', wat redelik is, dink ek: Verskeie geregshowe het verklaar dat as jy dinge tussen selfs broodvormig druk, dit 'n toebroodjie kan noem. (Terloops, dit is alles baie belangrike inligting.)
Dus, gereed vir 'n pizza - erhm, toebroodjies - Ek bel my naaste Papa John's, wat 22 myl ver is, en hulle het vir my gesê dat die aflewering van die tafel af was. Moedeloos, my antwoord was iets in die rigting: 'Goed dan. Ek sien hoe dit is. Twee Papadias om af te haal - een gebraaide BBQ -hoender en spek, en een Italiaans. " Die BBQ -hoender was vir my, en die Italianer vir my vriendin, wat gelukkig naby Papa John's werk en die Papadias kon oplaai sodat ek 'n Papadia -pelgrimstog kon afweer.
Na 22 myl se motorreis was ons Papadias wel, minder as warm, so ons het amper gedoen wat sommige van die werkers van Papa John gehad het reeds klaar daarmee: Ons sit dit vir 'n minuut in die mikrogolfoond. Toe ek sien hoe my vriendin haar eerste hap neem, vra ek hoe dit gaan. Sy trek haar skouers op en antwoord: 'Dit is eintlik 'n groot, gevoude stuk pizza.'
Ek het ingestem nadat ek my eie Papadia gesloop het, maar ek dink ook daar is niks inherent daarmee verkeerd nie. Ek het altyd vasgehou dat as iets goed proe, dit in enige vorm kan vou of stamp, en dit sal nog steeds goed wees - en dit geld ook hier. Ek is beslis nie 'n pizza -kenner nie, maar dit was 'n ordentlike pizza (toebroodjie), en die waarde was groot: dit kos $ 13,05 vir twee Papadias, en elkeen was in wese 'n persoonlike pizza, in twee gevou.
Ek kon egter meer braaisous gebruik het.
'N' Harde boete 'is goed, nie waar nie?
Lauren Vinopal, personeelskrywer: Vir iets wat bestaan ​​uit al die kak wat by Subway lê en niemand wou hê nie - Alfredo -sous, pittige Italiaanse wors, salami, mozzarella -kaas en piesangpepers - sou ek die Italiaanse Papadia 'n harde boete gee. Dit het geproe soos die keer toe ek my Siciliaanse grootouers na die Olive Garden laat gaan het - nie goed nie, nie sleg nie, net verkeerd. Alhoewel dit oor die algemeen hoe ek van my kos hou, is my grootste nadeel oor die Papadia dat dit nie erg genoeg was nie. Miskien was dit omdat ek nie die hele ding geëet het nie, of omdat ek dit nie in die knoffelsous gedoop het nie, of omdat ek my smaak met soveel verwerkte kaasstof vernietig het dat ek soos die 40-jarige klink. maagd praat oor seks as ek kos probeer beskryf, maar toe ek by die Papadia ingaan, het ek niks gevoel nie. En soos met die meeste kos, sal ek dit waarskynlik weer eet as dit my nie doodmaak nie.
Ek was mal oor die Papadia, en nou wil ek dit altyd hê
Tim Grierson, bydraende redakteur: Die enigste ding wat ek nie van die Papadia hou nie, is die advertensies van Papa John wat ek ongeveer een keer per uur op televisie sien.
Behalwe die irriterende stem van die ou, is dit wat dit aan hierdie plekke vervelig maak, dat dit die Papadia groot, lomp en brutaal laat lyk. Dit is eintlik nie hoe 'n Papadia IRL lyk nie. Dit is eintlik 'n redelike groot hoeveelheid toppe in 'n omgevoude pizza. Dit is soos 'n calzone, waarvan ek hou, behalwe dat jy nie drie happies suiwer deeg moet deurmaak om by die vleislike vreugde uit te kom nie.
My Papadia -ervaring is aansienlik verbeter deur my afleweringsbestuurder, wat met graagte my twee toebroodjies vir my gegee het deur te sê: 'Hier is u lekkernye!' Ek dink nie iemand was ooit meer opgewonde vir my om iets te eet nie. Binnekort het ek agtergekom hoekom: Die frikkadelle -pepperoni is basies perfek. Net die regte hoeveelheid kaas, vleis en sous - soveel dat ek nie eers die ekstra marinara -sous wat ingesluit is, regtig nodig gehad het nie. (Leser: ek het dit in elk geval gebruik, dit het die toebroodjie nog beter gemaak.) Die gebraaide braaihoender en -spek was nie so wonderlik nie-kitskos-hoender proe altyd soos vals vullis uit die California Pizza-kombuis, maar die smaakkombinasies was nogtans nog steeds redelik puik. (Bly egter weg van die braaisous, wat verwerk en kankerverwekkend geproe het, net soos die knoffelsous, ek het dit net in die asblik gegooi - die blote reuk daarvan het my laat lus raak.)
Een rede waarom ek van die Papadia gehou het, is dat ek eintlik pizza eet. Ek vou dit byna altyd voordat ek dit in my mond steek. ("It's like having twice as many toppings at once," I rationalize, like a misunderstood genius.) With a regular slice of pizza, the toppings are just, well, on top. If you fold it, though, then the toppings seem to be wrapped around in an exciting, unpredictable way. (Clearly, I'm easily delighted by pizza.) And unlike a lot of the fast-food taste-testing we've done, I didn't feel any after-effect regret (read: diarrhea) from downing the two sandwiches. They're not so monstrously big that it's a challenge to eat them. In fact, they're practically bite-sized — and I've been dying for one ever since.