Nicholas en Alexandra - Geskiedenis Podcasts - 2021
Nicholas II was 'n baie sensitiewe man wat verkies het om by sy familie te wees as om hom te betrek by die hedendaagse bestuur van sy land. Hy is 'n swak man, en hy word gereeld geboelie deur dinge te doen deur sy tergende vrou, Alexandra.
Nicholas is in 1894 met prinses Alexandra getroud. Sy was die dogter van die groothertog van Hesse en 'n kleindogter van koningin Victoria. Die dogter wat uit 'n klein Duitse staat kom, is getroud met die posisie van keiserin van alle Russe. Sy het die ortodokse geloof met alle fanatisme van 'n bekeerling omhels en sy het besluit om almal by die hof te oortuig dat sy meer Russies is as die Russe. Sy was 'n baie sterk ondersteuner van Russification wat deur Alexander III ingestel is en dat sy haar man in alle opsigte geboelie het. Nicholas was 'n gesinsman - sy vrou wou hê dat hy die talente van sy vader moes toon - om aggressief, sterk en vasberade te wees.
Alexandra was nooit gewild in Rusland nie. Haar persoonlikheid het baie mense wat sy ontmoet het ontstel en kwaad gemaak. Ondanks haar pogings om haar man meer vasberade te probeer maak, was sy 'n toegewyde vrou aan Nicholas. Alexandra was ook vasbeslote om 'n manlike erfgenaam vir die Romanov-dinastie te produseer. In 1904, te midde van baie viering, word Alexis gebore - 'n manlike erfgenaam om die voortsetting van die Romanovs te verseker. Die geluk van Nicholas en Alexandra was egter van korte duur, aangesien Alexis as 'n hemofilie gediagnoseer is en daar nie na verwagting lank sou leef nie. Albei ouers het baie tyd aan die seun spandeer en die regering van Rusland aan ander oorgelaat. Alexandra was 'n baie beskermende moeder, maar sy was ook vasberade om te sien dat haar seun tsaar word. Alexandra het geglo dat sy meer geskik is om dit te doen as haar man:
'Die keiser is ongelukkig swak, maar ek is nie en is van plan om ferm te wees.' Alexandra, skryf in 1905
Na die jare van onderdrukking onder Alexander III het mense in Rusland gehoop op 'n nuwe begin onder Nicholas. Die bewind het egter van die eerste dag af sleg begin. By die kroning in 1894 het die skare vergader vir die tradisionele verspreiding van geskenke. Die skare was begryplik groot en die polisie moes 'n deurtrek vir Nicholas kry. Dit het tot gevolg gehad dat 'n ongelukstorm plaasgevind het en 1.300 mense is doodgemaak en baie meer beseer. Ten spyte van hierdie tragedie het Nicholas en Alexandra opgetree asof niks gebeur het nie en het die aand die kroning bal bygewoon, enkele ure na die dood. Hierdie gebeurtenis het getoon dat Nicholas, die sensitiewe gesinsman, minder sensitief was vir diegene wat nie in sy vergulde kring was nie.
As heerser het Nicholas baie mislukkings gehad. Die belangrikste was egter sy onvermoë om gebeure te oorheers en leiding te neem. As voorbeeld was sy kroningadres bloot 'n herhaling van wat Alexander III gesê het. Die oorheersing van sy vader is ook aangetoon deurdat hy die meeste van sy vader se predikante behou het eerder as om sy eie aan te stel. Hierdie mans het egter die beproefde ervaring van kennis van die regering; hulle het ook geweet hoe Alexander se gedagtes werk en wat hy vir Rusland wil hê. By Nicholas het hulle 'n tsaar gehad wat die beleid van sy vader wou voortsit, maar wat nie die dryfkrag of die vermoë van hom gehad het nie. Senior ministers soos Plehve en Witte het hul eie beleid begin uitvoer in teenstelling met wat Nicholas moontlik wou gehad het. Hy was op sy beurt meer besorg oor gesinsaangeleenthede en was oënskynlik verward deur groot staatsake.
Nicholas het 'n nasie geërf wat geweldige veranderings ondergaan het. Of Rusland ernstige Alexander-onrus onder Alexander III sou ervaar het, is oop vir bespiegeling. Die industrialisasie van Rusland het egter ernstige sosiale probleme begin skep in die stede waaroor die owerhede nie te kampe gehad het nie - en waarskynlik nie kon hanteer nie. Die snelheid van industrialisasie, gefinansier deur Franse en ander Europese geld, het 'n eie momentum ontwikkel. Daarom het Nicholas in 1894 'n nasie geërf wat moontlik in opstand gekom het sonder die insette van Lenin en ander rewolusionêres. Wat sou Alexander in so 'n situasie gedoen het? Ten minste sou hy beslissend gewees het, selfs al sou sy besluite verkeerd gewees het. Nicholas kon eenvoudig nie deurslaggewend wees nie.
Sy posisie word nie gehelp deur die feit dat sy vrou 'n reeks gunstelinge gehad het wat hul posisie gebruik het om hom via sy vrou te beïnvloed nie. Die invloed van haar gunsteling was 'n ramp vir Rusland - Gregory Rasputin.
Die drie mees senior regeringsministers onder Nicholas wat Rusland oorheers het, was Pobedonestev, Witte en Plehve.
Graaf Witte was minister van buitelandse sake. Hy het baie in die regering vervreem omdat hy nie van ou grondbesit gekom het nie - hy was 'n nouveau riche wat as spoorwegondernemer sy geld verdien het. As 'n man wat uit 'n lae middelklasfamilie gebore is, was sy opkoms tot magsposisie skouspelagtig, selfs al het dit jaloesie in die koninklike hof gebring. Sy sakevernuf het egter daartoe gelei dat groot bedrae buitelandse kapitaal in Rusland belê is. Hy het ook buitelandse lenings vir die regering gekry.
Pobedonestev het voortgegaan met die beleid van die Heilige Sinode om gehoorsaamheid te verkondig.
Plehve was 'n harde voering. Hy word gesien as 'n regeringsmag wat net gelei word deur te doen wat hy die beste vir die tsaar dink. In 1900 is Rusland bedreig deur 'n reeks industriële stakings. Die enigste beleid van Plehve om hierdie stakings te beantwoord, was "uit te voer, uit te voer, uit te voer". In Julie 1904 word hy deur 'n bom doodgemaak.
Slegs Witte het beleid probeer instel wat die groeiende kompleksiteit van die samelewing van Rusland weerspieël in die regering van Nicholas. 'N Groot deel van sy tyd en energie het Plehve aangeneem - 'n man wat hy gehaat het, en die haat was wedersyds.
Van 1900 tot 1904 wentel Rusland tot chaos. Ondanks die werk van die Heilige Sinode en die tradisionele konserwatisme van die kleinboere was daar groot ontevredenheid op die platteland. Hierdie ontevredenheid is ook in die stede gesien. Nuutgeskepte politieke partye het gehoop om van hierdie ontevredenheid gebruik te maak - groepe soos die Sosialistiese Revolusionêre en die Sosiaal-Demokrate Party.
Voordat hy vermoor is, het Plehve gesê:
'Wat ons nodig het om Rusland van die rewolusie te weerhou, is 'n klein, oorwinnende oorlog.'
Rusland sou sy oorlog met Japan kry. Dit was relatief klein, maar dit was allesbehalwe oorwinnend en het 'n rampspoedige impak op die land gehad.