In kernfisika en kernchemie word 'n kernreaksie beskou as die proses waarin twee atoomkerne, of 'n kern en 'n eksterne subatomiese deeltjie, bots om een ​​of meer nuwe nukliede te produseer. Dus moet 'n kernreaksie 'n transformasie van ten minste een nuklied na 'n ander veroorsaak. As daar 'n interaksie is tussen 'n kern en 'n ander kern of deeltjie en hulle dan skei sonder om die aard van enige nuklied te verander, word daar bloot na die proses verwys as 'n soort kernverspreiding, eerder as 'n kernreaksie.
In beginsel in 'n reaksie kan meer as twee deeltjies bots, maar omdat die waarskynlikheid dat drie of meer kerne op dieselfde tyd op dieselfde plek bymekaarkom baie minder is as vir twee kerne, is so 'n gebeurtenis buitengewoon skaars. Die term "kernreaksie" kan verwys na 'n verandering in 'n nuklied wat veroorsaak word deur botsing met 'n ander deeltjie of na 'n spontane verandering van 'n nuklied sonder botsing.
Spallasie - 'n kern word getref deur 'n deeltjie met voldoende energie en momentum om verskeie klein fragmente uit te slaan of in baie fragmente te verpletter.
Splytingsreaksies - 'n baie swaar kern, nadat hy addisionele ligdeeltjies (gewoonlik neutrone) geabsorbeer het, word in twee of soms drie stukke verdeel. Dit is 'n geïnduseerde kernreaksie. Spontane splytings, wat plaasvind sonder hulp van 'n neutron, word gewoonlik nie as 'n kernreaksie beskou nie. Hoogstens is dit nie 'n geïnduseerde kernreaksie nie.
In baie situasies word 'n kompakte notasie gebruik om kernreaksies te beskryf. Hierdie styl van die vorm A (b, c) D is gelykstaande aan A + b wat c + D produseer. Algemene ligdeeltjies word in hierdie snelskrif dikwels afgekort, tipies p vir proton, n vir neutron, d vir deuteron, α vir 'n alfa-deeltjie (helium-4), β vir beta-deeltjie of elektron, γ vir gammafoton, ens. Die reaksie hierbo sou geskryf word as 6Li(d,α)α.