Met die aanvang van die nominasiestryd, toe ’n groot aantal kandidate hulle as Republikeinse kandidaat verkiesbaar gestel het, was Donald Trump se naam onder dié uitgelese groep dikwels ietwat as grap beskou. Gou het ’n bekende koerant ook laat blyk dat as iemand nuus oor Trump se veldtog wil lees, moes dit in die vermaaklikheidsafdeling van die koerant gesoek word.
Clinton het self toegetree met ’n onderrok wat baie ver uithang. Bykomende negatiewe bagasie was die feit dat sy met die erg kwesbare Bill Clinton getroud is, en ontstellende berigte oor die Clinton-stigting (wat nie van gister af negatiewe nuusdekking geniet nie) die lig gesien het.
Dit lyk of daar nou ’n paniekerigheid onder ’n deel van die ANC se establishment losgebars het, maar dit word in Afrikanergeledere grootliks getemper deur faktore soos die Solidariteitbeweging se Plan B en wat daarop volg – iets wat Max du Preez bitter ’n “staatskaping” deur Solidariteit noem.
Seker die verkeerdste ding nou vir ’n opposisieparty is dat sy verkose raadslede ’n “breuk” van gemeenskapsbetrokkenheid vat, want in hierdie politieke harwar soek baie kiesers ’n soort politieke omarming wat op “omgee” dui.
In Suid-Afrika en die VSA word nou daagliks nuwe politieke ruimtes en metodes in die politieke bos uitgekap. Die dweep met die nuutheid hiervan, en die vergeet van lesse van gister, kan egter hard byt as die nuutjie oorgewaai of selfs suur geword het.
Die Yanks bevind hulle in ‘n netelige posisie. Ek weet nie hoe twee vrot appels bo in die mandjie beland het tydens hulle nominasieverkiesings nie.
Kan die beker ons nie maar verbygaan nie. Dis nou wat Clinton aan betref. Dit sal wees soos in SA, kan nie wag vir die dag dat die ANC nie meer die land regeer nie. Ek wens ek kon soos ‘n Rip van Winkel ‘n klomp jaar later wakker word, met nuwe bloed aan die stuur.