Nuwe navorsing wys dat die grootste swewende ysplank van Antarktika uiters sensitief is vir die opwarming van die oseaan - Klimaatsimpak Nuus | Klimaatsimpaknuus
Geskryf deur Dan Lowry
Sedert die laaste ystydperk het die yslaag meer as duisend kilometer in die Rosssee-streek teruggeval, meer as in enige ander streek op die kontinent. Rich Jones, CC BY-ND
Wetenskaplikes is lankal bekommerd oor die moontlike ineenstorting van die Wes-Antarktiese ysvel en die bydrae daarvan tot die styging in die seevlak wêreldwyd. Baie van die ys van Wes-Antarktika lê onder seevlak, en die warm temperatuur van die oseaan kan lei tot 'n weghol-yslaag.
Hierdie proses, bekend as onstabiliteit in die mariene ysvel, is al langs dele van die Amundsensee-streek waargeneem opwarming van die oseaan het gelei tot smelt onder die drywende ysrakke wat by die kontinent uitkring. Terwyl hierdie ysrakke dun is, vloei die ys wat op die aarde gegrond is, vinniger in die oseaan en verhoog dit die seevlak.
Alhoewel die Amundsensee-streek tot dusver die vinnigste veranderings getoon het, is dit meer ys dreineer vanaf Wes-Antarktika via die Ross-ysplank as enige ander gebied. Hoe hierdie yslaag reageer op klimaatsverandering in die Rosssee-streek, is dus 'n sleutelfaktor in die bydrae van Antarktika tot die wêreld se styging in die seevlak in die toekoms.
Tydperke van die verlede van die yslaag kan ons insig gee in hoe sensitief die Rosssee-streek is vir veranderinge in die oseaan en lugtemperature. ons navorsing, wat vandag gepubliseer is, voer aan dat die opwarming van die oseaan 'n belangrike drywer was vir die terugtrekking van die gletsers sedert die laaste ystydperk in die Rosssee. Dit dui daarop dat die Ross-ysplank baie sensitief is vir veranderinge in die oseaan.
Geskiedenis van die Rosssee
Sedert die laaste ystydperk is die ysblad het meer as 1,000km teruggetrek in die Rosssee-streek - meer as enige ander streek op die vasteland. Daar is egter min konsensus onder die wetenskaplike gemeenskap oor hoeveel klimaat en die oseaan tot hierdie toevlug bygedra het.
Baie van die dinge wat ons weet oor die afgelope tyd van die ysvel in die Rosssee kom van rotsmonsters wat in die Transantarktiese gebergte voorkom. Dateringstegnieke stel wetenskaplikes in staat om te bepaal wanneer hierdie gesteentes aan die oppervlak blootgestel is namate die ys rondom hulle terugtrek. Hierdie rotsmonsters, wat ver van die plek waar die aanvanklike ysinval plaasgevind het, versamel is, het gewoonlik tot gevolg gehad interpretasies waarin die ysplaatstrook veel later plaasgevind het as, en onafhanklik van die styging in lug- en seestemperature ná die laaste ystydperk.
maar radiokoolstof ouderdomme van sedimente in die Rosssee dui op 'n vroeëre toevlug, meer in ooreenstemming met die klimaat vanaf die laaste ystydperk.
'N Ysberg wat in die Rosssee sweef - 'n gebied wat gevoelig is vir opwarming in die oseaan. Rich Jones, CC BY-ND
Gebruik van modelle om die verlede te verstaan
Om te ondersoek hoe sensitief hierdie streek vir veranderinge in die verlede was, het ons 'n streeksmodel van die Antarktiese ysvlak ontwikkel. Die model werk deur die fisika van die ysplaat en die reaksie daarvan op simulasies in die oseaan en lugtemperature te simuleer. Die simulasies word dan met geologiese rekords vergelyk om akkuraatheid te bepaal.
Kenners vra dat 'n verbod op glasskermkrabbers energie bespaar in die klimaatskrisis
Ons belangrikste bevindings is dat die opwarming van die oseaan en die atmosfeer die hoofoorsake was vir die grootste gletser-toevlug wat in die Rosssee-streek sedert die laaste ystydperk plaasgevind het. Maar die oorheersing van hierdie twee beheermaatreëls om die yslaag te beïnvloed, het mettertyd ontwikkel. Alhoewel lugtemperature die tydsberekening van die aanvanklike terugtog van die ysvel beïnvloed het, het die opwarming van die oseaan die belangrikste drywer geword weens die smelt van die Ross-ysplank van onder af, soortgelyk aan wat tans in die Amundsensee waargeneem word.
Die model identifiseer ook sleutelareas van onsekerheid oor gedrag van die vorige tyd. Die verkryging van sediment- en rotsmonsters en oseanografiese gegewens sal die modelleringsvermoë help verbeter. Die Die Siple Coast-streek van die Ross-ysplank is veral sensitief vir veranderinge in smeltdata aan die basis van die ysplank, en is daarom 'n kritieke gebied om te monster.
Implikasies vir die toekoms
Deur die prosesse wat in die verlede belangrik was te begryp, kan ons ons model verbeter en valideer, wat op ons beurt weer vertroue in ons toekomstige projeksies gee. Deur die geskiedenis was die yslaag in die Rosssee sensitief vir veranderinge in die seestand en lugtemperature. Huidiglik is die opwarming van die oseaan onder die Ross-ys rak die grootste probleem, gegewe die potensiaal om van onder af te smelt.
Uitdagings bly om vas te stel hoe die temperatuur van die oseaan in die komende dekades onder die Ross-ysplank sal verander. Dit sal afhang van veranderinge in die patrone van die sirkulasie van die oseaan, met ingewikkelde interaksies en terugvoering tussen seewater, oppervlakwinde en smelt water van die ysvel af.
Gegewe die sensitiwiteit van ysplase vir die opwarming van die oseaan, benodig ons 'n geïntegreerde modelleringsbenadering wat beide die sirkulasie en dinamika van die yslaag akkuraat kan weergee. Maar die berekeningskoste is hoog.
Tragiese veldbrande sal voortduur totdat ons ons gemeenskappe heroorweeg
Uiteindelik sal hierdie geïntegreerde projeksies van die yslaag van die Suidelike Oseaan en Antarktika beleidmakers en gemeenskappe help om betekenisvolle aanpassingstrategieë vir stede en kusinfrastruktuur te ontwikkel wat blootgestel word aan die risiko van stygende seë.