Wat is poësie? 'N Inleiding
Leer wat definieer poësie en wat gedigte beteken
Daar is soveel definisies van poësie as daar digters is. Wordsworth het poësie gedefinieer as "die spontane oorloop van kragtige gevoelens;" Emily Dickinson het gesê, "As ek 'n boek lees en dit my koue so koud maak, kan geen vuur my ooit verhit nie, ek weet dit is poësie;" en Dylan Thomas het poësie op hierdie manier gedefinieer: "Poësie is wat my laat lag of huil of gaap, wat maak my teennies flikker, wat my laat doen of dit of niks."
Poësie is baie dinge vir baie mense. Homer se epiese, The Odyssey , beskryf die wandelings van die avonturier, Odysseus, en is die grootste verhaal wat ooit genoem word. Tydens die Engelse Renaissance het dramatiese digters soos John Milton, Christopher Marlowe en natuurlik Shakespeare ons genoeg gegee om handboeke, lesingsale en universiteite te vul. Gedigte uit die Romantiese tydperk sluit in Goethe se Faust (1808), Coleridge se Kubla Khan en John Keats 'Ode op 'n Griekse Urn. "
Sal ons aangaan? Om dit te doen, moet ons deur die 19de eeuse Japannese digkuns, vroeë Amerikaners wat Emily Dickinson en TS Eliot, postmodernisme, eksperimentaliste insluit, ...
So, wat is poësie?
Miskien is die kenmerkendste sentrale tot die definisie van digkuns sy onwilligheid om gedefinieer, gemerk of vasgespyker te word. Poësie is die beitelste marmer van taal; Dit is 'n verfverfde doek - maar die digter gebruik woorde in plaas van verf, en die doek is jy.
Poëtiese definisies van poësie soort spiraal in hulself, egter, soos 'n hond wat van die stert af eet. Kom ons kry nitty. Kom ons word eintlik kwaai. Ek glo dat ons 'n toeganklike definisie van poësie kan gee deur eenvoudig na sy vorm en doel te kyk:
Een van die mees definieerbare eienskappe van die poëtiese vorm is die ekonomie van taal.
Digters is ellendig en onverbiddelik krities in die manier waarop hulle woorde na 'n bladsy uitwerk. Die versigtig kies van woorde vir bondigheid en helderheid is standaard, selfs vir prosa-skrywers, maar digters gaan verder as dit, met inagneming van 'n woord se emosionele eienskappe, sy musikale waarde , sy spasiëring, en ja, selfs sy ruimtelike verhouding met die bladsy. Die digter, deur innovasie in beide woordkeuse en vorm, skyn skynbaar betekenis uit dun lug.
'N Mens kan prosa gebruik om te vertel, te beskryf, te argumenteer of om te definieer. Daar is ewe veel redes vir die skryf van poësie . Maar poësie, in teenstelling met prosa, het dikwels 'n onderliggende en oorkoepelende doel wat verder gaan as die letterlike. Poësie is aanloklik. Dit ontlok gewoonlik 'n intense emosie in die leser: vreugde, hartseer, woede, katarsis, liefde ... Alternatiewelik, poësie het die vermoë om die leser te verras met 'n Ah Ha! Ervaring - openbaring, insig, verdere begrip van elementêre waarheid en skoonheid. Soos Keats het gesê:
"Skoonheid is die waarheid. Waarheid, skoonheid.
Dit is alles wat julle op aarde ken en alles wat julle moet weet. "
Hoe is dit? Het ons nog 'n definisie?
Poësie lewer so 'n manier om woorde so intensief te laat uitlok of 'n Ah Ha! ondervinding van die leser.
Mooi onbevredigend, huh?
Soorte blare voel jy goedkoop, vuil, alles hol en leeg soos Chinese kos.
Moenie dit doen nie. Moenie poësie met jou definisies bekoor nie. Poësie is nie 'n swak en serebrale ou vrou nie, jy weet. Poësie is sterker as wat jy dink. Poësie is verbeelding en sal die kettings vinniger breek as wat jy kan sê "Harlem Renaissance."
Om 'n frase te leen, is poësie 'n raaisel toegedraai in 'n raaisel wat in 'n trui trui gedraai is ... of so iets. Dit hou nie van jou definisies nie en sal hulle op elke beurt afskakel.