Guillermo Galván: «Dit is die verpligting van elke outeur om sy eie stem te soek» | Huidige literatuur
Fotografie. Guillermo Galván Twitter-profiel.
Guillermo Galvan Hy is 'n skrywer en joernalis. Hy is in Valencia gebore en het uit die joernalistiek getree en jare lank in Cadena SER beoefen. Hy het hom sedert 2005 volledig toegewy aan literatuur. Hy onderteken titels soos Noem my Judas of Die blik van Saturnus, onder andere, en in 2019 het die sage met die inspekteur in die hoofrol Carlos lombardi met Maaityd en in die lente uitgehaal The Virgin of Bones.
Ek waardeer u vriendelikheid en behandeling baie, benewens sy tyd vir hierdie onderhoud, waar hy ons 'n bietjie oor alles vertel. Van hul eerste lesings, outeurs en karakters gunsteling selfs hoe sien u die blsosiale en redaksionele anorama rondom.
ONDERHOUD MET GUILLERMO GALVÁN
GUILLERMO GALVÁN: My eerste lesing, kom ons sê ernstig, was Glasgow na Charleston, een van die klein romans van Verne, wat in Spaans gepubliseer is onder die titel Die dwing van die blokkade. Ek hou daardie eksemplaar nog steeds soos goud op lap, want Ek het dit in 'n wedstryd op agt jaar gewen; Ek het ander verloor, maar dit hou ek gelukkig. Wat skrywer, my eerste treë was strokiesprente, kinderverhale waarin hy die rol van draaiboekskrywer en spotprenttekenaar vertolk het.
In die narratiewe veld, skryfoefeninge Ek het vergeet toe ek die kans gehad het om van hulle ontslae te raak, want my akademiese opleiding in die literêre aspek was meer traumaties as speels. Ek moes by die adolessensie gevorderd om plesier daarin te vind lees en skryf, en op daardie tydstip het ek die dramaturgie, met werke - natuurlik onvolledig - wat vandag met groot vrygewigheid beskryf kan word as eksistensialiste of die absurde. Daar is geen spoor daarvan nie.
GG: Die belangrikste in u lewe is diegene waarin u ontvang jong ouderdom. Ten minste, so was dit in my geval, en in die sin kan ek myself nie net tot een werk beperk nie. Ek sal 'n paar moet noem Hesse, Kafka, Baroja, Unamuno of Dostoevsky. Om miskien een van die eerstes te wees Steppe wolf van Hesse. Hoekom? Sekerlik in daardie tyd Ek het my met 'n verwarde protagonis geïdentifiseer voor die wêreld, en omdat die manier om dit te vertel my verlei het.
GG: Ek bewonder baie skrywers, hoewel ek probeer om my nie te beïnvloed nie. Ek glo dat dit die verpligting van elke outeur is om hul eie stem te soek, en dat invloede - al dan nie bewus - geneig is om dit op te lê. Dit gesê, en laat die klassieke in die pyplyn: Galdós, Baroja, Marsé, Grandes, Landero, Padura, Dostoevski, Auster, McEwan, Coe...
GG: Die antwoord kan wees ambivalent. Kennis beteken om in die plot van die roman te kom as 'n ander karakter, sekondêr en diskreet, om persoonlike kontak met die hoofkarakter te bewerkstellig. 'N Opwindende en baie literêre speletjie op sigself. As u dit so sien, Ek wil graag met Raskolnikov gesels, die protagonis van Misdaad en straf. En sit aan skep, laat ons voortgaan met die fiksie: Don Quijote.
GG: Die rustigheid, so ver as moontlik. As leser Ek het meer kapasiteit vir abstraksie en kan dit doen met 'n sekere geraas agtergrond. Meer mal, as jy dit so kan noem, is ek met skryfwerk. Om mee te begin, het ek ten minste nodig 'n paar uur vooraan sonder onderbrekings, as ek ten volle betrokke is by die skryfproses of verdiep is in dokumentasie. om neem enige tyd aantekeninge en die situasie is goed, en soms is daardie aantekeninge so deurslaggewend soos wat ek al in my stilste ure geskryf het.
GG: In my "muisval", dit is hoe ek die kamer noem waar ek skryf, ek voel op my gemak, hoewel ek dit op enige plek kan doen wat aan bogenoemde voorwaardes voldoen. Tradisioneel Ek was 'n naguil, en in die laat ure van die nag is die meeste van my romans gebore. Met ouderdom, en veral met my uittrede as joernalis, Ek hou van oggende. Ons kan dit dus sê enige tyd is goed werk toe as u die wil het om so te doen.
GG: Ek hou van goeie literatuur, ongeag die genres. Binne hierdie, noir en historiese roman, alhoewel ek nie die goeie minag nie fantasie of wetenskapfiksie. As noukeurige dokumentasie lees ek ook toets, veral histories-akademies.
GG: Ek is pas klaar Herinneringe aan die lewedie outobiografie van Juan Eduardo Zúñiga, alhoewel my agtergrondlees uit opsluiting die Nasionale episodes van Galdós; Ek het al 'n paar gelees, waarvan die meeste opgemerk is, maar om dit van begin tot einde in volgorde te lees, bied narratiewe samehang en is 'n uitdaging 'n plesier. Wat skryf betref, het ek al gevorder vierde paaiement uit die sage van Carlos lombardi, wat ek hoop om aan die einde van die jaar of vroeg volgende jaar klaar te maak.
GG: Moeilik, as u probeer deur die tradisionele manier, sowel deur die aantal skrywers as deur die situasie of belange van die uitgewersektor. Elke keer word dit egter aangebied meer lessenaarpublikasie-moontlikhede deur middel van sekere platforms, platforms wat, paradoksaal genoeg, met groot voordeel met boekwinkels meeding om hul voortbestaan ​​in gevaar te stel.
Ons leef oomblikke van diep verandering in daardie veld, en die voortekens hang af van wie u vra. Dit sal 'n verandering wees positiewe as die aantal lesers toeneem dit is, kortom, diegene wat die stokke van die skaduwee vashou. En ek praat van manlike lesers, want dit lyk asof vroulike lesers daagliks groei.
GG: Behalwe vir sommige wat met die pandemie doodmaak, 'n krisis van hierdie omvang is nooit positief nie. Vanuit 'n persoonlike oogpunt hoef ek gelukkig nie verliese te ly nie, maar professioneel het dit my roman beïnvloed The Virgin of Bones, die tweede van die Lombardi-sage, wat pas weg is wanneer die alarmtoestand. 'N Afname in die bevordering daarvan dat ons nou probeer om dit te oorwin. Dit sou verkeerd wees as ek dit as 'n noodlottige oortreding beskou, want dieselfde ongeluk het baie ander werke, skrywers en outeurs gely.
En hul eie uitgewers hulle is gedwing om vertraag u planne in ten minste een trimester; sommige, die beskeieste, was byna noodlottige wonde. Dit is nie te praat van baie ander sosiale sektore nie. So vir eers niks positiefs nie Ek kan sien in hierdie jaar 2020. Waarskynlik, omdat ek nie Boccaccio of Camus is nie.
Volledige pad na artikel: Huidige literatuur » Letterkunde » Onderhoude » Guillermo Galván: "Dit is die verpligting van elke outeur om sy eie stem te soek"