Alwyn Liebenberg was ses jaar oud toe hy Jesus iets vra. Regtig vra. Op sy knieë langs sy bed, palms teen mekaar, sy ooglede toe met sy ken wat teen sy duime op die blou duvet druk.
Die hondjie, wat hy die vorige dag by ’n maatjie gekry het, se swart neusie was droog, rubberig onder sy vingers, die skrapse asempie warm.
Parvovirus het die veearts bekommerd gesê en sy pa se oë uitgesoek, gevolg deur ’n kopskud wat nie vir Alwyn se oë bedoel was nie. Maar die klein seuntjie het die stilte soos braille gelees.
Ulrich het benoud keel skoongemaak, wat Alwyn laat opkyk het. “Jy kan vra, Alwyntjie, maar die dokter sê sy kanse om gesond te word is bitter skraal.”
Maar dit was nie ’n tyd vir wonderwerke nie. Cheeky se dowwe, droë ogies het twee ure later die laaste keer opgeflikker. Sy ooglede het stadig toegeval, die ribbekassie het ophou hyg en buite het ’n kar in Shillingstraat verbygery.
“Hy is dood,” het Alwyn na ’n rukkie met ’n bewende mondjie gesê en sy oë hard droog gevryf. Hy het sy hande in vuisies geklem soos hy gemaak het as hy kwaad is.
Ulrich het op sy tande gebyt en sy seun se skraal lyfie teen hom vasgedruk. Hy het tevergeefs in die leë leemte na woorde rondgesoek.
“Ek sal nooit, ooit weer vir Jesus iets vra nie,” het Alwyn vasberade gesê, sy lyf so styf soos ’n snaar.