Is dit waar dat Middeleeuse dorpe nie name gehad het nie? - Geskiedenis Podcasts - 2021
Is dit waar dat Middeleeuse dorpe nie name gehad het nie?
Onlangs het ek 'n sekere boek oor die Middeleeue gelees wat baie gewild was onder leke, maar wat deur professionele medievists in minagting beskou word. Eintlik het ek nie die boek se ontvangsgeskiedenis geken voordat ek dit klaar gelees het nie, en ek het dit benader as tabula rasa.
Ek is self nie 'n professionele historikus nie, maar ek weet hier en daar 'n paar dinge, so ek het self 'n paar van die opvallende foute raakgesien (en sommige het ek natuurlik gemis).
Een punt waarvan ek amper seker is, is 'n fout, maar ek wil u hieroor navraag doen: die boek het dit beweer
[...] dorpe was gereeld […]
Is dit waar dat Middeleeuse dorpe nie name gehad het nie? Is daar argiefbewyse met lyste van dorpe of so iets?
My fokusgebied is Middeleeuse Brittanje (ek het 'n boek geskryf oor middeleeuse name wat in Yorkshire voorkom), en in hierdie konteks kan ek getuig van dorpe en selfs kleiner plekke met name. En daar was baie van hulle. Net 'n vinnige skandering deur 'n landgoedhof gee u baie plekname, soms van plekke wat vandag in groter stede opgeneem is, en soms van plekke wat ons vandag nie eens kan identifiseer nie.
'N Ander ding om op te let by die hofrol is dat, hoewel mense nie noodwendig lang afstande afgelê het nie, hulle steeds in die omgewing gekom het. Let op mense van verskillende sosiale vlakke wat van baie dorpe deur die (nogal groot) landgoed reis om in die hof te verskyn.
Kyk ook na Engelse vanne. (Hier is 'n lys met 'n hele paar.) 'N Groot aantal daarvan is afkomstig van plekke waar 'n individu gewoon of gewerk het of andersins tyd deurgebring het. Hulle verwys na dorpe, plase, velde, geografiese kenmerke, geboue en meer. Die noem van plekke is bykans universeel, sowel as histories, ten minste in die kulture wat ek bestudeer het.
Ek sou graag die konteks van die boekverklaring wou sien - miskien is dit in die konteks meer sinvol (daar moes 'n rede gewees het, en daar is 'n woord wat 'gereeld' moontlik maak), maar uit konteks is dit net klink baie vreemd.
Geredigeer om meer by te voeg:
Google sê dit kom van William Manchester 'N Wêreld wat slegs deur vuur aangesteek word. Dit is 'n meer volledige aanhaling:
'Omdat die meeste boere geleef en gesterf het sonder om hul geboorteplek te verlaat, was daar selde 'n etiket nodig behalwe One-Eye, Roussie (Redhead), of Bionda (Blondie), of dies meer.
'Om dieselfde rede was hul dorpe dikwels onheilig. As oorlog 'n man selfs 'n entjie van 'n naamlose dorpie af neem, was die kans klein dat hy daarheen sou terugkeer; hy kon dit nie identifiseer nie, en dit was feitlik onmoontlik om alleen terug te vind. Elke gehuggie was ingeteel, geïsoleer, onbewus van die wêreld buite die bekendste plaaslike oriëntasiepunt: 'n spruit, meul of 'n hoë boom wat deur weerlig getref is. "
Dit val my op as ... merkwaardig clueless, en veral 'n blik op Middeleeuse mense deur 'n gebrekkige moderne lens.
(Dit is wel so dat mense soms ook met een naam bekend was. Maar nog voordat oorerflike vanne wyd gebruik is, het u baie, indien nie die meeste, mense onder 'n gegewe naam en 'n bynaam gehad wat verwys na hul ouerskap, of beroep, of voorkoms of persoonlikheid. En in teenstelling met Manchester se bewering elders op daardie bladsy, was dit nie net die adel nie.)
Sommige dorpe het geskiedenis en dus name wat terugkeer na die antieke Romeinse tyd. 'N Voorbeeld hiervan is Matreium in die Oostenrykse Alpe, 'n klein dorpie toe en nou. Die stelling dat middeleeuse dorpe nie name gehad het nie, kan dus in absolute sin nie waar wees nie.
Of dorpe wel was gereeld onnosel (soos die woordelikse aanhaling beweer), is ek nie seker nie. Aangesien daar nog geen nasionale posstelsels was om oor te praat nie, was daar miskien geen doel met 'n eenvormige benaming van elke dorp se domein nie. Maar plekname moes deur individue gebruik gewees het: dit lyk asof dit 'n duidelike besorgdheid is oor basiese menslike diskoers (bv. "Waar kom jy vandaan?", Ens.)
Baie dorpsname kom uit die Middeleeue, so ja, dit het bestaan. 'N Voorbeeld van die oorsprong van sulke name kan die gewone beroep van sy inwoners wees. Dit het natuurlik gelei tot die bestaan ​​van verskeie dorpe met dieselfde naam in 'n groter gebied. Poolse Wikipedia a bied 'n goeie lys van sulke name gevolg deur beroepe, maar dit is slegs 'n voorbeeld, aangesien daar baie meer was. Volgens hierdie artikel was daar tussen die 10de en 13de eeu meer as 150 sulke name van dorpe rondom die Klein -Pole -streek en meer as 110 in die gebied Silezië.
Wat kenmerkend is, het grammatikale vorme van die dorpe se name mettertyd verander. Voor die 13de eeu het hulle gewys op mense wat in die dorp gewoon het. In die 13-14de eeu verander hulle die manier waarop hulle na die naam van die dorp kan verwys, wat natuurlik verband hou met die verlies van sy unieke, professionele karakter.
Natuurlik het baie dorpe hul naam mettertyd verander. Dit kan ook gebeur as mense die verbinding met die vorige naam verloor (bv. 'N spesifieke beroep bestaan ​​nie meer nie).
Middeleeuse dorpe in Brittanje het beslis name gehad. Selfs voor die Domesday -opname, uitgevoer onder William the Conquerer kort na sy oorname van die Engelse troon, het dorpe en dorpe name gehad. Landelike gebiede is ook vernoem, dikwels weens geografiese kenmerke, die plaaslike Heer of die Kerk (byvoorbeeld Kirkby). Voormalige Romeinse fortdorpe was bekend (is nog steeds bekend) met plekname wat eindig op -chester, -caster en -cestre. Sommige plekke is bekend uit geskrewe bronne met name uit die pre-Romeinse (Ystertydperk) tyd tot in die moderne era. Neem êrens soos York; dit was by Angelsakse bekend as Eorfic en Vikings as Jorvic. Albei voor die 11de eeu.
Daar is 'n greintjie waarheid in wat Manchester sê. Eerstens moet u besef dat die bevolking in die Middeleeue baie meer landelik was en dat mense meer versprei was as nou. Daar is letterlik honderde klein troppe vir elke stad. Baie hiervan sou geen naam hê nie, of 'n onmiddellike naam hê wat plaaslik gebruik is.
Dit is nie net 'n Middeleeuse verskynsel nie. As u aandag gee, sal u agterkom dat dieselfde situasie vandag heers. Baie klein gemeenskappe, veral in landelike gebiede, het geen naam nie. Byvoorbeeld, noord van die Cazenovia -meer in New York is verskeie klein woongemeenskappe met hul eie begraafplaas en lughawe, maar nie een hiervan het 'n amptelike naam nie.
In die ou Weste was dit 'n grap as 'n stad 'te klein was om 'n naam te hê'. Soms gee hulle plaaslike grapname aan verbygaande dorpe, soos 'Dirtpatch' of so iets.
Frankryk is berug omdat dit klein dorpies sonder name het. Tydens die Tweede Wêreldoorlog was dit 'n werklike probleem, want Amerikaanse soldate sou instruksies kry soos 'gaan 5 myl en draai links by die volgende dorp', en dan draai hulle na die verkeerde dorp omdat baie van die kleiner dorpe geen name het nie, sodat u moes raai watter dorp bedoel is. Tans het baie van hierdie dorpe name gekry, maar in 1944 was dit anders.
U kan ook die naamlose dorpsverskynsels ervaar deur na landelike Afrika te gaan.
Baie dorpe en dorpe het hul naam gekry van die regerende familie, die eienaars van die dorp.
Die stad Bronkhorst in die Gelre -domein in Nederland is byvoorbeeld vernoem na die familie Bronckhorst (ou spelling, die C is intussen laat val) wat oor die gebied geheers het en sy kasteel daar gehad het. Die bewaring is waarskynlik die eerste keer gebou in die 1100's, toe die here van Bronckhorst daar aan bewind gekom het.
Fantasie -name, sonder 'n verband met die omgewing of geskiedenis/politieke situasie van 'n stad, was waarskynlik nogal minder algemeen.
1) Ek dink ons ​​neem Manchester hier uit verband:
Die aanhaling begin:
'Omdat die meeste boere geleef en gesterf het sonder om hul geboorteplek te verlaat, was daar selde 'n etiket nodig behalwe One-Eye, of Roussie (Redhead), of Bionda (Blondie), of dies meer.
"Hulle dorpe was gereeld om dieselfde rede onskuldig ...
Dit is 'n paar jaar sedert ek die boek gelees het, maar dit is duidelik dat Manchester praat oor name vanuit die perspektief van die kleinboere wat daarin gewoon het en nie op iemand anders nie. Hulle het min of geen rede om na hul dorp te verwys deur iets anders as 'ons dorp' as wat hulle vanne nodig gehad het om individue te identifiseer nie.
Manchester het nie bedoel dat die dorpe letterlik nooit deur iemand genoem is nie. Hy het bedoel dat die boervoorspelling oor die wêreld so klein was dat hulle individueel nie name nodig gehad het wat individue of hul dorp identifiseer nie aan mense wat ver van die dorp self is.
Ons vergeet dit:
1) kultuur en taal is in die Middeleeue volgens die klas gestratifiseer, die nasiestaat waarin elke sosiale klas van die staat van die etniese groep was, het nog nie ontwikkel nie. Dit het beteken dat edeles een taal praat, die stedelike middelklas 'n ander en die boere nog 'n ander. Gebrek aan direkte kommunikasie het die plaaslike variasie van dieselfde taal baie ekstrem gemaak.
Die plaaslike belastingboer uit die stad het dus ongetwyfeld 'n naam vir elke klein dorpie, en miskien het die administrateurs vir die edeles 'n ander, maar dit beteken nie dat die kleinboere in die dorp weet wat die naam is of die taal praat nie. naam was in.
Mense noem dinge as etikette. Dieselfde kan soveel name hê as wat daar redes is om dit te benoem. Daar bestaan ​​nie iets soos 'n ware kanonieke naam nie.
2) Daar was geen kwantitatiewe ruimtelike kaarte nie.
Kyk na die Doomsday -boek. Dit is nie 'n kaart nie, dit is 'n lys van eiendomme en oorlewende bevolking met vae ruimtelike afleidings van relatiewe rigting en afstand. As u net die Doomsday -boek gehad het, kon u nie 'n kaart van Engeland herskep nie en ook nie na 'n klein plek wat in die boek genoem word, met betroubaarheid navigeer nie.
Alle navigasie, selfs op see, is uitgevoer deur opeenvolgende bakens. Mis een en jy was verlore. Om na 'n spesifieke dorp te navigeer, moet u dit presies ken en volg, 'n spesifieke reeks landmerke maak die regte draai by elkeen.
3) Mense wat eintlik kennis dra van die breër wêreld, sal waarskynlik nie moeite doen om 'n verlore boer te help nie. Hy sou iemand van sy eie sosiale klas, ten minste uit sy algemene gebied, moes vind, die persoon as sodanig identifiseer en dan probeer om hulp te vra.
U is dus 'n boer wat u tuisdorp daagliks 'ons dorp' noem. Miskien het u gehoor dat iemand anders dit iets of die ander noem in 'n taal en dialek wat u nie verstaan ​​nie. Dan kom 'n leër deur, bind jou, blinde vou jou, slaan jou en hou jou honger en ontwater terwyl hulle in 'n ewekansige rigting marsjeer. Vergeet u plaaslike bakens vir slegs een tak en u is verlore.
Watter kant toe hardloop hulle as hulle jou laat gaan? Vir wie vra jy hulp? Die edeles wat u in die eerste plek beïndruk het of hul bediendes? Vra om die eksemplaar van die plaaslike weergawe van die Doomsday -boek te sien, want ... o wag, ongeletterd. Maak in elk geval nie saak nie, want hulle kan jou nie verstaan ​​nie en kan nie die moeite doen om dit te probeer nie.
U sal waarskynlik 'n werklike ketting van medeboere moet vind, 'n gevangene, 'n plaasbewoner wat weet dat iemand 'n entjie verder weggevang het, 'n ander een, ensovoorts, totdat u die ketting terug kon volg na iemand wat op spoegafstand van u huis gewoon het. Hoe waarskynlik was dit?
Die dorp kan dosyne name hê en elke publieke rekord wees en bekend in die hele land om redes wat die boer onbekend is, maar as die boer dit nie kan inlig nie hy weet oor die dorp met wat verre buitestaanders weet, kan hy nie sy pad huis toe vind nie.
25 Fantastiese feite oor die Middeleeuse lewe in Engeland
Daar is soveel cliches wat verband hou met die Middeleeuse tydperk, veral Engeland wat gewoonlik in geskiedenisboeke verskyn, en uiteindelik baie snaakse verkeerde en wanopgestelde idees bied oor die donker eeue waarna ons almal verwys as die ' Middeleeuse tydperk '. Ernstig, u moet weet dat Engeland in die Middeleeue nie net oor ridders gegaan het in die skitterende wapenrusting, Merlin soos towenaars, hekse en onbeskaamde boere nie!
Die lewe in die Middeleeuse Engeland was nie heeltemal donker of onaangenaam nie. Dit het 'n paar amusante gebruike gehad wat mense gevolg het, en die boere bestaan ​​toe nog nie ….verrassend …reg !! Om u verder te interesseer, laat ons u versameling van 25 feite oor die Middeleeuse Engeland ten toon stel wat u tot geen grense sal skok of verdoof nie! Lees dit graag!
Het die middeleeuse here die reg van die eerste nag met die plaaslike bruide gehad?
Het die middeleeuse here werklik die "reg van die eerste nag" gehad - dit wil sê die reg om die eerste bruide te wees? Dit het in die film verskyn Braaf hart, en ek weet dat ek ander verwysings daarna gesien het. Ek sê nie dat die groot skote nie voordeel getrek het nie, maar ek kan nie glo dat dit 'n algemeen aanvaarde gewoonte was nie, nog minder 'n wet.
My gevoel presies. Dit is een ding om met die plaaslike meisies te gaan. Dit is iets anders om die samelewing as geheel te oortuig dat dit 'n gawe idee is. 'Sekerlik, skat, ons kan trou, maar eers moet u die rumba doen met 'n ou met slegte tande.' Dink u ook nie dat hierdie polis 'n paar risiko's inhou as die verrassingselement verlore gegaan het nie? Toegegee vroue was veronderstel om die swakker geslag te wees, maar hulle het geweet hoe om vis te filet.
Die reg van die eerste nag - ook bekend as jus primae noctis (wet van die eerste nag), droit du seigneur (die reg van die heer), ensovoorts-was al eeue lank die onderwerp van humor in die kleedkamer en 'n taamlike hoeveelheid wetenskaplike debat. Voltaire veroordeel dit in 1762, dit is 'n plottoestel in Beaumarchais se Die huwelik van Figaro, en verskeie ou geskiedenisse verwys daarna.
Die 16de-eeuse kroniekskrywer Boece sê byvoorbeeld dat die Skotse koning Evenus III in die ou tyd bepaal het dat "die heer van die grond sal die meisiehoof het van alle virginis wat dieselfde woon". Dit het vermoedelik honderde jare aangehou totdat Sint Margaret die here oorreed het om die jus primae noctis met 'n bruidsbelasting.
Nie waarskynlik nie. Skeptici wys daarop dat (1) daar nooit koning Evenus was nie, (2) Boece het baie ander dinge in sy verslag bevat wat duidelik mities was, en (3) hy het lank na die beweerde gebeure geskryf.
Die verhaal is oral dieselfde. As u die gewilde verhale glo, het die droit du seigneur eeue lank in groot dele van Europa geheers. Tog het gedetailleerde ondersoeke van die beskikbare rekords deur betroubare historici gevind dat "geen bewys is dat dit bestaan ​​in wetboeke, handveste, dekretale, verhore of woordelyste nie", sê 'n geleerde. Geen vrou het ooit kommentaar gelewer op die praktyk nie, ongunstig of andersins, en geen rekening identifiseer ooit 'n vroulike slagoffer by die naam nie.
Dit is waar dat daar in sommige feodale jurisdiksies iets bekend was as die culagium, die vereiste dat 'n boer toestemming van sy heer kry om te trou. Dikwels vereis dit die betaling van 'n fooi. Sommige sê dat die fooi 'n oorblyfsel was van 'n vroeëre gewoonte om die heer af te koop, sodat hy nie fisies met die bruid kon deelneem nie.
Net so het kerklike owerhede in sommige streke 'n fooi geëis voordat 'n nuwe man by sy vrou kon slaap. Sommige meen dat dit beteken dat die geestelikes ook eens die reg van die eerste nag uitgeoefen het. Maar kom nou, hoeveel eerste aande kan een vrou hê? Wat het hierdie ouens gedoen, neem 'n nommer?
Die meer waarskynlike interpretasie is dat die culagium was 'n poging van die edeles om seker te maak dat hulle nie hul slawe verloor deur 'n huwelik met 'n buurman nie. Die kerklike huweliksgeld is intussen blykbaar deur pasgetroudes betaal om uit die kerklike vereiste te kom vir 'n drie-dae voorafgaande wagtydperk. (U was veronderstel om gedurende hierdie tyd te bid en in die regte gemoedstoestand te kom. Ek dink hulle het gedink 'n leerteddy sal dit nie doen nie.)
Het die droit du seigneur elders in die wêreld bestaan? Miskien in sommige primitiewe samelewings. Maar die meeste bewyse hiervoor is pateties lam - onbetroubare rekeninge van reisigers, ens.
'N Paar houe beweer dat ons geen duidelike bewyse het dat dit die reg van die eerste nag is nie het nie bestaan. Maar ek sou sê dat die meeste betroubare historici vandag saamstem dat die jus primae noctis, in Europa in elk geval, was streng 'n manlike fantasie.
Niks hiervan dui daarop dat mans aan bewind hul posisies al dan nie gebruik het om seks van vroue af te dwing nie. Maar van wanneer af het sommige met 'n swaard gekruip ('n geweer, 'n kantoor, 'n boor van sersant) dat hy 'n wet nodig het om verkragting te regverdig?
Daar was min dorpe in die Middeleeuse Engeland, en dié wat bestaan ​​het, was volgens ons standaarde baie klein. Die meeste mense in Middeleeuse Engeland was dorpsboere, maar godsdienstige sentrums het wel mense aangetrek en baie het tot dorpe of stede ontwikkel.
Buite Londen was die grootste dorpe in Engeland die katedraalstede Lincoln, Canterbury, Chichester, York, Bath, Hereford, ens. Dat hierdie stede groot was, kan verduidelik word bloot omdat dit katedraalstede was. Hierdie stede het allerhande mense gelok, maar veral handelaars en pelgrims. Na die dood van Thomas Becket in 1170 word die katedraal van Canterbury 'n baie spesiale pelgrimstog wat jaarliks ​​deur duisende mense besoek word.
Die Domesday Book van 1087 slegs ses dorpe by sy ondersoek ingesluit. Teen die tyd van die Middeleeuse Engeland het ons nie akkurate syfers vir hierdie dorpe en stede nie, aangesien daar nooit getel is oor die bevolking nie en die syfer gedurende die jaar in alle groot dorpe en stede sou verander het.
Die groot markbeurse sou 'n toename in die bevolking gehad het, en dit kan heel moontlik gedaal het nadat een klaar was. Belastingregisters - soos die een wat gehelp het om die Boereopstand van 1381 - was onakkuraat, soos diegene wat daarmee kon wegkom om nie te registreer nie! As u nie op 'n belastinglys was nie, hoef u nie belasting te betaal nie.
Middeleeuse dorpe het geneig om te groei rondom gebiede waar mense maklik kon ontmoet, soos kruispunte of riviere. Stede het meer water nodig as dorpe, dus was 'n nabygeleë watertoevoer noodsaaklik. Riviere voorsien die water wat gebruik word om te was en te drink, en dit word gebruik om riool te verwyder (as dit nie bloot in die strate gegooi is nie).
Dorpsmense het na die dorpe gekom om handel te dryf, daarom moes diegene wat in beheer was van 'n stad, doen wat nodig was om te verseker dat hul stad veilig was. Baie dorpe het groot heinings om hulle laat bou en die hekke van hierdie heinings is snags gesluit om ongewenste dinge uit die weg te ruim. Stede soos York en Canterbury het stadsmure gehad wat dieselfde doel dien - maar 'n stad sou nie genoeg rykdom gehad het om so 'n duur beskerming te bou nie.
'N Suksesvolle stad het baie handelaars daarheen gelok. Baie dorpe is in besit van 'n heer en dit was in sy belang om te verseker dat sy stad gewild was onder handelaars omdat hulle belasting betaal. Hoe meer handelaars in 'n stad, hoe meer belasting kon 'n heer invorder. Belasting is deur 'n balju ingevorder. Aangesien baie mense nie kon lees of skryf nie, was die stelsel oop vir misbruik en korrupsie. Daarom wou baie mense in dorpe 'n handves.
'N Handves het mense in 'n dorp sekere regte gegee wat duidelik in die handves van die stad was. Baie handveste het dorpe die reg gegee om hul eie belasting in te vorder, sodat korrupte balju dit nie kon doen nie. Dit was ook algemeen dat 'n stad 'n eie regshof vra, sodat regsprobleme vinnig opgelos kon word.
Dorpe was vuil plekke om in te woon. Daar was geen rioolstelsel soos ons dit vandag sou ken nie. Baie mense het toiletafval saam met ander vullis in die straat gegooi. Rotte was baie algemeen in dorpe en stede en lei tot die Swart Dood van 1348 tot 1349. Dorpe kan varke gebruik om te eet watter rommel daar was. Water was ver van skoon, aangesien 'n plaaslike rivier besoedel sou gewees het met toiletafval wat stroomop en stroomaf in dorpe ingegooi word. Omdat mense dit as 'n bron van water sou gebruik het (hulle het geen ander keuse gehad nie) en omdat mense min van gesondheid en higiëne geweet het, was siektes algemeen. Die lewensverwagting kan kort wees. Die lewe vir 'n arm persoon in 'n stad of stad is beskryf as 'nare, brutale en kort'.
Aangesien huise van hout gemaak is, was brand nog 'n gevaar in 'n stad of stad. Dit kan ook gevaarlik wees om snags in 'n stad te loop. Alhoewel dorpe 'n aandklokreël ('n tyd toe almal in hul huise moes wees) het geen stad 'n polisiemag gehad om diegene wat die wet oortree het, te hanteer nie. Geen stad het straatligte nie - die enigste keuse was kerse, maar in 'n houtstad of stad kan hierdie 'straatligte' rampspoedig wees.
Om in 'n middeleeuse stad te bou, was duur, aangesien grond baie kos. Dit is die rede waarom baie middeleeuse huise wat vandag bestaan ​​vreemd lyk omdat hulle 'n klein grondvloer, 'n groter tweede verdieping en 'n nog groter boonste verdieping het as bouers wat op en af ​​bou. Dit het die koste laag gehou.
'N Huis met twee verdiepings en die boonste verdieping oorvleuel die grondvloer
Winkels het mense na 'n stad gelok. Die winkels was ook 'n tuiste vir die vakman wat daarin gewerk het. 'N Bordjie buite die winkel het mense gewys wat die persoon vir 'n bestaan ​​gedoen het. Tekens moes gebruik word, aangesien so min mense kon lees of skryf.
Die Villages-skandale: IRS, SOS'e, gholfkarre en 'n opgemaakte geskiedenis.
Met vergunning van Ted Eytan/Flickr
Die inheemse Amerikaanse stamme wat eens Florida bewoon het, het 'n paar wonderlik oorvloedige plekname agtergelaat, soos Okahumpka, Wewahitchka, Wacahoota, Umatilla en Sopchoppy. Die vroeë intrekkers gooi ook 'n paar kleurryke in: Tate's Hell Swamp, Yeehaw Junction en my persoonlike gunsteling, Two Egg.
Maar die vreemdste gemeenskap in Florida het die swakste naam wat denkbaar is: die dorpe. Die plek lewer nie baie vreemde nuus nie, soos Miami, Key West en Pasco County. Maar dit is deel van wat dit so vreemd maak - selfs vreemder, sou ek aanvoer, as Gibsonton, die stad so vreemd dat dit 'n inspirasie vir X-lêers episode.
The Villages is die grootste omheinde meer as 55-gemeenskap ter wêreld. Dit het meer as 100,000 inwoners in 'n gebied groter as Manhattan. En almal ry met 'n gholfkarretjie rond. Die eerste keer wat ek besoek het, kon ek dit nie glo nie. By al die besighede was daar aangewese parkeerareas vir gholfkarre. Daar was oral gholfkarretjies. Daar is gholfkar-tonnels en selfs 'n gholfkar-brug om die groot snelweë oor te steek. Waarom gholfkarre? Omdat niemand regtig 'n motor nodig het nie. Alles wat hulle ooit wil hê, is binne die hekke.
Sommige van die gholfkarre "kos meer as $ 25 000 en is opgeknap om soos Hummers, Mercedes -sedans en warm stawe te lyk", het Andrew D. Blechman in sy boek opgemerk. Leisureville: Adventures in America's Retirement Utopias. Hulle is ook nie net bedoel om op die drie dosyn gholfbane te reis nie. Volgens Blechman het die Villages dit reggekry Guinness Book of World Records vir die wêreld se langste gholfkarretjie-parade deur 3 321 daarvan op te stel.
Daar is ander rekords wat die dorpe hou. 'Ons het die hoogste verbruik van tapbier in die deelstaat Florida,' het 'n amptenaar van Villages in 2002 gespog.
En dan is daar die onderskeidings waaroor hulle nie so opgewonde is nie. In 2009 het die New York Post het dit 'ground zero' genoem vir geriatrie wat dit ernstig aanpak. Die berig berig dat paartjies gevang is met 'n vinnige blits in die gholfkarre, en opgemerk dat daar 'n florerende swart mark vir Viagra is. 'N Plaaslike polisiebeampte het aan die koerant gesê:' Jy sien twee 70-jariges met kieries wat oor 'n vrou baklei, en jy dink: 'Jeeeee'. "Het 'n groot toename in seksueel oordraagbare siektes plaasgevind.
Alhoewel daar in die gemeenskap byna alles is wat sommige inwoners 'TV' noem, is een ding alleen verbode: kinders. Hulle kan kortliks besoek, maar dit is dit. 'Dit is ongelooflik dat daar 'n plek in Amerika is waar kinders besoekerspas kry soos internasionale visums,' het Blechman gesê. The Villages is ''n eindelose speelgrond vir volwassenes, maar ek het net een speelgrond vir kinders gevind.'
My vriend Jerry het ouers wat 10 jaar gelede 'n huis in die dorpe gekoop het. Toe Jerry sy mense besoek nadat hulle die eerste keer ingetrek het, het die plek hom bekruip met sy Stepford-agtige eenvormigheid. 'Dit was soos Disney World vir ou mense,' het hy gesê. Ongeveer vyf jaar gelede het hy daaraan begin dink as ''n universiteitskampus vir ou mense. Dit is soos 'n duur partytjie skool. " (Sy pa het een van die gholfkarretjies in die parade wat die Guinness -boek gemaak het, gery.) Nou, sê hy, dink hy daaraan dat hy 'soos 'n cruiseskip in 'n land' is. Dit het alles wat u wil doen, 16 uur per dag. Maar dan sluit alles om 22:00 af. "
As u rondloop en die historiese gedenkplate lees, soos Jerry, vind u dat die gebied 'n fassinerende geskiedenis gehad het wat dateer uit die burgeroorlog, vol inheemse Amerikaanse aanvalle, epidemies, ongelukke en vreemde karakters soos die man wat gebou het 'n vuurtoring op 'n meer en dring daarop aan dat hy "die Commodore" genoem word. Die verhale is 'n klomp hooey, bedek oor 'n bottel bolletjie en 'n boks bier deur die ontwikkelaars daarvan.
Die regte geskiedenis begin met 'n sleepwa -park en 'n droom. In die sewentigerjare het 'n sakeman van Michigan met die naam Harold Schwartz grond gekoop wat die Orange Blossom Gardens -motorhuis geword het. 'N Dekade later het Schwartz sy seun, H. Gary Morse, laat verlaat by 'n advertensiefirma in Chicago en by hom aangesluit. Hulle het 'n gholfbaan ingesit en inwoners nie daarvoor betaal nie, en die lok van gratis gholf het die eerste stap geword om tienduisende nuwe inwoners te lok. Teen 1986 verkoop hulle 500 huise per jaar en voeg nog meer gholfbane, swembaddens, klubhuise, ontspanningsentrums, teaters en selfs 'n hospitaal by. Hulle het 'n standbeeld van Schwartz opgesit in 'n Disney-achtige houding. Nadat hy gesterf het, is sy as in die standbeeld neergelê. Schwartz sirkuleer met blydskap, maar nie Morse nie. Hy is net so toeganklik soos die towenaar van Oz.
Vir Morse lyk die dorpe soos 'n privaat munt. Hy het nie net die huise aan die inwoners verkoop nie. Hy was ook die eienaar van die verbandmaatskappy wat hulle gefinansier het. Hy is die verhuurder van al die kommersiële geboue. Hy besit in geheel of gedeeltelik alles wat die moeite werd is om in die dorpe te besit, insluitend die bank, die hospitaal, die nutsdienste, die vullisverwyderingsonderneming, die TV- en radiostasies en die koerant, waar daar nooit 'n ontmoedigende woord oor die lewe gehoor word nie die Dorpe. (Ook nooit genoem nie: die talle sinkgate wat oopgaan weens al die water wat uit die grond gepomp word om al die grasperke en gholfbane groen te laat lyk.)
Danksy die dorpe is Morse nou 'n miljardêr, en het hy 'n kragtige politieke basis opgebou. Morse en sy gesin het meer as $ 1 miljoen aan Mitt Romney geskenk. Hulle het reeds $ 80,000 aan die herverkiesingskomitee van goewerneur Rick Scott gegee. Al die politici wat hy ondersteun, sorg dat hulle na die Villages kom om 'n vlagwa-veldtog te stop.
Maar hier word dit regtig interessant. Volgens die Internal Revenue Service is die manier waarop Morse hierdie groot ryk gebou het, ongeveer net so rotsvas soos die sinkgatgevoelige grond daaronder.
Soos baie Florida -ontwikkelaars, het Morse 'n groot deel konstruksie gefinansier met behulp van iets wat 'n gemeenskapsontwikkelingsdistrik genoem word, of kortweg CDD. Die distrik hef fooie op die huiseienaars om paaie en ander verbeterings te betaal, en volgens die staatswet kan hulle geld leen met belastingvrye effekte. Die CDD's in die Villages het Morse miljoene dollars betaal om gholfbane, waghuise en ander geriewe by hom te koop. Maar die IRS het verlede maand beslis dat die Villages se CDD-effekte nie verdien om belastingvry te wees nie. Hoekom? Omdat almal wat in die distriksraad sit - soos alles in die dorpe - deur Morse beheer word. Die inwoners moet die sitplekke vul, sê die IRS.
Tot dusver het politici van albei partye vir hom gaan kolf om die IRS terug te sit. Maar sy sterkste argument teen die IRS kom van die inwoners van die dorpe self. Volgens Blechman toon die meeste min belangstelling om die beheer van hul gemeenskap oor te neem van 'n leier wat hulle nooit sien nie. Soos die meeste Amerikaners, stel hulle nie belang in plaaslike politiek nie. Miskien sou hulle anders voel as die direksie in plaas van miljoene dollars bestee het om tapbier en Viagra uit te gee.
Die Katolieke kerk het die Middeleeuse Europa oorheers; baie jurisdiksies het godsdienstige wette gehad bo die standaardwette wat daarop gemik was om die orde te handhaaf. Een van die ernstigste van hierdie godsdienstige reëls word as godslastering beskou. As ons sleg van die kerk praat, weier om God of die kerk as die hoogste te erken of ander idees as die van die kerk te bied, kan dit alles as godslastering beskou word.
'[As] ons moord en lastering vergelyk met betrekking tot die doelwitte van die sondes, is dit duidelik dat godslastering, 'n sonde wat direk teen God gepleeg is, ernstiger is as moord, wat 'n sonde is teenoor die naaste. Aan die ander kant, as ons dit vergelyk met betrekking tot die skade wat hulle aangerig het, is moord die ernstiger sonde, want moord doen die naaste meer skade as lastering aan God. "
Dit was 'n algemene opvatting wat deur baie godsdienstige hoofde in beide die Middeleeuse Christendom en die Middeleeuse Islam gehandhaaf is.
Godslastering was 'n ernstige misdaad wat 'n ewe ernstige straf opgelê het. Baie keer sou godslasteraars gestraf word met die verwydering van hul tonge. Iemand wat skuldig bevind is aan hierdie gruwelike oortreding, sou gebind wees en sy tong met 'n warm tang of 'n tang verwyder word, sodat hy die res van hul lewe nie kon praat nie.
Ander strawwe sluit in steniging, soos volgens die Ou Testament, en behangsels. Trouens, die laaste hang vir godslastering in Engeland het eintlik plaasgevind in 1697 toe 'n jong man gehang is omdat hy die waarheid van Christus se wonderwerke en die integriteit van die Ou Testament ontken het.
Ongelukkig was godslastering 'n algemene misdaad, want dit kan binne 'n oomblik deur 'n klein tongglip voorkom. In die verkeerde geselskap of in die teenwoordigheid van iemand met 'n agenda, kan 'n onvriendelike woord teenoor 'n plaaslike priester of biskop in kettery of godslastering omgeswaai word met ernstige gevolge. Dit is dikwels teen iemand se vyand gebruik as 'n maklike manier om hom te verdriet. Dit was moeilik om te probeer bewys of te weerlê wat iemand eintlik gesê het of nie.
Ons doel van ons projek
Die doel van hierdie projek is om 'n dokument op te stel wat die ontwerp van 'n dorp in detail sal uiteensit en u die hulpbronne bied om u eie dorpe vir u speletjies of plesier te bou. Ons sal u voorsien van:
Argitektoniese planne (swart en wit vloerplanne)
Bo -aansig tekeninge (volkleur) van al die komponente, in 'n formaat wat u weer kan gebruik om u kaarte te bou (png met deursigtigheid)
'N Vooruitsig op hoe elke gebou gebruik is
Lys van tegnologie en gereedskap wat betrokke was
Inligting oor die geskoolde arbeiders wat aan hierdie geboue gewerk het, en die dorpenaars, vrymanne en edeles wat daar gewoon het
Infrastruktuur en kaartontwerpe van 3 dorpe (sien hieronder) met dokumentasie oor die kennis agter hul ontwerp
Lancestrike, a small hamlet at the verge of the forest
Fulepet, a fishing village on the warm, south-west coast
Sojourn, a medium-sized village owned by a Knight at the cold northern fringes of a Kingdom
Ravenmoor, a large-sized, prosperous village of a Baronet, on the verge of becoming a town
Is it true that medieval villages didn't have names? - Geskiedenis
HENDERSON Charles (1958) 'The ecclesiastical antiquities of one hundred and nine parishes of west Cornwall: Lelant' in the Tydskrif of the Royal Institution of Cornwall for 1958 but written in 1923-24. The 1170 reference to Lelant is on page 297. The Cornish language reference is on page 300 and is to a case in the consistory court in 1572 and it is also cited in HENDERSON Charles Calendars 10, 229-230 (at the RIC).
WORCESTER William (1478) Itinerary. A copy is in Supplementary papers at the back of volume 4 of POLSUE Joseph (1872) Lake's parochial history of the county of Cornwall Lake, Truro. Reprinted 1974 by EP Publishing, Wakefield. Lelant references are at pages 98, 104, and 105 in this edition. Lelant is spelt Lallant, Lananta, and Lalant by Worcester. .