Ons het regtig hierdie een opgeskroef, het ons nie. Mazhar Zandsalimi / Unsplash, CC BY-SA
Die belangrikste aspekte van die samelewing word selde aangebied as rou feite en statistieke, en klimaatsverandering is geen uitsondering nie. Van die uitvoering van begrafnisse vir verlore spesies en gletsers tot die bewering dat die beste wat ons kan doen, is pas aan by die naderende ramp, word klimaatsverandering dikwels vertel soos 'n klassieke Griekse tragedie. Foute in die oordeel van die mens stel 'n ketting van gebeure aan die gang wat onvermydelik uiterste lyding en 'n kragtige sin bring van hulpeloosheid om te verander wat ons weet kom.
Op baie maniere is sulke sombere perspektiewe gepas. Miljoene mense is al verplaas of doodgemaak word deur die mens-veroorsaak destabilisering van ons klimaat. En tog, soos omgewingswetenskaplikes en kommunikasie spesialiste wys daarop dat sulke vertellings problematies is omdat dit geneig is om traagheid en angs eerder as aksie te inspireer.
Vertellings van hoop kan dit moontlik maak om die skrif te verander en 'n antwoord te galvaniseer. Maar daar is 'n nog meer geskikte verhaal waarmee ons ons tragiese vertellings kan aanvul: komedie.
Hierdie voorstel mag vreemd lyk. Daar is niks snaaks aan die vooruitsig van die ineenstorting van die omgewing nie. Maar hoewel komedies bedoel is om snaaks te wees, hoef hulle nie lighartig of triviaal te wees nie.
Daar is baie filosofiese benaderings tot komedie komiese gevolge spruit uit ongerymdhede: wanverhoudinge tussen wat ons verwag en wat ons sien. Vir die Franse filosoof Henri Bergson, een van die sentrale ongerymdhede wat in komedie gebruik word, is wanneer die organiese lewe - normaalweg chaoties, veranderlik en aanpasbaar - eerder op 'n masjienagtige manier optree. Bergson argumenteer dat om oor hierdie ongerymdheid te lag, a sosiale hulpmiddel waardeur ons mekaar sagkens berispe omdat hy nie aanpasbaar en buigsaam genoeg is nie.
Bergson brei hierdie idee eksplisiet uit na die manier waarop mense met die natuur verband hou. Hy gee die anekdotiese voorbeeld van 'n dame wat deur die sterrekundige Cassini uitgenooi is om 'n sonsverduistering te sien. Laat arriveer vra sy die sterrekundige om asseblief weer van vooraf te gaan kyk.
Bergson beskryf ook 'n karakter wat in die stad aankom en verneem dat daar 'n uitgestorwe vulkaan in die buurt is: "Hulle het 'n vulkaan gehad en dit laat weggaan!". Hier kom die komedie voort uit die algemene behandeling van die ingewikkelde en ontwikkelende netwerk van lewe as meganies en beheerbaar.
Hierdie soort houding kan belaglik lyk, maar dit bevat 'n dominante benadering tot die aanpak van die klimaatskrisis. Eerder as om te probeer maak minder inbreuk op ons omgewing en as dit toelaat om te herstel, verdubbel baie mense die tegnologiese benutting van die natuurlike wêreld wat ons in die eerste plek in hierdie gemors geplaas het - en sal waarskynlik hou aan om dinge erger te maak.
Bergson se strokiesprotagoniste gedra meganies in verhouding tot die natuur, en ons lag daaroor. Maar as ons oor hulle lag, lag ons ook oor onsself. Dit kan ons help om oor ons optrede na te dink en die absurditeit en ondoeltreffendheid van baie menslike reaksies op die klimaatkrisis te benadruk.
Maar komedies bied meer as net 'n manier van kritiek. Benewens die protagoniste lag ons ook at, komedies bied ook helde waaroor ons lag met. Eerder as om 'n meganiese greep op hul omgewing te hê, is hulle ontvanklik vir die uitdagings van 'n lewende en veranderende omgewing en pas hul optrede en doelstellings daarvolgens aan.
Die antieke filosoof Aristoteles het benadruk dat komiese karakters is gebrekkig, maar nooit heeltemal sleg of kwaad nie. Net so is hul optrede dikwels pateties, maar nie kwaadwillig nie, en komedies word oor die algemeen gedryf deur foute en lompheid. Die Duitse filosoof Georg Wilhelm Friedrich Hegel was van mening dat dit 'n eienaardige sterkte is van komiese protagoniste om in staat te wees om weerstaan ​​mislukking en rampspoed. Hul gebrekkige karakters, hul worsteling met wat die lewe op hulle gooi, en hul volharding teen die kans maak hulle 'n goeie spieël van die menslike toestand.
Komiese figure het dikwels 'n sterk vermoë om ernstige situasies te sien vir wat hulle is, en hulself vir wat hulle is - in 'n posisie van swakheid en kwesbaarheid. Met die oog hierop is hulle nietemin van plan om oënskynlik onmoontlike take te verrig. Dink aan Aristophanes se klassieke komedie, vrede: Trugaios, die hoofkarakter, is 'n eenvoudige dorpeling sonder ekonomiese of politieke mag. Hy is deeglik bewus daarvan dat die herstel van die vrede in Griekeland sy magte ver oortref. Tog dring hy daarop aan om te probeer.
Daar is twee hoofredes waarom hy slaag. Eerstens is die herstel van die vrede 'n kollektiewe poging. Trugaios tree in samewerking met ander op - kleinboere, buitelanders, werkers. Komiese helde vermy dus die problematiese voorstelling van 'regte' helde as uitsonderlike individue wat op 'n unieke manier krisis kan hanteer.
Tweedens is Trugaios bereid om selfs die onwaarskynlikste middele te oorweeg om sy doelwitte te bereik, soos 'n miskewer wat hom na die hemel sal laat vlieg, en hy pas sy benadering voortdurend aan in antwoord op die uitdagings wat hy teëkom. Eerder as om 'n plan meganies te volg, toon sy optrede juis die elastisiteit wat Bergson gedink het, so noodsaaklik was vir wat dit beteken om te lewe.
Ek beveel nie aan dat ons ons van die tragiese en apokaliptiese verhale afwend nie - daar is baie waarheid en waarde vir hulle. Maar ons kan dit goed doen met komiese nadenke oor ons verhouding met die natuur en ons vermoë om op te tree in die aangesig van hopeloosheid. Komedie is nie net 'n manier waarop ons dit kan doen nie verwerk nuus oor klimaatsverandering op 'n minder angswekkende manier. Dit laat ons nadink oor wie ons is en hoe ons dinge in die wêreld doen.
Meer spesifiek, komedie kan uitwys waar daar fundamentele probleme bestaan ​​in ons meganiese en tegnokratiese gedrag teenoor die omgewing. En as ons uiteindelik aan ons eie agentskap dink soos die van komiese helde - nie in beheer van hul omgewing nie, maar tog in staat is om deurmekaar te raak, ondanks hul eie onbekwaamheid en herhaalde mislukkings - kan dit ons help om te volhard met die oog op die oënskynlik onmoontlike take voor ons.
Tragedie beklemtoon die kwesbaarheid van diegene wat hulself in beheer neem. Komedie toon die sterkte van diegene wat hul eie kwesbaarheid erken. Ons het albei verhale nodig om die klimaatskrisis te konfronteer.
Birte Loschenkohl, Marie Sklodowska Curie Fellow, departement filosofie, Universiteit van Essex
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Aanpassing en mitigasie > Hoe komedie ons kan help om die klimaatskrisis aan te pak