Dak fotovoltaïese - dakLees Meer
Hoof dak Dak fotovoltaïese
Fotovoltaïese - die son verander in elektrisiteit
Sonkragstelsels op die huis se dak © electriceye, voorraad.adobe.com'n Sonsel is 'n klein tegnologiese wonderwerk: om elektrisiteit te produseer, het dit niks meer nodig nie as sonstrale wat daarop skyn. Dit is enersyds te wyte aan die materiaal waaruit dit gemaak is en andersyds aan die sogenaamde Desember-effek. Hierdie fisiese wet bepaal dat 'n elektriese spanning geskep word sodra lig op 'n halfgeleier geskyn word. Dit is presies die geval met 'n fotovoltaïese sel: dit word gewoonlik van silikon gemaak - 'n halfgeleiermateriaal. Die fotone vervat in die sonstrale stel elektrone uit hierdie materiaal vry, wat as elektriese energie gebruik kan word. Die elektriese gelykspanning wat geskep word, het 'n sterkte van ongeveer 1,4 volt. Die hoeveelheid energie wat geproduseer word, neem toe met die sterkte van die sonstraling wat op die sonselle skyn.
Verskillende tipes sonselle
Nie alle sonselle is gelyk geskep nie. Soos met die meeste tegnologieë, is daar verskillende tipes vervaardiging in hierdie gebied. Daar is drie verskillende tipes selle wat van silikon gemaak word:
Struktuur van 'n sonsel
Monokristallyne selle: Hierdie tipe sonsel bereik die hoogste doeltreffendheid. Die grootste hoeveelheid energie word egter vir produksie benodig.
Polikristallyne selle: Polikristallyne selle is goedkoop om te vervaardig, maar bly agter die werkverrigting van monokristallyne selle. Nietemin het polikristallyne selle die grootste deel van gebruik in fotovoltaïese modules
Amorfe selle: Hierdie seltipe word deur 'n dunfilmproses vervaardig, maar die doeltreffendheid daarvan in sonlig is betreklik laag. Amorfe selle word hoofsaaklik in klein toepassings gebruik, byvoorbeeld in sakrekenaars en horlosies.
Polikristallyne of monokristallyne sonselle tot 30% red
Baie selle, een module - die struktuur van 'n fotovoltaïese stelsel
'n Sonsel maak nog nie 'n fotovoltaïese stelsel nie. Om sonenergie ekonomies te gebruik, is 'n komplekse, gekoördineerde stelsel nodig. Die basiese komponente van 'n fotovoltaïese stelsel is:
Invoer- en/of verbruiksmeters
Fotovoltaïese: Skema van 'n netwerk-gekoppelde stelsel
In die blouerig glinsterende sonkragmodules, wat nou al hoe meer die landskap vorm, word die individuele sonselle in serie verbind om eenhede te vorm. Hulle produseer dus 'n aansienlik hoër spanning as die individuele sel. Ongeveer 8 tot 10 vierkante meter module-area is nodig om 'n nominale uitset van een kilowatt te behaal. Die stelsel lewer dan 'n jaarlikse uitset van ongeveer 80 tot 110 kilowattuur per vierkante meter.
Die elektrisiteit kan óf in die openbare toevoernetwerk ingevoer word óf self verbruik word. Die hoeveelheid elektrisiteit wat geproduseer word, word deur die invoer- of verbruiksmeter aangeteken.
Voordat dit egter gebruik kan word, moet 'n beslissende tussenstap geneem word: Gelykstroom word deur fotovoltaïese opgewek. Die Duitse kragnetwerk en feitlik alle verbruikerstoestelle word egter met wisselstroom bedryf. Dit is dus nodig om van direkte- na wisselspanning om te skakel. Die sogenaamde omskakelaar neem hierdie belangrike taak op.
Gebruik dit self of voer dit in - wat om te doen met die elektrisiteit wat opgewek word?
Vir 'n lang tyd was die installering van fotovoltaïese stelsels gerig op suiwer elektrisiteitsproduksie en -invoer as 'n finansiële belegging. Die befondsing soos bepaal deur die Wet op Hernubare Energiebronne (EEG) is ingesluit en die stelsel is opgestel vir 'n sekere wins. Al die elektrisiteit wat opgewek is, is in die toevoernetwerk ingevoer vir 'n toevoertarief wat, danksy die EEG, aansienlik hoër was as die prys vir 'n kilowattuur van konvensioneel opgewekte elektrisiteit. Die EEG word vandag steeds gesubsidieer, maar dit word al hoe verder verminder weens die dalende pryse van fotovoltaïese stelsels. Nietemin is die benadering van 'n fotovoltaïese stelsel as 'n belegging steeds ekonomies.
In tye van stygende elektrisiteitspryse word selfverbruik egter, benewens die suiwer toevoer van die opgewekte energie, al hoe belangriker. Die idee daaragter: Hoe meer elektrisiteit jy nodig het uit jou eie produksie kom, hoe goedkoper moet dit by 'n energieverskaffer gekoop word. Vir die stelseleienaar beteken selfverbruik meer onafhanklikheid van die prysontwikkeling wat op die elektrisiteitsmark plaasvind.
Duur elektrisiteit van die netwerkoperateur: Nee dankie
Slim energieberging vir die beste opbrengs
In die loop van selfgebruik het daar die afgelope jare baie gebeur op die gebied van moderne bergingstegnologie. Vandag kan slim batterystelsels in die algehele stelsel geïntegreer word, wat die elektrisiteit wat op sonnige dae opgewek word vir 'n sekere tydperk kan stoor. Hulle werk op dieselfde beginsel as 'n battery, net op 'n baie groter skaal. Dit beteken dat die sonkrag ook snags beskikbaar is wanneer kragopwekking deur natuurlike toestande onderbreek word. Die Fraunhofer Instituut vir Sonenergiestelsels (ISE) het bereken dat 'n huishouding sy elektrisiteitsverbruik van die openbare toevoer met tot 60 persent kan verminder deur 'n plaaslike batterybergingstelsel te installeer. Met energieberging kan die proporsie selfopgewekte elektrisiteit meer as verdubbel word. Dit verseker die beste moontlike besparing op jou eie elektrisiteitsrekening.
Slim: Elektrisiteitstoorstelsels stoor die elektrisiteit selfs wanneer daar geen verbruik is nie
Sonkrag as brandstof vir die motor
Sonkrag-opgewekte elektrisiteit kan ook ver buite jou eie vier mure gebruik word. Dit is byvoorbeeld denkbaar dat 'n elektries aangedrewe motor deur die sonkragmodules op die dak gelaai word tydens tye van hoë elektrisiteitsproduksie. Die potensiaal van hierdie skakel tussen gedesentraliseerde sonkragopwekking en die alledaagse lewe word tans nagevors.
E-mobiliteit: omgewingsvriendelik danksy sonkrag Wenk: Hier sal jy gedetailleerde inligting oor fotovoltaïese vind