AMY WINEHOUSE: FRANK ALBUM REVIEW - NUUS
Amy Winehouse, wat oorspronklik vier jaar gelede in die Verenigde Koninkryk vrygestel is, en daarna deur die kunstenaar self ontketen is, eindig uiteindelik op Amerikaanse oewers.
Die selfvernietigende martelkunstenaar-roetine was bullshit toe Kurt Cobain dit doen, dit was bullshit toe Elliott Smith dit doen, en dis nou bullshit. Soos enigiemand wat die video van Amy Winehouse wanhopig haar vingers deur 'Back to Black' by die MTV Europe Video Music Awards weet, is haar uiterlike persona wat nou lyk, so besig om haar kuns iets fel te maak. In plaas van 'n nuwe plaat, kry Amerikaners nou 'n aangepaste weergawe van Frank , haar eerste album, wat oorspronklik vier jaar gelede uitgereik is en daarna dissed deur die kunstenaar self. Sy twee swakste skakels, 'Know You Now' en 'n sinnelose voorblad van standaard 'Moody's Mood for Love', is uit die oorspronklike lopende orde geruk en as verborge strafspore gevoeg.
Winehouse het 'n helse stem, selfs as sy haar gunsteling jazz-sangers, veral Billie Holiday, heeltemal te na-aap. (Vir ingeval iemand die idee mis dat sy 'n jazz-sangeres moet wees wat op 'n manier in 'n neo-soul-plaat beland het, Frank begin met 'n klein fragment van Winehouse-skatsing, en die koor van 'October Song' heet nie net Sarah Vaughan nie, maar lig sy melodie uit 'Lullaby of Birdland'.) Nie een van haar liedjies hier is so onuitwisbaar soos 'Rehab' nie. of so snydend soos 'You Know I'm No Good' - en die beste word saam met Nas en Fugees-medewerker Salaam Remi geskryf - maar jy kan die ontwikkeling hoor van die kragtige liedjieskrywer wat sy aangeskakel het Terug na swart in die snerpende karakterskets 'F *** Me Pumps' en in die manier waarop die skerpsnagende ballade 'You Sent Me Flying' tot 'n Soul II Soul-slag slaag. En hoewel sy die atmosfeer van haar latere plaat in 1972 nog nie heeltemal vasgespyker het nie (ondanks 'n paar oulike vintage-vinyl-klankeffekte), lewer 'n paar van haar stilistiese eksperimente vrugte af, veral die hoë drama soul-lus wat 'In My Bed' ondersteun.
Maar die stadige openbare wrak van Winehouse is nie net 'n ongelukkige ding wat gebeur met iemand wat toevallig 'n ster is nie; dit is deel van haar daad en is van meet af aan - wat beteken dat dit haar gehoor aandadig daaraan maak. Haar gunsteling liriese onderwerp, selfs op haar debuut, is om nie verstandig maar te goed lief te hê nie; op 'Amy Amy Amy' swaai sy saggies met 'n vinger vir haarself oor haar voorliefde vir slegte nuus-seuns. En haar doelbewuste invloed op Holiday se onmiskenbare vokale tics kan nie anders as om die verhaal voor te stel wat ons veronderstel is om te koop nie: 'Groot sangeres, tragies vernietig deur haar ongelukkige privaat lewe en slegte gewoontes, wat haar pyn in universele kuns verander het.' (Wat moet ons as haar gehoor doen? Tref 'n ingryping? Wel, ons kan ten minste baie mooi nadink oor wat ons deelname aan die vertelling beteken. En wie is ons om te sê ons wens dat sy ophou om te gaan oor hoe sy het u geen hulp nodig nie en kry u alreeds verdomde hulp? Nie aasvoëls nie, dis wie .) Winehouse is goed genoeg waarvoor sy die moeite werd was om net vir haar musiek aandag te gee voordat haar drama dit begin verwoes het, maar in die lig van haar daaropvolgende loopbaan, Frank kom uit as die eerste hoofstuk in die romantiese mite van die digter wat te diep voel en haarself om die lewe bring vir haar gehoor se vermaak. En dit is 'n bietjie snert.