Boudicca tydlyn - Inligting
Caesar poog om Brittanje binne te val.
Caesar val Brittanje suksesvol binne, maar trek terug na Gallië.
Romeine val Brittanje binne onder Aulus Plautius.
Romeine verower Suid -Brittanje en eis die gebied as deel van die Romeinse Ryk.
Die Britse rebelleleier, Caratacus, verslaan en opstand verpletter.
As Boudicca in opstand kom, reageer die Legio II Augusta nie op 'n wapenoproep nie.
Die Romeine onttrek hulle aan Brittanje.
Boudica was 'n beroemde koningin van antieke Brittanje wat 'n opstand teen die Romeinse besetters gelei het.
Boudica is gebore in 30 nC in Suidoos -Engeland. Rondom 48 CE trou sy met Prasutagus, die hoof van die Iceni -stam in Suidoos -Engeland. Hulle het in Norfolk gewoon en gedurende die lewe van Prasutagus het hulle semi-onafhanklikheid van die Romeinse besetters gekry. Prasutagus het die vryheid gekry om koning van die Iceni te bly, maar onder die heerskappy van Rome. Ondanks 'n paar voordele van die Romeinse heerskappy, het die Iceni -mense baie onwaardighede gely, soos slawerny en hoë belasting.
By die dood van Prasutagus het die Romeinse reg beteken dat die meerderheid van sy besittings na die Romeinse keiser sou oorgaan. Die plaaslike Romeinse bevelvoerders het dit egter as 'n voorwendsel geneem om al die eiendom van Prasutagus en ander vooraanstaande Iceni -stamlede in beslag te neem. Prasutagus het ook gedurende sy leeftyd skuld opgedoen en toe sy vrou Boudica dit nie kon nakom nie, is sy in die openbaar gestroop en geslaan. Die Romeinse historikus, Tacitus, het geskryf dat Romeinse soldate haar dogters verkrag het. Ander stamme soos die Trinobantes het dieselfde behandeling ondergaan, wat gelei het tot toenemende gevoelens van opstand onder die inheemse Britte.
Dit was Boudica wat die verskillende strydende stammen van Brit kon verenig en in opstand teen die Romeinse besetters kon lei. Die Romeinse skrywer Cassius Dio beskryf Boudica as:
"baie hoog. Dit lyk asof haar oë jou steek. Haar stem was hard en hard. Haar dik, rooibruin hare val tot onder haar middel. Sy het altyd 'n groot goue torc om haar nek gedra en 'n vloeiende tartanmantel vasgemaak met 'n borsspeld." 
Die eerste doelwit vir Boudica en die Britte was die Romeinse stad Colchester. Hierdie stad was 'n embleem vir die Romeinse bewind, en het 'n tempel vir die Romeinse keiser Claudius gehuisves. Die stad is lig verdedig en die Britte het min moeite gehad om die stad met die grond plat te slaan. Die Romeinse goewerneur, Suetonius, het destyds in Anglesey geveg. Toe hy die nuus hoor, reis hy na Londen, wat toe 'n klein maar florerende finansiële sentrum was. Hy het dit oorweeg om Londen te verdedig, maar was bekommerd oor die toenemende aantal opstandige Britte, maar hy het dit net lig gewapen gelaat. Die Britte kon dus Londen en later St Albans inneem. Na raming is meer as 80 000 mense in die drie stede doodgemaak. Die Britte het geen genade bewys aan die wat agterbly nie.
'N Verskriklike ramp het in Brittanje plaasgevind. Twee stede is ontslaan, tagtigduisend van die Romeine en hul bondgenote het omgekom, en die eiland is verlore vir Rome. Boonop is al hierdie ondergang deur 'n vrou op die Romeine gebring, 'n feit wat hulle op sigself die grootste skande veroorsaak het, maar die persoon wat hoofsaaklik 'n bydrae gelewer het om die inboorlinge aan te wakker en hulle te oorreed om teen die Romeine te veg, die persoon wat Buduica, 'n Britse vrou uit die koninklike familie, met 'n groter intelligensie as wat dikwels aan vroue behoort.
Boudica het haar groeiende leër nou na die noorde gelei om Suetonius se leër te ontmoet. Onderweg kon die leër van Boudica 'n Romeinse kolom soldate wat op 'n smal pad marsjeer, suksesvol in die hinderlaag val.
Die twee leërs het uiteindelik in 'n oop geveg vergader, moontlik iewers langs Watlingstraat. Die Britte was baie swaarder as die Romeinse magte, maar die Romeine het uitstekende taktiek, opleiding, dissipline en wapens gehad. Die Romeine het 'n smal plek gekies, waar die Britte nie hul superieure getalle kon gebruik nie. Die eerste golf van Britte is gestop met 'n golf van Romeinse Javelins. Toe die tweede golf kom, hou die Romeine vas, agter hul muur van skilde, en steek die Britte met die kort swaard. Aan die einde van die Slag het slegs 400 Romeine geval, maar tot 200 000 Britte is geslag. Teenstrydige berigte dui daarop dat Boudica óf gif geneem het óf aan haar wonde gesterf het.
Boudica het in die Victoriaanse tydperk baie belangstelling gekry. Die man van koningin Victoria, prins Albert, het die standbeeld van Boudica wat buite die Houses of Parliament in Londen staan, in gebruik geneem. Boudica het eintlik 'n simbool geword van die Britse Ryk, wat ietwat ironies is gegewe haar anti-imperialistiese standpunt.
Die opstand van Boudica het skokgolwe deur die Romeinse Ryk gestuur en die Romeine byna gedwing om Engeland te verlaat, maar keiser Nero het eenkeer besluit om Suetonius te vervang met 'n meer neutrale heerser Publius Petronius Turpilianus.
Die meeste bronne vir Boudica se tyd kom van Tacitus. Sy skoonpa, Agricola, was 'n militêre tribune onder Suetonius Paulinus, wat Tacitus byna sekerlik 'n ooggetuie gegee het vir die opstand van Boudica.
Aanhaling: Pettinger, Tejvan. Biografie van Boudica ", Oxford, Verenigde Koninkryk. www.biographyonline.net, Gepubliseer 18 Mei 2007. Laaste opgedateer 16 Februarie 2018.
Engelse mense – Beroemde Engelse mans en vroue. Van Anne Boleyn en koningin Elizabeth I tot Henry VIII en Winston Churchill. Bevat die groot digters William Shakespeare, William Blake en William Wordsworth.
Lys van Groot -Brittanje - Top 100 beroemde Britte volgens 'n BBC -peiling. Insluitend Winston Churchill, William Shakespeare, Thomas Cromwell en koningin Elizabeth I.
Vroue wat die wêreld verander het - Beroemde vroue wat die wêreld verander het. Dit bevat vroulike eerste ministers, wetenskaplikes, kultuurfigure, skrywers en koninklikes. Sluit Cleopatra, prinses Diana, Marie Curie, koningin Victoria en Joan of Arc in.
Ten tye van die Romeinse verowering van Britannia was daar 'n Keltiese stam genaamd die Iceni -stam. Hulle is regeer deur 'n koning, genaamd Prasutagus, wat getroud was met koningin Boudica.
Die Romeinse leër was sterk en magtig en Keltiese stamme soos die Iceni -stam het in vrees geleef. Koning Prasutagus wou sy stam beskerm, en daarom het hy 'n ooreenkoms met die Romeine aangegaan wat hom in staat sou stel om sy stam onder hulle voorwaardes te regeer. Toe hy sterf, het hy instruksies in sy testament nagelaat om die helfte van sy koninkryk aan die Romeinse keiser te gee en die ander helfte aan koningin Boudica.
Die Romeine eerbiedig egter nie die wil van Prasutagus en rsquos soos hy bedoel het nie. In plaas daarvan het hulle grond en plase van die Iceni -stam weggeneem, belasting verhoog en geweier dat Boudica koningin word, maar haar in die openbaar geslaan.
Wat het Boudica omtrent die Romeine gedoen?
Boudica was nie die soort koningin wat hierdie behandeling ligtelik opgeneem het nie. Sy was kwaad vir die Romeine en het beloof om terug te veg. Die mense in haar stam was ook gekonfronteer met die manier waarop die Romeine hulle behandel het, en dit was maklik vir Boudica om haar mense aan te moedig om saam met haar te veg in die stryd teen die Romeine. Toe krygers van ander stamme van Boudica en rsquos -opstand hoor, besluit hulle om ook by haar leër aan te sluit.
Die leër van Boudica en rsquos het sy aanval in 60 nC geloods, toe die Romeinse goewerneur Suetonius Paullinus weggeroep is. Boudica het haar krygers beveel om Romeinse dorpe af te brand en soveel moontlik Romeine dood te maak. Hulle vernietig die stad Colchester en gaan daarna deur Londen en St. Albans.
Hoe het die Romeine gereageer?
Toe Suetonius Paullinus die verskriklike nuus hoor, het hy meer troepe bymekaargeroep en soveel soldate as moontlik opgeroep, maar Boudica het steeds meer as tien keer soveel soldate in haar leër as die Romeine! Die Romeine was egter goed opgelei en baie ervare in die geveg. Die Romeine het die geveg gewen en baie van die Keltiese krygers doodgemaak.
Wat het uiteindelik met Boudica gebeur?
Boudica kon nie die deur die Romeine gevange geneem word nie, en daarom besluit sy om haarself te vergiftig deur 'n dodelike drankie te sluk. Die Romeine vier hul oorwinning en stuur 'n duidelike sterkteboodskap aan ander stamme wat dink aan opstand teen hulle heerskappy.
U kan 'n volledige KS2 -lesplan oor Boudica vind in ons Resource Pack van Rome.
Boudicca Tydlyn - Geskiedenis
Môre publiseer Templar ons heel eerste History Girls -bloemlesing Dogters van tyd, onder redaksie van Mary Hoffman, met kortverhale van skrywers van hierdie blog wat vir jong lesers skryf:
My verhaal is die eerste in die boek omdat dit handel oor die 'dogter' wat eerste op die historiese tydlyn kom - Boudica, die vegterkoningin van die Iceni - so ek sluip hier 'n dag voor publikasie in om een ​​van die eerste plasings te skryf op die boek se blog -toer.
Die verhaal van Boudica is wreed en bevat materiaal op die eerste oogopslag wat ongeskik is vir jonger lesers - na bewering is albei haar dogters deur die Romeine verkrag, maar verkragting is duidelik nie iets wat ek in 'n kinderboek kan insluit nie, so my eerste uitdaging was om uitvind hoe om die storie te vertel sonder om sy krag te verloor.
Dit is nie die eerste keer dat ek 'n kortverhaal oor die koningin van die Iceni skryf nie. My eerste poging "Empire of the Hare" is gepubliseer in 'n klein tydskrif vir literêre fiksie vir vroue QWF in 1998, toe dit ook op die kortlys was vir die Library of Avalon Geoffrey Ashe -prys.
In hierdie weergawe, wat vir 'n volwasse leserspubliek gepubliseer is, het ek die oudste dogter gebruik om die verhaal te vertel en het haar verlief geraak op die Romeinse tollenaar, wat beteken dat sy haar maagdelikheid agter die stalle met haar Romeinse geliefde reeds verloor het verkragtingstoneel. Dit was lank voor die dae van e -boeke, toe Boudica Boudicca gespel is (en soms nog Boadicea - die spelling wat gereeld gebruik word toe ek die rooikop -vegterskoningin die eerste keer op skool raakloop, en daarom altyd die romantiesste in my gedagtes) . Ek het haar dogters ook anders genoem, want dit was dae voor die internet en daar was geen gewilde name om mense te verwar nie. of as hulle dit gedoen het, was ek nie daarvan bewus nie. Histories word die dogters se name natuurlik nie aangeteken nie, en ook nie die naam van die koningin nie - sy het haar gewilde naam Boudica, wat 'oorwinning' beteken, ontvang toe sy haar mense teen die Romeine lei.
standbeeld van koningin Boudica in Londen
Die jong leserspubliek wat Templar voorgestel het vir Dogters van Tyd het my die perfekte geleentheid gegee om Boudica se jonger dogter te gebruik om die verhaal 'n nuwe inslag te gee. In "Tasca's Secret" word my heldin Tasca van die geweld verwyder voordat dit begin deur haar jong Romeinse vriend Marcus, wat haar na sy pa se kamp sluip toe die soldate Boudica se dorp aanval. Die jonger dogter word dus as gyselaar aangehou, maar word nie mishandel nie. Later, wanneer die koningin Marcus vang om wraak te neem, daag Tasca haar ma uit om haar vriend te red.
Vir my is dit een van die vreugdes van die skryf van historiese fiksie. Daar is altyd 'n nuwe weg na 'n ou verhaal - of dit nou 'n ander standpunt is, of 'n fiktiewe karakter (soos die seuntjie Marcus in 'Tasca's Secret') wat ingevoer kan word om 'n nuwe lewe in historiese feite of 'n ander styl te blaas wat gebruik kan word om dit te vertel. Daar is selfs 'n bietjie speelruimte met bekende historiese karakters, veral as hul ouderdomme buigbaar is, soos met Boudica se dogters.
Ek weet dat die ander History Girls wat tot hierdie bloemlesing bygedra het, hul eie unieke roete ingeslaan het in hul gekose verhale, waaroor hulle u meer sal vertel op verskillende stoppe op die blogtoer. Ek sien uit daarna om al die verhale te lees wanneer die bundel môre gepubliseer word!
Daughters of Time (onder redaksie van Mary Hoffman) bevat verhale deur Penny Dolan, Adele Geras, Mary Hoffman, Diane Hoffmeyr, Marie-Louise Jensen, Catherine Johnson, Katherine Langrish, Joan Lennon, Sue Purkiss, Celia Rees, Katherine Roberts, Anne Rooney, en Leslie Wilson.
Boudicca se opstand
Na die verkragting van haar dogters, haar eie geslaan en die diefstal van Iceni -lande by hul Romeinse meesters, het Boudicca 'n leër van ongeveer 100 000 geïnspireer om uit hul onderdrukkende dooier te breek. Miskien is 'n belangriker faktor egter as enige leierseienskappe van die Iceni -koningin, of gevoelens van wraak onder die Iceni, die eenvoudige feit dat die legioene ten tyde van die opstand nie naby die Iceni -lande was nie. Alhoewel die woord aan die Romeinse goewerneur Suetonius gekom het tydens sy veldtog op die eiland Mona (Anglesey), sou sy optog baie tyd neem om Iceni -planne teen te werk. Sonder plaaslike weerstand van enige noot het Boudicca haar formidabele leër na 'n kolonie afgetrede Romeinse offisiere by Camulodunum (moderne Colchester) gelei.
Alhoewel die aanwesigheid van gevestigde veterane oor die algemeen groot voordele gebied het in die romanisering van 'n gebied, het hul teenwoordigheid hier die teenoorgestelde effek gehad. Geïnspireer deur wraak teen die soldate wat hulle 'n onreg aangedoen het, het die Iceni die feitlik onverdedigde stad bestorm. Alhoewel die Romeine 'n paar dae lank kon uithou, was daar min hoop op weerstand of verligting. Die procureur van Londinium het 200 mans gestuur om hulle te hulp te bring, maar hierdie onproportionele versterking het duidelik min effek. Uiteindelik is die stad platgeslaan en die inwoners daarvan geslag sodat Boudicca verder suidwes na Londinium self kon marsjeer. Aangesien die stad feitlik onbeskerm was, het die prokureur, Decianus, met sy personeel gevlug en die Romeinse provinsie Britannia feitlik sonder 'n hoofstad gelaat.
Op hierdie stadium het 'n verminderde krag Legio IX Hispana suid van Lindum (Lincoln) onder Petilius Cerialis opgeruk, maar dit was duidelik te laat om by Camulodunum te help. Cerialis het waarskynlik hard gestamp om Boudicca af te sny voordat sy die Romeinse administratiewe hoofstad Londinium bereik het, en loop in 'n hinderlaag. IX Hispana, heeltemal oorweldig en onbeman, is amper heeltemal versnipper. Die infanterie is vernietig (waarskynlik ongeveer 2 000 man), maar Cerialis het daarin geslaag om met die kavallerie te ontsnap. Die legioen sou later versterk word deur manne uit die Ryn, maar vir eers was een volledige legioen buite diens, en daar was weinig weerstand op die pad van Boudicca se opmars. Dit is egter moontlik dat die slagting van die negende net genoeg tyd vir goewerneur Suetonius toegelaat het om sy magte bymekaar te maak en 'n verenigde verweer te bied. Hy het voor Boudicca by die stad aangekom, al was dit met 'n drasties kleiner mag. Met ongeveer 10 000 man, wat bestaan ​​uit afdelings van Legio XX (later Valeria Victrix), Legio XIV Gemina (later Martia Victrix) en enige auxilia wat hy kon versamel, het hy genader en dit oorweeg om by Londinium stand te kom maak. Die stad was egter 'n swak versterkte sentrum van sake en handel, en was nie geskik om so 'n standpunt te maak nie. Suetonius het besluit om op te hou om enigeen wat kon veg, saam te neem, terwyl ander beslis by sy vertrek gevlug het, en nog vele meer agtergelaat het om hul lot te ontmoet deur die krygerkoningin.
Toe Boudicca aankom, het Londinium grootliks dieselfde resultaat as Camolodunum opgedoen en is hy met die grond platgeslaan. Die mense is geslag en onderhewig aan allerhande wederkerige gruweldade. Die vuur wat die stad ingeneem het, was so warm dat die gesmelte oorblyfsels 'n herkenbare laag rooi klei gevorm het, soms net onder die oppervlak van die moderne paaie. Boudicca, nog steeds met haar dors na wraak ongeblus, het die brandende wrak van Londinium agtergelaat en Suetonius gevolg na die stad Verulamium (St. Albans). Weereens het hy min geleentheid gekry om 'n voldoende verdediging te tref en die stad aan die vyand oorgelaat (miskien in die hoop om tyd te koop vir meer versterkings, of om die barbare te laat uitroei). en massaal gevlug. Tog het Boudicca dit op dieselfde manier tot op die grond afgebrand, en Tacitus skat dat ongeveer 70 000 mense in die drie dorpe geslag is. floreer.
Intussen het Suetonius, wat deur Tacitus beskryf word as 'n offisier van uitnemende verdienste, probeer om sy klein leër 'n gevegskans te gee. Eers het hy Legio II Augusta (gestasioneer op Isca Dumnoniorum, naby moderne Exeter) versoek om saam met hom in die beboste Midlands naby Verulamium te kom, maar sy bevelvoerder Poenius Postumus het om onbekende redes nie opgedaag nie (hy het later selfmoord gepleeg as gevolg van die skaamte) . Net met sy 10 000 man verby wat Cassius Dio beskryf het as 'n swelende leër (onwaarskynlik) van ongeveer 200,000 onder Boudicca, het Suetonius sy karige krag op hoë grond geplaas, met beboste beskerming agter en flanke. Die laaste geveg teen die Iceni -koningin sou begin.
Die Slag van Watlingstraat
Die laaste konfrontasie was bekend as The Battle of Watling Street. Soos die naam aandui, ontmoet die twee leërs op 'n Romeinse pad genaamd & ldquoWatling Street. Tacitus. Generaal Paulinus het hierdie ligging gekies omdat dit ideaal was vir sy verdedigende strategie. 'N Woud het die agterkant van die Romeinse soldate beskerm, sodat hulle nie van agter af aangeval kon word nie. Daar was 'n oop veld voor die bos, wat die leër van Boudicca en rsquos genoop het om reguit na hulle toe te gaan.
Soos vroeër genoem, het generaal Paulinus slegs 5 000 soldate in sy leër gehad. Hy moes briewe stuur aan al die veterane wat in Groot -Brittanje woon, wat baie ouer was en hul aftrede geniet het. Gelukkig vir hom was 'n bykomende 5 000 man nog steeds lojaal aan die Ryk, en kon hy altesaam 10 000 troepe bymekaarmaak. Selfs nadat hy om rugsteun gevra het, was hy in die minderheid as die Boudicca -leër.
Volgens die Romeinse historikus Cassius Dio het koningin Boudicca tyd voor die geveg 'n lang en treffende toespraak gehou oor die stryd om vryheid wat so lyk en rsquos direk uit 'n Hollywood -film: As u die sterk punte van ons leërs goed weeg, sal u sien dat ons in hierdie geveg moet oorwin of sterf. Dit is 'n besluit van 'n vrou en rsquos. Wat die mans betref, hulle mag lewe of slawe wees, en ek veg nie nou vir my koninkryk en rykdom nie. Ek veg as 'n gewone mens vir my verlore vryheid, my gekneusde liggaam en my woedende dogters. & Rdquo
Dio was egter nie eens daar om te luister nie, en daar was baie min getuies wat eintlik oorleef het. Ons kan dus seker wees of daar 'n toespraak gehou is, veral omdat sy 'n baie van tyd probeer om haar troepe te oortuig dat, alhoewel sy & rsquos & ldquojust & rdquo 'n vrou is, hulle haar in elk geval steeds moet vertrou. As u daaraan dink, sou honderdduisend Kelte nie daar wees as hulle haar in die eerste plek nie vertrou het nie. En argeologiese bewyse dui op 'n bewys dat die Kelte al honderde jare aan vroue kragtige militêre posisies gegee het. Maar ons kom later daarby uit.
Die Kelte het baie wapens en voorrade gehad wat hulle uit die Romeinse stede wat hulle verslaan het, verwyder het, maar hulle was steeds nie so goed toegerus as die vyand nie. Romeinse soldate het vol pantserpakke, helms gedra en sandale met spykers aan die onderkant om hulle te help om in die gras te gly. Hulle het ook swaarde en groot skilde gehad. Hulle spiese kon oor lang afstande gegooi word, wat hulle gehelp het om hand-tot-hand-gevegte te vermy.
Ondanks hierdie terugslae, was die Keltiese mense so vol vertroue dat hulle die stryd sou wen, dat hulle selfs 'n wa met hul vroue en kinders saamgebring het. Die waens het 'n halfsirkel om die agterkant van die Keltiese leër gevorm en die uitgang afgesluit.
Volgens rekords kon generaal Paulinus die vrees in sy manne se oë sien toe hulle by hierdie leër begin wat tien keer groter was as hulle s'n. Maar hy het beledigings gebruik om die vrees uit sy manne te verwyder. Hy het probeer om hul moreel te versterk deur die vyand te bespot. Hy het gesê dat die Kelte wreed was en het na die vroulike krygers verwys as 'n bewys dat hulle swakker as die Romeine was. Net soos met Boudicca, het die historikus Cassius Dio nog 'n lang en grootse toespraak uitgevind wat generaal Paulinus vir sy troepe kon sê.
Alhoewel ons nie seker is presies watter woorde uitgeruil is nie, weet ons wel wat die algemene strategie vir stryd was. Hy het geweet dat alhoewel sy weermag minder manne het, hulle hul tegnologie baie bevoordeel. Die Romeinse soldate het langs mekaar gestaan ​​en saam gehurk agter hul hoë skilde. Tydens die eerste ronde van die geveg het die Kelte na die Romeine gegaan, wat hul spiese in die lug gegooi het.
Sonder 'n swaar metaal pantser om hulle te beskerm, het die spiese deur die kettingpos en kaal kiste van die Keltiese krygers gegaan. Boudicca het die mans aangesê om terug te val voordat hulle weer druk. As die Kelte teen hierdie muur van skilde opstoot, trek die Romeine hulle swaarde en steek die mans in die bors. Elke paar minute draai die Romeinse soldate, en die man wat net veg, skuif agter in die ry. Op hierdie manier was elke man vars en gereed vir die geveg, en dit het almal die kans gegee om te rus.
Nadat die Kelte duisende van hul soldate uitgeput het, het generaal Paulinus die opdrag gegee dat sy manne hulself in 'n driehoekige formasie saamstoot, soos hulle in die rigting van die Keltiese leër was. Dit was 'n ongelooflike kragtige metaalmag wat teen die mans gestoot het, en dit het die Keltiese mense gedwing om terug te trek. Cassius Dio het geskryf, Die res het gevlieg, alhoewel dit moeilik was om te ontsnap, aangesien die wa van die waens die afsetpunte versper het. Die troepe het nie 'n kwart gegee nie, selfs nie aan die vroue nie: die bagasie -diere self is gespies en by die stapel lyke gevoeg. & Rdquo Volgens Romeinse verslae is 80 000 Keltiese mans, vroue en kinders dood tydens die slag van Watlingstraat, en net 400 Romeine sterf aan die hand van die Boudicca -leër.
In 60 nC was Brittanje al minder as 20 jaar 'n Romeinse provinsie. Soos die ander grensprovinsies, was Rome ver weg. Voorrade en versterkings het lank geduur, en die provinsie is deur slegs drie legioene en 'n paar forte gehou.
Hulle het daarin geslaag om 'n brose beheer oor Brittanje te behou deur saam te werk met klantekonings van plaaslike stamme, wat namens Rome die gebiede van die land sou regeer. Die Romeine gebruik ook die klassieke taktiek van 'verdeel en heers'. Solank die stamme verdeeld was, was die Romeinse leër die sterkste mag in Brittanje. En terwyl hulle teen mekaar baklei het, was dit onwaarskynlik dat die stamme sou saamwerk en teen die Romeine sou veg.
Dit was standaardpraktyk in die hele ryk, maar dit het in duie gestort net vier jaar nadat Nero keiser geword het. Die Iceni -stam het in die ooste van die land gewoon en was verbonde aan Rome. Toe Prasutagus, hul koning, sterf, het hy die helfte van sy boedel aan sy twee dogters oorgelaat en die ander helfte aan Nero, in die hoop dat hierdie huldeblyk sy keiserlike beskerming van die gesin sou wen.
In plaas daarvan het die teenoorgestelde gebeur. Die weduwee -koningin, Boudicca, is geslaan en haar dogters is albei verkrag, volgens die geskrifte van Tacitus. Om hierdie verontwaardiging te wreek, het Boudicca gewag totdat die provinsiale goewerneur, Paulinus, in die buiteland was, en dan die Iceni en ander stamme uit die gebied versamel en 'n rebellie veroorsaak.
Die rebelle het Camulodunum (Colchester), Verulamium (St Albans) en verskeie militêre poste verbrand voordat hulle Londinium (vandag Londen) aangeval het. In totaal beraam Tacitus dat hulle ongeveer 70 000 Romeine en pro-Romeinse Britte doodgemaak het en die Romeinse negende legioen vermoor het.
Romeine in toevlug
Dit was 'n ongelooflike wending. Toe die Romeine terugtrek, het die Britse stamme op die punt gestaan ​​om hul geboorteland vir hulself terug te neem. Terwyl sy gereed was om weer aan te val, beskryf Tacitus dat Boudicca op 'n groot hoop opgestapelde aarde klim om haar troepe byeen te bring, en beweer: 'U sal die Romeine verower' of doodgaan. '
Romeine in aanval
Dit sou egter nie duur nie. Die Romeinse Ryk kon nie toelaat dat hierdie opstand slaag nie. Versterkings het vinnig aangebreek en onder bevel van Paulinus die Britse rebelle in Londen ontmoet. Dit was 'n woeste stryd, maar die ervare Romeinse leër het die dag gewen. Ongeveer 80 000 Britte is vermoor en eerder as om gevange geneem en as slawerny verkoop te word, het Boudicca haarself vergiftig.
Met swaar sarkasme het Tacitus die uitslag 'n 'glorieryke oorwinning genoem wat vergelyk kan word met vergange seëvierings'. Hy het geweet dat die Pax Romana, die vrede van Rome, onderskraag word deur brutaliteit en oorlog: 'Rome skep 'n woestyn', het hy later geskryf, 'en noem dit vrede.'
Skrywers - Geskiedkundiges
Die sosiale orde in antieke Rome op die grense
Die eerste en laaste koningin van Hawaii, Liliuokalani, het politieke uitdagings in die gesig gestaar wat uiteindelik die Hawaiiaanse monargie sou uitwis. Sy het geweier om te voldoen aan 'n bestaande grondwet wat baie van die mag van die monarg aan Amerikaanse wetgewers gegee het. Die koningin het daarop gefokus om die monarg terug te gee, maar is in 1893 omvergewerp toe sy oorgegee het om bloedvergieting te vermy.
Die Keltiese samelewing was verdeel in drie hoofklasse: die krygsaristokrasie, die Druïde wat die godsdienstige leiers was en al die ander. Vroue was ook hoog aangeskryf onder die Kelte, wat in die ou tyd ongewoon was, sommige soos Boudicca en Cartimandua het selfs stamleiers geword. Die Kelte was 'n oorlogsugtige volk wat geneig was tot gevegte wat gereeld na individuele gevegte oorgegaan het, waar die oorwinnaar die kop van die verloorder sou afsny en dit op 'n paal buite sy hut sou vertoon. Baie van die Kelte sou naak veg, bloot bedek met kunswerke gemaak van 'n blou kleurstof wat onttrek is uit 'n plant genaamd woad. Daar word geglo dat hierdie kleurstof, sowel as vir tatoeëermerke om die vyand te intimideer, ook 'n medisinale waarde het, wat die vel 'n eienskap kon beperk wat nuttig was om wonde te behandel. Die Britse krygers het, benewens die gebruik van infanterie- en kavallerietaktieke, ook strydwaens in die geveg ingespan.
Boudicca se opstand (Boadicea)
Probleme in Anglia
In 60 nC, terwyl die Romeinse troepe besig was in die laaste geveg met die Druids op Anglesey Island (Wallis), het daar probleme ontstaan ​​in East Anglia. Om te verstaan ​​wat gebeur het, moet u teruggaan na die idee van kliëntekoningskap. Die Iceni -stam, gesentreer in die moderne Norfolk, het 'n verblyf by die Romeine bereik en hul eie gebied behou in ruil daarvoor dat hulle nie oproerig was nie.
Die begin van die opstand
Die koning van Iceni, Prasutagas, het besluit dat dit verstandig sou wees om sy testament op te stel om die helfte van sy persoonlike besittings aan die Romeinse keiser toe te ken. Toe hy sterf, het die Romeinse amptenare besluit om sy testament as 'n onderwerping aan die Romeinse staat te interpreteer, en daarom het hulle na al die Iceni -lande gegaan en die stam ontwapen.
Die weduwee van Prasutagas, Boudicca (of Boadicea soos sy soms bekend staan) protesteer. Die Romeine het haar geslaan en haar dogters is verkrag. Hierdie hoëhandige behandeling van 'n skynbare bondgenoot het voorspelbare resultate gelewer. Koningin Boudicca het die Iceni en die naburige Trinivantes -stam grootgemaak in opstand teen die Romeinse bewind.
Die verloop van die konflik
Hulle het simbole van die Romeinse besetting getref, en hulle was nie saggeaard nie. Die hoofstad van Colchester is verbrand, net soos Londen en Verulamium, naby die moderne St Alban's. Boudicca se behandeling van haar vyande was fel en sy moes die Romeine 'n groot skrik gegee het.
Een legioen was so verskrik dat hulle geweier het om teen haar te beweeg. Sy is uiteindelik deur 'n baie kleiner mag van die Romeinse troepe op 'n onbekende terrein gebring. Die geveg het teen haar gedraai toe die Kelte met hul eie kampvolgelinge verstrik geraak het en vermoor is. Boudicca het self gif geneem eerder as om op te vang.
Die gevolg van die Boudiccan -opstand was dat Iceni -gebied verwoes is en 'n groot deel van die provinsie onder militêre bewind geplaas is. Daar is 'n neiging om aan Boudicca te dink as 'n groot patriotiese leier van die Britte, miskien die eerste nasionale heldin. Maar eerlik, sy is nie 'n baie aantreklike karakter nie. Sy het onoordeelkundige en woeste wraak geëis op baie van haar mede -Britse Kelte wat die ongeluk gehad het om op die verkeerde plek te woon.