Wakkerstroom is vir die voëls. En vir die voëlkykers. ‘n Pragtige en uitgestrekte vleilandgebied omring deur berge en geseën met ‘n ryk natuurlewe, mooi ou geboutjies, winkeltjies, vriendelike mense en ‘n paar goeie kuierplekke, is Wakkerstroom.
Ons bly oor in seker die gerieflikste en beste toegeruste selfsorgeenheid wat ek nog in my rondritslewe teëgekom het. Chetnole Cottages noem hulle die plekkie aan die voet van Ossewakop aan die buitewyke van die dorp.
Op die grondpaadjie oor De Jagersdrift vir ’n dagbesoek aan die Talana-museum op Dundee, sien ons ‘n vreemde verskynsel. Elke paar honderd meter of wat vir die volle 40 km staan een of twee van daai helder oranje verkeerskegels langs die stofpaadjie. En in die padreserwe agter die kegel in die koelte van ‘n boom of struik lê ‘n Zoeloe of twee of drie en slaap.
Ek en Metgesel ruil teorieë oor wat die rede vir die snaakse verskynsel sou wees, totdat my nuuskierigheid die oorhand kry. Ek hou by ‘n paar stil wat vir my semi-wakker lyk waar hulle lê en vra dat hulle my asseblief moet sê wat hulle doen. “At work,” is al antwoord wat ek kon kry.
Mtunzini is ‘n bekoorlike en ja, skoon kusdorpie. In die uitgestrekte kuswoud sien ons (onder baie meer), die pikante rooiduikertjie en die vreemdsoortige wit aasvoël wat raffiapalmneute vreet. Ons het in die ses dae van ons besoek seker ‘n draai by ‘n goeie sewestuks kuierplekke gemaak en ons kon nie regtig oor een kla nie.