Hermann Hesse Archives - Onwerklik blog
Oktober 18, 2008 Manoj 3 Kommentaar
Ek het nie simboliek kry. Eerder, Ek doen dit kry, maar ek is altyd skepties dat ek kan kry iets wat die skrywer nooit bedoel. Ek dink en te analiseer te veel in plaas van net ligter en geniet wat reg is in die voorkant van my. Wanneer dit kom by die lees, Ek is 'n bietjie soos die toeriste (Japannese kinders, As ek kan myself toelaat om te stereotipeer) wat bly weg kliek op hul digitale kameras dikwels ontbreek die skoonheid en kalmte van wat dit ookal is wat hulle opname vir die nageslag.
Maar, In teenstelling met die toeris, Ek kan die boek weer en weer te lees. Alhoewel ek op soveel vir die tweede keer rond en dink so hard, 'n paar dinge doen deurkom.
Toe ek lees Siddhartha, Ek vra myself as die name soos Kamala en Kamaswami was ewekansige keuses of kenne iets. Na alles, die eerste deel "As" beteken iets soos wêreldgesindheid of begeerte (gierigheid of lus regtig, maar nie met soveel negatiewe konnotasie) in Sanskrit. Is Vasudeva en Givinda regtig gode soos die naam aandui?
Maar, Ek kry voor myself. Siddhartha is die lewe-storie van 'n tydgenoot van Boeddha — oor 2500 jaar gelede in Indië. Selfs as 'n jong kind, Siddhartha het drange om 'n pad wat hom uiteindelik sou neem om redding te streef. as 'n Brahmaan, Hy het reeds die gebede en rituele bemeester. As jy hierdie pad van vroomheid (Bhaktiyoga), Hy sluit aan by 'n klomp van asceten gedrink wat die manier sien om verlossing in soberheid en boetedoenings (waarskynlik Hatayoga en Rajyoga). Maar Siddhartha gou bande van hierdie pad. Hy leer byna alles die asceten gedrink het om hom te leer en besef dat selfs die oudste en mees wyse van hulle is nie nader aan verlossing as hyself. Hy ontmoet dan met die Boeddha, maar nie dink dat hy kon "leer" die wysheid van die roemryke een. Sy pad ondergaan dan 'n metamorfose en neem 'n aardse beurt (wat miskien 'n weergawe van Grihsthasrm of Karmayoga). Hy streef daarna om die lewe te ervaar deur Kamala, die pragtige courtisane, en Kamaswamy die handelaar. Wanneer uiteindelik is hy ten volle gedompel in die giftige vergrype van die wêreld, sy verdrinking gees roep om bevryding daaruit. Hy vind uiteindelik verligting en wysheid van die rivier wat hy gehad het om heen en weer in sy reise kruis tussen die wêrelde van die rykdom en wysheid.
Vir iemand wat simboliek poog, Siddhartha bied dit aplenty.
Hoekom is daar 'n Vaishnava tempel toe Siddhartha besluit om die geestelike pad vir 'n wêreld een af ​​te sien? Is dit 'n toeval of is dit 'n aanduiding van die filosofiese verandering van 'n Advaita lyn om 'n ooglopend Dwaita lyn?
Is die naam Siddhartha (dieselfde as dié van die Boeddha) 'n toeval?
Maak die voël in die hok verteenwoordig 'n siel gevange in Samsara? As dit so is, is sy dood 'n hartseer einde of 'n gelukkige bevryding?
Die rivier van die lewe wat moet gekruis — is dit Samsara self? As dit so is, is die veerman 'n God wat jou sal help om dit oor te steek en die uiteindelike redding te bereik? Hoekom is dit dat Siddhartha het om dit oor te steek om die wêreld van Kamala en Kamaswamy bereik, en steek dit terug na sy uiteindelike verligting? Kamala kruise ook die rivier na sy kant voordat hy op.
Die liefde vir en die ontnugtering in die klein Siddhartha is die laaste ketting van slawerny (Mohmaya) wat volg Siddhartha oor die rivier. Dit is net na die breek die ketting wat Siddhartha is uiteindelik in staat om te ervaar Nirvana — Verligting en bevryding. Is daar 'n klein morele wegkruip daar?
Een ding wat ek opgemerk terwyl die lees van baie van hierdie groot werke is dat ek myself geredelik kan identifiseer met die hoofkarakter. Ek fancy dat ek die eenvoudige grootheid van Larry Darrell, en vrees dat ek in die geheim besit die afskuwelike laag van van Charles Strickland. Ek voel die verontwaardig marteling van Philip Carey of Jay Gatsby. En, seker, Ek ervaar die Goddelike drange van Siddhartha. Maak nie saak hoeveel van 'n stuk elk van hierdie vergelykings kan wees. Admittedly, hierdie self-identifikasie kan sy wortels het meer in my nietigheid as enige waarskynlikheid. Of is dit die genie van hierdie groot skrywers wat karakters so helder en ware te skep dat hulle direk praat met die blote primordiale siel binne ons, gestroop van ons baie lae ego? In hulle, sien ons die verwronge gesigte van ons vermoeide siele, en in hul woorde, Ons hoor die eggo's van ons eie onuitgesproke impulse. Miskien is ons almal dieselfde diep binne, deel van dieselfde gedeel bewussyn.
Een ding wat ek weer geleer uit hierdie boek is dat jy nie wysheid kan leer van iemand anders. (Hoe is dit vir 'n oksimoron?) Jy kan kennis leer, inligting, data — Ja. maar die wysheid — doen nie. Die wysheid is die assimilasie van kennis; dit is die eindproduk van jou gees en siel besig met alles wat jy vind rondom jou, of dit nou die sensoriese data, kognitiewe konstrukte, kennis en verstand oorgelewer van vorige geslagte, of die konsepte wat jy maak vir jouself. Dit is soveel 'n deel van julle wat dit is wat jy jouself, wat is die rede waarom die woord Boeddha beteken wysheid. Die persoon Boeddha en sy wysheid is nie twee. Hoe kan jy dan kommunikeer jou wysheid? Geen wonder dat Siddhartha het dit nie soek by die Boeddha.