Karoo Griffel: In die traan op haar wang
Vir die soveelste maal in die laaste ses maande staan Christelle weer voor die groot, maar baie leë "canvas" op die esel in haar ateljee, kwas in haar hand. Sy wil so graag dit wat nou binne haar siel lê op die doek vaspen. Net soos al die vorige kere staan sy maar net na die doek en staar. In plaas van die wit canvas, sien Christelle eerder 'n spieël waarin sy die laaste paar maande van haar lewe sien afspeel. Oor en oor herhaal gebeure hulself, oor en oor herleef sy weer die pyn. Vergete is die kwas in haar hand. So staan sy vir lang rukke tot sy wakker skrik uit haar gedagte-wêreld. Dan sit sy die kwas neer, gooi die canvas weer toe met die groot lapdoek, en stap kombuis toe. Hier maak sy nou vir haar 'n koppie tee waarmee sy op die voorstoep gaan sit om oor die water uit te staar. Die kalmte van die see maak haar rustig.
Nou gaan haar gedagtes weer terug na die goeie vol dae wat sy en Walter saam gehad het. Hoe hulle mekaar in Frankryk van alle plekke ontmoet het. Sy wat saans daar as kelnerin gewerk het sodat sy bedags kan skilder, hy wat as joernalis by 'n plaaslike koerantjie gewerk het sodat hy sy skryfwerk saans vleuels kon gee in die romantiese vreemde. Twee Suid-Afrikaners, toevallig in dieselfde klein gallerytjie waar 'n bekende skilder se werk uitgestal word. Hulle is later saam daar weg om te gaan koffie drink en tot ounag te sit en gesels. Hoe hul lewens daar ineen geloop het. Daar waar hul liefde geblom het. Hulle was onafskeidbaar, wou letterlik elke oomblik saam spandeer. Toe vra Walter haar om te trou. Sonder om te aarsel het sy dadelik ja gesê. Dit was net hulle twee in 'n klein kerkie op die Franse platteland. Twee vreemdelinge het as getuies geteken.
Dit het als vinnig gebeur. Toe sy haar ouers bel om te vertel, was sy senuweeagtig. Hulle het nog nooit eers van Walter gehoor nie. Soos sy verwag het, was hulle vreeslik ontsteld. Haar pa wou selfs hê dat sy dadelik moet terug kom huis toe. Dit het 'n hele paar weke en baie telefoon oproepe gevat voor hulle dit maar aanvaar het.
'n Jaar later is hulle saam as Meneer en Mevrou terug huis toe. Haar ouers het Walter toe al aanvaar. Hulle het mekaar maar deur middel van SKYPE leer ken en leer respekteer. Walter het 'n goeie werk by 'n tydskrif in Pretoria gekry. Met die geld wat hulle oorsee gespaar het, het hulle nou 'n drie-slaapkamer huis gekoop. Een slaapkamer is ingerig as Christelle se ateljee, die ander as Walter se studeerkamer en die ander as hul slaapkamer. Walter het gou naam vir homself gemaak by die tydskrif en as skrywer van kortverhale. Sy as kunstenaar. Sy het gereeld uitstallings gehou en haar werk het goed verkoop. Toe het Walter aan sy boek begin werk. Dit het meer as 'n jaar geneem waarin hy nagte om in sy studeerkamer gewerk het.
Hul verhouding het steeds gegroei en hulle was nader aan mekaar as ooit. Toe die boek klaar was, het 'n uitgewer dit dadelik opgeraap. Dit was 'n reuse sukses. Die boek was vir meer as vyf maande eerste op die top drie lys in die land. Die uitgewer moes herdruk en weer druk om in die aanvraag na die boek te voldoen. Die inkomste uit die boek was meer as wat hulle ooit van kon droom. Walter het sy werk by die tydskrif bedank en hul huis met meubels en al verkoop. Hulle het hulself toe hier aan die weskus in St. Helena Baai kom vestig. Hulle het self die huisuitleg beplan en toe laat bou. Twee slaapkamers, badkamer, kombuis, leefkamer en een groot ateljee met kaggel en groot vensters wat reg op die see uitkyk. Saam-saam het hulle by al die tweedehandse en antieke winkels omgery op soek na die perfekte meubelstukke vir hul droom huis. Hulle het die ateljee gedeel, omdat hulle dan meer tyd bymekaar was. Sy met haar verf- en hy met sy skryfwerk. Oor die volgende drie jaar het daar nog twee blitsverkopers gevolg. Christelle se kuns het ook beter verkoop as ooit. Hulle was baie gelukkig saam en finansieel sterk.
Terwyl Christelle so sit en terugdink het, het die weer gedraai. Die swaar wolke kom uit die see uit aangerol en die wind het opgesteek. Die see is nou donker en die branders sommer groot. In teenstelling met die oggend se mooi weer, skep dit nou 'n somber prentjie. Dit het ook Christelle se gemoed gedraai. Sy onthou weer die oproep van die uitgewer – die groot geleentheid. Walter moes stad toe om 'n boek tekening by Stellenbosch se Woordfees te gaan hou. Dit is goed vir verkope het die uitgewer gesê. Christelle het nog voorgestel dat hy die vorige middag ry, maar Walter wou nie. Hy is vroeg die volgende oggend daar weg. Sy het hom nog gemaan om versigtig te ry. Hulle weet albei hoe gevaarlik die Weskuspad so vroeg oggend kan wees. Mistigheid wat veroorsaak dat jy nie verby jou motor se neus kan sien nie.
Toe die telefoon twee ure later lui, was sy baie verbaas. Kan dit Walter wees wat al by sy bestemming aangekom het? Dan het hy mos te vinnig gery. Sy was sommer vies toe sy antwoord. Maar dit was nie Walter nie. Dit sal nooit weer Walter wees nie. Kop-aan-kop botsing in die mis het sy lewe geneem. Christelle was stukkend. Haar ouers wou hê dat sy na die begrafnis vir eers by hulle kom bly. Sy is dadelik alleen terug na haar huis toe. Sy wou by haar en Walter se huis wees, tussen hulle goed. Die bekende goed wat haar aan Walter laat dink. Dit is nou al ses maande gelede.
Die reën het nou begin val, en Christelle staan op en stap na binne. Sy maak die deur veilig toe teen die storm. In die ateljee sien sy dat die wind die doek waarmee sy die canvas toegegooi het, afgewaai het.
Sy staan weer voor die canvas op die esel. 'n Traan rol oor haar wang. Sy sien dit in die refleksie in die venster wat nou met die lig van binne soos 'n spieël lyk. Skielik stap sy na die kwaste toe kry haar verf uit en begin verwoed werk. Toe sy amper agt ure later van die canvas af terug staan, kyk sy vol vrede na die skildery voor haar. Dit is die lyn van 'n vroue wang, met die swanger traan wat daarteen afrol. Uit die traan kyk die bekende vriendelike gesig van Walter na haar terug. Die glimlag in die oë verseker haar dat als nou beter sal gaan. Dat sy klaar gerou het en dat sy maar net die mooi van hul lewe saam hoef te onthou.