Die slag van Jena - Inligting
Die slag van Jena
Napoleon I stap verby die troepe in die Slag van Jena, 14 Oktober 1806.
Na sy troontogging, aangeraai deur die historikus-minister François Guizot (1787-1874), besluit Louis-Philippe om die paleis van Versailles te omskep in 'n museum wat toegewy is "aan al die glorie van Frankryk". Met die uitsondering van vier daarvan, was hierdie doeke die onderwerp van 'n orde waarin die drie skilderye verskyn wat gemaak is deur Horace Vernet (1789-1863), een van Louis-Philippe se gunsteling skilders, wat die kursus met die gevegte afsluit. de Wagram (6 Julie 1809), de Friedland (14 Junie 1807) en d'Iéna (14 Oktober 1806).
Op 26 Augustus 1806 stel die vierde koalisie, bestaande uit Pruise, Rusland en Engeland, 'n ultimatum aan Napoleon en eis die terugkeer van Franse troepe oor die Ryn. Die keiser reageer dadelik en verpletter die Pruisiese leër in Jena (14 Oktober) en betree dan Berlyn in triomf (27 Oktober).
Hierdie skildery illustreer nie die slag van Jena nie, maar 'n staaltjie wat in die Bulletin van die Grand Army. Napoleon, omring deur Berthier (links van die keiser) en Murat (in 'n rooi jas versier met goud), het te voet verby die geledere van die Keiserlike Wag geloop. As sy onaktief gelaat word, verstik sy remme as 'n vurige jong granaatjie (regs) 'vorentoe' skree. Woedend, die keiser, met sy gesig toe, rem sy perd en draai om die gewaagde te berispe: "Wat is dit? Dit kan net 'n jong man wees wat nie 'n baard het nie, en wat moontlik wil oordeel wat hy moet doen; laat hy wag totdat hy in dertig veldslae beveel het voordat hy voorgee dat hy my raad gee. "
Daar is niks om Jena in hierdie toneel te identifiseer nie: die omgewing is neutraal en geen topografiese element herinner aan die plek van die geveg nie. Slegs die linker twee derdes van die skildery dui op die geveg: troepevergaderings, artillerierook, die vurige en senuweeagtige perde. Die regte derde, waar die voetgranateurs van die Keiserlike Garde opgestel is, illustreer militêre dissipline en onwrikbare gehoorsaamheid aan die leier, wat slegs versteur word deur die dryfkrag van 'n jong werf.
Die besorgdheid om die nalatenskap van die Ancien Régime en die Revolusie te verenig, die hernieude entoesiasme vir die keiser, maar ook 'n onmiskenbare bewondering vir sy militêre en politieke eienskappe, is die punte wat die Monargie in Julie voortduur en handhaaf. Die keiserlike geheue sal tydens die bewind bewaarheid word deur die vervanging van die standbeeld van Napoleon aan die bokant van die Vendôme-kolom (28 Julie 1833), deur die inwyding van die Arc de triomphe (1836) en, as hoogtepunt, deur die terugkeer van die as by die Invalides (15 Desember 1840).
Ter wille van sosiale samehorigheid wil Louis-Philippe sy bewind histories vestig in die kontinuïteit van al die heerlikhede van Frankryk, en die keiser vind natuurlik sy plek daar. In die Slag van Jena. 14 Oktober 1806, soos in die twee ander skilderye van Vernet (Slag van Friedland. 14 Junie 1807 en Slag van Wagram. 6 Julie 1809), word die gevegte uitgewis en vervang deur anekdotiese gebeure. In die middel geplaas, illustreer die figuur van Napoleon die militêre leier en die geniale taktikus, minagtend van gevaar, koud en vasberade, maar ook onverskillig teenoor sy manne. Die blinde entoesiasme van die soldate wat die keiser op die slagveld volg, is goed voorgestel, maar die verkoue van die blik en die skreiende teregwysing van die keiser dui op 'n hoogmoedige afstand van die troepe. Die skildery van Vernet is dus baie ver verwyderd van die afdrukke van Raffet ("My Emperor is the most cooked") of Charlet ("We pass not!"), Wat die gewildheid van die skildery beklemtoon. Keiser en oor die bande van eenvoud en goeie natuur wat hom tot sy soldate verenig. Aan die ander kant dring die amptelike skilderye, die werke in opdrag van Louis-Philippe, aan op die suiwer militêre en strategiese eienskappe van die emblematiese magsman; populêre legitimiteit, soos die liefde van die massa vir die "klein korporaal", word dus doelbewus ontken.
Claire CONSTANS, Skilderye in die Nasionale Museum van die Paleis van Versailles, Parys, RMN, 1995. Claire CONSTANS, Versailles. The Battles Gallery, Beiroet, Khayat Publishing, 1981. Thomas W. GAEHTGENS, Versailles, van die koninklike woning tot die historiese museum. Die Battles Gallery en die Historiese Museum van Louis-Philippe, Parys, Albin Michel, 1984. Alain PIGEARD, Die Napoleontiese veldtogte: 1796-1815, Entremont-le-Vieux, uitgawes van Quatuor, 1998. Emmanuel de WARESQUIEL, "Die figuur van Napoleon in die geveg deur drie generasies skilders, van Gérard tot Meissonier", in Cahiers du C.E.H.D. n ° 23, New battle history (II), Vincennes, Éditions du C.E.H.D., 2004.