Die kompleksiteit van die verhouding tussen volwasse kinders en ouers - Jou Gesin | Solidariteit WêreldJou Gesin | Solidariteit Wêreld
Tuis › Artikels › Die kompleksiteit van die verhouding tussen volwasse kinders en ouers
Die oorgang na volwassenheid herbevestig wat dit beteken om 'n band te hê met die mense wat jou grootgemaak het – veral as jy nie meer onder hul dak woon nie, sê die gesinsterapeut Judye Hess.
Die ontwikkelende skuif in hoe afhanklik jy van pa en ma is, hoe graag jy wil hê hulle moet by jou volwasse lewe betrokke wees, en hoe groot 'n las hul behoeftes word as hulle ouer word kan die weg vir onverwagte spanning baan, sê Hess.
Kyk of jy een (of meer) van die volgende vier algemeenste bronne van konflik herken wat in jou lewe (as 'n volwassene of kind of as 'n ouer) voorkom en hoe om dit te hanteer.
Ons is baie na aan mekaar
Die volwasse kind
Jou oproepe na jou pa verskyn altyd onder "Recently called". Jy besoek jou ouers 'n klomp kere per week. Jou ma is jou vertroueling oor alle aspekte van jou privaat lewe.
Die sielkundige Karen I Fingerman sien dit nie noodwendig as 'n negatiewe faktor nie. Millenniërs wat op hul ouers vir emosionele steun en raad staatmaak blyk beter daaraan toe te wees as diegene wat dit nie so dikwels doen nie.
"Ouers het 25 of meer jare ervaring wat hulle op hierdie probleme kan toepas," sê Fingerman. "Dit is wys van jong volwassenes om hulle na hulle te wend vir raad en emosionele ondersteuning."
Solank jy tevrede is met hoe dinge verloop, moet jy jou nie daaroor kwel om naby jou mense te wees en te deel wat jy met hulle wil deel nie.
Aan die ander kant, as 'n ouer se steun ongevraagd is of te ver gaan, moet jy jou behoefte aan outonomie kommunikeer, sê Hess. Stel dit op 'n openlike en eerlike manier aan hulle dat jy hul belangstelling en raad waardeer, maar dat hulle oorbesorg is en jou onbevoeg in plaas van bemagtig laat voel.
As jy voel dis nodig, roep dan die hulp van 'n gesinsterapeut in om te help seker maak dat jou boodskap oorgedra word. Dalk is dit nie so 'n slegte ding om tot in jou 20's op 'n ouer te steun nie. Net omdat jy 'n baie noue verhouding met 'n ouer het, beteken dit nie dat dit jou lot is om jou lewe lank onbekwaam te wees nie.
Ongeag jou woonreëlings – volwasse kinders wat by die huis bly, volwasse kinders wat oorsee bly, en alles tussenin – jy het steeds perke nodig. Daar kan tye kom dat jy die eerste persoon is vir wie hulle bel in 'n krisis, en ander tye wat hulle dit eers saam met 'n vriend sal wil uitpluis. Net so beteken dit nie dat omdat jou kinders volwassenes is jy vir hulle moet vertel van al die intieme besluite en gesprekke wat jy tuis met 'n gade of maat het nie – en andersom. Stel reëls vas vir hoe om te verskil. Dit kan aanvanklik ongemaklik wees om perke te stel met volwasse kinders, maar hoe meer jy dit doen en daarby hou, hoe makliker sal dit word.
Ons is soos vreemdelinge
Aan die ander kant van die skaal kan dit wees dat jy uit 'n kil familie kom en nie kan aansluiting vind by die innigheid tussen sommige ouers en hul volwasse kinders wat jy sien of van hoor nie.
Die sielkundige Joshua Coleman sê omdat ons in die moderne era nie so baie institusionele en kommunale magte het wat gesinne saambind soos in die verlede nie, "is die primêre ding wat hedendaagse volwasse kinders aan hul ouers bind, die vraag of die kind die verhouding wil hê".
As jy regtig ongelukkig is oor die afstand tussen jou en 'n ouer, is daar stappe wat jy kan doen om nader te kom.
Wees duidelik oor wat jy wil hê die verhouding tussen julle moet behels. Byvoorbeeld: minder kritiek, minder selfbejammering, of meer erkenning aan hulle kant dat hulle gedrag seermaak of seergemaak het.
Dit kan ook insluit dat hulle probeer empatie vind vir wat ook al die situasie is wat hulle laat onttrek het, soos 'n egskeiding, geestes- of fisiesegesondheidskwessies, of geografiese verplasing.
As jy nie weer aansluiting met 'n vervreemde ouer kan bewerkstellig nie, miskien as gevolg van hul eie onwilligheid of onoorkomelike verskille tussen julle, probeer om wat jy wil hê en voel jy van hulle nodig het elders te kry.
Goeie vriende, geliefdes en ondersteuningsgroepe en soms ook jou werkmaats is goeie plekke om te begin.
Miskien is dit die tyd om nuwe dinge te ontdek waarvan julle albei hou. Watter tradisies, stokperdjies of aktiwiteite jy en jou volwasse kind ook al van hou, verbind julle daartoe om dit gereeld saam te geniet.
Aanvaar die geliefdes in hul lewens. Vind maniere om hulle te leer ken sonder om te opdringerig of krities te wees.
Skep 'n atmosfeer waarin jou kinders altyd voel hulle kan met jou praat, sê Cynthia White, 'n Kanadese vryskutskrywer. "Volwasse kinders vra nie altyd raad nie maar eerder net 'n klankbord," sê White.
Hou gereeld gesinsvergaderings. In groot gesinne kan dit nogal moeilik wees om almal by die onderwerp te laat hou. Gereelde gesinsvergaderings verskaf 'n veilige ruimte vir sibbe en ouers om sake wat pla te deel en om moeilike sake saam te verwerk.
Ek is steeds vies vir hulle
Vir baie gesinne kan dit nodig wees om ongeneesde wonde en littekens uit die kinderjare (vir die ouer sowel as die kind) te konfronteer ten einde 'n gesonde gefundeerde verhouding te ontwikkel.
Jy het dalk in 'n disfunksionele gesin grootgeword en dinge ervaar wat baie pyn veroorsaak het. En nou, as 'n volwassene, voel jy onvergenoegd oor die idilliese kindertyd wat jy nooit gehad het nie.
Selfs al was omstandighede nie so ekstreem nie, is dit nie ongewoon om 'n wrok teen jou ouers te koester vir iets wat hulle in jou kinderjare gedoen het nie, sê Fred Luskin.
Dit gebeur deels omdat ons nie begrip het daarvoor dat ouerskap 'n ongelooflik moeilike taak is nie sowel as die insig dat ouers jou waarskynlik tot 'n sekere mate sal opkeil.
Maar op die ou einde maak wrewel teenoor diegene wat ons grootgemaak het onsself die seerste.
Die eerste stap in die proses is vergiffenis. Luskin glo dat ten einde 'n gelukkige, gesonde lewe te hê ongeag hoe sleg jou grootwordomstandighede was, mense minder energie moet mors deur met die vinger te wys.
Bestee eerder meer energie aan die baasraak van handhawingsvaardighede om emosionele snellers en verhoudingskwessies te hanteer. Terapie is altyd 'n goeie opsie, maar so ook strategieë soos joga, meditasie en gevegskuns – enigiets wat die gees en liggaam kalmeer, sê hy.
Nie elke ouer en kind het 'n gelukkige verhouding nie en volwassenheid kan die gaping vergroot. Soek geleenthede om 'n gesonder verhouding as wat julle in die verlede gehad het te bevorder nou dat die dinamika van gesag moontlik verskuif het. Probeer gemeenskaplike belangstellings vind – as jou dogter van sport hou, beplan om saam na 'n geleentheid te gaan. As jou seun van kunsgeskiedenis hou, nooi hom om jou op 'n Saterdag by 'n museum te kry.
As die seer van julle pynlike verhouding diep loop, sal jy dalk 'n terapeut wil sien wat jou kan help om die wortel van die seer te verstaan en aan genesing te werk. Daar kan 'n geleentheid kom om jou seun of dogter saam met jou na 'n sessie te neem sodat die terapeut 'n oop gesprek oor hierdie seer uit die verlede kan bemiddel.
Ongeag wat die situasie is, hou aan soek na 'n verhouding met jou volwasse kinders, met die wete dat jy dalk nader aan party as aan die ander is. As jou kind jou heeltemal ignoreer en jy het reeds probeer vra hoekom, sal jy hulle dalk tyd en ruimte moet gee. Moenie dit persoonlik opneem nie en hou aan om jou wens uit te spreek vir 'n verhouding wanneer hulle gereed is.
Ons kom nie ooreen nie
As jy van jou ma of pa verskil oor geld, leefstyl, huishoudelike standaarde of werkgewoontes, is jy nie alleen nie. Spanning tussen ouers en volwasse kinders is baie algemeen.
Verskille kom meer algemeen voor as die volwasse kind baie op die ouer staatmaak vir ondersteuning.
Verskille kan ook ontstaan as 'n ouer te ver gaan met ongevraagde advies of wanneer óf die ouer óf die kind neutraal daaroor voel om 'n belangrike deel van die ander se lewe te wees.
Die goeie nuus is dat hierdie spanning geneig is om met ouderdom af te neem namate ons leer om ons eie botsings te kies en ons ouers te aanvaar vir wie hulle is.
Ouers en volwasse kinders wat die humor in hul frustrasie kan insien, is geneig om gemakliker verhoudings met mekaar te hê, voeg Fingerman by.
So, as geleenthede om te lag opduik – soos om te giggel oor hoe baie jy na jou ma klink as jy kla of hoe absurd jou verleentheid oor jou pa se kleredrag was – gryp hulle aan.
Deel jou wysheid en insig (sonder om krities te wees). Omdat jou kind 'n baie andersoortige temperament as jy kan hê, reageer hy dalk nie altyd goed op jou voorstelle nie – al dink jy dis behulpsaam. As hulle kritiek aanvoel, kan hulle dalk selfs heeltemal toeslaan. As jy wysheid deel, doen dit met grasie en sensitiwiteit. Dit is een van die baie uitdagings om 'n ouer van volwasse kinders te wees, maar dit is ook 'n stewige manier om ook 'n band van begrip en empatie met hulle te bou. Leer hoe hulle kommunikeer.
Stel reëls vas vir hoe om te verskil. Aan die begin kan dit ongemaklik wees om reëls vir volwasse kinders te stel, maar hoe meer jy dit doen en daarby hou, hoe makliker sal dit word.
Konnekteer sonder konflik
Solank onvermydelike probleme jou nie verhoed om op jou eie behoeftes en doelstellings te fokus nie, is jy as die volwasse kind waarskynlik nie in die moeilikheid nie.
Daar is geen tyd soos die huidige om jou kind se uniekheid te aanvaar – en te vier – nie. Jy stem dalk nie altyd met hul lewenskeuses saam nie, maar vind vreugde in kontak sonder konflik namate hulle meer onafhanklik word.