Die Populêre Front in Frankryk (1936) - Inligting
Die Populêre Front in Frankryk (1936)
Die Populêre front was 'n koalisie van verskillende linkse partye wat Frankryk regeer het vanaf Junie 1936 tot April 1938. Die Populêre Front in Europa is slegs moontlik gemaak deur 'n beduidende verandering in die beleid van die Sowjetunie, wat tot 1933 het die kommuniste van die verskillende lande verbied om met die sosiaal-demokrate en die burgerlike links saam te werk. Die bedreiging van Hitler het Moskou daartoe gelei om hierdie houding te hersien. In Frankryk is die Volksfront gebore uit 'n algemene afstoting van die formasies van die Franse linkses na die ekstreme regsligas. Hy het in Mei 1936 aan die bewind gekom en met talle sosiale hervormings in euforie begin.
'N Verdeelde links
In Frankryk, sedert die skeuring van die sosialistiese beweging tydens die Congress of Tours in 1920, het die Kommunistiese Party binne die linkerkant heeltemal geïsoleer gebly. Die linkerkartel, wat die verkiesing in 1924 gewen het, word in 1928 en 1932 hervorm; verslaan in 1928, het dit weer 'n meerderheid in 1932 behaal, met 321 setels teen 131 in die middel en regs. Op daardie stadium het dit die sosialistiese party S.F.I.O., die radikaal-sosialistiese party en die sosialistiese of onafhanklike sosialistiese republikeine saamgevoeg.
Maar die Kartel was niks anders nie as 'n verkiesingsvereniging, wat na elke verkiesing geen tyd gemors het om te ontbind nie. Verskeie gebeure sou 'n unie, sowel breër as stewiger van die partye van die linkse, moontlik maak: die wêreldekonomiese krisis, wat in 1931 in Frankryk begin voel is; die verskyning van 'n fascistiese bedreiging, weerspieël deur die vermetelheid van die verregse ligas en deur die dag van onluste op 6 Feb. 1934; die mislukking van Laval se deflasionêre beleid in 1935; die ontwikkeling van die Franse buitelandse beleid, wat, ondanks die gevaar wat deur Hitler se Duitsland verteenwoordig word, nader aan die U.S.S.R. (Laval-Potemkine-ooreenkoms van 2 Mei 1935).
Die eerste pogings tot 'n unie van links was die werk van die Amsterdam-Pleyel-komitee, Henri Barbusse en Romain Rolland (1932/33) en die Common Front, wat in Maart 1933 deur Bergery geloods is. Doriot, wat toe een van die belangrikste leiers van die Kommunistiese Party, het aan die werk van die Common Front deelgeneem, maar homself deur sy party verloën. Twee maande nadat Hitler aan die bewind gekom het, het die Franse linkses so verdeeld gebly. Maar op 6 Februarie 1934 sou 'n vinnige ontwikkeling ontstaan: vanaf 12 Februarie het die linkse tydens Vincennes 'n imposante teendemonstrasie gereël (van 80 000 tot 100 000 mense), waaraan die kommuniste en sosialiste deelgeneem het - in twee afsonderlike optogte. , dit is waar.
Die opmars na eenheid
In Maart 1934 is die Waaksaamheidskomitee van Antifascistiese Intellektuele gestig, wat kommuniste, sosialiste en radikale saamgevoeg het. In Junie 1934 stem die Kommunistiese leiers in om met die S.F.I.O. in gesprek te tree, en op 12 Julie 1934 is 'n ooreenkoms van sosiaal-kommunistiese eenheid van aksie onderteken. In Junie 1935 het die saamtrek van die Radicals dit moontlik gemaak om 'n reëlingskomitee vir die populêre byeenkoms op te stel, wat belas is met die voorbereiding van die groot verenigingsparade wat op 14 Julie 1935 plaasgevind het, vanaf die Bastille na Vincennes (500 000 betogers). Hierdie dag was die geboorte van die Popular Front, wat die kommunistiese partye, die sosialistiese S.F.I.O., onafhanklike sosialistiese, radikale, die twee vakbondkonfederasies insluit: C.G.T. (sosialisties) en C.G.T.U (kommunisties), en verskillende organisasies soos die Liga vir Menseregte en die Waaksaamheidskomitee van Antifascistiese Intellektuele. Die beginsel van vakbondhereniging is in September 1935 aanvaar en die herenigingskongres het in Maart 1936 in Toulouse plaasgevind.
Die samewerking van die radikale, gekoppel aan liberale ekonomiese oplossings, met die twee groot Marxistiese partye het dit egter moeilik gemaak om 'n gemeenskaplike Popular Front-program op te stel, wat egter op 10 Januarie 1936 gepubliseer is. polities (verbod op verregse ligas; verdediging van vakbondregte en sekulêre skole; verdediging van vrede en nasionalisering van oorlogsnywerhede) en ekonomies. Aan die ander kant moes die verkiesingsalliansie van links eers in die tweede ronde van die verkiesing speel; vir die eerste ronde het elke party op sy eie geveg, met dissipline in die tweede ronde ten gunste van die beste geplaasde linkse kandidaat.
Die oorwinning van die gewilde front
Die eerste ronde op 26 April 1936 was teleurstellend vir die Volksfront, maar die oorwinning was baie duidelik in die tweede ronde (3 Mei 1936). Die Volksfront het uiteindelik 378 setels verwerf teen 220. Die alliansie met die ekstreme links was nie voordelig vir die radikale nie, wat van 160 tot 106 setels geval het, terwyl die kommuniste '(wat meer stemme as die radikale gekry het) behaal het. ) het van 11 tot 72 gegaan, en die sosialiste van 132 tot 149. Daar moet op gelet word dat hierdie Volksfront-meerderheid slegs by die Radikale bestaan, wat dus die arbiters van die situasie gebly het.
Léon Blum, leier van die magtigste party aan die linkerkant, word deur president Albert Lebrun as voorsitter van die raad aangewys. Op 4 Junie 1936 het hy 'n regering gevorm wat bestaan ​​uit Sosialiste en Radikale, en die Franse Kommuniste het 'n houding van ondersteuning aanvaar sonder deelname. Hierdie buitengewone regering neem sy amp in 'n atmosfeer wat net so buitengewoon is. Sedert die oorwinning in die verkiesing staak Frankryk. Die stakings het op 11 Mei by die Breguet-fabrieke in Le Havre begin; In Mei en Junie maak miskien twee miljoen stakers van hierdie beweging 'n verskriklike verskynsel vir die werkgewers en die Franse regs, wat die Sowjet-Judeo-Vrymesselaars- en Duitse plot onmiddellik die skuld gee. In werklikheid is die beweging grotendeels spontaan en genereer dit nuwe vorme van sosiale stryd. Hierdie stakings vind plaas "op die werk", terwyl die werkers die fabrieke beset, in 'n atmosfeer van viering en wraak. Die soeke vul die solidariteitskas met die stakers, en die vakbondskoerse styg skerp.
Die werkgewers het in hierdie konteks 'n beroep op Léon Blum gedoen om die situasie op te los. Dit open drieledige onderhandelinge met vakbonde en werkgewers, wat lei tot die Matignon-ooreenkomste: loonverhogings van 7 tot 15%, kollektiewe ooreenkomste wat werk- en huurvoorwaardes waarborg, en verkiesing van personeellede wat daarvoor verantwoordelik is, met werkgewers, werknemersverteenwoordigers.
Op 11 en 12 Junie bevestig wette die wettigheid van kollektiewe ooreenkomste, wat die 40-uur week en 2 weke betaalde verlof instel. Die PCF roep dan, teen die advies van die linkervleuel van die SFIO onder leiding van Marceau Pivert, wat die situasie as rewolusionêr beskou, aan om die werk te hervat: 'U moet weet hoe om 'n staking te stop', verduidelik Maurice Thorez. Hervormings volg op mekaar, met die uitbreiding van die verpligte onderwys na veertien, die nasionalisering van die oorlogsbedrywe en die Bank van Frankryk, die totstandkoming van die Nasionale Koringraad en vanaf Junie die ontbinding van die ligas. vêr regs.
Die aanvalle van die ekstreme regses
Vanaf 1937 het die Blum-regering probleme ondervind. Die eerste probleem wat die regering van die Populêre Front ondervind, is die gewelddadige veldtog wat gelei word deur die verregse, wat die dimensies aanneem van persoonlike antisemitiese aanvalle en laster.
Terwyl die ligas, wat in Junie 1936 ontbind is, in politieke partye verander het (die Croix-de-Feu het die Franse Sosiale Party geword, Jacques Doriot, 'n voormalige Kommunis, die fascistiese Franse Volksparty geskep het), het die verregse pers geword losgelaat sodra Leon Blum aan bewind gekom het. As laasgenoemde 'n bevoorregte teiken is, word Jean Zay (minister van nasionale onderwys) aan die kaak gestel omdat hy op 20-jarige ouderdom 'n teks geskryf het wat die landsvlag beledig, word Pierre Cot (minister van lug) beskuldig van 'Serebrale skaamteloosheid' en omdat hy die geheim van die '23-geweer' aan die Russe wou bekendmaak, en veral Roger Salengro (Minister van Binnelandse Sake), is aangeval omdat hy in 1915 'verlate' was. Salengro is van hierdie beskuldigings verwyder. het op 17 November 1936 selfmoord gepleeg.
Die ekonomiese probleme van die Volksfront
Die logika van die ekonomiese beleid wat deur die Léon Blum-regering gevolg word, is duidelik en in lyn met die program wat deur die SFIO aanvaar is (hoewel dit deur die stakende werkers opgelê word): in die gesig gestaar deur 'n krisis van onderverbruik, moet die lone verhoog word en terselfdertyd openbare besteding verhoog om bykomende vraag te skep wat aktiwiteit en werk stimuleer.
Vanaf Junie het die kommer van finansiële kringe egter tot 'n vlug van kapitaal gelei (Léon Blum weier om valutabeheer in te stel): die metaalverskansing van die geldeenheid het in September tot 50% gedaal en die aankope van skatkiswissels is onvoldoende. Daarbenewens belemmer die styging in binnelandse pryse, ondanks die hervatting van die produksie, Franse uitvoerders: die tekort aan buitelandse handel het in Augustus 600 miljoen frank bereik en in September 700 miljoen. Om te veg teen die uitvloei van kapitaal en om die uitvoer te laat herleef, het Léon Blum en sy minister van finansies, Vincent Auriol, besluit om die frank te devalueer op 27 September 1936 (toe hulle twee maande tevore verklaar dat alle gevaar devaluasie is uitgesluit).
Trouens, die devaluasie slaag nie daarin om die probleme op te los nie: die eksterne tekort het in November een miljard frank bereik en terselfdertyd die aanvaarbare perke in die oë van die werkgewers en die konserwatiewe magte oorskry. Die Leon Blum-regering is nou nie meer as 'n ministerie wat opgeskort is toe hy op 31 Desember 1936 die wet op 'verpligte arbitrasie' aanvaar het om arbeidsgeskille te besleg.
Van "die breek" van Léon Blum
Toe, op 13 Februarie 1937, bevestig Léon Blum die noodsaaklikheid van 'n "pouse" en laat hy op 5 Maart 'n reeks maatreëls neem om die kapitaalhouers gerus te stel: hervestiging van die vrye goudmark, skepping van 'n valutastabiliseringskomitee, vermindering van 6 miljard in openbare besteding, bekendstelling van 'n nasionale verdedigingslening (wat binne 'n paar dae 8 miljard frank sal inbring). As die finansiële kringe tevrede is, is die sosialiste minder, en die kommuniste beskuldig die regering van 'kapitulasie vir die trusts' en die 'muur van geld'.
'N Paar dae later het 'n vergadering van die Franse Sosiale Party in Clichy, wat 'n teendemonstrasie deur kommunistiese en sosialistiese militante uitgelok het, ontaard in 'n botsing met die polisie: dit het vyf dood en baie gewondes gelaat en die verwydering van die regering van sy gewilde steun, terwyl hy weer die regse en gematigde mense bekommer. Op 18 Maart het die CGT 'n algemene staking gevra. Finansiële paniek hervat, aktiwiteit vertraag en gedeeltelike werkloosheid neem toe. Die radikale party toon homself al hoe meer krities teenoor die regering, en Edouard Daladier self, maar tog vise-president van die Raad, stel op 6 Junie 'n vervangingsprogram voor om weer die produksie te begin.
Gekonfronteer met hierdie onlosmaaklike situasie, het Léon Blum en Vincent Auriol op 15 Junie 'n wetsontwerp ingedien wat die regering die volle magte in finansiële aangeleenthede verleen om die "offensief wat weke lank vaardig voorberei is teen besparing, valuta en krediet te breek. ". Die Kamer van Afgevaardigdes stem oor vertroue, maar die Senaat is daarteen op 20 Junie. Die volgende dag, 21 Junie 1937, bedank Léon Blum vir die eerste keer.
Die Chautemps-kaste (Junie 1937-Maart 1938)
Die meerderheid in die Kamer van Afgevaardigdes wat aan die linkerkant gebly het, en die radikale wat nie die "volksaamtrek" eksplisiet aan die kaak gestel het nie, noem Albert Lebrun die Radikale Camille Chautemps, aan die bewind tydens die Stavisky-aangeleentheid, tot die presidentskap van die Raad. Die Populêre Front bestaan ​​dus steeds in teorie: Léon Blum is vise-president van die Raad, en verskeie sosialistiese ministers is deel van die regering (onder wie Marx Dormoy, wat die verregse organisasie La Cagoule aftakel, skrywer van verskeie dodelike aanvalle in September. -Desember 1937).
Maar die opposisie bly groei tussen die sosialiste, gretig om die vakbonde te spaar, en die radikale (insluitend die Minister van Finansies Georges Bonnet); wat die ekonomiese en sosiale situasie wil normaliseer.
Gekonfronteer met die voortsetting van die dikwels gewelddadige stakings en betogings en nadat die regering op 21 Desember 1937 twee verordeninge aangeneem het, wat die implementering van die 40 uur beperk, "gee Chautemps" die vryheid "aan die Kommunistiese Party, wat eerder die toepassing van die 1936-program (13 Januarie 1938). Die SFIO-ministers het hulle toe onttrek, en C. Chautemps het 'n nuwe regering gevorm wat in wese uit radikale en enkele onafhanklike sosialiste bestaan ​​(soos Ramadier en Frossard); hy het egter 'n vertrouensverklaring verkry van die sosialistiese en kommunistiese afgevaardigdes, wat nie die inisiatief wou neem om 'n finale breek met die radikale te neem nie.
Maar die ekonomiese situasie het die afgelope jaar versleg: die buitelandse handelstekort het einde 1937 4 miljard frank bereik, spekulasie teen die frank en gouduitvloei duur voort, die begrotingstekort neem toe; dit druk Georges Bonnet om die openbare besteding te verminder, om belasting en openbare tariewe te verhoog tot die ergernis van die linkses. Op 9 Maart 1938, toe die frank geneig was om in duie te stort (die Britse pond was meer as 150 frank), het die Chautemps-regering sy voorneme aangekondig om die Huis vir volle magte in ekonomiese aangeleenthede te vra om 'n soberheidsbeleid toe te pas. : Sosialistiese adjunkte waarsku dat hulle nie hierdie inisiatief sal steun nie en nie vir vertroue sal stem nie, en Camille Chautemps besluit dan om te bedank. Voordat 'n nuwe regering gevorm is, het Duitse troepe Oostenryk binnegeval (12 Maart 1938), nou verenig met Duitsland na aanleiding van die Anschluss.
Die terugkeer van Léon Blum en die einde van die Volksfront
Gekonfronteer met die eksterne bedreiging, het Léon Blum op 12 Maart 1938 voorgestel om 'n regering van baie breë nasionale eenheid te vorm, maar het teen die besliste vyandigheid van die parlementêre opposisie van die regse partye opgetree wat enige deelname aan 'n kabinet bestaande uit sosialistiese ministers weier. .
Blum keer nietemin terug na die formule en program van die Popular Front. Terwyl stakings en demonstrasies uitbreek, vra hy volle magte om 'n beleid van stimulus toe te pas: toename in die geldvoorraad, kapitaalbelasting (tot 17%), beheer oor aandelemarkbedrywighede en valutabeheer, wat gaan verder as die maatreëls van Junie 1936, toe die Radikale Party op die rand van breuk staan. Hy stem egter oor volle magte, wetende dat die Senaat daarteen sal optree. Op 7 April het die Senaat trouens selfs geweier om die projek te bespreek, op aanleiding van Joseph Caillaux, wat die aanvalle op die regering gelei het. Léon Blum bedank 'n tweede keer en maak sodoende 'n einde aan die ervaring van links.
Die bewind van Edouard Daladier in April 1938 was die einde van die Volksfront. Nie net het die ondertekening van die München-ooreenkomste (29-30 September 1938) die doodsklok gelui vir die anti-fascistiese verbintenisse aan die begin van die Popular Rally nie, maar veral die aanvaarding van wette wat sommige van die sosiale winste wat tydens die ooreenkomste van Matignon het vyandigheid veroorsaak deur die CGT, waarvan die algemene staking, wat op 30 November 1938 gereël is, 'n relatiewe mislukking was.
Hierdie mislukking laat die geheue van 'n sukses agter, omdat die sosiale wette van Junie 1936 die waardigheid aan die werkersklas herstel het. Die mite van die Volksfront, ontploffing van volksvreugde gebore uit 'n verkiesingstriomf en 'n ongekende sosiale beweging, die eerste ervaring in Frankryk van 'n regering gebaseer op die vereniging van linkse partye, die eerste regering wat vroue ingesluit het , sou egter die Franse linkses vir die res van die eeu fassineer.