Toekomstige ruimtevaarders sal Mars besoek. Shutterstock / Vadim Sadovski
Vir die eerste keer in 11 jaar werf die Europese Ruimteagentskap (Esa) nuwe ruimtevaarders. Aansoeke open op 31 Maart 2021 vir agt weke, gevolg deur 'n ses-fase keuringsproses om die volgende generasie Europese ruimtevaarders te identifiseer.
Teen 2030 sal mense weer op die maanoppervlak loop, na Mars reis en moontlik vakansies onder orbitale geniet. Die nuwe ruimtetydperk sal ons almal enorme voordele bied. Dit sal tegnologieë stoot as ons maniere vind om volhoubaar buite die planeet Aarde te leef, dit sal opwindende werk skep en nuwe maatskaplik-ekonomiese geleenthede genereer.
Die werwing van nuwe ruimtevaarders is die eerste stap in hierdie nuwe era van menslike ruimtelike verkenning. Baie mense het al van kindsbeen af ​​daarvan gedroom om 'n ruimtevaarder te word, maar het u wat nodig is?
Om 'n ruimtevaarder te word is nie eenvoudig nie en ook nie maklik nie. Esa is op soek na kandidate met verskillende profiele en agtergronde. Daar is egter 'n paar minimum vereistes.
Die kandidate moet kundig wees in wetenskaplike vakgebiede, met 'n universiteitsgraad in fisika, biologie, chemie, wiskunde, ingenieurswese of medisyne. Hulle moet oor bedryfs- en leierskapsvaardighede beskik en verkieslik vliegervaring hê. Daar is egter baie ander vaardighede wat 'n ware aanwins kan wees vir seleksie, soos wilderniservaring, spanwerk en aanpasbaarheid, selfbeheersing en taalvaardigheid.
Hierdie keer stel Esa sy kriteria ten opsigte van die fisieke vermoë van aansoekers oop en moedig diegene met liggaamlike gestremdhede aan om aansoek te doen as hulle andersins die wetsontwerp pas. Dit is deel van 'n projek wat ondersoek instel na die beste manier om ruimtevaart aan te pas vir gestremde ruimtevaarders.
Die fisiese uitdagings
Vooruitgang in tegnologie het ons nie net in staat gestel om mense in die ruimte te lewer nie, maar ook om in die ruimte te leef.
Hierdie langer ruimtemissies bied egter baie groter uitdagings vir die gesondheid en prestasie van die mens as die uitdagings wat ruimtevaarders tans in die gesig staar. Ongekende afstand, duur, isolasie en toenemend outonome bewerkings sal gekombineer word met lang blootstelling aan 'n ander soort swaartekrag op die aarde - soos gewigloosheid of die gedeeltelike swaartekrag op die Maan en Mars.
Ruimte is 'n vyandige omgewing vir menslike gesondheid, met ekstreme temperatuur, gebrek aan atmosferiese druk, mikrogravitasie, kosmiese sonstraling en galaktiese straling en mikrometeoriete met hoë spoed.
Bestraling word oorweeg een van die mees bedreigende gevare in die ruimte. Op aarde beskerm die magneetveld en atmosfeer van die planeet ons teen die meeste deeltjies waaruit die ruimtelike stralingsomgewing bestaan. Selfs kort blootstelling aan ruimtebestraling kan uiters gevaarlik wees vir die gesondheid. Daar is getoon dat bestraling die risiko van kanker verhoog, die sentrale senuweestelsel beskadig, kognitiewe funksies verander, motoriese beheer verminder en gedrag beïnvloed.
Om van die swaartekrag van die aarde na die ander oor te gaan, is ook lastiger as wat dit klink. Blootstelling aan nie-aardse swaartekrag lei tot dramatiese strukturele en funksionele veranderinge in die menslike fisiologie, insluitend veranderinge in die kardiovaskulêre, neurale en muskuloskeletale stelsels.
By die toetreding tot mikrogravitasie word druk byvoorbeeld uit die liggaamlike weefsels verwyder, wat vloeistowwe vanaf die bene na die bolyf en kop laat migreer - u het ruimtevaarders dalk opgemerk opgeblase gesigte. As gevolg hiervan word die gesig slegste as gevolg van die drukveranderings in die brein. Veranderinge is opgemerk in die spiere wat krimp en ekstra weefsels absorbeer weens hul gebrek aan gebruik, en in die bene wat ongeveer 15% van hul strukturele digtheid verloor.
Ruimtevaarders sal eksperimente moet doen. NASA
Die geestelike uitdagings
Van die belangrikste probleme waarmee mense in langtermynvlugte te kampe het, is die kognitiewe, sielkundige en psigososiale uitdagings. Om in 'n beperkte ruimte te woon, ver van die huis af, in swaartekrag, vir lang tydperke met ander mense, is nie 'n maklike taak nie.
Die hantering van mikrogravitasie is uiters moeilik vir die menslike brein. Gedurende hul eerste paar dae van gewigloosheid ervaar tussen 40% en 60% van die ruimtevaarders 'n toestand wat genoem word ruimte aanpassingsiekte. Dit veroorsaak simptome van duiseligheid, vertigo, hoofpyn, koue sweet, moegheid, naarheid en braking. Gevolge wissel van ligte ongemak tot verswakte kognitiewe prestasie. Om hierdie rede, nee aktiwiteite buite voertuie or ruimtewandelings word toegelaat gedurende die eerste paar dae van ruimtemissies.
Psigososiale veranderinge is ook in ruimtevaarders waargeneem. Sommige het 'n verminderde kommunikasievermoë getoon, minder interaksie met ander bemanningslede en die neiging om meer op hulself gefokus te wees. Motiverende agteruitgang, moegheid en sosiale spanning kan maklik veroorsaak word deur isolasie en opsluiting in 'n buitengewone, veeleisende en lewensbedreigende omgewing.
Dit is dus nie verbasend dat die aandag wat ruimteagentskappe gee aan kognitiewe en sielkundige vereistes gee wanneer nuwe ruimtevaarders gekies word nie. Kandidate moet goeie redenasievermoë, geheue en konsentrasie, die vermoë om met ander te werk, lae aggressie en emosionele stabiliteit demonstreer om die vlak van stres en noodgevalle wat tydens ruimtevaart kan ontstaan, die hoof te bied.
Ruimtevlug met lang duur het 'n menigte uitdagings aan bemanning in die ruimtelike omgewing geopenbaar. Jare van fisiese en sielkundige opleiding, sowel as mediese en operasionele ondersteuning tydens vlug, sal ruimtevaarders toerus met uitstekende hulpmiddels om die spanning van die ruimtevaartomgewing die hoof te bied. Dit is nie 'n maklike werk nie, maar beslis 'n eenmalige geleentheid.