Daar is ‘n oordra van beloftes en hoop wat ons verplig (of verbind) tot ‘n gegewe menswaardigheid, en in ‘n sekere sin verleen dit waarde en betekenis aan ons lotsbestemming… / Die mensdom lewe in elke individu, en elke individu – as hy of sy haar of hom met die lewe vereenselwig – het ‘n aandeel aan die avontuur van die mensdom wat integraal deel is van ‘n veel groter en grootser avontuur: dié van die lewende heelal in wording. » Trekke van wat al tot afslyting toe as postmodernistiese literatuurkenmerke bestempel is (en ek leen so stuk-stuk uit Hein Viljoen en Chris van der Merwe se Alkant Olifant. ‘n Inleiding tot die literatuurwetenskap), deurspek dus (die lees van) oogensiklopedie: onbepaaldheid (betekenisfragmentering en -onsekerheid); die gevolglike aktiewe rol van die leser in die konstruksie van die teks; beklemtoning van die ironiese en absurde; die problematisering en radikale relativering van werklikheidsbelewing en van die grense tussen literêre genres; vooropstelling van intertekstualiteit (besonder opvallend gemaak in die reeks “sewe dubbelsinnighede”) en van vasgevangenheid in taal (en literêre vorme, byvoorbeeld vooropgestel in die herhaaldelike benutting van die Shakespeariaanse sonnetvorm in die bundel).