Hokkie-aanhangers: Switserse teen Kanadese - Diverse
Hokkie-aanhangers: Switserse teen Kanadese
Ek het grootgeword soos die meeste Kanadese kinders. Ek ken die klassieke van Roch Carrier Die Hokkie trui by Hart. Ek het geleer van die 'Summit Series' en die wendoel van Paul Henderson (en die doelbewuste span van Canada van Valeri Kharlamov tydens enkel ses) in mev. Biondi se graad 11-Kanadese geskiedenisklas.
Ek het gesien hoe al die mans in my lewe (en 'n paar van die vroue) hokkie speel op buite-gemeenskapsbane of, as ons geluk het, 'n donker arena in die klein dorpie terwyl ek probeer warm bly met 'n baanburger en waterige warm sjokolade. Ek het geleer hoe ek klaargemaak kan word in my klas in die gimnasium van die 2de klas, en my broer tydens 'n speletjie vloerhokkie by die kerk op die muur moes skou, toe ek 'n tiener was.
'N Liefde en respek vir Kanada se nasionale sport was beslis deel van my opvoeding. Dit is nie op my gedwing soos klavierlesse en 'n Duits-onderdompelingskool nie. Dit was net daar. Hokkie-nag in Kanada was Saterdagaand. Maandagaand het my broer en pa in 'n pa / seun-hokkieliga gespeel. 28 April 1996 was vir ewig bekend as die dag waarop my gesin afskeid geneem het van ons tuisspan, die Winnipeg Jets. 'N Televisie-spotprent oor een minuut oor die Raket, die eerste doelmasker en Maple Leaf Gardens het jare lank gehardloop en gesê dat dit alles' deel van ons erfenis 'was.
Die ondersteuners van die opponerende span was in hul eie afdeling, wat sy eie veiligheid, sy eie ingang en hul eie toegewing gehad het.
Van kleins af vorder jy vinnig na wat van jou verwag word as jy na jou nasionale sport kyk. Skree altyd "Woo hoo!" wanneer "Song 2" van Blur oor die klankstelsel van die arena kom. Skreeu "Hey" tydens Gary Glitter se "Rock n 'Roll deel 2" (beter bekend as die "Hey Song"). "Oooh" en "Ahhhh" wanneer 'n doel verhoed word of 'n heuptjek goed geplaas word. Boo the refs eindeloos en verklaar van u stoel af dat u blinde en oorledene agterkleinkind 'n beter wedstryd kon beoordeel. Vrolik as u span score asof u persoonlik iets te doen het met die winsverdeling.
Die eerste keer toe ek saam met my man en ons vriend uit Brasilië in die Post Finance Arena in Bern, Switserland gestaan ​​het, het ek fans gesien wat 'n vlag van 80 voet oor een deel van die arena opsteek terwyl hulle die amptelike kantonlied sing. Dit was op daardie oorverdowende harde oomblik dat ek besef dat dit nie die hokkie-fandom was waarmee ek grootgemaak is nie. Die Switserse hou nie net van hokkie nie, hulle hou van hokkie. En terwyl ek na die gesinchroniseerde danspassies en die trompet- en tromspelende fans kyk, het ek besef dat Kanadese nie soveel van hokkie hou soos ons dink nie.
Ondanks my hokkie-liefdevolle stamboom was ek heeltemal onvoorbereid op die ervaring. Almal het die name van die spelers geken. Al wat die omroeper moes doen, was om hul voorname te noem en die skare sou met hul laaste reageer in 'n groot brul van geesdrif. Die bier wat my man aan my gegee het, was nie in 'n plastiekbeker nie, maar 'n herbruikbare harde plastiek wat met die SC (Sport Club) Bern-logo aangebring is. Elke koppie het 'n deposito van 2 CHF gehad, wat u terug gekry het as u dit aan die einde van die wedstryd terugbesorg het.
Terwyl die spel ontvou, het die sang ywerigheid opgetel. Dit was nie jou gemiddelde 'woo hoo!' of "hey!" - dit was om liedjies te sing oor hoe SC Bern, in Switserse Duits, sou wen, met die stem van "Oh When the Saints." Ek het my man gevra: 'Het ons die liedjies onderweg gemis?' Daar was 'n lied of gesang met gepaardgaande danspassies of handgebare vir elke geleentheid: boetes, slegte oproepe, wanneer die ondersteuners vir die ander span harder gejuig het as ons aanhangers.
Van die ondersteuners van die ander span gepraat, het ek opgemerk dat hulle nie met ons meng nie. Ek het gedink dit is vreemd. Ek kan onthou dat my pa en ouer broer vroeg in die negentigerjare na 'n Winnipeg- of Edmonton-speletjie gegaan het, waar my broer een van die min mense was wat die hele Jets-trui dra. Ek het in hierdie Switserse arena gestaan ​​- ja, ek het betaal om 'n hokkiespel te kyk - ek kon nie een van die ondersteuners van die opponerende span vind nie.
Ek het geweet hulle is daar êrens. Ek kon hulle hoor en die gebare teenoor hulle sien, maar waar was hulle? Ons vriend uit Brasilië het hulle uiteindelik vir my uitgewys. Hulle was in hul eie afdeling, wat sy eie veiligheid, 'n eie ingang en 'n eie toegewing gehad het. Daar was geen waaier wat deurmekaar was nie.
Terwyl ons staan, mompel saam met die liedjies van die SC Bern-aanhangers, sodat ons nie te veel uitsteek nie en meer as een groot vlag om ons draai, kon ons nie een ding ontsnap nie:
'Wat het daar gebeur?'
'Waarom het dit gebeur?'
'Wat het hy verkeerd gedoen?'
'Is dit selfs toegelaat?'
Dit is toe my ah-ha oomblik gebeur het. Die Switsers hou van hokkie, net soos hulle van al hul sportsoorte hou. Hulle hou van die stamlojaliteit. Hulle hou van die spoed en atletiek.
Kanadese ken egter hokkie. Hokkie is in ons bene. Ons leer ons kinders oor The Rocket, The Great One en The Eagle. Ons dans nie, sing en waai nie, want ons is te besig om te bereken waar die puck gaan wees.
In werklikheid het ons begin wonder of die enigste rede waarom ons genooi is, was sodat ons die spel kon verduidelik. Nie dat ons vriende nie die basiese dinge ken nie. Hulle het geweet wanneer 'n doel aangeteken is of wanneer iemand na die sonde gestuur word, maar anders as dat hulle net die Kanadese gevra het om duidelikheid te kry. Die tema vir die aand, ondanks al die vreugde en dans rondom ons, was: "Vra die Kanadese in twyfel - hulle ken hokkie!"