Vrede op Aarde (slot hoofstuk) | SkalkSkryf
« Vrede op Aarde (hooftuk 4)
Vrede op Aarde (slot hoofstuk)
Oktober 12, 2009 deur Louwie
Peet Priester se besoeke aan sy geliefde hoer se woonstel het stelselmatig toegeneem. Aan die begin het sy gedink hy is tog te oulik en vir hom koek en tee gegee. Later het sy verveeld geraak met sy ewige gepreek en hom menig maal die deur gewys. Nog later het sy geweier om vir hom die deur oop te maak. Maar die Priester het nie moed opgegee nie, hy was begeesterd, hy was op 'n heilige sending, hy sou haar bekeer en haar syne maak.
"Jy volg in die groot spore van jou Meester, Priester," het Neels die nihilis vir hom gesê. "Hy het ook met hoere omgegaan en kyk wat het dit Hom in die sak gebring. En pas maar op vir jou Judas vriend die Burgemeester," het hy hom terloops gewaarsku.
Snoop Dog het intussen sy lisensie vir gewasbespuiting gekry. Daardie Saterdag aand is daar met mening fees gevier in sy woonstel. PB was daar met sy kas bier, Snoop Dog het sy saxofoon meesterlik geblaas, soms baldadig opgewek, soms so hartseer dat van die dronkste manne op mekaar se skouers gehuil het. En die manne het gedans en gesing tot laatnag. In die hoek het Die Waarnemer gesit en sy wyn gedrink en gekyk, en geluister.
Twee weke later is Snoop Dog begrawe. Met sy eerste vlug oor die landerye wat hy moes bespuit het die stokou vliegtuig waarmee hy gevlieg het se enjin gestol met die optrek aan die einde van die land. Hy het desperaat probeer om hoogte te wen, maar hy het in kragdrade vasgevlieg. Snoop Dog is op slag dood.
By die graf het PB met die saxofoon opgedaag. Tot almal se verbasing het hy foutloos Snoop Dog se geliefde 'My Way' van Frank Sinatra gespeel terwyl die kis in die graf af sak, toe het hy in die graf geklim en die instrument versigtig op die kis neergesit en bitterlik begin huil. Die ander begrafnisgangers moes hom uit die graf uit help. PB was buite homself van droefheid.
Op kantoor was die stemming bedruk. Teetyd was 'n somber byeenkoms. Selfs Blondie was nie haar opgewekte self nie.
Toe daag Peet Priester laat een oggend in 'n erg gehawende toestand by die kantoor op, so opgewonde soos 'n skoolseun. Hy het die vorige aand erg bedroef oor die dood van sy vriend Snoop Dog by sy geliefde hoer se woonstel opgedaag. Sy het haar ontferm oor die arme drommel en vir hom 'n glas wyn geskink terwyl hy vir haar die tragiese verhaal van sy vriend die piloot vertel het. Met die tweede glas, so vermoed hy self, het sy iets in sy drank gegooi om hom op te beur. Voor hy mooi weet wat gebeur was hy en sy geliefde sonder 'n draad klere en was hy so blymoedig soos hy nog nooit in sy lewe was nie. Hulle het gegiggel soos skoolkinders. Alles was vir die Priester vrek snaaks. Hy het hom dood gelag vir die moesie op haar boud en haar pikante tepeltjies wat, so glo hy, op 'n kol vir hom geknipoog het. Hy het nog nooit iets so snaaks in sy hele lewe gesien nie.
"En toe, toe," stotter hy onsamehangend. "Toe ….. die hele nag deur, die hele nag!" Dit was sy eerste ondervinding onder die lakens ooit. Die Priester was 'n wedergebore man, sy hoerin het hom bekeer en hy was verlief, absoluut, totaal verlief.
Sy kolegas was bekommerd. Die storie kon geen goeie afloop hê nie.
Dit het baie vinniger sleg begin gaan met die Priester as wat sy vriende verwag het. Dit het ook baie slegter afgeloop as wat hulle verwag het.
Sommer die volgende aand het die Priester se nuwe liefde geweier om vir hom die deur oop te maak. Hy het hom verbeel hy het 'n mansstem agter die toe deur gehoor praat.
Die volgende aand het sy hom weer ingelaat maar hom toe duidelik laat verstaan dat daar niks tussen hulle is of ooit sal wees nie. Sy hou van hom, hy is oulik, maar hy is nie haar soort nie.
Die Priester was verslae. Hy kon dit nie glo nie, wou dit nie glo nie. Hulle was vir mekaar bedoel en sy was die enigste meisie wat hy ooit wou hê. Hoe kon sy dit nie verstaan nie?
Laat die Saterdag nag is hy weer na haar woonstel toe. Die keer het hy nie aan die deur geklop nie, hy het dit self oopgesluit met 'n sleutel wat hy laat maak het. Binne het hy die gesellin en die Burgemeester kaal in die bed aangetref. Iets in die Priester het daar geknak. Hy het woordeloos by die deur uitgeloop en met die trappe tot op die dak van die vyf verdieping gebou geklim en afgespring. Onder het hy op die dak van die Burgemeester se ampsmotor te lande gekom. Hy was op slag dood. Hy was in die tuxedo geklee wat hy die aand na die onthaal toe gedra het. Kali die vernietiger, die bloeddorstige, laat nie met haar mors nie.
Na al die tragedies wat die kantoor getref het was dit Blondie wat eerste die somberheid afgeskud het en begin ontdooi het. Haar gelag en geterg kon gehoor word so ver as wat sy deur die gebou beweeg het. Sy het weer met Die Waarnemer begin flirt soos voorheen en tot in haar tone toe lekker gekry oor sy verleentheid as sy hom voor almal 'n piksoentjie gee.
Aan homself moes Die Waarnemer in stilte erken dat hy die aandag van die blonde verleidster terdeë geniet. Selfs die jaloesie wat hy by die ander mans opgemerk het, het hom baie diep bevredig. Hy kon dit nie regtig verklaar nie. Dit was nie in sy aard om vrede te vind in ander se onvrede nie.
Blondie was 'n soort van 'n enigma vir hom. Aan die een kant was sy die afsydige, onbereikbare , selfs onskuldige meisiekind. Aan die anderkant was sy die sielsgenoot waarmee hy ure lank kon gesels oor ernstige dinge, en kon lag oor die simpelste goed denkbaar, maar net as hulle alleen was. In ander se geselskap het sy hom senuagtig laat voel, uit sy diepte uit. Dan was sy 'n vreemdeling en hy Die Waarnemer.
Die ou afgeleefde tjor waarmee sy gery het, het van tyd tot tyd probleme gegee. Daar was, gelukkig vir haar, altyd meer as genoeg mans wat maar al te graag wou help om die ding weer aan die loop te kry. Meeste van hulle het gewoonlik net so min as sy van karre af geweet, maar dit het hulle nie afgesit om hulle hande vol olie te kry nie. Die hoop was altyd daar dat hulle deur 'die tert' beloon sou word vir hulle werk.
Sy het by Die Waarnemer gekla dat die tjor se een voorwiel 'n lawaai maak, wil hy nie asseblief na werk by haar woonstel na die ding kom kyk nie, sy sal weer vir hom pannekoek bak. Dit was Vrydag en hy het reeds 'n ander afspraak gehad, maar het belowe om eerste ding die Saterdag oggend 'n draai by haar te maak en te kyk wat die probleem is. Sy het toe gesê dat sy na haar ouers op die plot toe moet gaan en dat hy haar dan daar moet kry.
Hy het dit vreemd gevind dat sy hom gevra het om na die kar se wiel te kyk. Rambo was tog die karman, die oliekuif, die petroldamp snuiwer van formaat.
Teen tien uur die Saterdag was Die Waarnemer op die plot om na die kar se wiel te kyk. Blondie het vir hom koffie aangedra waar hy besig was. Sy het hom soos gewoonlik geterg en met hom geflirt en hy het dit geniet en die speletjie saam met haar gespeel. Dit was onskuldige pret, het hy homself vertel. Sy was 'n dierbare vriendin.
Net toe hy klaar was met die kar het Rambo in 'n stofwolk daar opgedaag. Hy het wilde esse met sy Pienk Minni op die werf gegooi en onder 'n koelteboom gaan stilhou. Hy het uit die kar uit gespring en sy 'racing gloves' teatraal van sy hande gestroop en op die kar se dak neergegooi. Toe hy Die Waarnemer by Blondie sien staan het hy vir 'n oomblik verstar en toe stywebeen nader geloop. Hy het Blondie selfbewus omhels en op die voorkop gesoen. Die atmosfeer was skielik gespanne. Vir Die Waarnemer was die situasie baie vreemd. Hy het gegroet en huis toe gegaan.
Hy was skaars by die huis toe Rambo met skreeuende bande in die straat stilhou. Hy het uit die kar uit gespring en woedend op Die Waarnemer afgestorm.
"Vandag sal ek jou 'n les leer wat jy nie maklik weer sal vergeet nie," het hy gesis en met sy gesig teen die gesig van Die Waarnemer gaan staan. "Sy is my meisie en jy sal nie weer naby haar kom nie. As ek met jou klaar is sal sy jou nie eers weer herken nie. Vandag slaan ek jou dood, jou agteraf bliksem."
En toe gaan staan Rambo op sy een maer beentjie met sy arms soos vlerke uitgestrek kante toe voor Die Waarnemer, presies soos die Karate Kid in die films dit altyd doen, en hy maak sulke aardige geluide terwyl hy Die Waarnemer boosaardig aangluur.
Vir een of ander rede verloor Die Waarnemer dit toe net daar geheel en al. Hy gryp Rambo voor die bors en tel hom van die grond af op en druk hom soos 'n voëlverskrikker teen die tuinmuur vas. Hy was kwaad, onredelik kwaad.
"Luister nou mooi vir my jou klein snotneus ghriesvreter" bulder hy buite beheer in die gesig van 'n nou baie bleek Rambo. "Niemand, maar niemand sê vir my by wie ek mag kuier en by wie ek nie mag kuier nie. En as jy jou nou weer soos 'n nat hoender hier voor my kom optrek gaan ek vir jou bliksem soos jy nog nie in jou lewe gebliksem is nie. Verstaan jy my?" Toe gluur hy die verskrikte klein mannetjie boos aan en smyt hom op sy rug op die grond neer.
Hy was op die eerste trappie van die stoep op pad na sy kamer toe, toe hy 'n harde slag teen sy kop voel. Sy bene het onder hom geswik en hy moes op die trap gaan sit om nie te val nie. Toe hy opkyk het hy Rambo met nog 'n klip in sy hand gesien staan. Hy het opgespring en soos 'n brullende leeu op sy aanvaller afgestorm. Rambo het die klip laat val en verskrik na sy kar toe gehardloop en weggejaag.
Bloed het uit die gapende wond aan Die Waarnemer se kop gestroom. Een van die ander loseerders het hom te hulp gesnel. Hy het 'n handdoek om sy kop gedraai om die bloed te stop en toe met die gewonde man na die hospitaal gejaag waar 'n dokter die wond toegewerk en verbind het.
Die Waarnemer het op sy bed gaan lê en aan die slaap geraak van die sterk pynstiller wat die dokter hom ingegee het. Toe hy wakker word het Blondie op die bed by hom gesit, haar oë was rooi gehuil. Toe sy sien dat hy wakker was het sy sy hand in altwee haar hande gevat. "Ek is jammer, so verskriklik, verskriklik jammer," het sy saggies gesê. "Jy moet hom nie gaan slaan nie. Hy is nie 'n slegte mens nie, hy is net 'n bietjie jaloers. Ek weet dit wat hy gedoen het is onvergeeflik. Moet asseblief nie vir my kwaad wees nie," het sy half smekend gevra.
Na 'n lang stilte het sy Die Waarnemer in die oë gekyk en vir hom gesê dat Rambo haar gevra het om met hom te trou. Carmen het 'n pa nodig, het sy gesê. Die troue is oor drie maande. Sy wou dit al voorheen vir hom gesê het, maar sy het nie die moed gehad nie. Trane het langs haar wange afgeloop. Toe hy niks sê nie het sy hom sag op die mond gesoen en toe sonder 'n woord by die deur uit geloop.
Die Waarnemer het gevoel asof 'n baie groot klip hom in die maag getref het. Rambo se klip teen sy kop het nie die helfte so seer gemaak nie. Sy verstand het vir hom gesê hy moet bly wees vir sy vriendin en Carmen se onthalwe, maar in sy siel het 'n stuk lood gaan sit wat die lewe uit hom wou wurg.
Toe Neels die nihilis later die aand by hom kom kuier het hy vir hom gevra wat nou van Blondie gaan word.
"Wie de hel gee om," het hy onverwags woedend gereageer. "Wat sê dit van 'n vrou wat haar siel verkoop vir geld, en dit aan 'n fokken clown met die persoonlikheid van 'n hoekpaal en die intellek van 'n miskruier!" Hy het behoorlik gesnork van verontwaardiging. "Sy pa het geld, baie geld, maar Rambo is 'n sot, 'n absoluut muggiebrein van 'n dwaas, en dit maak haar net soveel van 'n dwaas. My eie suster is 'n slet wat haarself verkoop aan die hoogste bieër.
"Gee my my katte enige tyd. Die mensdom walg my, en dan praat hulle van liefde — liefde wat jy waar kry?"
Dit was vir Die Waarnemer nuus. Hy het nie geweet Neels die nihilis is Blondie se broer nie.
"Wat jy ook nie weet nie, my arme onnosel vriend, is dat Carmen haar tweede kind is. Die eerste kind het sy verwag toe sy vyftien jaar oud was. Die baba is geaborteer want ons eie dronkgat pa was die pa van die kind," sê Neels bleek van bitterheid. "Ek wou haar beskerm, beskerm teen haarself en die wêreld. Nou is sy op haar eie, ek is klaar met haar.
"Die lewe is `n gekkespul, dit is walglik, dit stink."
Die Maandag is Die Waarnemer baie vroeg in kantoor toe. Hy het by die Hoof se kantoor ingestap en die brief waarin hy 24 uur kennis gee aan hom oorhandig. Die Hoof het iets gemompel van 'n goeie werker wat hy verloor en heroorweeg en besin, maar niks het meer vir hom sin gemaak nie.
Hy het op sy Harley geklim en weg gery. Hy het nie geweet waarheen hy op pad was nie.
"Dit pyn soms nog," sê my nuwe vriend en vat aan sy agterkop. "Dit was 'n helse groot klip waarmee hy my gegooi het. Ek kon dood gewees het."
Ek kyk die man wat vergetelheid in alkohol soek, en ek wonder of dit regtig die wond aan sy kop is wat na al die jare nog so erg pyn.
Posted in Louwie | Tagged Blondie, Die Waarnemer, Rambo, Snoop dog, stories | 8 Kommentaar
op Oktober 14, 2009 at 10:07 vm Emil
Publiseer "Vrede op Aarde" in sy geheel.
Daarvan gepraat: kom ons doen 'n blogboek. Gits, nou is ek opgewonde.
op Oktober 15, 2009 at 7:29 nm Louwie
Emil, ons sal dit in geheel hier opsit reg langs "Prentjies" heel bo, onder die opskrif "Storietyd"
Verduidelik van die blogboek? Hoe werk dit?
op Oktober 16, 2009 at 8:49 vm Emil
Net gedink ons moet so 'n paar stukkie van rond en bond versamel en saamtrek in 'n bundel.
op Oktober 28, 2009 at 6:20 vm demoerin
WOW… ek het nou ongelooflik lekker gelees!!
op Oktober 28, 2009 at 8:18 nm Louwie
Bly jy het dit geniet demoerin.
Emil, wil jy virtueel publiseer of soos in papier?
op Julie 22, 2011 at 2:19 nm jagternw1976
Liewer laat as nooit. Die was 'n moerse nice storie. Is daar 'n storie voor die ene of 'n storie wat hierby aansluit ? (Ek sou daai Rambo fokker gedonner het) 😀
op Julie 22, 2011 at 2:20 nm jagternw1976
Ag shit …. Ekt die hele storie gekry, en soos 'n poephol begin deur die slot te lees. Verdomp.
op Julie 22, 2011 at 8:26 nm Louwie
Dankie Jagter, is `n moerse kompliment vir `n skrywer as `n leser hom so kan inleef in `n storie dat hy `n karakter in die storie wil gaan donder!