Oorlogsmonument / Militêre begraafplaas
Gedurende die tweede helfte van die twintigste eeu is die las van sorg, wat eens deur bure, vriende en familie aanvaar is, aan vreemdelinge en mediese versorgers oorgedra. Die nuwe terreine van die dood wat na vore gekom het, veral die hospitaal- en langtermynversorgingsfasiliteit, het die verwydering van onaangename en verskriklike besienswaardighede van die sterwende proses van gewone sosiale en kulturele ondervinding moontlik gemaak. Hierdie transformasie, waarby die dood gesekwestreer en institusioneel beperk is, was aantreklik vir 'n kultuur wat toenemend bang was om te sterf.
In die hospitaal word die dood van die morele en sosiale struktuur van die kultuur verwyder. Dit word herdefinieer in 'n tegniese proses wat professioneel en burokraties beheer word. Die verskriklikheid en geweldige lyding van sterwende is verban van openbare sigbaarheid aangesien dit geïsoleer word binne die professionele, tegniese grense van die hospitaal. Dit is ook belangrik om daarop te let dat die ervaring van sterf op hierdie manier albei mediese en sekwestreer buite die pad is. Daar is aangevoer dat die medisasie en isolasie van sterwende vorms vorms van ontkenning van dood is. Inderdaad, as ons ondersoek hoe die dood en die dood in die hospitaalkultuur georganiseer word, kom 'n duidelike patroon van geslote en verduisterde sterftebewustheid voor.
In die moderne tyd word die dood as 'n mislukking beskou
In die moderne konteks waarin sterwendheid sy sinvolheid verloor het, word die dood as mislukking beskou. Hierdie feit help verduidelik die groot gevoel van skaamte en vernedering wat sterwende persone en hul geliefdes voel. Daarbenewens beskou baie dokters die dood as nederlaag en mislukking op sowel persoonlike as professionele vlak. Solank as wat dit sterf, word dit as skaam beskou en die dood as mislukking beskou, word oop en eerlike kommunikasie gestimuleer. Eenvoudig, niemand hou daarvan om oor hul tekortkominge of mislukkings te praat nie. In plaas daarvan word hulle aan die geïsoleerde, onsigbare wêreld van ons kollektiewe menslike ervaring onderwerp. Dit wil sê, hulle word in werklikheid ontken.
In die huidige kulturele en mediese raamwerk omring die stilte lyding, sterf en dood. Hierdie skerp gevoel dat menslike ervarings diep onder die oppervlak van alledaagse kulturele aktiwiteite gedompel word, word versteek en geprivatiseer. Norme en rituele wat een keer gehelp het om mense deur die sterfproses te ondersteun en te lei, het verdwyn. Dit is juis hierdie devaluasie van sterf as 'n belangrike kulturele ervaring wat die bestuur en beheer van sterf in die tegnologiese mediese model onderskat het. Die kritieke punt wat gemaak moet word, is dat kulturele betekenisloosheid wydverspreide vermyding en ontkenning aanleiding gee, en dat die kulturele veldtog om die dood te verloën grotendeels binne die beperkinge van tegnologiese medisyne plaasvind.
Ten spyte van die wydverspreide kulturele neiging om oop konfrontasie te voorkom, kan daar egter rede wees om te glo dat die dood nie eintlik soveel ontken word as wat sommige beweer het nie. In die eerste plek was die dood 'n onderwerp van toenemende aandag in die akademie en in populêre literatuur. Geleerdes wat die afgelope twee dekades oor die Amerikaanse weë van die dood ontken het, het bygedra tot 'n groeiende liggaam van professionele literatuur. Die teenwoordigheid van hierdie literatuur, sommige van dit selfs publiek sigbaar op die rakke van boekwinkels, verminder die ontkenning. Stadig maar seker, het die asatologie kursusse op kollege-kampusse ontstaan. Handboeke het gedurende die 1980's begin vermeerder. Flieks en toneelstukke het begin om die kulturele taboe-onderwerpe van lyding en sterwende aanpak aan te pak. Selfhelp- en ondersteuningsgroepe het gegroei.
Aanvaarding en Ontkenningsvorm om saam te leef
'N Heel genre van gewilde, selfhelpliteratuur oor verdriet het ontstaan ​​- waarvan sommige ironies in hierdie ouderdom van ontkenning die beste verkopers geword het. Meer onlangs het koerante, televisie en tydskrifte Jack Kevorkian in die hoofstroom van kulturele gesprekke gekatapuleer. Nasionale Openbare Radio het 'n uitstekende reeks op die einde van die lewe gered. Begrafnishuise adverteer in die Yellow Pages, en meer onlangs het hul dienste geadverteer op die voorheen verbode medium van televisie. 'N "sterwende goed", palliatiewe sorgbeweging begin vorm in die beroep van medisyne. Die dood lyk asof dit stadig uit die kas klim en 'n ietwat sigbare status in 'n ander doodsverloënende omgewing aanvaar.
Dit wil voorkom asof die Amerikaanse verhouding tot die dood en sterwende verander. Vermyding en ontkenning blyk saam te leef met 'n nuutgevormde stoot na openheid. Die evolusie van hierdie verhouding tussen "vermyding" en "aanvaarding" vereis verdere oorweging. Die belangrikste punt om te oorweeg is of die beweging van die asatologie, met die fokus op waardigheid en die openlik erkenning van die dood as 'n belangrike deel van die menslike ervaring, 'n transformasie van houdings verteenwoordig of 'n hersiening van die Amerikaanse raamwerk van ontkenning in 'n nuwe vorm is .
In primitiewe samelewings was ritueel en seremonie sterk daarop gevestig om individue en hul gemeenskap te beskerm teen boosheid en die dood. Hierdie rituele was gekoppel aan die lewenswyse en voorsiening gemaak vir kosmiese betekenis aan lyding en die einde van die lewe. Hierdie rituele verlig die terreur van die dood, en het individue in staat gestel om te konfronteer om met alle tye met moed en gerusstelling te sterf. Dus, die skynbare afwesigheid van vrees was in werklikheid 'n vermindering en beheer van vrees deur kulturele ingryping.
Kwesbaarheid en onsekerheid is inherent in die menslike toestand
Tradisionele rituele en betekenisse het 'n atmosfeer van openheid gegenereer wat die terreur van die dood verlig het en aan die dood van individue gedank het. Volgens Becker sal die terreur van die dood egter nie vir onbepaalde tyd onderdompel word nie. Dit sal met 'n woede terugkeer as tradisionele rituele en betekenis verdwyn, soos hy beweer, is die geval in die kontemporêre wêreld. E. Becker (skrywer Escape from Evil en The Structure of Evil) beweer dat moderne rituele hol en onbevredigend geword het. As gevolg hiervan word moderne individue beroof van stabiele, betekenisvolle lewensrituele, en word al hoe meer "verward", "onbuigsaam" en "leeg" tydens hul lewens en sterftes.
In die lig van Becker se kritiek op die organisasie van die moderne lewe, is dit belangrik om die volgende vraag te stel: Wat maak die mensdom leeg, verward en impotent in die hedendaagse omgewing? Sy antwoord en my is baie soortgelyk. Dit is omdat die betekenisse van lewe en dood in die materialistiese, tegnologies gedrewe samelewing oppervlakkig geword het, en sodoende enorme onsekerhede en angste neerslaan. Mens hoef nie te ver te kyk om te sien hoe klagtes van persoonlike ongemak en bekommernis die kultuur deurdring nie. En hierdie wydverspreide basis van angs in die lewe word vererger in 'n diep vrees en angs wanneer individue gedwing word om die einde van die lewe te konfronteer.
Volgens Becker is hebsug, mag en rykdom die moderne reaksie op kwesbaarheid en onsekerheid wat inherent is aan die menslike toestand. Hulle bied 'n eerstereg in ons materialistiese samelewing, en skep 'n illusie van almag en onsedelikheid. Becker neem hierdie argument tot sy logiese uiterste en beweer dat die verskrikking van die dood en leegheid van die lewe in die twintigste eeu verantwoordelik was vir die kweek van ongekende boosheid deur die strewe na gierigheid, krag en die gepaardgaande ontwikkeling van vernietigende vermoëns.
Dus, vir Becker lê die domheid en onmenslikheid van die mensdom in die aard van ons sosiale reëlings. In die moderne konteks het nuwe patrone van dood ontkenning na vore gekom en het dit gevaarlik en onmenslik geword. Tot op 'n stadium het tradisionele kulture kreatiewe rituele ontwerp om die dood te "ontken", en hierdie rituele het die lewe van die gemeenskap verryk. In die afwesigheid van betekenisstelsels en rituele het die moderne samelewing ontplof op 'n gevaarlike en irrasionele kursus; ondiepheid en leegheid het 'n krisis van legitimiteit geskep.
In hierdie verband is die argument van Becker opmerklik soortgelyk aan Moore en ander wat die saak gemaak het dat een van die groot verdrukkings van die moderne lewe geestelike leegheid en sielheid is. Narcissisme, self-soekende materialisme en heldhaftige gebruik van wetenskap en tegnologie het prominente kragte geword wat die daaglikse lewe vorm. In hierdie omgewing van selfverheerliking, materiële bevrediging en buitengewone tegnologiese prestasie, lyding, sterf en dood word die periferie van kulturele ervaring gestoot. Individue word verlei om die illusie te glo dat die feite van dood en lyding in hierdie kulturele konteks van ontkenning onbelangrik is vir hul daaglikse persoonlike lewens.
Materialisme en kapitalisme: Moderne vorms van dood ontkenning
Materialisme is 'n prominente waarde in die Amerikaanse lewe. Becker maak die argument dat die evolusie van kapitalisme as 'n ekonomiese en sosiale stelsel 'n moderne vorm van dood ontkenning is. Dit wil sê, in kapitalisme is dit deur die opwinding van verkryging en die strewe na rykdom dat menslike swakheid oorkom word. Krag toeval as rykdom en besittings versadig word, en rykdom gee onsterflikheid asof dit aan sy erfgename oorgedra word.
Narcissisme, 'n ander prominente feit van die Amerikaanse kulturele lewe, hou ook verband met die ontkenning van die dood. In 'n era van individualisme word ons hopeloos geabsorbeer met onsself. Alhoewel ons weet dat die dood 'n onvermydelike werklikheid is, vergemaklik narcisme die selfverleiding wat feitlik almal anders bestee, behalwe onsself.
In hierdie era van individualisme word die dood van jouself al hoe meer ondenkbaar. As 'n mens meer saak maak as enigiets of enigiemand anders, kan selfabsorpsie nie die moontlikheid toelaat dat 'n mens nie meer sal bestaan ​​nie. Op hierdie manier hoe dieper ons in narcistiese, self-bewondering en afgodery duik, hoe meer word ons onbewus van ons onvermydelike lot. As 'n kultuur, hoe meer onbewus word ons, hoe meer ons nie in staat is om die feite van die dood in ons daaglikse aktiwiteite aan te spreek nie. Die dood is dus verborge en ontken.
So neerslag die sosiale organisasie van die moderne lewe wydverspreide vergetelheid en ontkenning:
Die moderne man drink homself uit bewustheid, of hy spandeer sy tyd om te winkelen (of om hom te vermaak en te vermaak), wat dieselfde is. As bewustheid (van ons algemene menslike toestand) oproepe vir tipes heldhaftige toewyding wat sy kultuur nie meer vir hom bied nie, bly die samelewing hom steeds te help om te vergeet [E. Becker / Escape From Evil, The Free Press, New York, 1975, pp. 81-82].
Vrees vir dood of vrees vir die dood?
Daar is 'n verskil tussen vrees vir dood en vrees vir die dood, maar die twee word oor die algemeen in die literatuur gekomponeer. Dit mag baie goed wees dat moderne individue die dood nie so vrees as wat hulle bang is om te sterf nie. In sommige gevalle kan die dood selfs gesien word as 'n welkome vrylating van ondraaglike lyding, uitsien na, of aktief gesoek om lyding te verlig.
In 'n kultuur waar ondersteuningsisteme gebreek en gedaal word, is individualisme 'n gewaardeerde waarde en tegnologie is 'n dominante krag. Die groot kulturele vrees vir die dood kan meer presies 'n vrees wees om te sterf - in isolasie, verontwaardiging en sinloosheid. Dit mag wees dat die terreur in die doodswyse van die dood so onwaardig en onmenslik is, terwyl die dood self vrees. Die ontwrigting van persoonlikheid en waardigheid, tesame met onbeheerde lyding, kan wees wat die meeste ondraaglik is oor die dood in die moderne samelewing. Dit is dus nie noodwendig die einde van die lewe wat die meeste vrees neersit nie. Dit kan eerder die manier wees waarop die lewe eindig.
Die ontbinding van persoonlikheid en waardigheid is primêre bronne van bekommernis en frustrasie vir sterwende persone. Die vrees om te sterf word vererger omdat sterwende persone besoedel, gestigmatiseer word en verwerp word aan die rol van tweedeklasburgers. Op 'n maatskaplike vlak beteken vrees en ontkenning dus nie die volledige vermyding van die dood nie, maar verwys meer korrek na die medisasie van die dood wat die sterfproses hersien het in 'n lae status, tegnologie-intensiewe en moontlike besoedelende situasie wat nodig moet wees vervat en gesuiwer.
Sterwende persone skep 'n probleem vir die kultuur en die gebruik van medisyne deur hul dodelike, dikwels reflektêre druk. Hierdie dodelike is tipies vol chaos en lyding wat inherent is aan die rotsagtige, lelike beeld van kontemporêre dood. Selfs die lang termyn, wat vyftig jaar gelede onverskillig sou wees vir die lewenservaring van sterwende persone, dra 'n negatiewe, skrikwekkende konnotasie. Tog bied die term self insig in die aard en verloop van die sterwende ervaring in ons tegnologies afhanklike kultuur en mediese stelsels.
Organisering van die dood
Samelewings, selfs moderne samelewings, ontken die dood nie heeltemal nie. Inteendeel, hulle organiseer dit op maniere wat vorms van sosiale beheer uitoefen. Hulle sanksie verskillende soorte mites, rituele en strategieë wat die aard van die dood bepaal en kultuurvalideerde prosesse van konflik, herintegrasie en aanpassing van rolle in werking stel. In die proses om te organiseer vir die dood, beoog die moderne samelewing om die proses van sterwende te beheer, bestuur en te bevat op maniere wat die funksionering van die deurlopende kulturele en sosiale stelsels die minste benadeel. Alhoewel ek die term ontkenning gebruik het en sal gebruik om die moderne weë van die dood te beskryf, gebruik ek dit op hierdie sosiologies gekwalifiseerde wyse. Die dood is nie, of is dit nog nie, uit die bestaan ​​voortgebring. Inteendeel, dit word deur sosiale en kulturele magte ontken omdat dit vasgehou, bestuur en onder beheer gebring word.
In hierdie verband, wanneer ons ons kontemplasie van sterftes herkonfigureer, van die allesomvattende konsep van ontkenning aan die meer spesifieke konsep van die beheer en bevrediging van die dood, kan die skynbare teenstrydigheid tussen Amerika se oriëntasie op die dood ontkenning en die onlangse beweging na die dood bewustheid geredelik wees versoen.
Die pionier van die doodbewustheidsbeweging is Elisabeth Kubler-Ross. Met die publikasie van Op dood en doodgaan In 1969 het sy die uitgawe van die dood uit die kas en in die hoofstroom van kulturele gesprek gebring. Ironies genoeg, in 'n kultuur van "ontkenning" waar kwessies van dood en sterf so min aandag ontvang het, het haar boek wydverspreide erkenning ontvang. Dit begin met 'n klaaglied waarin sy kritiek op die tegnologiese onderbou van die moderne dood - eensaamheid, meganisasie, ontmenslikheid en onpersoonliking. In redelik eenvoudige taal stel sy voor hoe gruweldood kan sterf en hoe mediese behandeling van sterwende persone dikwels medelye en sensitiwiteit ontbreek. Sy kontrasteer hoe sterwende persone kan uitroep vir vrede, rus, erkenning van hul lyding en waardigheid, maar ontvang eerder infusies, transfusies, indringende prosedures en tegnologies-gedrewe planne van aksie. Haar kontras het 'n koord met die Amerikaanse publiek getref, wat toenemend bekommerd geraak het oor die verontwaardiging in die dood.
Dwarsdeur haar boek is daar verwysing na die idee van dood-met-waardigheid. Sy pleeg ywerig die stelling wat doodgaan, hoef nie verskriklik en tragies te wees nie, maar kan 'n springplank vir moed, groei, verryking en selfs vreugde word. Sy bied 'n taamlik ongekompliseerde siening van die kalmte, aanvaarding en persoonlike moed wat in die stadium van aanvaarding bereik kan word. Haar eenvoudige en maklike siening van waardigheid en hoe dit verkry kon word, is omhels as 'n bron van troos in 'n samelewing wat bang geword het vir die verontwaardiging van tegnologiese dood. Op baie maniere was die appèl van haar boodskap direk verwant aan sy eenvoud en optimisme. Kortom, dit bied 'n ongekompliseerde oplossing vir 'n ontstellende en ingewikkelde probleem.
Die dood is nie die beëindiging van die lewe nie
Die druk van Kubler-Ross se boodskap is tweesnydig. Dit beklemtoon die humanistiese prestasie om waardigheid te bereik deur die dood te sterf. Dit beweer ook dat die dood nie die beëindiging van die lewe is nie. Inteendeel, dit is die oorgang van die lewe van die aardse bestaan ​​tot die onheilspellende, geestelike lewe. In elk geval bied haar boodskap egter troos. Dit vergemaklik beheer oor die dood: óf in die transformasie daarvan om in 'n geestelike lewe - die ewigheid in 'n geleentheid vir groei en waardigheid te sterf of in die opstanding van die fisiese dood.
Beide die humanistiese en geestelike essensie van haar manifes oor dood en sterwende het 'n enorme impak gehad op die vorming van die endatologie-revolusie van die afgelope drie dekades. Die publikasie van On Death and Dying en die prentjie-onderhoud in die November 20, 1969-uitgawe van Life magazine, het Kubler-Ross in beroemdheid en nasionale aandag gekaap. Persoonlike voorkoms op televisie, dekking in plaaslike en nasionale koerante en tydskrifte, insluitend 'n onderhoud in Playboy, tesame met haar charismatiese persoonlikheid en uitstaande vaardighede as 'n kommunikator, het haar vinnig as die land se voorste gesag op die sorg van die sterwende gevestig.
Alhoewel sy slegs minimaal betrokke was by die versorging van sterwende pasiënte en die ontwikkeling van hospice-programme in Amerika, het die naam Kubler-Ross sinoniem geword met dood en dood. In onlangse geskiedenis het sy gedien as die dominante woordvoerder vir die behoeftes van sterwende persone, en dien as 'n baanbrekersvoorstander vir die waardige dood. Dit is regverdig om te sê dat sy meer as enigiemand anders verantwoordelik was vir die ontwikkeling van die sterftebewustheidsbeweging wat die afgelope dertig jaar stelselmatig die langdurige kulturele taboe oor sake van lyding, sterf en dood uit die weg geruim het.
Ironies genoeg, ten spyte van die feit dat Amerika was en bly lyding en dood afersive, die kultuur was gereed vir die "Kubler-Ross" -andatologie beweging. " In 'n era van individualisme was haar siening van die dood as 'n finale stadium van groei in ooreenstemming met die breër kulturele waarde van selfaktualisering. Die menslike potensiaalbeweging, met die oriëntering van terapeutiese ingryping en persoonlike transendensie, het gehelp om die verhoog vir terapeutiese bestuur en beheer van die sterwende proses te stel. Op hierdie manier is hierdie hospices, as 'n direkte strukturele produk van die sterftebewustheidsbeweging, ook 'n strukturele weerspieëling van die onderliggende Amerikaanse waarde van individualisme en selfaktualisering. In teenstelling met die lewenslange fokus van mediese sterfte, soek hospices palliatiewe, humanistiese en geestelike alternatiewe. As 'n filosofie en stelsel van sorg, probeer hulle om die troos en ondersteuning wat deur die rituele en patrone van tradisionele maniere van die dood verskaf word, te herwin.
Die noodsaaklike punt om te erken is tweeledig. Eerstens, die ontkenning van die dood deur onverbiddelike tegnologiese bestuur van sterwende individue is baie anders in sy benadering, doelwitte en gevolge as die vorms van sorg wat gesoek word deur die doodwaardigheid, hospiesbeweging. Tweedens, ten spyte van hul oënskynlike verskille, word elk van hierdie reaksies op die probleem van die dood aangedryf deur 'n begeerte om die sterwingsproses te beheer en te bestuur. Dit is my twyfel dat tegnologiese ingryping en die nastreef van waardigheid albei nuwe ikone en rituele van doodbeheer in die moderne konteks geword het. Net soos die tradisionele Westerse samelewing georganiseer het om die dood deur die gemeenskap se teenwoordigheid te verheerlik, die godsdienstige rituele en kulturele seremonies, beoog die moderne samelewing om die dood te bemeester deur patrone van beheer en regering wat in ooreenstemming is met breër menseweë van die lewe; naamlik tegnologiese vertroue en terapeutiese verbetering.
Lewe se einde: Tegnokratiese sterf in 'n era van geestelike verlange
Hersien met toestemming van die uitgewer, Baywood Publishing Co, Inc. © 2000. www.baywood.com
David Wendell Moller leer sosiologie in die Skool vir Liberale Kunste, waar hy ook voorsitter van die program in Mediese Geesteswetenskappe en Gesondheidstudie is. Moller is 'n fakulteitslid van die program in mediese etiek aan die Indiana Universiteit van Geneeskunde. Sy besluit om die dood te maak en minder gruwelik te sterf, het hom tot 'n posisie op die fakulteit van die Palliatiewe Sorgprogram by die Wishard-hospitaal, Indiana University School of Medicine, gelei.