Pjotr Iljitsj Tsjaikofski (Russies: Пётр Ильич Чайковский), Wotkinsk, 7 Mei 1840 – Sint Petersburg, 6 November 1893, was 'n Russiese komponis wie se musiek deur sommige kritici as "te Westers" beskou is.
Tsjaikofski was eers 'n amptenaar en het toe musiek gaan studeer aan die N.W. Rimskogo-Korsakowa-konservatorium in Sint Petersburg. Hy het later 'n dosent aan dieselfde konservatorium geword. 'n Ryk bewonderaar, gravin Nadesjda Filaretowna von Meck, het dit vir hom in 1877 moontlik gemaak om sy lewe aan die skryf van musiek te wy. Hulle het jare lank gekorrespondeer, maar in 1890 het sy skielik om 'n onduidelike rede haar geldelike steun onttrek – moontlik óf omdat sy bankrot was óf omdat sy haar nie met sy homoseksualiteit kon vereenselwig nie.
Tsjaikofski het baie gereis en is oral geëer, maar hy het 'n eensame mens gebly. Hy is op 53-jarige leeftyd aan cholera dood, maar gerugte van selfmoord het hardnekkig die ronde gedoen.
Benewens ses simfonieë het Tsjaikofski onder andere simfoniese gedigte en opera's geskryf, asook klavier- en vioolwerke. Veral sy eerste klavierkonsert, sy vioolkonsert, sy laaste drie simfonieë, sy balletmusiek en sy bombastiese 1812-overture word dikwels uitgevoer. Hy het geslaag om Wes-Europese musiekinvloede in Russiese musiek in te bring. Sy werke is ook gelief vanweë die welluidende orkestrasie. Tsjaikofski het in 'n paar komposisies op 'n besondere wyse walsmusiek ingebring – nie net in sy ballette nie, maar ook in sy simfonieë.