Bestanddele Etniese Bestanddele Caribbean Cooking Basics Karibiese speserye
Handelsmerk Latynse Mengatums tot 14de-eeuse Spanje
Sofrito word gebruik om in die Caribbean en veral in Puerto Rico en die Dominikaanse Republiek te kook. Dit is 'n geurige mengsel van kruie en speserye wat gebruik word om talloze skottelgoed, soos stewels, boontjies, rys en soms vleis te seisoen. In die meeste gevalle is sofrito die grondslag waarop die res van die resep gebou word. Honderde resepte uit die Latyns-Karibiese Eilande en ander Latyns-Amerikaanse lande begin deur te sê: " Maak 'n sofrito ." Dit is 'n integrale deel van die Latynse kookkuns, maar sofrito het nie daar ontstaan ​​nie, en dit is nie uitsluitlik vir Karibiese of Latyns-Amerikaanse kookkuns nie.
Oorsprong en historiese agtergrond
Die woord "sofrito" is Spaans. Dit beteken om iets lekker te braai, soos deur sautering of roosterbraai. Dit is 'n tegniek wat die Spaanse koloniste saamgebring het toe hulle in die laat 1400's in die Karibiese Eilande en Latyns-Amerika gevestig was.
Maar sofrito is baie ouer as dit. Die eerste bekende melding van die tegniek word in die "Libre de Sent Soví", sowat 1324, verwys as " sofregit " . Hierdie kookboek uit die Katalaanse streek van Spanje is een van die oudste in Europa, so dit is veilig om te sê dat sofrito 'n bestanddeel en 'n tegniek in die Katalaanse kombuis sedert die Middeleeue.
Ons kan ook 'n verband met sofrito sien in die afleiding van die Katalaans woord "sofregit", wat uit die werkwoord sofrefir kom , wat beteken dat dit lekker bak of braai. Die Katalaanse idee van braai liggies bedoel om stadig oor 'n lae vlam te bak.
Die eerste sofregit was eenvoudig 'n konfyt van uie en / of prei met spek of soutvarkie bygevoeg as dit beskikbaar was.
Uiteindelik is kruie en ander groente by die mengsel gevoeg. Tamaties het nie deel geword van sofregit totdat Columbus hulle in die vroeë 16de eeu van die Amerikas teruggebring het nie. Vandag se Spaanse sofrito sluit tamaties, pepers, uie, knoffel, paprika en olyfolie in.
Sofrito-mengsels wissel in kleur van groen tot oranje tot helderrooi.
Hulle wissel ook in geur van sag tot skerp tot pittig.
Tegnies gesproke, sofrito is nie eens 'n resep of gereg nie; dit is 'n manier van kook. Dit verklaar waarom daar soveel variasies is wat gebaseer is op sosiale en kulturele faktore. Aroma- en bestanddeelvoorkeure verskil van land of eiland, sowel as ander sosio-kulturele verskille.
Sofrito word recaito genoem in Puerto Rico. Die skerp kruie culantro en ajies dulces (soet chili pepers) is die bydraende smaak profiele.
Dominikaanse sofrito, genoem sazon , gebruik asyn vir 'n geurpons en annatto vir kleur.
Kubaanse sofrito gebruik tamaties en rooi paprika's vir soetheid en bygevoegde kleur, en dit sluit ook blokkies in.
Die Yucatan-gebied van Mexiko, wat aan die Karibiese Eilande grens, het sy eie weergawe van sofrito wat habaneros gebruik vir 'n pittige skop.
Sofrito word op soveel verskillende maniere geëet as wat daar metodes is. Aangesien dit gewoonlik die eerste ding is om in 'n kookpot te gaan, kan dit liggies sauteer word om die geure van die aromaten uit te bring. Maar soms, in ander resepte, word die sofrito nie tot die einde van die kooktyd bygevoeg nie, en dit word ook soms gebruik as 'n bolaag sous vir geroosterde vleis en vis.
Die "Libre de Sent Soví" het 'n groot invloed op Franse en Italiaanse kombuis gehad.
Dit is algemeen om soortgelyke sofrito-tegnieke in Frankryk te vind, mirepoix genoem, en in Italië, soffrito of battuto genoem. Portugal het 'n weergawe genoem refogado. Die Spanjaarde het die tegniek in hul kolonies regdeur Latyns-Amerika geneem, waar dit nog sofrito genoem word, en na die Filippyne, waar dit ginisa genoem word.