Die Groot Johannes Evangelie, Boek 1, Hoofstuk 1, Paragraaf 5-25
8. In God was die lig, die lig het vir God deur- en omvloei, en God Self was die lig.
11. Hierdie derde vers as rein weergegee lui soos volg: Alle bestaan het uit hierdie oerbestaan, wat in Homself deur en deur die ewige oergrond van Sy bestaan is, ontstaan. Daardie bestaan se lig, woord en wil het Sy hoogs eie lig, Sy oerewige skeppingsidee uit Homself in 'n vaste aanskoulike bestaan geplaas, en daar is niks in die hele ewige oneindigheid, wat nie uit dieselfde oergrond en op dieselfde weg 'n sigbare en aanskoulike bestaan verkry het nie.
12. Wie nou hierdie baie helder verduidelikte verse ten volle verstaan het, vir hom is vers 4 noodwendig vanself reeds duidelik.
13. Dit is mos by verre vanselfsprekend, dat 'n oergrondbestaan van alle bestaan, die lig van alle lig, die oergedagte van alle gedagte en idees, die oervorm as die ewige oergrond van alle vorms, eerstens nie vormloos en tweedens ook nie dood kon wees nie, aangesien dit (die dood) in die grond van alle gronde die mees krasse teenoorgestelde van enige bestaan voorstel. In daardie woord of lig of in daardie groot gedagte van God in God, en in die grond van alle gronde God Self is, was dus die mees volmaakte lewe. God was dus deur en deur die oerewige, mees volmaakte grondlewe in en uit Homself en dus ook die lewe in die wesens, naamlik in die mense wat uit Hom voortgegaan het; en daardie wesens en mense was dus 'n volle ewebeeld van die oerlig, wat aan hulle die bestaan, lig en dus ook 'n lewe wat ten volle aan die ewige oerbestaan gelyk is, gegee het.
14. Maar aangesien die oerlewe van God 'n mees volmaakte vrye lewe is en moet wees, aangesien dit andersins so goed soos geen lewe sou wees nie, en daardie lewe in die geskape wesens een en dieselfde lewe moet wees, andersins dit ook geen lewe en dit dus as 'n nie-lewe ook geen bestaan kon hê nie, is dit mos net te tasbaar begryplik, dat vir die geskape wesens, die mens, ook net 'n mees volmaakte vrye lewe gegee kon word, wat homself volkome self voel, maar juis vanuit daardie gevoel ook moes gewaar word, dat hy nie uit homself voortgegaan het nie, maar net as 'n volmaakte ewebeeld uit God volgens Sy ewig almagtige wil voortgegaan het.
15. Hierdie waarneming moes in alle geskape wesens teenwoordig wees, net soos die dat hulle lewe en bestaan ten volle gelyk aan God moet wees, andersins hulle nóg enige lewe, nóg enige bestaan kon gehad het.
16. Maar wanneer ons daardie saak van nader beskou, dan sien ons, dat in die geskape wesens noodwendig twee soorte gevoelens ontmoet, naamlik eerstens die gevoel van die goddelike ewebeeldigheid of die oerlig van God in hulle en tweedens vanuit juis daardie lig dan ook noodwendig die gevoel van die tydaangepasde wording deur die oerwil van die Skepper.
17. Die eerste gevoel plaas die skepsel noodwendig met die Skepper gelyk en soos uit homself voortgegaan ten volle onafhanklik van die ewige oergrond, asof hy dit as sulks in homself dra en berg; maar op grond van die tweede gevoel wat noodwendig uit hierdie eerste lewensgevoel voortgaan, moet die mens hom nogtans as 'n wese wat vanuit die eintlike oergrond voortgebring is en eers mettertyd as 'n vry gemanifesteerde en dus van die hoofoergrond baie afhanklike wese beskou.
18. Maar hierdie vernederende gevoel maak die eerste hoogheidsgevoel ook tot 'n gevoel van nederigheid, wat natuurlik vir die hoogheidsgevoel 'n hoogs en onontbeerlik noodwendige saak is, soos dit in die vervolg heel duidelik gewys sal word.
19. Die hoogheidsgevoel stry geweldig teen sodanige vernedering en wil die tweede gevoel onderdruk.
20. Deur sodanige geveg ontstaan dan kwaad en ten einde haat teen die oergrond van alle bestaan en daaruit ook teen die lae nederigheids- of afhanklikheidsgevoel; maar daardeur raak die hoogheidsgevoel lam en word donkerder, en uit die oerlig in die geskape wesens word nag en duisternis. Hierdie nag en duisternis kan dan skaars meer die oerlig in homself erken en dwaal dus as blind maar nogtans selfstandig van die oergrond van sy bestaan en wording af en kan dit in sy blindheid nie meer erken nie.
21. Derhalwe kan hierdie oerlig in sodanige duisternis skyn, soos dit net wil skyn; maar aangesien die nag, wat wel ook uit die' lig onstaan het, geen ordentlike sig meer het nie, erken sy nie meer die lig wat in sodanige nag kom nie, om dit weer na die regte oerlig te omskep.
22. Op sodanige wyse het dan ook Ek as die ewige oerbestaan van alle bestaan en as die oerlig van alle lig en lewe in die wêreld van duisternis na hulle, wat uit My voortgegaan het, gekom; maar hulle het nie vir My in die nag van hulle afgematte hoogheidsgevoel herken nie!