PressReader - Weg! Ry & Sleep: 2017-01-01 - Om met die S­koon­men­se
Om met die S­koon­men­se
Weg! Ry & Sleep - 2017-01-01 - ONS SÊ -
Al­le pas­ge­trou­des suk­kel om by die s­koon­fa­mi­lie aan te pas. Ek het in ’n S­kot­se huis in die Kaap groot­ge­word en is sa­lig ge­los om my eie ding te doen, om­ring deur an­der wat ook ’n ef­fen­se klap van die wind­meul weg het. My man se Sand­ton-fa­mi­lie is eg­ter pre­sies die teen­oor­ge­stel­de, en dit het ’n kwaai kop­skuif ge­verg om by hul­le in te pas. Lig­gaams­funk­sies word by­voor­beeld nooit be­spreek nie. Win­de word “fluit­klap­per­tjies” ge­noem, iets wat hul­le klaar­blyk­lik nooit doen nie, en dit is on­denk­baar om jou mond met ’n pa­pier­ser­vet af te vee in plaas van ’n lin­ne­doek. Die he­mel be­hoed jou as jy so nou en dan sou swets, ’n blêd­die ge­woon­te wat ek on­ge­luk­kig by my ma aan­ge­leer het.
Dit is dalk hoe­kom ek nou nog suk­kel om vre­de te maak met die ver­skil­len­de ma­nie­re waar­op ons fa­mi­lies va­kan­sie hou. Iro­nies ge­noeg is my eie fa­mi­lie se i­dee van ’n boen­doe­weg­breek ’n week in ’n luuk­se kamp in die Kru­ger­wild­tuin, met lug­ver­koe­ling, kraak­vars lin­ne en y­skoue ske­mer­kel­kies langs ’n swem­bad. Om die een of an­der vreem­de re­de, ver­kies die grênd S­koon­men­se eg­ter om jaar­liks vir twee we­ke in Au­gus­tus ’n 4x4 vol toe­rus­ting te prop en die stow­we­ri­ge de­le van Botswa­na in te vaar. Maak dit sin?
Tot dus­ver toe het my man my pro­beer oor­tuig dat dit pret is om te kamp deur staan­plek­ke in spog­ge­ri­ge kamp­ter­rei­ne te be­spreek. Maar ek het ge­weet dit is on­af­wend­baar: Ek sou die een of an­der tyd my hu­we­liks­plig teen­oor hom moes na­kom en saam met Die S­koon­fa­mi­lie gaan kamp.
Vat een vir die span
Na­dat hy my ver­se­ker het dat daar net­jie­se ge­rie­we by al die be­spreek­te kamp­plek­ke in die O­ka­van­go-del­ta is, het ons ons kamp­goed in die A­ma­rok ge­laai en die so­wat 3 000 km uit die Kaap uit soon­toe aan­ge­pak.
Drie dae la­ter het ons by die kamp­ter­rein in­ge­trek. Die son was be­sig om in ska­ke- rings van lig­pers oor die del­ta te sak. Ons het reeds heel­wat o­li­fan­te ge­sien, en die lug het daai ken­mer­ken­de geur van A­fri­ka-bos­veld ge­had. Ek was in die se­wen­de he­mel.
Ná ’n lang dag in die bak­kie, en met my ef­fens swak blaas, het ek uit­ge­sien na die Kru­ger-styl badkamer, waar ek ’n warm stort sou neem voor­dat ek in my snoe­si­ge slaap­sak sou in­kruip en met die nag­ge­lui­de in my ore aan die slaap sou raak. Die S­koon­fa­mi­lie was eg­ter reeds ’n paar dae lank daar en het al kamp op­ge­slaan. Ek het uit die A­ma­rok ge­spring en met my oë na die bak­steen-a­blu­sie­blok be­gin soek. Ek het ge­dink dalk moet ek ’n ent­jie
loop om dit te kry.
So, waar is die, uhm…?
“Lie­fie,” het ek met ’n stok­sty­we glim­lag ge­sê. “Waar is die toi­let­te?” “Daar­so,” het hy in­ge­dag­te be­duie na ’n dak­lo­se seil­skui­ling wat aan die voor­kant toe­rits.
My moed het in my skoe­ne ge­sak en my kop het ge­wei­er om dit te glo. Al­les wat ek tot dus­ver van Die S­koon­fa­mi­lie ge­weet het, was ’n leu­en. Ek is ge­kul! Hul­le is tog grênd men­se wat se­ker­lik eer­der ’n Por­ta-Pot­ty sal saam­sleep as om soos bar­ba­re ’n veld­tie in die bos te vat? Maar ek was in vy­an­de­li­ke ge­bied en wou geen swak­heid toon nie. Ek het dap­per vir die graaf en die “wit­goud” ge­vra, en my bes ge­doen om nie ’n “fluit te klap” nie. So stil en dis­kreet as moont­lik. Ek het duim vas­ge­hou dat Die S­koon­fa­mi­lie, wat skaars 50 me­ter ver­der pro­beer aand­e­te kook het, my nie kan hoor nie.
Glo my, el­ke keer wat ek daai seil toe­ge­rits het, het ek stil­weg in op­stand ge­kom oor hoe laag ek nood­ge­dwon­ge moes daal. Is daar ’n gro­ter ver­leent­heid as om jou nu­we man te vra om vir jou ’n nu­we gat te gra­we en die ma­gie­se toi­let­tent te skuif om­dat die vo­ri­ge gat oor­lo­pens toe vol is?
Ten min­ste kan ek nou sê ek ken Die S­koon­fa­mi­lie in­tiem (meer as wat ek sou wou), en vir die eer­ste keer in my le­we weet ek wat dit be­te­ken om rég­tig te kamp. Dan­kie vir die waar­sku­wing, Skat.