Wallis en Devolusie - Geskiedenis Tydlyne - 2021
Wallis, saam met Skotland en Noord-Ierland, is belowe dat 'n afgewerkte vergadering deur die Arbeidersparty voor die verkiesing van 1997 sou plaasvind. Devolusie het in Wallis beloof om 'n sleutelkwessie te wees, maar die opkoms by die referendum ná die verkiesing in 1997 vir die vraag of Wallis 'n afgeronde vergadering sou hê, het aangedui dat die entoesiasme vir ontplooiing lou was. Die demokrasie heers egter in die sin dat 'n meerderheid wel stem vir 'n verkiesing vir 'n afgewerkte vergadering - maar nie 'n oorweldigende meerderheid nie.
Wallis is formeel in die Unie gebring deur twee dade wat in 1536 en 1542 aangeneem is. Henry VIII het homself in wese koning van Wallis gemaak.
Hierdie handelinge verbied die gebruik van die Walliese taal in die administrasie van die land. Jong mans uit die welgestelde Walliese gesinne is na Londen om hul roem en rykdom by die koninklike howe te gaan soek - en het opgehou om Wallies te praat. Daar is gepoog om die hele element van Walliese identiteit uit Wallis te verwyder.
In 1746 is 'n wet deur die Parlement goedgekeur wat bepaal dat enige wet wat deur die Parlement aanvaar is en wat na Engeland verwys, Wallis outomaties insluit. Hierdie wet het tot 1967 geduur.
In die C20ste het Wallis meer 'n aparte identiteit gekry. In 1907 word 'n Walliese Sekretaris van Onderwys opgerig; in 1957 het Wallis sy eie Minister van Staat gekry wat in 1964 'n kabinetsposisie gekry het.
Tydens die referendum vir devolusie in September 1997 het diegene wat gestem het net hul steun vir 'n nuwe Walliese Vergadering gegee.
Wallis het hom beywer vir die kwessie van devolusie gedurende die era van Thatcher en majoor - die Tory-jare van 1979 tot 1997. In hierdie tyd is die industriële hartland van Suid-Wallis (en 'n tradisionele Arbeidsvesting) gedesimeer. Die steenkool- en staalmyne in Suid-Wallis het almal verdwyn, maar die tradisionele vorme van indiensneming het gegaan. Werkloosheid, en die sosiale euwels daaraan, was algemeen in die valleie van Suid-Wallis. In Noord-Wallis het Plaid Cymru wortel geskiet. Daarom het enige natuurlike alliansie met die Tories heeltemal verdwyn.
Ook die meerderheid van die regeringsposisies in Wallis het na Engelse Tories gegaan. Dit op sigself het weinig gedoen om diegene in Wallis wat verandering wou beywer, veral omdat baie van hierdie politici nie Wallies kon praat nie en hul natuurlike alliansie met Wallis op die beste vermoed is. Baie in Wallis het hierdie afsprake gesien as 'n manier om diegene wat in Londen goed gevaar het, te beloon en van plan was om die kabinetsleer op te stoot; nie noodwendig diegene wat die beste belang van Wallis gehad het nie.
In 1997 het 'n meningspeiling in Wallis die volgende bevind:
Diegene wat hulself Wallies beskou het - 17% Diegene wat hulself meer Wallies as Brits beskou het - 25% Diegene wat hulself meer Brits as Wallies beskou het - 10% Diegene wat hulself Britse beskou het - 12% Geen gedagtes oor die kwessie nie - 4%
Daarom het minder as 'n meerderheid in Wallis hulself 'Wallies' beskou toe hierdie peiling gedoen is - 42%. Dit verskil baie van die resultaat in Skotland.
Verkiesingsuitslae vir die Walliese Vergadering van 1999
kiesafdeling kiesafdeling Top-up Top-up Totale sitplekke
Bogenoemde syfers dui aan dat die Arbeidersparty slegs suksesvol sou kon funksioneer as hulle as 'n koalisie regeer. Die Liberale Demokrate, die Konserwatiewes en die Plaid Cymru kon saam 32 lede van die Vergadering bymekaarbring; genoeg om Arbeid te blokkeer, selfs al stem die Walliese Arbeidsraadslede almal as 'n volledige eenheid van 28.
Daarom sal die Walliese Arbeidersparty voldoende perdehandel van ander lede van die Walliese Vergadering moet onderneem om sy wetsontwerpe te ondersteun, of die wetsontwerpe kan uitgestem word as al die ander partye hul stemme as een eenheid in opposisie uitoefen - 'n potensiële, indien onwaarskynlike , scenario.
Een resultaat hiervan is dat die wetsontwerpe wat dade word, waarskynlik die steun van meer as een party sal hê. Om hierdie rede sal die dade groter politieke 'sterkte' verkry as dit die geval is - dwarsparty-steun maak dit waarskynliker dat daar 'n nasionale aanvaarding van 'n ingevoerde wet is, eerder as dat dit blyk dat die wet gedwing is aan die mense van Wallis deur wat as 'n minderheidsregering beskou kan word in terme van hul persentasie verteenwoordiging in die Walliese Vergadering.