Hy is lief vir sy familie en hoewel hy en vrou Gracie kort-kort vassit, lyk dit of hulle deur hulle probleme sal kan werk.
Seun Henry dink pa Ben is die “coolste” pa ooit. Sy pa leer hom allerhande gevegskunstruuks en die laaitie het ’n held in sy pa gevind.
Die kabel kry sy eerste klein knak met Gracie wat besluit sy wil vir ’n naweek van Ben af wegkom. Sy moet haar kop skoon kry oor hulle huwelik.
Voor sy en Henry pad vat na haar suster se plek in Jeffreysbaai, maan sy vir Ben om vriendelik te wees met tant Lien, ’n ou tante wat oorkant die straat bly.
Kinkel drie: Ben stem in en hulle word deur die Nigeriërs betrap. Nie net dit nie, tant Lien het ’n sakvol geld in die huis gekry en dit weggesteek. Nie eers die hardste vuishou van die Nigeriër gaan haar laat vertel waar dit is nie.
Tom Dreyer se Erdvarkfontein krap ook êrens in mens se agterkop rond wanneer jy deur die blaaie van Hondsdol werk.
Hondsdol is bondig geskryf, nes ’n Beeld-artikel, en dit laat al die aksie teen ’n stinkspoed gebeur. So ’n stinkspoed dat al die skoppe en skote jou eintlik uitput.
Soms wens mens jy kan van die growwe karakters net vir ’n minuut of twee eenkant toe trek en vir hulle vertel hoe sinneloos hulle gewelddadige leefstyle is. Hulle tot inkeer probeer bring. Maar dit sou sinneloos wees. Nie een van die sinistere karakters in die verhaal gee om vir hul medemens nie. Die woord “vergifnis” bestaan nie in hul woordeskat nie.
Die titel Hondsdol pas nie. Iets wat hondsdol is, kan nie sy aksies beheer nie en saai onwillekeurig verwoesting. Maar die karakters in Hondsdol maak oor en oor die keuse om koelbloedig op te tree.