Sampioene met 'n wit hoed en 'n wit been: naam en foto, variëteite met 'n rooi, oranje, swart hoed * Ander
Daar is baie sampioene op die planeet. Tot dusver is slegs 100 duisend spesies deur wetenskap bestudeer, maar niemand weet hoeveel van hulle eintlik is nie. U kan sampioene met verskillende, soms ongewone kleure vind, byvoorbeeld vrugte waarin die hoed en been uitsluitlik wit of die been wit is, en die hoed rooi, oranje, geel en selfs swart is. Hierdie "skoonhede" kan in verskillende wêrelddele aangetref word, baie van hulle in Russiese woude. Wat hulle genoem word en of dit eetbaar is, word in die artikel oorweeg.
Sampioene met 'n wit hoed en 'n wit been
In die natuur is daar baie sampioene met 'n wit kleur. Sommige sampioen plukkers is versigtig om dit te neem, want baie is gewoond aan bruin en rooierige hoede bosgeskenke, as wit as onnatuurlik. In werklikheid is daar onder die "albino" -pampoene baie nie net lekker nie, maar ook nuttige verteenwoordigers, hoewel daar ook groente voorkom.
Belangrik! Sonder uitsondering het alle swamme die vermoë om gifstowwe, soute van swaar metale op te tel. Dit moet nie naby snelweë, naby industriële ondernemings en afvalstortplekke afgehaal word nie.
Miskien is daar niemand wat nie van die bestaan ​​van hierdie sampioene weet nie. Selfs sonder om 'n sampioenplukker te wees, het almal ten minste een keer champignons geproe met hul uitstekende aroma en smaak. Terloops, hulle kan rou verbruik word en dit word selfs aanbeveel om dit van tyd tot tyd te doen, aangesien dit baie nuttige stowwe bevat wat perfek bewaar word sonder hittebehandeling.
Vandag het champignons geleer om tuis te groei, in beddens, in kelders, sowel as vir verdere implementering. In die natuur groei hulle in gematigde streke, soos weiding, bos en selfs tuingrond. Oes vrugte van Mei tot Oktober.
Champignons is in die reël heeltemal wit, maar minder gereeld kan u 'n effens bruinerige kleur kry. Die hoed het die vorm van 'n halfrond, maar kry uiteindelik 'n vlakker vorm met 'n deursnee van 6 tot 12 cm. Die boonste bedekking is dikwels fluweelsag, maar soms kan 'n skubberige vel ook voorkom.
Die been is reguit en egalig en brei effens nader aan die basis uit. Die sampioene is netjies en klein, 7–10 cm hoog.Die vlees is wit vlesig, maar as dit gebreek word, verander dit vinnig van kleur na pienk by kontak met die lug.
Wit boletus word in dennewoude en sparwoude met klam grond aangetref. Die oestyd is van Augustus tot Oktober. Boletus is eetbaar, jong monsters word gereeld gepekel, en volwassenes word gebraai en gestoof.
Wit boletus - groot sampioen. Hy het 'n wit, vlesige hoed, waarvan die deursnee soms 25 cm bereik. Die onderste oppervlak is sponsagtig, bestaan ​​uit klein porieë, aanvanklik ook wit, maar kry uiteindelik 'n grys kleur. Die vlees is dig, met 'n onderbreking swart. Die lang skraal been van die boletus strek na onder, die oppervlak word gekenmerk deur die teenwoordigheid van langwerpige skubbe.
Op soek na wit borste in die woud kom sampioen plukkers selde met leë basmandjies. Die sampioene groei meestal in groepe waarvoor hulle hul naam gekry het, wat afkomstig is van die Oud-Slawiese woord "Georgia" - 'n klomp. Hulle word vanaf die middel van die somer tot einde September in die woude van die Volga-streek, Siberië, versamel.
Belangrik! As u kook, skei wit borste bitterheid af, dus moet dit eers in soutwater gekook word.
Wit borste is selfs van ver af sigbaar, aangesien dit gekenmerk word deur 'n indrukwekkende digte hoed met 'n deursnee van 10-20 cm. Die kleur is hoofsaaklik wit, maar geelheid kan soms voorkom.
By jong monsters is dit plat, maar word dit uiteindelik meer tregtervormig.As u mooi kyk, kan u aan die kante van die dop, na binne gebuig, 'n klein pluisie sien.
Wit borste word ook 'rou' of 'nat' genoem omdat die hoed van die sampioen regtig nat is en klewerig is; plantrommel hou dikwels daarby. Die onderste deel is bedek met gereelde plate van dieselfde kleur as die hele hoed. Die been is silindervormig, 6–10 cm hoog, hol van binne.
Klein reënjasse word van die laat lente tot die middel van die herfs geoes. Hulle groei in groepe in enige bos, omdat hulle glad nie kieskeurig is oor grond- en weerstoestande nie. Paddestoelplukkers omseil hulle dikwels, en tevergeefs - reënjasse smaak goed en bevat baie bruikbare stowwe. Byvoorbeeld, as u die gesnyde vrugte aan die wond heg, sal dit vinnig genees, wat dui op die teenwoordigheid van bakteriedodende eienskappe.
Daar is baie soorte reënjasse, maar slegs 'n paar spesies is geskik om te eet, waaronder 'n reënjas wit reusagtige en reuse sferies. Albei spesies word gekenmerk deur 'n sneeuwit kleur. Die verskil is in grootte en 'n paar eksterne tekens.
Byvoorbeeld, die vorm van 'n gewone wit reënjas is aanvanklik sferies, en verander dan na peervormig. Die grootte is klein, 'n hoed met 'n deursnee van 6-10 cm. By jong eksemplare breek dit, en by volwassenes breek dit mettertyd. Poot - reguit, dik, 5–7 cm hoog.
Reuse-verteenwoordigers en in 'n volwasse toestand het die vorm van 'n groot bal waarvan die deursnee 40 cm kan bereik (hierdie variëteit is skaars). Die been daaronder is byna onsigbaar.
Hierdie sampioen lyk met die eerste oogopslag aangenaam en veroorsaak simpatie van die sampioenplukkers. Wit ryadovka (tricholoma) is egter 'n giftige verteenwoordiger van die sampioenkoninkryk wat effense bedwelming kan veroorsaak, daarom moet u weet hoe dit lyk om dit nie met 'n eetbare sampioen te verwar nie.
Uit die naam is dit duidelik dat die betrokke rye gekenmerk word deur 'n wit kleur, waarin die sampioen heeltemal geverf is - van die basis van die been tot die bokant van die dop, insluitend die binneborde. Die afmetings is indrukwekkend: 'n gladde, droë hoed met 'n deursnee van tot 12 cm het 'n digte struktuur.
Aanvanklik is dit konveks, maar dan word dit plat met die rande skuins. By ouer eksemplare word die hoed soms donkerder en kry dit 'n grys kleur in die middel. Aan die binnekant is skuins plate.
Die been is elasties, silindervormig, tot 10 cm lank, met 'n poeieragtige laag. Met verloop van tyd word die basis van die been donkerder, word dit harsagtig, soms kraak dit. Die sampioenpulp breek uit op 'n spesifieke skerp reuk wat aan muwwe vorm herinner.
Nog 'n verteenwoordiger van albino-sampioene. Hygrophors word in die natuur deur verskillende spesies voorgestel, maar hulle is almal eetbaar. Wat die wit hygrophor betref, word dit in die algemeen 'versoete' genoem as gevolg van 'n effense soetagtige smaak.
Basies word die sampioen gebruik om piekels te maak, en jong monsters word geneem. Dit groei in weide en woude, vorm mycorrhiza met kruie en bome, en verkies spar woude, vogtige plekke en laaglande. Die versamelingstyd is van Augustus tot begin Oktober.
Die deursnee van die wit, hygroforiese hoed is 4-11 cm. By jong verteenwoordigers is dit klokvormig, en by volwassenes is dit oop, soms bedek met slymvlies of ligte openhartigheid. Daar is skaars plate aan die binnekant van die dop. Poot 4–10 cm lank, effens geboë met skubberige bande.
Met 'n rooi hoed
Sampioene met 'n rooi hoed kan gereeld in die bos voorkom. En ons moet hulde bring - hulle lyk aantreklik en merkbaar teen die agtergrond van die grysbruin naaldbome van die bos. Maar u moet in ag neem dat nie al hierdie "knap" bruikbaar is nie, baie van hulle is giftig en kan ernstige vergiftiging veroorsaak.
Het jy geweet? Plasmodium-swam groei op die grondgebied van Rusland en kan beweeg. Vir 'n paar dae is hy in staat om 'n klein ryding te "kruip".
Rooi boletus is 'n skadelose eetbare sampioen wat sonder twyfel in 'n mandjie gevou kan word. Daaruit kan u heerlike en gesonde geregte kook, en voorbereidings tref vir die winter. Die spesie groei hoofsaaklik in naaldwoude; vrugte kan van Junie tot Oktober geoes word.
U kan die uitsig onderskei deur 'n helderrooi-oranje hoed, waarvoor die mense die sampioen 'bloedrooi' genoem het. Die deursnee is van 5 tot 15 cm. Op die "jong" ouderdom lyk die hoed konvek, asof hy oor die been "uitgestrek" is, maar maak mettertyd oop en vorm 'n oop platform met 'n fluweelsagte vel.
Die boletusvleis is aanvanklik dig en wit, maar as dit gesny word, word dit vinnig blou-swart. Die been is stabiel, silindervormig en verdik na onder. Hoogte bereik 15 cm, deursnee - tot 5 cm. Die been gaan diep in die grond en word in die onderste deel gekenmerk deur 'n groen tint, bedek met veselagtige lengteskale.
Hierdie sampioen word ook 'n 'bobber' genoem. Dit groei meer gereeld in klam naaldwoude op die oewer van moerasse, en is aktief vrugbaar van Junie tot September. Moeras Russula behoort aan eetbare sampioene: dit word gekook, gebraai, gebruik om sop te maak, maar is nie geskik vir piekels nie.
Dit is waar dat die sampioenplukkers nie altyd Russula verkies nie omdat dit maklik breek, maar as jy daarin slaag om die sampioene veilig en gesond te bring, kan jy 'n edele ete berei.
Die hoed het spoelrolle met 'n deursnee van 6 tot 15 cm.In jong monsters is dit klokvormig, en by volwassenes is dit reguit, met gekantelde rande. Die skil is rooi-oranje, blink, die kleur in die middel is baie donkerder en bereik rooibruin. Die russules self is laag. Die opkoms van die bene bereik selde 8 cm, terwyl dit taamlik elasties, vlesig is.
Hierdie swam is voorheen as eetbaar geklassifiseer, aangesien die chemiese samestelling daarvan die giftige stof muskarien bevat, wat in groot hoeveelhede die spysverteringstelsel van die spysverteringstelsel kan veroorsaak.
Vandag behoort dit tot die vierde kategorie eetbare rasse, dit kan verteer word, maar slegs na deeglike hittebehandeling. Aangesien die brandende russula 'n skerp smaak het, die sampioen is slegs geskik vir sout.
Die sampioen lyk baie soos die moeras van Russula - het 'n helderrooi of pers-pienk, pieringagtige hoed met 'n klewerige, blink oppervlak. Die hoed behou sy vorm tot 'n deursnee van 10 cm; by ouer sampioene begin dit kraak. Die been is elasties, silindervormig, groei tot 11 cm lank.
Aangesien die moeras en die versengende russula baie eenders lyk, ontstaan ​​'n billike vraag: hoe om hulle te onderskei. Om dit te kan doen, probeer die vlees van die pet met u lippe liggies (moenie byt nie!). As u na 'n paar minute 'n sterk tintelende sensasie op u lippe ervaar, dan is hierdie russula dan seer.
Sedert skool weet almal dit vlieg agaries - giftige sampioen. Alhoewel mense sê dat dit ook baie keer bereid en geëet kan word deur dit te kook, word dit nie aanbeveel nie. Amanita muscaria veroorsaak ernstige vergiftiging, selfs dodelik.
Amanita is maklik om te herken - hierdie majestueuse sampioen steek gewoonlik bo die gras op en trek aan met sy helderrooi hoed, wat nie geïgnoreer kan word nie. Die hoed in die volwasse monster is oop, blink, met 'n deursnee van tot 20 cm, met 'n duidelik sigbare wit vlekke in die vorm van vlokkies. Die been is hoog, hol, in die boonste gedeelte is daar 'n hangring.
Met 'n oranje hoed
Oranje sampioenkappe is nie minder skouspelagtig in die omgewing van bosgrond nie. In letterlike sin is hierdie kleur skaars, dit kan hoofsaaklik gesien word nadat dit gereën het, en die sampioenkappe glinster in die sonlig. Die skaduwee grens meer gereeld aan bruin, roesige of 'n rooi kleur.
Die eienaardigheid van die kantarelle is dat dit nooit wurms is nie, en dit alles te danke aan die stof wat hulle bevat - hinomannose, wat helminth larwes kan doodmaak. Sampioene het 'n baie aangename smaak en aroma, waardeur dit deur die sampioenplukkers waardeer word. Hulle groei in enige woude, dikwels langs 'n berk, denne en naaldbome.
Die dop van die kantarel verskil nie in die korrektheid van die vorms nie: dit kan konvek, konkaaf, tregtervormig wees, en die rande het 'n bietjie golwe. Die hoed se deursnee wissel tussen 3 en 12 cm. Kleur - geel-oranje.
Die been bereik 'n maksimum lengte van 10 cm, maar dit is skaars. In die reël word kantelare klein, tot 6-8 cm groot, en die bene word met interne plate aan die dop verbind.
By jong sampioene kan dit wit wees, maar mettertyd kry dit 'n gelerige tint en kan dit selfs dieselfde kleur as die hoed se topvel hê. Die pulp is wit, vlesig, die reuk lyk soos die aroma van droëvrugte.
Heuning sampioene is die gunsteling van sampioen plukkers. Hierdie klein sampioene wat deur gesinne gekweek word, is in enige vorm baie lekker. Maar eetbare sampioene is baie maklik om met valse te verwar, dus as u bos toe gaan, moet u die verskille daarvan goed verstaan.
Soos regte sampioene, is die valse bene baie dun, dikwels geboë, hol binne. Die hoede is amper plat, ongeveer 7 cm in deursnee, geverf in helder kleure, waaronder 'n roesige kleur oorheers. Daarom word sampioene ook 'baksteenrooi sampioene' genoem. Die vleis is geel van kleur en bitter van smaak. Sampioene is baie giftig.
In die natuur is daar ongeveer 10 soorte boletus, waarvan 9 op die grondgebied van Rusland groei. Die algemeenste boletus. Dit is nie genoeg om te sê dat dit eetbaar is nie, die sampioen word gekenmerk deur ongelooflike smaakkenmerke, geskik vir enige gaarmaakmetode. Die naam van die sampioen beklemtoon die plek van groei - berkbos.
Die sampioenpet is bruinrooi, en soms heeltemal bruin (afhangend van die klimaatskenmerke van 'n spesifieke streek). Dit het 'n konvekse, soos geswelde vorm, met 'n deursnee van 5-12 cm.Die been het 'n lengte van 4 cm, wit of grys, silindervormig, maar kleiner na onder.
Sampioenplukkers moet versigtig wees, aangesien die gewone boletus boletus 'n dubbelgal sampioen het. Hy is baie giftig. Om 'n paddastoel te onderskei, moet u die sampioen sny. In die galswam word die vleis op die snypunt vinnig rooi.
Met 'n geel hoed
Die begrip 'geel hoed' is arbitrêr. Hierdie kategorie bevat sampioene met 'n sonnige kleur, wat donkerder kan wees, of inteendeel vervaag. Sommige sampioene het 'n geel hoed op 'n jong ouderdom, maar neem 'n rukkie donkerder kleure aan.
Olie-sampioene is moeilik om met enige ander sampioene te verwar, danksy hul hoed met 'n klewerige, slymige vel, en daarom word die naam van die sampioene gebruik. Kleur kan in verskillende interpretasies voorgestel word, maar geelbruin en grys-olyf kleure oorheers.
Jong sampioene lyk soos die vorm van die halfrond, en by volwassenes lyk die hoed reguit, soms met verhoogde rande. Die been is wit met 'n gelerige tint, 4–12 cm lank, met 'n membraanring.
Vlinders is eetbaar en word lief vir baie fynproewers van sampioengeregte. Die enigste ding wat die probleem opduik, is die skoonmaak daarvan, want dit is raadsaam om die boonste kleefplastiek van die sampioene te verwyder, anders raak hulle stywer tydens die voorbereidingsproses en verloor hul estetiese voorkoms.
Borovik kan met reg die koning van die sampioenkoninkryk genoem word, aangesien die voedings- en smaaklikheid daarvan ongetwyfeld is. Ja, en sy grootte, hy kan moontlik kwalifiseer vir hierdie pos. Die dop van die kep kan 'n deursnee van 30 cm bereik. 'N Konvekse halfronde vorm is duidelik sigbaar.
Die vel is glad en kan in droë weer kraak. By jong sampioene is die hoed lig, die kleur wissel van amper wit tot suurlemoengeel, oranje. Dit word met ouderdom donkerder, kry 'n rooibruin toon.
Die been van die sampioen is massief, vatvormig. Met 'n gemiddelde lengte van ongeveer 12 cm is die dikte 6-8 cm.
Die onderste deel van die dop is bedek met 'n buisvormige laag met 'n uitsparing naby die voet. By jong sampioene is dit wit, maar word dan geel en kry 'n olyfskadu. Die pulp van die sampioenliggaam is sappig, met 'n sagte smaak. Die aroma is duidelik tydens kook.
Met 'n swart hoed
En sulke sampioene word in ons woude aangetref. Miskien het nie elke aanhanger van 'sampioenjag' hulle opgemerk nie, of was hy bloot bang om hulle op te neem. Aan die een kant is dit korrek, aangesien u slegs die sampioene wat u goed ken, moet versamel. En aan die ander kant is dit die moeite werd om te vra watter sampioene deur 'n harshoed onderskei word, want baie van hulle is lekker en gesond.
Ondanks die feit dat die byvoeglike naamwoord "grys" in die naam klink, word baie voorbeelde van volwassenes gekenmerk deur belangrike tekens van 'n harsagtige kleur. Dikwels word sampioene in Sentraal-Rusland aangetref.
Hulle groei in yl trosse, verkies vrot stompe, woudpaaie.
Grys ​​koprinus kan gevind word op plekke van weidende diere, op duine. Hierdie feit skrik dikwels die sampioenplukkers weg, met die bynaam die sampioen "miskewer". Die vorm van die hoed is klokvormig met 'n deursnee van hoogstens 10 cm. Die boonste bedekking is glad, die rande is ongelyk. In volwasse sampioene word hoede in afsonderlike vesels verdeel. Die been is dun, 1-2 cm in deursnee.
Het jy geweet? Die creepiest sampioen in die wêreld — Anthurus Archer. Uiterlik, dit lyk soos 'n seester of 'n seekat met 'n helder rooi kleur, het 'n walglike reuk. Die mense het die naam gekry «Vingers van die duiwel».
Dit is een van die verteenwoordigers van die Lisichkovs, wat dikwels deur die sampioenplukkers geïgnoreer word as gevolg van hul eksterne eienskappe.. Die swam is 'n vrugtige liggaam, waar die been en hoed 'n enkele geheel is, d.w.s. daar is geen duidelike grens nie. Die hoed kan 'n deursnee van 2 tot 15 cm hê, in die middel verdiep, en die rande gebuig, golwend.
'N Grys-swart en soms versadigde hars hoed word van bo oopgemaak en vernou en geleidelik in die been oorgedra. Laasgenoemde het 'n ligte askleur, geboë, hol binne. Die pulp van die sampioen is sag en elasties, met 'n aangename tert smaak.
Grys ​​kantarelle groei hoofsaaklik in bladwisselende en gemengde woude. U kan hulle van Julie tot begin Oktober afhaal. Sampioene is geskik om in enige vorm te kook.
Gaan na die bos vir sampioene en probeer soveel moontlik inligting uitvind oor watter spesies in u omgewing groei, hoe hulle lyk, watter eetbare. By die geringste twyfel is dit beter om die swam te weier, selfs al het dit 'n ongelooflike aantreklike voorkoms.
Kyk die video: Born A Crime: Stories from a South African Childhood audiobook by Trevor Noah part 3 (Oktober 2020).