Jill Eileen Smith skryf al vir meer as 20 jaar en haar skryfwerk word in verskeie kringe hoog aangeslaan. Wanneer sy nie skryf nie, is sy besig om te lees, fiets te ry, te reis of saam met vriende te kuier. Sy hou veral daarvan om tyd saam met haar gesin deur te bring. Besoek www.jilleileensmith.com
Die vroegoggenddou kielie Debora se voete deur haar sandale waar sy met die paadjie langs na die dorp se put stap. Die palmbome waai hulle swaar blare asof hulle haar groet. Sy trek die donkie aan sy teuels nader aan die put se oop mond en glimlag teen die dagbreek se pienk strale.
Vandag gaan 'n goeie dag wees.
Sy vryf die donkie se nek en maak dan die toue los waaraan 'n hele paar watersakke hang. "Wag jy nou net hier vir my." Die donkie lig sy kop en sy krap laggend sy ore. "Ek sal nie lank wees nie."
Sy neurie saggies en kyk terug na die dier toe sy by die put kom. Sy sal eers die trog vol maak sodat die dier kan drink. Dan sal sy die watersakke vol maak vir haar pa wat die volgende oggend na Silo vertrek.
"O, Adonai, ek wens ek kon saam met hom gaan." Die gebed kom van 'n plek diep binne-in haar, een van verlange om weer die Here se tabernakel te sien; om Hom daar te aan bid. Tog kan sy nie gaan nie; 'n maagd alleen saam met net 'n groep mans, selfs al is hulle haar familie – nie sonder haar ma se toestemming nie. "Waarom sien sy nie die prag van u heiligheid in daardie plek nie, Adonai?"