USS Niagara VI - Inligting
(SP-136: dp. 2,690; 1, 282'0 "; b. 43'0", dr. 17'0 "; s. 12 k.pl. 195; a. 4 4", 2 mg., 1 Y-geweer)
Die sesde Niagara (SP-136), 'n stoom-seiljag wat in 1898 deur Harlan en Hollingsworth, Wilmington, Del., Gebou is, is op 10 Augustus 1917 deur die vloot van Howard Gould van New York City gerehaseer; omskep in 'n gewapende patrolliejag, en in gebruik geneem by die Tebo's Yacht Basin, Brooklyn, NY 16 April 1918, komdr. E. B. Larimer in bevel.
Niagara het op 21 Mei uit New York vertrek as begeleier vir 'n ehonvov van Bermuda en die Azore. Sy het op 12 Augustus by Ponta Delgada, Azore aangekom en 10 dae later vertrek om by die American Patrol Detachment by Grassy Bay Bermuda aan te sluit. Op 5 September het sy uit die laasgenoemde hawe gestaan ​​om te red en die sloep Gauntlet op te sleep nadat haar seile in 'n storm weggevoer is. Op 14 September vaar die patrolliejag na Martinique, Wes-Indië, om die Franse kabelskip Ponyer Quertier te begelei en arriveer op 19de in Fort-de-France. Die twee skepe was in Wes -Indië besig om Trinidad, Barbados, Martinique en Puerto Rico te besoek, totdat Niagara op 13 Desember uit die Port of Spain, Trinidad, opgestaan ​​het vir Charleston, SC. ​​Sy het die New York Navy Yard 13 Mei 1919 binnegegaan vir herstelwerk voor opleiding uit New London en New York.
Niagara het 25 September uit New York vertrek na Key West, waarna dit langs die kus van Mexiko en tussen hawens in Texas, Louisiana en Florida ontstaan ​​het. Ander missies het haar uit Honduras, Guatemala en Kuba geneem. Op 17 Julie 1920 herklassifiseer sy PY-9, en sy gaan voort met patrollies in die Karibiese See as 'n eenheid van die spesiale diens-eskader tot en met ontmanteling in Philadelphia 21 April 1922.
Niagara heraangestel op 24 Junie 1924, komdr. Paul P. Blackburn in bevel. Sy vaar op 3 November om in die Karibiese Eilande op te spoor onder leiding van die Navy Hydrographie Offiee. Sy het die grootste deel van die volgende 8 jaar gewerk met die kaart van die Golf van Venezuela en die kus van Sentraal -Amerika.
Haar laaste opname -uitbarsting het geëindig toe sy op 17 Oktober 1930 na Philadelphia terugkeer. Niagara word op 3 Maart 1931 uit diens gestel; en haar naam is van die Navy List 10 Desember 1931 geskrap. Sy is verkoop vir die sloop van 13 September 1933 aan die Northern Metal Co., Philadelphia, Pa.
Die bisarre geskiedenis van die vibrator: van Cleopatra se kwaad bye tot stoom-aangedrewe dildo's
Het u geweet dat die eerste vibrator in die geskiedenis moontlik deur die Egiptiese koningin Cleopatra uitgevind is? Blykbaar het sy die idee gehad om 'n holte te vul kalebas met kwaai bye. Die gewelddadige gegons het die kalebas laat vibreer en toe. wel, dan is die res geskiedenis.
En daardie geskiedenis word vreemder en vreemdder daarvandaan, van bye tot stoom-aangedrewe dildo's uit die Victoriaanse era en met die hand gekraakte vibrasie-toestelle tot die beroemde Hitachi Magic Wand uit die 70's en die modernste toestelle, byna abstrakte ontwerpe met Bluetooth-beheer en kloppende geheue. Seuns en dogters, dames en here, hier is die wonderlike, bisarre geskiedenis van die vibrator:
Cleopatra 's angry bees (54BC) - Little Gold (2004)
Die verhaal sê dat die sexy Cleopatra die oorspronklike idee gehad het wat die eerste vibrator tot gevolg gehad het: 'n hol kalebas vol kwaai bye. Of dit waar was of nie, sal ons nooit weet nie.
Wat die werklikheid ook al was, ek is seker dat Cleopatra graag hierdie 24k vergulde vibrator sou besit, vervaardig uit 'n soliede staaf van chirurgiese staal. Dit word Little Gold genoem, en dit is die ware MacBook Pro van vibrators, wat 2050 jaar na die DIY -toestel van Cleopatra geskep is. Te laat vir beide die koningin en Liz Taylor.
Dr. Macaura 's Pulsocon Handkruk (1890) - Hitachi Magic Wand (1970)
Die Pulsocon lyk amper net so eng soos 'n kwaai byekorf. Hierdie toestel van die Victoriaanse era is met die hand geklank. Ek weet nie hoe dit gewerk het of watter effek dit gehad het nie. En ek wil nie weet nie. OK, ek lieg, ek wil weet.
Die moderne eweknie is die beroemde Hitachi Magic Wand, wat verskyn het in elke pornofilm wat ek in die 1970's kan onthou. Linda Lovelace se beste vriendin aan hierdie kant van John Holmes is nog steeds te koop, en word baie keer as 'n 'masseermiddel' verbygegaan. Kenners sê blykbaar dat dit steeds die beste ingeslote vibrator is wat 110 volt wisselstroom omskep in 'n massiewe roterende en trillende kragbal van plesier. Vreemd in teorie, maar oneindig opwindend - of so sê die dames met ongevoelige klitorisse.
The Manipulator (1891) - Vorm 6 (2006)
Die manipuleerder. Wat 'n naam. Hierdie ander stoomgedrewe dier, 'n ander vibrator van die Victoriaanse era, was net so kragtig as raserig. Dit was nie nodig om te vra & quotHoney, wat doen jy in die badkamer? & Quot Dit is goed verstaan. Volle stoomkrag van begin tot einde, tot elf.
Hierdie land was hulle s'n (deel twee)
Alhoewel die Iroquois die inheemse Amerikaanse groep is wat die meeste met die Mahicans in Upstate New York verband hou, het 'n mededingende Algonquian -sprekende stam ook in die oostelikste gedeelte gewoon.
Die Mohicans (Mahicans) was 'n konfederasie van stamme wat oorspronklik woon in die huidige staat New York, Connecticut, Massachusetts en aangrensende dele van Kanada. Beide die name Mahican en Mohican korrek is, word uitruilbaar gebruik, maar NIE Mohegan,. Die Mohegans is verskillende stamme in die ooste van Connecticut wat verwant was aan die Pequot. In hul eie taal het die Mahikaan gesamentlik na hulself verwys as die "Muhhekunneuw" mense van die groot rivier met verwysing na die magtige Hudson.
Mohikaanse dorpe was redelik groot. Gewoonlik bestaan ​​dit uit 20 tot 30 middelgroot langhuise, dit was op heuwels geleë en sterk versterk. Groot koringlande was naby geleë. Die landbou het die meeste van hul dieet verskaf, maar is aangevul met wild, vis en wilde kos. In die middel van die 1600's het die Mohican sterk betrokke geraak by die Nederlandse bonthandel.
Dit is moeilik om die bevolking van die Mohikane te skat ten tye van Europese kontak. Wetenskaplike ramings wissel tussen 8 000 en 25 000 ten tyde van Europese kontak. Ongeag, in die vroeë 1700's sou hulle slegs vier of vyfhonderd tel. Siekte en alkoholisme het vinnig sy tol geëis onder die Mohikaanse bevolking.
'N Gebied van historiese en argeologiese betekenis is die Schodack -gebied wat eens uit drie afsonderlike eilande aan die oostekant van die Hudsonrivier onder Albany bestaan ​​het. Die eilande Schodack en Papscanee was die belangrikste Mohikaanse dorpsgebiede.
Gedurende die vroeë tot middel van die agtiende eeu was daar 'n aantal outonome Mahican-gemeenskappe in en om die Hudson- en boonste Housatoniese valleie. Hulle het Kaunaumeek, Freehold, Wechquadnach, Stockbridge, die gemengde gemeenskap by Shekomeko, 'n paar ander langs die Hudson in Dutchess County, wat in Westenhoek deel uitmaak van die inheemse bevolking op Schaghticoke.
Hulle verhaal van oorlewing het 'n interessante wending geneem toe hulle na 1680 weens konflikte met die Mohawk na Stockbridge, Massachusetts, verhuis het, waar hulle geleidelik bekend geword het as die Stockbridge -Indiane. In die 18de eeu het baie tot die Christendom bekeer, terwyl hulle sekere tradisies behou het. In die agtiende eeu het sommige van die Mahikane sterk bande ontwikkel met sendelinge van die Morawiese kerk uit Bethlehem, Pennsylvania, wat 'n sending gestig het in hul dorp Shekomeko in Dutchess County, New York. Met verloop van tyd het vyandelikhede met blanke setlaars ontwikkel en hulle is geleidelik uit die land bedrieg.
Na die ontwrigting van die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog, verhuis 'n meerderheid weswaarts na New Stockbridge naby Oneida Territory in die middel van New York. Dieselfde patroon van grondverlies herhaal homself. Hulle het in die 1820's vertrek om by bondgenote in Ohio aan te sluit, maar daar was nie meer grond oor nie. Uiteindelik migreer die Stockbridge-Munsee-band na Wisconsin en vestig hulle huidige reservaat in 1832. Gelukkig het die Mohikaanse gemeenskap daar gestabiliseer na die dertigerjare en sedertdien positiewe groei beleef.
Soos genoem in Deel Een, was die gebied rondom Schenectady en Saratoga oorspronklik Mahikaanse gebied, maar hulle is permanent verdryf deur die hewige Mohawks.
Die Iroquois het hulself die Haudenosaunee genoem, wat beteken "People of the Longhouse" Die woord & ldquoIroquois & rdquo is nie 'n Haudenosaunee -woord nie. Dit is afgelei van 'n Franse weergawe van 'n Indiese naam van Huron en word as neerhalend beskou, wat 'Black Black Snakes' beteken. & Hulle oorspronklike tuisland was in die staat New York tussen die Adirondack -gebergte en die Niagara -waterval. Deur verowering en migrasie het hulle beheer oor die grootste deel van die noordooste van die Verenigde State en Oos -Kanada verkry.
Prehistoriese Iroquoiaanse beroepe
Die kontoer van die land, strome, mere, reislyne en gevaar van vyande bepaal grootliks die vroeë beperkings van besette gebied. Die primêre sentrums van prehistoriese Iroquoiaanse beroepe (deur argeoloë erken as Iroquoiaans) was:
Die St. Lawrence -bekken met Montreal as sentrum
Die streek tussen Georgian Bay en Ontario met die Simcoe -meer as sentrum
Die Niagara -skiereiland in Ontario wat die Grand River volg
Die Genesee -rivier / Finger -meer
Chautauqua county, strek oor die Pennsylvania -nek tot in Ohio
Die hooglande oos van die Ontariomeer in die distrik Jefferson
Oneida-, Madison- en Onondaga -provinsies en
Die Susquehanna -rivier rondom Elmira.
-Iroquois-terreine uit die 16de eeu in Upstate New York-
Die Mohawk -stam het die gebied tussen die moderne dorpie Little Falls en die stad Amsterdam beset. Hierdie stamgebied was ongeveer 40 myl breed van oos na wes en 20 myl breed van noord na suid.
Waarom is hierdie webwerwe hieronder gekies deur die Mohawk gekies?
Die Garoga, Klock, en S.mith-Pagerie Die webwerwe is almal geleë in Ephratah Township, Fulton County, New York. Hulle is geleë op hoë, maklik verdedigde rante in die dreinering van Caroga Creek, 'n groot sytak van die Mohawkrivier.
Die prosesse van erosie en ysaanvulling vorm die ou afgesaagde stroombaan van Caroga Creek (soortgelyk aan 'n aantal ander stroombeddings wat die vallei ontleed). Hierdie dreineringstelsels het groot hoeveelhede water na die vallei gebring. Oor tienduisende jare het hierdie strome die sagte onderliggende sedimentêre berggrond diep ingesny en smal en diep klowe of & ldquohollows & rdquo geskep
Die hoogs ontwikkelde reeks kronkels wat hierdie sytakke kenmerk, het talle geïsoleerde osboë en rante geskep wat aan drie kante beskerm is deur stroomafgesnyde kranse en walle. Duisende jare na die terugtrekking van die ys uit Wisconsin, wat ongeveer 12 000 jaar gelede plaasgevind het, was hierdie verhewe en afgesonderde plekke gesog deur die Mohawk Iroquois vir die natuurlike verdediging wat dit verskaf het.
Mohawk -vallei - 16de -eeuse Iroquois -terreine
Hoe is hierdie webwerwe toegepas?
Tegnieke om inheemse Amerikaanse oorblyfsels te ontdek en te verstaan
Postvorms - Die mees algemene tegniek om die argeologiese oorblyfsels van langhuise te ondersoek, is deur na-vormpatrone bloot te stel, óf deur meganiese afstrooping óf met die hand. Paalvorms is die gevulde leemtes in die grond wat geskep word deur strukturele elemente uit die verlede, wat lankal verwyder, verbrand of weggevrot is. Gewoonlik sirkelvormig op die blootgestelde oppervlak en afneembaar of keëlvormig in dwarssnit, is hulle dikwels slegs herkenbaar deur noukeurige identifisering van verskille in grondkleur en tekstuur wat die buitelyn van die vorm bepaal.
Magnetometrie, 'n relatief nuwe tegniek wat deur die Mohawk Valley -projek gebruik is, is in sommige gevalle nuttig vir terreinondersoeke. Onder sekere omstandighede kan 'n magnetometer afgevuurde kleifunksies, soos vuurherde, opspoor omdat dit 'n subtiele vervorming van die magnetiese veld veroorsaak. 'N Omvattende opname van 'n webwerf wat magnetometerlesings met gereelde tussenposes neem, kan gebruik word om 'n skadelike kontoerplot te toon wat magnetiese afwykings voorstel. Hierdie afwykings kan dan in die veld getoets word met behulp van grondvergroting om die teenwoordigheid of afwesigheid van haard te verifieer. Omdat langhuise gekenmerk is deur vuurherde langs die sentrale gang, dui die identifisering van 'n lineêre haardpatroon dikwels op die teenwoordigheid van 'n langhuis.
Ballston Lake, NY word al lank erken dat dit op die roete is wat van die Mohawkrivier by Rexford/Alplaus lei, noord langs die Alplaus Creek tot by die meer en vandaar noord en noordoos na Saratoga Lake en die Hudson Valley (sien kaart hieronder). Dit is ook bekend dat verdere reise ooswaarts in die Hoosick -vallei bestaan ​​het, wat 'n manier vir toegang tot New England gebied het.
'N Ou Indiese roete het eens die suidpunt van die Lisha Kill oorgesteek en die Normans Kill verbind met 'n Mohawk -dorpie op Niska Isle in die Mohawk -rivier, en het vroeër toegang tot die nabygeleë Helderberg -platorand gekry om steengereedskap uit te steek.
Daar is 'n paar historiese merkers in die omgewing om te merk waar inheemse Amerikaanse paadjies ooit bestaan ​​het:
'N Interessante verskeidenheid Irqouois -artefakte is gevind uit verskillende argeologiese opgrawings regoor New York.
Waar is die Iroquois Today?
Vandag woon Iroquois versprei in 'n diaspora aan die rand van hul oorspronklike vaderland sowel as in twee verafgeleë gemeenskappe in Oklahoma en Wisconsin. In 2010 het meer as 45 000 ingeskrewe Sesnasies -mense in Kanada gewoon en ongeveer 80 000 in die Verenigde State.
Bronkrediete en aanbevole leeswerk (verdere studie).
Inheemse Amerikaanse studie met Gebroke beloftes/ Gebroke mense
'N Interaktiewe vertelling gebaseer op Howard Zinn en rsquos & quotA People & rsquos Geskiedenis van die Verenigde State& quot
Hedendaagse inheemse Amerikaanse argitektuur
U is lid van een van die Midde -Westerse lande van inheemse Amerikaners. U voorouers het geen permanente argitektuur gehad nie, want hulle was nomadiese jagter-versamelaars (sien foto hieronder). Maar nou woon u op 'n reservaat in Suid -Dakota, of naby die Twin Cities in Minnesota. U en u familielede wil 'n kultuursentrum, 'n dagsorg of 'n gesondheidskliniek vir u mense vestig.
Wil u hê dit moet lyk soos die plaaslike museum of kliniek (foto links) wat deur die federale of staatsregering gebou is? Waarskynlik nie, want in die post-moderne era sedert ongeveer 1965 het verskillende groepe hul spesifieke etniese identiteit verkondig. Inheemse Amerikaners versterk nou die kulturele geheue ondanks die feit dat hulle kulture byna uitgewis word deur Europese-Amerikaanse regerings en individuele vooroordeel. Hierdie klem is nou algemeen onder ander minderheids- en godsdienstige groepe wat gely het onder dominante kulture hier en daarbuite.
U geboorteland sal 'n argitek soek, miskien nie van inheemse Amerikaanse afkoms nie, wat afhang van beskikbare talent en sensitiwiteit vir u kultuur, hoewel 'n toenemende aantal inheemse Amerikaners argitektuur bestudeer het. U sal wil hê dat die ontwerp iets voorstel wat pas by u erfenis.
Edward S. Curtis, Kamp verhuis (detail), c. 19 November 1908, fotografiese druk, Atsina op perde met travois agter hulle, tipis in die agtergrond, Montana (Library of Congress)
In die Midde -Weste kan die resultaat die plaaslike tipes lodges, tipis en seremoniële geboue uit die verlede weerspieël, maar gemaak van praktiese en toeganklike moderne materiale, aangesien 'n oorspronklike tipi van dierhuide onbestendig en liggewig sou wees. As die oorspronklike velle die weer nie meer weghou nie, is dit maklik vervang met nuwes, maar mense wil vandag duursame materiaal hê en tyd en geld hê om minder gereeld te onderhou. Die tipi het weergawes in beton geïnspireer, die Shakopee Mdewakanton Community Hall (1989) deur Johnson, Sheldon, Sorensen, in glas, die Southern Ute Cultural Center (2011), deur Jones & amp Jones* (sien prent hieronder) en in ruwe klip met houtbalke soos in die Chief Gall Inn (1972) ontwerp deur Harrison Bagg by die Standing Rock Reservaat in Suid -Dakota.
Die Four Winds School (1983) in Fort Totten op die Spirit Lake Reservation in North Dakota deur Charles Archambault, Denby Deegan* en Neil McCaleb,* het die algehele ronde vorm van 'n seremoniële lodge of tipi, maar om klaskamers te akkommodeer, het 'n gimnasium en kafeteria, is die binnekant verdeel in kamers rondom 'n sirkelvormige kern met 'n tipi vir beradingsessies.
Langs die noordwestelike kus sal die gebou waarskynlik 'n reghoek van boomstamme of gemaalde hout met 'n skuins dak wees, wat ou langhuise van bome in die digte plaaslike woude oproep. Die Makah -nasie in die staat Washington het die tradisionele lang vorm behou terwyl dit gewapende beton gebruik het ter wille van die permanensie, wat 'n kultuursentrum in Neahbaai (1979 deur Fred Bassetti -argitekte) geskep het wat sederhout beklee het om te harmoniseer met ouer geboue op die reservaat. Die inheemse Amerikaanse studentesentrum aan die Oregon State University gebruik logs en die langhuisvorm om lede van verskeie inheemse nasies te akkommodeer, sonder om geboue van een groep na te boots (prent hieronder). Die langhuis is 'n tradisionele vorm van argitektuur vir verskeie inheemse Amerikaanse lande in die noordweste van die kus, en is gebou om uitgebreide gesinne en gemeenskapsfunksies te huisves.
Jones & amp; Jones*, Native American Longhouse (studentesentrum), 2013, Oregon State University (foto: Theresa Hogue, CC BY-SA 2.0)
Minstens een persoon, Lawrence Joe,* van die Upper Skagit -reservaat in Washington, het 'n langhuis (1986) gebou vir terapeutiese aktiwiteite wat bedoel is om misdadige of versteurde jongmense aan 'n beter lewenswyse volgens tradisionele etiese standaarde te gewoond. Ook die noordoostelike woude bied sedert die antieke tyd hout vir die bou, en daar is verskillende houtbedekte geboue opgerig vir stamkantore, 'n studentesentrum aan die Cornell-universiteit (1991, deur Flynn Battaglia, sien detail hieronder), museums en kultuursentrums . As daar nie genoeg geld is vir 'n behoorlik geïsoleerde houtkonstruksie nie, kan 'n groep 'n eenvoudiger gebou van industriële materiale versier met 'n geskikte histories gebaseerde versiering, soos in die Takopi Indian Health Center in Tacoma, WA (2002, deur Mulvanny G2) of die Seneca-Iroquois National Museum in Salamanca NY (deur Lloyd Barnwell,* ontwerpe deur Carson Waterman*).
Haudenosaunee wampum belt ontwerp op gordelroos aan die buitekant (detail), Flynn & Battaglia, Akwe: kon ("all of us " in Mohawk), 1991, studentekoshuis en gemeenskapsentrum, Cornell University, Ithaca, New York
In die suidweste kan 'n struktuur gemaak word van adobe (erde baksteenstrukture van sand, slik, klei en strooi), met dik mure en klein vensters tot matige hitte gedurende die warm maande. Adobe verg egter gereeld onderhoud, dus word nuwe geboue dikwels gemaak van gewapend beton, 'n duursame materiaal wat gekleur kan word om te pas by die plaaslike aarde waaruit Adobe bestaan. Die San Felipe Pueblo -skool in New Mexico (foto hieronder) het meetkundige vorms, naby die van 'n Adobe -gebou, maar met groter vensters om meer natuurlike lig te gee en met subtiele kleure om die aantrekkingskrag van die gebou op sy jong gebruikers te verbeter.
Michael Doody onder toesig van Robert Montoya,* The San Felipe Pueblo School, 1982, San Felipe Pueblo, New Mexico (foto: met vergunning van die skrywer)
'N Gebied in die suidwestelike rigting kan ook hoofsaaklik uit ander natuurlike materiale, soos klip of hout, gebou word, grof gekap soos die voorouers dit sou verlaat het. Die Pojoaque Pueblo Council Chambers, 'n baie indrukwekkende gebou van beskeie grootte, is een voorbeeld. 'N Klippaal wat skaars verander is van sy natuurlike toestand, ondersteun die boonste plafon van die hoofkamer in 'n dikwandige Adobe-struktuur. Die gebou het sy vorm te danke aan twee ontwerpers, die eie goewerneur van die pueblo, George Rivera* (ook 'n beeldhouer) en Joel McHorse, Jr., sowel as aan sy eie konstruksie -organisasie - eerder as aan 'n ingevoerde ontwerper. Langs die ingang van die snelweg na die pueblo het Rivera* ook 'n museum en kultuursentrum ontwerp met behulp van die soliede, massiewe meetkundige vorms wat in die Adobe -gebou gebruik word (sien prent hieronder).
George Rivera met vroeë hulp van Dennis Holloway, Poeh Cultural Center and Museum, 2012, Pojoaque (Po'su wae geh), New Mexico (foto: Howard Lifshitz, CC BY 2.0)
Dit is minder maklik om 'n stedelike sentrum voor te stel waar lede van verskeie inheemse nasies bymekaar kom ondanks hul uiteenlopende kulturele en argitektoniese tradisies. Wie se kultuur sal oorheers? As dit onmoontlik is om 'n perseel te vind en geld vir 'n nuwe gebou te vind, moet lede ruimte huur in bestaande geboue wat binne -in versier kan word met kuns of voorwerpe wat verband hou met die kulture in die omgewing. Die Minneapolis American Indian Center is 'n doelgerigte sentrum (sien prent hieronder). Die ontwerp verbind die binnekant met die natuur deur groot glasvensters. Geweven houtontwerpe deur George Morrison* dek groot dele van die buitekant. 'N Seremoniële sirkel met trappe sitplekke vorm deel van die ingangsplein. Binne vind gebeurtenisse plaas onder 'n oprit wat trappe of sitplekke in die bank vervang, om die gebruiklike maniere om gebeurtenisse waar te neem - in klein groepies, op 'n gemaklike afstand van mekaar, te akkommodeer. Hierdie gebou gee uitdrukking aan inheemse lewenswyses, alhoewel dit nie 'n inheemse boustipe naboots nie.
Hodne-Stageberg Vennote met Denby Deegan* en Dennis Sun Rhodes,* houtontwerp aan die regterkant deur George Morrison,* Minneapolis American Indian Center, 1972 (foto: Bill Forbes, met toestemming, alle regte voorbehou)
Verskeie geboue vir inheemse groepe roep spesifiek natuurlike vorme op wat deur die volksgenote vereer word. Die Oneida in Wisconsin het 'n skool gebou met 'n plan in die vorm van 'n skilpad (links onder), en dieselfde dier, heilig aan die Iroquois-konfederasie, het die plan geïnspireer van 'n kulturele sentrum wat nou gesluit is in die Niagara-waterval (regs onder).
Links: Lugfoto, Richard Thern, Oneida Nation Elementary School, 1995, Oneida, Wisconsin (foto: © Google). Regs: Hodne-Stageberg met Dennis Sun Rhodes,* Iroquois Confederacy Cultural Center (gesluit), 1981, Niagara Falls, New York (foto: TC Fenstermaker, CC BY-NC-ND 2.0).
Die National Museum of the American Indian in Washington, DC, wat in 2004 geopen is, is die resultaat van samewerking, eers met Douglas Cardinal* en GBQC, daarna met 'n konsortium onder leiding van Louis Weller* en Polshek Partners. Donna House,* 'n etnobotanis en ander het ook tot die resultaat bygedra. Anders as gladde wit geboue in die winkelsentrum, het hierdie een 'n ruwe geel klipoppervlak en word dit omring deur slegs inheemse sierplante of voedselopbrengste. Die gewaagde kontrasterende fasade konfronteer die neoklassieke ontwerp van die Capitol. Binne en buite oorheers geboë lyne omdat sommige inheemse Amerikaanse ontwerpdeelnemers beweer dat hierdie kontoere natuurlik en inheems was, en dat hulle rigiede reguit lyne as invoer uit die buiteland gesien het. 'N Koepelvormige rotonde net binne die ingang bied seremonies wat beide op grondvlak en vanaf omliggende balkonne besigtig kan word. As 'n gebou in die hoofstad van die land, weerspieël die museum sy posisie binne die grotendeels neoklassieke konteks van die reghoekige winkelsentrum, terwyl dit verskillende inheemse tradisies akkommodeer.
Douglas Cardinal*, Louis Weller* met GBQC en Polshek Partners, National Museum of the American Indian, Washington, DC, 2004
Die verskeidenheid inheemse tradisies, beskikbare materiaal en argitektoniese kundigheid het ons kontinent dus gedurende die afgelope twee generasies nuwe en kultureel sensitiewe argitektuurvorme gegee.
*dui op inheemse Amerikaanse afkoms
Carol Herselle Krinsky, Hedendaagse inheemse Amerikaanse argitektuur, New York, Oxford University Press, 1996
USS Pickering was 'n skoener van die Amerikaanse vloot, gelanseer in 1798. Sy het in die kwasi-oorlog saam met Frankryk gedien. Pickering was een van die eerste slagoffers van die Bermuda -driehoek in September 1800, waarskynlik in 'n storm verlore. Die presiese oorsaak van Pickering se verdwyning bly 'n raaisel.
Perry se plan
Aangesien die belangrikste bewapening van sy briggies kortafstand-karronades was, was Perry van plan om af te sluit Detroit met Lawrence terwyl luitenant Jesse Elliot, bevelvoerend Niagara, aangeval Koningin Charlotte. Toe die twee vloot mekaar sien, het die wind die Britte bevoordeel. Dit het gou verander toe dit liggies uit die suidooste begin waai het, tot voordeel van Perry. Met die Amerikaners wat stadig op sy skepe sluit, het Barclay die geveg om 11:45 begin met 'n langafstandskoot Detroit. Vir die volgende 30 minute het die twee vloote skote uitgeruil, en die Britte het die aksie beter gekry.
Ondanks die tipe wapen, het die Niagara 9mm 'n baie stadige vuurtempo in vergelyking met ander ten volle outomatiese vuurwapens (na raming ongeveer 3-4 rondes per sekonde, wat dit 180-240 RPM laat afvuur), wat dit nader aan 'n stadige werking laat funksioneer -aanvalsgeweer eerder as 'n SMG. Dit is so stadig dat dit redelik moeilik is om 'n bewegende teiken te bereik. Dit veroorsaak egter meer skade per koeël as die SMG-2 of Defender Masjiengeweer, maar vuur so stadig dat die wapens aansienlik meer effektief is.
Die wapen, net soos 'n aanvalsgeweer, veroorsaak goeie skade per koeël en kan agentskappe in slegs 3 tot 4 kopskote van naby verwyder, wat dit 'n uitstekende keuse maak vir spelers met 'n presiese doel in vergelyking met die meer spuit-en-bid SMG-2. Net soos 'n SMG, begin die wapen se skade egter baie daal.
As 'n eenvoudige SMG is dit waarskynlik erger as die vinniger afvuur van SMG-2 en minderwaardig as die SW9-aanvalsgeweer, dus die belangrikste rede om dit te gebruik, is die beskikbaarheid van ammunisie by die agentskap se duikbote. Die speler moet goed en op die kop mik wanneer hy dit gebruik.
Die sekondêre vuur laat dit toe om vyande, soortgelyk aan die 21-J Smart-Rifle, vas te sluit, hoewel hierdie wapen eerder plofbare rondtes afvuur. Dit is effektief teen opgegradeerde infanterie- en ligte pantserdoelwitte.
Bewyse vir 'n vloed
". die fonteine ​​van die groot dieptes is opgebreek en die vensters van die hemel het oopgegaan. En die reën was veertig dae en veertig nagte op die aarde."
Hierdie aanhaling uit die boek Genesis is deel van 'n bekende verhaal — die verhaal van Noag se vloed. Geleerdes weet al lankal dat die Bybel nie die enigste plek is waar hierdie verhaal gevind word nie, en die Bybelse verhaal is soortgelyk aan 'n veel ouer Mesopotamiese vloedverhaal in die epos van Gilgamesj. Geleerdes skryf dinge soos die wêreldwye voorkoms van vloedverhale gewoonlik toe aan algemene menslike ervarings en ons liefde om goeie verhale te herhaal, maar wetenskaplikes het onlangs bewyse ontdek dat die vloed van Noag 'n basis kan hê in nogal verstommende gebeure rondom die Swart See ongeveer 7 500 jaar gelede.
Die wetenskaplike weergawe van Noag se vloed begin eintlik lank voor dit, terug tydens die laaste groot gletser sowat 20 000 jaar gelede.
Dit was 'n tyd toe die aarde baie anders gelyk het as waaraan ons vandag gewoond is. Dik ysplate strek van die Noordpool af tot by Chicago en New York. Al die water moes êrens vandaan kom, so die seevlak was ongeveer 400 voet laer as vandag. In wese het water wat uit die oseane verdamp het, geval as sneeu (wat in ys ys saamgepers is) eerder as reën (wat sou terugvloei en die oseane sou aanvul soos dit nou is). Die ooskus van die Verenigde State was 75 tot 150 myl verder weg as vandag, en plekke soos Manhattan en Baltimore sou binnelandse stede gewees het. Gedurende hierdie tydperk vloei smeltwater van die Europese gletsers af na die Swart See -kom, dan deur 'n rivierkanaal na die Middellandse See. Omdat die Middellandse See verbind is met die wêreld -oseaan in Gibraltar, was dit ook 400 voet laer as vandag, so hierdie stroom vars water deur die Swart See was afdraand.
Twee geoloë aan die Columbia-Universiteit se Lamont-Doherty Earth Observatory het 'n nuwe teorie aangebied oor wat daarna gebeur het. William Ryan en Walter Pitman, in Noag se vloed (Simon & Schuster), meen dat die wêreld mettertyd warm word, die gletsers terugtrek en smeltwater van die Europese gletsers begin noordwaarts in die Noordsee vloei, wat die Swart See die hoofbron van aanvulling ontneem. Die vlak van die Swart See het begin daal, en die grootste deel van die gebied rondom sy noordelike grens het die gebied aangrensend aan die huidige Krim en die See van Azof droëland geword. Op hierdie punt was die vlak van die Swart See 'n paar honderd voet onder die van die Middellandse See, en die twee is geskei deur die versperring van die Bosporus, toe droë land. Hierdie situasie, met die wêreld se oseaan wat styg terwyl die Swart See val, kan nie vir ewig duur nie. Uiteindelik, soos 'n bad wat oorloop, moes die Middellandse See in die Swart See -kom stroom.
Die idee dat seebekome katastrofies kan oorstroom tydens periodes van stygende seevlakke, is niks nuuts in geologie nie. Vyf miljoen jaar gelede, lank voordat daar mense was, het net so 'n gebeurtenis plaasgevind. Die vlak van die Atlantiese Oseaan het gedaal, of daar het 'n tektoniese gebeurtenis plaasgevind, met die gevolg dat water nie meer kon deurdring nie, en die Middellandse See het geleidelik afgeneem tot 'n woestyn met 'n paar sout stukke oseaan. Toe die Atlantiese Oseaan weer opstaan ​​of 'n ander geologiese verandering plaasvind, begin seewater terug in die voormalige see. Die wasbak het gevul en die huidige Middellandse See is geskep.
Ons weet sulke dinge omdat sedimente die geskiedenis openbaar. Ryan en Pitman het begin om kerne van die huidige Swart See te neem. Dit lyk asof die kerns inderdaad 'n vreemde verhaal vertel, veral in die noordelike gebiede. Heel onder in die kerne, tientalle voet onder die huidige seebodem, het hulle modder gevind wat tipies is van rivierdelta's.
Koolstof-datering van skulpe in hierdie modder dui aan dat dit tussen 18 000 en 8 600 jaar gelede neergelê is. Hierdie gegewens het getoon dat 'n gebied van die Swart See, ongeveer so groot soos Florida, baie soos die onderste Mississippi -delta van vandag was en 'n groot hoeveelheid vars water.
Direk bokant die modderlae is 'n laag van wat Pitman 'dophash' noem en 'n duim dik laag gebreekte skulpe, bedek met 'n paar meter fyn sediment van die tipe wat vandag deur riviere in die Swart See ingebring word . Die skulpe in die "hash" is tipies van wat in die Swart See was toe dit 'n vars water was. Die fyn sedimente bevat bewyse van soutwatersoorte wat voorheen onbekend was in die Swart See. Dit is die interpretasie van hierdie lae wat ons vertel wat op daardie onvermydelike dag gebeur het toe stygende seevlakke in die Middellandse See die basis van die sedimente aan die onderkant van die Bosporus bereik het en die hel losgebars het.
Toe die Middellandse See noordwaarts begin vloei, het dit "die prop geprop" en die sedimente in 'n "tong" van los sediment gedruk op die bodem van wat die huidige Swart See sou word (hierdie tong kan nog gesien word in kerne wat uit die die seebodem in daardie gebied). Namate die vloei van water toeneem, het dit in die grond gesteek. Die rots in hierdie gebied is stukkend en Pitman noem dit 'trashy' en selfs vandag is rotsstortings 'n groot ingenieursprobleem vir paaie wat in die kranse langs die Bosporus ingekap word. Die inkomende water het uiteindelik 'n kanaal van meer as 300 voet diep gegrawe toe dit in die Swartsee -kom gestroom het, en dit verander van 'n varswatermeer na 'n soutwater -oseaan. In this scenario, the mud beneath the shell hash represents sediments from the rivers that fed the freshwater lake, the shell hash the remains of the animals that lived in that lake, and the layers above it the result of the saltwater incursion.