Spykerskrif argaïese tekens (illustrasie) - Inligting
Spykerskrif argaïese tekens
Die vroegste ware skrif in die mens se geskiedenis verskyn aan die einde van die vierde millennium v.C. in die ou Babilonië, die suidelike deel van die huidige Irak. Die tekens van hierdie skrif is met behulp van 'n stylpen op die nog sagte oppervlak van kleitablette beïndruk. Sulke kleitablette word byna onmiddellik verhard in die droë en warm klimaat van die deel van die wêreld. As gevolg van hierdie verharding en omdat sulke klei -klonte nie hergebruik kon word nie, het hierdie dokumente uit die vroeë Babilonië in groot getalle oorleef. Die vroeë skrif ontwikkel tot die meer bekende 'spykerskrif', die kenmerk van die Babiloniese geskiedenis en kultuur, vandaar die naam 'prototo-spykerskrif' vir die argaïese skrif, wat die fokus van hierdie boek sal wees.
Kleikegels op die gevel van 'n laat Uruk -tempel in Uruk
Die meeste tablette van hierdie vroeë fase is gevind tydens die opgrawings in die ou stad Uruk in die laer Babilonië, wat deur die Duitse Argeologiese Instituut van 1913 tot vandag toe uitgevoer is en slegs onderbreek is deur die twee wêreldoorloë en streekkonflikte. Gedurende die seisoene van 1928 tot 1976 is byna 5000 sulke tablette en fragmente opgegrawe wat die basiese materiaal vorm vir 'n langtermyn navorsingsprojek wat toegewy is aan die ontsyfering en uitgawe van hierdie tekste.
Die datums en omstandighede van die ontdekking van die argaïese tablette uit Uruk
Die mees prominente argeologiese terrein van die laat Uruk -tydperk is die antieke stad Uruk, vandag 'n uitgestrekte landskap van ruïnes in die suide van Babilonië. Sedert vroeg in die twintigste eeu het Duitse argeoloë met gereelde tussenposes op die terrein (met onderbrekings tydens die twee wêreldoorloë en streekkonflikte) opgrawings uitgevoer, wat voortdurend vanaf die vyfde millennium v.C. totdat dit in die vyfde eeu n.C.
Vir die tyd voor 2000 vC is agtien argaïese lae, wat van bo na onder getel is, geïdentifiseer binne Eanna, die sentrale, heilige gebied van die stad. Die lae met die nommer VIII tot IV is toegeskryf aan die laat Uruk -periode, laag III aan die Jemdet Nasr -periode. Laag I met sy subfases dateer uit die vroeë dinastiese periode (laag II blyk 'n verkeerde benaming te wees en is dus uitgesluit van die huidige terminologie).
Die laat Uruk Eanna -distrik in Warka
Die uitgebreide geboue van die Uruk III -vlakke is op groot terrasse opgerig nadat die ouer geboue platgeslaan en die gronde gelykgemaak is. So is oppervlakgate en gate gevul met kulturele afval, bestaande uit verweerde en gebreekte modderstene sowel as as, dierereste, pottebakkies en dies meer. Hierdie puin is blykbaar afkomstig van groot afvalneerslae wat elders geleë is, wat skynbaar deur die groot opbergingsfasiliteite van die laer vlakke gelaat is wanneer hulle van vullis verwyder is. Op hierdie manier het groot hoeveelhede verskillende soorte voorheen verseëlde voorwerpe hul weg gevind in die puin. Nadat gemagtigde persone verseëlde proppe of krae gebreek het om toegang tot die gestoorde inhoud van houers te verkry, kan die gefragmenteerde seëlings iewers vir kontroledoeleindes gehou word, maar dan hul doel verloor en is daardeur weggedoen.
Geskrewe dokumente is ongetwyfeld op dieselfde manier behandel. Hulle het gedien om toekomstige kontrole uit te voer op byvoorbeeld die hoeveelhede gars wat op 'n bepaalde dag aan 'n spesifieke graan afgelewer is, of om die hoeveelhede gars of bier wat aan genoemde arbeiders versprei is, by te hou. Nadat 'n sekere tyd verstryk het, was hierdie inligting nie meer nuttig nie. Gevolglik is die tablette waarskynlik met gereelde tussenposes weggegooi en sodoende op die vullishope beland. Te oordeel na die verspreiding en konsentrasie van tablette in verskillende dele van Eanna wat nie aan groot geboue gekoppel is nie, sowel as na die willekeurige verspreiding van leksikale tekste, blyk dit duidelik dat daar geen kontekstuele verhoudings bestaan ​​tussen sekere geboue en groepe tekste nie.
Voorbeelde van Uruk IV (hierbo, opgrawing nr. W 7227, a) en Uruk III (hieronder, nr. W 14804, a)
Aangesien die tablette irrelevant geraak het voordat dit weggegooi is in die vullishoop wat as vulbron gebruik is vir oppervlakkige onreëlmatighede van die groot terras onder die geboue van Argaïese vlak III, was dit duidelik ouer as die vroegste subfase van die laag. Alhoewel ons nie die presiese datum of herkoms in die duister laat nie, kan ons aanvaar dat hulle nie ouer is as die geboue op die argaïese vlak IV nie, aangesien daar geen tablette in die lae daaronder gevind is nie. Ongelukkig kan ons nie 'n stratigrafiese verband tussen die tablette en enige van die drie subfases & quotc, & quotb, & quot of & quota & quot van Archaic Level IV vasstel nie. Om die datums van hierdie tekste beter te verstaan, is ons dus verplig om nuwe kriteria te ontwikkel wat hoofsaaklik gebaseer is op die interne evolusie van die skrif self.
Kortom, hierdie bevindinge dui daarop dat daar skaars genoeg tyd is tussen die oudste tablette van skrif fase IV en die tablette van fase III om die bestaan ​​van 'n tussenperiode tussen die twee te ondersteun. Boonop lyk die tekskorpus van skriffase IV so homogeen dat 'n mens geneig is om al sy tablette vir 'n relatief kort tydperk te dateer. Dit blyk dus heel waarskynlik dat die tydperk van die begin van die skryfwerk min of meer eietyds is met die laaste van die stratigrafiese subfases van argaïese bousellaag IV, dit wil sê met vlak IVa. Soortgelyke waarnemings geld vir 'n ander groep tablette uit die periode van argaïese gebou vlak III. 'N Aansienlike aantal van hierdie tekste is gevind in lae puin waarop die geboue van laag IIIa opgerig is. Die voorgestelde datering van hierdie tablette tot die tydperk van die voorafgaande laag IIIb lyk dus redelik aanneemlik.
Ten spyte van die relatief veilige toewysing van hierdie tabletgroepe aan die argaïese boulae IVa en IIIb, is ons genoodsaak om die gewoonte te verlaat om dit as tablette van die onderskeie vlakke te noem. Om te beklemtoon dat die datums van die tablette nie vasgestel is as gevolg van 'n direkte verband tussen hulle en hul stratigrafiese ligging nie, het ons die terminologie effens aangepas om die paleografiese ontwikkeling van die skrif in die tekste aan te dui. Gevolglik dateer ons die argaïese tablette volgens hul onderskeie evolusionêre fase van die skrif. Met verwysing na die stratigrafiese nomenklatuur, is dit script fase IV en III.3Ð1 genoem.
Ander argaïese tekste
Opgrawings in die suide van Babilonië
Die tablette uit Uruk is egter nie die enigste argaïese dokumente wat uit hierdie tydperk bekend was nie. Soortgelyke tablette is gevind in die noordelike Babiloniese plek Jemdet Nasr, en 'n paar kom uit die plekke van Khafaji en Tell Uqair, ook in die noordelike deel van Babilonië. Alhoewel hulle klein is in vergelyking met die korpus uit Uruk, het hulle 'n groot voordeel vir ons navorsingspogings. Terwyl al die Uruk -tablette, wat op afvalbakke gevind is waar dit weggegooi is nadat dit nie meer gebruik was nie, gewoonlik in 'n fragmentariese toestand was, is die tablette van die ander plekke dikwels volledig bewaar, wat ons die volledige oorspronklike inligting gegee het . Soos in die volgende bespreking sal blyk, staan ​​ons voor die probleem om tekste te ontsyfer waarvan die skrif sowel as die taal onbekend is. Die meeste argumente moet dus afgelei word uit die interne konteks van die tablette self. Tekstuele analise hang dus af van so volledig as moontlik inligting.
'N Voorbeeld uit die Erlenmeyer -versameling wat onlangs aangeskaf is, MSVO 3, nr. 1, nou op permanente lening deur die staat Berlyn aan die Vorderasiatisches Museum
Die aantal volledig bewaarde tablette wat ons beskikbaar het, is onlangs aansienlik toegeneem. Einde 1988 is 'n groep van 82 argaïese tablette, voorheen deel van die Switserse Erlenmeyer -versameling in Basel, in Londen opgeveil. Alhoewel hulle bestaan ​​sedert die aankoop deur die Erlenmeyers aan die einde van die vyftigerjare bekend was, is hierdie tablette nie aan 'n gedetailleerde ondersoek onderworpe nie. Deur die goeie kantore van die Senaat van Berlyn was dit moontlik om die meeste van hierdie tablette vir ons navorsing te koop. Ons wil van hierdie geleentheid gebruik maak om die Berlynse owerhede nogmaals te bedank vir hierdie vrygewige ondersteuning van ons werk. Die owerhede van die British Museum (Londen), die Louvre (Parys) en die Metropolitan Museum (New York) het by ons aangesluit in ons pogings om die meeste argaïese tablette van die versameling vir openbare instellings te beveilig, waar hulle geredelik toeganklik is vir verdere studies .
Die werk van die projek Archaische Texte aus Uruk
'N Interdissiplinêre navorsingsprojek op lang termyn Archaische Texte aus Uruk, onder leiding van Hans J. Nissen, 'n toonaangewende spesialis aan die Vrye Universiteit van Berlyn in die politieke en ekonomiese geskiedenis van vroeë Mesopotamië, in wie se navorsing Uruk besonder belangrik was, handel oor hierdie kwessies. Sedert 1982 dien die Sumeroloog Robert K. Englund as hoofondersoeker van die projek, wat hoofsaaklik belangstel in die ontwikkeling van administratiewe strukture en boekhouding in die Nabye Ooste van die derde millennium v.C. Hierdie projek het in 1964 begin, toe Nissen begin het met die katalogisering en kopiëring van alle argaïese tekste wat in Uruk gevind is na die publikasie van 'n eerste lot deur 19 Falkenstein in 1936. Met alle vondste van opgrawingsveldtogte tot 1976, beloop die argaïese Uruk -tekskorpus byna 5000 tablette en fragmente. Sedert 1971 is die uitgawe en ontleding van hierdie tablette die belangrikste navorsingsprojek van die Seminar of Near Eastern Archaeology van die Free University. Vanaf 1976 word dit deur die Duitse Navorsingsvereniging (Deutsche Forschungsgemeinschaft [DFG]) en die Free University of Berlin ondersteun, vir korter tydperke deur die Volkswagen- en Thyssen -stigtings.
Vanaf 1984 ontwikkel 'n noue samewerking met die Sentrum vir Ontwikkeling en Sosialisering van die Max Planck Instituut vir Menslike Ontwikkeling en Onderwys, Berlyn. Die wetenskaplike historikus Peter Damerow, medewerker by hierdie instituut, het sy pogings toegespits op die vraag of die ryk materiaal wat verband hou met die tydperk van vroeë geletterdheid in die ou Nabye Ooste probleme van kognitiewe sielkunde kan oplos. Damerow was besorg oor die oorsprong van geestelike strukture, veral die konsep van getal en die moontlike invloed van kultuurspesifieke voorstellings van kognitiewe stelsels op die ontwikkeling van sulke strukture.
Hierdie samewerking het 'n uitwerking op die prosedures en metodes van die Uruk -projek. As gevolg van ons uiteenlopende perspektiewe om die bronne te benader, het nuwe metodologiese konsepte ontstaan. Op die meer praktiese vlak het dit gelei tot die intensivering van die gebruik van elektroniese hulpmiddels, en veral die toepassing van programmeermetodes van kunsmatige intelligensie op die ontledings van teks-transliterasies en die teksversorgingsproses. Die tradisionele tegnieke om die individuele tekens of hele tekste te teken, word toenemend vervang deur metodes wat rekenaargrafika gebruik. As gevolg van die ondersteuning van die Max Planck -instituut en die rekenaarsentrum van die Vrye Universiteit van Berlyn, is nuwe tegnologiese moontlikhede tot ons beskikking gestel, wat volgens ons gelei het tot nuwe metodologiese oplossings. Belangriker as die tegniese innovasies wat uit ons interdissiplinêre samewerking verkry is, was die gevolge wat hierdie samewerking gehad het vir die bestudering van die inhoud van die argaïese tekste, vir sover hierdie gesamentlike pogings gerig is op navorsingsdoelwitte buite die filologiese analise van die geskrewe materiaal.
Die ontsyfering van antieke geskrewe bronne bied die navorser tradisioneel een van drie doelwitte: die ontsyfering van 'n skrif, waarvan die taal bekend is, die ontsyfering van 'n taal wanneer die skrif bekend is en die ontsyfering in gevalle waar nóg skrif nóg taal bekend is maar daar is genoeg teksmateriaal beskikbaar om 'n poging te begin om die een of die ander of albei te ontsyfer. Hierdie klassifikasie geniet slegs 'n beperkte toepassing in die geval van die vroegste vorm van skryf in die Nabye Ooste, aangesien ons weet dat dit nie sy oorsprong het in taalgebruik nie, maar as 'n moniteringsinstrument vir die bestuur van huishoudelike ekonomieë. Dit is dus twyfelagtig of of in watter mate ons kan verwag om die tradisioneel noue verband tussen taal en argaïese skrif te vind. Dit beperk uiteraard die potensiaal van 'n tradisionele filologiese benadering in die vorm wat die mees prominente deur die vooraanstaande Universiteit van Chicago -geleerde Ignace Gelb beskryf word in sy Study of Writing (Chicago 1952).
Ons kan slegs bespiegel in watter mate sosiale organisasie en denkwyses deur die begin van geletterdheid beïnvloed is. Hierdie vernuwing was beslis meer as 'n eenvoudige verandering in die manier om inligting op te slaan, of in die voorstelling van taal. Aangesien ons aan die einde van die derde millennium v.C., tydens die sogenaamde Ur III-periode, die menslike arbeidsmag onderhewig was aan volledige administratiewe beheer wat moontlik is deur die ontwikkelde skryftegnieke, moet ons besef dat hierdie vlak van sentralisering sou gewees het onmoontlik sonder die metodes van inligtingsverwerking wat meer as 1000 jaar tevore ontwikkel is. Terloops, daar is meer as een vergelyking met ons tyd, wat die tweede rewolusie in dataverwerking beleef het, want toe begin die ontwikkeling met rekenkundige tegnieke en nie met die behoefte om kennis of taalkundige kommunikasie te vermeerder nie. Tog, soos destyds, word die mees dramatiese gevolge van hierdie revolusie gevoel in die verwerking van kennis. Dit is duidelik dat sulke konsepte wat betrokke is by die studie van die oorsprong van skryf, buite die tradisionele gebied van die filologie is, maar dit is ewe duidelik dat enige studie sonder 'n stewige filologiese agtergrond tot mislukking veroordeel sou word. Die verskynsel van die oorsprong van skryf vereis 'n interdissiplinêre benadering soos ons in Berlyn geniet het, miskien is ons benadering nie eens gediversifiseerd genoeg nie. Dit kom uit ons oortuiging dat die ontsyfering van die argaïese dokumente nie slegs beteken om dit in 'n moderne taal te vertaal nie, omdat dit nie in die eerste plek bedoel was om taal weer te gee nie. Ontsifering beteken vir ons eerder die rekonstruksie van die sosiale konteks en funksie van die dokumente, die studie van die dinamika van die ontwikkeling van skryf na 'n omvattend toepaslike instrument van intellektuele lewe en die ondersoek na die gevolge wat hierdie ontwikkeling vir ons denkwyse gehad het. en ons behandeling van inligting. Die vroeë dokumente kan dus bevry word van hul dubbelsinnigheid, maar ook van hul oënskynlike eenvoud, en word dus vroeë getuies van die oorsprong en die basiese strukture van ons geletterde kultuur.
Peter Damerow en Robert K. Englund. "Die Zahlzeichensysteme der Archaischen Texte aus Uruk", in: M. W. Green en H. J. Nissen, Zeichenliste der Archaischen Texte aus Uruk (= ATU 2 Berlin 1987) 117-166
Peter Damerow, Robert K. Englund en Hans J. Nissen. "Die Entstehung der Schrift", Spektrum der Wissenschaft, Februarie 1988, 74-85 (herdruk in: J. Dittami, red., Signale und Kommunikation. Heidelberg/Berlin/Oxford 1993, 150-161, en B. Riese, red. , Sprache und Schrift: Ein Lesebuch. Verständliche Forschung Heidelberg/Berlin/Oxford, 1994, 90-101)
id., "Die ersten Zahldarstellungen und die Entwicklung des Zahlbegriffs", Spektrum der Wissenschaft, Maart 1988, 46-55 (herdruk in: B. Riese, red., Sprache und Schrift, 102-111)
Robert K. Englund, "Administrative Timekeeping in Ancient Mesopotamia", Journal of the Economic and Social History of the Orient 31 (1988) 121-185
id., "Laat Uruk-varke en ander kuddediere", in: U. Finkbeiner, R. Dittmann en H. Hauptmann, red., Festschrift Boehmer (Mainz 1995) 121-133
id., "Die Erfindung der Schrift in Uruk", in: W. Seipel en A. Wieczorek, reds., Von Babylon bis Jerusalem vol. 2 (Milan 1999) 251-254
id., "Graan Accounting Practices in Archaic Mesopotamia", in: J. Høyrup en Peter Damerow, reds., Changing Views on Ancient Near Eastern Mathematics (= BBVO 19 Berlin, 2001) 1-35
id. "Proto-spykerskrif-boekboeke en tydskrifte", in: M. Hudson en C. Wunsch, red., Creating Economic Order: Record-accounting, Standardization and the Development of Accounting in the Ancient Near East (CDL Press: Bethesda, Maryland , 2004) 23-46
Spykerskrif argaïese tekens - geskiedenis
Spykerskrif, wat oorspronklik ontstaan ​​het in die huidige Irak voor 3 200 v.C., is, sover ons weet, die oudste skryfvorm ter wêreld.
Die stelsel is eers ontwikkel deur skrifgeleerdes as 'n boekhouhulpmiddel om brood en bierrantsoene in ou stede soos Uruk (in die suidooste van die hedendaagse Irak) by te hou. , tot in die eerste eeu nC.
Spykerskrif is nie 'n taal nie, maar 'n goeie manier om te skryf, anders as die alfabet. Dit bevat nie 'letters' nie-in plaas daarvan gebruik dit tussen 600 en 1000 karakters wat op klei geïdentifiseer is om woorde te spel deur dit in lettergrepe op te deel, soos 'ca-at' vir kat, of 'mu-zi-um' vir museum. Ander tekens staan ​​vir hele woorde, soos ons '£' vir pond sterling.
U kan sien hoe woorde in lettergrepe in die handige grafiek hieronder geskryf kan word spykerskrif (beskikbaar om hier te koop), deur kurators Irving Finkel en Jonathan Taylor.
Die twee hooftale wat in spykerskrif geskryf is, is Sumeries en Akkadies, alhoewel meer as 'n dosyn ander opgeneem word, insluitend Hetities, neef van Latyn.
Tekste is geskryf deur 'n sny, reguit riet in effens klam klei te druk. Die kenmerkende wigvormige strepe waaruit die tekens bestaan, gee die skrif sy moderne naam-spykerskrif beteken 'wigvormig' (uit die Latyn cuneus vir 'wig').
In hierdie video leer Irving Finkel, kurator in die departement van die Midde -Ooste, ons hoe om spykerskrif te skryf met slegs 'n stokkie (popsicle) en 'n bietjie klei.
Kom meer te wete oor hierdie antieke skrif met spykerskrif, geskryf deur Irving Finkel en Jonathan Taylor en uitgegee deur British Museum Press. Koop die boek hier.
Spykerskrif, 'n inleiding
Die vroegste geskrif waarvan ons weet, dateer uit ongeveer 3 000 v.G.J. en is waarskynlik uitgevind deur die Sumeriërs, wat in groot stede woon met sentrale ekonomieë in die huidige suidelike Irak. Die vroegste tablette met geskrewe inskripsies verteenwoordig die werk van administrateurs, miskien van groot tempelinstellings, wat die toekenning van rantsoene of die vervoer en berging van goedere aanteken. Tempelamptenare moes rekord hou van die graan, skape en beeste wat hul winkels en plase binnegaan of verlaat, en dit het onmoontlik geword om op geheue staat te maak. 'N Alternatiewe metode was dus nodig, en die vroegste tekste was foto's van die items wat skrifgeleerdes moes opneem (bekend as piktogramme).
Skryf, die opname van 'n gesproke taal, het aan die einde van die vierde millennium ontstaan ​​uit vroeëre opnamestelsels. Die eerste geskrewe taal in Mesopotamië word Sumeries genoem. Die meeste van die vroeë tablette kom van die webwerf van Uruk, in die suide van Mesopotamië, en dit is moontlik dat hierdie vorm van skryf uitgevind is.
Vroeë skryfbord opname van die toewysing van bier, 3100-3000 v.G.J., Laat Prehistoriese tydperk, klei, waarskynlik uit die suide van Irak. © Trustees van die British Museum. Die simbool vir bier, 'n regop pot met 'n puntige basis, verskyn drie keer op die tablet. Bier was die gewildste drankie in Mesopotamië en is as rantsoene aan werkers uitgereik. Langs die piktogramme is vyf indrukke in verskillende vorms, wat numeriese simbole voorstel. Mettertyd het hierdie tekens meer abstrak en wigagtig geword, of 'spykerskrif'. Die tekens is in bokse gegroepeer en word op hierdie vroeë datum gewoonlik van bo na onder en van regs na links gelees. Een teken in die onderste ry aan die linkerkant toon 'n bak wat na 'n skematiese menslike kop gekantel is. Dit is die teken vir 'om te eet'.
Hierdie tekste is geteken op klam kleitablette met 'n puntige gereedskap. Dit lyk asof die skrifgeleerdes besef het dat dit vinniger en makliker is om voorstellings van dinge soos diere te produseer, eerder as naturalistiese indrukke daarvan. Hulle begin merke in die klei trek om tekens op te maak, wat gestandaardiseer is sodat dit deur baie mense herken kon word.
Vanaf hierdie begin is spykerskriftekens saamgestel en ontwikkel om klanke voor te stel, sodat hulle gebruik kon word om gesproke taal op te neem. Sodra dit bereik is, kon idees en konsepte skriftelik uitgedruk en gekommunikeer word.
Spykerskrif is een van die oudste skryfvorme wat bekend is. Dit beteken wigvormig, want mense het dit met 'n rietstylsny geskryf om 'n wigvormige merk op 'n kleitablet te maak.
Briewe wat in klei -koeverte omhul is, sowel as literatuurwerke, soos die Epos van Gilgamesj, is gevind. Historiese verslae het ook aan die lig gekom, asook groot biblioteke soos dié van die Assiriese koning, Ashurbanipal (668-627 v.G.J.).
Spykerskrif is gebruik om 'n verskeidenheid inligting op te teken, soos tempelaktiwiteite, besigheid en handel. Spykerskrif is ook gebruik om verhale, mites en persoonlike briewe te skryf.
Die jongste bekende voorbeeld van spykerskrif is 'n astronomiese teks uit 75 G.J. Gedurende sy 3000 jaar lange geskiedenis is spykerskrif gebruik om ongeveer 15 verskillende tale te skryf, waaronder Sumeries, Akkadies, Babilonies, Assiries, Elamities, Hetities, Urarties en Oud-Persies.
Spykerskrifttablette by The British Museum
Die versameling spykerskrifttablette van die departement is een van die belangrikste ter wêreld. Dit bevat ongeveer 130 000 tekste en fragmente en is miskien die grootste versameling buite Irak.
Die middelpunt van die versameling is die Library of Ashurbanipal, wat uit duisende van die belangrikste tablette bestaan ​​wat ooit gevind is. Die betekenis van hierdie tablette is onmiddellik besef deur die graafmachine van die biblioteek, Austin Henry Layard, wat geskryf het:
Hulle voorsien ons van materiaal vir die volledige ontsyfering van die spykerskrif, om die taal en geskiedenis van Assirië te herstel, en om die gebruike, wetenskappe en ... literatuur van die mense te ondersoek.
Die biblioteek van Ashurbanipal is die oudste koninklike biblioteek ter wêreld wat nog oorleef het. Argeoloë van die Britse museum het meer as 30 000 spykerskrifttablette en fragmente in sy hoofstad, Nineveh (moderne Kuyunjik), ontdek. Benewens historiese inskripsies, briewe, administratiewe en regstekste, is duisende waarsêende, magiese, mediese, literêre en leksikale tekste gevind. Sedert die eerste fragmente in die 1850's opgegrawe is, het hierdie skatkis van leer ongeëwenaard belang in die moderne studie van die ou Nabye Ooste.
Epos van Gilgamesh en The Flood Tablet
Die Vloedtablet, wat deel uitmaak van die Epos van Gilgamesj, 7de eeu v.G.J., Neo-Assiriër, 15,24 x 13,33 x 3,17 cm, van Nineve, Noord-Irak © Trustees of the British Museum
Die bekendste stuk literatuur uit antieke Mesopotamië is die verhaal van Gilgamesj, 'n legendariese heerser van Uruk, en sy soeke na onsterflikheid. Die Epos van Gilgamesj is 'n groot werk, die langste stuk literatuur in Akkadies (die taal van Babilonië en Assirië). Dit was bekend in die ou Nabye Ooste, met weergawes wat ook gevind is in Hattusas (hoofstad van die Hetiete), Emar in Sirië en Megiddo in die Levant.
Dit, die elfde tablet van die Epos, beskryf die ontmoeting van Gilgamesj met Utnapishtim. Net soos Noag in die Hebreeuse Bybel, is Utnapishtim deur die gode gewaarsku oor 'n plan om 'n groot vloed te veroorsaak. Hy bou 'n boot en laai dit met al sy kosbare besittings, sy kith en familielede, makgemaakte en wilde diere en vaardige vakmanne van elke soort.
Utnapishtim het die vloed ses dae lank oorleef terwyl die mensdom vernietig is, voordat hulle op 'n berg met die naam Nimush beland het. Hy het 'n duif en 'n swaeltjie losgelaat, maar hulle het nie droë grond gevind om op te rus nie en het teruggekeer. Uiteindelik het 'n raaf wat hy vrygelaat het, nie teruggekeer nie, wat wys dat die waters moes teruggesak het.
Hierdie Assiriese weergawe van die Ou Testamentiese vloedverhaal is die bekendste spykerskrifttablet uit Mesopotamië. Dit is in 1872 geïdentifiseer deur George Smith, 'n assistent in The British Museum. By die lees van die teks spring hy op en jaag in 'n groot opgewondenheid deur die kamer en begin tot verbasing van die aanwesiges homself uitklee. '
Kaart van die wêreld
Kaart van die wêreld, Babiloniese, c. 700-500 v.G.J., klei, 12,2 x 8,2 cm, waarskynlik van Sippar, Suid-Irak © Trustees van die British Museum
Hierdie tablet bevat 'n spykerskrif en 'n unieke kaart van die Mesopotamiese wêreld. Babilon word in die middel getoon (die reghoek in die boonste helfte van die sirkel), en Assirië, Elam en ander plekke word ook genoem.
Die sentrale gebied word omring deur 'n sirkelvormige waterweg met die naam "Sout-see. " Die buitenste rand van die see is omring deur wat waarskynlik oorspronklik agt streke was, elk aangedui deur 'n driehoek, met die etiket "Region " of &# 8220Island, " en gemerk met die afstand tussenin. Die spykerskrifteks beskryf hierdie streke, en dit lyk asof vreemde en mitiese diere sowel as groot helde daar gewoon het, alhoewel die teks nog lank nie volledig is nie. Die streke word as driehoeke vertoon, want dit is hoe dit voorgestel is dat dit eers sou lyk as dit deur water benader word.
Die kaart word soms as 'n ernstige voorbeeld van antieke aardrykskunde beskou, maar hoewel die plekke op hul ongeveer korrekte posisies getoon word, is die werklike doel van die kaart om die Babiloniese siening van die mitologiese wêreld te verduidelik.
Waarnemings van Venus
Danksy die Assiriese rekords is die chronologie van Mesopotamië relatief duidelik tot ongeveer 1200 v.G.J. Vóór hierdie tyd is dating egter minder seker.
Spykerskrifttablet met waarnemings van Venus, Neo-Assiriër, 7de eeu v.G.J., uit Nineve, Noord-Irak, klei, 17,14 x 9,20 x 2,22 cm (The British Museum)
Hierdie tablet is een van die belangrikste (en omstrede) spykerskrifttablette vir die rekonstruksie van Mesopotamiese chronologie voor ongeveer 1400 v.G.J.
Die teks van die tablet is 'n afskrif, gemaak in Ninevé in die sewende eeu v.G.J., van waarnemings van die planeet Venus wat in die bewind van Ammisaduqa, koning van Babilon, ongeveer 1000 jaar tevore gemaak is. Moderne sterrekundiges het die besonderhede van die waarnemings gebruik in 'n poging om die datums van Ammisaduqa (regeer 1646-26 v.G.J.) te bereken. Ideaal gesproke sou hierdie proses ons ook toelaat om die Babiloniese heersers van die vroeë tweede en laat derde millennium v.G.J. Ongelukkig is daar egter baie onsekerheid oor die datering omdat die rekords so inkonsekwent is. Dit het daartoe gelei dat verskillende chronologieë aangeneem is, terwyl sommige geleerdes 'n hoë chronologie verkies het, terwyl ander 'n 'datums' van 'n midde- en '8217' of ''n lae datum' 'aanvaar het. Daar is goeie argumente vir elkeen hiervan.
Geletterdheid was nie wydverspreid in Mesopotamië nie. Skrifgeleerdes, byna altyd mans, moes opleiding ondergaan, en nadat hulle 'n kurrikulum suksesvol voltooi het, kon hulle hulself noem dubsar, wat beteken "skryf. " Hulle het lede geword van 'n bevoorregte elite wat, net soos skrifgeleerdes in antieke Egipte, met minagting na hul medeburgers sou kyk.
Begrip van die lewe in Babiloniese skole is gebaseer op 'n groep Sumeriese tekste uit die Ou Babiloniese tydperk. Hierdie tekste het deel geword van die kurrikulum en is duisend jaar later steeds gekopieer. Die skool begin op 'n vroeë ouderdom in die é-dubba, die " tablet huis. " Alhoewel die huis 'n skoolhoof, sy assistent en 'n klerk gehad het, blyk dit dat baie van die aanvanklike onderrig en dissipline in die hande was van 'n ouer student, die geleerde groot broer. Al hierdie dinge moes af en toe gevlei of omgekoop word met geskenke om 'n pak slae te voorkom.
Afgesien van wiskunde, het die Babiloniese skrifopvoeding gefokus op die leer om Sumeries en Akkadies te skryf met spykerskrif en die leer van die konvensies vir die skryf van briewe, kontrakte en rekeninge. Skrifgeleerdes was onder die beskerming van die Sumeriese godin Nisaba. Later word haar plek ingeneem deur die god Nabu wie se simbool die stylus was ('n riet wat gebruik is om tekens in klam klei te maak).
Die ontsyfering van spykerskrif het in die agtiende eeu begin toe Europese geleerdes na bewyse van die plekke en gebeure in die Bybel gesoek het. Reisigers, oudhede en sommige van die vroegste argeoloë het die ou Nabye Ooste besoek waar hulle groot stede soos Nineve ontdek het. Hulle het 'n reeks artefakte teruggebring, waaronder duisende kleitablette bedek met spykerskrif.
Geleerdes het die ongelooflike moeilike taak begin om hierdie vreemde tekens te ontsyfer wat tale verteenwoordig wat niemand al duisende jare lank gehoor het nie. Geleidelik word die spykerskriftekens wat hierdie verskillende tale verteenwoordig, ontsyfer danksy die werk van 'n aantal toegewyde mense.
Die bevestiging dat hulle daarin geslaag het, kom in 1857. Die Royal Asiatic Society stuur afskrifte van 'n nuutgevonde kleirekord van die militêre en jagprestasies van koning Tiglath-pileser I (regeer 1114-1076 vC) aan vier geleerdes, Henry Creswicke Rawlinson, Edward Hincks , Julius Oppert en William H. Fox Talbot. Hulle het elkeen onafhanklik gewerk en vertalings teruggestuur wat in groot mate met mekaar ooreenstem.
Dit is aanvaar as bewys dat spykerskrif suksesvol ontsyfer is, maar daar is nog elemente wat ons nie heeltemal verstaan ​​nie en die studie gaan voort. Wat ons egter kon lees, het die antieke wêreld van Mesopotamië oopgemaak. Dit het nie net inligting oor handel, bou en regering bekend gemaak nie, maar ook groot letterkunde, geskiedenis en die alledaagse lewe in die streek.
Kaart van die wêreld: I.L. Finkel, en#8220A sluit aan by die Kaart van die Wêreld: 'n noemenswaardige ontdekking, " British Museum Magazine: 5 (Winter 1995), p. 26-27.
W. Horowitz, Mesopotamiese kosmiese geografie (Winona -meer, Eisenbrauns, 1998).
I.L. Finkel, Gilgamesh: die heldekoning (Londen, The British Museum Press, 1998).
Waarnemings van Venus: M. Roaf, Kulturele atlas van Mesopotamië (New York, 1990).
Antieke Egipte: hiërogliewe Die Heilige Skrif
Die tweede fase in die evolusie van die spykerskrif, naamlik die gebruik van fonetiese tekens in plaas van simbole, het nie net gelei tot die uitbreiding van die skryf van boekhouding na literêre tekste nie, maar ook tot die verspreiding daarvan uit Sumer na naburige streke, veral Egipte.
Die eerste Egiptiese inskripsies verskyn al in die 4de millennium vC op koninklike grafte. Hulle is hoofsaaklik gebruik om name aan te dui, foneties geskryf as 'n legkaart wat bestaan ​​uit simbole en fonetika, wat die Mesopotamiese voorganger duidelik naboots.
Scarab ingeskryf met hiërogliewe en simbole, Middelryk, laat-dinastie 12-dinastie 13, ca. 1850–1640 v.C., via The Metropolitan Museum of Art, New York
Die Egiptenare was produktiewe skrywers. Even the smallest object represented a suitable surface for their script, hieroglyphic and hieratic at its first stage, and later evolved into demotic and afterward into the Coptic text. Hieroglyphics came from the Greek word for "sacred carving" and hieratic also originated from the Greek word for priesthood. They were the sacred languages used to refer to Gods and Pharaohs.
In MesZL, signs are sorted by their leftmost parts, beginning with horizontal strokes (single AŠ, then stacked TAB, EŠ16), followed by the diagonals GE23 and GE22, die Winkelhaken U and finally the vertical DIŠ. The relevant shape for the classification of a sign is the Neo-Assyrian one (after ca. 1000 BC) the standardization of sign shapes of this late period allows systematic arrangement by shape.
Uruk IV aan Early Dynastic II: pictographic (proto-cuneiform), before 2600 BC (rotated by 90 degrees around 2800 BC), some 940 distinct signs are in use.
huidige 19:43, 11 November 2020 2,281 × 1,566 (2.76 MB) Neuroforever (talk | contribs) Uploaded own work with UploadWizard