Uit die staanspoor van die Christelike lewe is die seën van God so sinvol, so gekenmerk deur gevoel, dat die Christen meer deur sig as deur geloof wandel. Dis asof God se liefkosings op hom rus. Daar kom egter 'n tyd in die dissipel se lewe wanneer God hierdie voordele weerhou, wanneer vreugde in God nie meer is wat dit was nie, wanneer Sy teenwoordigheid nie meer so aangenaam is nie, en wanneer dit lyk of 'n vreemde, dowwe grysheid (as mens dit so kan noem) oor die geestelike lewe val.
Vir 'n rukkie verval die siel in 'n diepe duisternis; dan begin hy besef dat God hom leer wat die verskil is tussen Sy seëninge en Goddelike salighede. Eenvoudiger gestel; God neem die siel uit die gebied van godsdienstige gevoel en emosie na die heerskappy van die geloof.
Oordenkingsvraag: Op watter maniere leer God my om in die hemelse lig van die Goddelike salighede te wandel eerder as in die kunsmatige lig van aardse seëninge?