Wat kan een persoon doen?
Dit is die vraag wat miljoene van ons vra as ons die globale landskap ondersoek. Enige soort persoonlike inisiatief, soos om te stem, 'n petisie te teken, 'n tydren by te woon, 'n goeie rede te skenk, 'n Prius te bestuur of - aan die binnekant van die vergelyking - te bid, te mediteer en te visualiseer, lyk net so effektief soos 'n peeing in die see.
Ons vra dieselfde vraag oor ons persoonlike lewens. Wat kan ons doen oor finansiële skuld, siekte, probleme in ons huwelik, kinders buite beheer, die vreemde buurman, die baas, die beleggers, die gebrek aan betekenis en bowenal die stygende stres wat soveel lewens in die lewe geroep het 'n vermoeiende stryd wat deur piekmomente van vlugtige genot onderbreek word?
Ons vra die verkeerde vraag.
Meer belangrik as wat wat ons kan doen is wat is ons. Hierdie boek nooi u uit om te handel "Wat kan een persoon doen?" Vir "Wie kan een persoon wees?" Kom ons uitvind.
WIE IS JY ?: JY IS AMAZING
Ek groet wie jy is en die bydrae wat jy reeds maak. Die meeste van my vriende hier in Ashland, Oregon en die wêreldwye netwerk van medewerkers wat ek in daaglikse kontak met is, is ongelooflik. Die manier waarop mense kinders oprig, karriere, vrywilligers, nie-winsgewende ondernemings bedryf, noodgevalle hanteer ... dit is werklik 'n ongelooflike bewys van wie jy is. Dit skyn deur alles wat jy doen.
En ek sien dat baie van ons gefrustreerd raak, veral as ons die nuus kyk. Ongeag van ons intelligensie, ons passie om goed in die wêreld te doen, watter vaardighede ons het en hoe "geestelik" of gesentreerd ons is, verloor ons dit van tyd tot tyd.
Dit lyk onrealisties en grandiose om te glo dat iemand soos jy of ek - nie 'n ryk bekende persoon met 25 miljoen hou op Facebook nie - kan werklik maak baie van 'n verskil. Gevallestudie: Vanuit hierdie skrywe is die 2016 Amerikaanse nasionale verkiesing finaal voltooi en Donald J. Trump is teen alle kanse pres. Verkies. Skokgolwe is reverberating, GOP'ers vier, en liberale breek hul hare uit. Wat sal hierdie ontwrigting vernietig en inspireer? Is ons nou selfs meer magteloos of is daar 'n soort ongekende geleentheid hier?
Dit is frustrerend, om te help, maar om nie te weet hoe, want ons is pynlik bewus daarvan dat daar in hierdie land en in die wêreld verskriklike dinge gebeur. Kinders word mishandel en honger gaan slaap, vroue word verkrag en gemartel. Pensioenarisse verloor hul spaargeld aan bankbedrieërs. Die hele spesie gaan uit as gevolg van menslike hebsug en onkunde, en die planeet is besig om onder 'n aanranding van giftige besoedeling as klimaatsverandering bedreig menslike oorlewing.
Tog kyk ons ​​speletjies op TV. Ons gaan saam met vriende saam. Ons lees romans.
Ek doen. Ek doen alles en meer. Dit is soos ek moet, want as ek net gefokus op probeer om te help ek sal depressief raak en na die oond vir 'n middaglap gaan. My hart is soveel keer gebreek. Ek weet ook joune het.
Ek is 'n 20-jarige kollege-student in Kanada
en die Kent State-skietery gebeur nou.
Ek staan ​​in skok en staar na ons klein swart en wit TV
As studente my ouderdom op die grond spruit, bloei en sterf.
Ek voel my asem vang; Ek bewe, en trane gooi vrylik.
Vir die eerste keer in my lewe voel ek onveilig. Ek begin krimp.
Later, lees 'n Newsweek-artikel getiteld
"My God! Hulle maak ons ​​dood, "het hy gesê.
Ek maak 'n snap besluit en spring op 'n skip vir Australië.
My plan? Om so ver weg van die waansin as moontlik te kom.
Ek vaar na Australië ... maar ek kom terug.
Ek was 16 toe Timothy Leary gesê het, "Stem in, draai aan en laat uit." Ek het sy instruksies gevolg. Miljoene van ons het gedoen. Die resultaat? Ons het die samelewing verlaat om deur ander bestuur te word. Ongelukkig het baie van die ander mense selfstandige sosiopate geword.
Hier in die een-en-twintigste eeu glo ek dat baie baba boomers die besluit weer ondersoek. Baie van ons besef dat dit nie net Leary se fout was nie; Miskien was dit ook ons ​​s'n.
Ek wonder, "Wat kan ons samelewing geword het as ons ingestem het, aangeskakel en besig? "
Ek praat oor om te kry meer betrokke by 'n standpunt binne Die stelsel: hardloop vir die openbare kantoor, begin maatskappye om goed te doen in die wêreld, om te leer hoe om verantwoordelike burgers te wees, en om die waarheid aan bewind aan te spreek as deel van die hoofstroom, eerder as van buite in ons baie sidestreams. Dankie, almal wat daar in gehang het en so goed as moontlik bygedra het. Ek het nie. Ek het begin mediteer, deur LSD aan God bekend gestel en by 'n geestelike gemeenskap aangesluit met die hoop om 'n mate van my veiligheid te herwin, met die verskrikking van Kent State.
Ek het een en twintig jaar in daardie gemeenskap deurgebring en dit was op baie maniere positief. Ek kan nie die voordele van my jong lewe begin optel nie en ek het nog vriende wat ek daar ontmoet het. Ek het leierskapsvaardighede ontwikkel, my skryf- en praatvermoë verfyn, en is opgelei in 'n vorm van energiewerk wat ek al my volwasse lewe gebruik het. Ek het egte selfbeeld ontwikkel en mense gehelp, en ek waardeer daardie hoofstuk in my lewe.
Aan die ander kant van die munt het ek op 43-ouderdom gegradueer met $ 1,000, 'n mislukte huwelik, en baie min sin van hoe om te oorleef, laat staan, floreer in die "regte" wêreld. Nou, 23 jaar later, is ek dankbaar dat ek op my voete geland het, die liefde van my lewe ontmoet en getroud en ek is trots daarop dat ek 'n loopbaan gebou het wat vir my betekenis gegee het, waarde vir ander en fondse aan sorg vir my familie. Maar ek het gewonder wat my lewensroetes kon gewees het as ek nie na Timothy Leary geluister het nie en uitgestap het.
DIE PROBLEEM MET DIE TALE KULTUUR
Miljoene van ons het uitgeval. Party het by die gemeenskap aangesluit soos ek gedoen het. Ander het jare lank van een betekenislose werk na die ander gedryf. Ons het hoop gegee in 'n stelsel wat ons so diep beskadig het. Ons het reg gehad. Dit was alreeds. Ons het deel geword van die "teenkultuur", wat sommige sê, begin met John F. Kennedy se moord in 1963 en strek - in sommige historikus se gedagtes - na 1974 toe Nixon bedank het.
Ander van ons het getroud, kinders gehad, en stasiewaens gekoop. Ons het die Nuwe Ruiters van die Purple Sage-lirieke geleef: "Die mense wat rond die draai in die rivier woon, het hul drome vergeet en hulle het hul hare afgesny."
Ons het ook die hoofstroom verlaat om 'n teenoorgestelde posisie te neem, of ons het in die hoofstroom gedompel en ons drome vergeet. Sommige van ons is sedertdien "in opposisie"; ander van ons is stil enablers van stygende waansin. Vandag is die stelsel meer korrup as ooit.
So wat nou? Klop ons onsself op die rug? "Ons was reg, voor ons tyd." Voel ons skuldig? "Ek het uitverkoop!" Of maak ons ​​'n ander besluit en neem ons vandag stand?
Al wat praat met baba boomers. Wat van duisendjariges en jonger? In 2010 het net 21% van die kiesers van 18-24 in die middeltermynverkiesing gestem, sodat ouer kiesers leiers in die mag gesleep het wat die vernietiging van ons moderne feodale ryk versnel het. Miskien is dit 'n goeie ding. Maar ek sien hier 'n herhalingspatroon met jongmense, meer uitlaat of stilbly, met dieselfde waarskynlike gevolg: ons samelewing moet deur diegene bestuur word wat dit wil bestuur.
Sal hulle beter doen as die laaste bondel?
Die tendens van jongmense wat uitmekaar val of gaan stom, maak my bekommerd. Het ek / ons 'n voorbeeld gestel wat hulle volg? Ek stem saam dat hierdie ryk moet val en wil. Goeie riddance! Maar moet ons nie 'n nuwe skip bou voordat die ouer heeltemal sink nie?
Ek glo nie die beste manier om dit te doen of om die werklikheid te ignoreer nie. Albei maak die weg oop vir meer boelie-leierskap.
Dit is tyd om standpunt in te neem.
Dit is nie oor totdat dit verby is nie
Hierdie boek is geregtig Nou of nooit en dit is 'n oproep aan lesers van elke ouderdom. Die wêreld het jou nodig om nie 'n hopeloos beskadigde stelsel op te los nie, maar om 'n bloeiende nuwe een te skep.
Terloops, die eerste persoon wat hierdie woorde lees, is ek. Ek kry 'n tweede kans en so doen jy, as jy 'n boemer uitkom soos ek. As jy jonger is, hier is jou kans om die (nuwe) stelsel te besit.
Wie weet of dit reg of verkeerd is, is uit. Wie gee om, regtig? Daardie vraag kan net lei tot oordeel en skaamte, of ontkenning en meer apatie.
As dit nodig is, laat ons asem haal, vergewe onsself en waardeer dat daardie dekades off-line nie heeltemal vermors is nie. Ons het baie geleer. Nou is die tyd om te sit wat ons geleer het in die praktyk.
Ek is ses en sestig van hierdie skryfwerk. Ek moet aftree, reg? Maar wie kan aftree in 'n wêreld aan die brand? Daar is jong mense wat my soveel nodig het as wat ek hulle nodig het.
Ons het dit geknip - ons het dit reggekry
Ek het 'n teken in winkels gesien: "Jy breek dit, jy het dit gekoop." Ons het die wêreld gebreek. Ons moet dit besit. Ons moet dit ook regmaak. Geen energie daarvoor nie? Wat gaan ons eerder doen - speel gholf en drink martini totdat ons doodgaan, wetende dat ons 'n kolossale puin gelaat het vir ons kleinkinders om skoon te maak?
Ons het ons kinders vertel om hul kamers skoon te maak, het ons nie? Hoe gaan dit met die skoonmaak van die wêreld? Miskien kan ons dit saam doen.
Geskiedenis is goed bevolk deur helde en verhale van hul magtige dade. Maar die stories wat ons die meeste liefhet, is oor gewone mense soos ons wat tot 'n punt kom waar hulle moet neem 'n standpunt in.
Hulle sit dit so lank as moontlik uit totdat die druk tot 'n breekpunt lei. Skielik word die keuse wat hulle vermy word die keuse wat hulle moet maak nou. Die pyn van vreeslike weerstand swaarder as die risiko's van dapper en dikwels dwaasige aksie. 'N Diepe verskuiwing vind plaas in een klimaat wanneer hulle besluit om op te tree.
Ons is dol op daardie oomblik in films; hier is presies dieselfde oomblik in jou lewe en myne. Dit is nou of nooit vir my en vir jou ook as jy hierdie boek lees. Jou begeerte om te help, jou honger vir regverdigheid, jou frustrasie met die stelsel, jou passie om goed te doen ... hierdie het u na hierdie bladsye gebring.
Hulle sê 'n film wat goed is vir tagtig minute, maar sukkel aan die einde sal onthou word as 'n lousy film, terwyl een wat vroeër suig, maar 'n goeie einde het, sal onthou word as 'n goeie film.
Die manier waarop ons ons lewens beëindig, maak saak. Dit is nie verby totdat dit verby is nie. Vir oudstes beteken dit: "Ek is terug!" Vir jongmense beteken dit om te sê: "Tel my in!"
Einstein definieer waansin as 'dieselfde ding doen en 'n ander resultaat verwag.' Ons menslike gewoonte is om 'n probleem te identifiseer en dit dan te probeer oplos. Dit moet verander. Maar wat is die alternatief? ...
Per definisie is nuus meestal sleg. As ons net glo wat ons op hoofstroomnuus en deur sosiale media gelees, gehoor en gekyk het, sou ons oortuig raak dat ons wêreld in die slegste toestand is ...