Die ware werklikheid van Suid-Afrika – Geen boer – geen voedsel! | SAUK.co.za - Nuus.info
Die gevolge van aanvalle en plaasmoorde op boere, asook die skending van menseregte en onteienings, beteken 'n ding – hongersnood. Met geen boer in sig is daar geen kos op die rakke en winkels nie.
Daar is vir jare weggedoen met boere uit Zimbabwe uit en waarskuwings het oral gevolg, maar leiers weet beter. Daar was duisende boere wat uit Zimbabwe moes vlug vir hul lewens. Ten minste kon hulle na Suid-Afrika vlug.
Minerale is deel van die eetpatroon en sal sorg vir kos op die rakke. Minerale is sag op die tande. Hierdie aanmerkings en stellings is gemaak deur die politici van Zimbabwe. Ongelukkig het dit toe nou nie so mooi uitgedraai vir hierdie eens florerende land nie. Geen boer GEEN kos!
Nou ewe skielik soek die regering die einste verjaagde boer terug. Winkels en supermarkte is dolleeg. Mense en landsburgers krepeer van die honger. Net om die harde werklikheid te besef dat hierdie verjaagde boere nie juis wil terugkeer na Zimbabwe toe nie.
Watter regdenkende persoon wil blootgestel word aan die onstabiele politieke toestand van 'n land waar die blanke boere geteiken word, geen individue wat iets tussen sy ore het, sal sy sy gesin se veiligheid op die proef stel te midde van 'n oorlogsone waar hulle aangeval kan word en hul menseregte geskend kan word nie. Vir honderde boere is dit net nie 'n opsie om terug te keer na 'n land waar chaos heers nie.
Dieselfde tendens is besig om sy kop uit te steek in Suid-Afrika. Daagliks word boere sinneloos aangeval en doodgemaak. Suid-Afrika is besig om dieselfde paadjie as Zimbabwe te loop. Geen boere en geen kos.
Onteiening kan voedselsekerheid knou
Onteiening sonder vergoeding kan Suid-Afrika 'n netto invoerder van voedsel maak, wat kospryse aan invoerpariteit sal koppel, waarsku dr. John Purchase, uitvoerende hoof van die landbousakekamer Agbiz.
Dit volg ná die Nasionale Vergadering se aanvaarding van 'n gewysigde mosie van die EFF oor onteiening sonder vergoeding op Dinsdag 27 Februarie. Die mosie baan die weg vir die Parlement se grondwetlike hersieningskomitee om artikel 25 van die Grondwet te hersien sodat dit moontlik sal wees om grond sonder vergoeding in openbare belang te onteien.
Purchase sê die oop en mededingende voedselverwerkingstelsel in Suid-Afrika, en by implikasie die uitstekende nasionale voedselsekerheid wat die land ervaar, is fundamenteel gegrond op versekerde eiendomsreg. Eiendomsreg word gebruik om finansiering vir belegging en produksie te bekom. Die uitwissing van hierdie reg skep onsekerheid, wat beleggers kan wegstoot van die voedselverwerkingsektor én die land as geheel.
"Kospryse sal beduidend toeneem en die bekostigbaarheid van kos, 'n sleutelkomponent van voedselsekerheid, sal in gedrang kom."
Plaasmoorde is 'n realiteit wat derduisende mense se lewe raak.
Die skokkende waarheid oor plaasmoorde is dat dit nie net boere, hul families en plaaswerkers raak nie, maar op die ou einde ook 'n negatiewe impak op die ekonomie en voedselsekerheid het.
Daar is mense wat glad nie besef wat se impak plaasmoorde op elke Suid-Afrikaner het nie.
Mense is so geneig om te dink ons kos kom uit die supermarkte of word in fabrieke gemaak. Hulle verstaan nie wanneer 'n boer vermoor word is daar 'n groot kans dat sy plaas tot stilstand kom nie.
Kenners meen dat verbruikers binnekort hard getref gaan word weens die talle produktiewe boere wat sterf. Suid-Afrikaners is besig om in 'n era in te beweeg waar mense vir kos gaan baklei.
Is plaasmoorde soos enige ander moord – soos die minister sê?
Dit is amper drie keer gevaarliker om te boer as om 'n polisielid te wees.
Prof. Rudolph Zinn, van die departement polisiepraktyk by Unisa, het bevind dat die gemiddelde getal aanvallers in plaasaanvalle agt is teenoor vier in huisroof in dorpe en stede. As ons na die wreedheid en marteling in plaasmoorde kyk, is dit duidelik dat dit nie net gewone misdaad is nie.
Dit kan nie gewone misdaad wees as mense gemartel word totdat hulle sterf nie, waar 'n vrou ure aaneen verkrag word terwyl haar man gedwing word om dit te aanskou, waar mense se koppe vergruis word en hulle aan die brand gesteek word, kookwater in die slagoffer se keel afgegooi word, met warm strykysters gebrand word of waar 'n elektriese boor ­gebruik word om gate in ? vrou se voete te boor.
In 'n geval by Parys is 'n boer se testikels uitgesny en deur die aanvallers geëet nadat hulle dit gekook het. Dit is die skokkende en ongemaklike waarheid oor plaasmoorde.
Suid-Afrika is 'n gewelddadige land met 'n moordsyfer van 33 per 100 000 van die bevolking. Die wêreldgemiddeld is maar sewe per 100 000. Die moordsyfer vir polisielede in Suid-Afrika is 54 per 100 000. Vir boere is dit 133 per 100 000. Hiervolgens is dit amper drie keer gevaarliker om te boer as om 'n polisielid te wees.
Die polisieverslag oor plaasaanvalle in 2003 het bevind dat die kanse vir 'n boer om in ? plaasaanval beseer te word twee keer meer en om te sterf drie keer meer is as vir iemand in 'n transitorooftog.
Afgesien van die menslike tragedie van plaasmoorde raak dit ons almal. In 1994 was daar sowat 65 000 kommer­siële boere in Suid-Afrika – tans is daar slegs 35 000.
Hierdie boere produseer 95% van ons kos. Boere word minder, terwyl die bevolking van 55 miljoen wat moet eet, meer word.