Geskryf deur Charles Eisenstein
Redakteur se nota: Ons 'n uittreksel gepubliseer uit hierdie langer artikel in Maart 2020. Die hele opstel bevat baie nadenke en daarom reproduseer ons dit nou in sy geheel. Die gedeelte waaroor ons al gehardloop het, begin by "The War on Death" en stop by "Life is Community".
Normaliteit word al jare byna tot by sy breekpunt gerek, 'n tou wat stywer en stywer getrek word en wag vir 'n sluk van die swart swaan se bek om dit in twee te gryp. Noudat die tou geknak het, bind ons sy punte aanmekaar, of sal ons die hangende vlegsels nog verder ongedaan maak om te sien wat ons daaruit kan weef?
Covid-19 wys ons dat, as die mensdom in 'n gemeenskaplike saak verenig is, fenomenaal vinnige verandering moontlik is. Nie een van die wêreld se probleme is tegnies moeilik om op te los nie; hulle is afkomstig van menslike meningsverskille. In samehang is die skeppingsmagte van die mensdom grensloos.
Die krag van ons kollektiewe wil
'N Paar maande gelede sou 'n voorstel om die kommersiële lugvaart te staak, weersinloos gelyk het. Net so vir die radikale veranderinge wat ons aanbring in ons sosiale gedrag, ekonomie en die rol van die regering in ons lewens. Covid demonstreer die krag van ons kollektiewe wil wanneer ons saamstem oor wat belangrik is.
Wat anders kan ons bereik in samehang? Wat wil ons bereik, en watter wêreld moet ons skep? Dit is altyd die volgende vraag as iemand wakker word.
Covid-19 is soos 'n rehabilitasie-intervensie wat die verslawende houvas van normaliteit verbreek. Om 'n gewoonte te onderbreek is om dit sigbaar te maak; dit is om dit van 'n dwang na 'n keuse te omskep. Wanneer die krisis verval, kan ons geleentheid hê om te vra of ons na normaal wil terugkeer, of daar iets is wat ons tydens hierdie onderbreking gesien het in die roetines wat ons in die toekoms wil inbring.
Ons kan vra ...
Nadat so baie van hul werk verloor het, kan ons vra: of almal die werk is wat die wêreld die nodigste het, en of ons arbeid en kreatiwiteit elders aangewend sou word. Ons kan miskien vra, of ons 'n rukkie daarsonder klaargemaak het, of ons regtig soveel lugvaart, Disneyworld-vakansies of handelskoue nodig het. Watter dele van die ekonomie wil ons herstel, en watter dele kan ons kies om te laat vaar?
Covid het die onderbreking van 'n weermag onderbreek regime-verandering operasie in Venezuela - miskien is imperialistiese oorloë ook een van die dinge wat ons in die toekoms van wêreldwye samewerking kan prysgee. En op 'n donkerder punt, wat onder die dinge wat nou weggeneem word - burgerlike vryhede, vryheid van vergadering, soewereiniteit oor ons liggame, persoonlike byeenkomste, drukkies, handdruk en openbare lewe - moet ons miskien opsetlike politieke en persoonlike wil om te herstel?
Die mensdom is op 'n kruispad
Ek het die grootste deel van my lewe die gevoel gehad dat die mensdom 'n kruispad nader. Die krisis, die ineenstorting, die onderbreking was altyd net om die draai, maar dit het nie gekom nie en dit het ook nie gekom nie. Stel jou voor dat jy 'n pad stap, en voor jy sien, sien jy die kruispad. Dit is net oor die heuwel, om die draai, verby die woud. As u teen die heuwel uitkom, sien u dat u verkeerd was, dit was 'n spieëlbeeld, dit was verder weg as wat u gedink het.
U bly aanhou loop. Soms kom dit in die gesig, soms verdwyn dit uit sig en dit wil voorkom asof hierdie pad vir ewig aangaan. Miskien is daar nie 'n kruispad nie. Nee, daar is dit weer! Dit is altyd amper hier. Dit is nooit hier nie.
Nou skielik gaan ons om 'n draai en hier is dit. Ons stop, skaars in staat om te glo dat dit nou gebeur, en na jare van inperking op die pad van ons voorgangers, nouliks kan glo dat ons nou uiteindelik 'n keuse het. Ons is reg om te stop, verstom oor die nuutheid van ons situasie.
Van die honderd paadjies wat voor ons uitstraal, lei sommige in dieselfde rigting waarheen ons reeds op pad was. Sommige lei na die hel op aarde. En sommige lei tot 'n wêreld wat meer genees en mooier is as wat ons ooit gewaag het om moontlik te wees.
Ek skryf hierdie woorde met die doel om hier by u te staan ​​- verward, bang, miskien ook met 'n gevoel van nuwe moontlikheid - op hierdie punt van uiteenlopende paaie. Laat ons na sommige van hulle kyk en kyk waarheen hulle lei.
Die keuses wat ons maak en waarom
Ek het hierdie verhaal verlede week van 'n vriend gehoor. Sy was in 'n kruidenierswinkel en sien 'n vrou huil in die gang. Vreemdende sosiale reëls oor die sosiale afstand gaan sy na die vrou en gee haar 'n drukkie. 'Dankie,' het die vrou gesê, 'dit is die eerste keer dat iemand my tien dae lank omhels het.'
Dit is 'n klein prys om 'n paar weke sonder omhelsings te gaan as dit 'n epidemie sal belemmer wat miljoene lewens kan in beslag neem. Aanvanklik was die argument vir sosiale distansie dat dit miljoene lewens sou red deur te voorkom dat 'n skielike toename in Covid-gevalle die mediese stelsel oorweldig. Nou sê die owerhede dat 'n mate van sosiale distansie onbepaald moet voortgaan, ten minste totdat daar 'n effektiewe entstof is.
Ek wil hierdie argument in 'n groter konteks plaas, veral as ons op die langtermyn kyk. Laat ons bewus wees van die keuse wat ons maak en waarom ons nie die institusionele distansieer en die samelewing daaroor herinstrueer nie.
Dieselfde geld vir die ander veranderinge wat rondom die coronavirus-epidemie plaasvind. Sommige kommentators het gesien hoe dit netjies speel in 'n agenda van totalitêre beheer. 'N Bang publiek aanvaar onderbrekings van burgerlike vryhede wat andersins moeilik is om te regverdig, soos die dop van almal se bewegings te alle tye, dwang mediese behandeling, onwillekeurige kwarantyn, reisbeperkings en die vryheid van vergadering, sensuur van wat die owerhede beskou disinformasie, skorsing van habeas corpus en militêre polisiëring van burgerlikes. Baie hiervan was voor Covid-19 aan die gang; Sedert die koms daarvan was dit onweerstaanbaar.
Dieselfde geld vir die outomatisering van handel; die oorgang van deelname aan sport en vermaak na afgeleë besigtiging; die migrasie van die lewe van openbare na private ruimtes; die oorgang van plekgebaseerde skole na aanlynonderrig, die vernietiging van kleinsakeondernemings, die agteruitgang van baksteen- en mortierwinkels, en die beweging van menslike werk en ontspanning op skerms. Covid-19 versnel bestaande bestaande neigings, politieke, ekonomiese en sosiale.
Alhoewel al die bogenoemde op kort termyn geregverdig is op grond van die afplatting van die kromme (die epidemiologiese groeikurwe), hoor ons ook baie van 'n 'nuwe normaal'; dit wil sê, die veranderinge is miskien glad nie tydelik nie. Aangesien die bedreiging van aansteeklike siektes, soos die bedreiging van terrorisme, nooit verdwyn nie, kan beheermaatreëls maklik permanent bly.
As ons in elk geval in hierdie rigting gaan, moet die huidige regverdiging deel wees van 'n dieper impuls. Ek sal hierdie impuls in twee dele ontleed: die refleks van beheer en die oorlog teen die dood. So verstaan, ontstaan ​​'n inisiatiefgeleentheid wat ons reeds sien in die vorm van die solidariteit, deernis en sorg wat Covid-19 geïnspireer het.
Die refleks van beheer
Amptelike statistieke het einde April gesê dat ongeveer 150,000 mense aan Covid-19 gesterf het. Teen die tyd dat dit verloop, kan die dodetal tien of honderd keer groter wees. Elkeen van hierdie mense het geliefdes, familie en vriende. Deernis en gewete roep ons om te doen wat ons kan om onnodige tragedie te voorkom. Dit is vir my persoonlik: my eie oneindig dierbare, maar gebreklike moeder is een van die kwesbaarste vir 'n siekte wat meestal bejaardes en siekes doodmaak.
Wat sal die finale getalle wees? Dit is onmoontlik om hierdie vraag te beantwoord ten tyde van hierdie skrywe. Vroeë berigte was kommerwekkend; Die amptelike nommer van Wuhan, wat eindeloos in die media versprei is, was vir weke 'n skokkende 3.4%. Dit, tesame met die uiters besmette aard daarvan, dui op tientalle miljoene sterftes wêreldwyd, of selfs tot soveel as 100 miljoen.
Meer onlangs het skattings gedaal, aangesien dit geblyk het dat die meeste gevalle lig of asimptomaties is. Sedert die toetsing na ernstige siekes getoets is, het die sterftesyfer kunsmatig gelyk. 'N Onlangse artikel in die tydskrif Science voer aan dat 86% van infeksies ongedokumenteer is, wat daarop dui dat dit 'n baie laer sterftesyfer is as wat die huidige sterftesyfer sou aandui.
A meer onlangse referaat gaan selfs verder en skat die totale Amerikaanse infeksies op 'n honderd keer huidige bevestigde gevalle (wat 'n CFR van minder as 0.1% sou beteken). Hierdie referate behels baie fancy epidemiologiese raaiwerk, maar a baie onlangse studie met behulp van 'n teenliggaamproef, is bevind dat gevalle in Santa Clara, CA, met 'n faktor van 50-85 onderverhaal is.
Die verhaal van die Diamantprinses cruise ship versterk hierdie siening. Van die 3,711 20 mense aan boord het ongeveer XNUMX% positief getoets vir die virus; minder as die helfte van diegene het simptome gehad, en agt is dood. 'N Cruiseskip is die perfekte omgewing vir besmetting, en die virus het genoeg tyd gehad om aan boord te versprei voordat iemand iets daaraan gedoen het, maar net 'n vyfde persoon is besmet.
Verder was die bevolking van die vaartuig baie skeef (net soos die meeste vaartuie) teenoor bejaardes: byna 'n derde van die passasiers was ouer as 70, en meer as die helfte ouer as 60. 'n Navorsingspan gesluit uit die groot aantal asimptomatiese gevalle dat die werklike sterftesyfer in China ongeveer 0.5% is; meer onlangse gegewens (sien hierbo) dui op 'n syfer nader aan 0.2%. Dit is nog twee tot vyf keer hoër as die seisoenale griep. Op grond van bogenoemde (en aanpassing vir baie jonger demografie in Afrika en Suid- en Suidoos-Asië), is my raaiskoot ongeveer 200,000 sterftes in die VSA en 2 miljoen wêreldwyd. Dit is ernstige getalle, vergelykbaar met die Hong Kong griep pandemie van 1968/9.
Wat ons weet en wat ons nie weet nie
Die media rapporteer elke dag die totale aantal Covid-19-sake, maar niemand het 'n idee wat die ware getal is nie, want slegs 'n klein deel van die bevolking is getoets. As tienduisende miljoene die virus asimptomaties het, sal ons dit nie weet nie. Wat die saak verder bemoeilik, is dat daar sterftes van Covid-19 kan wees overreported (in baie hospitale as iemand sterf met Daar word aangeteken dat hulle dood is van Covid) of laag aangegee (sommige is moontlik tuis oorlede).
Laat my herhaal: niemand weet wat regtig gebeur nie, ook nie vir my nie. Laat ons bewus wees van twee teenstrydige neigings in menslike aangeleenthede. Die eerste is die neiging dat histerie van homself wei, datapunte wat nie in die vrees speel nie, uitgesluit word en die wêreld na sy beeld geskep word. Die tweede is ontkenning, die irrasionele verwerping van inligting wat normaliteit en gemak kan ontwrig. soos Daniel Schmachtenberger vra, Hoe weet u wat u glo waar is?
Kognitiewe vooroordele soos hierdie is veral virulent in 'n atmosfeer van politieke polarisasie; liberale sal byvoorbeeld geneig wees om alle inligting wat in 'n pro-Trump vertelling verweef is, te verwerp, terwyl konserwatiewes geneig is om dit te omhels.
Te midde van die onsekerheid wil ek 'n voorspelling maak: Die krisis sal afspeel sodat ons dit nooit sal weet nie. As die finale dodetal, wat self die onderwerp van geskil sal wees, laer is as wat gevrees is, sal sommige mense sê dit is omdat die kontroles gewerk het. Ander sal sê dit is omdat die siekte nie so gevaarlik was soos ons gesê het nie.
Die mees verwarrende legkaart is vir my die rede waarom daar tans geen nuwe gevalle in China is nie. Die regering het eers die sluiting daarvan begin nadat die virus gevestig is. Dit moes wyd versprei het tydens die Chinese Nuwejaar, toe, ondanks 'n paar reisbeperkings, byna elke vliegtuig, trein en bus propvol mense is wat oor die hele land reis. Wat gaan hier aan? Weereens, ek weet nie, en jy ook nie.
Om perspektief te kry
Ongeag die finale dodetal, kom ons kyk na ander getalle om perspektief te kry. My punt is NIE dat Covid nie so sleg is nie en dat ons niks moet doen nie. Wees geduldig met my. Vanaf 2013, volgens die FAO, sterf vyf miljoen kinders wêreldwyd elke jaar van honger; in 2018, 159 miljoen kinders was verdwaal en 50 miljoen vermors. (Die honger het gedaal tot onlangs, maar het die afgelope drie jaar weer begin toeneem.) Vyf miljoen mense is soveel keer meer as wat tot dusver van Covid-19 dood is, maar geen regering het 'n noodtoestand verklaar of gevra dat ons verander ons lewenswyse radikaal om hulle te red.
Ons sien ook nie 'n vergelykbare vlak van alarm en optrede rondom selfmoord nie - die blote punt van 'n ysberg van wanhoop en depressie - wat meer as 'n miljoen mense per jaar wêreldwyd en 50,000 in die VSA doodmaak. Of dwelm oordosisse, wat 70,000 in die VSA doodmaak, die outo-immuniteitsepidemie, wat 23.5 miljoen (NIH-syfer) tot 50 miljoen (AARDA) beïnvloed, of vetsug, wat meer as 100 miljoen affekteer. Waarom verkeer ons nie juis oor die voorkoming van kernwapens of ekologiese ineenstorting nie, maar eerder die teendeel: keuses wat hierdie baie gevare opskerp?
Asseblief, die punt hier is nie dat ons nie ons maniere verander het om kinders te verhinder om honger te ly nie, so ons moet hulle ook nie vir Covid verander nie. Dit is die teendeel: as ons so radikaal kan verander vir Covid-19, kan ons dit ook doen vir hierdie ander toestande. Laat ons vra waarom kan ons ons kollektiewe wil verenig om hierdie virus te stuit, maar nie ander ernstige bedreigings vir die mensdom aanspreek nie. Waarom is die samelewing tot nou toe gevries in sy bestaande baan?
Die antwoord is onthullend. In die lig van wêreldhonger, verslawing, outo-immuniteit, selfmoord of ekologiese ineenstorting, weet ons as 'n samelewing nie wat om te doen nie. Dit is omdat daar niks ekstern is om te veg nie. Ons antwoorde op die krisis, wat almal 'n weergawe van beheer is, is nie baie doeltreffend om hierdie toestande aan te spreek nie. Nou kom daar 'n aansteeklike epidemie, en uiteindelik kan ons in aksie kom.
Dit is 'n krisis waar kontrole werk: kwarantines, afsluitings, isolasie, handewas; beheer van beweging, beheer van inligting, beheer van ons liggame. Dit maak Covid 'n maklike houer vir ons angsagtige angs, 'n plek om ons groeiende gevoel van hulpeloosheid te kanaliseer weens die veranderinge wat die wêreld inhaal. Covid-19 is 'n bedreiging dat ons weet hoe om te voldoen. Anders as so baie van ons ander vrees, bied Covid-19 'n plan.
Die gevestigde instellings van ons beskawing is toenemend hulpeloos om die uitdagings van ons tyd die hoof te bied. Hoe hulle 'n uitdaging verwelkom wat hulle uiteindelik kan aanpak. Hoe gretig is hulle om dit as 'n krisis te aanvaar. Hoe natuurlik kies hul stelsels vir inligtingsbestuur vir die onrusbarendste voorstellings daarvan. Hoe maklik die publiek paniekerig raak en 'n bedreiging omhels wat die owerhede kan hanteer as 'n gevolmagtigde vir die verskillende onuitspreeklike dreigemente wat hulle nie kan doen nie.
Vandag is die meeste van ons uitdagings nie meer van krag nie. Ons antibiotika en chirurgie voldoen nie aan die stygende gesondheidskrisisse van outo-immuniteit, verslawing en vetsug nie. Ons gewere en bomme, gebou om leërs te verower, is nutteloos om haat in die buiteland uit te wis of huishoudelike geweld uit ons huise te hou. Ons polisie en gevangenisse kan nie die broeitoestande van misdaad genees nie. Ons plaagdoders kan nie verwoeste grond herstel nie.
Covid-19 herinner aan die goeie ou dae toe die uitdagings van aansteeklike siektes voor moderne medisyne en higiëne geswig het, terselfdertyd as die Nazi's voor die oorlogsmasjien geswig het, en die natuur self geswig het, of so ook al, aan tegnologiese verowering en verbetering. Dit herinner aan die dae toe ons wapens gewerk het en dit lyk asof die wêreld verbeter het met elke beheertegnologie.
Watter soort probleem val voor oorheersing en beheer? Die soort wat veroorsaak word deur iets van buite, iets anders. As die oorsaak van die probleem iets intiems vir onsself is, soos haweloosheid of ongelykheid, verslawing of vetsug, is daar niks om teen te veg nie. Ons kan probeer om 'n vyand te installeer deur byvoorbeeld die miljardêrs, Vladimir Poetin of die Duiwel te blameer, maar dan mis ons sleutelinligting, soos die grondtoestande wat miljardêrs (of virusse) in die eerste plek kan repliseer.
As daar een ding is waarin ons beskawing goed is, is dit om 'n vyand te beveg. Ons verwelkom geleenthede om te doen waarteen ons goed is, wat die geldigheid van ons tegnologie, stelsels en wêreldbeskouing bewys. En so vervaardig ons vyande, werp probleme soos misdaad, terrorisme en siektes in ons-teenoor-hierdie terme, en mobiliseer ons kollektiewe energieë na daardie pogings wat op hierdie manier gesien kan word. Ons beskou Covid-19 dus uit as 'n oproep tot wapen, en die samelewing hervorm asof dit 'n oorlogspoging is, terwyl ons die moontlikheid van kernarmageddon, ekologiese ineenstorting en vyf miljoen kinders as normaal behandel.
Die sameswering vertel
Omdat dit blyk dat Covid-19 soveel items op die totalitêre wenslys regverdig, is daar diegene wat glo dat dit 'n doelbewuste magspel. Dit is nie my doel om die teorie te bevorder of om dit te ontwrig nie, hoewel ek enkele metavlak-opmerkings sal lewer. Eers 'n kort oorsig.
Die teorieë (daar is baie variante) praat oor gebeurtenis 201 (wat in Oktober verlede jaar geborg is deur die Gates Foundation, CIA, ens.), En 'n witskrif van die Rockefeller Foundation in 2010 waarin 'n scenario met die naam “Lockstep” verskyn, wat beide die outoritêre antwoord uiteensit. tot 'n hipotetiese pandemie.
Hulle neem kennis dat die infrastruktuur, tegnologie en wetgewende raamwerk vir krygswet al jare lank voorberei is. Al wat nodig was, sê hulle, was 'n manier om die publiek te laat omhels, en dit het nou aangebreek. Of die huidige beheermaatreëls permanent is of nie, daar word 'n presedent opgestel vir:
Die dop van mense se bewegings te alle tye (omdat koronavirus)
Die opskorting van vryheid van montering (omdat koronavirus)
Die militêre polisiëring van burgerlikes (omdat koronavirus)
Buitengewone, onbepaalde aanhouding (kwarantyn, omdat koronavirus)
Die verbod op kontant (omdat coronavirus)
Sensuur van die internet (om disinformasie te bekamp, ​​omdat koronavirus)
Verpligte inenting en ander mediese behandeling, wat die staat se soewereiniteit oor ons liggame (omdat koronavirus)
Die klassifikasie van alle aktiwiteite en bestemmings in die uitdruklik toegelate en uitdruklik verbode (u kan u huis hiervoor verlaat, maar nie daarvoor nie), wat die ongerigte, nie-juridiese grys sone uitskakel. Daardie totaliteit is die kern van totalitarisme. Dit is egter nou nodig, want wel, koronavirus.
Dit is sappige materiaal vir samesweringsteorieë. Vir alles wat ek weet, kan een van die teorieë waar wees; dieselfde verloop van gebeure kan egter ontvou vanaf 'n onbewuste sistemiese kanteling na toenemende beheer.
'N Neiging na toenemende beheer?
Waar kom hierdie kanteling vandaan? Dit word verweef in die DNA van die beskawing. Vir die millennia het die beskawing (in teenstelling met die kleinskaalse tradisionele kulture) vordering verstaan ​​as 'n saak om beheer oor die wêreld uit te brei: om die natuur te domineer, die barbare te verower, die natuurkragte te bemeester en die samelewing volgens wet en rede te orden.
Die styging van beheer het versnel met die wetenskaplike rewolusie, wat 'vooruitgang' tot nuwe hoogtes geloods het: die rangskikking van die werklikheid in objektiewe kategorieë en hoeveelhede, en die bemeestering van materialiteit met tegnologie. Laastens het die sosiale wetenskappe belowe om dieselfde middele en metodes te gebruik om die ambisie (wat terugkeer na Plato en Confucius) te vervul om 'n perfekte samelewing te bewerkstellig.
Diegene wat die beskawing administreer, sal daarom enige geleentheid verwelkom om hul beheer te versterk, want dit is immers in diens van 'n wonderlike visie van die menslike bestemming: die volmaak geordende wêreld, waarin siektes, misdaad, armoede en miskien lyding self ontwerp kan word. uit bestaan.
Geen afwykende motiewe is nodig nie. Natuurlik wil hulle almal dophou - des te beter om die algemene voordeel te verseker. Vir hulle wys Covid-19 hoe nodig dit is. "Kan ons demokratiese vryhede bekostig in die lig van die koronavirus?" hulle vra. 'Moet ons dit nou noodwendig opoffer vir ons eie veiligheid?' Dit is 'n bekende refrein, want dit het in die verlede ander krisisse vergesel, soos 9/11.
As u 'n hamer gehad het ...
Stel 'n man met 'n hamer voor om 'n algemene metafoor te verwerk, en kyk rond na 'n rede om dit te gebruik. Skielik sien hy 'n spyker uitsteek. Hy het lankal na 'n spyker gesoek, aan skroewe en boute gestamp en niks gedoen nie. Hy bewoon 'n wêreldbeskouing waarin hamers die beste werktuie is, en die wêreld kan verbeter word deur in die spykers te stamp. En hier is 'n spyker!
Ons vermoed dat hy in sy gretigheid die spyker self daar geplaas het, maar dit maak amper geen saak nie. Miskien is dit nie eens 'n spyker wat uitsteek nie, maar dit lyk soos een wat genoeg is om te begin klop. As die gereedskap gereed is, sal die geleentheid ontstaan ​​om dit te gebruik.
En ek sal byvoeg, vir diegene wat geneig is om die owerhede te betwyfel, miskien is dit hierdie keer 'n spyker. In daardie geval is die hamer die regte werktuig - en die hamer se beginsel sal sterker na vore kom, gereed vir die skroef, die knop, die klem en die skeur.
Hoe dan ook, die probleem wat ons hier hanteer, is baie dieper as om 'n bose coterie van Illuminati omver te werp. Selfs al bestaan ​​hulle, gegewe die kant van die beskawing, sou dieselfde neiging voortduur sonder hulle, of sou 'n nuwe Illuminati ontstaan ​​om die funksies van die oue aan te neem.
'N Oorlogsmentaliteit: 'n slagoffer wat apart van ons is
Waar of onwaar, die idee dat die epidemie 'n monsteragtige intrige is wat deur kwaaddoeners op die publiek uitgevoer word, is nie so ver van die denkwyse van die vind-die-patogeen nie. Dit is 'n kruisende mentaliteit, 'n oorlogsmentaliteit. Dit vind die bron van 'n sosiopolitieke siekte in 'n patogeen waarteen ons dan kan veg, 'n slagoffer wat van onsself afgesonder is. Dit loop die risiko om die toestande wat die samelewing vrugbaar is, te ignoreer om die plot in die hande te kry. Of daardie grond doelbewus of deur die wind gesaai is, is vir my 'n sekondêre vraag.
Wat ek volgende sal sê, is relevant of SARS-CoV2 'n geneties-gemanipuleerde biowapen is of nie verwant aan 5G bekendstelling, word gebruik om 'onthulling' te voorkom, is 'n Trojaanse perd vir totalitêre wêreldregering, is dodeliker as wat aan ons gesê is, is minder dodelik as wat ons gesê het, het sy oorsprong in 'n Wuhan-biolab, sy oorsprong in Fort Detrick, of is presies soos die CDC en die WGO ons vertel het. Dit is van toepassing selfs as almal is heeltemal verkeerd oor die rol van die SARS-CoV-2-virus in die huidige epidemie.
Ek het my opinies, maar as daar een ding is wat ek geleer het deur die noodgeval, is dat ek nie regtig weet wat aangaan nie. Ek sien nie hoe iemand te midde van die knaende farrago van nuus, valse nuus, gerugte, onderdrukte inligting, samesweringsteorieë, propaganda en verpolitiseerde vertellings wat die internet vul nie, kan sien.
Ek wens dat baie meer mense sou omhels om nie te weet nie. Ek sê dit ook vir diegene wat die dominante vertelling omhels, sowel as vir diegene wat die uiteenlopende verhale gebruik. Watter inligting kan ons blokkeer om die integriteit van ons standpunte te behou? Laat ons nederig wees in ons oortuigings: dit is 'n saak van lewe en dood.
Die oorlog teen die dood
My 7-jarige seun het twee weke lank nie 'n ander kind gesien of gespeel nie. Miljoene ander is in dieselfde bootjie. Die meeste sal saamstem dat 'n maand sonder sosiale interaksie vir al die kinders 'n redelike opoffering is om 'n miljoen lewens te red. Maar hoe gaan dit met die redding van 100,000 lewens? En wat as die offer nie net vir 'n maand is nie, maar vir 'n jaar? Vyf jare? Verskillende mense sal verskillende opinies daaroor hê volgens hul onderliggende waardes.
Laat ons die voorafgaande vrae vervang met iets meer persoonliks, wat die onmenslike utilitêre denke deurboor wat mense in statistiek omskep en sommige van hulle opoffer vir iets anders. Die relevante vraag vir my is: sou ek al die kinders van die land vra om vir 'n seisoen te speel of dit my moeder se risiko om te sterf, of om die waarheid te sê, my eie risiko sou verminder? Of ek sou vra: sou ek die einde van die menslike knuffel en handdruk besluit, as dit my eie lewe sou red? Dit is nie om mamma se lewe of my eie te waardeer nie, wat albei kosbaar is. Ek is dankbaar vir elke dag wat sy nog by ons is. Maar hierdie vrae bring diep kwessies na vore. Wat is die regte manier om te leef? Wat is die regte manier om te sterf?
Die antwoord op sulke vrae, of dit namens jouself of namens die breë samelewing gevra word, hang af van hoe ons die dood hou, en hoeveel ons waardeer speel, aanraking en samesyn, saam met burgerlike vryhede en persoonlike vryheid. Daar is geen maklike formule om hierdie waardes te balanseer nie.
Klem op veiligheid, sekuriteit en risikovermindering
Ek het gedurende my leeftyd gesien hoe die samelewing al hoe meer klem lê op veiligheid, sekuriteit en risikovermindering. Dit het veral die kinderjare beïnvloed: as jong seun was dit normaal vir ons om sonder toesig 'n kilometer van die huis af te loop - gedrag wat ouers vandag besoek sou kry by Child Protective Services.
Dit manifesteer ook in die vorm van latexhandskoene vir al hoe meer beroepe; hand sanitizer oral; toegesluit, bewaak en toesig gehou oor skoolgeboue; verskerpte lughawe- en grensveiligheid; verhoogde bewustheid van regs- en aanspreeklikheidsversekering; metaalverklikkers en soektogte voordat u by baie sportarenas en openbare geboue ingaan, ensovoorts. Skryf groot, dit neem die vorm aan van die veiligheidstaat.
'Veiligheid eers' waardeer ander waardes
Die mantra “veiligheid eerste” kom van 'n waardesisteem wat oorlewing hoogste prioriteit gee, en wat ander waardes soos pret, avontuur, spel en die uitdaging van grense waardeer. Ander kulture het verskillende prioriteite gehad. Byvoorbeeld, baie tradisionele en inheemse kulture is baie minder beskermend vir kinders, soos in die klassieke van Jean Liedloff, Die kontinuum konsep. Dit laat risiko's en verantwoordelikhede toe wat vir die meeste moderne mense onsinnig sou lyk, omdat hulle glo dat dit noodsaaklik is vir kinders om selfvertroue en goeie oordeel te ontwikkel.
Ek dink die meeste moderne mense, veral jonger mense, behou 'n deel van hierdie inherente gewilligheid om veiligheid op te offer om die lewe ten volle te kan leef. Die omliggende kultuur beywer ons egter onverbiddelik om in vrees te leef en het stelsels wat vrees beliggaam. By hulle is dit belangrik om veilig te bly. Ons het dus 'n mediese stelsel waarin die meeste besluite gebaseer is op die berekening van risiko, en waarin die ergste resultaat, wat die dokter se uiteindelike mislukking is, die dood is. Tog weet ons dat die dood ons wag ongeag. 'N Gered lewe beteken eintlik 'n dood wat uitgestel is.
Denial of Death vs. Sterf goed
Die uiteindelike vervulling van die program van beheer van die beskawing sou wees om oor die dood self te seëvier. As dit nie anders is nie, vestig die moderne samelewing 'n faksimilee van daardie triomf: ontkenning eerder as verowering. Ons is 'n samelewing van ontkenning van die dood, van die wegsteek van lyke, tot die fetisj vir jeugdigheid, tot die bewaring van ou mense in verpleeginrigtings. Selfs die obsessie met geld en eiendom - uitbreidings van die self, soos die woord "myne" aandui, spreek die misleiding uit dat die impermanente self deur sy aanhangsels permanent gemaak kan word.
Dit alles is onvermydelik gegewe die selfverhaal wat die moderniteit bied: die afsonderlike individu in 'n wêreld van ander. Omring deur genetiese, sosiale en ekonomiese mededingers, moet die self beskerm en oorheers om te floreer. Dit moet alles in sy vermoë doen om die dood te voorkom, wat (in die verhaal van die skeiding) totale vernietiging is. Biologiese wetenskap het ons selfs geleer dat ons aard die beste is om ons kanse op oorlewing en voortplanting te maksimeer.
Ek het 'n vriend, 'n mediese dokter wat tyd saam met die Q'ero in Peru deurgebring het, gevra of die Q'ero iemand sou intuber om hul lewe te verleng. 'Natuurlik nie,' sê sy. 'Hulle sal die sjamaan ontbied om hom te help om goed te sterf.'
Om goed te sterf (wat nie noodwendig dieselfde is as om pynloos te sterf nie), is nie veel in die hedendaagse mediese woordeskat nie. Geen hospitaalrekords word gehou oor of pasiënte goed sterf nie. Dit sou nie as 'n positiewe resultaat beskou word nie. In die wêreld van die afsonderlike self is die dood die uiteindelike ramp.
Maar is dit? oorweeg hierdie perspektief van dr. Lissa Rankin: “Nie almal van ons wil in 'n ICU wees nie, geïsoleer van geliefdes met 'n masjien wat vir ons asemhaal, en die risiko loop om alleen te sterf - selfs al beteken dit dat hulle hul kans op oorlewing verhoog. Sommige van ons sal liewer tuis in die arms van geliefdes gehou word, selfs al beteken dit dat ons tyd aangebreek het. Onthou, die dood is geen einde nie. Die dood gaan huis toe. '
As die self verstaan ​​word as relasioneel, interafhanklik, selfs inter-bestaan, dan bloei dit oor in die ander, en die ander bloei oor in die self. As u die self as 'n lokus van bewussyn in 'n matriks van verhouding verstaan, soek u nie meer na 'n vyand as die sleutel om elke probleem te verstaan ​​nie, maar soek eerder na wanbalanse in verhoudings.
Die Oorlog teen die Dood maak plek vir die soeke om goed en ten volle te leef, en ons sien dat vrees vir die dood eintlik lewensvrees is. Hoeveel van die lewe sal ons prysgee om veilig te bly?
Totalitarisme - die volmaaktheid van beheer - is die onvermydelike eindproduk van die mitologie van die afsonderlike self. Wat anders as 'n bedreiging vir die lewe, soos 'n oorlog, kan totale beheer verdien? Orwell het dus die ewigdurende oorlog geïdentifiseer as 'n belangrike komponent van die Party se bewind.
Teen die agtergrond van die beheerprogram, die ontkenning van die dood en die afsonderlike self, is die aanname dat openbare beleid moet poog om die aantal sterftes tot die minimum te beperk, 'n doel waaraan ander waardes soos spel, vryheid, ens. Ondergeskik is. . Covid-19 bied geleentheid om die siening te verbreed. Ja, laat ons die lewe heilig, heiliger as ooit hou. Die dood leer ons dit. Laat ons elke persoon, jonk of oud, siek of gesond, as die heilige, kosbare, geliefde wese hou wat hulle is. Laat ons ook in die kring van ons hart ruimte maak vir ander heilige waardes. Om die lewe heilig te hou is nie net om lank te leef nie, dit is om goed en reg en ten volle te leef.
Soos alle vrees, dui die vrees rondom die coronavirus aan wat daar buite kan lê. Enigiemand wat ervaar het dat iemand naby is, weet dat die dood 'n portaal is om lief te hê. Covid-19 het die dood tot prominensie verhoog in die bewussyn van 'n samelewing wat dit ontken. Aan die ander kant van die vrees, kan ons die liefde wat die dood bevry, sien. Laat dit uitgiet. Laat dit die aarde van ons kultuur versadig en die akwifere vul sodat dit deur die krake van ons korsinstellings, ons stelsels en ons gewoontes opsypel. Sommige hiervan kan ook sterf.
In watter wêreld moet ons leef?
Hoeveel van die lewe wil ons by die sekuriteitsaltaar opoffer? As dit ons veiliger hou, wil ons dan leef in 'n wêreld waar mense nooit bymekaarkom nie? Wil ons heeltyd maskers in die openbaar dra? Wil ons elke keer medies ondersoek word as dit 'n aantal lewens per jaar red? Is ons bereid om die medikasie van die lewe in die algemeen te aanvaar, deur die finale soewereiniteit oor ons liggame aan mediese owerhede te oorhandig (soos deur politieke gekies)? Wil ons hê dat elke geleentheid 'n virtuele gebeurtenis moet wees? Hoeveel is ons bereid om in vrees te leef?
Covid-19 sal uiteindelik bedaar, maar die bedreiging van aansteeklike siektes is permanent. Ons reaksie daarop stel 'n koers vir die toekoms. Die openbare lewe, die gemeenskaplike lewe, die lewe van 'n gedeelde liggaamlikheid neem al etlike generasies af. In plaas daarvan om in winkels te gaan koop, kry ons dinge by ons huise afgelewer. In plaas van pakke kinders wat buite speel, het ons speeldatums en digitale avonture. In plaas van die openbare plein, het ons die aanlynforum. Wil ons aanhou om ons nog verder van mekaar en die wêreld te isoleer?
Dit is nie moeilik om te dink, veral as sosiale distansieering suksesvol is nie, dat Covid-19 voortduur langer as die 18 maande wat ons aangesê word om te verwag dat hy sy gang gaan. Dit is nie moeilik om voor te stel dat daar gedurende hierdie tyd nuwe virusse opduik nie. Dit is nie moeilik om voor te stel dat noodmaatreëls normaal sal word nie (om die moontlikheid van nog 'n uitbraak te voorkom), net soos die noodtoestand wat na 9/11 verklaar is, vandag nog van krag is. Dit is nie moeilik om voor te stel dat (soos ons nou al vertel) herinfeksie moontlik is nie, sodat die siekte nooit kan verloop nie. Dit beteken dat die tydelike veranderinge in ons lewenswyse permanent kan word.
Moet ons kies om in 'n samelewing sonder omhelsings, handdrukke en 'n hoë vyand te leef, vir altyd meer om die risiko van 'n ander pandemie te verminder? Moet ons kies om in 'n samelewing te leef waar ons nie meer massaal saamkom nie? Moet die konsert, die sportkompetisie en die fees die verlede wees? Moet kinders nie meer met ander kinders speel nie? Moet alle menslike kontak bemiddel word deur rekenaars en maskers? Nie meer dansklasse, geen karateklasse meer, geen konferensies meer, geen kerke meer nie? Is die vermindering van dood die standaard om vordering te meet? Beteken menslike vooruitgang skeiding? Is dit die toekoms?
Dieselfde vraag is van toepassing op die administratiewe instrumente wat nodig is om die beweging van mense en die vloei van inligting te beheer. Op die oomblik skryf die hele land in die rigting van toesluit. In sommige lande moet u 'n vorm van 'n webwerf van die regering afdruk om die huis te verlaat. Dit laat my dink aan die skool, waar u te alle tye moet gemagtig word. Of van die gevangenis.
Wat moet ons in die vooruitsig stel?
Bepaal ons 'n toekoms van elektroniese saalpasse, 'n stelsel waar die bewegingsvryheid te alle tye deur staatsadministrateurs en hul sagteware te alle tye gereguleer word? Waar elke beweging opgespoor word, hetsy toegelaat of verbode? En vir ons beskerming, waar inligting wat ons gesondheid bedreig (soos deur verskillende owerhede besluit) vir ons eie beswaring gesensureer word? In die aangesig van 'n noodgeval, soos 'n oorlogstoestand, aanvaar ons sulke beperkings en gee ons ons vryhede tydelik oor. Soortgelyk aan 9/11, troef Covid-19 alle besware.
Vir die eerste keer in die geskiedenis bestaan ​​die tegnologiese middele om so 'n visie te verwesenlik, ten minste in die ontwikkelde wêreld (byvoorbeeld met behulp van liggingdata vir selfone sosiale distansiëring af te dwing; sien ook hier). Na 'n onstuimige oorgang, kan ons in 'n samelewing leef waar byna die hele lewe aanlyn gebeur: inkopies, byeenkomste, vermaak, kuier, werk, selfs afsprake doen. Is dit wat ons wil hê? Hoeveel lewens is dit gered?
Ek is seker dat baie van die beheermaatreëls wat vandag geld, binne 'n paar maande gedeeltelik sal verslap. Gedeeltelik ontspanne, maar gereed. Solank as wat aansteeklike siektes by ons bly, sal dit waarskynlik weer en weer in die toekoms herbelê word, of selfopgedwing word in die vorm van gewoontes. Soos Deborah Tannen sê, dra hy by tot 'n Politico-artikel hoe coronavirus die wêreld permanent sal verander,
'Ons weet nou dat om dinge aan te raak, om by ander mense te wees en die lug in 'n afgeslote ruimte in te asem, riskant kan wees ... Dit kan 'n tweede aard word om terug te skud van hand te skud of aan ons gesigte te raak - en ons kan almal erfgenaam van die samelewing wees. -OCD, want niemand van ons kan ophou om ons hande te was nie. ”
Is duisende jare, miljoene jare van aanraking, kontak en samesyn die toppunt van menslike vooruitgang dat ons sulke aktiwiteite stop omdat hulle te riskant is?
Die lewe is gemeenskap
Die paradoks van die beheerprogram is dat die vordering daarvan selde ons nader aan die doelwit bevorder. Ondanks veiligheidstelsels in bykans elke huis in die hoër middelklas, is mense nie minder angstig of onseker as wat hulle 'n generasie gelede was nie. Ondanks uitgebreide veiligheidsmaatreëls sien skole nie minder massa-skietery nie. Ondanks die fenomenale vooruitgang in mediese tegnologie, het mense die afgelope dertig jaar minder gesond geword, aangesien chroniese siektes toegeneem het en die lewensverwagting gestagneer het en in die VSA en Brittanje begin daal het.
Die maatreëls wat ingestel is om Covid-19 te beheer, kan ook meer lyding en dood veroorsaak as wat dit voorkom. Die vermindering van sterftes beteken om die sterftes wat ons weet hoe om te voorspel en te meet, te minimaliseer. Dit is onmoontlik om die toegevoegde sterftes wat byvoorbeeld deur depressie of isolasie veroorsaak word, te meet, of die wanhoop wat veroorsaak word deur werkloosheid, of die verlaagde immuniteit en gesondheidsverswakking chroniese vrees kan veroorsaak.
Daar is bewys dat eensaamheid en 'n gebrek aan sosiale kontak toeneem inflammasie, Depressie, en dementia. Volgens Lissa Rankin, besturende direkteur, verhoog lugbesoedeling die risiko om met 6% te sterf, vetsug met 23%, alkoholmisbruik met 37% en eensaamheid met 45%.
'N Verdere gevaar wat by die grootboek is, is die agteruitgang van die immuniteit wat veroorsaak word deur oormatige higiëne en distansie. Dit is nie net sosiale kontak wat nodig is vir die gesondheid nie, dit is ook kontak met die mikrobiese wêreld. Oor die algemeen is mikrobes nie ons vyande nie, hulle is ook ons ​​bondgenote in gesondheid. 'N Diverse dermbioom, wat bakterieë, virusse, giste en ander organismes bevat, is noodsaaklik vir 'n goed funksionerende immuunstelsel, en die diversiteit daarvan word behou deur kontak met ander mense en met die lewenswêreld.
Oormatige was van die hand, te veel gebruik van antibiotika, aseptiese netheid en gebrek aan menslike kontak kan dit doen meer skade as goed. Die gevolglike allergieë en outo-immuunafwykings kan erger wees as die aansteeklike siekte wat hulle vervang. Sosiaal en biologies kom gesondheid uit die gemeenskap. Die lewe floreer nie in isolasie nie.
Die wêreld in ons-teenoor-hulle-terme te sien
As ons die wêreld in ons-teenoor-hulle-terme sien, verblind ons die werklikheid dat lewe en gesondheid in die gemeenskap plaasvind. As voorbeeld van aansteeklike siektes, kyk ons ​​nie verder as die bose patogeen nie en vra ons: Wat is die rol van? virusse in die mikrobioom? (Sien ook hier.) Wat is die liggaamstoestande waaronder skadelike virusse versprei? Waarom het sommige mense ligte simptome en ander erge (behalwe die feit dat dit nie 'n lae weerstand "is nie)? Watter positiewe rol kan flus, verkoues en ander nie-dodelike siektes speel in die handhawing van gesondheid?
Oorlog-teen-kieme-denke bring resultate ooreen met dié van die oorlog teen terreur, oorlog teen misdaad, oorlog teen onkruid, en die eindelose oorloë wat ons polities en interpersoonlik beveg. Eerstens lei dit tot eindelose oorlog; tweedens, trek dit die aandag af van die grondtoestande wat siekte, terrorisme, misdaad, onkruid en die res teel.
Ondanks die meerjarige bewering van die politici dat hulle oorlog voer ter wille van vrede, veroorsaak oorlog noodwendig meer oorlog. Deur lande te bombardeer om terroriste dood te maak, word die grondtoestande van terrorisme nie net geïgnoreer nie, dit vererger die toestande. As u misdadigers toesluit, ignoreer dit nie net die toestande wat misdaad teweegbring nie, dit skep ook die omstandighede wanneer dit gesinne en gemeenskappe verbreek en die gevangenes wat aan misdadigheid opgesluit is, vergemaklik. En antibiotika, entstowwe, antivirale middels en ander medisyne reguleer die liggaamlike ekologie, wat die grondslag van sterk immuniteit is.
Buite die liggaam het die massiewe spuitveldtogte ontstaan Zika, Dengue Fever, en nou besoek Covid-19 ongekende skade aan die natuur se ekologie. Het iemand al oorweeg wat die uitwerking op die ekosisteem sal wees as ons dit met antivirale verbindings gebruik? So 'n beleid (wat op verskillende plekke in China en Indië geïmplementeer is) kan slegs gedink word uit die denkwyse van skeiding, wat nie verstaan ​​dat virusse 'n integrale deel van die lewensweb is nie.
Oorweeg die sterftes om die punt rakende grondtoestande te verstaan statistieke uit Italië (van die National Health Institute), gebaseer op 'n ontleding van honderde sterftes uit Covid-19. Van diegene wat geanaliseer is, was minder as 1% vry van ernstige chroniese gesondheidstoestande. Sowat 75% het aan hipertensie gely, 35% aan diabetes, 33% aan hartischemie, 24% aan boezemfibrilleren, 18% aan lae nierfunksie, saam met ander toestande wat ek nie kon ontsyfer nie. Italiaanse verslag. Byna die helfte van die oorledene het drie of meer van hierdie ernstige patologieë gehad.
Amerikaners, ten spyte van vetsug, diabetes en ander chroniese kwale, is minstens net so kwesbaar soos Italianers. Moet ons die virus dan blameer (wat min anders gesonde mense doodgemaak het), of moet ons die onderliggende swak gesondheid blameer? Ook hier geld die analogie van die strak tou. Miljoene mense in die moderne wêreld verkeer in 'n haglike toestand en wag net op iets wat normaalweg onbeduidend sou wees om dit oor die weg te stuur.
Kiemteorie vs terreinteorie
Natuurlik wil ons op kort termyn hul lewens red; die gevaar is dat ons onsself in 'n eindelose opeenvolging van korttermyn verloor, die een aansteeklike siekte ná die ander beveg en nooit die grondtoestande betrek wat mense so kwesbaar maak nie. Dit is 'n baie moeiliker probleem, want hierdie grondtoestande sal nie deur gevegte verander nie. Daar is geen patogeen wat diabetes of vetsug, verslawing, depressie of PTSS veroorsaak nie. Die oorsake daarvan is nie 'n ander nie, nie 'n virus wat apart van ons is nie, en ons slagoffers.
Selfs in siektes soos Covid-19, waarin ons 'n patogene virus kan noem, is sake nie so eenvoudig soos 'n oorlog tussen die virus en die slagoffer nie. Daar is 'n alternatief vir die kiemteorie van siektes wat kieme as deel van 'n groter proses toelaat. As toestande reg is, vermeerder hulle in die liggaam, maak hulle soms die gasheer dood, maar kan hulle ook die toestande verbeter wat hulle aanvanklik kan akkommodeer, byvoorbeeld deur opgehoopte giftige puin skoon te maak deur slymafvoer, of (metafories gesproke) dit te verbrand. met koors op. Dit word soms 'terreinteorie' genoem, en dit sê dat kieme meer simptoom is as oorsaak van die siekte. Soos een meme dit verduidelik: “Jou vis is siek. Kiemteorie: isoleer die vis. Terreinteorie: maak die tenk skoon. ”
'N Sekere skisofrenie beïnvloed die moderne gesondheidskultuur. Aan die een kant is daar 'n groeiende welstandsbeweging wat alternatiewe en holistiese medisyne omvat. Dit bepleit kruie, meditasie en joga om immuniteit te verhoog. Dit bevestig die emosionele en geestelike dimensies van gesondheid, soos die krag van houdings en oortuigings om te versmoor of te genees. Dit lyk asof dit alles verdwyn het onder die Covid-tsunami, aangesien die samelewing die ou ortodoksie in gebreke het.
Voorbeeld hiervan: akupunktuurkundiges in Kalifornië is gedwing om te sluit, omdat hulle as “nie noodsaaklik nie” beskou is. Dit is heeltemal verstaanbaar vanuit die perspektief van konvensionele virologie. Maar soos een akupunktur op Facebook opgemerk het: 'Wat van my pasiënt waarmee ek saamwerk om opioïede van sy rugpyn af te kry? Hy sal hulle weer moet begin gebruik. ”
Vanuit die wêreldbeskouing van mediese outoriteit, is alternatiewe modaliteite, sosiale interaksie, joga-klasse, aanvullings, ensovoorts ligsinnig wanneer dit kom by regte siektes wat deur regte virusse veroorsaak word. Hulle is teruggevoer na 'n eteriese sfeer van 'welstand' te midde van 'n krisis. Die herlewing van ortodoksie onder Covid-19 is so intens dat enigiets onkonvensioneel, soos binneaarse vitamien C, was tot 'n paar dae gelede heeltemal van die tafel af in die Verenigde State (artikels is nog steeds oorvloedig oor die 'mite' dat vitamien C kan help om Covid-19 te beveg).
Ek het ook nog nooit gehoor dat die CDC die voordele van vlierbesuittreksels, medisinale sampioene, sny-suikerinname, NAC (N-asetiel L-cysteïne), astragalus of vitamien D evangeliseer nie. Dit is nie net spekulante bespiegeling oor 'welstand' nie, maar word ondersteun deur uitgebreide navorsing en fisiologiese verklarings. Byvoorbeeld, NAC (algemene inligting, dubbelblinde placebo-beheerde bestudeer) Daar is aangetoon dat dit die voorkoms en erns van simptome by griepagtige siektes radikaal verminder.
Ons staar 'n gesondheidskrisis in die gesig
Soos die statistieke wat ek vroeër oor outo-immuniteit, vetsug, ens. Aangebied het, aandui, staan ​​Amerika en die moderne wêreld in die algemeen vir 'n gesondheidskrisis. Is die antwoord om te doen wat ons gedoen het, net deegliker? Die reaksie tot dusver op Covid was om die ortodoksie te verdubbel en onkonvensionele praktyke te vee en die standpunte van mekaar af te weer.
'N Ander antwoord sou wees om ons lens te verbreed en die hele stelsel te ondersoek, insluitend wie daarvoor betaal, hoe toegang verleen word, en hoe navorsing befonds word, maar ook uit te brei na marginale velde soos kruie-medisyne, funksionele medisyne en energie-medisyne. Miskien kan ons van hierdie geleentheid gebruik maak om die heersende teorieë oor siekte, gesondheid en die liggaam te herwaardeer. Ja, laat ons die siek vis so goed moontlik beskerm, maar miskien sal ons die volgende keer nie soveel visse hoef te isoleer as ons die tenk kan skoonmaak nie.
Watter pad moet ons vorentoe beweeg?
Ek sê nie u moet nou opraak en NAC of enige ander aanvulling koop nie, en ook nie dat ons as 'n samelewing skielik ons ​​reaksie moet skuif, onmiddellik ophou om sosiale distansiëring te neem en eerder aanvullings moet begin neem nie. Maar ons kan die pouse normaalweg, hierdie pouse op 'n kruispad, gebruik om bewustelik te kies watter pad ons vorentoe sal gaan: watter soort gesondheidsorgstelsel, watter paradigma van gesondheid, watter soort samelewing.
Hierdie herevaluasie vind reeds plaas, aangesien idees soos universele gratis gesondheidsorg in die VSA nuwe momentum kry. En daardie paadjie lei ook tot vurke. Watter soort gesondheidsorg sal universaliseer word? Sal dit bloot beskikbaar wees vir almal, of verpligtend vir almal - elke burger is 'n pasiënt, miskien met 'n onsigbare ink streepkode tatoeëring wat sertifiseer dat dit op datum is met alle verpligte entstowwe en ondersoeke. Dan kan u skool toe gaan, op 'n vliegtuig klim of in 'n restaurant instap. Dit is 'n pad na die toekoms wat vir ons beskikbaar is.
'N Ander opsie is ook nou beskikbaar. In plaas daarvan om die beheer te verdubbel, kon ons uiteindelik die holistiese paradigmas en praktyke wat op die rand gewag het, omhels, en wag vir die sentrum om te ontbind, sodat ons dit in ons nederige toestand kan binnedring en 'n nuwe stelsel kan bou rondom hulle.
Daar is 'n alternatief vir die paradys van volmaakte beheer wat ons beskawing so lank nagestreef het, en wat net so vinnig terugtrek soos ons vordering, soos 'n spieëlbeeld op die horison. Ja, ons kan voortgaan soos voorheen op pad na groter isolasie, isolasie, oorheersing en skeiding. Ons kan verhoogde vlakke van skeiding en beheer normaliseer, glo dat dit nodig is om ons veilig te hou en 'n wêreld te aanvaar waarin ons bang is om naby mekaar te wees. Of ons kan gebruik maak van hierdie pouse, hierdie onderbreking in normaal, om te draai op 'n pad van reünie, van holisme, van die herstel van verlore verbindings, van die herstel van die gemeenskap en van die weer van die lewensweb.
Verdubbel ons die beskerming van die afsonderlike self, of aanvaar ons die uitnodiging na 'n wêreld waar ons almal saam is? Dit is nie net in die geneeskunde wat ons hierdie vraag teëkom nie: dit besoek ons ​​ook polities, ekonomies en in ons persoonlike lewens.
Neem byvoorbeeld die kwessie van hamburging, wat die idee beliggaam: "Daar sal nie genoeg wees vir almal nie, so ek sal seker maak dat daar genoeg vir my is." 'N Ander antwoord kan wees:' Sommige het nie genoeg nie, so ek sal dit wat ek met hulle het, deel. ' Moet ons oorlewendes of helpers wees? Waarvoor is die lewe?
Op 'n groter skaal vra mense vrae wat tot nou toe op aktivistiese marges geloer het. Wat moet ons aan haweloses doen? Wat moet ons doen aan die mense in gevangenisse? In die Derde Wêreld-krotbuurte? Wat moet ons aan werkloses doen? Wat van al die bediendes, die Uber-bestuurders, die loodgieters en bediendes en busbestuurders en kassiere wat nie tuis kan werk nie? En nou blom uiteindelik idees soos studenteskuld en universele basiese inkomste.
'Hoe beskerm ons diegene wat vatbaar is vir Covid?' nooi ons uit na "Hoe sorg ons vir kwesbare mense in die algemeen?"
Dit is die impuls wat ons opwek, ongeag die oppervlakkigheid van ons opinies oor die erns, oorsprong of die beste beleid van Covid om dit aan te spreek. Dit is om te sê, laat ons ernstig raak oor mekaar. Laat ons onthou hoe kosbaar ons almal is en hoe kosbaar die lewe is. Kom ons neem 'n inventaris van ons beskawing, trek dit af na sy studs en kyk of ons nog een mooier kan bou.
Namate Covid ons deernis aanhits, besef al hoe meer van ons dat ons nie wil teruggaan na 'n normale so seer gebrek daaraan nie. Ons het nou die geleentheid om 'n nuwe, deernisbaarder normale te smee.
Daar is hope tekens dat dit gebeur. Die Amerikaanse regering, wat al lank die gevangene van onbarmhartige korporatiewe belange was, het honderde biljoene dollars aan regstreekse betalings aan gesinne ontketen. Donald Trump, nie bekend as 'n toonbeeld van deernis nie, het 'n moratorium op negatiewe en uitsettings geplaas. 'N Mens kan sekerlik beide hierdie ontwikkelings sinies beskou; Nietemin, hulle beliggaam die beginsel van versorging van die kwesbares.
Stel jou voor ...
Vanoor die hele wêreld hoor ons verhale van solidariteit en genesing. Een vriend het beskryf dat hy 100 dollar elk aan tien vreemdelinge stuur wat dringend nodig was. My seun, wat tot 'n paar dae gelede by Dunkin 'Donuts gewerk het, het gesê dat die mense vyf keer die normale koers was - en dit is mense in die werkersklas, baie van die Spaanse vragmotorbestuurders wat hulself ekonomies onveilig hou. Dokters, verpleegsters en 'noodsaaklike werkers' in ander beroepe waag hul lewens om die publiek te dien.
Hier is 'n paar voorbeelde van die uitbarsting van liefde en vriendelikheid, met vergunning van ServiceSpace:
Miskien is ons in die middel van die nuwe verhaal. Stel jou voor Italiaans lugmag met behulp van Pavoratti, Spaans militêre diens doen, en straatpolisie kitare speel -- om te inspireer*. korporasies gee onverwagte loonverhogings. Kanadese begin "Vriendelikheid dreun." Sesjarige in Australië pragtig gawe haar tand fee geld, 'n 8ste klas in Japan wat 612 maskers, en universiteitskinders oral aankoop van kruideniersware vir ouderlinge. Kuba stuur 'n leër in "wit klere"(dokters) om Italië te help. 'n Verhuurder wat huurders toelaat om bly sonder huur, 'n Ierse priester gedig gaan virale, gestremde aktiviste vervaardiging handontsmettingsmiddel. Stel jou voor. Soms weerspieël 'n krisis ons diepste impuls - dat ons altyd met deernis kan reageer.
Soos Rebecca Solnit in haar wonderlike boek beskryf, 'N Paradys gebou in die hel, bevry katastrofe dikwels solidariteit. 'N Mooier wêreld skitter net onder die oppervlak en bobber op wanneer die stelsels wat dit onder water hou, hul greep verloor.
Ons as 'n kollektief het lank hulpeloos gestaan ​​in die gesig van 'n ewig sieklike samelewing. Of dit nou afneem van gesondheid, vervalle infrastruktuur, depressie, selfmoord, verslawing, ekologiese agteruitgang of konsentrasie van welvaart, die simptome van beskawingsmalaise in die ontwikkelde wêreld is duidelik te sien, maar ons sit vas in die stelsels en patrone wat dit veroorsaak . Nou, Covid het ons 'n herstel gegee.
'N Miljoen vurkpaadjies lê voor ons. Universele basiese inkomste kan 'n einde aan ekonomiese onsekerheid en die opbloei van kreatiwiteit beteken omdat miljoene bevry word van die werk wat Covid ons gewys het, is minder nodig as wat ons gedink het. Of dit kan beteken, met die desimering van klein ondernemings, die afhanklikheid van die staat vir 'n pensioen wat aan streng voorwaardes voldoen.
Die krisis kan tot totalitarisme of solidariteit lei; mediese krygswet of 'n holistiese renaissance; groter vrees vir die mikrobiese wêreld, of groter veerkragtigheid in deelname daaraan; permanente norme van sosiale distansie, of 'n hernude begeerte om saam te kom.
Wat kan ons lei as individue en as 'n samelewing as ons die tuin van vurige paaie stap? By elke aansluiting kan ons bewus wees van wat ons volg: vrees of liefde, selfbehoud of vrygewigheid. Moet ons in vrees leef en 'n samelewing opbou? Moet ons leef om ons eie self te bewaar? Moet ons die krisis gebruik as 'n wapen teen ons politieke vyande?
Dit is nie alles-of-niks vrae nie, alle vrees of alle liefde. Dit is dat 'n volgende stap in die liefde voor ons lê. Dit voel waaghalsig, maar nie roekeloos nie. Dit kos die lewe, terwyl die dood aanvaar word. En dit vertrou dat die volgende met elke stap sigbaar sal word.
Die virus van vrees
Moet asseblief nie dink dat die keuse van liefde bo vrees slegs bewerkstellig kan word deur wilshandeling nie, en dat vrees ook soos 'n virus kan oorwin. Die virus waarmee ons hier te kampe het, is angs, of dit vrees is vir Covid-19, of vrees vir die totalitêre reaksie daarop, en ook hierdie virus het sy terrein. Vrees, tesame met verslawing, depressie en 'n magdom fisieke kwale, floreer in 'n terrein van skeiding en trauma: oorgeërfde trauma, kindertrauma, geweld, oorlog, mishandeling, verwaarlosing, skaamte, straf, armoede, en die gedempte, genormaliseerde trauma dit raak byna almal wat in 'n gemonetiseerde ekonomie leef, moderne skoling ondergaan of sonder gemeenskap of verbinding met plek woon.
Hierdie terrein kan wees veranderDeur trauma genesing op persoonlike vlak, deur sistemiese verandering in die rigting van 'n meer deernisvolle samelewing, en deur die basiese verhaal van skeiding te transformeer: ​​die aparte self in 'n ander wêreld, my apart van u, die mensdom apart van die natuur. Om alleen te wees is 'n oorspronklike vrees, en die moderne samelewing het ons al hoe meer alleen gemaak. Maar die tyd van Reünie is hier. Elke daad van deernis, vriendelikheid, waagmoed of vrygewigheid genees ons uit die verhaal van skeiding, want dit verseker die akteur sowel as die getuie dat ons hiermee saam is.
Virusse en evolusie
Ek sluit af met nog 'n dimensie van die verhouding tussen mense en virusse. Virusse is 'n integrale deel van evolusie, nie net van mense nie, maar ook van alle eukariote. Virusse kan dra DNA oor van organisme tot organisme, soms in die kiemlyn geplaas (waar dit oorerflik word). Dit word 'n horisontale geenoordrag genoem, en dit is 'n primêre meganisme van evolusie, waardeur die lewe baie vinniger kan saamwerk as wat deur willekeurige mutasie moontlik is. Soos Lynn Margulis dit eens gestel het, is ons ons virusse.
En nou, laat ek my spekulatiewe gebied binnegaan. Miskien het die groot siektes van die beskawing ons biologiese en kulturele evolusie vinniger gemaak, belangrike genetiese inligting gegee en individuele sowel as kollektiewe inisiëring aangebied. Kan die huidige pandemie net dit wees?
Die nuwe RNA-kodes versprei van mens na mens en bied ons nuwe genetiese inligting; terselfdertyd ontvang ons ander, esoteriese "kodes" wat agterop die biologiese kodes is, wat ons vertellings en stelsels ontwrig op dieselfde manier as wat 'n siekte die liggaamlike fisiologie ontwrig. Die verskynsel volg op die sjabloon van inisiasie: skeiding van normaliteit, gevolg deur 'n dilemma, verbrokkeling of beproewing, gevolg (indien dit volledig moet wees) deur herintegrasie en viering.
Die krag van wie ons kan word
Nou ontstaan ​​die vraag: inleiding tot wat? Wat is die spesifieke aard en doel van hierdie inisiasie? Die gewilde naam vir die pandemie bied 'n leidraad: coronavirus. 'N Korona is 'n kroon. "Roman coronavirus pandemie" beteken "'n nuwe kroning vir almal."
Ons kan alreeds die krag voel van wie ons kan word. 'N Ware soewerein loop nie uit vrees vir die lewe of die dood nie. 'N Ware soewerein oorheers en verower nie (dit is 'n skadu-argetipe, die Tiran). Die ware soewerein dien die mense, dien die lewe en respekteer die soewereiniteit van alle mense.
Die kroning dui op die opkoms van die onbewuste in die bewussyn, die kristallisering van chaos in orde, die transendensie van dwang tot keuse. Ons word die heersers van dit wat ons regeer. Die Nuwe Wêreldorde wat die samesweringsteoretici vrees, is 'n skaduwee van die heerlike moontlikheid wat soewereine wesens beskikbaar het. Nie meer die vassale van vrees nie, ons kan die koninkryk tot stand bring en 'n opsetlike samelewing bou op die liefde wat alreeds deur die krake van die skeidswêreld skyn.
Herdruk van Charles Eisenstein webwerf en blog.
Die mooier wêreld Ons harte ken is moontlik
deur Charles Eisenstein
In 'n tyd van sosiale en ekologiese krisis, wat kan ons as individue doen om die wêreld 'n beter plek te maak? Hierdie inspirerende en gedagtesvolle boek dien as 'n bemoedigende teenmiddel tot die sinisme, frustrasie, verlamming en oorweldiging, soveel van ons voel, vervang dit met 'n grondliggende herinnering aan wat waar is: ons is almal verbind en ons klein, persoonlike keuses dra onbedoelde transformasie krag. Deur hierdie beginsel van interkonneksie-genoem interbeing ten volle te omhels en te beoefen, word ons meer effektiewe agente van verandering en het ons 'n sterker positiewe invloed op die wêreld.
Klik hier vir meer inligting en / of om hierdie boek te bestel en / of laai die Kindle-uitgawe af.
Charles Eisenstein is 'n spreker en skrywer wat fokus op temas van beskawing, bewussyn, geld en menslike kulturele evolusie. Sy virale kortfilms en essays aanlyn het hom as 'n genre-verdedigende sosiale filosoof en teenkulturele intellektuele gevestig. Charles het met sy graad in Wiskunde en Filosofie aan die Yale Universiteit in 1989 gegradueer en die volgende tien jaar as 'n Chinese-Engelse vertaler deurgebring. Hy is die skrywer van verskeie boeke, insluitend heilige Ekonomie en Opkoms van die mensdom. Besoek sy webwerf by charleseisenstein.net
Lees meer artikels deur Charles Eisenstein. Besoek sy outeur bladsy.
Video / aanbieding met Charles Eisenstein: het elkeen 'n geskenk om te gee?
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > lewe verander > Die kroning: die smee van 'n nuwe, meer medelydende normaal
Elke handeling is 'n seremonie: Alles wat saak maak, elke detail
Drie oerknal: terugkyk om vorentoe te sien, om wakker te word ...
Sal griep- of kouevirus hierdie winter die nuwe Coronavirus uit sirkulasie stoot?
Dit is tyd om die ontwrigte voedselstelsel van die grond af na te dink