Sosiale bewegings kan vinnig wees, en hulle kan stadig wees. Meestal is die werk van sosiale verandering 'n stadige proses. Dit behels geduldig die bou van bewegingsinstellings, die opbou van leierskap, organiseringsveldtogte en die gebruik van krag om klein winste te verseker. As jy wil sien dat jou pogings resultate lewer, help dit om 'n langtermynverbintenis te hê.
En tog, soms beweeg dinge vinniger. Elke keer sien ons uitbarstings van massa-protes, periodes van piekaktiwiteit wanneer die aanvaarbare reëls van politieke aangeleenthede skynbaar geskors word. Soos een sosioloog skryf, is dit buitengewone oomblikke wanneer gewone mense "opstaan ​​in toorn en hoop, die reëls wat gewoonlik hul lewens regeer, bedreig, en sodoende die werksaamhede van die instellings waarin hulle verstrengel word, ontwrig." Die impak van hierdie opstand kan diep wees.
"Die drama van sulke gebeure, gekombineer met die wanorde wat tot gevolg het, veroorsaak nuwe kwessies in die middel van politieke debat" en dryf vooruit hervormings as paniek "politieke leiers probeer om orde te herstel."
Dit is die woorde van Frances Fox Piven, die 81-jarige Uitstaande Professor van Politieke Wetenskap en Sosiologie aan die City University of New York Nagraadse Sentrum. As mede-outeur, met Richard Cloward, van die klassieke 1977 verhandeling, Swak mense se bewegings, Piven het landmerk bydraes gelewer aan die studie van hoe mense wat beide finansiële hulpbronne en invloed in konvensionele politiek het, kan onophoudelike opstande skep. Min geleerdes het soveel gedoen om te beskryf hoe wydverspreide ontwrigtende aksie die geskiedenis kan verander, en min het meer uitdagende voorstelle gegee oor die tye waarin bewegings - in plaas van om vorentoe met inkrementele vereistes te kruip - in volle sprint kan inbreek.
Aktiviste produseer en lei periodes van intensiewe onrus
In onlangse jare, beset Wall Street en die Arabiese Lente het hernieude belangstelling in sulke oomblikke van ongewone aktiwiteit geskep. Hierdie opstande het tot gevolg gehad bespreking oor hoe aktiviste kan lok en lei ander tydperke van intensiewe onrus, en ook hoe hierdie MOBILISATIES langer termyn organisering kan aanvul. Diegene wat uit tradisies van strategiese geweld tussentyd en "burgerlike weerstand," in die besonder, kan treffende parallelle tussen hul metodes vir vonkend opstand en Piven se teorie van ontwrigtende krag vind.
Zuccotti Park is nou stil. Die klein, gesuiwerde plein in laer Manhattan het lankal teruggekeer na 'n plek waar 'n paar werknemers in die finansiële distrik hul middagete geniet. Maar toe dit die tuiste van die stigterskap was, beset kamp, Swak mense se bewegings was een van die mees gepaste titels wat op die rakke van sy gratis biblioteek gevind kon word. En vir diegene wat belangstel om Amerika se openbare plazas met uitdagende burgers te hervul, bied die boek steeds insigte wat moeilik is om elders in die literatuur oor sosiale bewegings te vind.
Radikale Demokrasie en die Boom van "Radikalisme en Revolusie"
In 2010, toe Fox News-gasheer Glenn Beck aan Amerika bekend gemaak het wat hy gedink het, was 'n groot linkse sameswering om die nasie oor te neem, het hy 'n paar uitgesoekte individue geïdentifiseer as besondere ernstige bedreigings vir geloof, familie en vaderland. Aan die wortel van die "boom van radicalisme en revolusie" wat Beck onthul het vir kykers, het hy Saul Alinsky, die peetvader van die moderne gemeenskapsorganisasie, geplaas. Die stam van die boom het intussen twee name: Piven en Cloward. Van daar af het die boom in verskeie rigtings vertak.
Uit Piven en Cloward se idees, volgens Beck, het sulke sinistere offshoots soos ACORN, ex-Weatherman Bill Ayers, en selfs die radikaalhoof homself, Barack Obama, gegroei. Alhoewel Piven destyds in haar laat 70's was, het Beck geargumenteer dat sy nie bloot 'n vyand van die Grondwet was nie, maar een van die nege mees gevaarlike mense in die wêreld.
Beck se teorieë oor die links, natuurlik, soos vervat te veel foute en ongegrond spronge om maklik opsom. Tog was hy korrek om beide Alinsky en Piven identifiseer as baanbrekerswerk sosiale beweging denkers. Waar hy was verkeerd in die slotsom gekom dat hulle deel was van 'n verenigde en kwaadwillig skema. In die waarheid, terwyl Piven en Alinsky soortgelyke verpligtinge teenoor radikale demokrasie, hulle verteenwoordig die teenoorgestelde punte van 'n spektrum van oortuigings oor hoe voetsoolvlak advokate skep verandering.
Alinsky was 'n guru in die kuns van die stadige, inkrementele bou van gemeenskapsgroepe. Piven, in teenstelling hiermee, het 'n leidende verdediger geword van onwettige massa protes, wat buite die struktuur van enige formele organisasie plaasgevind het.
Piven se idees is beïnvloed deur haar vroeë organiserende ervarings. Sy het grootgeword in die 1930s in Jackson Heights, Queens, 'n kind van werkersklas ouers wat uit Wit-Rusland geëmigreer het en gesukkel het om aan te pas by die lewe in Amerika. As 'n voorlopige 15-jarige het sy 'n beurs ontvang om die Universiteit van Chicago by te woon. Maar, op sy eie rekening, was Piven nie 'n ernstige student op daardie stadium nie, en het hy gebly om te lees en te vertrou op meervoudige keuse om kursusse te slaag. Sy het die meeste van haar tyd by aandete van aandete, soos Hobby House en Stouffer, aan die kaak gelê. Dit was die moeite werd om die lewenskoste wat nie in haar studiebeurs voorsien is, te dek nie.
In die vroeë 1960's het Piven terug na New York City teruggeneem. Dit was eers nadat hy as navorser gewerk het en gehelp het om huuraanvalle te ondersteun met die Mobilization for Youth, 'n vroeë armoedegroep op die Lower East Side, dat sy uiteindelik gehuur is om aan die Universiteit van Stellenbosch se skool vir maatskaplike werk te onderrig. By die Mobilization for Youth het sy ook sosioloog Richard Cloward ontmoet, wat haar man en lewenslange medewerker geword het. (Cloward het in 2001 oorlede).
Die Ontwrigtende Krag van Taktiek: Militante Boikotte, Sit-ins, Verkeerstop-ups en Huurstaking
In een van hul eerste hoofartikels saam, geskryf in 1963, Piven en Cloward, het hulle 'n argument gemaak wat weerspieël het wat hulle by die Mobilization waargeneem het. Hulle het aangevoer dat, aangesien "die armes min hulpbronne het vir gereelde politieke invloed," hul vermoë om sosiale verandering te skep, afhang van die ontwrigtende krag van taktiek soos "militante boikotte, sit-ins, verkeersverbindings en huurstaking." Protestbewegings, het hulle verduidelik, kry werklike hefboom slegs deur die veroorsaking van "beroering onder burokrate, opwinding in die media, ontsteltenis onder invloedryke segmente van die gemeenskap, en druk vir politieke leiers."
Piven het sedertdien al hierdie tesis verfyn en uitwerk. Inderdaad, dit was eers ná 'n dekade en 'n halwe verdere werk dat die argument sy mees kontroversiële voorkoms sou maak, in 1977 se Swak mense se bewegings. In die steeds-jong wêreld van akademiese sosiale beweging teorie, sou hierdie boek word erken as 'n gewaagde en oorspronklike ingryping - en ook, op baie maniere, as 'n dwaling.
Vandag is die sosiale bewegingsteorie 'n gevestigde fokusarea binne sosiologie en politieke wetenskap. In die 1970's het dit egter skaars 'n vastrapplek in die akademie behaal. Stanford professor Doug McAdam vertel die verhaal van hoe hy as student-aktivis in die laat 1960s klasse op sosiale bewegings by sy universiteit gesoek het, op soek na die katalogus van die politieke wetenskapsdepartement. Geen is gelys nie. Toe hy uiteindelik bespreking van bewegingsaktivisme vind, het dit in 'n heel ander omgewing plaasgevind as wat hy verwag het: naamlik in 'n kursus oor Abnormale Sielkunde.
McAdam skryf destyds: "Bewegingsdeelname is nie gesien as 'n vorm van rasionele politieke gedrag nie, maar 'n weerspieëling van afwykende persoonlikheidstipes en irrasionele vorme van 'skaregedrag.' 'Na-teater-teorieë, aanhangers van die" pluralistiese " en "kollektiewe gedrag" -skole het geglo dat die Amerikaanse politieke stelsel ten minste redelik reageer op alle groepe met griewe om te stem. So, enige sinvolle persoon kan hul belange bevorder deur die "behoorlike kanale" van verteenwoordigende politiek.
Mees invloedryke akademici, McAdam verduidelik beskou buite bewegings as "tipies onnodige en oor die algemeen oneffektief," wanneer protes het verskyn, hulle verteenwoordig ". Abnormaal antwoorde op die afbreek van sosiale orde" As Piven en Cloward sit dit in 'n 1991 opstel, bewegings was gesien "as breinlose uitbarstings ontbreek óf samehang of kontinuïteit met die georganiseerde sosiale lewe."
Sosiale bewegings: rasionele vorme van kollektiewe aksie
In die 1970s het hierdie aansig begin om sy greep te verloor. Nagraadse skole word toegedien met 'n generasie van Nuwe Linker-geleerdes wat direkte bande met burgerregte, antiwar en vroue se bevrydingsbewegings gehad het. Vanuit 'n meer simpatieke oogpunt het hulle probeer om sosiale bewegings as rasionele vorme van kollektiewe optrede te verduidelik. Protes sou nou op ander maniere gesien word as politiek vir mense wat uit die stelsel gesluit was. 'N Toonaangewende gedagtegang wat in hierdie omgewing voorgekom het, was bekend as hulpbronmobilisasieteorie.
Geleerdes in die hulpbronmobiliseringsskool stel sosiale bewegingsorganisasies in die middel van hul begrip van hoe protesgroepe verandering beïnvloed. Soos McAdam en W. Richard Scott skryf, het hulpbronmobilisasie-teoretici "beklemtoon dat bewegings, as hulle vir 'n bepaalde tyd benodig word, 'n mate van organisasie benodig: leierskap, administratiewe struktuur, aansporings vir deelname en 'n manier om hulpbronne te bekom en ondersteuning. "
Hierdie siening is gesinkroniseer met die ervaring van organiseerders buite die universiteit. In baie opsigte het hulpbrongobilisering gedien as 'n akademiese analoog aan Alinsky se visie om krag te bou deur die bestendige, volgehoue ​​skepping van gemeenskapsorganisasie. Dit was ook in ooreenstemming met die struktuurgebaseerde organisering van die arbeidsbeweging.
Met hul nuutgestigte benadering het hulpbronmobilisasie geleerdes dwingende navorsing geproduseer, byvoorbeeld in hoe Suidelike kerke 'n belangrike infrastruktuur vir die burgerregtebeweging verskaf het. Hul standpunt het geleidelik die grond bereik. Teen die vroeë 1980's het "hulpbronmobilisering 'n dominante agtergrondparadigma geword vir sosioloë wat sosiale bewegings bestudeer," skryf politieke wetenskaplike Sidney Tarrow. Alhoewel ander teorieë sedertdien ten gunste is, beweer McAdam en Hilary Schaffer Boudet dat die vooroordele en nadele van hulpbronmobilisering steeds die leeu se deel van die werk in die veld lei.
Toe Piven en Cloward gepubliseer het Swak mense se bewegings In 1977 het sy idees oor ontwrigtende krag - wat nie in formele sosiale bewegingsorganisasies gewortel is nie - 'n direkte uitdaging verteenwoordig om leidrade van akademiese teorie te lei. Meer as dit, het hulle ook gebots met baie van die werklike organisering wat in die land plaasvind. Soos die skrywers in 'n inleiding tot hul 1979-paperback-uitgawe geskryf het, het die boek se kritiek op organisatoriese pogings sentrale beginsels van die linker leerstuk aanstoot gegee.
Piven en Cloward het hul heterodokse aanranding deur middel van vier gedetailleerde gevallestudies gemonteer. Dit het betrekking op sommige van die belangriker protesbewegings in 20th eeu Amerika: die beweging van werklose werkers vroeg in die Groot Depressie, die industriële stakings wat later aanleiding gegee het tot die CIO later in die 1930s, die burgerregtebeweging in die Suide in die 1950s en 60s, en die aktivisme van die Nasionale Welsynsregte Organisasie in die 1960s en 70s. Soos Piven hulle gevolgtrekkings later sou opsom, het die ervaring van hierdie opstands gewys "dat arm mense min kon bereik deur die roetines van konvensionele verkiesings- en belangegroepgroep politiek." Daarom was dit wat hulle as hul sleutelinstrument oorgelaat het, , die afbreekpunte wat gelei het toe mense die reëls en institusionele roetines wat gewoonlik die lewe beheer het, bedreig het. "
'N Struktuurgebaseerde organiseerder soos Saul Alinsky sou nie saamstem met die idee van die gebruik van boisterous aksie om stink te maak nie. Hy was immers 'n groot showman en taktikus van wanordelike moeilikheid. Maar Alinsky sou met Piven en Cloward skerp geskei het oor die behoefte aan organisasie om verandering te ondersteun. Swak mense se bewegings het beide hulpbronmobilisasie-teoretici en terreur-aktiviste bepleit deur te beweer dat nie net formele strukture nie ontwrigtende uitbrake veroorsaak het nie, maar dat hierdie strukture eintlik van massa-protes afgewyk het toe dit plaasgevind het.
Piven en Cloward se gevallestudies het 'n beroep op verouderende bewegings gehad wat baie anders as standaardrekeninge was. Van die arbeidsaktiwisme wat tydens die Groot Depressie ontplof het, skryf hulle dit, in teenstelling met die mees gekoesterde oortuigings van unie-organiseerders: "In die middel van die 1930's het die meeste stakings, demonstrasies en sit-downs versprei, eerder as omdat van hulle. "Hulle studies het getoon dat" met feitlik geen uitsonderings nie, het die vakbondleiers gewerk om stakings te beperk, om hulle nie te eskaleer nie. "Net so het die uitdagende swartes toegewings as gevolg van die ontwrigtende gevolge van massa in die burgerregtebeweging gedwing. burgerlike ongehoorsaamheid "- nie deur formele organisasie nie.
Piven en Cloward het erken dat sulke gevolgtrekkings misluk het "om te voldoen aan doktrinêre voorskrifte rakende kiesafdelings, strategieë en eise." Tog het hulle geskryf dat hulle ongetwyfeld bewus was dat hulle 'n geveg kies, dat 'n gewilde opstand nie deur iemand anders se reëls of hoop voortgegaan word nie; dit het sy eie logika en rigting. "
Swak Mense se Bewegings: Mense het tot verontwaardiging gegroei en die Owerheid verwerp
Swak mense se bewegings 'n Verskeidenheid redes waarom, toe mense tot verontwaardiging opgewek is en verhuis het om gesag te ontken, "het die organiseerders nie net die geleentheid wat deur die opkoms van onrus ontstaan ​​het, aangewend nie, het hulle tipies op maniere gehandel wat die ontwrigtende krag wat laer- klassieke mense kon soms mobiliseer. "Die meeste sentraal was die organiseerders in hul gevallestudies gekies om die massaproteste te vermeerder, omdat hulle besig was om te probeer om embrio-formele organisasies te bou en te onderhou in die oortuiging dat hierdie organisasies [ vergroot en word kragtig. "
Oor die vier verskillende bewegings wat Piven en Cloward ondersoek het, het organiseerders soortgelyke instinkte gewys - en hierdie instinkte het hulle verraai. Die organiseerders het formele strukture as noodsaaklik gesien, aangesien hulle nodig was om kollektiewe hulpbronne te versamel, wat strategiese besluitneming moontlik maak en institusionele kontinuïteit verseker. Maar wat die organiseerders nie waardeer het nie, is dat, terwyl burokratiese instansies positief kan wees, hulle ook beperkings bring. Omdat organisasies bekommerd moet wees oor selfbehoud, word hulle nadelig vir risiko-neem. Omdat hulle die toegang tot formele kragbronne geniet, is hulle geneig om te oorskat wat hulle van binne in die stelsel kan bereik. Gevolglik vergeet hulle die ontwrigtende energie wat hulle aan die gang gesit het, en daarom eindig hulle dikwels 'n teenproduktiewe rol. Soos Piven van die arbeidersbeweging sê, "Massa-aanvalle lei tot vakbonde. Maar vakbonde is nie die groot kragopwekkers van massa-aanvalle nie. "
Swak mense se bewegings het ook 'n argument oor die tempo van verandering gemaak, wat die idee uitgedaag het dat wins vir die armes deur bestendige, inkrementele inspanning gewen is. Piven en Cloward het beklemtoon dat, ongeag die verloop van aksie wat hulle neem, die organisatoriese vermoë om geskiedenis te vorm beperk is. Die aanvaarding van 'n soort neo-marxistiese strukturalisme in die tydperk - een wat ekonomiese en politieke oorsake van sosiale verskynsels gekry het - het aangevoer dat populêre opstand "voortspruit uit histories spesifieke omstandighede." Die roetines van die daaglikse lewe, die gewoontes van gehoorsaamheid ontwikkel, en die bedreiging van weerwraak teen diegene wat alle funksies uitoefen om die ontwrigtende potensiaal in die meeste van die tyd in beheer te hou.
Geskiedenis word gestruktureer deur ontwrigtende uitbrake
Tydperke wanneer die armes uitdagend word, is uitsonderlik, maar hulle het ook 'n beslissende impak. Piven en Cloward het geskiedenis gesien as onderbrekings deur ontwrigtende uitbrake. In plaas van verandering wat geleidelik gebeur het, het hulle geglo, dit het in bars gekom - deur "Big Bang" oomblikke, soos Piven hulle in haar 2006-boek noem, Uitdagende Owerheid. So 'n tydperk kan vinnig uitbars, maar vervaag net so vinnig. Terwyl sy reverberasies binne die politieke stelsel 'n blywende betekenis het, is "opstand altyd kortstondig," verduidelik Piven en Cloward. "Sodra dit verval en die mense verlaat die strate, die meeste van die organisasies wat dit tydelik gegooi het ... eenvoudig verdwyn."
Daar is nie baie boeke geskryf in 1977 wat meer resonant voel as dit in die nasleep van Occupy en die Arabiese Lente gelees word as Swak mense se bewegings. Die boek is visioenêre in die erkenning van die plofbare potensiaal van bottom-up uittarting, en, by tye, lyk byna profetiese in afwagting op die verloop van die vroeë opstande die nuwe millennium se. In onlangse jare, het ons live gevallestudies van ontwrigtende krag gesien in aksie, en hulle het weer kaat groot en klein regdeur die verskillende dele van die wêreld geproduseer.
Maar terwyl, aan die een kant, Swak mense se bewegings blyk sulke massamobilisering aan te moedig, maar dit weier om hardnekkig te dien as 'n gids vir toekomstige aksie. Om te verseker dat selfs aktiviste se beste planne - meer dikwels as nie - tot mislukking gedoem word, dreig dit om mense van hul agentskap heeltemal te beroof.
As, soos Piven en Cloward beredeneer, "protes opspoor in reaksie op belangrike veranderinge in die institusionele orde" en "is nie geskep deur organiseerders of leiers nie", wat is diegene wat sosiale veranderinge wil doen met hulself?
Terwyl Swak mense se bewegings is vinnig erken as 'n mylpaal in sy veld, het die boek ook sterk negatiewe reaksies veroorsaak. Een oorsig het dit 'n "anti-organisatoriese filippic" genoem; 'n ander het die volume as 'n blinde militêre oproep uitgespreek, amper beter as die Abnormale Sielkunde wat dit daarop gemik was om te vervang. Selfs lesers wat met 'n meer simpatieke oog gelees het, het gelos om te wonder hoe aktiviste op sy insigte kan optree.
Om na Piven se breër loopbaan te kyk, help om konteks aan hierdie kwessie te gee - en stel ook 'n paar middelgrond uit. Selfs as Swak mense se bewegings, Vol polemiese twis maak-momentum gedryf mobilisering en langtermyn struktuur gebou lyk meer wedersyds uitsluitend as wat hulle nodig het om te wees, lewe die geleerde se as 'n polities betrokke burger het uitgestal aansienlik meer nuanse.
Eerstens, dit is opmerklik dat, op die oomblik dat Piven en Cloward nagevors het Swak mense se bewegings, die Amerikaanse arbeid beweging was so groot en burokraties soos enige tyd in sy geskiedenis. Unies was groot ondersteuners van die Amerikaanse Koue Oorlog-buitelandse beleid, wat hulle in stryd met die Nuwe Linker gemaak het. Kritiek op die verdraende karakter van groot arbeid was skaars skaars in die progressiewe skryf van die tydperk. Maar selfs dan, Swak mense se bewegings erken die belangrikheid van vakbonde om te verdedig teen die erosie van winste wat deur protesbewegings gewen word tydens oomblikke van piekmobilisering. Oor die afgelope dekades was Piven 'n konsekwente ondersteuner van arbeid se meer skrappende en militante organiserende faksies.
Piven en Cloward was self betrokke by beduidende organisatoriese voorspraak. In die 1980'e het die twee 'n organisasie genaamd Human SERVE (Human Service Employees Registration and Voters Education) gestig om massa-kieserregistrasie in lae-inkomste gemeenskappe te bevorder. Hul werk was instrumenteel in die verkryging van die Voter Registration Registration Act van 1993, ook bekend as die "Motor Voter Act", wat mense toegelaat het om te registreer om in welsynsagentskappe te stem en om bestuurderslisensies te kry. Toe president Clinton die wetsontwerp onderteken het, het Piven tydens die Wit Huis se seremonie gepraat.
Sy het ook warm verhoudings met Alinskyitiese groepe gehad. In 1984 het Cloward en Piven die voorwoord geskryf Wortels tot krag: 'n Handleiding vir Grassroots Organisering deur veteraanaktivis Lee Staples, wat die werk prys as 'n voorbeeldige uiteensetting van die kennis en vaardighede wat uit gemeenskapsorganisasie groei. "Meer onlangs het Piven ACORN as" die grootste en mees effektiewe verteenwoordiger van arm en minderheidsmense in hierdie land gevier " betreur dat die reg se suksesvolle aanvalle teen die organisasie 'n groot verlies veroorsaak het.
Al hierdie dinge dui daarop dat, selfs in Piven se mening, bewegingsorganisasies belangrike bydraes kan lewer. Dat hierdie bydraes verskillend is van die tipe massa-opstande wat ontwrigtende krag uitoefen, beteken net dat verskillende groepe deelnemers van beweging kan spesialiseer in verskillende tipes dissidente aktiwiteite.
Ontwrigtende Strategie: massas mense gemobiliseer om betrokke te raak in ontwrigtende optrede
Alhoewel dit nie die punt beklemtoon nie, Swak mense se bewegings maak 'n onderskeid tussen "mobilisering" en "organisering." Piven en Cloward skryf, "ontwrigtende strategie vereis nie dat mense met 'n organisasie verbind en gereeld deelneem nie. Dit vereis eerder dat massas mense gemobiliseer word om in ontwrigtende aksie aan te gaan. "Hoewel sulke mobilisering buite die grense van massa-lidmaatskapgroepe mag plaasvind, hoef dit nie as spontaan te word beskou nie. In plaas daarvan kan geskoolde praktisyns 'n hand hê om dit te laat gebeur - mits hierdie mobilisators hul rol anders as struktuurgebaseerde organiseerders verstaan.
Piven en Cloward verwys na Martin Luther King se Southern Christian Leadership Council, of SCLC, as voorbeeld van 'n groep wat hierdie soort mobiliserende werk uitgevoer het. Kritici het lank geargumenteer dat die SCLC - deur te beweeg van stad na stad, die vervaardiging van media frenzies, en die plaaslike inwoners om die gemors wat hulle agtergelaat het skoon te maak - nie genoeg gedoen het om blywende inheemse leierskap te kweek nie. Piven en Cloward verdedig Koning op hierdie punt. Hulle erken dat die SCLC "nie plaaslike organisasies gebou het om plaaslike oorwinnings te behaal nie," maar hulle beweer dat dit opsetlik was. Die groep se metode was anders, en nie sonder sy sterk punte nie. King en sy luitenante "het duidelik probeer om 'n reeks ontwrigting te skep waaraan die federale regering sou moet reageer," verduidelik Piven en Cloward. "En daardie strategie het daarin geslaag om" - die druk op nasionale wetgewing, soos die Burgerregtewet van 1964, doeltreffender te skep as wat plaaslike organisasies alleen kan wees.
In sy gevolgtrekking, Swak mense se bewegings bied 'n gekwalifiseerde oproep aan die wapen: 'Mens kan nooit met sekerheid voorspel wanneer die' hemel en rumblings van die sosiale fondasies 'grootskaalse verset sal dwing nie,' skryf Piven en Cloward. "Maar as organiseerders en leiers wil help om die bewegings na vore te bring, moet hulle altyd voortgaan asof protes moontlik was. Hulle mag misluk. Die tyd is dalk nie reg nie. Maar dan kan hulle soms slaag. "
Dit is 'n redelike hoopvolle aantekening om te eindig. Tog kan aktiviste vergewe word as hulle dit vind Swak mense se bewegingse raad om frustrerend vaag te wees. In 'n latere skrywe, sê Piven en Cloward: "Saul Alinsky het gesê organiseerders moet die ontevredenheid van die ongeregtigheid vryf, maar dit vertel ons nie watter sere, of wie se seer, of hoe om hulle te inspuit nie, of wat om voor te stel dat mense moet doen wanneer hulle is gereed om in aksie te beweeg. "Dit is goed gestel. En tog is Piven en Cloward meestal selfs een stap verder verwyder van enige direkte leiding van sosiale bewegings.
As gevolg hiervan is dit aan ander oorgelaat om meer praktiese insigte te gee oor hoe om ontwrigtende protes te orkestreer. Gelukkig ervaar die wêreld van sosiale beweging denke nou 'n renaissance op hierdie front.
'N brug tussen opkomende Idees oor Burgerlike Weerstand en meer gevestigde Strome van Maatskaplike Beweging Teorie
Aktiviste het grootgeword in die skool van strategiese geweldloosheid, of "burgerlike verset" - 'n lyn wat uit die werk van Gene Sharp groei - verteenwoordig een leidende groep wat vrae aanneem oor hoe ontwrigtende uitbarstings gevorder en gelei kan word. Hul tradisie erken beide voorwaardes en vaardighede so relevant in die vorming van massamobilisering. Hierdie praktisyns sal erken, soos Piven skryf, dat daar "groot maniere waarop protesbewegings gevorm word deur institusionele toestande" en dat die doeltreffendheid van organiseerders dikwels deur magte omskryf word wat hulle nie beheer nie. "
Dit maak egter net belangriker dat aktiviste hulle verfyn vaardighede vir die aanspreek van die aspekte van mobilisering wat hulle kan beïnvloed. Hierdie vaardighede sluit in die vermoë om te erken wanneer die terrein vir protes vrugbaar is, die talent om kreatiewe en uitdagende dade van burgerlike ongehoorsaamheid te plaas en die vermoë om intelligent te escalate sodra 'n mobilisasie aan die gang is.
'N Ryk studieveld is opkomende om hierdie kwessies te verken. Piven se werk bied iets waardevols daarvoor: 'n brug tussen opkomende idees oor burgerlike weerstand en meer gevestigde strome van sosiale bewegingsteorie.
Ander, insluitende mense van Alinskyite-skole wat geïnspireer is deur die massamobilisasies van die afgelope jaar, oorweeg ook hoe tradisionele gemeenskapsorganiserende modelle uitgebrei kan word. Hulle toon aan dat die studie van momentumgedrewe mobilisering nie uitgesluit word van waardering wat bereik kan word deur die bou van institusionele strukture nie. Daarbenewens vereis 'n fokus op ontwrigting nie dat aktiviste wag totdat die volgende "Big Bang" oomblik in die wêreldgeskiedenis aankom voordat hulle probeer om op te tree nie. Selfs kleiner skaalstoornisse - mobilisasies op die vlak van een stad of een kampus - kan aansienlike impak hê.
Die blywende nalatenskap van Swak mense se bewegings is dit, om 'n teenbalans te bied aan tradisionele idees oor organisering, maak dit die deur oop vir meer vindingryke ontleding van bewegingsstrategieë. Erkenning van mobilisering en organisering as twee verskillende vorme van aksie, maak voorsiening vir dialoog tussen verskillende denkskole - en dit skep uiteindelik die moontlikheid van sintese.
Vir veterane van Occupy en die Arabiese Lente, is die onderwerp van hoe plofbare korttermynmobilisasie gekombineer kan word met langtermynorganisasie wat winste kan institutionaliseer en bewegings volhoubaarer maak. Dit is 'n opwindende een. Trouens, baie glo dat bespreking daarvan noodsaaklik is vir toekomstige sosiale bewegings.
Hul hoop is in die moontlikheid van integrasie - tussen momentum en struktuur, tussen vinnig en stadig.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > hervormings > Snelle of stadige hervorming: Frances Fox Piven se teorie van ontwrigtende krag