Konformiteit en nie-konformasie - konsepte, die verskynsel van konformisme - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
conformisme - Dit is 'n morele-sielkundige en morele-politieke konsep, wat 'n opportunistiese posisie in die samelewing impliseer, die onaktiewe aanvaarding van die bestaande sosiale grondslae, politieke regime. Daarbenewens is dit 'n bereidwilligheid om die dominante sienings en oortuigings te deel, om saam te stem met die algemene houding wat algemeen in die samelewing voorkom. Ook die weiering om die heersende tendense te bestry, selfs met hul interne verwerping, selfontrekking van veroordeling van verskeie aspekte van die politieke werklikheid en sosio-ekonomiese realiteite, die onwilligheid om hul eie sienings te verklaar, onwilligheid om persoonlike verantwoordelikheid te dra vir die toegewyde dade, blinde voorlegging en onverklaarbare aan al die vereistes en riglyne wat voortspruit uit die staatsapparaat, godsdienstige organisasie, familie.
Elke samelewing bestaan ​​uit groepe wat 'n assosiasie van vakke verteenwoordig met algemene morele waardes en doelwitte. Sosiale groepe word in medium, klein en groot geklassifiseer, afhangende van die aantal deelnemers. Elkeen van hierdie groepe vestig sy eie norme, gedragsreëls en houdings.
Moderne navorsers beskou die verskynsel van konformisme vanuit vier oogpunte: sielkundige, sosiologiese, filosofiese en politieke. Omdat hulle dit in 'n verskynsel in die openbare omgewing en konformele gedrag verdeel, wat 'n sielkundige kenmerk van die individu is.
Daar word geglo dat maatskaplike ooreenstemming van die individu 'n slawiese (onkritiese) aanvaarding en onophoudelike nakoming van wêreldbeskouings is wat 'n bepaalde samelewing, sosiale standaarde, massast stereotipes, gesaghebbende oortuigings, gebruike en houdings oorheers. Die individu probeer nie om teen die heersende neigings te gaan nie, selfs intern sonder om dit te aanvaar. Die menslike vak beskou die sosio-ekonomiese en politieke werklikheid absoluut onbillik, toon geen begeerte om hul eie sienings uit te druk nie. So, sosiale conformisme verwys na die weiering om persoonlike verantwoordelikheid te dra vir dade wat gepleeg word, gedagtelose voorlegging en onverklaarbare nakoming van openbare houdings, die vereistes van die party, godsdiensgemeenskap, staat, familie. Sulke voorlegging word dikwels deur mentaliteit of tradisie verduidelik.
E. Aronson en S. Milgram glo dat menslike konformisme 'n verskynsel is wat voorkom in die teenwoordigheid of afwesigheid van die onderstaande toestande:
- dit word versterk wanneer die taak wat nodig is vir die uitvoering behoorlik ingewikkeld is, of 'n individu wat nie bewus is van die vraag wat uitgevoer word nie;
- die mate van konformisme hang af van die grootte van die groep: dit word die grootste wanneer 'n individu ontmoet met dieselfde wêreldbeskouing van drie of meer vakke;
- individue met lae selfbeeld word in groter mate blootgestel aan die impak van die span as mense met 'n hoë;
- As daar spesialiste in die span is, is sy lede betekenisvolle mense, as daar individue is in dit wat aan dieselfde sosiale kring behoort, dan word ooreenstemming toeneem;
- hoe meer verenig die kollektiewe, hoe meer mag dit oor sy lede het;
- as ten minste een bondgenoot gevind word in 'n vak wat sy eie posisie verdedig of die mening van die ander lede van die groep verdring, verminder die konformisme, dit wil sê die neiging om ondergeskik te raak aan die aanslag van die groep afneem;
- die vak met die grootste "gewig" (sosiale status) word ook gekenmerk deur die grootste invloed, aangesien dit vir hom makliker is om druk op ander te plaas;
- die onderwerp is meer geneig tot conformisme wanneer hy met ander lede van die span moet praat as wat hy doen wanneer hy sy posisie skriftelik uiteensit.
Konformiteit word gekenmerk deur 'n verhouding met sekere soorte gedrag. Volgens S. Ashu impliseer die begrip konformisme 'n individu se bewuste weiering van sy ideologiese posisie en betekenis vir hom om die aanpassingsproses in die groep te verbeter. Conformele gedragsreaksie toon die mate van gehoorsaamheid van die individu aan die meerderheidsbelydenis, die druk van individue met die grootste "gewig" in die samelewing, die aanvaarding van die gevestigde gedragstereotipe, morele en waarde-oriëntasies van die kollektiewe. Teenoor konformisme word beskou as 'n onafhanklike gedrag, wat weerstand bied teen groepaanvalle.
Daar is vier tipes gedragsrespons.
Eksterne ooreenstemming van 'n persoon is 'n gedrag waarin 'n individu slegs ekstern die houdings en menings van die groep aanvaar, op die vlak van selfbewussyn (intern), hy stem nie saam met hulle nie, maar spreek nie hardop daaroor nie. Hierdie posisie word beskou as ware konformisme.
Interne conformisme van persoonlikheid vind plaas wanneer die vak eintlik aanvaar, assimileer die mening van die groep en stem daartoe in. So, 'n hoë mate van persoonlike voorstel word gemanifesteer. Die beskryf tipe word beskou as aanpasbaar vir die groep.
Negativisme word gevind wanneer 'n individu op enige manier teen 'n groep aanslag teenstaan, sy eie standpunt aktief verdedig, onafhanklikheid in elke opsig uitdruk, argumente gee, argumenteer en fokus op die resultaat, waarin sy eie beskouings die ideologiese posisie van die meerderheid word. Hierdie gedragstipe dui op die onwilligheid van die vak om aan te pas by die sosiale groep.
Nie-ooreenstemming manifesteer in die onafhanklikheid van die norme, menings, waardes, onafhanklikheid, druk op die immuniteitsgroep. Hierdie gedragstipe is inherent aan selfversorgende individue. Met ander woorde, sulke persoonlikhede verander nie hul eie wêreldbeskouing nie en plaas dit nie op diegene rondom hulle nie.
Daar is so iets soos sosiaal goedgekeurde gedrag, dit wil sê, suiwer konformisme in die samelewing. Mense wat deel uitmaak van die kategorie van "pure conformist" streef daarna om soveel as moontlik aan die groepnorme en sosiale houdings te voldoen. As hulle weens 'n aantal omstandighede dit nie doen nie, voel hulle minderwaardig ('n minderwaardigheidskompleks). Dikwels is sulke reëls en houdings teenstrydig. Dieselfde gedrag kan in 'n sekere sosiale omgewing toegelaat word, en in die ander - strafbaar.
Dit lei tot verwarring, wat lei tot 'n verskeidenheid destruktiewe prosesse vir selfbeeld. Daarom word daar geglo dat ooreenkomste meestal onbesliste en onseker mense is, wat hul kommunikasie met ander baie moeilik maak. Dit moet verstaan ​​word dat elke individu 'n konformis in verskillende grade is. Dikwels is die manifestasie van hierdie gehalte baie goed.
Die probleem van konformisme is in die keuse van mense wanneer hulle dit hul eie gedragstyl en lewenstyl maak. Dus, 'n konformis is 'n persoon wat aan die sosiale grondslae en vereistes van die samelewing onderwerp. As gevolg hiervan kan ons aflei dat enige individu verband hou met die konsep wat beskryf word, aangesien hy in wisselende mate aan groepnorme en sosiale fondamente voldoen. Daarom is dit nie nodig om konformiste die magtelose lede van die samelewing te oorweeg nie. Die konformiste self het hierdie gedragsmodel gekies. Op enige tyd kan hulle dit verander. Voortspruitend hiervan is die volgende gevolgtrekking: konformisme in die samelewing is 'n belangrike gedragsmodel, 'n gewone denkstyl wat verandering ondergaan.
Die ooreenstemming van 'n klein groep word gekenmerk deur die teenwoordigheid van pluspunte en negatiewe aspekte.
Groepkonformisme positiewe eienskappe:
- sterk groepskohesie, dit is veral duidelik in krisissituasies, aangesien die konformisme van 'n kleingroep help om gevare, ineenstortings en rampe suksesvol te hanteer;
- eenvoud in die organisasie van gesamentlike aktiwiteite;
- vermindering van aanpassingstyd in die span van 'n nuwe persoon.
Groepooreenstemming dra egter ook negatiewe aspekte:
- die individu verloor die vermoë om onafhanklike besluite te neem en die vermoë om in onbekende toestande vir hulleself te navigeer;
- dit dra by tot die vorming van totalitêre state en sektes, die opkoms van volksmoord of bloedbad;
- gee aanleiding tot verskeie vooroordele en vooroordele teen die minderheid;
- verminder die vermoë om 'n beduidende bydrae tot die wetenskaplike en kulturele ontwikkeling te lewer, aangesien die kreatiewe idee en oorspronklikheid van denke uitgewis word.
Die verskynsel van konformisme
Die beskryf fenomeen van konformisme is in die vyftigerjare van die vorige eeu deur S. Hashem deur 'n Amerikaanse sielkundige ontdek. Hierdie verskynsel speel 'n sleutelrol in die sosiale struktuur, aangesien dit een van die instrumente is wat verantwoordelik is vir die vorming en aanvaarding van 'n kollektiewe besluit. Enige sosiale groep het 'n mate van verdraagsaamheid wat verband hou met die gedrag van sy lede. Elke lid van 'n sosiale groep mag van die gevestigde norme afwyk na 'n sekere raamwerk waarin sy posisie nie ondermyn word nie en die gevoel van gemeenskaplike eenheid is nie beskadig nie. Aangesien elke staat belangstel om beheer oor die bevolking te handhaaf, behandel dit conformisme positief.
Dikwels in totalitêre state word ooreenstemming gekenmerk deur die verbouing en plant van die dominante ideologie deur middel van massa-inligting en ander propaganda-dienste. Terselfdertyd, in die sogenaamde "vrye wêreld" (demokratiese lande), waar individualisme gekweek word, is stereotipe persepsie en denke ook die norm. Elke samelewing poog om elkeen van sy lede lewensstandaarde en gedrag op te lê. In die konteks van die wêreld politieke, ekonomiese en kulturele godsdienstige eenwording en integrasie, verkry die konsep van konformisme 'n nuwe betekenis. Dit begin as 'n stereotipe bewussyn, wat in een frase beliggaam word: 'Die hele wêreld leef op hierdie manier'.
Dit is nodig om ooreenstemming te onderskei as 'n verskynsel van ooreenstemming, wat 'n persoonlike kwaliteit is, wat gevind word in die begeerte om afhanklikheid van groepsmening en druk in verskillende situasies te toon.
Konformiteit word gekenmerk deur 'n noue verhouding met die belangrikheid van die omstandighede waaronder die groep op die onderwerp uitwerk, met die belangrikheid van die groep vir die individu en die vlak van groep eenheid. Hoe hoër die ernsvlak van die gelysde eienskappe, hoe helderder is die effek van groepaanvalle.
Wat die samelewing betref, verteenwoordig die verskynsel van negativisme, dit wil sê die bestendige bestendige weerstand teen die samelewing en die teenkanting daarvan, nie die teenoorgestelde van konformisme nie. Negativisme word beskou as 'n afsonderlike geval, 'n manifestasie van afhanklikheid van die samelewing. Die teenoorgestelde van die konsep van konformisme is die onafhanklikheid van die individu, die outonomie van sy houdings en gedragsresponse van die samelewing, weerstand teen massa-blootstelling.
Die erns van die omskrewe konsep van konformisme word beïnvloed deur die volgende faktore:
- die geslag van 'n persoon (meer vroue is onderhewig aan conformisme as mans);
- ouderdom (eienskappe van konformisme word meer dikwels in die jong en ouderdomsperiode waargeneem);
- sosiale status (individue wat 'n hoër status in die samelewing beset, is minder vatbaar vir groepinvloed);
- fisiese toestand en geestesgesondheid (moegheid, swak gesondheid, geestelike spanning verhoog die manifestasie van ooreenstemming).
Voorbeelde van konformisme kan in groot getalle gevind word in die geskiedenis van oorloë en massamoorddade, wanneer gewone mense gewelddadige moordenaars word, omdat hulle nie die direkte orde kan weerstaan ​​om dood te maak nie.
Afsonderlike aandag word verdien deur so 'n verskynsel as politieke konformisme, wat 'n manier van aanpasbaarheid is en word gekenmerk deur passiewe erkenning van die bestaande fondamente, die afwesigheid van sy eie politieke posisie, ondankbare kopiëring van enige politieke gedragstereotipes wat hierdie politieke stelsel oorheers. Adaptiewe bewussyn en konformistiese gedrag word aktief gevorm onder sekere politieke regerings, soos: totalitêre en outoritêre, waarin die algemene kenmerk die begeerte van individue is om nie uit te steek nie, nie van die hoofstroomgrys massa af te sien nie, om nie soos 'n mens te voel nie, want hulle sal vir hulle gedink word hoe goeie heersers moet wees. Konformistiese gedrag en bewussyn is tipies van hierdie politieke regimes. Die resultaat van so 'n bewussyn en aanpasbare gedragsmodel is die verlies deur 'n individu van sy uniekheid, oorspronklikheid en individualiteit. As gevolg van gewoonteaanpassing in die professionele sfeer, in die aktiwiteite van partye, by die stembus, word die individu se vermoë om onafhanklike besluite te neem, vervorm, sy kreatiewe denke word versteur. Die resultaat - mense is gewoond om sinteloos werksaamhede te verrig en slawe te word.
Politieke konformisme en 'n opportunistiese posisie vernietig dus die naserende demokrasie aan die wortel en dui op 'n gebrek aan politieke kultuur onder politici en burgers.
Ooreenstemming en nie-ooreenstemming
Die groep, wat druk op die onderwerp plaas, dwing hom om gevestigde norme te volg om aan die belange van die groep te onderwerp. Dus manifesteer konformisme homself. 'N Individu kan sodanige druk weerstaan, nie-konformiteit toon, en kan aan die massas onderwerp, dit wil sê as 'n konformis.
Nie-konformasie - hierdie konsep sluit die individu se begeerte in om te sien en te veg vir sy eie sienings, die resultate van persepsie, om sy eie gedragsmodel te verdedig, wat die dominante in 'n gegewe samelewing of span direk in stryd is.
Dit kan nie onomwonde verklaar word dat een van hierdie tipes verhoudings tussen die onderwerp en die kollektiewe waar is nie, en die ander is nie. Daar is geen twyfel dat die grootste probleem van konformisme is om die model van individuele gedrag te verander nie, aangesien die individu aksies sal doen, selfs om te besef dat hulle verkeerd is, omdat die meerderheid dit doen. Terselfdertyd is dit duidelik dat die skepping van 'n samehangende groep sonder konformisme onmoontlik is omdat 'n balans in die verhouding tussen die groep en die individu nie gevind kan word nie. As 'n persoon in 'n taai nie-konforme verhouding met die span is, sal hy nie 'n volwaardige lid word nie. Gevolglik sal hy die groep moet verlaat, aangesien die konflik tussen hulle sal toeneem.
Dus, die hoofkenmerke van conformisme is voldoening en goedkeuring. Conceit word gemanifesteer in die eksterne nakoming van die vereistes van die samelewing met interne meningsverskil en verwerping daarvan. Goedkeuring word gevind in die kombinasie van gedrag wat sosiale druk en interne aanvaarding van die vereistes van laasgenoemde ontmoet. Met ander woorde, voldoening en goedkeuring is vorms van ooreenstemming.
Die impak wat die massas op die gedragsmodel van individue het, is nie 'n ewekansige faktor nie, aangesien dit afkomstig is van gewigtige sosiale en sielkundige voorvereistes.
Voorbeelde van konformisme kan gesien word in die eksperiment van sosioloog S. Asch. Hy het homself die taak gestel om die aard van die impak van die portuurgroep op sy lid te bepaal. Ash het die metode van 'n voornemende groep toegepas, wat bestaan ​​uit die verskaffing van foutiewe inligting aan lede van die groep in die hoeveelheid van ses individue van beide geslagte. Hierdie ses mense het foutiewe antwoorde gegee op die vrae wat deur die eksperiment gestel is (die eksperiment het vooraf met hulle ooreengekom). Die sewende lid van hierdie groep individue is nie oor hierdie omstandighede ingelig nie, want in hierdie eksperiment het die rol van die vak gespeel.
In die eerste beurt vra die eksperiment die vraag aan die eerste ses deelnemers, dan direk na die onderwerp. Vrae wat verband hou met die lengte van verskillende segmente, wat voorgestel is om met mekaar te vergelyk.
Deelnemers aan die ondervinding (vals ses mense) het volgens ooreenkoms met die navorser geargumenteer dat die segmente gelyk is aan mekaar (ten spyte van die teenwoordigheid van 'n onbetwiste verskil in die lengte van die segmente).
Dus is die toets individu in toestande geplaas vir die ontstaan ​​van 'n konflik tussen sy eie persepsie van die werklikheid (lengte van segmente) en die assessering van dieselfde werklikheid deur die lede van die groep wat hom omring. Gevolglik het 'n moeilike keuse voor die vakke ontstaan, onbewus van die eksperiment se ooreenkoms met die kamerade. Hy moet óf nie sy eie persepsie en assessering van wat hy gesien het óf die standpunt van die groep beproef nie, in werklikheid teen die hele groep verset. In die loop van die eksperiment het dit uitgewys dat meestal die vakke verkies het om nie met hul oë te glo nie. Hulle wou nie hul eie mening kontrasteer met die oogpunt van die groep nie.
Sodanige aanvaarding deur die onderwerp van duidelik verkeerde ramings van die lengte van die segmente wat deur die ander deelnemers aan die proses aan hom gegee is, is beskou as 'n kriterium vir die onderwerp om die onderwerp onderworpe aan die groep en is aangewys deur die begrip konformisme.
Конформизм часто противопоставляется нонконформизму, но при более обстоятельном анализе между этими моделями поведения выявляется очень много общих черт. Nie-formele reaksie, soos konformasie, as gevolg van groepdruk, is afhanklik van die druk van die meerderheid, hoewel dit geïmplementeer word in die logika van "nee."
Die reaksie van nie-konformisme en konformisme is baie meer gekant teen die verskynsel van selfbeskikking van die individu in die samelewing.
Wetenskaplikes wys ook daarop dat nie-formele en konformale gedragsreaksies meer algemeen voorkom in sosiale groepe met 'n lae vlak van sosiale ontwikkeling en sielkundige ontwikkeling, en in die algemeen nie inherent aan lede van hoogs ontwikkelde pro-sosiale groepe nie.