Die stigting van die RDB was 'n uitvloeisel van die Simboliese Ossewatrek van 1938. Die doel daarvan was die ekonomiese opheffing van die Afrikaner. Teen 1938 het Suid-Afrika met 'n reuse 'armblankevraagstuk' te kampe gehad. Daar word geskat dat ongeveer 30% van die Afrikaners op daardie stadium ekonomies verarm was.
Dr. J.D. Kestell het gedurende die Voortrekkereeufeesvieringe gepleit vir 'n landswye reddingsdaad-beweging onder die Afrikaners. Die ideaal van 'n volk wat homself deur sy eie werkvermoë en met eie geldelike middele red, is gedurende die Ekonomiese Volkskongres in Bloemfontein van 3 tot 5 Oktober 1939 verwoord. Besluite wat daar geneem is, het regstreeks aanleiding gegee tot die stigting van die Reddingsdaadbond op 8 Desember 1839.
Die breë doelwit van die RDB was om die Afrikaner deur middel van opleiding, beurse en die mobilisering van sy eie kapitaal te help om op 'n effektiewe wyse tot die handels-, industriële en finansiële wêreld toe te tree. Vyf jaar na sy stigting het die RDB met sy leuse 'n Volk red homself' byna 400 takke en 70,000 lede gehad.