Cicely Corbett Fisher - Geskiedenis Podcasts - 2021
Cicely Corbett, die dogter van Charles Corbett en Marie Corbett, is gebore te Danehill, Sussex in 1885. Cicely en haar ouer suster, Margery Corbett, is tuis opgelei. Charles het die meisies klassiek, geskiedenis en wiskunde geleer en Marie het hulle die skrif en die klavier geleer. 'N Plaaslike vrou het les gegee in Frans en Duits.
Charles Corbett en Marie Corbett het jare lank openbare toesprake gehou oor die regte van vroue in East Grinstead High Street. East Grinstead was 'n veilige konserwatiewe setel en die skare was gewoonlik baie vyandig. 'N Opname wat in 1911 uitgevoer is, het voorgestel dat minder as 20% van die vroue in East Grinstead ondersteun het dat vroue tydens die parlementsverkiesing stem. In haar outobiografie beskryf Margery Corbett hoe die mense van East Grinstead gereageer het op haar ouers se ondersteuning van vroueregte: "My ouers was liberale ... in daardie tydperk was die haat en wantroue van die heersers soos die kommuniste vandag beskou en as verraaiers van hul Gevolglik het hulle dit geboikot ... Ek vermoed dat hierdie boikot my energieke ma nog vuriger in goeie werke onder die dorpenaars gewerp het, waar armoede in die dae voor die welsynstaat wydverspreid was. "
'N Vriendin, Mary Hamilton, het later gesê:' Marie Corbett, was 'n vurige feminis, en 'n klein eksterne teken was die feit dat sy gereeld die broekie gedra het wat sy by die fiets ingeslaan het, ten minste 'n dekade voor die oorlog toelaatbaar. Sy was 'n vrou met groot dryfkrag, aktief in plaaslike aangeleenthede en plaaslike regering en alle goeie doelwitte. "
Louisa Martindale was nog 'n familievriend: 'My ma het bevriend geraak met Marie Corbett van Danehill, 'n merkwaardige vrou wat nie net hart en siel in die saak gewerp het nie, maar ook haar dogters (nou mev Margery Corbett Ashby en mev Cicely Corbett Fisher) opgevoed het. om die leidende plek in die openbare lewe in te neem. "
Op die ouderdom van vyftien jaar het Cicely, Margery en 'n groep vriende 'n vereniging genaamd die Jongere Suffragiste gevorm. In 1904 gaan Cicely na Somerville College, Oxford om Modern History te studeer. Terwyl sy in Oxford was, was sy 'n aktiewe lid van die plaaslike tak van die National Union of Women's Suffrage Societies. Teleurgesteld oor die swak rekord van die Liberale Party met betrekking tot stemreg vir vroue, het Cicely en haar suster Margery van die Women's Liberal Federation losgemaak en die Liberal Women's Suffrage Group gevorm.
Na voltooiing van haar universiteitstudies, werk Cicely saam met Clementina Black by die Women's Industrial Council, 'n organisasie wat hom beywer het vir lae salarisse en slegte werksomstandighede. Teen 1910 het vroue byna 'n derde van die werkende bevolking uitgemaak. Die oorgrote meerderheid werk in poste met lae salarisse en swak omstandighede. Cicely was ook 'n aktiewe lid van die Anti-Sweet League, en in die jare voor die begin van die Eerste Wêreldoorlog het sy verskeie konferensies oor die onderwerp gereël. Gedurende die tyd was sweet arbeid gedefinieer as "(1) lang ure werk, (2) vir lae lone, (3) onder onhigiëniese omstandighede". Die meeste geswete arbeid het in die huise van werkers plaasgevind. Kinders wat ná skoolure in die huis werksaam was, was ook slagoffers van sweet. Cicely Corbett se konferensies bevat dikwels toesprake en demonstrasies van sweet arbeid deur vroue uit industriële dorpe en stede.
Tydens 'n vergadering in East Grinstead in Mei 1912 het Cicely gesê: "Die belangrikste onder hierdie euwels van sweet arbeid is die uitbuiting van kinderarbeid. Kinders van ses jaar en ouer is na skoolure werksaam om by te dra tot die gesinsoutput en selfs babas van 3, 4 en 5 jaar oud, werk van 3 tot 6 uur per dag in arbeid soos kaartehake en oë om 'n paar sent per week by die huishoudelike lone te voeg. "
In 1913 trou Cicely met die radikale joernalis, Chalmers Fisher. Sowel Cicely as Chalmers het die van, Corbett Fisher, aangeneem. Na die Eerste Wêreldoorlog was Cicely aktief in die Arbeidersparty en die Women's International League.
Cicely Corbett Fisher is in 1959 op Danehill oorlede.
Niemand het 'n gelukkiger kinderjare as ek gehad nie, grootgemaak met 'n jonger broer en suster, in 'n groot, outydse plattelandse huis. In my jeug het ek elke voordeel gelyk met my broer gedeel - van liefde en toegeneentheid tot die beste moontlike opvoeding en geleenthede, en die kritiese, maar onbevange aanmoediging wat vir die jonges soos sonskyn vir 'n plant is.
My ma het 'n energieke fietsryer geword, berispe deur haar bure omdat sy baie mooi voete en enkels getoon het; word as hoogs onbeslis beskou. Die bure het nie net teen die enkels beswaar gemaak nie. My ouers was liberale ... in daardie tydperk, net so gehaat en wantrouig deur die heersers as wat die kommuniste vandag is, en beskou as verraaiers van hul klas. Gevolglik het hulle hulle geboikot…
Ons is tuis opgelei. Lesse is verdeel. My ma het skrif en musiek geneem ... My pa het ons geskiedenis, aardrykskunde, wiskunde en Latyn geleer. Van vierjarige ouderdom af het ek alles gelees waarop ek my hande kon lê. Ek onthou hoe ek op die vloer gelê het en kontemporêre verslae van die Indian Mutiny en die Krimoorlog gelees het in my oupa se biblioteek, waar daar 'n volledige stel Illustrated London News was. Hy het boekrakke tot by die plafon gehad ... In die biblioteek van my vader het die groot boekrakke ook tot by die plafon gegaan.
Margery se ma, Marie Corbett, was 'n vurige feminis, en 'n klein teken aan die buitekant was die feit dat sy gereeld die broekies gedra het wat sy by die fiets ingekom het, ten minste 'n dekade voordat oorlogstyd dit toegelaat het. Sy was 'n vrou met groot dryfkrag, aktief in plaaslike aangeleenthede en plaaslike regering en alle goeie doelwitte. Die huis was geskik om te wemel van mense. Die Corbett se gasvryheid was volgens die beste Engelse tradisie. Vriende van Margery, van haar jonger suster Cicely - uitspattig mooi, en destyds was ons in Cambridge, besig om voor te berei om Oxford te gaan en van haar ouer broer Adrian, toe in Oxford, vergader vir danse en partytjies aan die einde van die week ... Op die kollege was Margery intens geïnteresseerd in burgerlike vryhede, vrye handel, internasionale goeie wil, demokrasie ... Sy bestee tyd en energie sonder stunt of persoonlike ambisie ... Sy het 'n enorme pligsbesef en moes 'n baie groot deel van haar hele lewe deurbring op komitees en by vergaderings. Om nie van haar te hou nie, is en was nog altyd onmoontlik; sy het sjarme en opregtheid en het 'n sukses van die lewe geword in sy noodsaaklike verhoudings. Sy was 'n goeie dogter: sy is 'n goeie vrou en ma. Die een seuntjie, gebore tydens die oorlog in 1914, toe sy pa saam met die B.E.F. in Frankryk was, was as baba so delikaat dat dit nie moontlik lyk asof hy moet lewe nie; Margery het daarop aangedring dat hy moes; hy het 'n uitstekende fisiese voorbeeld grootgemaak.
In die 1860's het ma wyd begin lees en geleer hoe Mary Wollstonecraft die regte van vroue met brandende woorde bevestig het, hoe Caroline Norton gesukkel het om haar regte oor haar kinders en hoe Emily Davies en Elizabeth Garrett Anderson getoon het watter vasberadenheid jongmense nodig gehad het vroue wat akademiese of professionele opleiding wou hê. Sy het Barbara Bodichon se Englishwomen's Journal gelees, wat die struikelblokke vir die aanstelling van opgeleide vroue ontdek en blootgelê het, en sy het geleer oor Florence Nightingale en haar werk oor die groot probleem van verpleegkunde en sanitêre administrasie. In die 1860's het vroue besef dat die enigste weg na burgerregte, hoër onderwys en gelyke status deur die parlementêre franchise gelê is ... My ma het vriende geword met Marie Corbett van Danehill, 'n merkwaardige vrou wat nie net hart en siel in die saak gewerp het nie, maar het ook haar dogters (nou mev Margery Corbett Ashby en mev Cicely Corbett Fisher) opgevoed om die leidende plek in die openbare lewe in te neem.
Gesweet arbeid kan gedefinieer word as (1) lang ure werk, (2) vir lae lone, (3) onder onhigiëniese omstandighede. Alhoewel die slagoffers mans sowel as vroue insluit, vorm vroue die oorgrote meerderheid werkers wat gesweet word. Die grootste probleem om hierdie bose mishandeling te bestry, is dat byna al die sweet in die huise van die werkers gedoen word. Tydens die onlangse staking van Jam -makers in Bermondsey was die loon van die meisies net genoeg om vir hulle kos te gee, en het hulle geen marge gelaat vir die aankoop van klere nie, waarvoor hulle heeltemal afhanklik was van geskenke van vriende ... Hoof onder hierdie euwels van sweet arbeid is die uitbuiting van kinderarbeid. Kinders van ses jaar en ouer was na skoolure werksaam om by te dra tot die gesinsopbrengs, en selfs babas van 3, 4 en 5 jaar werk van 3 tot 6 uur per dag in die arbeid, soos kaarte en oë. voeg 'n paar sent per week by die huishoudelike lone.
Mense wat soortgelyk is aan of soos Cicely Corbett Fisher
Britse vroueregte -aktivis en suffragis. Prominente spreker vir stemreg vir vroue en soms 'n politieke realis wat gedien het as 'n steunpilaar van die 19de eeuse stemregbeweging in Suidwes -Engeland. Wikipedia
Indiese maatskaplike werker, suffragis en aktivis van die onafhanklikheidsbeweging. Lid van die All India Women 's Conference, en was lid van 'n komitee wat 'n noemenswaardige verslag oor algemene stemreg in Indië geskryf het. Wikipedia
Suffragette, destyds 'n suffragis, sosialis, politikus en vroueregte -aktivis. Sy was aktief in die Midlands en uit 'n werkersklas -agtergrond, en sy word die eerste vroulike raadslid van Wolverhampton en kry in die proses die bynaam 'Red Emma'. Wikipedia
Deense vroueregte -aktivis en suffragis. Namens die Deense Vrouevereniging stig sy in 1906 'n plaaslike hoofstuk in haar geboorteland Thisted in die noorde van Jutland, waarna sy tot 1927 voorsitter was. Wikipedia
Britse suffragis en kampvegter vir vroueregte. Baie keer in haar lewe gearresteer en in 1913 die eerste vrou wat uit die tronk vrygelaat is onder die sogenaamde ⟊t and Mouse Act ', was sy ook die tweede suffragis sedert die skepping van die daad , die eerste was haar destydse verloofde Hugh Franklin. Wikipedia
Suffragis en burgerregte -aktivis. Gebore in 1864 in Grenada, Mississippi. Wikipedia
Britse aktivis vir vroueregte en suffragis. Gebore in Woodford Green, Essex. Wikipedia
Amerikaanse vroueregte -aktivis, joernalis en suffragis. Gebore op 6 Junie 1890 in Aspen, Colorado, en het grootgeword in Billings, Montana. Wikipedia
Brits-Amerikaanse dosent, koerantuitgewer en korrespondent, vroueregte-aktivis en suffragistiese leier. Gebore in Engeland, immigreer sy na die VSA, waar sy aan die universiteit studeer en trou met die voormalige Amerikaanse burgeroorloggeneraal, later assistent -prokureur -generaal van die Verenigde State, Leonard Wright Colby. Wikipedia
Vroue -suffragis, inheemse Amerikaanse regte -aktivis, afskaffer, vrydenker en skrywer. Eponiem vir die Matilda -effek, wat die neiging beskryf om vroue die eer vir wetenskaplike uitvinding te ontken. Wikipedia
Afro-Amerikaanse suffragis en burgerregte-werker in Texas. Muurskildery in Texas oor haar lewe, vertoon in 'n landspark wat na haar vernoem is. Wikipedia
Invloedryke Italiaanse vroueregte -aktivis, vakbondman, suffragis, pasifis en opvoeder. Onthou vir haar pogings om die werksomstandighede van onderwysers uit die 1890's te verbeter, vir haar bydraes tot tydskrifte wat verbeterde toestande vir werkende vroue vereis en in die 1900's vir haar steun vir stemme vir vroue. Wikipedia
Amerikaanse vroueregte -aktivis en suffragis. Een van die 14 vroue wat saam met Susan B. Anthony gearresteer is nadat hulle op 5 November 1872 onwettig in Rochester, NY gestem het. Wikipedia
Amerikaanse skrywer, suffragis, en die dogter van die baanbrekende vroueregte -aktivis Elizabeth Cady Stanton. Gebore, die sesde van sewe kinders, in Seneca Falls, New York, vir sosiale aktiviste Henry Brewster Stanton en Elizabeth Cady Stanton. Wikipedia
Amerikaanse voorstander van regte en vroue vir regte. Passievolle aktivis in die Verenigde State en in die Verenigde Koninkryk. Wikipedia
Ierse digter en dramaturg, en 'n toegewyde suffragis, maatskaplike werker en arbeidsaktivis. Gebore in Lissadell House, County Sligo, die jonger suster van Constance Gore-Booth, later bekend as die gravin Markievicz. Wikipedia
Amerikaanse suffragis en temperament -aktivis. Vernoem na die Hall of Fame van Alaska Women 's. Wikipedia
Britse suffragis, feminis en vakbondgenoot. Organiseerder en kampvegter in Lancashire oor die saak vir vroue se stemreg. Wikipedia
Amerikaanse kwaker, suffragis, feminis en vroueregte -aktivis, en een van die hoofleiers en strateë van die veldtog vir die negentiende wysiging van die Amerikaanse grondwet, wat geslagsdiskriminasie in stemreg verbied. Paul begin, en saam met Lucy Burns en ander, strategiese gebeure soos die Woman Suffrage Procession en die Silent Sentinels, wat deel was van die suksesvolle veldtog wat gelei het tot die wysiging in 1920. Wikipedia
Puerto Ricaanse suffragis en aktivis wat geveg het vir die regte van vroue in Puerto Rico. Die suster van Antonio Paoli, 'n oper tenoor en van Amalia Paoli, 'n sopraan. Wikipedia
Cicely Corbett is in 1885 in Danehill, East Sussex, gebore aan Charles Corbett, 'n politikus en advokaat van die Liberale Party, en Marie Corbett, 'n suffragis. Cicely en haar ouer suster Margery Corbett Ashby is tuis onderrig deur hul ouers en 'n ander plaaslike vrou. Albei ouers was uitgesproke voorstanders van vroueregte, en op vyftienjarige ouderdom het Cicely 'n samelewing gevorm met haar suster en hul vriende, die jonger suffragiste. Sy begin moderne geskiedenis studeer aan Somerville College, Oxford, in 1904 en raak daar betrokke by die Oxford -tak van die National Union of Womens Suffrage Societies. Sy en Margery het die Womens Liberal Federation verlaat vanweë hul teleurstelling met die Liberal Party se verbintenis tot vrouestemreg, en saam met hul ma het hulle die Liberal Womens Valgroup Group gestig.
Nadat hy die universiteit verlaat het, het Corbett begin werk vir die Clementina Blacks -organisasie, die Womens Industrial Council, wat hom beywer het vir die verbetering van die lone en voorwaardes vir werkende vroue. Sy het ook namens die National Anti-Sweat League konferensies gereël om beter werksomstandighede in sekere ambagte te eis. Sy organiseer dikwels toesprake deur uitgebuite vrouewerkers en spreek haar uit teen kinderarbeid.
Corbett trou in 1913 met Chalmers Fisher, 'n liberale joernalis, en hulle het albei die van Corbett Fisher aangeneem. Hulle het 'n dogter, Bridget Gilling, in 1922, en het gereeld studente en vlugtelinge in hul huis in Sussex gehuisves. In haar latere lewe was Corbett Fisher 'n aktiewe lid van die Arbeidersparty en die Womens International League for Peace and Freedom voor haar dood in 1959.
10 wilde feite oor Noordelike blootstelling
Geskep deur Joshua Brand en John Falsey, Noordelike blootstelling—die Tweeling Pieke-esque sitcom wat afspeel in die klein stad Cicely, Alaska (bevolking 215) -wat gedurende die somer van 1990 op CBS geplaas is (dit is amper genoem Dr Snow.) Vir ses seisoene en 110 episodes het dit gevolg op die avonture van die dokter in New York, Joel Fleischman (Rob Morrow) en die ongeskikte inwoners (en 'n eland) wat in die stad gewoon het.
Teen die einde van sy loopbaan het die beoordelings gely - en dit was voordat Morrow die vertoning halfpad deur die laaste seisoen, in Februarie 1995, verlaat het. Noordelike blootstelling betowerde gehore-insluitend kykers in Pole-want hoewel die vertoning te make gehad het met verlies, het dit nie te swaar gekry nie. Hier is 10 wilde feite oor die vertoning.
1. VIR DIE SKEPPERS WAS ALASKA 'N "STAND VAN GESIN."
Europese films soos Plaaslike held, My lewe as 'n hond, Cinema Paradiso, en Amarcord die skeppers van die reeks beïnvloed. "Amerika is geneig om nie daardie sagte, warm, onbedagsame karakterkomedies te maak nie," het mede-skepper Joshua Brand gesê Vermaak weekliks. 'Ons sê altyd dat ons Alaska wou skep as 'n gemoedstoestand, 'n plek waar mense hulself in 'n nie -veroordelende heelal kan herskep.
2. JANINE TURNER GEDAGTE ROB MORROW PROBEER OM HAAR TE SLAAN.
Die twee het saam 'n oudisie gedoen, en soos Morrow vertel het Vermaak weekliks, "Toe Janine in die kamer kom, was dit so duidelik dat sy Maggie was." Morrow sê ná die oudisie het hulle saam in die hysbak gery. 'Ons ry op, en ek draai na haar toe en sê:' Dit is net ek en jy, weet jy. 'En sy het my laat waai. Later het sy vir my gesê sy dink ek slaan haar. "
3. DIE "AURORA BOREALIS" -EPISODE HET AMPER NIE LUG NIE.
Die episode met die titel "Aurora Borealis: A Fairy Tale for Grown-Ups" word as die eerste seisoen in 1990 uitgesaai. Die bestuurders van CBS het egter gedink die episode is "te vreemd" en daarom wou hulle dit nie uitsaai nie. "Toe ons eers weet dat mense hierdie episode hou, draai ek en my maat na mekaar en ons sê: 'Ons kan alles doen wat ons wil,' en dit was ongelooflik bevrydend," het Brand aan 'n skare by die ATX Television gesê Fees. 'Ons het besef dat die gehoor bereid was om die rit wat ons wil onderneem, aan te gaan. Dit het die hele vertoning vir ons oopgemaak. "
4. ELAINE MILES TEKEN UIT INGEWONE AMERIKAANSE STEREOTIPES.
Die vervaardigers het die inheemse Amerikaanse aktrise Elaine Miles as Joel se ontvangsdame, Marilyn, vertolk. Gedurende die eerste seisoen het die vervaardigers haar stadig laat praat. 'Die eerste toneel wat ek gedoen het, was om te gaan en vir Rob te vertel dat die pasiënte nog praat,' het Miles gesê. 'En ek het gesê:' Kan ek nie net sê: 'Hulle praat nog steeds nie?' En hulle het gesê: 'Nee, sê,' hulle is nog steeds gesels. '" Die vervaardigers het haar ook vlegsels laat dra, alhoewel sy haar hare nie so in die regte lewe gevleg het nie.
'Die laaste keer wat ek onthou dat ek by die huis vlegsels gedra het, was toe ek 'n klein dogtertjie was, of as ek my tradisionele rok aantrek, het ek my hare gevleg,' het sy gesê. 'En Ma sê:' Wel, vertel hulle dit. 'Ek het toe genoeg opgestaan ​​om vir hulle te sê:' Wel, ek hou nie van wat jy met my hare doen nie. Kan ek dit laat hang, want inheemse Amerikaners laat hul hare af en toe hang, en ons dra nie altyd twee vlegsels nie. 'En toe het hulle geleidelik my laat doen wat ek met my hare sou doen."
5. ROSLYN GOOI JAAR NOORDELIKE BLOOTSTELLING FEES.
Die klein dorpie in Washington, ongeveer 80 minute van Seattle af, was die stand-in vir Cicely, Alaska.(Die Brick -kroeg en ander plekke is op 'n klankbaan in Redmond, Washington, verfilm.) Toe die vertoning daar verfilm is, het dit werk en toerisme na die ekonomie gebring. Elf nuwe besighede het geopen nadat die vertoning begin het, en 100 nuwe werkgeleenthede is geskep. Steenkoolmynbou was voorheen die belangrikste ekonomie totdat dit uitfaseer en duisende mense het die stad, wat tans 'n bevolking van 903 het, verlaat.
Alhoewel toerisme gedaal het toe die vertoning uit die lug kom, behou Roslyn sy plek in die popkultuurgeskiedenis. Moosefest vind elke jaar in die stad plaas. Informele Moosefest (kuier, kyk na episodes, geen geskeduleerde geleenthede nie) het in Julie 2017 plaasgevind en formele Moosefest word gehou op 27-29 Julie 2018, wanneer akteurs van die vertoning na verwagting sal bywoon.
6. MORTY THE MOOSE sterf in 1994.
Die beroemde eland wat in die openingskrediete verskyn het, is op 6 Januarie 1994 op vyfjarige ouderdom oorlede. In gevangenskap leef elande tot tien jaar oud, terwyl elande in die natuur 16 jaar oud kan wees. Morty was deel van 'n gedrags- en voedingstudie, wat probeer uitvind waarom elande nie so lank in gevangenskap leef nie. Om te verfilm hoe Morty in die stad rondloop, lok die bemanning hom met piesangs en wilgerblare, wat $ 5000 vir sy harde werk betaal is.
7. MORG HET 'N ANDERE EINDE IN GEDAG VIR JOEL.
Morrow en Joel het die vertoning in Februarie 1995 verlaat. Die laaste skoot het Joel op 'n boot in die hawe van New York vertoon, wat daarop dui dat die dokter teruggekeer het na sy lewe voor Alaska. Môre vertel Mense hy oorweeg 'n ander trajek vir die dokter. "Josh [Brand] het altyd gevoel dat Joel na New York sou teruggaan en sou ingaan in die lewe wat hy altyd wou hê [as 'n grootstedelike dokter]," het Morrow gesê. 'Ek het nie omgegee vir die einde nie. Hy was in die laaste skoot op 'n boot in die hawe van New York, maar ek beskou dit eerder as mities as letterlik. Ek sou wou dink dat Joel aangegaan het en nie teruggegaan het na die lewe wat u verwag het nie. "
8. JOHN CORBETT WEIER OM PUBLIKITEIT TE DOEN VIR DIE SKOU.
John Corbett is die rolprent-DJ Chris Stevens, gegrond op 'n Jack in the Box-advertensie waarin hy 'n hoofrol speel. Vermaak vanaand en Die Tonight Show, maar dinge het nie vir hom uitgewerk nie, publisiteitsgewys. 'Ek het myself meer daaraan gesteur om die dekking van Mense Tydskrif, waarvoor ek 'n tyd lank aan die gang was, as wat ek omgee vir die f ** king -program waaraan ek gewerk het, het my in hierdie oog laat val, 'het Corbett gesê. 'Die volgende dag het ek my publisiteit afgedank en ek het nog nooit 'n ander pers gedoen nie. Hy het gesê dat hy geweier het om te poseer Noordelike blootstelling gooi foto's, insluitend die reünie. 'Ek het net gesê:' Weet u wat? Ek is net hier om op te tree. ''
9. ADAM ARKIN SE KARAKTER WAS OP Homself GEBASEER.
Vir 10 afdelings speel Adam Arkin as 'n kaalvoet kluizenaar met die naam Adam, en is hy genomineer vir 'n gaste -akteur Emmy vir sy optrede. "Die manier waarop hy gespeel het en die vlak van vyandigheid is myne," het Arkin gesê Orlando Sentinel. Arkin het sy pruik in die Noordelike blootstelling klerekasafdeling. 'Dit is 90 persent van wat my aangespoor het om Adam te speel,' het hy gesê. 'Ek is mal oor die man, want hy weet eintlik alles ter wêreld. Jy weet nooit waarin hy 'n kundige gaan wees nie. "
Arkin het begin met die regie van televisie toe hy in 1993 die regisseur was Noordelike blootstelling episode "Family Feud." Sedertdien het hy alles uit die hoof gerig Chicago Hope aan Meesters van seks.
10. DARREN BURROWS probeer om die vertoning weer te begin.
Darren Burrows het Ed Chigliak op die program gespeel en die boek gepubliseer Noordelik blootgestel. Sy produksiemaatskappy, Film Farms, samel geld in om die vertoning terug te bring. 'Ons werkstitel is Noordelike blootstelling: weer tuis. Ons sal outentiek wees. Ons sal getrou bly aan die gees en waardes van die program, "het Burrows op die fondsinsamelingsblad van die program geskryf.
By die ATX -reünie hierdie somer het die rolverdeling - insluitend Morrow - gesê dat hulle weer 'n nuwe seisoen kan maak Noordelike blootstelling.
Die geskiedenis van hospies: 'n ander soort gesondheidsorg
Vandag 100 jaar gelede, die beweging agter hospiesorg as gebore. Of liewer, die vroue wat 'n fundamenteel ander soort gesondheidsorg sou skep, is gebore. Dame Cicely Saunders was 'n dinamiese vrou wat die manier waarop ons dink oor lewensversorging vir ewig verander het. As verpleegster, maatskaplike werker, dokter en skrywer het sy met talle siekes begin werk. Maar lank voor baie van haar eweknieë, het sy ontdek dat diegene met 'n terminale diagnose 'n kenmerkende benadering tot sorg nodig het wat anders is as wat in moderne hospitale gedoen word. Haar visie was een van 'n atmosfeer wat werklik geduldig was, met spesifieke geestelike, fisiese en emosionele behoeftes. En vir haar beteken dit dat mense met terminale diagnose uit die steriele hospitaalomgewings van die vyftigerjare na geliefdes na hul huise verwyder moet word.
Dit was Dame Cicely se oortuiging dat elke mens met 'n "gevoel van vervulling en 'n bereidheid om te laat gaan" moet lewe. Volgens die standaarde van vandag lyk dit miskien nie revolusionêr nie, maar in die middel van die twintigste eeu was sy 'n pionier. Dit was in 1967, in 'n voorstad van Londen, dat sy die eerste moderne hospies stig: St Christopher's. En daar het haar leierskap en toewyding om holisties aan pasiëntbehoeftes te voldoen, haar permanent aan die nasionale bewussyn voorgestel - en die wêreld gedwing om sielkundige en emosionele behoeftes te oorweeg as deel van die kontinuum van sorg.
18 April 1977: Dame Cicely Saunders, mediese direkteur van St Chrisopher's Hospice in Sydenham,. [+] ontvang haar doktorsgraad in medisyne van dr Coggan, aartsbiskop van Canterbury, in Lambeth Palace in Londen. (Foto deur Frank Barratt/Keystone/Getty Images)
Mylpale in die beweging:
1948: Cicely Saunders, 'n verpleegster in die Archway -hospitaal in Londen, raak verlief op 'n man wat net weke oor het om te lewe. Haar roeping was om mense met lewensbeperkende siektes te help om die meeste uit hul laaste dae te haal.
1967: Cicely Saunders vestig St Christopher's Hospice in die VK
1969: Dr. Elisabeth Kubler-Ross skryf 'n boek, Oor dood en sterf,gebaseer op onderhoude met sterwende pasiënte. Dit identifiseer die vyf fases waardeur baie terminaal siek pasiënte vorder. In die topverkoper-boek vra Kubler-Ross om die keuse van pasiënte en pleit vir tuisversorging in teenstelling met behandeling in 'n instelling.
1974: Connecticut Hospice in Branford, Connecticut, is in die VSA gestig
1978: 'N Taakspan van die Amerikaanse departement van gesondheid, onderwys en welsyn meld dat "die hospiesbeweging as 'n konsep vir die versorging van terminaal siekes en hul gesinne 'n lewensvatbare konsep is en 'n manier bied om meer menslike sorg aan Amerikaners te bied sterf aan terminale siekte, terwyl dit moontlik die koste verlaag. As sodanig is dit die regte onderwerp van federale ondersteuning. "
Die Britse premier, Gordon Brown, onthul 'n nuwe fotografiese portret van Dame Cicely Saunders,. [+] stigter van die hospice -beweging, by Kings College Hospital's, Denmark Hill Campus. (Foto deur Ian Nicholson - PA Images/PA Images via Getty Images)
Dame Cicely se werk het die skepping van honderde hospices wêreldwyd geïnspireer. Haar skryfwerk en onderrig versterk ook 'n nuwe tak van medisyne wat ons palliatiewe sorg noem, of die holistiese sorg van mense met terminale siektes.
Vandag huisves die Cicely Sanders Institute aan die Kings College in Londen (geopen in 2010) Cicely Sanders International, wat die wêreldwye liefdadigheidsorganisasie is wat Dame Cicely in 2002 self opgerig het met die fokus op praktyk van palliatiewe sorg, navorsing en opvoeding. Die organisasie deel nog steeds haar missie om navorsing te bevorder om die sorg te verbeter, "vir almal wat dit nodig het - in die hospitaal, hospitaal of tuis", met progressiewe siekte.
Gedurende haar lewe het sy baie toekennings en titels ontvang vir haar baanbrekerswerk en persoonlike etiek. Dit sluit die mees eksklusiewe klub ter wêreld in: die Orde van Verdienste, aangewys as 'n Dame Commander in die Orde van die Britse Ryk en vereer met die Conrad N. Hilton Humanitarian Prize. By haar dood het die Westminster Abbey 'n viering van haar lewe gehou en 'n resolusie ter ere van Dame Cicely Saunders uitgereik.
. dit word sommige beginsels genoem, nie die beginsels nie. Dit was 'n ontwikkelende dokument waaraan toekomstige geslagte sou moes bydra.
Negatiewe gesindhede het gegroei onder eenheidsverdediging teenoor idees wat voorheen op 'n ongeorganiseerde manier ontwikkel het. Dit het daartoe gelei dat 'n Koue Oorlog -generasie beweer het dat 'n ander Corbett of Mahan nodig is. Die noodsaaklikheid was om die grondbeginsels wat die vorige generasies van denkvegende matrose geleer het, te begryp en te verwelkom in die reaksionêre era wat toekomstige geslagte sou definieer. Dit was heeltemal verkeerd. Mahan en Corbett was produkte van hul era en besonders in hul toename in invloed deur die nodige en dikwels opportunistiese hefbome in die tyd te gebruik om oplossings vir hedendaagse beleidsdebatte te lewer deur die toepassing van wetenskaplike intellektuele, oorspronklike studie. Corbett se tekste was tot 'n mate misleidend, omdat die oorheersende etos agter baie daarvan nie net was om intellektuele debat aan te moedig tot voordeel van vlootbeleid nie, maar dat die ontwikkeling van vlootdenke 'n deurlopende proses was en nie, soos dikwels gevind kan word nie in tekste van moderne geleerdes, 'n poging om eens en vir altyd 'n finale oplossing te skep.
'N Pauze of breek in die ontwikkeling van vlootdenke sou rampspoedig wees vir sowel die Amerikaanse as die Britse belange. Corbett het dit beklemtoon in 'n paar subtiele sleutelpunte, soos sy toelating dat niemand anders as toe hy klaar was nie Enkele beginsels dat dit opgedateer moes word.  Dit word dikwels oor die hoof gesien deur die moderne denker wat die volledige idee van vlootdenke wat dit genoem word, soek of skryf sommige beginsels, nie die beginsels. Dit was 'n ontwikkelende dokument waaraan toekomstige geslagte sou moes bydra. Wat nog altyd nodig was, is denkers wat Corbett se werk kan voortsit, maar in die verenigde era kan verstaan ​​en kan funksioneer.
"John Arbuthnot Fisher, 1st Baron Fisher," geskilder deur sir Hubert von Herkomer (National Portrait Gallery London/Wikimedia)
Die Corbettiaanse etos rakende die voortgesette ontwikkeling van teorie kan bewys word deur die invloed daarvan op een van Corbett se naaste bondgenote, die Britse admiraal sir John Fisher. Die stagnasie van die strategiese denke van 'n vloot, wat 'n werklike bedreiging in die tussenoorlogse jare was, sou waarskynlik 'n ondergang tot gevolg hê, maar nog belangriker is een van 'n reeks stappe om die beheer oor die see te verloor. Die Amerikaanse vloothistorikus Arthur Marder beweer dat Fisher 'die plot verloor het' toe Fisher 'n beroep op die Royal Navy doen om drastiese hervorming te ondergaan nadat die Eerste Wêreldoorlog swak gegrond was en 'n swak tydsberekening gehad het. Die opmerkings van Marder was een van die eerste duidelike aanduidings dat die houding teenoor Corbett se beginsels agteruitgaan, na die Tweede Wêreldoorlog. Fisher het geweet dat nie net die Britse strategie opgedateer moet word nie, maar die vorm en omvang van die vloot moet die ervarings van oorlog weerspieël en die toepassing van militêre vliegtuie as 'n belangrike verdedigingsbate insluit.  Corbett was bewus van die sterk- en swakpunte van gekombineerde operasies, wat een van die voorgestelde redes was vir die vereniging van verdediging in die VSA en die Verenigde Koninkryk. een hand agter die vloot se rug vasmaak, sou die ontwikkeling van diensopvoeding in die wiele ry en breër debat verwater. Hierdie helderheid van die verstand was soortgelyk aan hoe hy die nabye verlamming van die vlootbeleid voor die Eerste Wêreldoorlog gesien het. Fisher se deel van die stryd was om 'n vloot te hervorm wat te veel van die mite afhanklik geraak het, eerder as die wysheid van Lord Nelson en die oorspronklike Engelse vlootheld Sir Francis Drake. Die Tweede Wêreldoorlog sou ten minste aanvanklik 'n Corbettiaanse styl wees. Die naoorlogse vlootomgewing was ewe uitdagend. Die vereniging van verdediging het die dryfveer gebied om Corbett as 'n spook van Brittanje se keiserlike verlede te sien wegvee, terwyl die laaste van sy oorlogskursus en 'n groter gemeenskap van studente se invloed van Britse en Amerikaanse vloot aangeneem het.
Marder en sy Britse tydgenoot, Stephen Roskill, was in die onmiddellike dekades na die Tweede Wêreldoorlog ook skuldig daaraan dat hulle nie die navorsing en etos van Mahan en Corbett voortsit nie. In plaas daarvan om 'n balans te vind tussen die oorspronklike historiese studie en om by te dra tot beleidsdebat, het hulle nie net beswaar gemaak oor die boeiende projekte wat voor hulle lê nie, maar ook om onder mekaar te stry.  Marder het Corbett se boodskap in 1961 verder beskadig deur sy bydrae tot die Britse verdediging te onderskat.  Die kombinasie van Marder en die probleme van die vereniging van verdediging sou dodelik wees as Corbett se idees oorgedra word na 'n verenigde gesamentlike opvoedingsomgewing vir verdediging. Corbett se opkoms was buitengewoon, maar die ongestruktureerde manier van ontwikkeling van vlootdenke was nie geskik vir sommige bestuurders en individue agter eenwording nie. Die mislukking na die Tweede Wêreldoorlog om in die voortgesette ontwikkeling van vlootdenke te belê, was 'n afleiding wat baie mense laat glo het dat die konsepte van Corbett en Mahan irrelevant was. In plaas daarvan was dit 'n aanval op onderrig wat verband hou met maritieme strategie. Dit het gelei tot 'n intellektuele tekort wat weerspieël word in die styl van verdedigingsdebat oor die Koue Oorlog en 'n eng visie skep wat die weermag in die VSA en die Verenigde Koninkryk gevorm het
Tydens die Falklandoorlog is die verwoester HMS Sheffield getref deur 'n AM39 Exocet -missiel wat van 'n Argentynse vliegtuig ses myl daarvandaan afgevuur is. HMS Sheffield was die eerste Britse oorlogskip wat sedert die Tweede Wêreldoorlog in aksie verlore gegaan het. Twintig lede van die bemanning is dood. (Imperial War Museum)
Marder en Roskill se versuim om Corbett en Mahan aan te spreek, was die toneel vir die vereniging van verdediging, waar die strategiese boodskap van die Royal Navy op die agtervoet sou bly totdat die Falklandoorlog in 1982 'n bloedneus aan die planne van die verdediging in die Britse ministerie van verdediging gegee het. Na die Falklandoorlog het senior vlootoffisiere soos admiraal Lewin, hoof van die verdedigingspersoneel tydens die krisis, geweet dat hoewel die Falkland momentum gegee het om die Britse vlootdenke te herstel, sonder dat die institusionele kultuur dit sou doen, die herlewing van die Britse strategiese leerstelling was nog steeds buite bereik.  Die lot van Corbett se leerstellings vir die Britse verdediging het in die hande gebly van burgerlike historici wat destyds afgelei is deur tegnologiese en reaksionêre vooruitgang terwyl hulle debatteer oor die meer uitsonderlike punte van oorloë uit die verlede wat die moderne besluitnemer nie kon begryp en aanstoot gee nie. Dit speel netjies in die hande van diegene wat ander denkrigtings bevorder het.
Terwyl die eerste Koue Oorlog einde se kant toe was, noem die Amerikaanse professor John Hattendorf 'n konferensie gepas "Mahan is nie genoeg nie", met die strewe om die werke van Mahan en Corbett weer in die verdedigingsintellektuele groep te bring. Dit was 'n konferensie oor die werke van Corbett en een van sy studente, admiraal Richmond. Dit was verreweg 'n toeval dat Corbett se werke sonder dekades na die Tweede Wêreld verken kon word na dekades van Britse en Amerikaanse aanpassings aan die beperkte ingesteldheid van die werklikheid van die Koue Oorlog en wêreldwye gebeure, maar ook dekades van pogings om vereniging te verenig Oorlogsdienswedstryd en die beskuldiging dat hulle die operasionele uitdagings van die tyd ignoreer. Dit was deels 'n keerpunt waar die boodskap dat die vloot strategie volg, weer na vore kom uit dekades van onduidelikheid. Onduidelikheid wat gedeeltelik gelewer is deur beide die strydende vlootgedagtes, maar ook sommige van die mense wat veronderstel was om positief te wees oor die see.
Die vraag is gevra waarom die burger 'n rol speel in strategiese en teoretiese ontwikkeling wat verband hou met militêre aktiwiteite. Corbett het getoon dat 'n hegte verhouding die enigste pad was wat gewerk het, waar beide uniforme en burgerlikes die komplekse idees van vlooteorie in die taal van die onderskeie gehoor kon omskep. Dit kan ook gedemonstreer word as die weermag gesukkel het om hulself te hervorm, veral in die geval van Corbett en die Royal Navy, dat dit burgerlikes was - veral historici - wat die weermag moes red. Om te vertrou dat die vlootbeampte tydens hul loopbaan 'n student van geskiedenis en maritieme strategie sou wees, was 'n te groot risiko. Dit is onwaarskynlik dat dit sal plaasvind wanneer ander druk gedurende 'n loopbaan posgevat het en ook institusionele foute sou geïndoktrineer word om hul verstandelike prosesse verder in 'n eng ingesteldheid te verdraai. Daarsonder was die vloot in gevaar om niks anders as 'n museumvertoning te word nie, waar hul beduidende bydrae tot verdediging, hetsy in harde of sagte mag, tot nadeel van nasionale verdediging en buitelandse beleid afgegradeer is.
Die bewustheid van Corbett se werk, nie net as 'n handboek vir uniform personeel nie, maar ook as bydraer tot die ontwikkeling van militêre denke, het in die 21ste eeu gegroei. Dit is bewys tydens die McMullen Naval History -konferensie in 2017 wat by die U.S. Naval Academy gehou is, waar dit duidelik geword het dat Corbett, nie Mahan nie, 'n geleerde in gedagte het. Met inagneming van die eeufees van die Eerste Wêreldoorlog, sou Corbett nooit die lesse geskryf het nie, maar eerder wat moes gebeur het. Dit is 'n ingewikkelde uitgangspunt vir denkers wat in die bespreking oor moderne aangeleenthede oor verdedigingsbeleid kan gesels, want sommige klassieke tekste kan mettertyd verander word, maar sommige beginsels en patrone verander nie.
Die isolering van militêre geskiedenis in lesse wat geleer is, dra weinig by tot nasionale doelwitte. Dit is 'n ietwat bitter pil om te verstaan ​​dat, ten minste in vlootkringe, as u iets weer moet leer, u in die eerste plek waarskynlik nie geluister het nie of 'n paar van die patrone en beginsels wat deur Corbett en Mahan beklemtoon is, geïgnoreer het. Dit is een van die kritieke uitdagings van verenigde verdediging. Baie van Corbett se leerlinge sou die maritieme strategie en vlootaktieke van die Tweede Wêreldoorlog tot in die onmiddellike naoorlogse tydperk vorm. Hulle was bewus daarvan dat hulle dekades na sy dood Corbett se idees en taktiek oor politieke diensopvoeding moes herontwikkel.
Dit het tot 'n groot botsing gelei namate die oorgang na verenigde verdediging gevorder het. Hierdie botsing fokus op die houding teenoor robuuste debatte oor strategiese denke en teoretiese konsepte. Baie historici en kommentators vir goed of kwaad het die temas ondersoek wat die Britse en Amerikaanse militêre leerstellings en strategiese denke na 1945 oorheers het.Behalwe die diplomatieke fynhede van die sogenaamde gesamentlikheid van vandag, bly dit egter 'n subtiele maar konsekwente draad dat verenigde verdediging moontlik die voordele van strategiese en teoretiese debat verwar het met die idee dat dit rivaliteit tussen dienste is. Dit het gelei tot debat en in sommige gevalle tot die ontwikkeling van teoretiese konsepte tot stilstand gekom. Konsensus is in 'n sekere sin bo oortuiging geplaas. Dikwels word die opstel van dienste teenoor mekaar verwar met die aanmoediging van voorheen beproefde konsepte en nuwe idees of met 'n ander agenda soos fiskale beheer. Die tydperk van militêre intellektuele verligting en kwaliteitsdebat wat baie van die 19de en 20ste eeuse militêre denke gedefinieer het, word vandag onderdruk omdat dit verdraai word as vermoedelik wedersydse wedywering. Dit het verdedigingsdenke benadeel.
Die onderdrukking van intellektuele debat uit kommer vir wedywering het daartoe gelei dat 'n debat vandag nie die intellektuele element ontbreek waarvan die voordele maklik in die era van voor-eenwording gesien kan word nie. Baie van die vorige voor-eenwording-debatte het gelei tot baie van die konsepte en teorieë wat ons vandag aanvaar. Corbett was 'n voorbeeld daarvan dat hy op die regte plek op die regte tyd was om die broodnodige bestanddeel, intellektuele konsepte wat op die bestudering van die geskiedenis gebaseer is, te spuit.
Corbett se boodskap bly kragtig, selfs al is die strategiese debat vasgevang. Die vloot handhaaf eerstens die vrede en beëindig die stryd indien nodig, en doen dit deur die see te beveel en ander domeine te beïnvloed. Die term oorlogsgeveg Dit kan dikwels 'n gevaarlike pad word as iemand dink dat hulle 'n geveg gaan ondervind, maar hulle sal een soek. In sommige moderne verdedigingsinstellings sou die idee dat die handhawing van die vrede belangriker is as oorlogsgevegte as kettery beskou word. Die vlootkonsep dat deur middel van strategie die vrede behou word, word dikwels vinnig gedemp, aangesien dit afwyk van goed getrapte paaie van die oorlogsagtige vrede van die afgelope dekades en die boodskap wat die ander militêre dienste gebruik het om hul eie toekoms en konsepte te ondersteun.
Dit is maklik om die idee te demonstreer dat die behoud van die vrede en die bevel van die see eerder as om geweld te gebruik, haastige en emosionele kritiek lewer. Beskou byvoorbeeld die oproepe van Air Marshal Slessor om die Royal Navy in wese te skrap omdat lugmag op land absoluut was. Die situasie in die Verenigde State was nie heeltemal anders nie, en persepsies dat die vloot se rolle nis en oorkom is deur lugmagstrategieë en vermoëns, was enkele van die faktore wat gelei het tot die 1948-49 Opstand van die admirale.
Sedert die eenwording van die voordeel van strategiese debat en die omhelsing van verskillende konsepte en leerstellings, meer in die VK, het dit ietwat daartoe gelei dat maritieme strategie agterop die agenda geplaas is. Die verbetering van die vermoëns van vlootmag in die 21ste eeu, soos die reikwydte en invloed daarvan, het aansienlik toegeneem vanaf die naoorlogse era van ondergang en somberheid. Baie historici is skuldig daaraan dat hulle sulke somberheid in die gedagtes van politieke leiers geplaas het omdat hulle Corbett en Mahan se waarskuwings geïgnoreer het dat as vloote in nisrolle geplaas word, dit al die voordele van maritieme strategie sou ondermyn.
Soos Lewin verwag het, was die poging om die Britse strategiese leerstelling te herstel, onder die verantwoordelikheid van historici en uit die intellektuele greep van vlootpersoneel. Dit het bewys dat Corbett verder opgegee het, wat operasionele gevegte kon gebruik het om besluitnemers op te voed eerder as om bekommerd te wees oor die komplekse strategie wat ander, soos Mahan, probeer verduidelik het. Corbett het min rede gevind vir besluitnemers om hierdie detailvlak te ken, aangesien die missie van see- en vlootmag dieselfde bly, selfs al verander sommige van die besonderhede. Die gedagtes in die hoogste ampte het net nodig gehad om te weet dat die vloot die strategie geformuleer het en kon die taak verrig. Dit is 'n taktiek wat net so relevant was as vandag. So eenvoudig soos dit mag klink om Corbett se intellektuele taktiek te gebruik, het die moderne Britse historikus, anders as Corbett, nie die sosiale en politieke hefbome wat die Britse Admiraliteit oor eeue gebou het nie. Hulle probleme sluit in die relatiewe verlies van die gekombineerde intellektuele gees van die militêre en burgerlike personeellede wat saamwerk om die oorweldigende kontinentale visie te bekamp, ​​soos die Britse verdediging aangegryp het sedert Lord Mountbatten se ydelheid en uiteenlopende denke gelei het tot 'n haastig geskep Britse verenigde verdediging. Soortgelyke voorbeelde kan gevind word in die houding teenoor maritieme strategie, aangesien konflikte wat Amerikaanse verdediging die afgelope paar dekades gedefinieer het, die buigsaamheid en visie van die Amerikaanse militêre beplanners verminder het.
Agter enige debat oor die hedendaagse relevansie van Corbett is 'n onderliggende stroom wat strategiese denkers moet oorweeg. Eerstens gaan die ontwikkeling van vaardigheid oor die bydrae tot die ontwikkeling van idees, maar ook om patrone, idees en voorstelle te vind wat gebaseer is op oorspronklike denke en die bestudering van geskiedenis. Tweedens is dit om te weet wat opsy gesit kan word en wat ons nie kan bekostig om te ignoreer nie. Die sukses van Corbett was die noue verband tussen die operasionalisering van die geskiedenis, die spanwerk van historikus-militêre denke en die terugvoer van ervaring. Corbett was bang dat leer, herleer en herhaal nie net ver van ideaal was nie; dit was in werklikheid baie erger as om glad nie 'n patroon te hê as dit kom by strategiese denke nie. Hierdie waarskuwing, tesame met die inherente gevaar van sentralisering en institusionalisering van denke, loop die duidelike risiko om die ontwikkeling van strategiese en militêre teorie te versper, terwyl idees terselfdertyd stilstaan. Om hierdie isolasie te vermy, is vandag 'n uitdaging soos ooit tevore om die voortgesette ontwikkeling van militêre denke te bereik. Die belangrikste ding in ons gedagtes moet wees dat ons dikwels dieselfde uitdagings as Corbett ondervind.
James W.E. Smith is 'n PhD -navorser in die Departement Oorlogstudies, Kings College in Londen onder leiding van die Laughton Chair for Naval History, professor Andrew Lambert. Hy is tans ook 'n navorsingsgenoot by die U.S. Naval War College.
Het u 'n antwoord of 'n idee vir u eie artikel? Volg die onderstaande logo, en u kan ook bydra Die brug:
Geniet u dit wat u pas gelees het? Help asseblief om die boodskap aan nuwe lesers te versprei deur dit op sosiale media te deel.
Header Image: HMS Queen Elizabeth vaar in 2017 saam met die USS George HW Bush en haar stakinggroep. (Reuters)
 Lambert, Andrew. "Die vlootoorlogskursus, 'n paar beginsels van maritieme strategie en die oorsprong van 'The British Way in Warfare'." In The British Way in Warfare: Power and the International System, 1856-1956: Essays in Honor of David French, deur Keith Neilson en Greg Kennedy, 219. Farnham: Ashgate, 2010.
 Armstrong, B. (2018). "Sea Power Matters: 'n Persoonlike teorie oor mag wat die krag in balans bring." [aanlyn] Die Strategiebrug. Beskikbaar by: https://thestrategybridge.org/the-bridge/2014/5/28/sea-power-matters-a-personal-theory-of-power-bringing-balance-to-the-force [Toegang tot 11 Jun . 2018].
 Lambert, A. (2017). 21ste eeu Corbett. U.S. Naval Institute Press, Inleiding.
 Sien Roskill se 'War at Sea' oor vlootoperasies van die Tweede Wêreldoorlog en Marder's skryf 'Dreadnought to Scapa Flow' oor die Eerste Wêreldoorlog en Gough, B. (2010). Historiese Dreadnoughts. Londen: Seaforth.
Cicely Corbett Fisher - Geskiedenis
Die Corfield -familie het diep wortels in Shropshire. "Die naam Corfield het sy oorsprong in Shropshire, oos van Church Stretton in die vallei van die River Corve in die bewind van koning Henry II (1154-1189). Die naam is afkomstig van die dorpie Corfield, wat self afkomstig is van die rivier die Corve wat langs die terrein loop. Die dorpie Corfield bestaan ​​nie meer nie, maar waar dit gestaan ​​het, of ten minste naby die perseel, is Corfield Farm." (Die Corfield -stamboom, corfield.port5.com)
Die Corfield stamboom webwerf noem navorsing deur Frederick Channer Corfield (1849-1904), en die boek The Corfields - 'n Geskiedenis van die Corfields van 1180 tot vandag deur Justin J. Corfield, professor in geskiedenis in Australië, as basis vir 'n uitgebreide Corfield -stamboom. Hierdie stamboom bevat die huwelik van Joane Corfield met John Meyrick 10 September 1724 in Much Wenlock. Jane of Joane sou ten tyde van haar huwelik slegs 15 jaar oud gewees het. John sou 28 jaar oud wees. 'N Soektog na gemeentes bied geen ander Jane of Joan Corfields binne 'n radius van twintig myl nie. Die huweliksouderdom was jonk, maar moontlik. Die Corfield -familie -inligting hieronder is gebaseer op die inligting uit hierdie bronne, sowel as gemeenteboeke en testamente wanneer dit gevind word.
Ralph Corfield is gebore in ongeveer 1680 van Eaton onder Heywood, Shropshire, die seun van William Corfield en Anne Langford. Hy trou op 9 Julie 1698 met Joyce Frances in Easthope, Shropshire. Easthope is 'n klein dorpie en gemeente ongeveer ses kilometer noordoos van Eaton. Joyce of Jocosa is op 19 Oktober 1682 gedoop in Much Wenlock, die dogter van Francis Francis en Jocosa Bridgen.
Huweliksrekord vir Ralph Corfield en Joyce Frances in Easthope:
"Ralph Corfield van die gemeente Eaton en Joyce Frances van die gemeente Much Wenlock
was getroud met lisensie op 9 Julie
Ralph was 'n boer in Eaton. Ralph en Joyce het kinders in die gemeente Eaton onder Haywood gehad, en Ralph was 'n kerkwag daar: "Ralph Corfield, 'n jeoman, was in 1703 kerkhoof by Eaton." ('N Geskiedenis van die Corfields)
Ralph Corfield was in 1703 'n kerkwag in Eaton
Ralph en Joyce het die volgende kinders gehad:
1. William, gedoop 29 Augustus 1701 in Eaton.
2. Ralph, gedoop 22 April 1703 in Eaton.
3. Anne, gedoop 17 Junie 1708 in Eaton.
*4. Joane (Jane), gedoop op 9 November 1709 in Eaton (getoon as Joane) getroud met John Meyrick 10 September 1724 in Much Wenlock (getoon as Jane) begrawe 14 Desember 1741 in Much Wenlock (vertoon as Jane).
Dooprekord vir Joane Corfield in Eaton: "Joane dogter van Ralph en Joyce Corfield gedoop Nov: 9"
5. John, gedoop 12 Mei 1713 in Eaton.
BRONNE: Gemeente Eaton, Easthope, gemeenteblad, www.findmypast.co.uk The Corfields - 'n Geskiedenis van die Corfields van 1180 tot vandag deur Justin J. Corfield Die Corfield -stamboom, www.corfield.port5.com.
William Corfield is gebore in 1635 van Eaton, die seun van Ralph Corfield en Joan Dune. Hy trou 1) Elizabeth Cock 3 Julie 1658 in Rushbury, Shropshire. Elizabeth is oorlede en is op 10 Oktober 1662 begrawe.
William trou 2) Anne Langford 5 Maart 1663 in Stapleton, Shropshire, 'n gemeente ongeveer 11 kilometer noord van Eaton. Anne kom van Sibdon Carwood: "William Corfield, van Uffington en Anne [Langford] van Sipton Carwood, is per lisensie van die kanselier getroud ". Anne was waarskynlik die dogter van Charles en Frances Langford van Sibdon Carwood.
William was in 1679 'n kerkwag by Eaton.
William en Anne het die volgende kinders gehad:
*1. Ralph, gebore in ongeveer 1680 van Eaton getroud met Joyce Frances 9 Julie 1698 in Easthope.
2. John, gebore omstreeks 1676 van Eaton oorlede 14 Julie 1741.
3. Sarah, gebore in ongeveer 1682 van Eaton.
BRONNE: Gemeente Eaton, Easthope, gemeente register, www.findmypast.co.uk The Corfields - 'n Geskiedenis van die Corfields van 1180 tot vandag deur Justin J. Corfield Die Corfield -stamboom, www.corfield.port5.com Stapleton -kerkregister, onttrek op www.melocki.org ..
Ralph Corfield is gebore in ongeveer 1600 in Eaton, die seun van Ralph Corbet en Joan Palmer. Hy trou op 24 Januarie 1630 met Joan Dune in Wroxeter, Shropshire. 'N Nota oor die Corfield stamboom verklaar: "Die boedel van Ralph Corfield van Ticklerton het by sy afstammelinge gebly tot 1812. Sy boedel was gewaardeer op £ 102."
Ralph en Joan het die volgende kinders gehad:
1. Sarah, gedoop 26 Januarie 1634 in Easthope.
*2. William, gebore omstreeks 1635 van Eaton getroud met Elizabeth Cock 3 Julie 1658 in Rushbury, Shropshire getroud met Anne Langford 5 Maart 1663 in Stapleton.
3. George, "George Corfield het in 1672 2 sjielings belasting betaal vir 'n haard." (Corfield Family Tree)
5. Elizabeth, gedoop 14 Augustus 1653 in Easthope.
BRONNE: Wroxton kerkregister Eaton kerkregister Easthope gemeente register, www.findmypast.co.uk The Corfields - 'n Geskiedenis van die Corfields van 1180 tot vandag deur Justin J. Corfield Die Corfield -stamboom, www.corfield.port5.com.
Dooprekord vir Ralph Corfield in Rushbury:
"Ralfe die seun van Ralfe Corfield is dieselfde dag gedoop"
*1. Ralph, gebore in ongeveer 1600 van Eaton getroud met Joan Dune 24 Januarie 1630 in Wroxeter oorlede in 1683.
2. George, begrawe op 30 Desember 1674 in Hopesay, Shropshire "George Corfield verhuis na Clunbury." (Corfield Family Tree)
BRONNE: Rushbury gemeente register Wroxton gemeente register Eaton gemeente register Easthope gemeente register, www.findmypast.co.uk The Corfields - 'n Geskiedenis van die Corfields van 1180 tot vandag deur Justin J. Corfield Die Corfield -stamboom, www.corfield.port5.com Britse geskiedenis aanlyn - Eaton onder Heywood.
Van die inleiding tot The Registers of Eaton-under-Heywood: "Van die Lyteltons het Ralph Corfield 600 hektaar in Longville gekoop en in 1573 gesterf as gevolg van 'n boodskap, ens. In Longville, in besit van die kroon in hoofstad, nadat hy hierdie lande op sy seun en erfgenaam William gevestig het wat toe 8 jaar oud was. Bewys van ouderdom is in 1586 gemaak. "
Ralph het 'n testament op 25 Augustus 1573 in die Prerogative Court van Canterbury gelaat:
Testament van Ralph Corfield van Longfield in die gemeente Eaton, 1573, PCC
Testament van Ralph Corfield van Eaton, 25 Aug 1573, PCC
Ralph en Alice het die volgende kinders gehad:
1. William, gebore in 1565.
4. Franses (dogter)
*6. Ralph, gedoop op 3 Mei 1573 in Rushbury, Shropshire, trou met Joan Palmer.
BRONNE: Rushbury gemeente register Thy Corfields - 'n Geskiedenis van die Corfields van 1180 tot vandag deur Justin J. Corfield The Corfield Family Tree, www.corfield.port5.com The Registers of Eaton-under-Heywood, op www.melocki.org.uk Transaksies van die Shropshire Archaeological and Natural History Society.
John Corfield is gebore in ongeveer 1520, die seun van Richard Corfield en Ann Acton. Hy trou met Johanna Warter, die dogter van John Warter van Cardington.
"John Corfield van Chatwall en Longville - 'n Kommissie is in 1590 in Hughley gehou om te besluit of Preen aan die Wenlock Abbey behoort. Beide John en Johanna het getuienis gelewer. As gevolg hiervan het Sir John Castle, wyle Prior van Preen, 'n huurkontrak van 80 jaar aan die Manor of Preen gegee. So kon John sy grond in Chatwall en Longville aan sy oudste seun Thomas verhuur toe hy sterf." (Corfield Family Tree)
John is oorlede op 9 Maart 1593 en is begrawe op 16 Maart 1593 in die kerk van Cardington: "Begrawe in die familiekluis onder die kansel van die Cardington Church." (Corfield Family Tree)
Johanna is in subsidierolle genoem: "Johanna is opgeteken in die subsidierolle van 1597 en 1610 en in 'n akte van 1 Januarie 1610 met betrekking tot die gronde in Longville, waarna twee van haar seuns, Richard van Oxenbold, en William getuig." (Corfield stamboom)
John en Johanna het die volgende kinders gehad:
1. Thomas, begrawe 22 Februarie 1598 in Cardington.
*2. Ralph, gebore omstreeks 1540 getroud met Alice Adddams oorlede op 2 Julie 1573.
BRONNE: Thy Corfields - 'n Geskiedenis van die Corfields van 1180 tot vandag deur Justin J. Corfield Die Corfield -stamboom, www.corfield.port5.com.
Richard Corfield is gebore in ongeveer 1500, die seun van John Corfield en Johanna Langford. Hy trou met Ann Acton. Ann was die oudste dogter van Richard Acton en Cicely Mytton.
"Heer van die herehuis van Longville en ook van Chatwall Hall, Cardington, Shropshire (beide plekke is naby Corfield). Richard Corfield word genoem in 'n testament van 1572 toe hy belasting betaal op grond in Cardington, en op 7 April 1582 koop hy grond van Sir John Smith in Stoke St. Milborough." (Corfield Family Tree)
Richard en Ann het die volgende kinders gehad:
1. William, gebore 1512 het 'n testament van 23 November 1599 nagelaat.
*2. John, gebore omstreeks 1520 getroud met Johanna Warter oorlede 9 Maart 1593 begrawe 16 Maart 1593 in Cardington, Shropshire.
John Corfield is in ongeveer 1480 gebore as die seun van Richard Corfied en Abigail de Lutwyche. Hy trou met Johanna Langford, die dogter van James Langford.
"John Corfield van Chatwall Hall verkoop die dorpie Corfield in ongeveer 1530 nadat die ou vakwerkhuis daar afgebrand het. John Corfield het ook grond in Longville en Chatwall besit. In 1505 verkry hy 'n huurkontrak van 81 jaar op grond in Church Preen van die laaste Prior of Church Preen. Hy het ook die gesinskluis onder die kansel in die St. James Church, Cardington, gebou." (Corfield Family Tree)
John sterf in 1561 en word begrawe in Cardington.
*1. Richard, gebore omstreeks 1500 getroud met Ann Acton
2. Ralph, oorlede 2 Julie 1573.
3. Thomas, begrawe op 3 September 1600.
4. William, begrawe op 31 Mei 1579.
Richard Corfield van Corfield, Longville en Chatwall, Shropshire, is gebore in ongeveer 1455, die seun van Richard Corfield en Margaret Chirchman. Hy trou met Abigail de Lutwyche., Die dogter van John de Lutwyche van Lutwyche Hall.
Richard en Abigail het die volgende kinders gehad:
*1. John, gebore omstreeks 1480 getroud met Johanna Langford oorlede 1561.
Richard Corfield is in ongeveer 1430 gebore as die seun van Richard Corfield en Margaret de Bittersley. Hy trou met Margaret Chirchman, die dogter van John Chirchman.
"Richard Corfield van Stanton Long woon in 1461 in Great Wenlock." (Corfield stamboom)
Richard en Margaret het die volgende kinders gehad:
*1. Richard, gebore in ongeveer 1455 getroud met Abigail de Lutwyche.
3. John, is in 1482 oorlede.
Richard Corfield is gebore in ongeveer 1400, die seun van Richard Corfield en Margaret Corbett. Hy trou met Margaret de Bittersley, die dogter van Roger de Bittersley van Longville.
Richard en Margaret het die volgende kinders gehad.
*1. Richard, gebore in ongeveer 1450 getroud met Abigail Chirchman.
3. John, (John de Corve) sterf 1437 "John de Corve het die Winchester College bygewoon in 1398. Die skool is in 1394 deur William de Wykeham gestig, en John was een van die eerste leerlinge daar. In 1399 het hy New College Oxford bygewoon en 'n genoot daar geword in 1410. Hy het van 1416-1420 aan University College Oxford gewoon en was rektor van Saham Toney, Norfolk van 1415 tot met sy dood in 1437." (Corfield stamboom)
4. William (William de Corve), oorlede 1417 "Sir William Corve was 'n priester in die Hereford Bisdom, wat die eerste keer in 1400 aangeteken is toe hy 'n skool gehuur het by Exeter College, Oxford. Die volgende jaar was hy 'n genoot aan die Oriel College, Oxford. Op 12 Februarie 1405 word William opgeneem as rektor van Stretton-in-the-Dale, Herefordshire en word hy op 28 Desember 1413 'n portier van Cold Hall, Pontesbury, Salop. Teen 1409 het William 'n meestersgraad in kunste en doktorsgraad in teologie gehad. In Maart 1415 word hy aangestel as Provost in Oriel en op 6 Junie 1416 word hy as Rektor van Hanbury Staffordshire voorgestel. William sterf in 1417 in Contance en word daar begrawe in die St Stephen's Church met 'n begrafnisrede deur biskop Richard Flemyng van Lincoln. Hy het 'n testament nagelaat, gedateer 12 November 1414, wat op 13 September 1417 te Canterbury bewys is. Daarin het hy 10 pond en 5 sjielings gelos vir die bou van die kaptein van Stretton Church, en noem 'sy boeke St Gregory & St. Crisostom wat sy moeder Margareta Bittersley gehad het.' 'Liber omeliarum beati Gegorii et sancti Johannis Cristostomi' word inderdaad by Oriel College gehou, net soos 'n ander manuskripboek wat aan William behoort het." (Corfield stamboom)
Richard Corfield is gebore in ongeveer 1375, die seun van Richard de Corve en Cicely Strelley. Hy trou met Margaret Corbett, die dogter van Roger Corbett van Moreton Corbett.
*1. Richard, gebore in ongeveer 1400 getroud met Margaret de Bittersley.
2. John, sterf ongeveer 1414 "Die kleinsessies noem John Corhull van Bradley wat 'n koei in 1414 gesteel het en sy broer William Corhull in Weston naby Monkhopton wat 8 koeie en 2 bulle gesteel het waarvoor hy John £ 4 betaal het." (Corbett -stamboom)
Richard de Corve is gebore in ongeveer 1340, die seun van Richard de Corhull en Alice. Hy trou met Cicely Strelley, die dogter van sir Nicholas Strelley.
Richard is op 11 September 1364 oorlede en is begrawe in Cardington, Shropshire. Cicely sterf 18 Junie 1390 en word begrawe in Cardington.
"Richard de Corve is vermoor deur Robert Fitz-Robert van Kilmasock. 'N Inskripsie op 'n graf in Cardington wat in 1765 aangeteken is, wat nie oorleef het nie.
Hier jok julle liggame van
Rych Corfelde, Arm en Dame Cicely, sy vrou,
dogter van Syr Nicholas Strelley, Kynight.
11 dae van September, in die dae van ons Here God
Sy het 18 dae lank gekleur aan Iune MCCCLXXXX
Op wie se siele God genadig is
Richard en Cicely was die eerste Corfields wat met die gemeente Cardington verbind is." (Corfield stamboom)
Richard en Cicely het die volgende kinders gehad:
*1. Richard, gebore in ongeveer 1360 getroud met Margaret Corbett.
Richard de Corhull is in die vroeë 1300's gebore, die seun van Roger de Corfhull. Hy is getroud met Alice.
"Die 1327 Lay Subsidy Roll rekord Ric'o de Corfhull betaal 18d belasting. Heer van Corfhull 1328-1338. Regter in Brockton in Januarie 1320." (Corfield stamboom)
Richard en Alice word genoem in 'n Feet of Fines -dokument 13 Oktober 1328:
Feet of Fines vir Richard en Alice de Corve, 1328
Richard en Alice het die volgende kinders gehad:
*1. Richard, gebore omstreeks 1340 getroud met Cicely Strelley, oorlede op 11 September 1354.
2. John, "John de Corve word opgemerk in 'n 'prokureursbrief' van November 1367 toe hy Engelardesland in Muckley, Acton Round, in besit geneem het." (Corbett -stamboom)
3. Roger, "Roger de Corfhull was 'n priester in Easthope, waar hy op 10 September 1349 deur Richard, graaf van Arundel, aangebied is. " (Corbett -stamboom)
Roger de Corfhull is in die laat 1200's gebore, die seun van Roger de Corfhull. "Roger de Corfhull was getuie van twee dade. Die een tussen Roger de Seleyer en sir Robert de Larendone op 14 Oktober 1345 en die ander oor Thongelonde. Hy was 'n jurielid in Brockton in Januarie 1320". (Corfield stamboom)
Roger en sy vrou het die volgende kinders gehad:
*1. Richard, getroud met Alice.
2. William, "Op die 1327 Lay Subsidy Roll word aangeteken dat Will'o de Corfhull 12d belasting betaal." (Corfield stamboom)
Roger de Corfhull is in die middel van die 1200's gebore, die seun van Roger Fitzwilliam de Corvehill. "Roger de Corfhull was getuie van 'n akte van sir Walter de Beysine in 1274 en was in Mei 1295 'n regter by 'n geregtelike doodsondersoek." (Corfield stamboom)
Roger Fitzwilliam de Corvehill is in die vroeë 1200's gebore, die seun van William de Corfhull. "Tussen 1251 en 1262 verkoop Roger Fitzwilliam de Corvehill grond in Old Corfhull aan sy broer Richard. Roger gee ook 'n pakkie van sy grond in Corfhull, 'n half akker tussen die River Corve en die Ou Park, voorheen Robert de Girros, oor en gee alle regte binne die omhulsel van die genoemde Park af. Die Prior [van Wenlock] verleen aan Roger gratis weiding, behalwe varke en bokke, in die braakland in Oxenbold wat buite sy parke, bosse en weide gelê het, sodat daar geen reg op gemeenskaplike weiding binne die heinings van die Prior's New Park in Oxenbold." (Corfield stamboom)
William de Corfhull is in die vroeë 1200's gebore, die seun van Philip de Corve en Julianna de Stanton. "William de Corfhull was die heer van Stanton en Corfhull. Hy verskyn saam met die dorp in die rekords van die rondgaande hof in 1256. "William van Corvedale, 'n klerk, het William van Ierland in Westbury vermoor en onmiddellik gevlug en het 'n slegte reputasie. Laat hom dus geëis en verbied word. Die eerste vinder kom en het nie 'n slegte reputasie nie. Marche en Wigmore het nie agtervolg nie en is in genade." (Corfield -familiegeskiedenis)
William en sy vrou het die volgende kinders gehad:
2. Richard, "In 1250 word daar melding gemaak van 'n toekenning van twee hektaar velde in Corfhull wat op die lande genaamd Medowcross, Capegreve, Old Corfhull en Luttlemorl, wat deur Richard vir 11 sjielings gekoop is, in besit geneem is. Daar word ook melding gemaak van Richard in 'n handves van 1260." (Corfield stamboom)
Philip de Corve is in die laat 1100's gebore, die seun van Thomas de Corve. Hy trou met Julianna de Stanton, die dogter en mede-erfgenaam van die Lord of Stanton Long.
"Philip de Corve of Corfe het in 1230 'n grondakte getuig waarin hy 'n hektaar bos in Calverly verkry het van Stephen, Lord of Patinton, van die akte wat John de Corve, Warin de Bradeley, sien. Godwin de Esthop en Reg'o de Wostun." (Corfield stamboom)
Philip en Julianna het die volgende kinders gehad:
Thomas de Corve is in die middel van die 1100's gebore. "'N Geskil tussen Thomas en Walter de Corve en William van Brockton oor die eienaarskap van die dorpie Corfield het die 1203 Shropshire -beslissings bereik. Thomas en Walter het een van die getuies van hul pa se aankoop van Corfield, 'n Warin de Burwaridesleia, opgespoor en hul saak gewen. "Hugh de Wodenorton, Mankolun de Arlega, Philip de Stapleton, Hamon Morescot, 4 ridders wat ontbied is om 12 te kies om erkenning te gee tussen William, seun van Robert, en Walter de Corve en Thomas de Corve wat aan twee karkusse grond raak, met die afstammelinge in Corve, waarvan dieselfde Walter en Thomas, wat huurders is, hulself op die eer van die Here die Koning gestel het en gevra het dat hulle erkenning moet gee of hulle 'n groter reg het in die voormelde grond, of die voorgenoemde William, kom en kies dit: William de Middlehope, Hugh de Lega, Roger de Begesoure, Hugh de Sudbury, William Boterel, Warner de Wililega, William de Hopton, William de Suresis, Martin de Castello, Hugh de Upton, Henry Christian, Warin de Burwaridesleia, William Burnel , Elias de Say, William seun van Walter, Robert de Gatacre. Wie gesweer het, sê dat Walter en Thomas 'n groter reg in daardie land het as die voormelde William. En laat dus die voormelde Walter en Thomas die ir land in vrede vir ewig ophou van die genoemde William en van sy erfgename. En William is in genade. En weet dit dat Ralph de Wellesford en die ander ridders na die siek Thomas gestuur het, sodat hulle kon hoor wie hy daarin wou aantrek, sê dat hy Walte de Corve in die plek gesit het om te wen." (Corfield stamboom)
Thomas en sy vrou het die volgende kinders gehad:
*1. Philip, getroud met Julianna de Stanton.
Ralph de Corve is in die vroeë 1100's gebore, die seun van Edward de Corve. "Ralph de Corve het die dorp Corfield in besit geneem van Robert seun van Nicholas Brockton in 1180. Die grondakte is die eerste vermelding van Corfield by die naam, wat Ralph se afstammelinge as hul van aangeneem het. 'Laat dit nou en in die toekoms bekend word dat ek, Robert, seun van Nicholas, Corve, die bos, die velde, die weide en die water, sowel as alles wat aan my behoort het, aan Ralph gee , seun van Edward, en sy erfgename, vir ewig in [feodale] erfenis, namens my en my erfgename, gratis en vrygestel van alle diens soos benodig vir die som van 15 sjielings en in ruil vir hulde wat hy my moet gee, en twee silwerstukke wat hy gegee het, en waarop my vrou bevestig." (Corfield stamboom)
Ralph en sy vrou het die volgende kinders gehad:
Edward de Corve is in die vroeë 1100's gebore. "Edward is die vroegste bekende Corfield wat ongeveer 1150 in Corve gewoon het en in die 1170's gesterf het. Die verwysing na Edward is in die Landakte waar sy seun Ralph Corfield -dorp van Robert Brockton koop." (Corfield stamboom)
30 jaar later is die magiese realisme van 'Northern Exposure' 'n sagte balsem vir ons kajuitkoors
Deur Ashlie D. Stevens
Gepubliseer 10 September 2020 17:00 (EDT)
Rob Morrow speel Dr. Joel Fleischman in "Northern Exposure" (CBS)
"Haai, kom ons kyk na ons sosiale kalender. Niks, totaal leeg." Hierdie reël lees soos 'n buierige tweet wat enigeen van ons gisteraand kon gestuur het. Of die vorige aand - of eerlik gesê, enige tyd sedert 'n wêreldwye pandemie vroeg in Maart verklaar is. Maar dit is eintlik die eerste reël van 'n 1994-episode van die CBS-komediedrama "Northern Exposure", wat die skyfjoggie Chris Stevens (John Corbett) aan die inwoners van die fiktiewe stad Cicely, Alaska, gelewer het.
Die stad is nie te midde van 'n virale uitbraak nie, maar hulle beleef hul jaarlikse 'sonde droogte', die twee maande van die jaar, wanneer daar slegs gemiddeld uur en 'n half sonlig per dag is. Die vries temperature is wreed en die duisternis isoleer.
'Dit is tyd vir mense in die kajuitkoors, daardie tyd van die jaar wanneer vier mure voel dat hulle hier binnekom en die gees uit u kan verstik,' sê Chris. "Tyd om die vuurwapens af te sluit en vas te hou. Geen manier om daardeur te kom nie, behalwe om dit te doen."
Die eerste keer dat ek die reeks 'n paar jaar terug kyk, het hierdie reëls nie 'n groot afdruk gelaat nie. My kêrel het metodes seisoene van die program gekoop, aangesien die DVD's op eBay en Amazon beskikbaar was (die reeks kan tans ongelukkig nêrens uitgesaai word nie), en ons het dit rustig gekyk, verskeie episodes op 'n slag, gedurende die Kersvakansie, maar die bietjie dialoog tref beslis anders na maande se kwarantyn.
So ook die hele vertoning. Dertig jaar na sy première is dit 'n balsem vir sosiale isolasie, met sy sagte ondervraging van die maniere waarop mite, folklore en fantasie ons interne lewens inlig - en wat gebeur as ons uiteindelik die dele van onsself weer in die openbaar bring.
Die reeks begin as 'n tipiese "vis uit die water" verhaal. Dr Joel Fleischman (Rob Morrow) is 'n neurotiese dokter in New York wat aansoek gedoen het vir 'n staatsbeursprogram wat sy klasgeld sou betaal as hy sou ingestem het om na die gradeplegtigheid in Alaska gestasioneer te word. Aanvanklik moet hy in Anchorage bly, maar beland hy in Cicely, 'n baie afgeleë vissersdorpie net aan die rand van die wildernis.
Die kultuurskok -vertelling help die eerste seisoen van die program - die man wil net weet waar om 'n goeie bagel te kry! - en lei Joel se interaksie met die stadslede, wat almal in hul eksentrisiteit verskil. In die daaglikse rotasie is daar die voormalige ruimtevaarder en miljoenêr Maurice J. Minnifield (Barry Corbin), die bosvlieënier Maggie O'Connell (Janine Turner), wat 'n rits voormalige kêrels het wat gesterf het in 'n skouspelagtige wenner, Shelly Tambo (Cynthia Geary) ) en haar baie ouer-met 44 jaar-kêrel Holling Vincoeur (John Cullum), 'n jagter en kroegeienaar wat gebore is in die Yukon Ed Chigliak (Darren E. Burrows), 'n jong inheemse Amerikaanse man wat soet is, maar 'n bietjie ongelukkig en droom daarvan om 'n dokumentêre filmmaker te word en Chris Stevens, die plaaslike DJ, konseptuele beeldhouer en de facto stadsfilosoof.
Soos in baie shows oor afgeleë klein dorpies - van "Green Acres" tot "Schitt's Creek" - blyk dit dat Cicely bestaan ​​in 'n heel eie heelal, gebou op unieke tradisies en rondom die eienaardige persoonlikhede van die inwoners. Hierdie gevoel van eienaardigheid het gedien as 'n ideale basis vir sommige van die meer surrealistiese wendings van die program.
Joshua Brand, mede-skepper van "Northern Exposure", het een keer gesê: "Ons het Alaska meer gebruik vir wat dit verteenwoordig as wat dit is. Dit is fisies en geestelik losgemaak van die onderste 48, en dit het 'n aantreklike raaisel. " Feit en fiksie kombineer as sodanig 'Northern Exposure' en Joel se aanvanklike kultuurskok, wat die vertoning aangedryf het, en word gou 'n soort dromerige diskoers oor die onderwerpe persoonlike en gemeenskaplike ontdekking.
Dit is nie 'n skok dat David Chase, wat as 'n showrunner gedien het in die laaste twee seisoene van die reeks, uiteindelik 'The Sopranos' geskryf en vervaardig het nie, wat soortgelyke insinkings in surrealisme en drome gebruik het om 'n opvallende effek te toon in episodes soos 'Join the Club' "of" Die toetsdroom. " Daar is ook duidelike parallelle met die magiese realisme in 'Twin Peaks', wat dieselfde jaar as 'Northern Exposure' debuteer, hoewel dit beslis donkerder is. (Prettige feit: die vyfde episode van "Northern Exposure" bring hulde aan "Twin Peaks" in 'n droomvolgorde.)
Op 'Northern Exposure' is daar hele episodes waarin die aksie wat plaasvind, heeltemal in Joel se gedagtes voorkom, soos wanneer hy 'n inheemse Amerikaanse kruiemiddel inneem en geestelik na 'n ander New York vervoer word, gevul met baie verskillende weergawes van die dorpslede. Daar is ook episodes waar die onderskeid tussen fantasie en werklikheid vervaag, soos wanneer Joel in 'n vroeë episode sy kop stamp en fantasieë het oor 'Jules', sy goed-vir-niks-tweeling wat skielik in Cicely opdaag. Is Jules werklik? Waarskynlik nie letterlik nie, maar hy is beslis deel van Joel (iets waaroor ek dink dat Freud, wat in hierdie episode in 'n tronksel verskyn, sou dink).
Daar is karakters wat beslis meer doelbewuste geestelike reise onderneem. Ed, wat deur sy ma in die steek gelaat is toe hy 'n pasgebore kind was en deur die Tlingit -stam grootgemaak is, weet dat daar 'n wêreld buite Cicely is - dit word onthul dat hy blykbaar penvriende is met Woody Allen, Steven Spielberg en Martin Scorsese - maar nie weet nie mooi hoe ek dit moet bereik nie. Hy soek hulp by sy geestesgids, by One Who Waits (gespeel deur Floyd Red Crow Westerman, en wat vir byna almal behalwe Ed onsigbaar is) en begin uiteindelik leer om 'n sjamaan te word.
Intussen evalueer Chris, wat soggens op die lug poesies was oor onderwerpe wat wissel van Carl Jung tot motorfietsreparasie, voortdurend sy eie metafisiese verband. Een van my gunsteling voorbeelde hiervan uit die reeks word laat in die vierde seisoen gevind, bloot met die titel "Openbarings."
'Haai mense, ek is pas terug van 'n kort vaart op die rivier van geestelike vernuwing,' sê hy op die radio. "U wonder miskien of my doelwitte bereik is? Het ek die transendente oomblik gehad, die openbaring?
In die loop van die episode kyk ons ​​hoe Chris probeer om sy 'binneste geheime sentrum' te vind terwyl hy tyd by 'n klooster deurbring. Terwyl hy daar is, geniet hy sy yl omgewing - totdat hy oorweldig word deur wellus vir een van die inwonende monnike. Intussen raak Joel rusteloos nadat hy twee weke sonder 'n pasiënt was, hy weet nie hoe om stil te sit nie, en die inwoners probeer hom leer. Die kontras tussen die twee mans is opvallend en eindeloos verbandhoudend, toe en nou.
Dit is wat 'Northern Exposure' so blywend treffend maak.
In die stad Cicely is daar baie min mense wat as 'n reguit slegte persoon beskryf word. Egoïsties of kwaad? Sekerlik, maar in die sentrum van hierdie vertoning is die besef dat ons almal net mense is en as sodanig net probeer klaarkom. Ons doen dit op verskillende maniere - herinner ons aan ons dae in die ruimte, verdiep ons in die werke van die literêre grotes, droom oor die dae dat ons weer iets kan hê wat ons eens gedink het 'n geskenk was, soos 'n goeie bagel.
'Die' non -judgemental universe '[van' Northern Exposure '] gaan nie net oor aanvaarding nie,' het kritikus Brian Doan geskryf ter herinnering aan die program op sy 25ste bestaansjaar. 'Maar 'n openheid wat mense in staat stel om die ruimte te maak, selfsugtig en irriterend en paradoksaal te wees.'
En as ons van mekaar afgesonder is, hetsy deur sonde droogte of wêreldwye pandemie, is dit maklik om rusteloos te word, net soos Joel telkens gedoen het toe hy van die groot stad na Cicely oorgegaan het. Maar natuurlik het Chris iets daaroor te sê gehad. In die derde episode van die eerste seisoen sê hy vir Joel dat dit goed is om homself in die hede te bekamp, ​​sonder om te dink oor wat vroeër was of wat op die horison is.
'Soos ek dit sien, as u nog vier jaar of nog vier weke hier is, is u nou hier,' het hy gesê. "Jy weet, en ek dink as jy êrens is, behoort jy daar te wees, en omdat dit nie gaan oor hoe lank jy op 'n plek bly nie. Dit gaan oor wat jy doen terwyl jy daar is. En as jy gaan, is daardie plek Is dit beter dat jy daar was? "
9 Mei: Die eerste uitslae van die verhoor verskyn
In Atlanta het 'n ander probleem opgeduik. 'N Koerierdiens het probeer om entstowwe vir die Emory -deel van die verhoor uit 'n bewaarplek by Fisher BioServices in Germantown, Maryland, te lewer. Vlugte uit die hoofstad van die land en rsquos word egter steeds gekanselleer, aangesien die land uiteindelik stilstaan. Dit was 'n probleem, want die entstofoplossing sou afbreek as dit nie yskoud gehou word nie.
Na twee dae se vertragings op die Reagan National Airport naby Washington, DC, het 'n koerierdiens wat spesialiseer in die versending van mediese produkte, opgehou met vlugte en gebruik sy eie afleweringsvoertuie om eerder na Atlanta te ry. Dit het die entstofhouers in droë ys gepak en laat die aand van 26 Maart afgelaai.
Die eerste skoot is die volgende oggend gegee en amper twee weke nadat Haller die fase 1 -verhoor afgeskop het.
Anderson het van vroegoggend tot laataand gewerk om die verhoor te bestuur. 'N Belangrike deel van die ontleding, wat grotendeels aan die Vanderbilt -universiteit gedoen is, was om die proefpersone en bloedmonsters te toets op teenliggaampies wat die virus kan blokkeer. Daardie gegewens is bespreek in gereelde telefoniese oproepe met Graham en die span by NIH, saam met ander wat betrokke was by die ontleding van die data.
Rekeninge wissel presies wanneer die navorsers geweet het dat die proef 'n sukses was. Anderson onthou dat hy die data op sy rekenaar gesien het. Jackson onthou dat hy dit tydens 'n telefoniese oproep gehoor het.
Graham bevestig dit op 'n e -pos van navorsers by Vanderbilt op 9 Mei. Hulle het die resultate van teenliggaampies laat ondersoek by die eerste agt vrywilligers, waaronder Haller. Die lang S -kurwes op die grafiek het die storie vertel en hoe hoër die bokant van die S, hoe beter. Toe Vanderbilt -navorsers teenliggaampies van die vrywillige bloed neem en dit op besmette selle in die laboratorium toets, het die virus opgehou herhaal.
Graham het verwag dat die entstof neutraliserende teenliggaampies sou produseer, maar nie so sterk nie. Die hoogste dosis wat getoets is, is verlaag omdat dit die meeste newe -effekte gehad het, insluitend koors, maar andersins was daar geen groot veiligheidsprobleme nie.
In 'n telefoniese oproep met al die sleutelspelers het die span mekaar mondeling high fives gegee & ndash & ldquoWow! & Rdquo en & ldquo Dankie! & Rdquo & ndash vir 'n goeie werk.
Op 18 Mei het Moderna die ongewone besluit geneem om die vroeë bevindings in 'n persverklaring bekend te maak. Die maatskappy se voorraad het die dag die hoogte ingeskiet, met 250% sedert Desember. Haller het agtergekom dat sy waarskynlik een van die agt vrywilligers was wat bestudeer het en was bly dat die entstof blykbaar werk.
Binne enkele dae het Moderna planne aangekondig vir 'n fase 2-proef van 600 vrywilligers om 'n dosis vas te stel. Die proef was skaars aan die gang toe die onderneming begin met die opstel van die fase 3 -studie, wat 30 000 deelnemers sou oplewer, met die mees belowende dosis uit fase 1. Tyd was van kardinale belang.
Hulle het geglo die entstof is veilig, nou moet hulle kyk of dit werk.
In die sewentigerjare het 'n Cheyenne -Indiër met die naam Richard Tall Bull begin strewe na 'n plek waar die inheemse Amerikaanse gemeenskap van Denver bymekaar kon kom vir seremonies en vieringe. Hy het 'n terrein van 70 hektaar aan die noordelike rand van Daniels Park gekies, en in 1977 stem Denver in om die grond-die Tall Bull Memorial Grounds-eksklusief te gebruik, aan 'n konsortium van plaaslike Indiese groepe wat later bekend staan ​​as die Tall Bull Memorial Council. . In 1997 burgemeester Wellington Webb het die ooreenkoms vir nog vyf-en-twintig jaar verleng. Die grootste deel van die jaar is die Tall Bull Memorial Grounds slegs oop vir inheemse Amerikaners, maar op Labor Day Weekend bied die Tall Bull Memorial Council 'n powwow aan wat oop is vir die publiek.
Daniels Park was eens in die middel van oop vlaktes, kolwe en klowe, maar sedert die 1980's is dit in die ooste aangelê deur ontwikkeling in die nabygeleë Castle Pines. Die uitsig van die park wes na die berge bly egter onbelemmerd. In 1995 is die park op die National Register of Historic Places gelys. Vandag vorm dit deel van 'n oop ruimte van 12 000 hektaar wat begrens word deur Castle Pines in die ooste, Highlands Ranch in die noorde en US 85 in die weste en suide. Benewens Daniels Park, bevat die oop ruimte ook Highlands Ranch Backcountry Wilderness en Cherokee Ranch.
Teen die einde van die negentigerjare, aangesien die nabygeleë ontwikkeling gelei het tot meer verkeer in en om Daniels Park, het Denver (wat die park besit) en Douglas County (wat Daniels Parkweg onderhou) begin saamwerk om 'n verskeidenheid park- en padverbeterings te implementeer. In 2006 ontvang Daniels Park 'n Staatshistoriese fonds meer as $ 80,000 toegeken om die buitekant van die historiese Martin Ranch -skuur te herstel. In 2007 is 'n meesterplan vir die park voltooi, en in 2008–9 het Douglas County die eerste fase van verbeterings aan Daniels Parkweg uitgevoer. 'N Nuwe roete en roete word in 2014 geopen, en die bou van meer roetes, parkeerterreine en buffelkykgebiede is in 2015 voortgesit. die pad parallel met die pad - word beplan om in 2017-18 te voltooi.
Kyk die video: Cicely Tyson Last Moments Before Her Death Will Make You Cry!! (November 2021).
Walking the Waves: Hemelse woordspelings los die teenstrydige rekeninge van Jesus se seewandel-wonderwerk op