Vir meer as 150 jaar het Amerikaanse presidente geen termynbeperkings gehad nie - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2022
Vir meer as 150 jaar het Amerikaanse presidente geen termynbeperkings gehad nie
Toe China aankondig dat die presidensiële termyn beperk word, wat die weg baan vir Xi Jinping om onbepaald aan bewind te bly, het Amerikaanse media dit as 'n gevaarlike besluit voorgestel. Vir baie Amerikaners lyk ons ​​beperking van twee termyn nodig en demokraties. Maar vir die grootste deel van die geskiedenis van die Verenigde State was daar geen voorsorgmaatreël om presidente lewenslank te weerhou nie.
Vanaf George Washington en deur Harry S. Truman, kan presidente soveel termyne as hulle wen. Dit was eers nadat Franklin D. Roosevelt vier agtereenvolgende presidentsverkiesings gewen het, en sy amp verlaat het net omdat hy gesterf het, dat die regering besluit het dat perke 'n goeie idee is.
Aan die begin het die VSA geen beperkinge op die presidensiële termyn nie, want dit het glad nie 'n president ingevolge die Konfederasie nie. Toegegee, daar was 'n president van die kontinentale kongres in die 1780's, maar dit was nie 'n uitvoerende hoof nie. Die opstellers van die artikels in die Tweede Kontinentale Kongres het doelbewus 'n staatshoof uitgelaat omdat hulle bekommerd was oor die skepping van 'n ander koning, à la George III, met wie hulle pas die bande verbreek het.
Tog, in 1787, word 'n nuwe grondwetlike konvensie gevorm om die artikels te skrap en 'n grondwet op te stel wat skokkend anders was. Die resultaat was baie minder demokraties as die destydse artikels of enige staatsgrondwet. Michael Klarman, 'n professor en historikus aan die Harvard Law School, het selfs so ver gegaan as om die Grondwetlike Konvensie 'n staatsgreep te noem.
Sommige van die konstitusionele opstellers was nog steeds bang vir die skepping van 'n uitvoerende hoof wat te veel soos 'n koning lyk. Maar hulle dans redelik naby aan die rand met dinge soos die presidensiële kwytskelding, 'n mag soortgelyk aan die Britse koning se 'koninklike prerogatief van barmhartigheid'. En volgens die National Constitution Center (NCC) was hulle ook redelik naby daaraan om die presidentskap 'n eenvoudige lewenslange afspraak te maak.
'Verbasend genoeg het baie van die Framers - waaronder [Alexander] Hamilton en [James] Madison - 'n lewenslange aanstelling ondersteun vir presidente wat deur die kongres gekies is en nie deur die mense verkies is nie,' skryf die NCC. 'Dit sou die presidentskap van George Mason van Virginia egter 'n' elektiewe monargie 'gemaak het, en toe dit gestem word, misluk dit met slegs ses stemme teen vier. "
In plaas daarvan het hulle 'n ingewikkelde stemstelsel ontwerp wat die kieskollege betrek, wat steeds sou verseker dat die presidentsverkiesings nie net in die hande van gewone kiesers was nie, soos die raamwerkers wou hê. Binne hierdie stelsel het hulle 'n president se aanstelling verkort tot vier jaar. En omdat die meeste opstellers nie 'n beperking wou stel op die termyn van vier jaar wat 'n president kan dien nie, het hulle niks daaroor in die Grondwet gesê nie.
Nietemin het George Washington en Thomas Jefferson uiteindelik 'n presedent van twee termyn geskep. Washington wou nie 'n derde keer deelneem nie, maar het wel verduidelik dat hy sou sou as hy voel dat dit nodig is. Jefferson, aan die ander kant, het spesifiek gedink dat twee terme genoeg is vir een persoon, en dat meer uitvoerende mag kan oorskry. Na hierdie presidente het twee terme die nie -amptelike standaard geword.
Dit is totdat FDR die tradisie verbreek het deur die verkiesing in 1932, 1936, 1940 en 1944 te wen. In totaal dien hy 12 jaar lank en sterf hy net 'n paar maande na sy laaste inhuldiging.
Die buitengewone omstandighede van die Groot Depressie en die Tweede Wêreldoorlog help om te verduidelik waarom FDR so lank gedien het. As 'n land voor nasionale en internasionale krisisse te staan ​​kom, kan dit daarop neerkom om dieselfde regering langer as gewoonlik aan die bewind te hou. Tog het die lang termyn van FDR onrus veroorsaak oor die moontlikheid van presidensiële tirannie. Boonop voer Michael J. Korzi, professor in politieke wetenskap aan die Towson -universiteit aan dat Roosevelt se hoë bloeddruk en die begin van kongestiewe hartversaking aan die einde van sy derde termyn hom te siek gemaak het om te dien.
"Roosevelt se siekte sou uiteindelik die president in staat stel om nie meer as ongeveer vier uur per dag te werk nie," skryf Korzi vir History News Network. 'Baie in die Washington -gemeenskap wat gereeld die president gesien het, het getwyfel dat hy sy vierde termyn sou voltooi.' En natuurlik het hy nie.
Hierdie kommer het gelei tot die 22ste wysiging, wat op 27 Februarie 1951 bekragtig is, wat 'n limiet van twee termyn vir presidente bepaal het. Dit het die debat oor termynlimiete egter nie heeltemal beëindig nie. In 1987 het die New York Timeshet gesê dat president Ronald Reagan '' 'n beweging wil begin 'om die grondwetlike wysiging wat presidente tot twee termyne beperk, te herroep.' As hy daarin geslaag het, sou Reagan - toe in die laat 70's en 'n paar jaar na 'n amptelike Alzheimer -diagnose - weer kon hardloop.
Vandag, met 'n nuwe golf van outoritarisme wat in Europa en China posvat, is sommige waarnemers bekommerd oor die toekoms van demokratiese verkiesings oor die hele wêreld.
Lys van presidente van die Verenigde State volgens ouderdom
Hierdie is 'n lys van presidente van die Verenigde State volgens ouderdom. Die eerste tabel gee 'n kaart van die ouderdom van elke president van die Verenigde State ten tyde van die presidensiële inhuldiging (eerste inhuldiging indien verkies vir meerdere en opeenvolgende termyne), by die uittrede van die amp en tydens die dood. Waar die president nog woon, word hul lewensduur bereken tot 26 Junie 2021. Die tweede tabel bevat die presidente wat die onderskeid onder hul eweknieë gehad het om die oudste lewende president te wees, en 'n grafiek van die twee toe hulle geword het en ophou om die oudste lewende.
Waarom is presidensiële bepalings vier jaar lank?
In Mei 1787 het verteenwoordigers van elke staat behalwe Rhode Island in Philadelphia byeengekom vir die Konstitusionele Konvensie, waar hulle beplan om die Konfederasie -opdaterings by te werk en meer mag te gee aan die feitlik impotente federale regering. Wat hulle uiteindelik gedoen het, was om 'n nuwe dokument op te stel - die Grondwet - en om die hele politieke stelsel basies te hersien. Die belangrikste onder die veranderinge was die totstandkoming van 'n uitvoerende gesag om die wetgewende en geregtelike takke te kontroleer.
Aangesien die afgevaardigdes versigtig was om by 'n monargagtige heerser uit te kom, was daar 'n lewendige debat oor hoe lank die president toegelaat moet word om te dien. Sommige, soos Hugh Williamson, Noord-Carolina, ondersteun 'n termyn van sewe jaar, sonder herkiesing. Op hierdie manier kon hy 'n 'uitverkore koning' vermy, wat 'geen moeite sou spaar om homself lewenslank in te hou nie, en 'n trein lê vir die opvolging van sy kinders.' As 'n president slegs een termyn kon dien, was Williamson nie teen 'n termyn van 10 of selfs 12 jaar nie. Sy kollegas stel ander lengtes voor, van beskeie ses jaar tot lewenslank. Alexander Hamilton was een van die mense wat vir 'n lewenslange termyn gepleit het, en het gedink dit sou verhoed dat die president te gefokus was op herverkiesing om goeie besluite te neem.
Hulle het net soveel probleme gehad om te besluit of die kongres of die algemene bevolking die president moet kies. Hierdie besprekings het die somer voortgeduur totdat die afgevaardigdes 'n "Komitee oor Uitgestelde Sake" van 11 lede aangestel het om 'n finale oplossing te vind [PDF]. Ingevolge die plan van die komitee sou die president deur 'n kieskollege verkies word - 'n duidelike kompromie tussen die toelaat dat die kongres iemand kies en dit heeltemal aan die kiesers oorlaat. Die president sal vier jaar dien en kan verkiesbaar wees. Begin September het die uitgeputte afgevaardigdes die plan goedgekeur. (Noord-Carolina was die enigste staat wat teen die termyn van vier jaar gestem het.)
Die eerste vreedsame magsoordrag
Alhoewel Washington die wêreld geskrik het deur uit te tree na twee termyne - die afstaan ​​van die presidentskap aan vise -president John Adams in 1797 - het Amerika se eerste werklike toets van die vreedsame magsoordrag plaasgevind met die inhuldiging van Thomas Jefferson in 1801, die derde president van die land.
Die spanning tussen Adams en Jefferson was hoog na 'n bittere verkiesing. Hulle het verder toegeneem tydens die oorgangstydperk, terwyl Adams 'n rits beoordelaars aangewys het in 'n stap wat beskou word as 'n poging om sy opvolger te stuit. Op die inhuldigingsdag stap Adams egter opsy en Jefferson lewer 'n versoenende toespraak waarin hy beloof om die regte van diegene wat nie vir hom gestem het nie, te beskerm en 'n beroep op Amerikaners doen om 'met een hart en een verstand te verenig'.
Alhoewel Adams nie die inhuldiging van Jefferson bygewoon het nie - hy het die oggend die hoofstad verlaat met die koets - is dit onduidelik of dit te wyte was aan die wrok tussen die twee mans of bloot omdat die tradisie nie ten volle gevestig was nie.
Jefferson sou die inhuldiging van sy opvolger bywoon, en die enigste ander uittredende presidente wat dit heeltemal oorgeslaan het, was Adams se seun, John Quincy Adams, in 1829 en Andrew Johnson in 1869. Beide mans hou nie van hul opvolgers nie - onderskeidelik Andrew Jackson en Ulysses S. Grant - terwyl Johnson was ook verontwaardig omdat hy 'n jaar tevore deur die Huis van Verteenwoordigers beskuldig is.
In 1837, agt jaar nadat hy deur John Quincy Adams ontneem is, woon Jackson nie net Martin Van Buren se inhuldiging by nie, maar word hy ook die eerste president wat sy opvolger na die Capitol vergesel het. Alhoewel dit eers in die 20ste eeu 'n konsekwente tradisie sou word, is Jackson se voorbeeld selfs gevolg deur presidente wat nie oor die weg gekom het nie - soos Herbert Hoover en Franklin Delano Roosevelt, wat in 1933 'n stille rit na die Capitol gedeel het.
Termynbeperkings vir presidente is 'n goeie ding. Hier is hoekom.
Die konsep van 'president vir die lewe' kan sommige mense aantreklik vind. Maar vir die meeste Amerikaners is termynbeperkings 'n welkome tjek op gesag.
Amerikaanse presidente het sedert 1951 nie die opsie gehad om 'n derde termyn te dien nie. Selfs voor dit het die meeste die voorbeeld gevolg deur George Washington en nooit meer as agt jaar probeer om in die amp te bly nie.
Suid -Afrika se Nelson Mandela het beroemd sy belofte gehou om slegs een termyn te dien, ondanks openbare druk om van plan te verander.
Sommige beweer dat termynbeperkings die wil van kiesers skend wat wil hê dat 'n leier moet voortgaan, selfs al sou dit die grondwet van hul land hersien. Die geskiedenis het egter getoon dat termynbeperkings demokratiese instellings op lang termyn versterk en help om 'n vreedsame politieke oorgang te verseker.
Die bekleërs is minder in staat om die staatsinstellings te gebruik om verkiesings te manipuleer of die mag van mededingende takke van die regering en politieke teëstanders te ondermyn.
Leiers voel meer druk om resultate te lewer en met 'n positiewe nalatenskap hul amp te verlaat.
Individue, hoe sterk en gewild hulle ook al is, kan nie onontbeerlik word nie.
Politieke oorgange is normale, gereelde, voorspelbare gebeure, so mededingende partye het min aansporing om die stelsel deur staatsgrepe of ander middele te ontstel.
'N Opkomende generasie politieke leiers kom na vore wat nuwe idees en moontlike beleidsveranderinge bring.
Dit klink soos 'n paradoks, maar selfs al stel terme dat 'n gewilde president hom nie in die amp kan bly nie, bevorder dit die gesonde mededinging wat nodig is om demokratiese instellings en die demokratiese proses te versterk.
Op hierdie dag: Termynbeperkings vir Amerikaanse presidente
Op hierdie dag in 1951 is die 22ste wysiging bekragtig, wat die aantal terme beperk wat die president bedien. Die stap het 'n omstredenheid oor Franklin Roosevelt se vier verkose termyne in die Withuis beëindig.
Op 27 Februarie 1951 word Minnesota die 36ste staat om die voorgestelde grondwetlike verandering goed te keur, wat die 22ste wysiging oorskry oor die driekwart drempel wat nodig is om dit te bekragtig. Die goedkeuringsproses het byna vier jaar vroeër begin toe 'n Republikeinse beheerde kongres die wysiging voorstaan ​​nadat Franklin Roosevelt vier agtereenvolgende termyne in die Withuis gewen het.
Geen persoon sal meer as twee keer in die amp van die president verkies word nie, en niemand wat die amp as president beklee het of as president opgetree het vir meer as twee jaar van 'n termyn waarin 'n ander persoon tot president verkies is nie, mag verkies word meer as een keer na die kantoor van die president, en die wysiging is gelees.
Amerikaners en politici het geslagte lank van die konsep van 'n president van die derde termyn afgewyk. George Washington het in 1796 'n nie -amptelike presedent geskep toe hy 'n paar maande voor die verkiesing besluit het om nie 'n derde termyn te soek nie.
In 1799 het 'n vriend Washington weer aangemoedig om uit die pensioen te kom om vir 'n derde termyn te gaan. Washington het sy gedagtes duidelik gemaak, veral wat nuwe verskynsels van politieke partye betref. Die grens tussen partye, en Washington het gesê, het duidelik geword dat politici nie waarheid of ordentlikheid teenoor elke karakter aanval nie, sonder respek vir persone en publiek of privaat, en wat in politiek van hulself verskil. & rdquo
Washington & rsquos se vrywillige besluit om 'n derde termyn te weier, is ook beskou as 'n beskerming teen die tipe tiranniese mag wat die Britse kroon tydens die koloniale era opgelewer het.
Tussen 1796 en 1940 het vier presidente van twee termyn in verskillende mate 'n derde termyn gesoek. Ulysses S. Grant wou 'n derde termyn in 1880 hê, maar hy verloor die nominasie van die Republikeinse Party aan James Garfield op die 36ste stembrief. Grover Cleveland het 'n derde termyn nie ondersteun nie, maar was 'n gerugte kandidaat. Woodrow Wilson het gehoop dat 'n vasgevangde byeenkoms van 1920 vir 'n derde termyn na hom sou draai.
Selfs die gewilde Theodore Roosevelt kon nie teen partye besware teen 'n derde termyn kry nie. Roosevelt het in 1908 as kandidaat aangestel, ten volle bewus van die presedent van Washington. Maar ná 'n uitval met president William Howard Taft, het hy 'n derde nie -opeenvolgende termyn in die presidensiële verkiesing van 1912 gesoek. Hy verloor die verkiesing as 'n derdepartykandidaat, maar kom tweede voor Taft.
Franklin Roosevelt het die ongeskrewe bewind van die derde termyn in 1940 verbreek nadat die Tweede Wêreldoorlog in Europa uitgebreek het en Nazi-Duitsland Frankryk oorweldig het. Die stap het daartoe gelei dat sommige belangrike Roosevelt -ondersteuners binne die Demokratiese Party sy veldtog verlaat het. Roosevelt het daarop aangedring dat hy in die wedloop was om Amerika uit die oorlog in Europa te hou, en hy het Wendell Willkie maklik op die verkiesingsdag verslaan.
Nadat Roosevelt in 1945 gesterf het, het momentum vinnig opgebou vir 'n presidensiële term-wysiging. Maar selfs nadat die 22ste wysiging bekragtig is, het twee presidente die ambisies van 'n derde termyn binne die beperkings van die wysiging gehad. Harry Truman was president toe die wysiging voorgestel en bekragtig word, en die taal daarvan het Truman toegelaat om in 1952 as president te dien. Maar 'n verlies in die New Hampshire -primêre het daartoe gelei dat Truman en rsquos aan die wedloop onttrek het.
En in 1968 was president Lyndon Johnson in aanmerking vir die verkiesing sedert hy die presidentskap aan die einde van 1963 aangeneem het. Johnson het ook van die presidensiële wedloop in 1968 gedaal ná 'n teleurstellende vertoning in New Hampshire te midde van swak peilingsgetalle.
Sedert 1951 het sommige kongreslede pogings aangewend om die 22ste wysiging te herroep, maar hulle het dit nie uit die komitee gehaal nie.
Op hierdie foto van 1912 word gesien hoe president William Howard Taft die eerste bal op die eerste dag vir bofbal gooi om die seisoen vir die Washington Senators in Washington te begin. (Foto: AP)
Die 27ste president van die Verenigde State, die Republikein William Howard Taft, dien van 1909 tot 1913. Hy verloor sy herverkiesingsveldtog aan die demokraat Woodrow Wilson, wat twee volle termyne voltooi het.
Volgens Taft se biografie het die president "baie liberale Republikeine vervreem wat later die Progressive Party gestig het". Die verdeeldheid van die party het sy presidentskap beëindig. Toe die Republikeine Taft in 1912 hernoem het, het Roosevelt vertrek om na Progressives te lei, wat die verkiesing van Wilson gewaarborg het.
Afdeling 1. Niemand mag meer as twee keer in die amp van die president verkies word nie, en geen persoon wat die amp van president beklee het of as president opgetree het vir meer as twee jaar van 'n termyn waarvoor 'n ander persoon tot president verkies is nie meer as een keer na die kantoor van die president. Hierdie artikel is egter nie van toepassing op enige persoon wat die amp van president beklee toe hierdie artikel deur die kongres voorgestel is nie, en belet nie iemand wat die amp van president beklee, of as president optree gedurende die termyn waarbinne hierdie artikel tree in werking deur die amp as president te beklee of gedurende die res van die termyn as president op te tree.
Afdeling 2. Hierdie artikel is van krag, tensy dit binne sewe jaar vanaf die datum waarop dit deur die kongres aan die state voorgelê is, deur die wetgewers van driekwart van die verskeie state bekragtig is as 'n wysiging van die Grondwet. 
Die twintig-en-twintigste wysiging was 'n reaksie op die verkiesing van Franklin D. Roosevelt tot 'n ongekende vier termyne as president, maar in die Amerikaanse politiek was daar lank debatte oor die presidensiële termyn. Afgevaardigdes by die Konstitusionele Konvensie van 1787 het die kwessie breedvoerig oorweeg (saam met breër vrae, soos wie die president sou verkies, en die president se rol). Baie, insluitend Alexander Hamilton en James Madison, ondersteun lewenslange ampstermyn vir presidente, terwyl ander vaste terme bevoordeel. Die George Mason van Virginia het die voorstel vir lewensduur veroordeel as gelykstaande aan 'n elektiewe monargie.  'n Vroeë konsep van die Amerikaanse grondwet het bepaal dat die president tot 'n termyn van sewe jaar beperk is.  Uiteindelik het die Framers termyn van vier jaar goedgekeur, sonder beperking op hoeveel keer 'n persoon tot president verkies kan word.
Alhoewel dit deur die Grondwetlike Konvensie afgedank is, is terme vir Amerikaanse presidente oorweeg tydens die presidensies van George Washington en Thomas Jefferson. Toe sy tweede termyn sy laaste jaar in 1796 binnegaan, was Washington uitgeput van jare se staatsdiens en het sy gesondheid begin agteruitgaan. Hy word ook gepla deur die onophoudelike aanvalle van sy politieke teenstanders, wat na die ondertekening van die Jay -verdrag toegeneem het, en glo dat hy sy belangrikste doelwitte as president bereik het. Om hierdie redes besluit hy om nie vir 'n derde termyn te kies nie, 'n besluit wat hy in September 1796 aan die land bekend gemaak het Afskeidsrede.  Elf jaar later, toe Thomas Jefferson die halfpad van sy tweede termyn nader, skryf hy:
As 'n beëindiging van die dienste van die hooflanddros nie deur die Grondwet vasgestel of deur die praktyk gelewer word nie, sal sy amp, nominaal vir jare, lewenslank word, en die geskiedenis wys hoe maklik dit in 'n erfenis ontaard. 
Sedert Washington sy historiese aankondiging gemaak het, het talle akademici en openbare persone na sy besluit om na twee termyne te gaan kyk, gekyk en volgens die politieke wetenskaplike Bruce Peabody '' aangevoer dat hy 'n twee-termyn tradisie wat as 'n noodsaaklike kontrole gedien het teenoor een persoon, of die presidensie in sy geheel, wat te veel mag opgehoop het. " maar niemand het geslaag nie.   Drie van die volgende vier presidente nadat Jefferson-James Madison, James Monroe en Andrew Jackson-twee termyne uitgedien het, en elkeen by die beginsel van twee termyn gehou het  Martin Van Buren was die enigste president tussen Jackson en Abraham Lincoln om vir 'n tweede termyn benoem te word, alhoewel hy die verkiesing van 1840 verloor het en dus slegs een termyn gedien het. , wat in die meeste opsigte op die grondwet van die Verenigde State gelyk het, maar die president tot 'n enkele termyn van ses jaar beperk het.
Ondanks die sterk tradisie van twee termyn het 'n paar presidente voor Roosevelt probeer om 'n derde termyn te kry. Na die herverkiesing van Ulysses S. Grant in 1872, was daar ernstige gesprekke binne die Republikeinse politieke kringe oor die moontlikheid dat hy weer in 1876 sou verskyn. Maar die belangstelling in 'n derde termyn vir Grant verdamp in die lig van die negatiewe openbare mening en teenkanting van kongreslede, en Grant verlaat die presidentskap in 1877 na twee termyne. Terwyl die verkiesing in 1880 nader kom, het hy by die Republikeinse Nasionale Konvensie van 1880 benoeming vir 'n (nie-opeenvolgende) derde termyn gesoek, maar het amper verloor vir James Garfield, wat die verkiesing van 1880 gewen het. 
Theodore Roosevelt volg die presidentskap op 14 September 1901, na die sluipmoord op William McKinley (194 dae in sy tweede termyn), en word gerieflik verkies tot 'n volle termyn in 1904. Hy wou in 1908 nie 'n derde (tweede volle) termyn soek nie, maar het weer in die verkiesing van 1912 gehardloop en teen Woodrow Wilson verloor. Wilson self, ondanks sy swak gesondheid na 'n ernstige beroerte, streef na 'n derde termyn. Baie van sy adviseurs het hom probeer oortuig dat sy gesondheid 'n ander veldtog verhinder, maar Wilson het nietemin gevra dat sy naam by die Demokratiese Nasionale Konvensie van 1920 in die benoeming van die president geplaas word.  Leiers van die Demokratiese Party was nie bereid om Wilson te ondersteun nie, en die benoeming het gegaan aan James M. Cox, wat teen Warren G. Harding verloor het. Wilson het weer oorweeg om vir 'n (nie -opeenvolgende) derde termyn in 1924 te hardloop, en 'n strategie vir sy terugkeer bedink, maar het weer geen ondersteuning gehad nie, maar hy het in Februarie van daardie jaar gesterf. 
Franklin Roosevelt het die maande voor die Demokratiese Nasionale Konvensie van 1940 deurgebring en geweier om te sê of hy 'n derde termyn wil soek. Sy vise -president, John Nance Garner, het saam met posmeester -generaal James Farley hul kandidate vir die Demokratiese benoeming aangekondig. Toe die byeenkoms kom, het Roosevelt 'n boodskap aan die byeenkoms gestuur waarin hy sê dat hy slegs sou opdraf as hy opgestel was, en sê dat afgevaardigdes vry is om te stem vir wie hulle wil. Hierdie boodskap is geïnterpreteer as dat hy bereid was om opgestel te word, en hy is hernoem op die eerste stembrief van die konvensie.   Roosevelt het 'n beslissende oorwinning oor die Republikein Wendell Willkie behaal, en word die eerste (en tot nog toe slegs) president wat agt jaar in sy amp oorskry het. Sy besluit om 'n derde termyn te soek, het die verkiesingsveldtog oorheers.  Willkie hardloop teen die onbepaalde ampstermyn, terwyl die Demokrate die oorlog in Europa noem as 'n rede waarom hulle met die presedent breek. 
Vier jaar later het Roosevelt die Republikein Thomas E. Dewey in die verkiesing van 1944 in die gesig gestaar. Teen die einde van die veldtog het Dewey sy steun aan 'n grondwetlike wysiging aangekondig om presidente tot twee termyne te beperk. Volgens Dewey is "vier termyne, of sestien jaar ('n direkte verwysing na die president se ampstermyn in vier jaar daarna), die gevaarlikste bedreiging vir ons vryheid wat ooit voorgestel is."  Hy het ook diskreet die kwessie van die ouderdom van die president aan die orde gestel. Roosevelt het genoeg energie en charisma uitgestraal om die vertroue van die kiesers te behou en is tot 'n vierde termyn verkies. 
Terwyl hy tydens die veldtog gerugte oor swak gesondheid onderdruk het, het Roosevelt se gesondheid agteruitgegaan. Op 12 April 1945, slegs 82 dae na sy vierde inhuldiging, het hy 'n serebrale bloeding opgedoen en is hy oorlede om opgevolg te word deur vise -president Harry Truman.  In die middeltermynverkiesings 18 maande later het die Republikeine beheer oor die Huis en die Senaat geneem. Aangesien baie van hulle 'n veldtog gevoer het oor die kwessie van presidensiële ampstermyn en hul steun verklaar het vir 'n grondwetlike wysiging wat sou beperk hoe lank 'n persoon as president kon dien, het die kwessie by die byeenkoms in Januarie 1947 voorrang geniet. ]
Voorstel in die kongres Redigeer
Die Huis van Verteenwoordigers het vinnig opgetree en 'n voorgestelde grondwetwysiging (Huisgesamentlike Resolusie 27) goedgekeur wat 'n beperking van twee termyn van vier jaar vir toekomstige presidente goedkeur. Die maatreël, wat deur Earl C. Michener voorgestel is, het op 6 Februarie 1947, met ondersteuning van 47 Demokrate, 285–121 geslaag. Intussen het die Senaat sy eie voorgestelde wysiging ontwikkel, wat aanvanklik van die Huisvoorstel verskil het deur te vereis dat die wysiging ingedien word om konvensies vir bekragtiging te bekragtig, eerder as by die staatswetgewers, en deur enige persoon wat meer as 365 dae in elk van die twee termyne gedien het, te verbied om verdere presidensiële diens te doen. Albei hierdie bepalings is verwyder toe die volle senaat die wetsontwerp opneem, maar 'n nuwe bepaling is egter bygevoeg. Voorgestel deur Robert A. Taft, het dit die prosedures verduidelik wat die aantal kere bepaal wat 'n vise -president wat in die presidentskap was, verkies kan word. Die gewysigde voorstel is op 12 Maart aangeneem, met 16 Demokrate ten gunste.  
Op 21 Maart het die Huis ingestem tot die hersiening van die Senaat en die besluit om die Grondwet te wysig, goedgekeur. Daarna is die wysiging wat toekomstige presidente termyne beperk, aan die state voorgelê vir bekragtiging. Die bekragtigingsproses is op 27 Februarie 1951 voltooi, 3 jaar, 343 dae nadat dit na die state gestuur is.  
Bekragtiging deur die state Edit
Nadat dit by die state ingedien is, is die 22ste wysiging bekragtig deur: 
Maine: 31 Maart 1947
Michigan: 31 Maart 1947
Iowa: 1 April 1947
Kansas: 1 April 1947
New Hampshire: 1 April 1947
Delaware: 2 April 1947
Illinois: 3 April 1947
Oregon: 3 April 1947
Colorado: 12 April 1947
Kalifornië: 15 April 1947
New Jersey: 15 April 1947
Vermont: 15 April 1947
Ohio: 16 April 1947
Wisconsin: 16 April 1947
Pennsylvania: 29 April 1947
Connecticut: 21 Mei 1947
Missouri: 22 Mei 1947
Nebraska: 23 Mei 1947
Virginia: 28 Januarie 1948
Mississippi: 12 Februarie 1948
New York: 9 Maart 1948
Suid -Dakota: 21 Januarie 1949
Noord -Dakota: 25 Februarie 1949
Louisiana: 17 Mei 1950
Montana: 25 Januarie 1951
Indiana: 29 Januarie 1951
Idaho: 30 Januarie 1951
New Mexico: 12 Februarie 1951
Wyoming: 12 Februarie 1951
Arkansas: 15 Februarie 1951
Georgië: 17 Februarie 1951
Tennessee: 20 Februarie 1951
Texas: 22 Februarie 1951
Utah: 26 Februarie 1951
Nevada: 26 Februarie 1951
Minnesota: 27 Februarie 1951
Die bekragtiging is voltooi toe die Minnesota -wetgewer die wysiging bekragtig het. Op 1 Maart 1951 het die administrateur van algemene dienste, Jess Larson, 'n sertifikaat uitgereik waarin die 22ste wysiging behoorlik bekragtig en deel van die Grondwet verklaar word. Die wysiging is daarna bekragtig deur: 
Noord -Carolina: 28 Februarie 1951
Suid -Carolina: 13 Maart 1951
Maryland: 14 Maart 1951
Florida: 16 April 1951
Alabama: 4 Mei 1951
Omgekeerd het twee state - Oklahoma en Massachusetts - die wysiging verwerp, terwyl vyf (Arizona, Kentucky, Rhode Island, Washington en Wes -Virginia) geen stappe gedoen het nie. 
Die 22ste wysiging se beperking van twee termyne was nie van toepassing nie (weens die grootvader-klousule in afdeling 1) op Harry S. Truman, omdat hy die huidige president was op die tydstip waarop die kongres dit voorgestel het. Truman, wat byna al die vierde termyn van Franklin Roosevelt gedien het en wat in 1948 vir 'n volle termyn verkies is, was dus in aanmerking vir herverkiesing in 1952.  Maar met sy werkgoedkeuring van ongeveer 27%,  [ 20] en na 'n swak vertoning in die 1952 New Hampshire -primêre verkiesing, het Truman verkies om nie die nominasie van sy party te soek nie.
Sedert die inwerkingtreding in 1951, is die wysiging van toepassing op ses presidente wat twee keer verkies is: Dwight D. Eisenhower, Richard Nixon, Ronald Reagan, Bill Clinton, George W. Bush en Barack Obama. Dit kon twee mense wat binne die ampstermyn aangestel het, geraak het as gevolg van hul voorganger se dood of bedanking: Lyndon B. Johnson en Gerald Ford.  Johnson word president in November 1963 by die sluipmoord op John F. Kennedy, dien die oorblywende 1 jaar en 59 dae van Kennedy se termyn uit, en word verkies tot 'n volle termyn van vier jaar in 1964. Vier jaar later het hy kortliks hardloop vir 'n tweede volle termyn, maar onttrek hom uit die wedloop tydens die partytjievoorverkiesings.   As Johnson 'n tweede volle termyn - tot 20 Januarie 1973 - uitgedien het, sou sy presidentskap 9 jaar en 59 dae geduur het soos dit gebeur het, het Johnson twee dae na die datum gesterf.  Ford, wat in Augustus 1974 president geword het by die bedanking van Richard Nixon, dien die oorblywende 2 jaar en 164 dae van Nixon se ampstermyn, en hardloop vir 'n volle termyn van vier jaar in 1976, maar verloor vir Jimmy Carter. Johnson kon uit eie reg verkies word tot twee volle termyne, aangesien hy minder as twee jaar van Kennedy se onverkorte termyn uitgedien het, terwyl Ford in aanmerking gekom het om slegs vir een volle termyn verkies te word, aangesien hy meer as twee jaar lank Nixon s'n. 
Soos verwoord, fokus die 22ste wysiging daarop dat individue meer as twee keer tot die presidensie verkies word. Vrae is gevra oor die betekenis en toepassing van die wysiging, veral met betrekking tot die 12de wysiging, wat in 1804 bekragtig is, en lui: "niemand wat grondwetlik onbevoeg is om in die amp van president in aanmerking te kom nie, kom in aanmerking vir dié van vise-president van die Verenigde State. "  Alhoewel die 12de wysiging bepaal dat die grondwetlike kwalifikasies van ouderdom, burgerskap en verblyfreg van toepassing is op die president en vise -president, is dit onduidelik of iemand wat weens tydsbeperkings nie as president verkies kan word nie, tot vise -president verkies kan word. As gevolg van die onduidelikheid, kan 'n voormalige president van twee termyn moontlik tot vise-president verkies word en dan die president as gevolg van die dood, bedanking of uittrede uit die pos beklee, of as president van 'n ander amp in die presidensie opvolgingslyn.  
Sommige meen dat die 22ste wysiging en die 12de wysiging enige president van twee termyn belet om later as vise-president te dien, asook om vanaf enige punt in die opvolgingslyn die president te word.  Ander beweer dat die oorspronklike bedoeling van die 12de wysiging betrekking het op kwalifikasie vir diens (ouderdom, verblyf en burgerskap), terwyl die 22ste wysiging betrekking het op kwalifikasies vir verkiesing, en dus is 'n voormalige president van twee termyn nog steeds in aanmerking om as visepresident. Nie een van die wysigings beperk die aantal kere wat iemand tot die ondervoorsitter verkies kan word nie, en slaag dan in die presidensie om die balans van die termyn uit te dien, alhoewel die persoon verbied kan word om tot 'n bykomende termyn verkiesbaar te wees.  
Die praktiese toepaslikheid van hierdie onderskeid is nie getoets nie, aangesien nog nooit 'n twee keer gekose president vir die vise-presidentskap genomineer is nie. Terwyl Hillary Clinton eens voorgestel het dat sy die voormalige president Bill Clinton as haar loopmaat beskou,  bly die grondwetlike vraag onopgelos. 
Verskeie presidente het deur die jare hul antipatie teenoor die wysiging uitgespreek. Nadat hy sy amp verlaat het, beskryf Harry Truman die wysiging as dom en een van die ergste wysigings van die Grondwet, met die uitsondering van die verbodwysiging.  'n Paar dae voordat hy in Januarie 1989 sy amp verlaat, het president Ronald Reagan gesê dat hy sou dring op 'n herroeping van die 22ste wysiging omdat hy meen dat dit inbreuk maak op mense se demokratiese regte.  In 'n November 2000 -onderhoud met Rollende klip, President Bill Clinton suggested that the 22nd Amendment should be altered to limit presidents to two consecutive terms because of longer life expectancies.  Donald Trump questioned presidential term limits on multiple occasions while in office, and in public remarks talked about serving beyond the limits of the 22nd Amendment. During an April 2019 White House event for the Wounded Warrior Project, he suggested he would remain president for 10 to 14 years.