29het julle dan nie navraag gedoen by die reisigers nie (hulle bewyse kan julle tog nie loën nie!): Brink het D.J. Opperman opgevolg as samesteller van die Groot verseboek en op kenmerkende manier gesorg dat dié publikasie nog verder gewen het aan gesag. Die gedigte verwoord in hierdie bundel die aftakelingsproses en boots die narratief van die Wilde-roman implisiet na. Soos in die roman word die grense tussen werklikheid, verbeelding en kuns in die gedigte dikwels oorskry. En hy het opgestaan en saam met hom na die koning afgegaan 16 en met hom gespreek: So sê die HERE: Omdat jy boodskappers gestuur het om Baäl-Sebub, die god van Ekron, te raadpleeg—is dit omdat daar glad geen God in Israel is om sy woord te raadpleeg nie? —daarom sal jy van die bed waar jy op geklim het, nie afkom nie, want jy sal sekerlik sterwe. Alhoewel dit nie hierdie presiese gedagtes is wat die spil vorm vir Krog se gedig “Dommelfei” (Verweerskrif, 2006) nie, vind ek tog in die gedig ’n blik op ’n vrou wat haar buite die bedrywighede van die media en kulturele kern bevind. Wat my op ’n manier ontstem (en waarom moet ek nog verder uitpluis) is die voorstelling van die ouer vrou as buitestander ten opsigte van ’n wêreld waarin sy geen inspraak / meer het nie”.