Berou - Herfsgepsrek oor dinge uit die argiewe | News24
Berou - Herfsgepsrek oor dinge uit die argiewe
SO gesels Jekyll-en-Hyde onlangs wéér oor dieselfde seermaakgoed.
Dié twee: saam gebore, geskool, ge-varsity. Tans sulke vriend-vyand kennisse, twee ui-terstes.
“Onthou jy nog vir Miemie?” vra Jekyll gemaak-onskuldig. ’n Dofheid skuif voor Hyde se oë in: “Miemie – Miemie?” Sy sluheid laat altyd sy gedagtes hakkel. Nee, gits, hy onthou nie ’n M-Miemie nie. Maar Jekyll onthou haar – die seer lê vanaand net só vlak. Die musiek wat speel, het ’n manier om ou geliefdes op te rakel en hartelose lirieke te laat lewe: To all the girls I loved before, who travelled in and out my door: I’m glad you came along ..... Is hyself regtig bly, wonder Jekyll. Sommige legkaartstukkies is dof, maar ander klou verbete.
Louise was ’n eerstejaartjie, Jekyll ’n grinterige oumeneer. Vóór daardie somerdae het ’n boer van haar kontrei al van skooltyd af by haar vlerkgesleep. Die verlede was te sterk – altyd die magiese band – en die huidige te onseker en growwerig. Jekyll het gegryp wat hy kon, en sy is terug na haar boertjie se arms. Érens op ’n plaas bak sy dalk nou nog brood en karring sy melk. Hyde onderbreek sy ge-dagtes spottend met skindernuus op Facebook: ’n moedswillige rukwind het glo haar sluier onsag oopgewaai. “Faint heart never won fair lady,” kwoteer Hyde beskuldigend.
Jekyll sluit sy oë. Wat het geword van Louise?
Flenters name dwarrel uit die verlede – Louis, Miemie, René, Olga, Clarissa. Digterlike name uit trotse pappa- en mamma-harte vir hulle porseleinpoppies. En toe verskyn ’n ou soos Jekyll in hul lewens – met die verra-derlike Hyde altyd digby. “René” karring Hyde nou selfregverdig, “was nie ’n sleg vangs nie. En Ursula...wow! Maar jy...” Jekyll blits terug: “Nie ék nie...jý Het Altyd Alles Besoedel!” Hyde grinnik: “Sure, blame it on me. Jy is mos die squeaky clean ... En klein Miemie het na varsity net so fyntjies en oulik gebly en met ’n prof. afgehaak. Ook maar goed jy het nie met háár aangegaan nie.” Duiwelsadvokaat!
Hyde por genadeloos: “Jy weet mos Olga het ná haar – e – interlude tóg haar medies voltooi en met ’n obstetrikus getrou.” Hy lag onbe-skof: “Regte twee bymekaar.” Jekyll gluur hom aan. Hy sien weer hoe Olga se hartseer lippe bewe: “Hou op met jou verskonings, Je-kyll. Enige ou kan soos jy wees as hy wil. Party wil net nie.”
Die Nelson-Iglesias duo klink nou ydel en betekenisloos: “To every girl who filled my life, who now is someone else’s wife .... I dedicate this song.” Jekyll staan op: “Hoe gemeen!” sê hy. “Someone else’s wife!” Hy begin wegstap van Hyde af: “Wat het my besiel!” Maar Hyde koggel: “Chill dude, ons lewe in ’n verligte tyd.”
Jekyll kners. Die selfverwyt begin te pla. Wat het geword van René? Van Miemie? Wat het geword van Clarissa?
Hy draai doelbewus sy rug op Hyde en gaan grawe hul foto’s uit waar hy dit gebêre het. Gooi een vir een in die kaggelvuur – sien hoe die bekende gesigte opkrul en swart brand. Hyde staan eenkant en tier, maar in Jekyll het ’n warmte kom lê.
Wat hét geword van Ursula?
Hy skud sy kop meewarig. Hyde se rasperstem wat ál die nare dinge goedgepraat het en al die mooi sleg, word stil.
Vir die eerste maal voel Jekyll vry.
(Met agting vir Robert Louis Stevenson wat mense se nare spieëlbeeld ontbloot het, en vir Peter Blum, daardie groot woordkunstenaar.)