Verpleging is 'n roeping | Loopbaan
Tuis » Verpleging is 'n roeping
Deur sr. Elri van Zyl
Elri van Zyl het in 2014 'n BCur in verpleegkunde aan die Universiteit van Pretoria behaal. Tydens haar gemeenskapsdiensjaar werk sy in die mediese intensiewe sorgeenheid van die Steve Biko Akademiese Hospitaal waar sy 'n toegewyde belangstelling in die versorging van wonde ontwikkel.
Sy verwerf ook 'n nagraadse diploma in Holistiese Wondbestuur aan die Universiteit van die Vrystaat, en is tans besig met 'n diploma in Christelike berading aan die Suid-Afrikaanse Teologiese Kweekskool.
Elri is getroud met Fanie van Zyl, 'n elektroniese ingenieur, en hulle woon in Pretoria. Die afgelope twee jaar staan sy aan die hoof van die Wondsorgkliniek by Wilgers Hospitaal.
Elri skryf die volgende oor haar beroep:
As gekwalifiseerde suster hoor ek gereeld: "Ek sal nooit kan doen wat julle doen nie." "Julle werk is 'n roeping," of selfs "Julle is engele".
Om met mense van verskillende rasse, geloof of kultuur te werk, kan soms 'n uitdaging wees.
Soms voel dit soos 'n roeping en soms voel ek soos 'n engel as ek besef ek het iemand anders se lewe in my hande. Ander dae is dit ook net 'n werk wat ek doen waar ek elke dag 'n stukkie ekstra van God se genade moes leer om hierdie werk te kan doen. Die begin van 'n lewe, die einde van een, al die trane, al die lag, familie en vriende van pasiënte is alles in my hande. Soms voel dit of ek op een dag tegelyk vertrooster, aanmoediger, verpleegster en sielkundige is.
Aan die begin van my studies in 2011 het ek soos enige 20-jarige meisie die grootste drome gekoester: ek wou die wêreld gaan verander en sou die beste verpleegsuster ooit wees. Ek het my graad in verpleegkunde aan die Universiteit van Pretoria verwerf en as jong gekwalifiseerde professionele verpleegkundige was ek opgewonde en reg om die wêreld aan te pak.
Min het ek geweet dat ek in daardie eerste jaar ná my studies nie juis veel vir my pasiënte sou beteken nie: hulle het eerder geweldig baie vir my beteken. Hulle het my uitkyk op die lewe verander, my passie vir mense verdiep en my opnuut laat besef hoe groot die genade is wat God vir ons elkeen het, ongeag die pad wat ons moet stap.
In die waakeenheid van 'n groot akademiese hospitaal het ek baie geleer, baie gesien, baie gehuil, baie gelag en baie liefde ervaar. Daar het ek van wonde geleer: liggaamswonde wat gesond moet word, maar ook emosionele wonde wat dieper as liggaamswonde lê.
In 2016 het ek 'n nagraadse diploma in wondsorg aan die Universiteit van die Vrystaat verwerf. Dit het 'n passie in my lewe geword. Dit is onbeskryflik om te sien hoe wonde binne 'n paar weke of selfs dae gesond word. Die genesing van my pasiënte se wonde het dikwels 'n groot emosionele uitwerking op my en my pasiënte. Soms laat vleeslike wonde 'n sigbare letsel op die liggaam van my pasiënte, en soms laat geestelike wonde 'n onsigbare letsel op hul gemoed.
Soms sien ek 'n pasiënt net vir drie dae en soms ses maande aanmekaar. Ná elke konsultasie laat ek nie net 'n indruk op hulle nie, hulle laat ook 'n indruk op my. Om met my pasiënte te gesels, opgewonde te sien hoe hulle wonde genees en hul gesondheid verbeter, maak al die kere wat daar dalk trane of moedeloosheid was, die moeite werd.
Tans is ek besig met nog 'n nagraadse diploma, dié keer in Berading aan die SATS (South African Theological Seminary). Verpleegkunde en wondsorg is my passie, maar die grootste wonde wat my pasiënte het, is nie uiterlik waarneembaar nie; dit moet egter nogtans genees word.
As iemand vir my sê verpleging is 'n roeping, dan weet ek dis nie noodwendig 'n roeping om medisyne aan te gee, bedpanne aan te dra of bloeddruk te neem nie, maar een waar ek self ook genesing by my pasiënte vind. Ons maak mekaar se wonde gesond deur saam te huil, saam te lag, hande vas te hou en oor die toekoms te droom, ongeag ons velkleur, geloof of lewensuitkyk.