Tong in die Quiche – Die Carbs Is Weer Hollands
Tong in die Quiche
As daar nou een ding is waaroor ek min beheer uitoefen, is dit ’n souttert. Wanneer daar ook al ŉ doop of begrafnis in die dorp is raak ek gans te opgewonde, want ek weet dat iewers in ŉ stowwerige NG kerk saal of ŉ tannie se sitkamer wat nog streng vasgevang is in 1975, sal daar ŉ skinkbord wees belaai met mini spinasie quiche.
My eerste herinnering van souttert kom vanuit die dae toe die familie gereeld op die familie-kleinhoewe in Viljoenshof (deesdae Wolvengat) gaan kuier het. Ek was omtrent vier jaar oud, dit was winter, en ek het op die plaas rond gekerjakker in my Mickey Mouse reënstewels. Die bloekombome, die reuk van ŉ plaasvuur, die Dover in die kombuis, die klein dammetjie by die agterdeur, alles sit nog vars in my geheue. En natuurlik die souttert wat my ma gemaak het in ŉ gespikkelde groen enamel-bak een Kersfees.
ŉ Geruime tyd gelede het ek vir my ma ingelig dat die dag wanneer ek ŉ man hoër prioritiseer as spinasie quiche, dan kan sy maar weet: die koeël is deur die kerk. Vir my om vir ŉ man te sê “Ek hou meer van jou as spinasie quiche” weeg swaarder in emosionele waarde as die eenvoudige “Ek is lief vir jou”. Met hierdie liefde vir quiche het ek nooit werklik dit self probeer maak nie. Ek het altyd net gewag vir ŉ familielid om die tydelike met die ewige te verruil. Die ironie is dat die eerste keer wat ek dit wel self aangedurf het was vir kêrel en kie vir ŉ gedenkdiens-piekniek.
My eerste groot quiche het ek slegs verlede maand aangedurf. Met die dat ek so gretig is om die beminde te voer soek ek gereeld vir resepte wat liplek-lekker is, maar terselfdertyd nie kantoorlyfies tot gevolg sal hê nie (ek is al reeds aan vetmaak beskuldig). Ek het die neiging om nuwe resepte uit te daag sonder om te blik of bloos. As ŉ mens kan lees, moet jy nie bang wees vir ŉ resep nie. As jy dit presies volg soos wat dit daar op die papier staan, kan min verkeerd gaan. Of soos in die woorde van my tante, “As jy ŉ resep kan volg kan jy ŉ huis bou”, en dit kom van ŉ vrou wat letterlik haar eie huis gebou het.
My redding het gekom in die vorm van die Amerikaanse Ina Paarman, Martha Stewart. Nadat ek ŉ biografiese film oor haar lewe gekyk het kon ek net nie ontslae raak van haar nie. Dus toe ek resepte gesoek het, het ek onmiddellik na haar webwerf gekeer. Hoewel ek nie iemand is wat my rug keer op ŉ uitdaging in die kombuis nie, is ek ŉ persoon wat wel die eenvoudigste uitweg sal probeer vind – ons is besige mense met min tyd, maar wat steeds gaste wil beïndruk. Ek kom toe neer op ŉ botterskorsie-en-spek quiche. Eenvoudiger kan dit nie wees nie. Die grootste uitdaging is om die botterskorsie te skil. Ek moet wel bieg, hoewel my eerste poging heel suksesvol was en die mae van die geliefdes bevredig het, was die tweede poging ietwat meer suksesvol. Die geheime bestanddeel? ŉ Bietjie ekstra selfvertroue.
Volg hierdie skakel om die resep in die hande te kry, of besoek gerus www.marthastewart.com vir allerhande dinge wat lekker is.
Categories UncategorizedLewer kommentaar
Vorige Previous post: Parlour toe!
Volgende Next post: Nes kiepie, op my eie