Die oorwinning van Azerbeidjan in Nagorno-Karabakh skep ruimte vir voortgesette invloed van die EU in die streek - EU Reporter
Op 8 November 2020, toe Azerbeidjaanse troepe die strategiese belangrike stad Susha binnegekom het, sou Nikol Vovayi Pashinyan, premier van Armenië en aanstigter van die aggressie in Nagorno-Karabakh, na 'n hewige driedaagse geveg besef het dat hy sy Waterloo. Die kwessie van Nagorno-Karabakh, Azerbeidjanse grondgebied wat meestal deur etniese Armeniërs bewoon en bestuur word, was waarskynlik die een probleem wat die wêreldwye Armeense diaspora verenig het. In plaas daarvan om sy volk 'n streek te lewer, het Pashinyan 'n verlammende militêre nederlaag aan hulle gegee. - skryf Phillipe Jeune.
Of hy, of die man wat algemeen beskou word as 'n bietjie meer as Pashinyan se marionet, president Armen Sarkissian, polities kan oorleef, moet nog gesien word, hoewel daar van die premier self verwag word om alles te doen om aan die mag vas te hou. Danksy sy oorlogvoering en die asimmetriese verhouding wat sy land met Rusland geniet, is hy dalk nie meer die meester van sy eie lot nie.
Pashinyan se optrede, onraad, roekeloos en duur, het gelei tot 'n geo-politieke verskuiwing in die streek.
Die vinnige aankoms van Russiese troepe onder die dekmantel van "Vredesbewaarders"sal binne enkele ure na die Armeense kapitulasie 'n uitdaging aan die Europese Unie bied wat, hoewel dit nie eksistensieel is nie, beslis die blok in die streek verloor. Moontlik 'n obsessie met "hantering" Turkye, en 'n inherente traagheid wat dit telkens deur die Kremlin uitoorlê en oortref, het in hierdie geval tot 'n sekere wanfunksionaliteit in die EU-streeksbeleid gelei.
President van Azerbeidjan Ilham Aliyev, wie se hantering van die konflik sy politieke hoofstad aansienlik in die binneland en in die buiteland laat toeneem het, het toesig gehou oor die ooreenkoms waardeur Turkye, die sterkste bondgenoot van Azerbeidjan, 'n klein mag na die kontroversiële streek sou ontplooi om balans te gee en om sy eie mense.
Hierdie aksie is onmiddellik aangeval deur die Franse president Emmanuel Macron, wie se land die tuiste is van een van die grootste Armeense gemeenskappe in Europa - daar word geglo dat soveel as 600,000 XNUMX etniese Armeniërs in Frankryk woon - en hy het kritiek van die gemeenskap gekonfronteer dat hy nie doen genoeg om Yerevan te help.
Frankryk, saam met Rusland en die Verenigde State, is gesamentlik voorsitter van die Organisasie vir Veiligheid en Samewerking in Europa (OVSE) Minsk Groep, wat gevorm is om die konflik te bemiddel, maar sonder dat daar enige tasbare tekens van sukses gedurende die afgelope drie dekades behaal is.
Macron se binnelandse politieke bekommernisse moet die EU nie verblind vir die belangrikheid van sy rol om vrede en stabiliteit in die onrustige streek te handhaaf nie, en sy andersins gesonde verhouding met Bakoe.
In plaas daarvan om 'n blinde oog te draai vir Rusland se invloed op Armenië, kan die EU dit oorweeg om die oorlogvoering van die Pashinyan-regime aan te spreek, wat in werklikheid die gevolg kan wees van Russiese toutrekkery, deur sanksies op te lê soos dit met Rusland, Sirië, Belo-Rusland gedoen het. en sekere Oekraïense amptenare en oligarge.
In die konflik in Nagorno-Karabakh het Armeense magte huise en woude verbrand, asook huise wat deur Azerbeidjanse mense in Kalbajar gebou is, wat in 1993 verdryf is: mense wat gewoon het in die hoop om eendag na daardie huise terug te keer. Die EU en veral die politieke groepe moet nie stilbly oor hierdie misdade nie.
Kommer word uitgespreek in Bakoe en elders dat die vertrek van Pashinyan, wat al in Desember kan plaasvind, die uitlating van 'n pro-Kremlin-marionetregering sal wees.
Die EU moet geen twyfel hê dat Vladimir Poetin gebeure in die Balkan choreografeer nie, net soos hy in Sirië, in die koukus, in die ooste van die Oekraïne en in die mening van baie waarnemers in Wit-Rusland gedoen het.
Azerbeidjan het vasberadenheid getoon te midde van aggressie en grootsheid in die oorwinning: om te verseker dat die veiligheid en integriteit van die land bly, is ook die beste en moontlik die enigste kans dat Brussel sy invloed in die streek kan behou.
Alle opinies wat in die bostaande artikel uitgespreek word, is van die outeur alleen en weerspieël geen opinies van die EU-verslaggewer nie.
Verwante onderwerpe:ArmeniëAzerbaijanEuropese UnieNagorno-Karabakh
Die kommissie moet optree om COVID-19 wêreldwyd uit te roei
Wat kom vir Azerbeidjan na die militêre oorwinning?
Die crypto-valuta-bull run gaan nie net oor Bitcoin nie
2020 sal onthou word as 'n jaar van heerlike oorwinning in Azerbeidjan. Na byna dertig jaar het die land die gebiede wat dit gedurende die negentigerjare aan Armenië verloor het, bevry, bekend as Nagorno-Karabakh. Azerbeidjan het oënskynlik ligte werk gemaak van hierdie indrukwekkende militêre oorwinning. Dit het net 1990 dae geneem vir die land, met steun van die militêre bondgenoot Turkye, om 'n einde te maak aan 'n konflik wat van die wêreld se invloedrykste diplomatieke magte vir byna drie dekades nie effektief kon bemiddel nie.
Dit is duidelik 'n bron van groot trots. Na die oorwinning het Azerbeidjan sy militêre mag uitgestal deur die strate van Bakoe. 3,000 militêre personeel en meer as 100 stukke militêre toerusting paradeer die strate van die hoofstad, getoon deur talle Azerbeidjaners, en onder toesig van presidente Aliyev en Erdogan.
Maar die nuwe jaar bring nuwe uitdagings, en een groot vraag - wat kom na militêre oorwinning?
Die volgende fase vir die Nagorno-Karabakh-streek is netjies geskep as die 'drie R's: herkonstruksie, herintegrasie en herbevolking. Die slagspreuk klink miskien eenvoudig, maar die werklikheid sal ver daarvan wees. Die oorwinning in hierdie arena sal baie langer as 44 dae duur, maar Azerbeidjan het 'n belowende visie begin uiteensit.
Na die bevryding van Nagorno-Karabakh beskuldig senior Aserbeidjanse figure die Armeense regering van 'urbicide', geskok om die vlak van vernietiging te sien wat hul huise, kulturele monumente en selfs die natuurlike omgewing oorval het. Dit is die mees sigbare in Aghdam, 'n meerderheid Azerbeidjaanse stad met die bynaam die Hiroshima van die Kaukasus omdat Armeense magte in die negentigerjare, behalwe die moskee, elke een van sy geboue metodies vernietig het.
Al is dit nie maklik om vanuit hierdie posisie te herbou nie, is dit beslis die moeite werd as Azerbeidjan die potensiaal van die land kan benut.
Nagorno-Karabakh is reeds beskou as die volgende brandpunt vir die Azerbeidjanse landbou- en vervaardigingsbedryf - maar wat interessanter is, is die voorstelle van die regering om toeriste na die streek te dryf.
Daar is begin met die bou van 'n lughawe in die herowerste Fizuli-distrik ontwikkel 'n snelweg tussen Fizuli en Shusha is aan die gang, en die regering is van plan om verskeie toeriste sentrums in Nagorno-Karabakh te bou.
Die doel is om toeriste van regoor Azerbeidjan en die buiteland te lok deur 'n lig te skyn op die vele kulturele terreine van belang in die streek, insluitend Shusha, die Azykh-grot en dele van die stad Hadrut.
Naas bestaande terreine is daar ook planne om die kulturele lewe met literêre feeste, museums en konsertlokale te ontwikkel.
Natuurlik kan dit op die lang termyn 'n beduidende inkomste in die streek lewer, maar eerstens is die heropbou nodig. Die Azerbeidjanse staatsbegroting vir 2021 toegeken het 1.3 miljard dollar vir herstel- en herbouwerk in die Karabakh-streek, maar die regering beoog om internasionale beleggings te trek om hul fondse te versterk.
Daar word gehoop dat plaaslike vennote, soos Turkye en Rusland, deur die vooruitsigte van streeksontwikkeling verlei sal word.
'N Goed verbonde Nagorno-Karabakh kan gebruik word om handelsroetes te vorm wat beduidende beleggings in die Kaukasus-streek kan meebring. Ironies genoeg is Armenië een van die lande wat die meeste daarby kan baat.
In die onmiddellike nasleep van die konflik lyk die potensiaal vir ekonomiese samewerking tussen die twee lande onwaarskynlik, maar mettertyd kan dit help om die tweede 'R'-herintegrasie te verwesenlik.
Etniese versoening is een van die grootste uitdagings in enige situasie ná konflik. Die Azerbeidjanse owerhede het daartoe verbind om te verseker dat Armeense burgers beskerm word in ooreenstemming met hul grondwetlike regte en het belowe om Armeense wat in Nagorno-Karabakh Azerbaijani-paspoorte wil bly, aan te bied en die regte wat daarmee gepaard gaan.
Maar dit alleen sal nie genoeg wees om die vertroue op te bou wat nodig is vir Azerbeidjaniërs en Armeense om in vrede, langs mekaar, te leef nie. Wonde is nog vars. Azerbeidjaners weet dat dit tyd sal duur om die vertroue op te bou wat herintegrasie moontlik sal maak. Maar daar is rede om optimisties te wees.
Amptenare en ontleders wys dikwels op Azerbeidjan se bewese rekord van multikulturele naasbestaan ​​as belofte vir die vooruitsigte van herintegrasie. Onlangs het die hoof-Ashkenazi Rabbi van Azerbeidjan in die Times van Londen oor sy ervaring in sy posisie in 'n Moslem-meerderheidsland waar die Joodse gemeenskap 'floreer'.
Wat waarskynlik 'n baie makliker taak vir die Azerbeidjanse owerhede is, is die finale 'R' herbevolking.
Azerbeidjan tel onder die hoogste aantal intern verdwaalde mense (GOP's) ter wêreld. Meer as 600,000 XNUMX Azerbeidjaners is gedwing om hul huise te verlaat, hetsy in Nagorno-Karabakh of in Armenië, na die eerste Karabakh-oorlog.
Die streek bly vir byna almal tuis, en hulle is desperaat om terug te keer huis toe, maar hulle vertrou op heropbou voordat hulle dit kan doen. Dit is juis waarom die 3 R's 'n deugsame siklus is wat Azerbeidjanse leiers aan die gang sit.
Azerbeidjan het baie verstom met hul militêre oorwinning, en hulle is van plan om die wêreld weer te verras met hul vermoë om die voorwaardes van blywende vrede in die streek te lewer.
Die ondertekening van die omvattende beleggingsooreenkoms EU-China verlede week open nuwe handelsmoontlikhede tussen die twee wêreldwye ekonomiese leiers. Maar tot net 'n maand gelede was die enigste lewensvatbare handelsroete oor die land vanaf China na Europa deur Sentraal-Asië. Met die beëindiging van die konflik in Nagorno-Karabakh in November, kan die opening van 'n nuwe landroete oor die Suid-Kaukasus die vragtye dramaties van weke tot dae verminder. skryf Ilham Nagiyev.
Maar as die EU daarby baat, moet hy verseker dat die vrede hou. Alhoewel dit diplomatiek afwesig was in die gemedieerde wapenstilstand in November, kan dit help om stabiliteit te bewerkstellig in 'n streek wat nie net noodsaaklik is vir die verdieping van sy handelsbande met Oos-Asië nie, maar ook vir sy energiesekerheid. Oujaarsaand was die eerste kommersiële verkoop van gas vanaf Azerbeidjan deur die Southern Gas Corridor, sewe jaar in wording, aan Europa.
Dit is die sleutel vir die energiediversifisering in die EU, maar ook vir die verskaffing van skoner energie aan Balkan-pyplyn-transito-state wat nog steeds baie van hul energie afhanklik is. Die weg na blywende vrede is deur die hand van ekonomiese samewerking. Die taak om die streek wat byna 30 jaar lank deur Armeense separatiste beset is, weer op te bou, is enorm. Infrastruktuur het verbrokkel, landbougrond lê braak en sommige gebiede is nou heeltemal verlate. Terwyl Azerbeidjan 'n welgestelde land is, het hy vennote in ontwikkeling nodig om ten volle te besef wat hierdie lande ekonomies aan die wêreld kan bied.
Maar met die beheer van Azerbeidjan wat teruggekeer het na lande wat internasionaal as sy eie erken word, is 'n weg oopgemaak vir die hernormalisering van die betrekkinge tussen Azerbeidjan en Armenië, sowel as gedeelde welvaart in Karabakh. Dit maak ook die deur oop vir institusionele beleggers soos die Europese Bank vir Heropbou en Ontwikkeling.
Terwyl hulle onder beheer was van Armeense separatiste, het institusionele handves organisasies verbied om in die streek op te tree, gegewe die regering se onbekende status in die internasionale reg. Dit het op sy beurt private beleggings bevries. Daar geen ander opsies beskikbaar was nie, het die enklawe in plaas daarvan afhanklik geword van hulp of investering van Armenië, wat self rekening gehou het met sy eie ekonomiese uitdagings. Inderdaad, as daar iets uit die destydse besette streek uitgevoer sou word, moes dit eers na Armenië gaan om onwettig geëtiketteer te word as 'vervaardig in Armenië' voordat dit verder gegaan het.
Dit opsigself is uiteraard ondoeltreffend en onwettig. Maar om sake te vererger, was Yerevan se integrasie in die wêreldekonomie skraal: die grootste deel van sy handel was met Rusland en Iran; die grense na Azerbeidjan en Turkye is gesluit weens sy steun aan die separatiste en besette lande. Bevry van buite-egtelikheid, kan dit nou verander. Die landbou is 'n gebied wat ryp is vir investering en ontwikkeling - en waar die EU goed gepos is om te help. Toe Azerbeidjan en Armenië deel van die USSR was, was Karabakh die broodmandjie van die streek. As 'n wêreldleier vir presisieboerdery, kan die EU tegniese kundigheid en beleggings bied om die gebied weer tot produksie te bring en voedselsekerheid weer vir beide lande te verbeter, maar veral vir Armenië, waar voedselonsekerheid op 15% staan.
Produkte kan ook geoormerk word vir uitvoer na 'n breër mark, veral Europa. Vervoerroetes in die streek loop in verdraaide lyne weens geografie nie, maar weens die konflik en die diplomatieke gevolge daarvan. Die terugkeer van grondgebied en hernormalisering van verhoudings hou die belofte in om dit reg te stel. Nie net Karabakh nie, maar ook Armenië kan weer in die streekekonomie en daarna in die Suid-Kaukasus opgeneem word. Hierdie kans op ekonomiese konsolidasie is van kardinale belang vir die toekoms van die streek.
Uiteindelik vereis blywende vrede toekomstige versoening tussen Armenië en Azerbeidjan. Maar as daar geleentheid is om gedeel te word - nie net in die landbou nie, maar ook telekommunikasie, hernubare energie en minerale onttrekking - verwyder dit 'n moontlike oorsaak van wrywing. Hoe gouer burgers die warmte van ekonomiese welvaart begin voel, hoe meer geneig sal hulle wees om die politieke skikking te steun wat 'n duursame resolusie kan bewerkstellig.
Alhoewel die EU dalk langs die kant voel wanneer die wapenstilstand grotendeels in sy afwesigheid beding is, moet dit hom nie daarvan weerhou om die hand van ekonomiese samewerking uit te brei nie. Langtermynvrede verg ontwikkeling. Maar mettertyd sal die stabiliteit wat dit sal bevorder, welvaart in die rigting van Europa terugstuur.
Ilham Nagiyev is die voorsitter van Odlar Yurdu Organisation in die Verenigde Koninkryk en voorsitter van die voorste landboumaatskappy in Azerbeidjan, Bine Agro.
Aan die einde van 2020 het Azerbeidjan begin om kommersiële aardgas vanaf die Shah Deniz-veld na Europese lande te stuur deur middel van die Trans-Adriatiese gaspypleiding (TAP), berig die media. SOCAR.
Aserbeidjanse gas het Europa vir die eerste keer ooit deur pypleidings bereik. Nadat hy in November in die Italiaanse netwerk geïntegreer is, het TAP, die laaste segment van die Southern Gas Corridor (SGC), die eerste gas vanaf Melendugno na Italië via SNAM Rete Gas (SRG) en van Nea Mesimvria aan Griekeland en Bulgarye via DESFA gelewer. op 31 Desember.
Die direkte pypleidingverbinding na Europa, die grootste invoerder van aardgas ter wêreld, het Azerbeidjan die geleentheid geskep om sy energie-uitvoer te diversifiseer. Dit sal die land bevoordeel en help om groter ekonomiese outonomie te bevorder.
Die president van SOCAR, Rovnag Abdullayev, het 31 Desember as 'n historiese dag geprys en het sy waardering en dank uitgespreek aan die vennootlande, maatskappye, kundiges en kollegas wat betrokke was by die TAP-, Shah Deniz-2- en Southern Gas Corridor-projekte en bygedra het tot die ongekende lewering van Azerbeidjanse gas aan die Europese mark. "Ek wil finansiële instellings bedank vir die ondersteuning van die projek en die inwoners van die gemeenskappe waar die pypleidings deurloop," het hy gesê.
Daarbenewens het Abdullayev sowel die mense van die Europese Unie as die inwoners van Azerbeidjan gelukgewens "namens SOCAR, 'n aandeelhouer in alle segmente van die suidelike gaskorridor, en die Azerbeidjanse oliewerkers wat hierdie historiese missie bereik het". "Ek wens Azerbeidjan hartlik geluk namens president Ilham Aliyev, die argitek en dryfveer van die groot projek," het hy gesê.
Soos die SOCAR-president gesê het: "Die finale beleggingsbesluit is sewe jaar gelede geneem. Dit is gevolg deur die ondertekening van 25 jaar lange gasooreenkomste met die Europese gasvervoerondernemings. Alhoewel sommige twyfelagtig gevoel het oor sukses, het ons die konstruksie van drie 3,500 kilometer onderling gekoppelde gaspypleidings gefinaliseer, wat Europa in staat stel om Azerbeidjaanse gas vir die eerste keer in die geskiedenis . "
"Natuurlike gas wat uit die nuwe bron onttrek word en via die alternatiewe roete vervoer word, sal die energiesekerheid van Europa versterk," het hy bygevoeg deur die feit te beklemtoon dat 'die EU-gasproduksie afgeneem het, wat 'n behoefte skep aan meer gas in die mark. In hierdie konteks sal die Azerbeidjanse gas aan hierdie vraag voldoen en die land dus meer belangrik maak vir die ou vasteland. "
Luca Schieppati, Besturende Direkteur van TAP, het oor die pas pypleiding gepraat en gesê dat dit 'histories' is vir 'ons projek, die gasheerlande en die energielandskap van Europa'. Hy beklemtoon die fundamentele rol van TAP in die gasnetwerk van die vasteland, en voeg by dat 'dit bydra tot die padkaart vir energie-oorgang en 'n betroubare, direkte en koste-effektiewe vervoerroete na Suidoos-Europa en verder bied'.
In die somer van 2021 sal Azerbeidjan die tweede fase in marknavorsing betree om TAP verder uit te brei en sy kapasiteit tot 20 miljard kubieke meter te vergroot.
TAP is 'n 878 km-grenspypleiding wat toelaat dat natuurlike gas van die reuse-gasveld Shah Deniz in die Azerbeidjan-sektor van die Kaspiese See na Turkye, Bulgarye, Griekeland en uiteindelik Italië vloei. Die roete loop vanaf die Grieks-Turkse grens (naby Kipoi) na die suidkus van Italië nadat dit Griekeland, Albanië en die Adriatiese See oorgesteek het.
Die installering van ekstra interkonnekteerders kan lei tot meer gasversendings na Suidoos-Europa via die pypleiding wat pas in gebruik geneem is. Neem byvoorbeeld Bulgarye wat veronderstel is om energiesekerheid te versterk deur 33% van sy natuurlike gasbehoeftes uit Azerbeidjan in te voer. Danksy TAP sal die land 'n hoër penetrasie van aardgas op die grond sien. Die feit dat die SCG-segment deur Griekeland, Albanië en Italië strek, kan ook Azerbeidjan help om gas na ander Europese lande te vervoer.
TAP, die strategies belangrike been van die SCG-megaprojek, poog om Europa betroubare toegang tot die nuwe natuurlike gasbron te bied, sy voorraad te diversifiseer en groter koolstofdioksidering te bewerkstellig.
TAP se aandeelhouding word verdeel onder SOCAR, BP en SNAM, met elk 'n belang van 20%, Fluxys met 'n belang van 19%, Enagas met 16% en Axpo met 5%.