Image deur madsmith33
Daar is baie boeke oor dankbaarheid geskryf. Ek dink dit is 'n goeie idee dat dankbaarheid 'n lekker ding is om te doen. Dit is beleefd en mense sal beter van jou hou as jy hulle raaksien en dank, en verhoudings sal floreer met dankbaarheid. Maar ek wil die gebruik van dankbaarheid aanspreek in ons kwesbaarste tye, wanneer dit nie gaan om beleefd, aangenaam of graag te wees nie.
Toe ek twintig jaar oud was, is ek amper dood in die Columbia Presbyterian Hospital in New York. Ek was destyds 'n verpleegstudent en het septisemie ('n wydverspreide bakteriële infeksie in my bloed) ontwikkel as gevolg van 'n wanbestuurde tandheelkundige noodgeval van 'n klein tandarts in die stad NY terwyl hy saam met Barry besoek het.
Toe ek terug was by die Universiteit, het my koors vinnig na 'n gevaarlike 107 gestyg, en ek moes in ys gepak word en in die isolasie-eenheid van die eenheid geplaas word. Die hoof geneesheer het my ouers in Buffalo gebel om vir hulle te sê hulle moet na my kant toe jaag, omdat hy glo dat ek vinnig sou sterf.
Maar wat het in my gebeur terwyl al hierdie drama ontvou het? Ek sukkel om my bewussyn te behou. Mense rondom my wonder hardop hoe lank ek sou leef, asof ek hulle nie kon hoor nie. Iewers in my brein wat skaars funksioneer, het ek besluit dat ek my dankbaarheid sou sê en voel vir elke persoon wat my probeer help het. Want selfs die kleinste ding wat aan my gedoen is, en daar was baie klein en groot dinge, het ek gesê: 'Dankie dat u my gehelp het.'
Soms was my stem so swak dat hulle nader aan my mond moes leun om my woorde te hoor. Elke keer as ek die woorde 'dankie sê' voel ek dat die verbinding met my siel en hart sterker word. Die sê van 'dankie' het my lewenslyn geword van krag. En in 'n groot stadshospitaal waar mense in 'n krisis meer geneig is om as 'n siekte behandel te word as 'n mens, vestig my dankbaarheid hul aandag weer op die feit dat hier inderdaad 'n mens was in hierdie vreeslike mediese krisis. Die verpleegkundiges, ordissiers, dokters en selfs die bediendes het my met meer vriendelikheid behandel sodra hulle my swak woorde gehoor het.
Daar is baie oor daardie kwesbare tyd wat ek onthou, maar een ding wat uitstaan, is die gevoel van krag wat na my teruggekeer het elke keer as ek iemand bedank het.
Nog 'n baie kwesbare tyd vir my was toe ons jong gesin van vyf die Loma Prieta-aardbewing in 1989 ervaar het, wat ons huurhuis met al vyf van ons heeltemal vernietig het. Ons seun was destyds net vyf maande oud. Elkeen van ons, veral ons seun, het baie naby aan die dood gekom. Ons was almal in skok toe ons na die huis kyk wat dertien jaar lank ons ​​huis was en besef dat ons nooit weer daar sou kon woon nie.
Mense het by ons huis begin aankom en op die wonderlikste maniere gehelp. Iemand het my gaan sit en gesonde kos vir my gegee. Iemand anders het die bloed van ons twee dogtertjie se bene gewas. Ander het gevind dat ons honde en katte, en nog ander het 'n U-Haul-vragmotor gehuur en die paar dinge wat nie vernietig is nie, begin inpak.
Na 'n paar uur waarin ek heeltemal versorg is, het ek besef ek moet weer met my krag kontak maak. Ek het begin deur God te bedank dat Hy ons van hierdie ramp verlos het en dat al vyf ons kon oorleef. Ek het my ervaring in die hospitaal onthou en na elke kosbare persoon gegaan en hul hande vasgehou en lank in hul oë gekyk en my dank uitgespreek. Met elke dankie het my moederkrag teruggekeer totdat ek gereed was om die groot veranderinge aan te bring wat ons gesin nodig het om te oorleef.
Dankbaarheid in tye van groot spanning
Dankbaarheid bring ook krag en duidelikheid in tye van groot spanning. Twintig jaar gelede moes Barry en ek 'n paartjie se toevlugsoord in Massachusetts doen. Aangesien Barry se ma in New York gewoon het, het ons albei besluit hy moet 'n week vroeg voortgaan en saam met haar gaan kuier. Ek sou tuisbly, na ons kinders omsien en saam met hom in Massachusetts vertrek vir die toevlug.
Toe ek by die lughawe aankom, is my meegedeel dat alle vlugte met stop in Chicago vir die naweek gekanselleer is weens die uiterste weer. Daar is ook aan my gesê dat daar geen moontlike manier was om dit aan die ooskus te haal nie, en dat ek huis toe moet gaan.
Barry wou nie die egpaar se toevlugsoord sonder my doen nie, aangesien ons 'n baie groot groep by die toevlugsoord gehad het. Dit het so belangrik gevoel dat ek op een of ander manier na Massachusetts sou kom. Ek het na die hek gegaan en 'n baie moeë bediende nader. Baie mense het haar met frustrasie geskree. Ek het haar vriendelik in die oë gekyk en haar eerstens bedank vir die moeilike werk wat sy die dag gehad het, en daarna dat sy my probeer help het. Sy skud haar kop en sê dat sy my nie kan help nie, maar ek het haar weer bedank dat sy probeer het.
Daar was drie lughawens in die San Francisco Bay-omgewing en drie in die New York City-omgewing. Ek het sekerlik gevoel dat 'n manier gevind kon word. Ek het haar gevra om al hierdie moontlikhede na te gaan. Sy het weer begin om my te vertel dat dit onmoontlik was, terwyl ek oral in die omgewing mense kon hoor skree omdat hulle nie gehelp kon word nie. Ek het my stem baie kalm gehou en haar altyd bedank vir elke keer wat sy probeer het.
Uiteindelik, op die laaste probeerslag, vind sy een sitplek van San Francisco na die Kennedy-lughawe. Ek bedank haar op die grootste manier wat ek kon, en 'n helder glimlag het haar gesig oorsteek. Vanweë my dankbaarheid het sy my daardie bietjie ekstra aandag gegee.
Dankbaarheid bring sterkte van hart
Dankbaarheid bring krag in die hart en stel ons in staat om kontak te neem met die wyse binne ons, wat wys en kragtig is, maak nie saak hoe kwesbaar of gespanne ons voel nie. Alles kan dalk rondom ons uitmekaarval, maar in die uitdrukking van dankbaarheid, eers teenoor God en dan aan elkeen wat help, sal ons voel hoe ons krag terugkeer.
Dankbaarheid is miskien die kragtigste manier waarop ons kan leef.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Dankbaarheid & Service > Dankbaarheid in die kwesbare tye