Die goddelike gesang van die monnike - Inligting
Die goddelike gesang van die monnike
Monnike met steen gesig staar ouderdom plegtig / Photo copepodo
Die heilige gesang van die Gregoriaanse monnike kan balsem vir die siel bied. As u hard genoeg luister, sal u selfs 'n wenk van die goddelike hoor.
Gedurende vier maande van rugsakreis en navorsing oor Spanje, het ek my in die klooster van Santo Domingo de Silos, 57 kilometer suid van Burgos, bevind.
Ek het beplan om die ritmes van die kloosterlewe van Benedictine soveel as moontlik te ervaar.
Luister na 'n daadwerklike Gregoriaanse sang terwyl jy lees. [Klank: https: //d36tnp772eyphs.cloudfront.net/bravenewtraveler.com/docs/wp-content/images/sound/monk-chant.mp3]
Die gesangsgebed van die monnike by Silo's, wat oop is vir die publiek, vind ses keer per dag in die kloosterkerk plaas. Hulle voer hul siklus van gebed uit in die vorm van vlaktes, ook bekend as Gregoriaanse gesang.
Die Monasterio de Santo Domingo de Silos is die tuiste van die monnike wat beroemd geword het toe hul CD, Chant, in 1994 vrygestel is.
Die afstamming van die land hier gaan diep. Die huidige klooster, wat voorheen bewoon is deur prehistoriese bevolkings, Celtiberiërs, Romeine, Visigote en Moslems, is in die 10de eeu gestig oor 'n verwoeste Visigotiese klooster wat vernietig is tydens 'n 8ste-eeuse inval van Moslem indringers.
Onderworpe in hierdie diep afkoms, wonder ek wat sou gebeur as ek ses keer per dag gebid het.
'N Toekomstige ontmoeting
Voor my eerste kans om gebede te sing (19:00 vir Vespers), het ek my bene uitgesteek en die strate van die dorp binnegeval, en ek het gebly in die middeleeuse patroon en die gevoel dat die tyd stilstaan.
> Totdat, dit wil sê, het ek verby 'n bejaarde man gekyk wat met 'n verwarde, wilde oë na my gekyk het, voordat hy skielik onbeweeglike onbenullighede na my ontwyk.
My stabiliteit het ontrafel en ek het weggejaag met alternatiewe strate om terug te kom na my kamer om te verhoed dat hy in hom beland. Ek het my bes gedoen om my kennis van die ervaring skoon te maak en dan teruggegaan na my eerste sessie met die monnike in die kloosterkerk.
Die res van die naweek het ek 'n ritme gehad om na elke gebedsessie te gaan: Matins, Lauds, die Eucharistie, Sext, Vespers en Compline, wat deur die dae gehou is.
Ek het die gebedstye afgewissel met staptogte na die wilde platteland van Kastilië en drie maal maaltye in die land gepaard met plaaslike oesjare in die tradisionele plattelandse herberge in die dorp. Die monnike ly nie vir goeie kos en wyn nie, daarom het ek besluit om ook aan die kloostertradisie deel te neem.
Die monnike kom
Binne die Santo Domingo de Silos kerk / Photo labtscm
Na twee dae van voortdurende gesing gebed, het iets wel gebeur.
Dit was Sondagaand tydens Compline, die laaste gebed van die dag. Die monnike het soos gewoonlik aangekom, stroom van 'n deur agter die apsis en staan ​​aan weerskante van die kerkaltaar, 'n broer in die middel om die lied te begelei.
Ek was mal oor die tye van die dag, vroeg en laat, toe daar baie min besoekers was, want dan was die monnike meer self. Een het sy neus geblaas terwyl hy gesing het, 'n ander een sy moeë oë gevryf.
Hulle het mekaar altyd groot eerbied getoon, 'n verhouding, wat mekaar buig as hulle binnekom en vertrek. Dit was duidelik dat hulle mekaar as uitbreidings van God gesien het.
Daar was nog vier ander lekepersone aanwesig, net soos ek, wat in die nag gesit het. Ek het gevoel dat my teenwoordigheid met hierdie sessies toegeneem het - en nou vind ek ook dat daar iets belangriks op sellulêre vlak gebeur, asof my liggaam en gees op 'n ander frekwensie pols.
Ek maak my oë toe toe die gesang oor my spoel. Ek het die monnike op die altaar voorgestel, maar hulle gee lig uit die krone van hul koppe. Dit was 'n wit lig - maar toe dit in die middel van hul sirkel aansluit, ver bo die koepel van die kerk, word dit pers.
Dit was soos 'n komplekse doolhof of kaleidoskoop van pers lyne en liggies, en weef 'n groot kosmiese tapisserie met 'n dieppers sentrum wat soos 'n tonnel gedra het, 'n wonderlike portaal op 'n kosmiese snelweg. Dit was waarlik een van die mooiste dinge wat ek ooit gesien het.
'N Blik op God
Aangesien ek nie Katoliek is nie en nie in 'n Katolieke stelsel grootgeword het nie. Wat ek ook al beleef het, word nie deur 'n spesifieke geloofstelsel gekanaliseer nie.
Dit voel universeel heilig, aangebied deur die dissipline van opsetlike klank en vibrasie. Toe die gesang ophou, terwyl die broers mekaar buig, terwyl die een broer na ons toe draai en ons seën wens, het die paar leekes opgestaan ​​om te vertrek.
Ek het 'n bietjie langer gesit, nog steeds verswelg deur die impak van my visie. 'N Bejaarde man stap verby my. Ek het opgekyk en gesien dat dit die agtergeblewe man van die vorige dag was, die een wat nie die stroom van obscenes kon beheer wat verby sy lippe stoot nie.
Maar hy is getransformeer, of beter, getransformeer. Sy gesig, veral sy oë, was lewendig, helder en blink. Mollige trane rol oor sy wange. Hy staan ​​kort voor my stil en kantel sy kop met 'n eerbiedige knik.