Universiteit van St. Andrews - Geskiedenis Podcasts - 2022
In die 13de eeu was St. Andrews 'n klein vissersdorpie aan die ooskus van Skotland. Die dorpie het in omvang gegroei toe dit 'n pelgrimstog geword het nadat daar beweer is dat dit die oorblyfsels van die Heilige Andreas die Apostel het. 'N Katedraal vir die heilige relikwie is gebou en in 1411 word die derde universiteit van Brittanje in St. Andrews gestig. Alhoewel dit 'n aansienlike groei in die 19de eeu beleef het, is die bevolking van St. Andrews slegs 16 000, waarvan 'n kwart studente is.
Geskiedenis van die Universiteit van St Andrews
Die geskiedenis van die Universiteit van St Andrews begin met die stigting daarvan in 1410 toe 'n statuut van inlywing aan die Augustynse priory van die St Andrews -katedraal verleen is. Die universiteit het redelik vinnig in omvang gegroei St Salvator's College is in 1450 gestig, St Leonard's College in 1511 en St Mary's College in 1537. Sommige van die universiteitsgeboue wat vandag gebruik word, dateer uit hierdie tydperk, net soos St Salvator's Chapel. Op hierdie tydstip was 'n groot deel van die onderrig van godsdienstige aard en is dit uitgevoer deur geestelikes wat met die katedraal verband hou.
Die MA (Hons) in Geskiedenis is 'n vierjarige kursus wat deur die Skool vir Geskiedenis aangebied word. In die eerste twee jaar kry u die geleentheid om vanuit 'n breë chronologiese omvang te studeer en modules in ten minste twee verskillende historiese periodes te neem.
Benewens Geskiedenis, in die eerste jaar van u studie, moet u nog een of twee vakke bestudeer. In die tweede jaar gaan u gewoonlik ten minste een van hierdie vakke voort, soms twee. Lees meer oor hoe akademiese jare georganiseer word.
Kennisbreedte en perspektief word sterk aangemoedig, en daar word van alle studente verwag om in die eerste twee jaar modules in ander vakgebiede te volg, byvoorbeeld Engels, kunsgeskiedenis of antropologie.
Die vaardighede wat u opdoen in die ontleding van oorspronklike en sekondêre bronmateriaal, berei u voor om in u derde en vierde jaar 'n wye reeks historiese onderwerpe op 'n meer gevorderde vlak te ondersoek. U sal ook aangemoedig word om gedurende u vierde jaar dieper in 'n spesialisonderwerp van u keuse te duik.
Gegradueerdes in die geskiedenis van St Andrews kan verwag dat hulle 'n wye kennis in die geskiedenis ontwikkel het en verbindings kan maak tussen verskillende tydperke en tussen verskillende kulture.
Die Universiteit van St Andrews werk op 'n buigsame modulêre graadstelsel waarmee grade behaal kan word deur die opbou van krediete. Meer inligting oor die struktuur van die modulesisteem kan gevind word op die webwerf van die buigsame graadstruktuur.
Die vroegste aangetekende naam van die gebied is Cennrígmonaid. Dit is Oud -Gaelies en bestaan ​​uit die elemente cenn (kop, skiereiland), rig (koning) en monaid (moor). Dit het geword Sel Rígmonaid (sel wat kerk beteken) en is vir Skotse aangestel Kilrymont. Die moderne Gaeliese spelling is Skakel Rìmhinn. Dit is waarskynlik dat die Gaeliese naam 'n aanpassing van 'n Piktiese vorm verteenwoordig *Penimond.  Die naam St Andrews kom uit die aanspraak van die stad dat dit die rusplek van die bene van die apostel Andreas is. Volgens die legende het St Regulus (of Rule) die oorblyfsels na Kilrymont gebring, waar 'n heiligdom opgerig is vir hul bewaring en verering, terwyl Kilrymont hernoem is ter ere van die heilige.  Dit is die oorsprong van 'n derde naam vir die stad Kilrule.
Die eerste inwoners wat hulle tydens die mesolitiese (middelste Steentydperk) op die rand van die riviere Tay en Eden gevestig het, kom tussen die vlaktes in Noord -Europa tussen 10 000 en 5 000 v.G.J.  Dit is gevolg deur die nomadiese mense wat hulle ongeveer 4500 vC rondom die moderne stad gevestig het as boere wat die gebied van bosveld skoonmaak en monumente bou. 
In die middel van die agtste eeu is 'n klooster gestig deur die Piktiese koning Oengus I, tradisioneel verbonde aan die oorblyfsels van Sint Andreas, 'n aantal bene wat veronderstel was om die arm van die heilige, knieskyf, drie vingers en 'n tand te wees wat na bewering gebring is die stad by St Regulus.  In 877 nC het koning Causantín mac Cináeda (Konstantyn I of II) 'n nuwe kerk vir die Culdees in St Andrews gebou en later dieselfde jaar is hy gevange geneem en tereggestel (of miskien gedood in die geveg) nadat hy teen Viking -plunderaars verdedig het. 
In 906 nC word die stad die setel van die biskop van Alba, met die grense van die stoel wat uitgebrei word tot grond tussen die River Forth en die Tweedrivier.  In 940 het Konstantyn III afstand gedoen en die posisie van abt van die klooster St Andrews ingeneem. 
Die oprigting van die huidige stad begin omstreeks 1140 deur biskop Robert op 'n L-vormige dorpie, moontlik op die plek van die verwoeste St Andrews-kasteel.  Volgens 'n handves van 1170 is die nuwe burg wes van die katedraalgebou gebou, langs Castlestraat en moontlik sover as wat nou bekend staan ​​as North Street.  Dit beteken dat die uitleg moontlik gelei het tot die skepping van twee nuwe strate (Noordstraat en Suidstraat) vanaf die fondamente van die nuwe St Andrews-katedraal wat die gebied in 'n tweesydige driehoek aan die toppunt vul.  Die noordelike grens van die burg was die suidekant van die Scores (die straat tussen North Street en die see) met die suidelike by die Kinness Burn en die westelike deur die West Port.  Die burg van St Andrews is die eerste keer verteenwoordig in die groot raad in Scone Palace in 1357. 
St Andrews, veral die groot katedraal wat in 1160 gebou is, was die belangrikste pelgrimstog in Middeleeuse Skotland en een van die belangrikste in Europa. Pelgrims van regoor Skotland het in groot getalle gekom in die hoop om geseën te word, en in baie gevalle om genees te word, by die heiligdom van Sint Andrew. Die teenwoordigheid van die pelgrims het groter handel en ontwikkeling teweeggebring.  Die stad word erken as die kerklike hoofstad van Skotland, en het nou 'n groot ekonomiese en politieke invloed in Europa as 'n kosmopolitiese stad.  In 1559 verval die stad nadat die gewelddadige Skotse Hervorming en die oorloë van die drie koninkryke die status van die kerklike hoofstad van Skotland verloor het.  Selfs die Universiteit van St Andrews oorweeg dit om te verhuis na Perth omstreeks 1697 en 1698.  Onder die magtiging van die biskop van St Andrews, is die stad in 1614 tot 'n baronie geword. Royal Burgh is toe verleen as 'n handves deur koning James VI in 1620.   In die 18de eeu was die stad steeds besig om agteruit te gaan, maar ten spyte hiervan het die stad bekend geword omdat dit 'skakels' aan gholfspelers 'ken.  Teen die 19de eeu het die stad buite die oorspronklike middeleeuse grense begin uitbrei, met strate van nuwe huise en villa's wat gebou word.  St Andrews word vandag bedien deur onderwys, gholf en die toeriste- en konferensiebedryf. 
St Andrews word verteenwoordig deur verskeie vlakke van verkose regering. Die Royal Burgh of St Andrews -gemeenskapsraad, wat op die eerste Maandag van die maand in die raadsaal van die stadsaal vergader, vorm die laagste bestuursvlak waarvan die statutêre rol is om die plaaslike mening aan die plaaslike en sentrale regering oor te dra. Die huidige voorsitter is mnr Callum MacLeod. Die voorsitter gebruik die eretitel van priester van St Andrews by amptelike en seremoniële geleenthede, en hierdie antieke titel is herleef ter viering van die 400ste herdenking van die toekenning van Royal Burgh -status aan St.
Die eerste parlement wat in die stad plaasgevind het, was in 1304, toe koning Edward I deur biskop William de Lamberton as die heerskappy van Skotland ontvang is. Sowat 130 grondeienaars het opgedaag om die gebeurtenis te sien, wat wissel van sir John of Combo tot sir William Murray van Fort.  In die vroeë dae van die unie van 1707 het St Andrews saam met Cupar, Perth, Dundee en Forfar een parlementslid (LP) verkies.  Die eerste verkose parlement is op 17 November 1713 ingestel as St Andrews Burgh, wat saamgesmelt het met Anstruther, die gevolg van 'n hervormingswetsontwerp in 1832.  By die hervormingsset in 1855 sou een LP vir St. Andrews Burgh (wat Anstruther Easter, Anstruther Wester, Crail, Cupar, Kilrenny en Pittenweem sou insluit).  Voor 1975 word die stad bestuur deur 'n raad, proef en baillies. In 1975 val St Andrews onder Fife Regional Council en North East Fife District Council. Laasgenoemde is afgeskaf toe 'n enkele gesag in 1996 ingestel is as Fife Council in Glenrothes.
St Andrews maak deel uit van die kiesafdeling North East Fife, en kies een lid van die parlement (LP) in die laerhuis van die parlement van die Verenigde Koninkryk teen die eerste post. Die kiesafdeling word verteenwoordig deur Wendy Chamberlain, LP van die Skotse Liberale Demokrate. Vir die doeleindes van die Skotse parlement vorm St Andrews deel van die kiesafdeling North East Fife. Die Skotse parlement van North East Fife (of Holyrood) Die kiesafdeling wat in 1999 gestig is, is een van die nege in die kiesgebied van die Midde -Skotland en Fife. Elke kiesafdeling kies een lid van die Skotse parlement (MSP) teen die eerste keer na die posstelsel, en die streek kies sewe addisionele lede om 'n vorm van proporsionele verteenwoordiging te lewer. Die setel is gewen tydens die Skotse parlementsverkiesing van 2016 deur Willie Rennie, vir die Skotse liberale demokrate.  
St Andrews vergelyk volgens Britse sensus 2001    
Meer as 75 jaar oud
Volgens die 2001 -sensus het St Andrews 'n totale bevolking van 14.209 gehad.  Die bevolking het toegeneem tot ongeveer 16,680 in 2008  en 16,800 in 2012  Die demografiese samestelling van die bevolking stem baie ooreen met die res van Skotland. Die ouderdomsgroep van 16 tot 29 vorm die grootste deel van die bevolking (37%).  Die gemiddelde ouderdom van mans en vroue wat in St Andrews gewoon het, was onderskeidelik 29 en 34 jaar, vergeleke met 37 en 39 jaar vir diegene in die hele Skotland. 
Die geboorteplek van die inwoners was 87,78% van die Verenigde Koninkryk (insluitend 61.80% van Skotland), 0,63% van die Republiek Ierland, 4,18% van ander lande van die Europese Unie en 7,42% van elders in die wêreld.  Die ekonomiese aktiwiteit van inwoners tussen 16 en 74 jaar was 23,94% in voltydse werk, 8,52% in deeltydse indiensneming, 4,73% selfstandige, 1,94% werklose, 31,14% studente met werk, 9,08% studente sonder werk , 13,24% is afgetree, 2,91% sorg vir huis of gesin, 2,84% permanent siek of gestrem en 1,67% om ander redes ekonomies onaktief. 
St Andrews, wie se ekonomie £ 660 miljoen bedra, steun sterk op toerisme en onderwys. In 2016 hou een uit elke vyf werksgeleenthede in St Andrews verband met toerisme. 
St Andrews word dikwels as 'n duur bestemming beskou. In 2016 is na berig word die tuiste van die "duurste straat in Skotland", met die gemiddelde huispryse in The Scores van meer as 2 miljoen pond. 
Hoe die Universiteit van St. Andrews van Skotland 'n top -Amerikaanse skool geword het
Dit is 'n gewilde keuse vir studente uit die VSA, en dit is nie net omdat Will en Kate daarheen is nie.
Die lentetemperatuur van die Noordsee aan die ooskus van Skotland is ongeveer 47 grade. Maar toe 'n koue dagbreek op Sondag 30 April kom, was Daniel Congbalay van Northbrook, Illinois, onder honderde studente van die Universiteit van St. 'n ruk.
Ek het gister wakker geword, 18 putjies gholf gespeel, saam met my vriende na die kroeg gegaan om 'n drankie te drink, die aand aangegaan met 'n aandete, dan aangetrek in 'n swart das, na May Ball gegaan en 'n hele nag gehad uit, & rdquo sê Congbalay, 21. & ldquoDaarna was daar 'n na -partytjie, en toe om 05:00 het ek na East Sands gegaan, saam met almal in die see gespring, geswem en toe sewe uur lank flou geword. & rdquo
Hy voeg by, & ldquoDit was waarskynlik die mees dag van St. Andrews & ndashtype waarvoor u moontlik kon vra. Dit is omtrent so St. Andrews soos dit word. & Rdquo
Die middeleeuse stad St. Andrews en die universiteit in die middel daarvan is al lank bekend vir ou tradisies, soos die sogenaamde May Dip. Studente trek soms rooi toga aan en dwaal deur 'n 17de-eeuse klippier. Hulle neem mede -studente aan om uitgestrekte multikulturele akademiese gesinne te skep wat mekaar deur hul studies help. En komitees onder leiding van studente reël gereeld polo -toernooie, swart das -galas en modevertonings.
Volgens die legende was dit op die loopplank by so 'n geleentheid in 2002 dat 'n voorgraadse kunsgeskiedenis met die naam Kate Middleton die eerste keer die aandag van prins William, die toekomstige koning van Engeland, getrek het. Die mees opspraakwekkende verhouding ter wêreld het geblom onder die torings van St. Andrews, aan die rotsagtige Skotse Skotland.
Gedurende die afgelope 20 jaar het Thanksgiving -etes en Super Bowl -partytjies ook geleidelik in die volgepakte sosiale dagboeke van St. Andrews -studente ingekom. Die eerste universiteit van Skotland en rsquos, gestig in 1413, is nou een van die aantreklikste bestemmings ter wêreld vir Amerikaners wat oorsee gaan studeer.
Congbalay, wat onlangs die derde jaar van 'n graad in bestuur voltooi het, is een van 1600 Amerikaanse studente aan St. Andrews, met 'n universiteitsbevolking van 8 800. Die hele stad, insluitend studente, huisves slegs ongeveer 20 000, wat beteken dat een uit elke 12 mense in hierdie burgerlike gemeente in die noorde van Fife die Atlantiese Oseaan oorsteek om skool toe te gaan.
Die toeristewinkels in die stad en rsquos verkoop 'n wye verskeidenheid gholfmemorabilia en mdashSt. Andrews is ook die tuiste van die Royal & amp Ancient gholfklub en die meeste aandenkings is gehul in kenmerkende tartan. Maar die Tesco Metro-winkel in Marketstraat, die hoofweg, het ook Quaker-kitsgrille, bokse Cheez-Its en 'n wye verskeidenheid krakels. Dinge wat ek nooit sou koop as ek eintlik in Amerika was nie, maar aangesien ek dit kan kry, en ek dit sien, wil ek dit hê, & rdquo, sê Ashley Streit, 'n 20-jarige student sielkunde en sosiale antropologie van Cincinnati.
Ongeveer 20 jaar gelede is daar beraam dat daar minder as 200 Amerikaanse studente aan die Universiteit van St. Andrews was. Maar die koninklike konneksie, tesame met 'n aktiewe werwing van die toelatingspan van St.
Die algemene en maklike verhaal vertel dat welgestelde Amerikaanse studente met siniese motivering na St. Maar vir al die aspirasies tot adel van sommige van die studente en mdashor, meer waarskynlik, verkies hul ouers dat die skool self sy streng akademiese geloofsbriewe en toenemende invloed in die wêreld van gegradueerde werwing beklemtoon.
St. Andrews is slegs agter Oxford en Cambridge op die drie groot akademiese ligatafels in die Verenigde Koninkryk. Dit vereis 'n B+/A & ndash -gemiddelde op hoërskoolafskrifte van Amerikaners, van wie baie uitdruklik op soek is na 'n ervaring in die buiteland.
Die skool beskou die Universiteit van Edinburgh as sy grootste mededinger vir Amerikaanse studente, en hoewel St. Andrews opnames doen van studente wat toelating geweier het oor waar hulle anders aansoek gedoen het en watter skool hulle uiteindelik gekies het vir die Ivies, NYU en Berkeley, is die mees algemene instellings op daardie lyste. Suksesvolle aansoekers praat van buitengewone diversiteit in 'n hegte en gekonsentreerde studentekorps, soos by min kolleges in die VSA
Dit is 'n soort borrel hier. Dit is maklik om te integreer, en sê rdquo, Sophia Russo, 'n filmstudent uit Los Angeles. U kan mense in dieselfde ruimte ontmoet wat soortgelyk is aan u en ook baie anders is. U deel almal die ervaring in hierdie klein Skotse stad. & Rdquo
St Andrews in die middestad bestaan ​​uit nie veel meer as vier ongeveer parallelle strate, elk ongeveer 'n half kilometer lank, wat effens bymekaar kom aan die oostelike ente langs die ruïnes van 'n katedraal uit die 12de eeu. Die wilde see val vas teen kranse langs die noordelike rand van die stad, terwyl die ses gholfbane wat die St. in die see in die noordweste, omring deur twee myl ononderbroke strand. Die ikoniese openingstoneel van die film Vuurwaens is hier verfilm.
Mense vra my: 'Sal ek die tipiese Amerikaanse kollege -ervaring misloop?' Ek sê: 'Natuurlik!'
Die universiteit het geboue versprei oor die stad, insluitend sommige van die majestueuse graniet-herehuise langs die Scores, 'n bergstraat wat afdraande van die kasteel (ook die 12de eeu) afdraai na die eerste tee van die Old Course. Dit is onlangs vasgestel dat dit die duurste woonstraat in Skotland is. Alhoewel die universiteit moderne wetenskap- en sportfasiliteite aan die buitewyke van die stad het, plus 'n mariene laboratorium naby East Sands, bly die geestelike hart van St. Andrews die St. opvoedkundige instellings.
Op 'n onlangse Woensdag gooi twee studente 'n frisbee op die onberispelike grasperk in die middel van die vierkant. Hulle stemme, wat in die kloosters van die universiteitskapel weerklink het, het duidelike Amerikaanse aksente. & ldquo Die meeste mense sal jou vertel dat die meeste Amerikaners harder, meer opvallend is, en dat Congbalay erken. & ldquo Hulle verberg nie presies in die skare nie. & Streqt en Russo is mede-voorsitters van die St. Andrews-vroue- en rsquosokkerspan, en hulle sê die feit dat die span byna 70 persent Amerikaans is, bly nie opgemerk op die kneusplekke van Glasgow nie en verder as.
St. Andrews het eers in 1984 vir toelating by die Verenigde State begin soek en het nou 'n span van 10 werwers wat op Noord -Amerika fokus, wat elkeen tussen ses en tien weke per jaar in die VSA deurbring. Hulle besoek kollege -feeste en aanvaar uitnodigings na albei openbare en private skole, ontmoet studente en hul ouers en beraders, met 'n toonhoogte wat die akademiese reputasie van die universiteit sowel as die meer kenmerkende eienskappe daarvan beklemtoon.
& ldquo Hulle dryf werklik die avontuur en opwinding om in Skotland te wees en die wonderlike nuwe ervaring op te doen, sê Emma Thompson, 'n 19-jarige uit Washington, DC, wat onlangs haar tweede jaar in internasionale betrekkinge en moderne geskiedenis voltooi het. (Edinburgh, Brown en die Universiteit van Chicago was een van die ander skole waarna sy aansoek gedoen het.) & Ldquo Hulle kan die wêreldomgewing dryf, dat St. Andrews werklik uiteenlopend is en mense van regoor die wêreld kom. & Rdquo
Thomas Marr is 'n lid van die Noord -Amerikaanse werwingspan in die toelatingsafdeling van die universiteit, en hy beklemtoon nog een van die hoogs oortuigende verkoopspunte van St. Andrews en die Amerikaanse mark. & ldquo Die ander belangrike ding is die koste, en rdquo sê hy. & ldquoDit & rsquos baie minder as wat u waarskynlik sou verwag. & rdquo
Alhoewel onderrig alleen by sommige Amerikaanse skole jaarliks ​​$ 50,000 kan beloop, betaal die meeste internasionale studente wat in 2017 St. Andrews binnekom $ 25,093 vir elk van hul vier jaar. (Die mediese skool kos 'n bietjie meer.) Marr gee 'n balpark -syfer vir 'n internasionale student, insluitend onderrig, vlugte, verblyf, sosiale lewe en alle gereelde lewenskoste, van $ 35,000 tot $ 40,000. & ldquo Baie gesinne beskou dit as 'n beduidende besparing, & rdquo Marr sê.
Daar is ook nooit 'n beter tyd om dit by te woon nie. Internasionale studente aan St. Andrews het in 2008 ongeveer £ 10,000 betaal vir onderrig per jaar, wat destyds net meer as $ 20,000 gelyk was. Maar die val van die pond die afgelope dekade, versnel deur Brittanje en die dreigende onttrekking aan die Europese Unie, beteken dat die fooi van $ 20,570 vandag ongeveer $ 26,500 werd is en 'n relatief klein styging oor 10 jaar.
Dit alles is 'n bonus vir die skool self. Aansoekers uit Skotland en die grootste deel van die Europese Unie word gratis in St. Andrews opgelei. Britse studente uit Engeland, Wallis en Noord -Ierland moet betaal, maar hul fooie is minder as die helfte van wat internasionale studente (van buite die EU) betaal. Hierdie afslag het 'n manier om die universiteit en rsquos -hofmakery van Amerikaners te verduidelik.
Slim studente en aangename ouers span dikwels saam om die geld wat deur die lewe in die VK gespaar is, te bestee aan 'n ongelooflike reisplan. Ek kan die wêreld baie makliker uit Skotland sien, en Thompson sê. & ldquo Nie net Europa is meer toeganklik nie, maar soort van die hele wêreld. & rdquo
Thompson het 'n ou koshuisvriend in Kaïro besoek tydens haar eerste lentevakansie wat Streit en Russo tot dusver saam Spanje, Nederland, Denemarke, Kroasië en Italië (& ldquoWe love Italy! & Rdquo) verken het. Congbalay, wat sê dat die meeste van sy hoërskoolvriende by die Big Ten -skole beland het (hy het aansoek gedoen by Wisconsin, George Washington University en Indiana, maar altyd die St. Andrews as sy eerste keuse beskou het), het 22 lande voor sy 22ste verjaardag besoek.
Byna alle vriendskapsgroepe in die stad bevat blykbaar verteenwoordigers van verskeie kontinente, en besprekings in die veral Amerikaanse swaar departement vir internasionale betrekkinge kan soos forums by die Verenigde Nasies klink. Alhoewel dit moeilik is om te bevestig, word berig dat een uit elke 10 studente in St. Andrews trou met iemand wat hy of sy ontmoet het terwyl hy studeer, met transatlantiese vakbonde wat baie ongewoon is.
Kursusstruktuur by St. Andrews verskil effens van die Amerikaanse model. Studente studeer drie vakke in hul eerste twee jaar, en moet dan slegs op een of twee fokus vir hul laaste twee jaar. Daar is egter geen kernleerplan nie, en die fakulteit speel 'n baie minder indringende rol in die ontwikkeling van studente. 'N Aansienlike hoeveelheid werk word toegeken en sal na verwagting afgelewer word, maar daar is minder vasvrae en 'n minder gejaagde rooster vir formele klasse. Studente vertel meermale met groot trots dat hulle as volwassenes in St. Andrews moet funksioneer, met minder hande as wat tuis verwag kan word.
& ldquoWe & rsquore was gelukkig dat ons te doen het met baie gemotiveerde, slim, vasberade, gretige studente, en sê Marr. Hy voeg by dat wanneer werwers die werklikheid van die lewe in 'n klein, kuslike Skotse stad uiteensit, 'n redelik genadelose proses van selfseleksie plaasvind. Juis die aspekte wat by sommige aanklank vind, sal ander onmiddellik afstoot. & ldquoStudente is gewoonlik die tipe mense waar hulle, as iets nie skeefloop nie, net hul hande in die lug gooi en na die lughawe hardloop om die eerste vlug huis toe te kry. Hulle grawe in, veg daarvoor en laat dit werk. & Rdquo
Sonder die nagtelike afleiding van 'n groot stad, word studente meer vindingryk om hul eie pret te skep en smeerbaar deur die byna 30 kroeë in die stad. (Die drinkouderdom in Skotland is 18, 'n feit wat nie deur Amerikaanse studente opgemerk word nie.) Die afgelope vyf of so jaar was daar 'n paar baie beperkte pogings deur sommige Amerikaanse studente om broederskap en meisies te stel, sê Marr. Maar, deur die owerhede ontmoedig, het die Griekse lewe nog nooit posgevat nie.
& ldquoMense vra my, & lsquoSal ek die tipiese Amerikaanse universiteitservaring misloop? & rsquo & rdquo sê Harris LaTeef, 'n student van Great Falls, Virginia, wat gereeld toere aan voornemende studente gee. & ldquo Ek sê, & lsquo Natuurlik! & rsquo & rdquo & mdash laat min twyfel dat hy dit as 'n goeie ding beskou. Vorige geslagte internasionale studente aan St. Andrews het hul loopbaanvooruitsigte moontlik gedink deur die gebrek aan saknetwerke wat Skotland met die Verenigde State verbind, maar loopbaanplasing vir Noord -Amerikaanse studente is nou 'n skerp fokus van die loopbaandiensafdeling, wat personeel het spesifiek toegewy aan die VSA. Hulle lei gereeld studente om groot werwers regoor die land te ontmoet, en hulle bied videokonferensiesessies aan vir studente en potensiële werkgewers en dienste wat in ooreenstemming is met wat verwag word by top Amerikaanse skole.
Dit het sy eie unieke aanbod geword, sê Gloria Bennett, die universiteit in Noord -Amerika, die Midde -Ooste en die bestuurder van alumni -geleenthede. Nou begin ons hoor van ander universiteite in die Verenigde Koninkryk wat bel en sê: 'Ons dink daaraan om dit te doen. Kan ons dit probeer? & Rsquo Ons het almal regtig gefokus op die internasionalisering van loopbaandienste. & Rdquo
Hierdie pogings word versterk deur alumni wat onthou van gelukkige tye in St. Andrews en bereid is om geleenthede by te woon en te werf uit 'n studentekorps wat hul ervaring gedeel het. En die beskerming strek tot by die koninklike egpaar. In Desember 2014, as deel van die 600-jarige viering van die universiteit, het prins William 'n groep van meer as 450 toegespreek tydens 'n geldinsamelingsdinee in die Metropolitan Museum of Art in New York, en hy het met liefde gepraat oor die studie en die bier-swilling.
Daar is beslis tonne Amerikaners, en daar is altyd 'n grap dat ons die 51ste staat besoek, en sê rdquo, Joseph Cassidy, wat grootgeword het in Coatbridge, naby Glasgow, en nou met die redaksie van die St. koerant. As daar enige wrok is, is dit geneig om ryk te wees. Dit is nie die feit dat Engelse of Amerikaners hiernatoe kom nie, dit is ook die feit dat baie ryk mense hierheen kom, en dit het die gevolg dat die pryse verhoog word wat studentehuur betref. & Rdquo
Cassidy sê ook dat dit 'n algemene wanpersepsie is dat die Amerikaanse teenwoordigheid in St. Andrews slegs as gevolg van die romantiese beeld daarvan is, as gevolg van William en Kate. & Rdquo uit dat drie ondertekenaars van die Onafhanklikheidsverklaring bande met die universiteit gehad het. Meer onlangs was Bob Dylan en Hillary Clinton een van die vooraanstaande Amerikaners wat eregrade ontvang het.
Cassidy eggo ander deur te beweer dat die teenwoordigheid van Amerikaanse studente grootliks voordelig is, selfs bo die hoër tariewe wat hulle betaal: Amerikaners soek waarde vir geld, en eis beter kliëntediens binne en buite die klas, en hulle is geneig om 'n baie meer aktiewe rol te speel in studenteklubs en verenigings.
Wel, behalwe een. In teenstelling met baie ander Britse universiteite, het St. Andrews geen American Society nie. & ldquo Dit sou sinneloos wees, "sê Cassidy." Daar is so baie van hulle wat soveel verskillende dinge doen, wat sulke uiteenlopende belange het. St. Andrews is byna self 'n samelewing vir Amerikaners. Daar is geen sin daarvoor nie. "
Hierdie verhaal verskyn in die Augustus 2017 -uitgawe van Town & amp Country.
Die universiteit is in 1410 gestig toe 'n groep Augustynse geestelikes, van die Universiteit van Parys verdryf deur die Avignon-skeuring en van die universiteite van Oxford en Cambridge deur die Anglo-Skotse Oorloë, 'n samelewing van hoër onderwys in St Andrews gevorm het, wat aangebied het kursusse in goddelikheid, logika, filosofie en regte. Die biskop van St Andrews, Henry Wardlaw,  het op 28 Februarie 1411 'n handves van voorreg aan die genootskap van meesters en geleerdes geskenk.  Wardlaw het die Avignon -pous Benedictus XIII daarna suksesvol versoek om die status van die skooluniversiteit te verleen deur die uitreiking van 'n reeks pouslike bulle, wat gevolg het op 28 Augustus 1413.  Koning James I van Skotland bevestig die handves van die universiteit in 1432. Daaropvolgende konings ondersteun die universiteit, met koning James V van Skotland "wat die voorregte van die universiteit bevestig" in 1532.  
'N Kollege vir teologie en kunste, genaamd St John's College, is in 1418  gestig deur Robert van Montrose en Lawrence van Lindores. St Salvator's College is in 1450 gestig deur biskop James Kennedy.  St Leonard's College is in 1511 gestig deur aartsbiskop Alexander Stewart, wat bedoel het dat dit 'n baie meer monastieke karakter sou hê as een van die ander kolleges. St John's College is in 1538 herbou deur kardinaal James Beaton onder die naam St Mary's College vir die studie van goddelikheid en reg. Dit was bedoel om tradisionele Katolieke leerstellings aan te moedig in teenstelling met die opkomende Skotse Hervorming, maar nadat Skotland in 1560 formeel met die pousdom geskei het, het dit 'n onderriginstelling geword vir Protestantse geestelikes.  Met die stigting in 1538 was St Mary's bedoel om 'n kollege te wees vir onderrig in goddelikheid, regte en geneeskunde, sowel as in kunste, maar sy loopbaan op hierdie uitgebreide skaal was van korte duur. Onder 'n nuwe fondament en oprigting, wat deur die parlement in 1579 bevestig is, is dit slegs vir die studie van die teologie afgesonder, en dit is sedertdien 'n Divinity College.  
Sommige universiteitsgeboue wat uit hierdie tydperk dateer, word vandag nog gebruik, soos St Salvator's Chapel, St Leonard's College Chapel en St Mary's College quadrangle. Op hierdie tydstip was die meerderheid van die onderrig van 'n godsdienstige aard en is dit uitgevoer deur geestelikes verbonde aan die katedraal.
Gedurende die 17de en 18de eeu het die universiteit gemengde fortuine gehad en word dit dikwels deur burgerlike en godsdienstige steurnisse geteister. In 'n besonder akute depressie in 1747 het ernstige finansiële probleme die ontbinding van die St Leonard's College veroorsaak, wie se eiendomme en personeel saamgevoeg is in St Salvator's College om die United College of St Salvator en St Leonard te vorm.  Gedurende hierdie periode was die studentegetalle byvoorbeeld baie laag, toe Samuel Johnson die universiteit in 1773 besoek het, het die universiteit minder as 100 studente gehad en was hy volgens hom in 'n konstante afname. Hy beskryf dit as 'vervalle en sukkel om die lewe'.  Die armoede van Skotland gedurende hierdie tydperk het ook St Andrews beskadig, aangesien min mense die universiteit en sy kolleges kon beskerm, en omdat staatsondersteuning onwaarskynlik was, was die inkomste wat hulle ontvang het skaars.
In die tweede helfte van die 19de eeu het druk op universiteite opgebou om hoër onderwys vir vroue oop te stel.  In 1876 het die universiteits senaat besluit dat vroue 'n opleiding in St Andrews kon ontvang op 'n vlak wat ongeveer gelyk was aan die Master of Arts -graad wat mans destyds kon volg. Die skema staan ​​bekend as die 'LLA -eksamen' (Lady Literate in Arts). Dit vereis dat vroue vyf vakke op 'n gewone vlak en een op honneursvlak geslaag het, en hulle het 'n graad aan die universiteit verwerf.  In 1889 het die Wet op Universiteite (Skotland)  dit moontlik gemaak om vroue formeel in St. Agnes Forbes Blackadder het die eerste vrou geword wat in Oktober 1894 op dieselfde vlak as mans aan St Andrews studeer het en haar MA behaal het. Sy betree die universiteit in 1892, wat St Andrews die eerste universiteit in Skotland maak wat vroulike voorgraadse studente op dieselfde vlak as mans toelaat.  In reaksie op die toenemende aantal vrouestudente wat die universiteit bywoon, is die eerste vrouesaal in 1896 gebou en het die naam University Hall geword. 
St Andrews' historical links with the United States predate the country's independence. James Wilson, a signer of the Declaration of Independence, attended (but did not graduate from) St Andrews. Wilson was one of six original justices appointed by George Washington to the Supreme Court of the United States and was a founder of the University of Pennsylvania Law School. Other prominent American figures associated with St Andrews include Scottish American industrialist Andrew Carnegie, who was elected Rector in 1901 and whose name is given to the prestigious Carnegie Scholarship, and Edward Harkness, an American philanthropist who in 1930 provided for the construction of St Salvator's Hall. American Bobby Jones, co-founder of the Augusta National Golf Club and the Masters Tournament, was named a Freeman of the City of St Andrews in 1958, becoming only the second American to be so honoured, the other being Benjamin Franklin in 1759.  Today a highly competitive scholarship exchange, The Robert T. Jones Scholarship, exists between St Andrews and Emory University in Atlanta. [ aanhaling nodig ] An undergraduate joint degree programme have been in place with the College of William & Mary in Virginia that offers studies in some major areas. [ aanhaling nodig ]
Senatus Academicus Edit
Voog (2021) 
DIE (2021) 
In a ranking conducted by Die voog, St Andrews is placed 5th in the UK for national reputation behind Oxford, Cambridge, Imperial & LSE.  When size is taken into account, St Andrews ranks second in the world out of all small to medium-sized fully comprehensive universities (after Brown University) using metrics from the QS Intelligence Unit in 2015.  The 2014 Research Excellence Framework ranked St Andrews 14th in the UK, and first in Scotland, amongst multi-faculty institutions for the research quality (GPA) of its output profile.  St Andrews was ranked 9th overall in Die Sunday Times 10-year (1998–2007) average ranking of British universities based on consistent league table performance,  and is a member of the 'Sutton 13' of top ranked Universities in the UK. 
Average Entry Tariff  [a] nvt 206 525 520 516
The university receives applications mainly through UCAS and the Common Application with the latest figures showing that there are generally 12 applications per undergraduate place available.  Overall, the university is one of the most competitive universities in the UK, with 2016-17 having an acceptance rate of 8.35% and offer rate of 22.5% for Scottish/EU applicants where places are capped by the Scottish Government.   In 2017, the most competitive courses for Scottish/EU applicants were those within the Schools of International Relations, Management, and Economics and Finance with offer rates of 8.0%, 10.9% and 11.5% respectively.   The standard offer of a place tends to require five best Highers equivalent to AAAAB, three best A-levels equivalent to AAA or a score of at least 38 points on the International Baccalaureate.  Successful entrants have, on average, 525 UCAS points (the equivalent of just above A*A*AA at A Level) ranking it as the 5th highest amongst higher education institutions in the UK for the 2015 admissions cycle  with The Telegraph naming it as the hardest university into which to gain admission in Scotland.