Vervoer gaan voort om 'n groot deel van die uitstoot wêreldwyd te genereer, selfs as die uitstoot van ander gebiede van die ekonomie val. In die EU, vervoer rekeninge vir rondom 30% van CO2 uitstoot, en styg. Dit is die vervoersektor wat daarop gemik is om die EU se algemene doelwitte vir die vermindering van emissies te ontspoor.
Globaal sal die aantal motors na verwagting deur 2035 verdubbel word, en die lugvervoerbedryf verwag dat sy passasiersvolumes deur 2050 sal verdriedubbel, maar daar is min politieke erkenning van hierdie kwessie.
Intussen het die lugredery en motorbedrywe gaan grootliks politici en die publiek oortuig dat tegnologie alleen hierdie probleem kan oplos, terwyl die gewig van wetenskaplike bewyse suggereer dat tegnologie nie genoegsame vervoervrystellings kan oplewer nie. Daar groei getuienis stel voor dat ons strenger regulasies op vliegtuie en motors benodig, maar daar is geen politieke bereidwilligheid om beperkende beleide in te stel nie.
ons navorsing dui daarop beleid wat volhoubare vervoer sou ondersteun, is grootliks deur Europese beleidsmakers geïgnoreer weens 'n aantal "transporttaboes". Dit is kwessies wat 'n fundamentele hindernis vorm vir die implementering van enige betekenisvolle vervoerverwante klimaatbeleid, geïgnoreer weens hul politieke risiko. As politici 'n norm oortree deur te grap met een van hierdie warm aartappels - selfs as die wetenskap dit duidelik ondersteun - kan hulle gestraf word deur kragtige lobbygroepe, deur eweknieë of by die stembus.
In ons papier, wat in die Journal of Transport Geography gepubliseer word, identifiseer ons 'n reeks vervoertaboes. Vliegtuie en motors is die belangrikste vanuit 'n uitstoot perspektief.
Een voorbeeld is uit Duitsland: alhoewel meningspeilings ten gunste van 'n spoedgrens op die snelweg is, en die belangrikheid van spoedgrense vir die vermindering van koolstofvrystellings goed gedokumenteer is, is geen party bereid om die probleem aan te spreek as gevolg van die verontwaardiging wat daarop volg van motorverenigings, vervaardigers en sommige bestuurders.
Nog 'n taboe is die kwessie van wat bydra tot die volume van vervoer op ons paaie en in ons lug. Dit word swaar geskei teenoor 'n klein aantal mense, meestal uit hoër inkomsteklasse, wat verantwoordelik is vir 'n groot deel van die algehele afstande wat gereis word. Dit is veral duidelik in die konteks van lugreise. Die reispatrone van die hoogs mobiele behoeftes wat aanpak, maar dié van die politieke klasse in mag is geneig om in hierdie hipermobiele groep ingesluit te word. Paradoksaal is die mees omgewingsbewuste ook onder die mees mobiele, maar daar is 'n duidelike onwilligheid onder hierdie deel van die samelewing om minder te vlieg.
Belasting Die Ryk
'N Verdere taboe is dat die meeste maatreëls om die uitstoot van vervoer in die EU te verminder, op die mark is, en so sal die minder welgestelde oneweredige gevolge hê. Byvoorbeeld, motorbelasting is gebaseer op die CO2 prestasie van individuele modelle, maar dit neem nie rekening met ongelykhede in inkomste nie. 'N SUV kan twee keer die hoeveelheid brandstof as 'n klein motor gebruik en twee keer soveel belas word, maar die bestuurder sal waarskynlik verskeie kere die gemiddelde inkomste verdien. Laer inkomstegroepe sal 'n swaarder relatiewe las dra. Die aanpak van hierdie taboe dra dieselfde politieke risiko as die verhoging van inkomstebelastingkoerse in die hoër belastingbande.
Soortgelyke kwessies geld in die konteks van vlieg, waar belasting onevenredig laer inkomstegroepe affekteer, maar is nie hoog genoeg om die mobiliteitspatrone van die dikwels vliegende elite ernstig te belemmer nie. Hulle geniet die gevolge van markverstorings, waar hul vlugte gesubsidieer word deur die vrystelling van internasionale lugreise vanaf BTW. En dus bly die koste van die vlieg, een van die mees omgewings-skadelike vervoermiddels, grootliks eksternaliseer. Die lugdiensbedryf en sy lobbyiste werk hard om die idee te stel dat "mobiliteit vryheid" is, en om sulke mobiliteit deur middel van regulasies te beperk, is niks anders as 'n oortreding van daardie vryheid nie; Nog 'n taboe.
As ons 'n kans om die verlangsaming van die opkoms van vervoer missies in die EU en wêreldwyd, hierdie en nog vele meer vervoer taboes het moet gekonfronteer en oorwin. Ons moet meer navorsing oor hierdie taboes en hoe hulle te werk, sodat sterk ondersteunende bewyse voor politieke leiers kan word. Selfs dan, sal enige verandering moet in die openbaar aanvaarbaar te wees, en die bou van wat ondersteun sal moeilik wees. Na alles, vir 'n groot aantal mense dit sal nog 'n lastige waarheid.
Scott Cohen nie werk vir, raadpleeg om, aandele in of befondsing van enige maatskappy of organisasie wat sal voordeel trek uit hierdie artikel ontvang, en het geen relevante affiliasies.
Dr Scott Cohen is Direkteur van Nagraadse Navorsingsprogramme vir die Fakulteit Besigheid, Ekonomie en Reg en hy koördineer die Applied Philosophy and Society Research Cluster in die Skool vir Gasvryheids- en Toerismebestuur. Scott leer oor vakke wat verband hou met die sosiale wetenskap van toerisme, volhoubare toerisme en toeriste-gedrag. Hy het by die Universiteit van Surrey in 2012 aangesluit as 'n Senior Lektor in Toerisme nadat hy as dosent en dan senior dosent aan die Universiteit van Bournemouth gewerk het.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > Politieke > Politieke druk Verlaat politici onwillig om stappe te doen om vervoeruitstoot te sny