1980's: Konserwatisme, Koue Oorlog en rekenaars - Inligting
1980's: Konserwatisme, Koue Oorlog en rekenaars
Gedurende die tagtigerjare het konserwatiewe politiek en Reaganomics aan die gons gehou toe die Berlynse Muur verbrokkel het, nuwe rekenaartegnologieë na vore gekom het en blockbuster -films en MTV die popkultuur hervorm het.
Die konserwatiewe intellektuele beweging in Amerika: toe en nou
REDAKTEURSNOTA: Hierdie artikel is aangepas uit die opmerkings wat die skrywer gelewer het by die Intercollegiate Studies Institute's Leadership Retreat in Phoenix, Ariz., Op 9 April 2016 en tydens 'n konferensie wat op 16 April 2016 in die Hauenstein -sentrum in Grand Rapids, Michigan, gehou is. .
'N Paar jaar gelede het die New York Times'Die tegnologie -rubriekskrywer, David Pogue, het die vyf stadiums van rou gelys as u u rekenaarlêers verloor: ontkenning, woede, bedinging, depressie en verhuising na Amish Country. Dit klink na 'n billike beskrywing van die gemoedstoestand wat baie Amerikaanse konserwatiewes vandag ondervind.
Het konserwatiewes hul 'rekenaarlêers' verloor? In reaksie op ons huidige politieke omwenteling, dink baie waarnemers so. Maar voordat ons die huidige moeilikheid van konserwatisme kan beoordeel, moet ons verstaan ​​hoe die hede ontstaan ​​het. Ek stel voor om dit te doen deur die lens van die intellektuele geskiedenis van die Amerikaanse konserwatisme na die Tweede Wêreldoorlog, toe die konserwatiewe gemeenskap, soos ons dit ken, gestalte gekry het.
Moderne Amerikaanse konserwatisme is nie, en was nog nooit, monolities nie. Dit is 'n koalisie met baie herkomspunte en uiteenlopende neigings wat nie altyd maklik is om te versoen nie.
Aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog het daar in die Verenigde State geen geartikuleerde, gekoördineerde konserwatiewe intellektuele mag bestaan ​​nie. Daar was hoogstens verspreide stemme van protes. Sommige van hulle was diep pessimisties oor die toekoms van hul land en was oortuig dat hulle 'n geïsoleerde oorblyfsel aan die verkeerde kant van die geskiedenis was. Geskiedenis het eintlik gelyk asof die linkses dit gemaak het. Die linkses - liberale, sosialiste, selfs kommuniste - het blykbaar die volle beheer oor die 20ste eeu gehad.
In die nadraai van die oorlog was daar nie een regse renaissance nie, maar drie, wat elk op 'n ander manier op uitdagings van links reageer. Die eerste van hierdie groeperings bestaan ​​uit klassieke liberale en libertariërs, wat die bedreiging van die steeds groeiende kollektivistiese staat teen individuele vryheid weerstaan. In die veertigerjare daarvan oortuig dat Amerika na die New Deal vinnig in die rigting van sentrale beplanning en sosialisme beweeg het-langs wat Friedrich Hayek beroemd 'die pad na diensbaarheid' genoem het-bied hierdie intellektuele 'n kragtige verdediging van die vryemarkekonomie. Hulle het gehelp om die ou waarhede weer verdedigbaar te maak na die lang nagmerrie van die Groot Depressie, wat baie mense as 'n mislukking van kapitalisme beskou het.
Na die Tweede Wêreldoorlog was daar nie een regse renaissance nie, maar drie, wat elk op 'n ander manier op uitdagings van links reageer.
Terselfdertyd, en onafhanklik van die klassieke liberale, het 'n tweede skool van anti-modern-liberale denke in Amerika ontstaan: die sogenaamde 'tradisionalisme' van skrywers soos Richard Weaver, Peter Viereck en Russell Kirk. Ontsteld oor totalitarisme, totale oorlog en die ontwikkeling van die sekulêre, wortellose massa -samelewing gedurende die dertiger- en veertigerjare, het die tradisionaliste (soos hulle genoem word) aangedring op die terugkeer na tradisionele godsdienstige en etiese absolute en die verwerping van die morele relativisme wat in hulle siening het die Westerse beskawing gekorrodeer en 'n ondraaglike vakuum veroorsaak wat deur demoniese ideologieë op die mars gevul is. Die tradisionistiese konserwatiewes het meer Europa-georiënteerd en histories ingestel as die klassieke liberale, en minder geïnteresseerd in ekonomie, die wysheid van denkers soos Edmund Burke geprys en gevra vir 'n herlewing van godsdienstige ortodoksie, klassieke natuurregsonderrig, en kommunitêre instellings wat bemiddel tussen die eensame burger en die magtige staat. Waarom het hulle dit voorgestaan? Hulle het gesê om die geestelike woesteny wat deur die sekulêre liberalisme geskep is, te herwin en te beskaaf en deur die valse gode wat dit toegelaat het om die poorte binne te gaan.
Van die monumentale boek van Russell Kirk Die konserwatiewe verstand (1953), het die tradisionaliste iets meer verwerf: 'n intellektuele genealogie en intellektuele respek. Nadat Kirk se boek verskyn het, kon hedendaagse konserwatiewes nie meer ontslaan word nie, aangesien John Stuart Mill 'n eeu tevore die konserwatiewes van Brittanje afgemaak het as 'die dom party'. Sonder die versterkende boek van Kirk sou die konserwatiewe intellektuele gemeenskap van die afgelope drie generasies moontlik nooit sy identiteit en naam gekry het nie.
Derdens verskyn daar in die 1940's en 1950's, aan die begin van die Koue Oorlog, 'n militante, evangelistiese anti-kommunisme, gevorm deur 'n aantal oud-kommuniste en ander eks-radikale van die 1930's, waaronder die ikoniese Whittaker Chambers. Hierdie mans en vroue voorheen van die uiterste linkses, met hul bondgenote, het 'n diepgaande oortuiging aan die Amerikaanse regse na -oorlog gebring - dat Amerika en die Weste in 'n titaniese stryd gewikkel was met 'n onverbiddelike teëstander, Kommunisme - wat niks minder as die verowering van die wereld.
Elkeen van hierdie opkomende komponente van die konserwatiewe herlewing het 'n diepe antipatie vir die 20ste-eeuse liberalisme gedeel. Vir die libertariërs was die moderne liberalisme-die liberalisme van Franklin Roosevelt en sy opvolgers-die ideologie van die steeds vergrootende, burokratiese welsynstaat, wat, as dit nie sou word nie, 'n kollektivistiese, totalitêre staat sou word, wat individuele vryheid en die privaat sfeer sou vernietig. lewe. Vir die tradisionaliste was die moderne liberalisme 'n inherente bytende filosofie wat nie net ons vryhede nie, maar ook die morele en godsdienstige grondslae van 'n gesonde, tradisionele samelewing soos 'n suur opeet, en sodoende 'n groot geestelike vakuum skep waarin totalitarisme kon ingaan. Vir die Koue Oorlog was anti-kommuniste, moderne liberalisme of progressivisme-rasionalisties, relativisties, sekulêr, anti-tradisioneel en kwasi-sosialisties-uit sy aard nie in staat om 'n vyand aan sy linkerkant kragtig te weerstaan ​​nie. Liberalisme vir hulle was deel van links en kon 'n vyand waarmee hy soveel onderliggende aannames gedeel het, nie effektief afweer nie. Soos die konserwatiewe Koue Oorlog -strateeg James Burnham dit uiteindelik en trankerig gestel het, was liberalisme in wese 'n middel om die Weste met sy eie vernietiging te versoen. Volgens hom was liberalisme die ideologie van Westerse selfmoord.
In die 1950's en vroeë 1960's het die drie onafhanklike vleuels van die konserwatiewe opstand teen die linkses begin saamtrek rondom National Review, gestig deur William F. Buckley Jr. in 1955. Afgesien van sy buitengewone talente as skrywer en openbare intellektueel, verpersoonlik Buckley elkeen impuls in die ontwikkelende koalisie. Hy was tegelyk 'n tradisionele Christen, 'n verdediger van die vryemarkekonomie en 'n vurige anti-kommunis.
Buckley verpersoonlik elke impuls in die ontwikkelende koalisie. Hy was tegelyk 'n tradisionele Christen, 'n verdediger van die vryemarkekonomie en 'n vurige anti-kommunis.
Namate hierdie konsolidasie begin plaasvind, het die konserwatiewe identiteit 'n ernstige uitdaging ontstaan: 'n groeiende en permanente spanning tussen die libertariërs en die tradisionaliste. Vir die libertariërs was individuele vryheid die grootste voordeel in die samelewing, die emansipasie van die outonome self van eksterne (veral regerings) terughoudendheid. Vir die tradisionaliste (wat meer religieus georiënteerd was as die meeste libertariërs), was die hoogste sosiale voordeel nie ongekwalifiseerde vryheid nie, maar bestel vryheid, gegrond in die gemeenskap en berus op die kweek van deugd in die individuele siel. So 'n bewerking, het die tradisionaliste aangevoer, het nie spontaan ontstaan ​​nie. Dit het die versterking van bemiddelende instellings (soos skole, kerke en sinagoges) en soms die regering self nodig.
Nie verrassend nie, het hierdie konflik van visioene in die vroeë sestigerjare 'n geweldige kontroversie oor die Amerikaanse reg veroorsaak, aangesien konserwatiewe intellektuele hul eerste beginsels probeer uitsorteer het. Die argument het bekend geword as die debat oor vryheid-teen-deug. Dit het 'n voormalige kommunis en hoofideoloog by National Review, Frank Meyer, te beurt geval om 'n middelweg te formuleer, wat bekend staan ​​as fusionisme. In kort het Meyer aangevoer dat die oorheersende doel van die regering was om individuele vryheid te beskerm en te bevorder, maar die hoogste doel van die vrye individu moet wees om 'n deugsaamheid na te streef, onbelemmerd deur en sonder die staat se hulp.
As 'n suiwer teoretiese konstruksie het Meyer se fusionisme nie al sy kritici, toe of later, oortuig nie. Maar as 'n formule vir politieke optrede en as insig in die werklike karakter van die Amerikaanse konserwatisme, was sy projek 'n aansienlike sukses. Hy het vir libertariese en tradisionalistiese puriste geleer dat hulle mekaar nodig het en dat Amerikaanse konserwatisme nie leerstellings moet word nie. Dit moet nie staan ​​vir dogmatiese anti-statisme, aan die een kant, of vir morele outoritarisme nie, maar vir 'n samelewing waarin mense terselfdertyd vry is om te kies en begeer om die weg van deug te kies.
By die bereiking van hierdie modus vivendi, is die argitekte van fusionisme geweldig gesteun deur die derde element in die groeiende koalisie: anti-kommunisme, 'n standpunt wat byna almal kan deel. Die teenwoordigheid in die wêreld van 'n gevaarlike eksterne vyand - die Sowjetunie, die dodelike vyand van vryheid en deug, van vryheid en geloof - was 'n belangrike, verenigende sement vir die ontluikende konserwatiewe beweging.
Polities vind die naoorlogse Amerikaanse reg, soos ek dit beskryf het, sy eerste nasionale uitdrukking in die presidensiële veldtog van senator Barry Goldwater in 1964. Dit was nie lank na die verkiesing nie dat 'n nuwe impuls op die intellektuele toneel verskyn, een wat bestem was om die vierde te word komponent van die konserwatiewe koalisie. Ek verwys na die verskynsel wat bekend staan ​​as neokonservatisme. Die definisie van Irving Kristol gee sy oorspronklike wese weer: ''n Neokonserwatief', het hy gesê, 'is 'n liberaal wat deur die werklikheid beroof is.' En miskien het u die definisie van 'n neoliberaal gehoor: 'n liberaal wat deur die werklikheid beroof is, maar weier om aanklagte aan te gaan. Een van die belangrikste ontwikkelings van die laat 1960's en 1970's was in elk geval die intellektuele reis van verskillende liberale en sosiaal -demokrate na konserwatiewe posisies en affiliasies. Teen die vroeë tagtigerjare het baie van hulle aan die Reagan -rewolusie deelgeneem.
Intussen het 'n ander ontwikkeling - een wat enorme politieke gevolge sou hê - in die laat sewentigerjare begin vorm aanneem: die "groot ontwaking" van voetsoolvlak van wat bekend staan ​​as die godsdienstige reg, of (meer onlangs) sosiale konserwatiewes. Oortuigend dat die Amerikaanse samelewing in 'n toestand van morele agteruitgang verkeer, en dat wat hulle sekulêre humanisme noem - met ander woorde moderne liberalisme - die belangrikste oorsaak en middel van hierdie verval was, het die Religious Right sy tot dusver polities stilstaande volgelinge aangemoedig om die openbare arena ter verdediging van hul tradisionele morele kode en lewenswyse. Die politieke landskap, veral in die Republikeinse party, is verander.
Teen die einde van president Ronald Reagan se tweede termyn in 1989, het die Amerikaanse regs gegroei tot vyf verskillende impulse: libertarianisme, tradisionalisme, antikommunisme, neokonservatisme en godsdienstige reg. En net soos Buckley 'n generasie tevore vir konserwatiewes gedoen het, vervul Reagan in die tagtigerjare 'n emblematiese en ekumeniese funksie - 'n fusionistiese funksie, wat elke faksie aan tafel gee en 'n gevoel van aankoms het.
Alhoewel konserwatiewes in die tagtigerjare geleidelik uit die wildernis ontsnap het vir die beloofde land binne die Beltway, verander die wêreld wat hulle wou verower op 'n manier wat hul nuutgevonde mag bedreig. Stel jouself hierdie vraag: Wat was die mees histories belangrike datum in ons leeftyd? 11 September 2001? Miskien. Maar sekerlik was die ander datum op 9 November 1989, die aand toe die Berlynse muur afgekom het.
Sedert 1989, sedert die ondergang van die kommunisme in Europa en die einde van wat Ronald Reagan die 'bose ryk' noem, was een van die kenmerke van konserwatiewe geskiedenis die herhaling van faksiestamme in die groot alliansie. Een bron van wrok was die voortdurende geskil tussen die neokonserwatiewe en hul nie -intervensionele kritici oor die buitelandse beleid na die Koue Oorlog. 'N Ander foutlyn verdeel baie libertariërs en sosiale konserwatiewes oor kwessies soos die wettiging van dwelms en huwelike van dieselfde geslag.
Afgesien van hierdie ingeboude filosofiese spanning, verklaar twee fundamentele feite van die politieke lewe die oproerigheid van hierdie intramurale debatte die afgelope jare. Die eerste is wat ek die 'gevare van voorspoed' noem. Sedert 1980 het welvaart tot konserwatisme gekom, en daarmee saam 'n menigte nismarkte en spesialisering op duisend fronte. Maar met welvaart het ook wedywering tussen broers, stamme en verswakking gekom wat ek 'bewegingsbewussyn' noem. Die 'groot regse sameswering' (soos Hillary Clinton dit genoem het) het te groot geword vir enige enkele instelling of tydskrif, soos National Review in sy vroeë dae, om as die poortwagter en algemene personeel van die beweging te dien. Amerikaanse konserwatisme het nie meer 'n oorheersende, ekumeniese figuur soos Buckley of Reagan nie.
Onderliggend aan hierdie sentrifugale impulse is 'n verskynsel wat 25 jaar gelede nie bestaan ​​het nie: wat Charles Krauthammer onlangs die 'hiperdemokrasie' van sosiale media genoem het. In die steeds groter wordende heelal van die kuberruim kan niemand 'n effektiewe poortwagter wees nie daar is geen hekke nie.
Die tweede fundamentele feit van die politieke lewe wat die vernuwing van wrywing aan die regterkant verduidelik, was die verstommende einde van die Koue Oorlog. Die vraag ontstaan ​​dan onvermydelik: Kan 'n beweging wat so met anti-kommunisme geïdentifiseer is, die verdwyning van die Kommunistiese teëstander in die Kremlin oorleef? Sonder 'n gemeenskaplike eksterne vyand, is dit makliker vir voormalige bondgenote op die regterkant om voor die koers van alle koalisies te swig: die sektariese versoeking. Dit is 'n toegeeflikheid wat baie makliker gemaak is deur die koms van die internet.
Kan 'n beweging wat so met anti-kommunisme geïdentifiseer word, die verdwyning van die Kommunistiese teëstander in die Kremlin oorleef?
Die konserwatiewe intellektuele beweging het natuurlik nie in die 1990's verdwyn nie. Dit is nietemin onmiskenbaar dat onwrikbare anti-kommunisme baie van die gom gelewer het in die konserwatiewe koalisie na 1945 en dat die afsterwe van kommunisme in Europa die fusionistiese imperatief vir Amerikaanse konserwatiewes verswak het.
Een van die vroegste tekens hiervan was die styging in die 1980's en vroeë 1990's van 'n militante groep konserwatiewe tradisionaliste wat die etiket "paleokonserwatiewe" gebruik het. Aanvanklik was paleokonservatisme 'n reaksie op die toenemende prominensie in konserwatiewe geledere van die voormalige liberale en sosiaal -demokrate, bekend as neokonserwatiewes. Vir woedende paleokons, onder andere gelei deur Patrick Buchanan, was die neokonsense 'interlopers' wat, ondanks hul onlangse beweging na regs, sekulêr op hul hart gebly het, kruisvaarders van Wilson en gelowiges in die welsynstaat. Met ander woorde, het die paleos aangevoer, glad nie ware konserwatiewes nie.
Namate die Koue Oorlog vervaag het, het paleokonserwatisme 'n onenige noot in die konserwatiewe gesprek ingebring. Heftig en uitdagend "nasionalisties" (eerder as "internasionalisties"), skepties oor "globale demokrasie" en verstrengelinge na die Koue Oorlog oorsee, bang vir die impak van immigrasie van die Derde Wêreld op die histories-gesentreerde Europa-kultuur van Amerika en openlik krities oor die leer van wêreldwye vryhandel, het paleokonservatisme toenemend op die Amerikaanse regterkant gelyk voor 1945 - voor, dit wil sê die begin van die Koue Oorlog. Toe Buchanan hom in 1992 beywer vir die president onder die isolasie -slagspreuk van "America First" voor Pearl Harbor, lyk die simboliek doelbewus en volledig.
Ondanks die aanvanklike woede rondom die paleokonserwatiewe, het hulle 'n relatief klein groepie binne die konserwatiewe gemeenskap gebly. Terwyl die tydperk na die Koue Oorlog in die 1990's ingetree het, was hulle nie alleen onder konserwatiewes wat op soek was na nuwe bronne van eenheid nie - 'n nuwe fusionisme, as't ware, vir 'n nuwe era. So het ons die afgelope jare onder meer van "formuleringskonserwatisme", "hervormingskonserwatisme" en "konstitusionele konserwatisme" gehoor.
Amerikaanse konserwatisme is dus, soos ek dit in hierdie opstel beskryf het, basies 'n koalisie. En, soos alle koalisies, bevat dit in sigself die moontlikheid van splintering - miskien nooit meer as tans nie.
Soos alle koalisies, bevat konserwatisme in homself die moontlikheid van splintering - miskien nooit meer as tans nie.
Want namate die Koue Oorlog en sy bekende polariteite uit die openbare geheue terugtrek, vul nuwe neigings en konflikte die leemte. Oorweeg hierdie datum: meer mense is nou in beweging in die wêreld as ooit in die geskiedenis van die menslike ras, en meer en meer van hulle maak Amerika hul bestemming. Die aantal internasionale studente, byvoorbeeld, wat Amerikaanse kolleges en universiteite bywoon, is nou meer as 'n miljoen per jaar - meer as drie keer meer as in 1980. Meer as 800,000 van hierdie studente kom uit China. Boonop laat die Verenigde State nou 'n miljoen immigrante toe as permanente, wettig koshuis elke jaar - meer as enige ander nasie ter wêreld.
Hierdie ongekende, wêreldwye vermenging, nie net van goedere en dienste nie, maar van mense en kulture, versnel, met gevolge wat ons skaars begin besef het. Onder hulle: die opkoms in die afgelope jare van 'n post-nasionale, selfs anti-nasionale, gevoel onder ons progressiewe elite en jongmense wat deurdrenk is van multikulturalisme. Vir konserwatiewe gelowiges in Amerikaanse uitsonderlikheid is dit 'n ontstellende ontwikkeling.
Dit bring ons by die verskynsel van die uur: opstandige populisme links en regs. In sy eenvoudigste terme bestaan ​​populisme-gedefinieer as die opstand deur gewone mense teen aanmatigende en selfbedienende elite-lankal in die Amerikaanse politiek. In sy mees bekende vorm was populisme links in sy ideologie, wat bankiers, ryk kapitaliste en korporasies as skurke gerig het-'miljoenêrs en miljardêrs', in die taal van Bernie Sanders.
Maar populisme in Amerika het soms ook 'n konserwatiewe vorm aangeneem.In die 1970's en 1980's het dit dit gedoen onder leiding van Ronald Reagan, wat 'n populistiese, libertariese afkeer van 'n bemoeilike en onverantwoordelike regering briljant verwoord het. As linkse populisme tradisioneel sy vuur op Big Money gerig het, het die korporatiewe elite op Wall Street gevestig, het regse populisme van die Reaganite- en teepartytjie gefokus sy toorn oor Big Government-die progressiewe elite in die openbare sektor wat in Washington gevestig is.
Tot 'n paar maande gelede het dit vir my geblyk dat die verkiesing van 2016 'n kragmeting kan word tussen hierdie twee mededingende vorme van populisme in die nasleep van die Groot Resessie van 2008. Oorwinning, het ek gedink, sou gaan na die party wat die oorsake beter verduidelik van die Groot Resessie van 2008 en die jare van ongemak wat daarop gevolg het. Wat ek nie voor verlede somer voorsien het nie, was die vulkaniese uitbarsting in 2015 van 'n nuwe en selfs kwater handelsmerk populisme, 'n baster wat ek Trumpisme sal noem.
Polities kan die antesedente van Trumpisme in die presidensiële veldtogte van Ross Perot en Patrick Buchanan in die 1990's gevind word. Intellektueel lyk Trumpisme 'n opvallende ooreenkoms met die anti-intervensionistiese, anti-globalistiese, immigrasiebeperkende, Amerikaanse eerste wêreldbeskouing wat gedurende die 1990's en sedertdien deur verskillende paleokonserwatiewe voorgestel is. Dit is geen toeval dat Buchanan byvoorbeeld baie bly is oor Donald Trump se kandidatuur nie. In plaas daarvan om woede uitsluitlik op linkse elite uit te skakel, soos konserwatiewe populisme in sy Reaganite- en teeparty-variante gedoen het, val die Trumpistiese populisme tegelykertyd op konserwatiewe elite, insluitend die Buckley-Reagan konserwatiewe intellektuele beweging wat ek vroeër beskryf het. In die besonder breek Trumpisme doelbewus met die konserwatiewe internasionalisme van die Koue Oorlog-era en met die ortodoksie van die vry-handel, ekonomie aan die aanbodkant, wat die Republikeinse beleid sedert 1980 oorheers het.
Dus, watter soort "ruwe dier" is dit: "sy uur het uiteindelik aangebreek"? As ek analities praat, glo ek dat ons in 'n gedwonge vorm getuie is van die geboorte van 'n politieke verskynsel wat nog nooit in hierdie land gesien is nie: 'n ideologies deurmekaar, 'nasionalisties-populistiese' groot party wat beide linkse en regse elemente kombineer. In sy fundamentele vooruitsigte en openbare beleid is dit soortgelyk aan die Nasionale Front in Frankryk, die Britse onafhanklikheidsparty in Groot-Brittanje, die Alternative for Germany-party en soortgelyke protesbewegings in Europa. Die meeste van hierdie opstandige partye word tradisioneel regs genoem, maar sommige van hulle is merkbaar statistiek en welsynsstatistiek in hul ekonomie-net soos Trumpisme in sekere opsigte. Byna almal reageer op volgehoue ​​ekonomiese stagnasie, groot ontwrigtende globale migrasiepatrone en terroriste -fanatici met wêreldwye ontwerpe en dodelike vermoëns. In Europa sowel as Amerika is die inboorlinge rusteloos - en om dieselfde redes.
Trumpisme en sy Europese analoë word ook gedryf deur iets anders: 'n verdiepende oortuiging dat die regerende elite nie die bevoegdheid of die wil het om dinge beter te maak nie. Toe Donald Trump verlede somer op die politieke toneel uitbars, het baie waarnemers opgemerk dat 'n bron van sy onmiddellike aantrekkingskrag sy skerp oortreding van die grense van aanvaarbare politieke diskoers was. Hoe meer hy hulle oortree het, hoe meer blyk dit dat sy gewildheid toeneem, veral onder diegene wat nie 'n universiteitsopleiding het nie.
Wat het hier gebeur? Die opkoms van Trumpisme die afgelope jaar het 'n potensieel gevaarlike kloof in ons politiek blootgelê: nie soseer tussen die tradisionele links en regs nie, maar eerder (soos iemand dit gestel het) tussen diegene hierbo en dié hieronder op sosio-ekonomiese skaal. In Donald Trump het baie van die "hieronder" 'n stem gevind vir hul verontwaardiging oor wat hulle beskou as die cluelessness en neerbuigendheid van hul "beter".
In die afgelope jaar het hierdie spanning opgevlam tot 'n ideologiese burgeroorlog aan die regterkant. Namate die debat gevorder het, het baie konserwatiewe intellektuele gepoog om te aanvaar wat hulle as die wettige griewe van Trump se ondersteuners beskou. Maar konserwatiewes verskil diep in hul beoordeling van die verskynsel self en van die man wat die kampioen geword het. Vir konserwatiewes in die "Never Trump" -beweging, wat belowe het om nooit vir hom te stem nie, is Trump op sy beste 'n onkundige en karnaval-blaffer, en in die ergste geval 'n boelie-proto-fascis. Vir baie mense aan die ander kant van die Groot kloof is dit nie Trump nie, maar 'n na bewering dekadente en onversetlike konserwatiewe 'establishment' wat die bedreiging is, en hulle val dit wreed aan. 'N Aantal aggressiewe teenstanders wat die' alternatiewe regs 'of' alt-regs 'genoem word, sluit aan by die poging om konserwatisme op nasionalisties-populistiese grense radikaal te herkonfigureer, waarvan baie openlik wit nasionalisme en wit-identiteitspolitiek ondersteun.
Dit is 'n merkwaardige ontwikkeling, wat nou gelei het tot wat slegs beskryf kan word as 'n stryd om die verstand en siel van die Amerikaanse konserwatisme. In hierdie stormagtige omstandighede sou dit dwaas wees om die uitkoms te voorspel. Dit is voldoende om te sê dat ek in al my jare as konserwatisme -historikus nog nooit soveel onenigheid oor die Regter gesien het as tans nie.
Nou kan sommige in hierdie kakofonie 'n teken van lewenskrag sien, en miskien sal dit so wees. Maar konserwatiewes het meer as ooit gedagtes sowel as stemme nodig. In hierdie seisoen van ontevredenheid kan dit nuttig wees vir konserwatiewes om 'n oomblik terug te gaan en 'n eenvoudige vraag te stel: Wat wil konserwatiewes hê? Wat moet hulle soek? Miskien kan konserwatiewe intellektuele, deur terug te keer na die basiese beginsels, 'n mate van duidelikheid en rigting in die debat herstel.
Wat wil die konserwatiewes van vandag hê? Om dit in elementêre terme te stel, sou ek sê dat hulle wil hê wat byna alle konserwatiewes sedert 1945 wou hê: hulle wil vry wees, hulle wil deugsame en betekenisvolle lewens lei, en hulle wil beskerm word teen bedreigings buite en binne ons grense. Hulle wil leef in 'n samelewing wie se regering hierdie aspirasies respekteer en aanmoedig terwyl hulle mense anders met rus laat. Vryheid, deug en veiligheid: doelwitte weerspieël in die libertariese, tradisionalistiese en nasionale veiligheidsdimensies van die konserwatiewe beweging, soos dit die afgelope 70 jaar ontwikkel het. Met ander woorde, daar is ten minste 'n bietjie fusionisme in byna almal van ons. Dit is dalk iets om op voort te bou.
Konserwatiewes het hulle nou al drie geslagte lank daartoe verbind om die intellektuele en geestelike fondamente van die Westerse beskawing te verdedig: die hulpbronne wat nodig is vir 'n vrye en menslike bestaan. Konserwatiewes weet dat ons almal in die lewe begin as 'rowwe diere' wat dit moet wees opgevoed vir vryheid as ons die seëninge daarvan wil beveilig. Verkiesings kom en gaan, maar hierdie groter werk gaan aan.
Hoe ook al die gebeure polities in die komende onstuimige maande verloop, laat konserwatiewes hul erfenis onthou en hulself toewy aan hul missie.
1983: Die gevaarlikste jaar van die Koue Oorlog
Hoe naby het die wêreld in die tagtigerjare 'n volwaardige kernoorlog gekom?
Dit is die gevolgtrekking van navorsers by die National Security Archive aan die George Washington Universiteit, wat op 16 Mei 'n versameling dokumente oor die Able Archer -oorlogsangstiging in 1983 vrygestel het, die naaste aan die koue oorlog sedert die Kubaanse missielkrisis.
Baie van die dokumente kom uit die Sowjet -argiewe, en word in Engels saamgevat, ander kom van die Amerikaanse regering na versoeke van Freedom of Information Act (FOIA)
Die vrystelling is die eerste in 'n reeks van drie plasings, die tweede sal bestaan ​​uit Amerikaanse militêre dokumente, die derde dokumente van die Amerikaanse intelligensie -gemeenskap. (Die webwerf van die National Security Agency weier om die relevante dokumente na 'n FOIA -versoek in 2008 bekend te maak, maar "het dit hersien, goedgekeur vir vrylating, gestempel en 'n afdruk van 'n Wikipedia -artikel gestuur.")
Able Archer was die naam van die NAVO -oefening van November 1983 wat 'n kernoorlog met die Sowjetunie gesimuleer het. Die Sowjette was bang dat dit die voorspel tot 'n werklike Amerikaanse eerste staking, en bereid om dit voor te berei.
'Dinge was regtig gespanne,' het Nate Jones, die redakteur van die versameling en die FOIA -koördineerder van die argief, in 'n telefoononderhoud gesê. 'Daar was die boikotte van die Olimpiese Spele [in 1980 en 1984], die Sowjet -oorlog in Afghanistan was aan die gang, die [Korean Air Lines] -skiet was groot. [en] Sowjetleiers was verbaas oor hoe aggressief en konfronterend [Ronald] Reagan se buitelandse beleid was. Hulle het daarvan gehou om met Nixon te werk, wat, hoewel hy 'n konserwatief was, reguit en maklik was om mee sake te doen. "
President Reagan het openlik aan sy adviseurs gewonder of die "Sowjetleiers ons regtig vrees, of is al die gedruis en geblaas maar net deel van hul propaganda?"
'N 1996-CIA-verslag oor die oorlogsangstiging in 1983 het tot die gevolgtrekking gekom dat die Sowjette werklik bang was vir 'n voorkomende kernaanval van die Verenigde State. Generaalsekretaris Yuri Andropov het Reagan herhaaldelik vergelyk met Hitler, die argitek van 'n verwoestende verrassingsaanval op die Sowjetunie dat dit skaars oorleef het, en het aan sy kollegas van die Politburo gesê dat hy 'die vlamme van oorlog aanblaas', 'n beeld, die skrywer van die verslag merk droog op, "meer sinister as Andropov as 'n Rooi Darth Vader."
Die Sowjette was ook bekommerd oor die breër verloop van die Koue Oorlog - 'n KGB -verslag uit 1981 het tot die gevolgtrekking gekom dat die "USSR in werklikheid die Koue Oorlog verloor - en die VSA wen."
Gekonfronteer met ongunstige wêreldwye neigings en kwaai antikommunisme van die Reagan-administrasie, het die Sowjets begin voorberei op die ondenkbare. Valentin Varennikov, 'n generaal in die Sowjet -leër, het in sy herinneringe opgemerk dat die Sowjet -weermag in 1983 hom voorberei het om voorkomend met kernwapens in te slaan in die geval van 'n dreigende aanval deur die Verenigde State.
Die afskiet van Korean Air Lines Flight 007 oor Sakhalin -eiland op 1 September 1983 het spanning nog verder versterk. 'Ek dink die Sowjette het werklik geglo dat dit 'n spioenasievliegtuig is,' het Jones gesê. Op 26 September het die Sowjet-stelsel vir vroeë waarskuwings 'n inkomende Amerikaanse ICBM opgespoor. Oorlog is afgeweer deur die vinnige denke van luitenant -kolonel Stanislav Petrov, die diensbeampte, wat die waarskuwing korrek geïdentifiseer het as 'n fout.
Able Archer 83 kom aan die agterkant van die jaarlikse NAVO-maneuvers, genaamd 'Autumn Forge', wat 'n grootskaalse tenkoorlog teen die leërs van die Warskou-verdrag gesimuleer het. Aangesien die Sowjette en hul bondgenote meer as die NAVO -magte was, het beplanners aangeneem dat die NAVO gedwing sou word om taktiese kernwapens te gebruik om die oprukking van kommunistiese magte te stop. Able Archer het die gebruik van taktiese kernwapens deur die NAVO gesimuleer (na 'n chemiese aanval van die Warskou -verdrag), gevolg deur beperkte Sowjet -vergelding, gevolg deur algemene kernoorlog. Verskeie staatshoofde in Wes -Europa het aan die oefening deelgeneem, hoewel nie president Reagan nie.
Die dokumentasie van die Sowjet -oorlogsvoorbereidings in reaksie op Able Archer is ongelukkig yl, het Jones gesê, hoewel daar nuwe onthullings in die vrystelling van die National Security Archive is. Die Sowjet -weermag was klaarblyklik minder bekommerd as die KGB oor die vooruitsig op oorlog - 'n Sowjet -strateeg onthou in 'n onderhoud na die einde van die Koue Oorlog 'skrikwekkende situasies ... [tydens] die groot spanningsperiode' in 1983, maar glo die KGB oordrewe die dreigement omdat hulle "oor die algemeen onbevoeg was in militêre aangeleenthede". Ander Sowjet -militêre leiers het onthou dat die tyd die mees "gespanne tyd was sedert die [Kubaanse missielkrisis] in 1962."
Die les uit die dokumente is volgens Jones eenvoudig. 'Hoe meer kernwapens u het, hoe gevaarliker is die wêreld' weens die moontlikheid van foute, wankommunikasie en verkeerde oordeel.
Die konserwatiewes van die Koue Oorlog wat Reagan beïnvloed het
In een opsig is die nuwe boek van Laurence R. Jurdem soos 'n tydkapsel vir diegene met 'n diep belangstelling in die Amerikaanse konserwatiewe politieke geskiedenis. Deur die loop van Die weg baan vir Reagan: die invloed van konserwatiewe media op die Amerikaanse buitelandse beleid, sien ons die opkoms van Menslike gebeurtenisse, Nasionale hersiening, en Kommentaar as invloedryke opinietydskrifte. Hulle het hul eienaardighede, maar was verenig oor hoe hulle die Verenigde State as 'n sterk, globale teenstander van kommunisme geposisioneer het. Ons sien kontroversies wat die politieke klasse een keer besig was - Viëtnam, SALT II, ​​Rhodesië, China se toelating tot die Verenigde Nasies en die dreigement van Taiwan. Syfers soos Muammar Gaddafi en Robert Mugabe oorheers die boek. Moeilik om te sien dat baie duisendjariges weet wie dit is, of waarom dit saak maak.
En tog. Mugabe is nog steeds daar, as hy in Zimbabwe buite beheer is. Gaddafi, vermoor nadat hy as Libië se diktator omvergewerp is, bly deel van die Amerikaanse bewussyn. En China streef steeds daarna om Taiwan te isoleer, mees onlangs deur sterker ekonomiese bande met ander eilande in die Stille Oseaan te vorm. Belangriker vir die doeleindes van hierdie boek, is die konserwatiewe media nog steeds beskikbaar, hoewel dit verander en steeds verander. So Die weg baan vir Reagan kom op 'n geskikte tydstip om die nalatenskap van die konserwatiewe media te ondersoek, ten minste op die gebied van buitelandse beleid.
Jurdem se verslag help om op 'n rotonde te verduidelik hoe figure soos David Frum, Bill Kristol, Max Boot en ander gedink het dat hulle Amerika kan omskep in 'n permanente oorlogsmasjien teen 'Islamofascisme' na die aanvalle van 11 September 2001. Konserwatiewe media het argumenteer al dekades lank vir militêre ingryping en 'n aggressiewe buitelandse beleid. Hierdie boek ontleed pogings van mediakonserwatiewes om belangrike besluite oor buitelandse beleid te verander vanaf die tyd van die Viëtnam -oorlog tot Reagan se oorwinning in die presidentsverkiesing van 1980. Dit fokus op drie tydskrifte, Menslike gebeurtenisse, Nasionale hersiening, en Kommentaar en hul onderskeie redakteurs, Allan Ryskind, William F. Buckley, Jr., en Norman Podhoretz.
Die liberaliste se mislukking van senuwees
Menslike gebeurtenisse (wat in 2013 'n aanlyn-publikasie geword het, en wat onlangs gekoop is deur nuwe eienaars wat van plan was om dit weer onder 'n pro-Trump-vaandel te begin) is die oudste, wat in 1944 gestig is deur konserwatiewes wat ontsteld was oor Franklin Roosevelt en die groot regeringsprogramme van die New Deal. Van die drie het dit miskien die meeste gefokus op die publisering van nuusverhale in teenstelling met mening.
Nasionale hersiening, wat in 1955 gestig is, was en is 'n breër tydskrif, vanweë die meer uiteenlopende belange van stigter Buckley, en sy duideliker begeerte (soos Jurdem skerp opmerk) om binne die magtekorridors te bly.
Kommentaar, wat in 1945 deur die Amerikaanse Joodse Komitee gestig is, het later in die sestigerjare meer volledig by die antikommunistiese saak gekom, toe Podhoretz en ander ontnugter geraak het vir die New Left. KommentaarSe redaksie se "skuif na regs, veral op die gebied van buitelandse beleid, het 'n kragtige sein aan Amerika se intellektuele elites gestuur dat die eens lewensbelangrike sentrum van die Demokratiese Party, wat gesimboliseer word deur sy hartstogtelike toewyding tot antikommunisme, nie meer bestaan ​​nie." Vanaf ongeveer 1968 het antikommunisme toenemend die besetting van die regter geword.
Aan die einde van die sestigerjare het hierdie tydskrifte aangeval teen wat hulle as 'n liberale 'mislukking' beskou het om Amerikaanse belange in die buiteland te bevorder en aggressief die wêreldwye Sowjet -bedreiging die hoof te bied. "Skrywers vir hierdie publikasies het beweer dat die lot van die land nie net in die buiteland, maar ook tuis, ondermyn word", skryf Jurdem. In die lig van die Sowjet- en Kubaanse kommunisme en veral tydens die onttrekking van Amerikaanse magte uit Viëtnam, het "konserwatiewes geglo dat 'n eens aktiewe buitelandse beleid wat demokrasie en vryheid bevorder het, deur liberale elite omskep is in 'n beleid van versoening en twyfel. " Hierdie argumente-tot ten minste die koms van Donald Trump-het 'n konserwatiewe mening oor buitelandse beleid gebly, alhoewel daar sedert die 11de September 'n toenemende konserwatiewe herlewing van sy eie tradisies teen oorlog en anti-intervensie was.
Jurdem bestee hoofstukke aan verskeie belangrike gebeurtenisse in die Amerikaanse buitelandse beleid, waaronder Viëtnam, die SALT II -verdrag, betrekkinge met China en die Verenigde Nasies, en eindig met die Iraanse gyselaarskrisis van 1979, wat beroemd geëindig het kort na die verkiesing van Reagan. In die terugblik op die oënskynlik eindelose oorloë in die Midde-Ooste wat sommige van hierdie publikasies na 9/11 bepleit het, maak hierdie verslag soms ontnugterende leesstof moontlik.
Konserwatiewes was hardop in hul weerstand teen enige terugval of terugtrekking uit Viëtnam. Toe Amerikaanse magte Suid -Viëtnam verlaat, het konserwatiewes aangevoer dat die land voortgesette ekonomiese steun moet bied om die Noorde te weerstaan, en toe Suid -Viëtnam uiteindelik val en die Verenigde State in vredesgesprekke betrokke is, soek sommige konserwatiewes na 'n misstap van Noord -Viëtnam om die konflik weer te begin.
En hoe minder daar gesê word oor die sterk steun van die regses vir rassistiese Rhodesië, hoe beter. Dit is onmoontlik om te lees Nasionale hersieningSe steun vir Rhodesië buite sy destydse antipatie teenoor die Amerikaanse burgerregtebeweging. Nasionale hersiening ondersteun die skeiding van Rhodesië uit Groot -Brittanje om ingewikkelde (sommige sal ondeursigtig sê) antikommunistiese redes. Jurdem som die siening van mense soos senator en presidentskandidaat Barry Goldwater (R-Ariz.) Op as die mening dat "toe die Verenigde State 'n 'vriendelike nasie' penaliseer het, dit kommunistiese state die boodskap gestuur het dat die ondersteuning van sy nabye bondgenoot Groot-Brittanje belangriker was as om 'n sterk posisie in die Koue Oorlog in te neem, 'want Brittanje het handelsbelange met kommunistiese lande. Die tydskrif het so ver gegaan as om Rhodesië se Ian Smith die land se "George Washington" te noem.
Nixon en die regses: 'n gespanne verhouding
Net so met SALT II en die Sowjetunie. Hier, soos deurgaans, het Jurdem deeglike navorsing onder die relevante publikasies se argiewe gedoen en lang onderhoude gevoer. Die gesprekke oor strategiese wapenbeperkings was bedoel as 'n manier om die wapenwedloop met die Sowjetunie te eskaleer. In Mei 1971 kondig Nixon 'n ooreenkoms met die Russe aan oor die beperkinge op die gebruik van antiballistiese missiele. Maar dit word deur konserwatiewes as 'n bewys van swakheid beskou.
Nixon se gespanne verhoudings met die regses is 'n herhalende tema. Jurdem beklemtoon 'n seldsame ongepubliseerde rubriek van Buckley, waarin die Nasionale hersiening redakteur noem die maniere waarop Nixon konserwatiewe beginsels verraai het in sy onderhandelinge met die Russe.Die 37ste president, van sy kant, het konserwatiewes nooit heeltemal vergewe omdat hy hom nie in die vroeë sestigerjare ondersteun het nie, of omdat hy nie begryp het dat onderhandelinge beide kante moes loop nie. Nixon se nasionale veiligheidsadviseur en later minister van buitelandse sake, Henry Kissinger, en Nixon-hulpverlener Pat Buchanan is aangewend as tussenpersone om kommunikasiekanale met die regses oop te hou. (Dit beteken meestal dat Buckley Nixon min tyd gehad het Menslike gebeurtenisse of die meeste ander konserwatiewe kommentators.) Konserwatiewes, veral Buckley en senior Nasionale hersiening skrywer James Burnham, het respek vir Kissinger gebly, maar het hom (en president Nixon) as te pragmaties beskou.
Hulle vermoedens is slegs bevestig deur Nixon se besoek aan China. Buckley, een van die redakteurs en joernaliste wat Nixon op die reis vergesel het, volgens Jurdem "het beweer dat die groot stryd teen kommunisme - 'n oorlog wat deur baie geglo is as goed teen die kwaad - nou verdamp het." Die besluit van die Carter -administrasie om 'n formele verhouding met Beijing te begin, was rede tot verdere angs aan die regterkant.
Jurdem het dus reg dat konserwatiewe publikasies die weg gebaan het vir Reagan, en hy wys dat Reagan gelees het Menslike gebeurtenisse en Nasionale hersiening sedert sy General Electric dae. Soms het Reagan direk uit hierdie publikasies gehaal om diegene wat as sagter op kommunisme beskou word, aan te val. Lede van die kongres (veral senatore John Tower van Texas en Strom Thurmond van Suid -Carolina) het konserwatiewe hoofartikels gebruik om hul eie argumente te versterk. Reagan se standvastige antikommunistiese standpunt het steun en bevestiging gevind in die hoofartikels en artikels wat hy dekades lank gelees het.
Diktature en dubbele standaarde
KommentaarAlhoewel dit op sigself belangrik is, veral nadat dit duideliker met die neokonserwatiewe oorsaak verband gehou het, geniet dit die minste aandag van die drie in hierdie studie, met een belangrike uitsondering: die artikel van 1979 deur die politieke wetenskaplike van Georgetown, Jeane J. Kirkpatrick, "Democracy en Double Standards, "wat 'n groot invloed op die Reagan -administrasie sou hê. Kirkpatrick, wat Reagan se ambassadeur by die Verenigde Nasies sou word, het aangevoer dat Amerika die ideologiese revolusies wat state wat bondgenote was, verkeerd verstaan ​​het, en dat ons vriendelik moet wees teenoor nie-demokratiese regimes (soos Iran onder die sjah) dat was vriendelik vir ons. Soos Jurdem dit uitdruk, het Kirkpatrick aangevoer dat "hoewel outokrasieë die vermoë gehad het om te verander, kon samelewings onder die totalitêre stelsel hulself nie verander nie, aangesien dit nie die heersers was nie, maar die beginsels van kommunisme wat beheer gehad het." Konserwatiewe steun dus vir allerhande regimes, solank hulle nie totalitêr was nie, dit wil sê kommunisties.
Die telkaart van die konserwatiewe media is beslis gemeng. Konserwatiewes het die vredesgesprekke met Viëtnam gekant en verloor. Hulle was gekant teen die opening na China en verloor. SALT II was 'n meer ingewikkelde verhaal. Die bekragtiging van die verdrag is vertraag deur die Sowjet-inval in Afghanistan in 1980 en deur die Komitee vir Gewapende Dienste van die Senaat afgeneem, onder leiding van die neokonserwatiewe held, senator Henry "Scoop" Jackson (D-Wash.). Maar selfs in die middel van die tagtigerjare het Reagan aangevoer dat hy by die bepalings van wapenbeperkingsverdragte sou hou, solank die Sowjets dieselfde terughoudendheid vertoon, wat sommige konserwatiewes nie goed pas nie. Op die vraag of die Verenigde State die beheer oor die Panamakanaal moet afstaan ​​of nie, is die posisies omgeskakel: Buckley, wat die voorkeur aan die oordrag van die kanaal na Panama wou gee, debatteer dit beroemd met sy vriend Reagan, wat dit teëgestaan ​​het (net soos Menslike gebeurtenisse).
Al hierdie kontroversies moet gesien word in die lig van die werklike bedreiging wat uit die Sowjetunie van Leonid Brezjnef voortspruit, en die gemoedstoestand van die land was gedurende hierdie tydperk steeds sterk ter ondersteuning van pogings om die kommunisme te weerstaan. Tog is dit ook duidelik dat konserwatiewe publikasies - self dikwels beman deur mense soos Burnham en Frank Meyer, wat afvalliges was van die Sowjet -saak - geskik was om elke konflik deur die lens te sien, of dit nou was of nie.
Jurdem skryf dat die drie tydskrifte wat hy uitgesonder het "die dominante buitelandse beleidsgebeure van die 1960's en 1970's beskou het deur 'n spesifieke ideologie wat uiteindelik die aktivistiese agenda van die Reagan -administrasie ten opsigte van die Koue Oorlog bepaal het." Dit is waar, maar daar was twee dele van hierdie ideologie. Sommige konserwatiewes, soos ambassadeur Kirkpatrick, was goed met outoritêre regimes, solank hulle nie kommunisties was nie. Maar 'n ander kant van konserwatiewe buitelandse beleidskrywing het hierby bestaan realpolitik standpunt: dat Amerikaanse mag spesifiek gebruik moet word om demokrasie teen enige nie-demokratiese regime te bevorder.
Hierdie onduidelikheid word nie te duidelik deur Jurdem na vore gebring nie. President Reagan gebruik in werklikheid beide soorte retoriek in sy toesprake. En sodra die Koue Oorlog geëindig het, het die demokrasie-bevorderingstreng gebly en sterker geword. Die fout wat hierdie tydskrifte gemaak het, was om hierdie aktivistiese agenda met konserwatisme self te verwar.
Die berugte Berlynse Muur het laat op 9 November 1989 afgekom - ewe skielik is die grens tussen Wes -Berlyn en die kommunistiese Oos -Berlyn verbreek. Die hele Oosblok het oopgegaan en die ystergordyn het verbrokkel. Die Sowjet -president Mikhail Gorbatsjof, wat die weg gebaan het om grense oop te maak, is soos 'n popster gevier. Die wêreld beweeg na 'n nuwe orde en 'n opwindende dekade kom tot 'n einde.
As u 50 jaar of ouer is, onthou u die vreemde haarstyle, die skouerkussings en die klere in helder neonkleure, sowel as musiek wat klink asof dit uit die diepte van 'n plastiekemmer kom. U onthou die vredesbeweging, sterwende woude en, in Duitsland, die omgewingsbewuste Groenparty wat die parlement vir die eerste keer binnegaan.
Die 1980's was 'n dekade belaai met ondenkbare bedreigingscenario's met betrekking tot kernoorloë en kernenergie, en dit was 'n dekade wat menige en klein rewolusie gevier het, 'n erfenis wat vandag nog voortbestaan.
Die Oldenburgse Staatsmuseum vir Kuns en Kultuurgeskiedenis het 'n spesiale uitstalling opgedra aan die kultuur van die 1980's, getiteld "Madonna, Manta, Mauerfall. Die achtziger Jahre in der Bundesrepublik" (Madonna, Manta, Val van die Berlynse muur. Die 1980's in Duitsland). Die vertoning beloof besoekers om na die 350 uitstallings 'n paar onvergeetlike "terugflits -oomblikke" te kyk.
'N Sensasie: die koordlose telefoon
Science Fiction word waar
Vandag glimlag ons moontlik oor die eerste, onhandige selfone, maar vir mense destyds was dit wetenskapfiksie.
Rekenaars word algemeen in huishoudings, selfs al is die idee voorheen as belaglik verwerp. Rekenaar- en kommunikasietegnologie speel 'n groot rol in die uitstalling, en sommige daarvan is interaktief: besoekers kan oorspronklike rekenaars uit die 1980's uitprobeer en ook videospeletjies speel.
Politiek en Nirvana
Verwysings na een van die grootste skandale in Duitsland in die 20ste eeu maak deel uit van die vertoning, sê die kurator, Michael Reinbold: "Ons bied een van die valse Hitler -dagboeke deur Konrad Kujau aan."
Gewatteerde skouers en spoggerige kleure kenmerk die mode uit die 1980's
Die leerbaadjie wat Udo Lindenberg eens vertoon het, het die Oos -Duitse leier, Erich Honecker, en skaars gedenkwaardighede van 'n konsert van Nirvana in Oldenburg, 1989, vertoon.
Tapered jeans was in, saam met skouerblokkies, kopbande, wye gordels in neon en metaaltone wat gedra word deur mans met 'n mullet haarstyl of vroue met hul hare in 'n donsige perm. Leefstylkultusse van poppers tot punkers het ontstaan, na die klankbane van die Duitse Neue Deutsche Welle -musiek, of Michael Jackson, Madonna en Prince.
Die uitstalling met voorwerpe van private versamelaars, openbare kultuurinstellings en die museum se eie versameling word van 25 November tot 24 Februarie 2019 in die Oldenburg -paleis aangebied.
10 gedagtes oor & ldquo Hoofstuk 26: The Triumph of Conservatism & rdquo
1. Waarom is sosiale kwessies wat verband hou met die seksuele revolusie so deur alle partye betwis?
Die seksuele revolusie verteenwoordig 'n groot verandering in die individuele persepsie van verhoudings, huwelike en familie. Soos die handboek sê, het menings oor seks voor die huwelik toenemend goedgekeur, egskeidingsyfers het binne tien jaar verdubbel en die geboortesyfer het gedaal tot die helfte van wat dit was in 1957. Hierdie veranderinge, terwyl dit op nasionale vlak plaasgevind het, is baie persoonlike verskuiwings in ideologie , wat die groter beweging na keusevryheid herken. Dit is deel van die rede waarom hierdie kwessies so betwis is.
Die Viëtnam-oorlog was 'n hedendaagse aangeleentheid, en hoewel protesoptogte teen oorlog baie intens was, het dit moontlik nie so 'n groot deel van die bevolking geraak as die seksuele revolusie nie. Vietnam was 'n verre konflik in 'n verre plek, waarby politiek betrokke was waaroor sommige Amerikaners waarskynlik nie omgee nie. Aan die ander kant het persoonlike kwessies soos huwelik en egskeiding diep in hul daaglikse lewens gestrek. Dit is moeilik om 'n probleem in u gesin en die onmiddellike samelewing te ignoreer. Dit het waarskynlik veroorsaak dat meer mense sterker menings daaroor het, en die van verskillende menings het natuurlik in so 'n tyd van verandering gebots.
Die grootste ontevredenheid met die seksuele revolusie was dié van die Religious Right. Hulle het sterk geglo in Christelike waardes, insluitend die onreg van aborsie en seks voor die huwelik. As lidmate van die LDS -kerk sou ons in daardie kategorie val. 'N Ander rede waarom hierdie kwessies die bevolking so verdeel het, is die botsing tussen godsdienstige oortuigings en samelewingstendense. Tot op daardie stadium in die geskiedenis blyk dit dat die verbintenis tot 'n godsdiens nie baie anders sou wees as die meerderheid Amerikaners nie. Sedert die seksuele revolusie het hierdie feit moontlik verander, en diegene aan die kant van godsdiens het die verskuiwing afgekeur.
Baie van die kwessies wat na vore gekom het as gevolg van die seksuele revolusie, soos aborsie en homoseksualiteit, bly steeds kwessies in die 21ste eeu. Dit word ook steeds sterk gedebatteer in die samelewing, om dieselfde redes as in die 1970's. Onder hierdie redes was die verskil tussen godsdienstige oortuigings en die nuwe samelewingsoortuigings, die intieme plek van sulke kwessies in die lewens van die mense en die persoonlike aard van besluite en ideologieë wat verband hou met die seksuele revolusie.
8. Ronald Reagan het 'n agtergrond in beleid wat as beide konserwatief en liberaal geklassifiseer is. In sy vroeë lewe en loopbane ondersteun hy New Deal -beleid en was hy 'n New Deal -demokraat. In sy loopbaan as akteur was hy die hoof van die Screen Actors Guild, 'n vakbond. Later het hy meer konserwatief geword. As die woordvoerder van General Electric, het hy ten gunste van ongereguleerde kapitalisme gepraat. Verder is hy verkies as 'n republikeinse goewerneur van Kalifornië. Van hier af het hy twee presidensiële aanbiedinge geloods: die eerste in 1976, waarin hy teen Gerald Form verloor het, en die tweede in 1980, waar hy die nominasie suksesvol behaal het en tot president verkies is. Met sy vermoë om 'n wye verskeidenheid van die politieke spektrum aan te spreek, het sy verkiesing 'n uiteenlopende groep mense byeengebring, waaronder 'Sunbelt suburbanites en stedelike werkersklas etniese antigovernementele kruisvaarders en voorstanders van 'n meer aggressiewe buitelandse beleid libertarians wat geglo het om vry te kom die individu van terughoudendheid en die Christelike Reg, wat probeer het om die tradisionele morele waardes wat hulle as tradisionele morele waardes beskou, in die Amerikaanse lewe te herstel "(1047). Deur hom het baie mense verenig geword om 'n beter Amerika te maak.
Tot op hierdie punt in die twintigste eeu was liberale en vooruitgang sinoniem. Konserwatiewes is gesien as 'n vooruitgang wat wil stop en dinge terugbring na wat dit vroeër was, alle vordering in gelyke regte en vryhede, ens. President Reagan het hierdie siening van konserwatiewes verander. Hy het getoon dat konserwatiewe beleid vordering kan maak. Die departement van justisie het gesê dat die Grondwet 'kleurblind' is. Dit het 'n toestand geskep wat die gebruik van die Grondwet gestaak het as 'n regverdiging vir spesiale regte op grond van ras. Boonop het president Reagan Sandra Day O'Connor aangestel, die eerste vroulike lid van die Hooggeregshof. Dit het die voorrang van slegs mans in die hooggeregshof verander.
President Ronald Reagan het gewerk om dinge gedoen te kry. Hy het sy beleid aan die voorpunt van die fokus van die land gehou. Hy het nie toegelaat dat sy teenstanders die fokus van beleidskwessies rig nie. Hy het geweet wanneer hy 'n kompromie moes aangaan om ondersteuning te behou. Reagan het gewys hy gaan nie aan vakbonde toegee nie. Toe duisende lugverkeersleiers staak, het hy hulle afgedank.
Ronald Reagan het verander wat dit beteken om vry te wees. Hy het veroorsaak dat die hoogste belastingkoers met twintig punte verlaag word. Sy belastingplan het selfs verder gegaan as dit. Die belastinghervormingswet verlaag die belastingkoers op die rykste Amerikaners tot agt-en-twintig persent. Hy het ook veroorsaak dat regulasies oor besighede verminder word. Sy siening van die invloed van regerings op die ekonomie was om die regulasies en die koste vir die onderneming te verminder, sodat die positiewe gevolge 'sou verval' om werknemers en verbruikers te help. Dit sal die ekonomie help groei.
President Reagan het die verantwoordelikheid om die Koue Oorlog te hanteer, van president Carter geërf. Hy het beleide uitgevaardig, soos die Strategic Defense Initiative, om die Verenigde State teen kernbombardeer te beskerm. Sy werk in die stryd teen die Koue Oorlog was nie net verdedigend nie. Hy werk saam met Mikhail Gorbatsjof, die nuwe Sowjet -premier. Saam het hulle gehelp om die toestande vir beide lande te verbeter. Reagan werk saam met hom om ekonomiese hervorming en 'n atmosfeer van politieke openheid in die Sowjetunie te skep. Saam verminder hulle die besit van wapens en skep vrede in die Koue Oorlog. President Ronald Reagan was instrumenteel in die afbreek van die Berlynse muur wat Oos- en Wes -Berlyn verdeel het en 'n era van vrede gevorm het, na 'n tydperk van vrees wat tydens die Koue Oorlog ontstaan ​​het. Die Verenigde State was nie meer in stryd met die Sowjetunie nie.
6. Wat was die oorsake en gevolge van die ontnugtering van die publiek met die federale regering in die 1970's en 1980's?
Daar is 'n rede waarom een ​​van ons handboeke na die Nixon-era verwys as die ondergang van presidente. 'N Paar groot gebeurtenisse en groot onderstrominge het die Amerikaanse publiek se vertroue in die federale regering ondermyn, wat 'n groot konserwatiewe anti-regering veroorsaak het beweging en 'n ander siening oor die presidentskap wat tot vandag toe voortduur.
Ontnugtering met die regering het begin met die lang, bloedige, vae oorlog in Viëtnam. Die Vietnam -oorlog was ver van die demokratiese eenheid wat in die 1ste en 2de Wêreldoorlog bereik is, en het onduidelike doelwitte en 'n verwyderde doel op die verkeerde tyd. In 'n era waarin die teenkultuur van die kultuur die norm geword het, was die anti-oorlogse sentimente sterk en word dit gevoed deur die onsekerheid van nie net die doel nie, maar ook die morele legitimiteit van die oorlog. Openbare verwarring oor Viëtnam en die talle Amerikaanse en burgerlike lewens wat daar verlore gaan, lei tot 'n waarskuwing van die regering wat sedert die FDR -era grootliks afwesig was.
Burgerlike ontevredenheid is ook aangevuur deur 'n sukkelende ekonomie en dekades oue Koue Oorlog-politiek. Aangesien stagflasie hoogty vier en gemiddelde huise wat minder geld verdien as ooit tevore, het die publiek die doeltreffendheid van die regering se beheer oor die ekonomie begin bevraagteken. Om die saak te vererger, het die Koue Oorlog steeds gewoed toe Nixon meedoënlose diktators in die naam van anti-kommunisme ondersteun. In 'n era wat alles wat jy nodig het, is liefde " uit die 󈨀 ''s, was 'n ideologiese haatoorlog wat tot aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog strek, vermoeiend.
'N Ander faktor wat bygedra het tot versigtigheid van die regering, was algemene ontnugtering met Amerika self. Ongelooflik kyk godsdienstige konserwatiewes met toenemende vrees na hoe die morele waardes van die land verander en loskom. Seksuele losbandigheid en diversiteit word meer en meer aanvaarbaar, en aborsies was 'n hewige en passievolle debat oor menseregte. Die verbruikersvibes van die afgelope paar dekades was kunsmatig en nadelig vir gesinne. Vroue in die arbeidsmag versteur die tradisionele model van die gesin. Al hierdie sosiale kwessies het baie konserwatiewes laat wonder of die wêreld (en die regering) op die verkeerde pad val.
Hierdie toenemende gevoel van algemene versigtigheid is versterk deur die duidelikste vertrouenskrisis met die federale regering in hierdie era en die onverwagte einde van die presidentskap van Nixon. Nixon en sy bemanning was diep bederf in korrupsie en het die opposisie onwettig onderdruk en by die Demokratiese Konvensie ingebreek. Hy het onwettig spioenasie bevorder op persone van wie hy moeg was, en het die publiek se kennis van hierdie gebeure kragtig probeer onderdruk. Toe dit blootgestel word, het die kantoor van die Amerikaanse presidensie geval van visioene van nasionale helde (soos George Washington, Abraham Lincoln, FDR en JFK) tot visioene van krom en gulsige politieke klanke. Die algemene gevoel van wantroue teenoor die regering is gegee, naam en gesig, en selfs die moderne openbare mening toon oorblyfsels van hierdie gebeurtenis. Ons kyk gunstig na kandidate wat beweer dat hulle nie betrokke is by politici nie, en is vinnig besig om 'n president se foute aan te dui.
Al hierdie ontevredenheid het gelei tot 'n massiewe swaai na konserwatisme. Die publiek het die regering eenvoudig nie vertrou nie, en daarom was die natuurlike oplossing om sy magte te beperk. Reagan is verkies en het die idee van konserwatisme " (of terug luister na die verlede) aangeneem om progressiewe verandering te bevorder. Belasting, buitelandse Koue Oorlog-aangeleenthede en arbeid was almal verhitte onderwerpe. Dit lyk asof die regering dekades oue beleid om vakbonde en maatskaplike beperkings te ondersteun, omgekeer het. Die publiek eis meer en meer 'n verdediging van 'n tradisionele Joods-Christelike moraliteit deur die regering. Konserwatiewes het in hierdie era geassosieer met die opposisie van vrye seks, homoseksualiteit, die verbrokkeling van die tradisionele gesin en aborsies.
Ten slotte lei massiewe openbare wantroue van die regering in die 󈨊 's en 󈨔 's tot dramatiese veranderinge in die konserwatiewe standpunt wat tot vandag toe voortduur.
3. Wat was die belangrikste kenmerke van Nixon se beleid van "realisme" in die hantering van China en die Sowjetunie?
Toe hy vir die president verkies word, het Nixon 'n veldtog gevoer wat sterk antikommunisme was. Toe hy in die amp kom, besef die nasie dat Nixon meer 'n realis was. Soos die boek sê, "het hy meer belang in mag as ideologie gehad en verkies internasionale stabiliteit bo onophoudelike konflik." Dit lyk asof Nixon die mag in vrede gevind het, hoewel die pad wat hy geneem het om dit te bereik in sommige gevalle moontlik nie die beste was nie, maar hy het sukses behaal met twee groot kommunistiese lande, die Sowjetunie en China.
President Nixon het besef dat China later 'n groot rol in die wêreld sou speel. Hy het ook besef dat China sy eie idees en agenda het, en dat dit nie net marionette was onder Rusland se hand nie. In hierdie geval het Nixon verhoudings met hulle begin vestig deur hul land te besoek en hulle amptelik as 'n regering te erken en hulle 'n setel by die Verenigde Nasies toe te laat. Alhoewel volle diplomatieke betrekkinge eers in 1979 plaasgevind het, het die handel tussen die twee lande dramaties toegeneem. U kan sê dat Nixon, deur dit alles met China te doen, gehoop het om 'n langtermynbelegging te maak, om sodoende 'n invloed op hulle te hê wanneer hulle 'n belangrike rol in die wêreld speel.
Die Sowjetunie was al jare lank in die Koue Oorlog met die Verenigde State. Nixon het geweet dat hy iets moes doen om die vrees wat elke land vir die ander het, te verminder. Sy plan was om die verhouding tussen die VSA en Rusland met mekaar te probeer verbeter. Hiermee het hy ook gehoop dat Rusland Noord -Viëtnam sou oortuig om die voorwaardes van die Verenigde State te aanvaar en die oorlog wat in Viëtnam aan die gang was, te beëindig. Alhoewel dit nie gebeur het nie, kon Nixon vir die eerste keer na die Sowjetunie reis, en daar kon hy en Leonid Brezjnef (destyds die leier van Rusland) 2 verskillende verdrae sluit wat die einde van die Koue Oorlog. Die SALT -verdrag is ingestel om die vervaardiging van missiele wat kernoorlogs dra, te vries. Die verdrag teen ballistiese missiele verbied die vervaardiging van raketafweerstelsels. Dit was sodat beide lande nie die ander kon aanval nie uit vrees vir 'n groot vergelding.
Alhoewel daar twis was oor Nixon se benadering tot buitelandse beleid en ander beleide in die Verenigde State, het hy baie sukses behaal om die diplomatieke betrekkinge met die Sowjetunie en China te verbeter. Hy kon ten minste 'n bietjie ontslae raak van die vrees waarmee Russe en Amerikaners saamleef, en hy kon voortgaan met die vestiging van diplomatieke betrekkinge met China, wat later 'n groot wêreldmag sou word.
Hoe het Viëtnam en die Watergate -skandaal die algemene vertroue in die regering beïnvloed?
Die Viëtnam -oorlog het die openbare vertroue in die regering ernstig verswak, met sulke wantroue veral by die Johnson -administrasie. Met die Golf van Tonkin -resolusie wat Johnson oorlogsmagte in die streek gegee het, het Johnson oorlog gevoer teen die Vietcong van Noord -Viëtnam. Alhoewel die beleid was om die publiek in kennis te stel dat die Verenigde State die oorlog wen, verloor hulle in werklikheid veld teen die Vietcong en kon hulle nie steun kry onder die plaaslike Viëtnamese nie. Boonop ondersteun die Amerikaanse publiek nie die Amerikaanse regering wat die leier van Suid -Viëtnam ondersteun nie, 'n genadelose diktator. Uiteindelik het die Amerikaanse steun vir die oorlog in Viëtnam nie net verbrokkel nie, maar die vertroue van die publiek in die regering om die waarheid aan die publiek te vertel en morele besluite te neem. was geskud.
Direk na die Johnson -administrasie tree Richard Nixon in die amp en beloof dat hy terugkeer na normaliteit en tradisionalisme na die stilte meerderheid. Die gebeure van die Watergate -skandaal van sy administrasie sou die Amerikaanse vertroue in die regering egter verder skud. Nixon was betrokke by 'n poging om by die Demokratiese Nasionale Konvensie in te breek en valse bewyse te plant om sy herverkiesing te verseker, en het opnames gemaak van sy gesprekke wat verband hou met hierdie gebeure. Gewilde vertroue in die federale regering het verbrokkel nadat Nixon sy skuld erken het en bedank het.
C. Op watter maniere het die geleenthede van die meeste Amerikaners in die 1970's verminder?
Soos die vorige dekades, is die 70 ''s gekenmerk deur veranderinge in politiek, ekonomie en kulturele identiteit. Sommige van hierdie verskuiwings in menings en beleid het uiteindelik gelei tot 'n afname in die geleenthede wat vir baie Amerikaners beskikbaar is. Baie wit konserwatiewes het gevoel dat hul werksgeleenthede aan minderhede, veral swart Amerikaners, gegee word weens inisiatiewe soos die Philadelphia -plan. Daar kan gedebatteer word of dit korrek was in hierdie denke. Segregasie het gedurende hierdie tyd toegeneem. Die Hooggeregshof het opgehou om na geïntegreerde openbare skole te gaan, en gevolglik het finansiering vir die vervoer van minderheidstudente tot 'n einde gekom. Uiteindelik het skole in die noorde meer gesegregeer as in die suide. Welsynsstelsels wat deur Nixon geïmplementeer is, het 'n verlammende uitwerking gehad op baie mense in die armklas. Dikwels was die armes nie genoeg om van te lewe nie, maar hulle moes afhanklik wees van staatshulp vir 'n geringe bestaan. In die 1970's het die ekonomiese groei en inflasie vertraag. Volgens Foner 's " Give Me Liberty! " het die gemiddelde Amerikaner die dekade armer geëindig as toe dit begin het. Daar was 'n tekort op handelsware waar die VSA meer goedere ingevoer het as wat hulle uitgevoer het. Dit het gelei tot inflasie van die Amerikaanse dollar en onstabiliteit in die Amerikaanse en wêreldmarkte. Korporasies het begin afneem en posisies met hoë betalings beëindig. Sommige stede het teen 1980 meer as die helfte van hul vervaardigingsgeleenthede verloor. 'N Hernieude wantroue teenoor die regering het ontstaan ​​in 'n gevoel van angs oor finansiële aangeleenthede, 'n vrees vir Amerikaanse agteruitgang in wêreldmag, algehele stygende stedelike misdaadsyfers en die gevoel dat die Amerikaanse regering kon nie meer omgee vir dit 's mense.
Hoe het verskillende groepe die verhouding tussen vroueregte en vryheid anders gesien?
Die 1970's is een van die onstuimige dekades van die Amerikaanse geskiedenis wat vroueregte betref. Met feminisme in die tweede golf, die opkoms van werk met pienk krae, sowel as politieke kwessies soos die Roe-v. Wade-besluit en die wysiging van gelyke regte (ERA), was daar baie aksie met betrekking tot die herdefiniëring van vroue en#8217's rol in die Amerikaanse lewe.
Soos tipies vir die Amerikaanse politiek, het daar twee kante ontstaan ​​oor die kwessie van vroueregte wat die terminologie van 'vryheid' gebruik het om verskillende dinge in hul eie politieke sienings te beteken. Aan die konserwatiewe kant het die morele meerderheid, of Christene in die algemeen, vryheid gedefinieer as die tipiese gesinsbeskouing wat alle Amerikaners moes koester. Dit het deels beteken dat vroue goddelik aangestel is om vrouens en moeders te wees en dat die regering die verantwoordelikheid het om hierdie rol te borg, eerder as om die agteruitgang daarvan moontlik te maak deur ondersteuning van aborsies of die ORA. Ironies genoeg het baie konserwatiewes gemeen dat die uitbreiding van vroulike vryhede 'n ooruitbreiding van manlike vryhede sou moontlik maak, sodat mans ook hul huishoudelike verantwoordelikhede sou kon ontduik. Aan die godsdienstige reg was die inperking van die regte van vroue onuitwisbaar gekoppel aan 'n inkorting van mans se vryhede en baie het geglo dat te veel vryheid die bron was van morele agteruitgang in die Amerikaanse lewe en politiek. As die regering werklik op die uitkyk was na die welsyn van die mense en die land, sou dit die beste gedoen kon word deur die Amerikaanse gesin te versterk en die verbrokkeling daarvan te voorkom deur die voorkoming van wetgewing oor regte vir vroue en vroue
Omgekeerd het die linkse politiek geglo in 'n uitbreiding van vryheid, ongeag die gevolge daarvan. Vir liberale het vryheid vir vroue beteken dat die sagter geslag op dieselfde regte as mans geregtig moet wees. Vandaar die herlewing van tweegolf-feminisme en die ERA. Net soos die tekenprent in die handboek uitgebeeld, was die loongaping tussen mans en vroue miskien een van die grootste ongeregtighede in die Amerikaanse werkstelsel. Maar ekonomiese vryheid en gelykheid was nie die enigste regs waarna feministe en linkses gestreef het nie. Vir hierdie groepe het vryheid beheer oor die self in sy geheel beteken. Met ander woorde, vroue en mans werk binne hul eie sfere wat bedoel was om inherent gelyk te wees. Dus, in die gesin, was die man en vrou bedoel om totale vennote te wees, met die vrou wat vry was om te kies watter rol sy in die huwelik speel. Een van die grootste voorbeelde hiervan was die rol van moederskap en die bespreking oor hoeveel vryheid die vrou het oor die beheer van haar eie liggaam. Daar is baie aspekte aan hierdie argument, maar dit loop gewoonlik uit op die moraliteit van aborsie. Hierdie debat woed natuurlik vandag nog, maar in die sewentigerjare, met die Roe v. Wade -besluit, het dit veral warm geword. Uiteindelik blyk dit dat die linkses glo dat 'n vrou die vryheid het om te kies of sy 'n kind deur 'n hele swangerskap wil dra of nie, of dit beëindig wanneer sy wil. Die regering speel steeds 'n belangrike rol in hierdie debat as die fasiliteerder van wat wettig is en wat nie.
Alhoewel daar baie mededingende standpunte oor hierdie debat is, is dit 'n paar van die kwessies wat bespreek word en tipies die skeidslyne agter hierdie kwessies.
9). Waarom was daar 'n toename in ekonomiese ongelykheid in die 1980's?
Die Verenigde State het in die 1980's 'n groot uitbreiding in die Amerikaanse kapitalisme beleef. Ronald Reagan het beleid ingestel om korporasies en welgestelde individue ryker te hou as voorheen. Byvoorbeeld, Reagan se beleid het die aandeelpryse verhoog en ontindustrialisering het gelei tot 'n toename in ekonomiese ongelykheid, veral vir die armes en die middelklas. Die middelklasinkomste, veral vir diegene met vroue wat nie gewerk het nie, het gestagneer. Die swak inkomste het eintlik afgeneem. Volgens Foner was dit deels te wyte aan dalende beleggings in openbare behuising, die vrylating van geestespasiënte uit staatshospitale en besnoeiings in welsyn (Foner bl. 1062). Armoede in Amerika het toegeneem en so ook die aantal ontheemde haweloses. Gedurende die tagtigerjare het haweloses meer sigbaar geword in groot stede soos New York, Los Angeles, Chicago, ens. 'N Ander rede vir die toename in ongelykheid was die verwoestende gevolge van ontindustrialisering op minderheidswerkers soos Latino's en swartes. Hierdie mense is onlangs toegelaat om in vervaardigingsgeleenthede te werk, maar die meeste van die temas is gesluit of vir goedkoper arbeid aan ander lande uitgekontrakteer. Fabrieke wat Latino's en Afro -Amerikaners gehuur het, soos Fire Stone Tires, sal ook sluit. Die nasionale werkloosheid was ongeveer 8,9 persent, maar dit was ongeveer 20 persent vir swartes. Dit het 'n verskuiwing in die ekonomie meegebring; tegnologiebedrywe en finansiële instellings was een van die grootste bedrywe gedurende die 80's, wat nie meer die ruggraat van die Amerikaanse ekonomie vervaardig het nie. Byvoorbeeld, staalfabrieke het slegs 170 000 werkers in diens gehad, terwyl dit slegs 'n dekade gelede ongeveer 600,000 gewerk het. Die nuwe ekonomie wat aangelê is, het meer kennisgebaseerde werksgeleenthede vereis deur middel van kollege- of tegniese opleiding, en swartes en Latino's het nie sulke vaardighede en geleenthede gehad nie. Uiteindelik val swart mans die verste van enige ander minderheidsgroep in terme van lone en werk.
Teen die laat 1980's tot middel 1990's het die rykste 1 persent van die Amerikaners ongeveer 40 persent van die land se rykdom besit. Die ekonomie word oorheers deur groot korporatiewe samesmeltings en aandelemakelaars in Wall Street. Miljarde dollar -transaksies en vyandige oornames het aan advokate en bankiers baie opbrengste gebied. Die tagtigerjare was die era vir korporatiewe hebsug of die slagspreuk "gierigheid is 'n gesonde, soos baie prominente Wall Street -bankiers gesê het (Foner bl. 1053). Reagan het Wall Street en groot ondernemings gedereguleer as 'n kans vir die ekonomie om vrylik in die oop markte te vloei. Hy het ook die belastingstelsel vir die welgestelde individue in die belastinghervormingswet van 70 persent tot 28 persent verlaag. Baie van die rykste mense betaal minder belasting as die middel- en lae -inkomste Amerikaners. Dit het 'n ongelyke verdeling van rykdom oor die hele land veroorsaak. Die anti-vakbondsentiment van Reagan het ook 'n uitwerking op die werkersklas gehad. Hy het byvoorbeeld 13 000 werkers van die lugverkeersvereniging afgedank weens protes, en later met militêre persone vervang totdat hulle nuwe werkers opgelei het. Hy verminder befondsing vir welsynsprogramme, kosseëls, skoolmiddae en federale finansiering van lae -inkomste -behuising.
Oor die algemeen het die 1980's 'n massiewe ekonomiese uitbreiding van nuwe nywerhede en tegnologiese vooruitgang, soos satellietkommunikasie, finansies en tegnologie, beleef. Die ekonomiese uitbreiding het egter slegs die 1 persent van die land bevoordeel. Middel- en blouboordjiewerkers sien hul lone stagneer, terwyl die armes hul inkomste daal. Teen die 1990's was haweloses baie sigbaar in groot stede. Laer korporatiewe en welgestelde individuele belasting het 'n stelsel van ongelyke verdeling van rykdom geskep omdat die rykes minder as die middelklas betaal het en armes op belasting. Regan se beleid van stygende aandeelpryse en deinstrialisering het byna die geleentheid vir baie minderheidswerkers uitgeskakel om 'n ordentlike werk en ordentlike salaris te kry. Dit het 'n stelsel van wanbalans in die ekonomie geskep, ja, die Amerikaner het sterker en voorspoedig geword, maar ten koste van die toename in inkomste -ongelykheid.
4. Beskryf die basiese gebeure en die groter betekenis van die Watergate -skandaal.
Een van die mees ingrypende gebeure in die 1970's en#8217's in Amerika is die Watergate -skandaal. Die gebeure het begin met 4 mans wat by die Watergate -kantoorkompleks in Washington DC ingebreek het. Dit was belangrik omdat dit die hoofkwartier van die National Democratic Party was. Dit het ekstra betekenisvol geword toe die mense besef dat die mense wat gearresteer is, geld in hul woonstel het wat teruggevoer kan word na die komitee wat Nixon aan die einde van sy termyn wou herkies. Dit was skandalig genoeg, maar die werklike skandaal het gekom toe daar gevind word dat Nixon opnames het van alles wat in die Withuis gebeur het. Sy stelsel is outomaties deur die stem opgeneem, so dit moes alles gehad het. Hy wou nie die bande oorhandig nie en uiteindelik is beslag gelê. Die einde vir Nixon kom toe 'n sogenaamde " -rookwapen " -band gevind word, wat hom sonder twyfel beskuldig. Nixon tree uit as president voordat hy beskuldig word.
Die Watergate -skandaal het sedertdien in die Amerikaanse Psyche gebly. Dit het gelei tot 'n verreikende wantroue teenoor die president en die regering in die algemeen. Boonop is die agtervoegsel van hek deel van die meeste skandale. Byvoorbeeld, toe 'n voetbalspan ontdek is dat hy onder opgeblase balle het. Die hele ding het bekend geword as "Deflate-gate ". Daar is ook veranderings in die vermoë van die president om noodgevalle aan te meld. Hierdie hele skandaal het ook die beeld van Nixon en die beeld van die Republikeinse Party aangetas. Hopelik, as mense nou na presidentskandidate kyk, sal hulle besef dat mense wat lieg en dinge bedek, noukeurig gekyk moet word en waarskynlik nie verkies moet word nie. .
5. Wat was die belangrikste oorsake van die agteruitgang van die Amerikaanse ekonomie in die sewentigerjare?
Waarskynlik die belangrikste/nadeligste oorsaak van die lydende ekonomie van die 70's was die energiekrisis wat net vererger is deur die verlies aan oliehandel in die Midde -Ooste onder die "Arab Oil Embargo. " Die direkte gevolg van die Yon Kippur -oorlog, hierdie embargo, ondersteun deur sommige van die wêreld se grootste olieprodusente soos Saoedi -Arabië en Irak, het 'n ernstige tekort aan olie veroorsaak wat destyds noodsaaklik was vir krag en vervoer regoor die land, en selfs die hele wêreld.
Werkloosheid is een van die minder geagte invloede van die agteruitgang van die ekonomie; dit kan op sy beurt wees omdat dit te wagte was. Omdat die Viëtnam -oorlog onlangs geëindig het, het ons weereens 'n groot toevloei van teruggekeerde veterane na die state gehad wat werk nodig gehad het omdat ander mense baie van die werk vervul het wat gewoonlik deur 'n familie -pa of 'n man beset sou word. 'N Ineenstorting van die aandelemark in 1973 wat tot die volgende jaar tot 'n einde gekom het, het ook baie Amerikaanse burgers ontnugter oor die stabiliteit van die ekonomie en die herstelproses van die VSA vertraag.
Geskiedenis 111 - Dr. Gayle Olson -Raymer
Die 1970's en die 1980's: The Decline of Liberalism and the Triumph of Conservatism
Geen verhaal waarin 'n mens die geskiedenis van Amerika van die laat 19de en 20ste eeu ondersoek nie, kan volledig wees sonder om te verstaan ​​van twee terme wat die politieke wêreld van die 21ste eeu oorheers - liberaal en konserwatief. Ons doel vir die volgende twee dae is om nie net meer presies begrip te kry van hierdie twee terme nie, maar van diegene op wie hulle toegepas/toegepas is.
Besprekingsdoelwitte: Die 1970's en die 1980's: Die agteruitgang van liberalisme en die triomf van konserwatisme
Om die eienskappe van moderne liberalisme en konserwatisme te bespreek en die terme te vergelyk en te kontrasteer.
Om die agteruitgang van liberalisme in die 1970's te verstaan ​​en hoe dit bygedra het tot die triomf van konserwatisme in die 1980's.
Om te leer oor die verkiesing van 1980 wat die einde van liberalisme en die opkoms van konserwatisme teweeggebring het.
Om Ronald Reagan, die man, sowel as Ronald Reagan, die politikus, te verstaan.
Om te leer wat met die ekonomie gebeur het, met die rol van die federale regering en met die Amerikaanse buitelandse beleid tydens die Reagan -presidentskap.
Om die nalatenskap van Ronald Reagan en rsquos -konserwatisme in die laat 20ste en vroeë 21ste eeu te ondersoek
Om die mees kontroversiële aspek van die Reagan -presidentskap te verstaan ​​- die Iran -Contra -saak.
Doelwit #1: Om die eienskappe van moderne liberalisme en konserwatisme te bespreek en die terme te vergelyk en te kontrasteer.
Liberaal - Afkomstig van die Midde -Engelse term liberaliste, betekenis wat by vrye mans pas. Ook die Latynse term vry beteken vryheid.
Byvoeglike naamwoord = breë denke, gunstig vir vooruitgang of hervorming.
Selfstandige naamwoord = 'n persoon met breë denke, progressiewe sienings, veral in die politiek of godsdiens.
Klassieke liberalisme en ndash beklemtoon die oortuiging dat laissez faire kapitalisme gebaseer op min tot geen regeringsinmenging in die ekonomie sal bevorder nie individuele vryheid. Eerstens verwoord deur John Locke (1632-1704) wat twee fundamentele idees agter die idee van individuele vryheid beskryf het:
ekonomiese vryheid & ndash die reg om eiendom te besit en te gebruik
intellektuele vryheid & ndash die reg op intellektuele denk- en gewetensvryheid.
John Maynard Keynes was een van die sterkste voorstanders van sosiale liberale.
Teen die einde van die 19de eeu het sommige liberale beweer dat individue toegang tot voedsel, skuiling en opvoeding nodig het om vry te wees, en dat hulle ook regeringsbeskerming nodig het teen uitbuiting.
Toe, tydens die Groot Depressie, die geloof van die publiek in laissez faire kapitalisme het afgeneem en baie het begin glo dat ongereguleerde markte nie welvaart kan oplewer of armoede kan voorkom nie -
Konserwatief - Afkomstig van die Midde -Engelse term bewaar,beteken om te red, te bewaar, te bewaar.
Byvoeglike naamwoord = gemerk deur matigheid of versigtigheid.
Selfstandige naamwoord = 'n persoon met matige of versigtige standpunte, veral in die politiek of godsdiens.
'n Konserwatiewe is per definisie nie 'n selfsugtige of 'n dom persoon nie; hy is 'n persoon wat glo dat daar iets in ons lewe is wat die moeite werd is om te red. Konserwatisme is inderdaad 'n woord met 'n ou en eerbare betekenis - maar 'n betekenis wat die Amerikaners tot die afgelope jare amper vergeet het. Konserwatisme is dus nie bloot die besorgdheid van die mense wat baie eiendom het en 'n invloed het nie; dit is nie net die verdediging van voorreg en status nie. Die meeste konserwatiewes is nie ryk of magtig nie. Maar hulle put, selfs die nederigste van hulle, groot voordele uit ons gevestigde Republiek. Konserwatisme is nie bloot 'n verdediging van kapitalisme nie. Maar die ware konserwatiewe verdedig weliswaar privaat eiendom en 'n vrye ekonomie, beide ter wille van hulself en omdat dit 'n manier is om groot doel te bereik. Daardie groot eindes. behels menswaardigheid, menslike persoonlikheid, menslike geluk. Dit behels selfs die verhouding tussen God en die mens. & Quot
Doelwit #2: Om die agteruitgang van liberalisme in die 1970's te verstaan ​​en hoe dit bygedra het tot die triomf van konserwatisme in die 1980's
Faktore wat gelei het tot die agteruitgang van liberalisme in die sewentigerjare: Terwyl historici steeds debatteer oor die faktore wat 'n afname in liberalisme in die laat 1960's en die 1970's veroorsaak het, is dit die belangrikste redes waaroor die meeste saamstem:
Die Kennedy -administrasie en die versuim om die USSR uit te daag oor die bou van die Berlynse muur.
Die Johnson -administrasie en wetgewing oor burgerregte en die oorlog teen armoede.
Baie middelklas Suid-Demokrate het die Demokratiese Party verlaat omdat hulle dit verbind het met wetgewing oor burgerregte, ondersteuning van die teenkultuur en die klem daarop om federale hulp aan minderbevoorregtes en minderhede te verleen.
Soos Ronald Reagan tydens die verkiesing van 1980 beroemd gesê het, Ek het nie die Demokratiese Party verlaat nie, dit het my verlaat.
Die mislukking van die Demokratiese en Republikeinse Partye om die kursus in Vietnam te verlaag. "Bly die kursus" is 'n term wat deur Ronald Reagan gewild is en later deur George H.W. Bush en George W. Bush, wat beteken om 'n doel na te streef, ongeag hindernisse of kritiek.
Die skande van die Republikeinse Party deur die hoofstroomvoorsitters van Nixon en Ford. Baie konserwatiewes was van mening dat Nixon en Ford te liberaal was en wat die land nodig gehad het, was om terug te keer na konserwatiewe leierskap.
Nixon skande die party met Watergate.
Nixon het die Koue Oorlog -beleid van insluiting omgedraai en eerder die beleid van d & eacutetente (Franse betekenis "vrystelling van spanning") wat die verbetering van die Koue Oorlog -betrekkinge met die USSR en China bevorder het. Nixon se detente -beleid is deur baie Republikeine beskou as baie kwetsend oor kommunisme. & Quot
Ford het die Helsinki -ooreenkoms in 1975 - waarin die VSA die Sowjet -oorheersing van Oos -Europa erken het in ruil vir die Sowjet -ooreenkoms om internasionale menseregtebeginsels na te kom - en konserwatiewes het dit as 'n versoening beskou.
Die buitelandse beleid van die Carter -administrasie wat volgens baie konserwatiewes liberaal en gevaarlik was:
Carter word beskou as & ldquo.. swak en sag, 'n wimp meer geïnteresseerd in menseregte as nasionale veiligheid, en meer bekommerd oor wapenbeheer as wapenontwikkeling. & Rdquo (Diggins, p. 160).
Carter is beskou as 'n ldquosoft oor kommunisme, en veral:
In 'n toespraak aan die Universiteit van Notre Dame toe hy die Amerikaners vertel het om hul vrees te verdwyn vir die kommunisme. & rdquo
Wanneer hy erken die Chinese regering en diplomatieke betrekkinge met Taiwan verbreek. In sy toespraak op televisie aan die Amerikaanse bevolking het Carter onthul dat die VSA en die kommunistiese China in die geheim en skielik besluit het om byna 30 jaar se oorlogsvreemde vervreemding te beëindig. Die twee lande sou op 1 Januarie normale diplomatieke betrekkinge vestig.
Toe hy die Panamakanaal prysgee na heftige debat en baie Republikeine meen dat Panamese kommuniste agter die bevrydingsbeweging van die kanaal staan.
Die Russiese inval in Afghanistan (1979)
Die ondergang van die Sjah in Iran (vroeg in 1979.)
Die inname van Amerikaans gyselaars in Iran(4 November 1979).
Die huishoudelik beleid van die Carter -administrasie. By die aanvaarding van sy amp in 1977, het president Carter 'n ekonomie geërf het wat stadig uit 'n resessie kom. Hy het voormalige president Ford ernstig gekritiseer vir sy mislukkings om inflasie te beheer en werkloosheid te verlig, maar na vier jaar van die Carter -presidentskap was inflasie en werkloosheid aansienlik erger as ten tyde van sy inhuldiging.
Die jaarlikse inflasiekoers het gestyg van 4,8% in 1976 tot 6,8% in 1977, 9% in 1978, 11% in 1979 en 12% in 1980.
Alhoewel Carter belowe het om federale tekorte uit die weg te ruim, was die tekort in 1979 $ 27,7 miljard en die tekort van 1980 byna $ 59 miljard.
In 1980 was 8 miljoen mense sonder werk.
Kortom, teen die laat sewentigerjare het baie Amerikaners hul regering nie meer vertrou nie.
Hulle was vasgevang in pessimisme wat ontstaan ​​het uit vyf voorheen gebrekkige of mislukte presidente (Kennedy, Johnson, Nixon, Ford, Carter).
Hulle was moeg vir die werklike of vermeende liberale leierskap sedert die New Deal (vyf demokratiese presidente = FDR, Truman, Kennedy, Johnson en Carter teenoor drie republikeinse presidente - Eisenhower, Nixon en Ford.)
Hulle het daarna gesmag om die Amerikaanse uitsonderlikheid weer te aanvaar.
Sommige van hierdie ontevrede Amerikaners was Demokrate, sommige was hoofstroom Republikeine, en sommige was ontevrede konserwatiewes.
Amerikaners was gereed vir 'n verandering - vir 'n einde aan liberale leierskap, veral in die presidensie, en vir die begin van konserwatiewe leierskap. En dit was wat die verkiesing van 1980 gelei het.
Doel 3: Om te leer oor die verkiesing van 1980 wat die einde van liberalisme en die opkoms van konserwatisme teweeggebring het.
Gedurende die sewentigerjare het konserwatiewes hul agenda ontwikkel. Hulle het geweet dat Amerikaners teen die middel van die dekade nog nie heeltemal gereed was vir 'n werklike verandering nie. Wat hulle nodig gehad het om hulle terug te bring na die uitvoerende gesag, was 'n demokraat met 'n mislukte binnelandse en buitelandse beleid om aan die bewind te kom en soos ons gesien het, het Jimmy Carter presies dit gegee. Ronald Reagan het dus vir die presidensie gekies in 'n tyd toe Amerikaners gereed was vir verandering - verandering wat stewig gebou is op moderne konserwatisme en 'n verwerping van sosiale liberalisme.
Omdat die Carter-span nie 'n sterk rekord gehad het nie, het hy besluit dat sy enigste kans op herverkiesing was om Reagan te volg deur hom te beskryf as 'n wilde-konserwatiewe ideoloog wat nie vertrou kan word om die vrede te handhaaf nie. Die strategie het etlike maande gewerk en dit blyk dat Carter teen September sou wen, en wat het gebeur? Twee dinge:
Die enigste TV -debat tussen die kandidate.
Die Carter -veldtog het 'n debat met Reagan gevoer omdat hulle gedink het dit sou die president 'n kans gee om sy groot beheersing van komplekse kwessies te toon, en dat Reagan sou kon struikel of verward lyk. Eers toe die Reagan -kamp sien hoe streng die wedloop was, het hulle enigsins ingestem om te debatteer.
Maar in plaas daarvan om gevaarlik of oorweldig te klink, het Reagan Carter se aanvalle rustig opsy gesit, sy kop geskud en gesê: 'Daar gaan jy weer.' , is jy beter daaraan toe as vier jaar gelede?"As dit so is, het hy gesê, stem vir nog vier jaar van Carter, indien nie," kan ek 'n ander keuse voorstel. "
Carter se mislukking om die Iraanse gyselaars vrygelaat te kry. Ongelukkig vir Carter val die 1980-verkiesing saam met die eenjarige herdenking van die beslaglegging op die Amerikaanse ambassade in Teheran. Baie Amerikaners blameer hom vir die voortdurende krisis - en hulle wys hul woede tydens die stembusse.
Die uitslae van die 1980 -verkiesing was dus 'n oorwinning vir Reagan en die begin van 12 jaar van konserwatiewe leierskap in die Withuis. Trouens, baie mense noem die verkiesing die begin van die & ldquoReagan Revolution. & Rdquo
Doelwit #4 -Om Ronald Reagan, die man, sowel as Ronald Reagan, die politikus, te verstaan
Die dosyne biografieë wat oor Ronald Reagan geskryf is, stem nie saam oor baie dinge nie - veral in watter mate hy 'n effektiewe president was of nie was nie. Maar daar is een ding waaroor alle skrywers saamstem - Reagan die man het die politikus Reagan gevorm.
Wat is die belangrikste punte om te weet oor Ronald Reagan, the Man?
Sy vroeë gesinslewe was chaoties - sy pa was 'n Ierse Katoliek en het 'n ernstige toestand gehad drinkprobleem, terwyl sy ma 'n evangeliese Christen was. Gedurende sy vroeë jare het hulle van plek tot plek verhuis terwyl sy pa verskillende werk aangeneem het. Hulle het hom op 9 -jarige ouderdom in Dixon, Illinois, gevestig - wat vir die eerste keer in sy lewe baie stabiliteit meegebring het.
Beide ouers het 'n rol gespeel in die vorming van die man wat Reagan sou word - sy pa se alkoholisme en trou aan die Demokratiese Party en sy ma se absolute trou aan die evangeliese Christendom.
Reagan het rede om optimisties te wees en in die Amerikaanse droom te glo - nadat hy tydens die depressie aan 'n klein Bybelkollege in Illinois gestudeer het, het Reagan 'n droom gehad om 'n radio -sportuitsaaier te word, maar hy het geen ervaring nie. Tog het hy daarin geslaag om werk te kry, en binne vier jaar het hy een van die mees gevierde sportuitsenders in die Midde -Weste geword.
In 1937 verhuis hy na Hollywood om by Warner Brothers te begin werk - en bereik sodoende nog 'n suksesverhaal in die American Dream.
In Hollywood het hy 'n gemiddelde loopbaan gehad.
Hy het aangesluit en uiteindelik president van die akteursvereniging geword - die Screen Actor's Guild (SAG)
Raak betrokke by die politiek van die Roosevelt, Demokratiese Party.
'N Plan & quotto stuur die welsynboemelaars terug werk toe & quot, en
'N Plan & quotto maak die gemors in Berkeley skoon "deur die protesoptogte teen oorlog en anti-establishment by die Universiteit van Kalifornië in Berkeley te beëindig.
Hy wen maklik 'n tweede termyn in 1970.
Wat is die belangrikste dinge om te weet oor die politikus Ronald Reagan? Die gebeure in Ronald Reagan se lewe voor sy politieke loopbaan het 'n diepgaande invloed gehad op die volgende oortuigings wat sy rol as politikus gevorm het.
Amerikaanse uitsonderlikheid en Manifest Destiny - Die VSA - die beste land ter wêreld met die beste mense - is op 'n goddelike missie om as 'n baken van vryheid vir die res van die wêreld te dien.
Volgehoue ​​optimisme - & quotHistory was bestem om 'n gelukkige einde te hê & quot; net soos die films waarin hy gespeel het.
Amerikaanse droom- Amerikaners het in 'n land gewoon waar alles moontlik was en waar die Amerikaanse droom beskikbaar was vir almal wat dit wou hê.
Protestantisme - Amerikaners hoef nie deur streng, Calvinistiese godsdienstige leerstellings teruggehou te word nie, maar moet eerder die lewe van goeie werke en liefdadigheid nastreef. & Quot God was welwillend en vergewensgesind.
Ekonomiese vryheid - Amerikaners moet vry wees om ekonomies te doen wat hulle wou. Hy was van mening dat ekonomiese vryheid baie verskil van dié van die Demokrate - veral New Deal -demokrate wat geglo het dat ekonomiese vryheid die federale regering vereis om armoede te bekamp, ​​ekonomiese veiligheid vir alle Amerikaners te verhoog en die koopkrag van alle Amerikaners te versterk.
Reagan se ekonomiese beleid was stewig gegrond op tradisionele laissez faire ekonomiese begrippe
Sodanige ekonomiese nie -ingryping en eiendomsbeskerming sou vorige liberale beleid wat rykdom herverdeel het, omkeer deur beslaglegging op eiendom via belasting.
Verlaging van belasting deur middel van ekonomie aan die aanbodkant was die sleutel tot sy ekonomiese beleid. Reagan het geglo dat belastingverlagings die uitbreiding van die onderneming sal aanmoedig, wat op sy beurt sal lei tot 'n groter aanbod van goedere om die hele ekonomie te stimuleer.
Tydens sy tweede ampstermyn het Reagan voorgehou om die tradisionele konserwatiewe idee om die Koue Oorlog militêr te wen, te laat vaar ten gunste van 'n politieke einde aan die Koue Oorlog.
Vir hierdie doel het Gorbatsjof en Reagan vier beraadskonferensies gehou tussen 1985 en 1988, die eerste in Genève, Switserland, die tweede in Reykjavik, Ysland, die derde in Washington, DC en die vierde in Moskou.
By elkeen het Reagan sy oortuiging nagestreef dat dit sou lei tot hervorming en die einde van die kommunisme as hy die Sowjets kon oorreed om meer demokrasie en vrye spraak moontlik te maak.
Die gebeure van Reagan se lewe en hierdie politieke oortuigings het daartoe bygedra Reagan die president.
Doel #5 - Om te leer wat gebeur het met die ekonomie, die rol van die federale regering en die Amerikaanse buitelandse beleid tydens die Reagan -presidentskap.
Wat het met die ekonomie gebeur tydens die presidentskap van Reagan?
Kon nie die begroting in balans bring nie en iets wat baie akademici verduidelik het, was onmoontlik tydens oorlog (en die Koue Oorlog was baie duur) toe militêre begrotings moes toeneem.
Verlaag die inflasiekoers op lang termyn van 12,5 toe hy die amp binnegaan tot 4.4 toe hy die amp verlaat en amper 'n kwart van wat dit agt jaar tevore was, verlaat.
Verlaag die werkloosheidsyfer van 7.1 toe hy die amp binnegaan na 5.5 toe hy die amp verlaat.
Verlaag die prima rentekoers van 15,26% toe hy die amp binnegaan na 9,32% toe hy die amp verlaat.
Verhoog die industriële gemiddeldes van Dow Jones van 950,68 op die dag van sy inhuldiging tot 2235,36 op die dag dat hy sy amp verlaat.
Verhoog die besteebare inkomste per capita van $ 9 722 toe hy sy amp binnegaan, na $ 11 326 toe hy sy amp verlaat.
Die nasionale skuld verdriedubbel van $ 908,5 miljard toe hy sy amp binnegekom het na $ 2,684,4 biljoen toe hy sy amp verlaat.
Die aangepaste bruto inkomste van Amerikaners wat meer as 'n miljoen dollar verdien het, het baie toegeneem van 4.414 individuele belastingopgawes wat by die IRS ingedien is toe hy sy amp binnegekom het tot 34.944 teen 1987.
Die verskil tussen wat Amerikaners vir buitelandse goedere bestee het en wat buitelanders vir Amerikaanse uitvoer (handelstekort) bestee het, verdubbel van ongeveer $ 343,3 miljard toe hy sy amp binnegaan, tot $ 137,3 miljard toe hy sy amp verlaat.
Kon nie die belofte van ekonomie aan die aanbodkant en ekonomiese groei bereik nie.
Wat het gebeur met die rol van die federale regering tydens Reagan se presidentskap?
Die administrasie van Reagan & rsquos het die federale befondsing skerp verminder vir die programme teen armoede wat onder Lyndon Johnson en kosseëls, skoolmiddagetes en behuisings met 'n lae inkomste geskep is. In ruil daarvoor het hy toelaes aan die state beskikbaar gestel om geld te bestee soos hulle goeddink aan 'n wye verskeidenheid projekte wat voorheen deur die federale regering gesteun is.
Reagan & rsquos administrasie het die grondliggende programme van die New Deal & ndash soos sosiale sekerheid & ndash stewig in plek gelaat.
Die administrasie van Reagan & rsquos het die bevoegdhede van die federale regering gebruik om die moraliteit en gedrag van die land te reguleer op 'n manier wat sosiale konserwatisme gehandhaaf het.
Die administrasie van Reagan en rsquos het die federale uitgawes vir die weermag verhoog, veral met SDI/Star Wars en $ 60 miljard tydens sy twee termyne.
Reagan & rsquos se konserwatiewe siening van die federale regering - dat dit die probleem is en dat dit onder beheer gebring moet word, en dat sy presidentskap deurdring en dat hy in die laat 20ste en vroeë 21ste eeu steeds steun kry.
Reagan het die rol van die federale regering uitgebrei - veral die uitvoerende gesag en die weermag. Die geloofstelsel van Reagan & rsquos sou hom nie toelaat om Amerikaners te vra om die begeerte van verbruikers te dissiplineer of uit die skuld te bly nie. Amerikaners het dus aanhou bestee, skuld aangegaan en eise aan die regering gestel. Met ander woorde, Reagan kon die Amerikaanse oortuiging in regte nie omkeer nie.
Reagan se konserwatiewe beleid het 'n nuwe era van verdeeldheid en verdeeldheid binne die ideologie ingelui - veral met die opkoms van neokonserwatiewe denke en passievolle konserwatisme.
Wat het met die buitelandse beleid gebeur tydens die presidentskap van Reagan?
In sy eerste termyn het Reagan die Koue Oorlog met die USSR eskaleer, wat 'n skerp afwyking was van die vroeëre, meer liberale beleid van d & eacutetente wat deur Richard Nixon, Gerald Ford en Jimmy Carter voorgestaan ​​is. Sy administrasie se beleid teenoor die USSR het drie kenmerke:
Verminder die toegang van die Sowjet tot hoë tegnologie en verminder hul hulpbronne, insluitend die waarde van Sowjet -produkte op die wêreldmark.
Verhoog die Amerikaanse militêre opbou om die Amerikaanse onderhandelingsposisie te versterk.
Dwing die Sowjets om meer van hul ekonomiese hulpbronne aan verdediging te bestee.
Reagan het anti-kommunistiese groepe regoor die wêreld ondersteun. Deur die Reagan -leerstuk is sy administrasie befonds
die Mujahideen in Afghanistan,
verskillende regse, anti-sosialistiese groepe in Latyns-Amerika, veral die & quotfreedom fighters & quot in Nicaragua, sowel as in El Salvador en Guatamala.
Toe Mikhail Gorbatsjof in 1985 voorsitter van die Politburo word, verslap Reagan sy aggressiewe retoriek teenoor die Sowjetunie. Die USSR was inderdaad besig om ekonomies te verbrokkel, Moskou het 'n weermag gebou wat tot 25% van die bruto nasionale produk van die Sowjet -Unie verbruik het ten koste van verbruikersgoedere en beleggings in burgerlike sektore. Reagan het dus 'n nuwe standpunt aangeneem om met sterkte met die USSR te onderhandel. Onder sy prestasies was
Hy werk saam met Gorbatsjof sodat hy groot toegewings aan die Verenigde State gee oor die vlakke van konvensionele magte, kernwapens en beleid oor Sowjet -ingryping in Oos -Europa.
'N Toespraak in die USSR, op versoek van Gorbatsjof, ten bate van 'n vryemarkekonomie.
Hierdie en ander prestasies het gehelp om die einde van die Koue Oorlog wat deur George H.W. Bush en Gorbatsjof in 1989.
In 1984 het Reagan die term 'oorlog teen terrorisme' gebruik om wetgewing te aanvaar wat ontwerp is om bates van terreurgroepe te vries - veral die Midde -Oosterse groepe wat vermoedelik betrokke was by die bombardement van die kaserne in Beirut in 1983, waarin 241 Amerikaanse en 58 Franse vredesmagte dood is. (Die konsep van 'n Amerikaanse oorlog teen terrorisme het eers na 9/11 begin)
Doel #6 - Om die nalatenskap van Ronald Reagan en rsquos -konserwatisme in die laat 20ste en vroeë 21ste eeu te ondersoek
'N Dramatiese verskuiwing van die nasionale diskoers van die volk van liberalisme na sosiale konserwatisme. Die sosiale kontrak van wedersydse afhanklikheid en regeringstoesig wat tydens die New Deal ontstaan ​​het, is vervang deur tradisionele waardes van individualisme en onbeperkte ekonomiese verkryging.Soos Jules Tygiel geskryf het, was die grootste prestasie van Reagan op die gebied van ideologie en politiek. Amerikaanse konserwatiewes het Reagan as 'n visioenêre aangeneem, die triomfantelike verpersoonliking van hul oortuigings en die grondslag waarop hulle hul greep op die Amerikaanse kiesers kon konsolideer. & Quot (p. 201)
'N Voortgesette geloof onder Demokrate en Republikeine in die verlaging van belasting, die magie van die onbelemmerde mark en 'n begeerte om die grootte en beheer van ons regering te verminder.
'N Voortgesette toewyding aan Reagan en rsquos se diep oortuiging dat buitelandse en kwade ryke & rdquo- insluitend die USSR en diegene in die Midde -Ooste wat deur die volgende drie presidente aangewys is as steunende terroriste - moet verslaan word, nie net ingeperk nie.
'N Voortdurende begeerte om goed te voel oor die buitengewone rol in Amerika en in ons mandaat om demokrasie na kommunistiese en Midde -Oosterse lande te versprei.
Geen groot verskuiwing van New Deal -politiek of herroeping van liberale kwessies nie. Reagan het min gedoen om aborsie onwettig te maak, die vloed van vroue se rolle in die ekonomie te stuit of om 'n grondwetlike wysiging te bevorder wat gebed in openbare skole herstel. Boonop het Reagan min gedoen om die welsynstaat te vernietig. Hy het nie daarin geslaag om Social Security, Medicare en Medicaid in te kort nie.
Die toetrede van die godsdienstige reg tot die politiek as evangeliese Christene het begin stem, 'n politieke amp en 'n nuwe "Kontrak vir Amerika" ondersteun. Dit was veral duidelik in 1994 toe die & quotContract for America & quot vir die eerste keer in 40 jaar Republikeinse leierskap na beide huise in die kongres gebring het. Hulle konserwatiewe agentskap - op baie maniere, baie meer konserwatief as dié van Reagan, het deregulering aangeneem, laer belasting, omgewingsbeheer verswak, die welsynstaat ontmoedig bilaterale en multilaterale benaderings tot die wêreld en kwessies, veral deur kritiek op Amerikaanse betrokkenheid by die Verenigde Nasies te verminder rol van die regering in maatskaplike welsynskwessies en gee die federale mag afwaarts na die state en verhoog die rol van die federale regering in morele en militêre aangeleenthede.
Die klem op ideologie eerder as op die werklikheid vorm baie Amerikaners se wêreldbeskouing. Baie baseer ons politieke geloofstelsel op die ideale van wat ons wil hê, eerder as die werklikheid van wat ons het.
Die oortuiging dat 'kwade ryke' nog bestaan ​​en dat hulle steeds probeer om die nalatenskap van vryheid wat deur die Verenigde State aangeneem is, te vernietig. Alhoewel daar 'n mate van vrees vir kommunisme bestaan, is die Sowjet -vyand grotendeels vervang deur 'n ander, miskien groter vyand en terroriste en terrorisme.
Faksionalisme binne die Republikeinse Party tussen die tradisionele, sosiale konserwatiewes wat die staatsregte -agenda van die Jeffersonians ondersteun, die deernisvolle konserwatiewes en die neokonservatiewe. Aan die einde van die presidentskap van Reagan & rsquos het baie gematigde Republikeine hom en sy beleid steeds ondersteun en die konserwatisme wat hy na Amerika gebring het, geprys. Diegene aan die regterkant was egter teleurgesteld en het gewag dat die tyd reg was om 'n toegewyde konserwatief op kantoor te bring - een wat die oortuigings van twee nuwe konserwatiewes uitgespreek het - die neokonserwatiewes (waarvan baie onder Reagan gedien het) en die passievolle konserwatiewes .
Deernisvolle konserwatisme - beklemtoon dat ons regering 'n medelydende plig het om in die behoeftes van armes, siekes en bejaardes te voorsien, en dit moet gedoen word deur middel van die meganismes van die vryemarkekonomie. Hulle is van mening dat die belastingbetalersgeld van die regering se welsynsagentskappe na privaat godsdienstige en burgerlike organisasies herlei moet word:
sosiale probleme word beter opgelos deur samewerking met private ondernemings, liefdadigheidsorganisasies en godsdienstige instellings in plaas van die federale regering en
maatskaplike dienste moet uitgekontrakteer word aan klein, plaaslike burgerlike verenigings en liberale organisasies wat gedetailleerde kennis dra van die beste manier om in die behoeftes van mense in hul gemeenskappe te voorsien
Neokonserwatisme - beklemtoon dat die tradisionele Jeffersoniese siening van die beste regering dat dit die minste heers, verouderd is en vervang moet word deur 'n nuwe soort konserwatiewe sterk sentrale regering geskik vir die bestuur van 'n moderne demokrasie deur:
Die verskaffing van welsynsdienste aan alle mense wat dit nodig het, terwyl mense terselfdertyd keuses kan gee oor hoe hulle die dienste wil lewer.
Laat mense toe om hul eie geld te behou - eerder as om dit via belasting aan die staat oor te dra - met die voorwaarde dat hulle dit vir bepaalde doeleindes gebruik. (Soos om Amerikaners toe te laat om hul eie private sosiale sekerheidsrekeninge en hul eie private gesondheids- en kindersorgverskaffers te kies, en om geskenkbewyse aan ouers te gee wat hulle in staat stel om te kies watter skole hul kinders sal bywoon.)
Overname van federale wetgewing en/of aanmoediging van die Amerikaanse hooggeregshofbesluite wat die morele standpunte van baie konserwatiewes ondersteun-veral teen aborsie en huwelikskwessies.
As u wil nadink oor hoe die Amerikaanse droom u lewe kan beïnvloed sodra u klaar is, neem dan 6 minute om te kyk na 'The American Dream: The Purse Suit of Happyness' op http://www.youtube.com/watch?annotation_id=annotation_145095&ampfeature=iv&ampsrc_vid= y_ZmM7zPLyI & ampv = tzcxOl4b7IA
Doelwit #6 - Om die mees kontroversiële aspek van die Reagan -presidentskap te verstaan ​​- die Iran -Contra -saak
Konserwatisme en die opkoms van Ronald Reagan
Vir baie Amerikaners het die ekonomiese, sosiale en politieke neigings van die vorige twee dekades - misdaad en rassepolarisasie in baie stedelike sentrums, uitdagings vir tradisionele waardes, die ekonomiese afswaai en inflasie van die Carter -jare 'n ontnugtering veroorsaak. Dit versterk ook 'n hernude verdenking van die regering en sy vermoë om die land se sosiale en politieke probleme effektief te hanteer.
Konserwatiewes, wat lank reeds op nasionale vlak buite beheer was, was polities goed geposisioneer in die konteks van hierdie nuwe stemming. Baie Amerikaners was ontvanklik vir hul boodskap van beperkte regering, sterk nasionale verdediging en die beskerming van tradisionele waardes.
Hierdie konserwatiewe oplewing het baie bronne gehad. 'N Groot groep fundamentalistiese Christene was veral bekommerd oor misdaad en seksuele immoraliteit. Hulle het gehoop om godsdiens of die morele voorskrifte wat daarmee gepaard gaan, terug te keer na 'n sentrale plek in die Amerikaanse lewe. Een van die mees polities effektiewe groepe in die vroeë 1980's, die Moral Majority, is gelei deur 'n Baptiste -predikant, Jerry Falwell. 'N Ander een, onder leiding van dominee Pat Robertson, het 'n organisasie gebou, die Christian Coalition, wat teen die negentigerjare 'n belangrike mag in die Republikeinse Party was. Deur televisie te gebruik om hul boodskappe te versprei, het Falwell, Robertson en ander soos hulle aansienlike opvolgings ontwikkel.
Nog 'n galvaniserende kwessie vir konserwatiewes was verdelend en emosioneel: aborsie. Verset teen die uitspraak van die Hooggeregshof van 1973, Roe v. Wade, wat 'n vrou se reg op aborsie in die vroeë swangerskap bevestig het, het 'n wye verskeidenheid organisasies en individue byeengebring. Hulle het katolieke, politieke konserwatiewes en godsdienstige evangeliste ingesluit, maar was nie beperk nie, waarvan die meeste aborsie onder feitlik enige omstandighede as moord beskou het. Pro-keuse en pro-lewe (dit wil sê, pro- en anti-aborsieregte) betogings het 'n deel van die politieke landskap geword.
Binne die Republikeinse Party het die konserwatiewe vleuel weereens oorheersend geword. Hulle het kortliks die beheer oor die Republikeinse Party in 1964 oorgeneem met sy presidentskandidaat, Barry Goldwater, wat toe uit die kollig verdwyn het. Teen 1980, met die skynbare mislukking van liberalisme onder Carter, was 'n 'Nuwe Reg' egter gereed om terug te keer na oorheersing.
Deur gebruik te maak van moderne direkte pos tegnieke sowel as die krag van massakommunikasie om hul boodskap te versprei en fondse in te samel, gebaseer op die idees van konserwatiewes soos ekonoom Milton Friedman, joernaliste William F. Buckley en George Will, en navorsingsinstellings soos die Heritage Foundation, die New Right speel 'n belangrike rol in die omskrywing van die kwessies van die 1980's.
Die "Ou" Goldwater Right het streng beperkings op die regering se ingryping in die ekonomie voorgehou. Hierdie neiging is versterk deur 'n beduidende groep "New Right" "liberale konserwatiewes" wat die regering in die algemeen wantrou en staatsinmenging in persoonlike gedrag gekant het. Maar die Nuwe Reg het ook 'n sterker, dikwels evangeliese faksie ingesluit, wat vasbeslote was om staatsmag uit te oefen om sy standpunte aan te moedig. Die Nuwe Regs het sterk maatreëls teen misdaad, 'n sterk nasionale verdediging, 'n grondwetlike wysiging ten gunste van gebed in openbare skole en teenkanting teen aborsie bevoordeel.
Die figuur wat al hierdie uiteenlopende stringe bymekaar getrek het, was Ronald Reagan. Reagan, gebore in Illinois, behaal ster as akteur in Hollywood -rolprente en televisie voordat hy hom tot die politiek wend. Hy het die eerste keer politieke bekendheid verwerf met 'n landswye televisietoespraak in 1964 ter ondersteuning van Barry Goldwater. In 1966 verower Reagan die goewerneurskap van Kalifornië en dien tot 1975. Hy het amper nie die Republikeinse benoeming as president in 1976 gewen nie, voordat hy in 1980 daarin geslaag het en die presidentskap van die posbekleër, Jimmy Carter, gewen het.
President Reagan se onwrikbare optimisme en sy vermoë om die prestasies en aspirasies van die Amerikaanse volk te vier, duur voort gedurende sy twee ampstermyne. Hy was 'n figuur van gerusstelling en stabiliteit vir baie Amerikaners. Volledig op sy gemak voor die mikrofoon en die televisiekamera, is Reagan die 'Great Communicator' genoem.
Met 'n uitdrukking van die Puriteinse leier John Winthrop uit die 17de eeu, het hy aan die nasie gesê dat die Verenigde State 'n 'skitterende stad op 'n heuwel' is, wat belê is in 'n godgegewe missie om die wêreld te verdedig teen die verspreiding van kommunistiese totalitarisme.
Reagan het geglo dat die regering te diep in die Amerikaanse lewe ingedring het. Hy wou programme sny wat hy beweer het dat die land nie nodig het nie en 'vermorsing, bedrog en mishandeling' uit die weg ruim. Reagan versnel die dereguleringsprogram wat deur Jimmy Carter begin is. Hy het probeer om baie regulasies wat die verbruiker, die werkplek en die omgewing raak, af te skaf. Volgens hom was dit ondoeltreffend, duur en nadelig vir ekonomiese groei.
'A zombie party': die verdiepende krisis van konserwatisme
C onservatisme is die dominante politiek van die moderne wêreld. Selfs as regse partye nie aan bewind is nie, bepaal konserwatiewe idees en beleid die vorm van die samelewing en die ekonomie. Sedert die transformerende 1980's se regerings van Ronald Reagan en Margaret Thatcher - met hul nuwe samesmelting van ontwrigtende kapitalisme en sosiale tradisionalisme - was die aanname in Brittanje, die VSA en ver daarbuite dat konserwatisme die standaard is van demokratiese politiek.
Selfs wanneer ander partye in die amp was, het leiers soos Tony Blair en Bill Clinton voortgegaan met die konserwatiewe projek om die staat te privatiseer en sake te dereguleer. Vir dekades lank het leërs van regse aktiviste - met ryk finansiële ondersteuners en baie bondgenote in die media - konserwatiewe idees suksesvol versprei en gevestig.
Baie van die teenstanders van konserwatisme het verwag dat dit op een of ander manier altyd sal seëvier. Ondanks die skouspelagtige mislukking van Theresa May se premierskap en die ongewildheid van haar verdeelde party, sal die wedstryd om haar op te volg waarskynlik hierdie somer die Britse politiek oorheers, asof die identiteit van die Tory -leier die belangrikste saak is. Die Republikeinse Donald Trump, ondanks die algemeenste slegte goedkeuring van enige moderne Amerikaanse president, het 'n goeie kans om herverkies te word. In vandag se andersins onstabiele, vinnig veranderende politieke wêreld, het konserwatisme 'n gevoel van permanensie.
Tog het hierdie aura gelei tot 'n oorvertroue oor die onderliggende gesondheid van konserwatisme. In Brittanje en die VSA, sedert die beweging se mees vrugbare bronne van idees, kiesers, leiers en regerings, het daar sedert die einde van die Reagan- en Thatcher -regerings 'n diep konserwatisme ontstaan. Dit is 'n krisis van bevoegdheid, van intellektuele energie en samehang, van elektorale effektiwiteit en - miskien die ernstigste van alles - van sosiale relevansie.
Hierdie krisis is dikwels verduister. Die ineenstorting van die Sowjet -kommunisme in die 80's, die oënskynlike triomf van kapitalisme gedurende die 90's, die westelike linkse eie skeuring, dilemmas en mislukkings en die voortdurende oplewing van regse populisme het almal gehelp om die konservatisme se oppervlakvertroue te behou. Intussen het die regse media se sterk, volgehoue ​​geloof in die steeds verre politiek van Thatcher en Reagan gehelp om die oomblik van erkenning dat die politiek verouderd is, te vertraag. Die regs wen steeds verkiesings, van Indië tot die Europese parlement, maar transatlantiese konserwatisme soos ons dit sedert die 80's ken-pro-kapitalisties, anti-regering, beheer deur die tradisionele partye van die regses-is moontlik besig om dood te gaan.
Die tekens van hierdie krisis bestaan ​​al jare, vir diegene wat dit graag wou sien. In Brittanje het die konserwatiewes 32 jaar laas 'n stewige meerderheid in die algemene verkiesing behaal, in Thatcher se laaste oorwinning. Die Republikeine het in die afgelope sewe presidentsverkiesings slegs een keer die gewilde stem gewen: in 2004, in die nasleep van George W Bush se bedrieglike vroeë suksesse in die Afghaanse en Irak -oorloë.
'Die getalle is spookagtig', sê Charles Kesler, 'n toonaangewende konserwatiewe politieke wetenskaplike wat klasgee aan die Claremont McKenna College in Kalifornië. 'Die Republikeinse party sê al dekades lank vir homself dat dit op die punt staan ​​om 'n meerderheidsparty te word. Dit is lank reeds 'n sentrale eis van konserwatisme dat dit verteenwoordig wat Richard Nixon 'die stille meerderheid' genoem het. Maar die afgelope dekades, sê Kesler, "is al die hoop teleurgestel".
Sedert die negentigerjare het Brittanje en die VSA geleidelik stadiger, meerrassig geword, meer verbind met ander lande en op sommige maniere regverdig vir vroue. Intussen het die steun vir die Tories en die Republikeine steeds meer gekonsentreer in dorpe en landelike gebiede, en onder blanke mans. Terwyl Reagan en Thatcher vorentoe sowel as agtertoe kyk, beloof hulle beide om 'n nuwe wêreld te bou en om 'n ou te herstel - soos in Reagan se beroemde slagspreuk van 1984 'It's morning again in America' - maar konserwatisme het sedertdien toenemend deur nostalgie gevange gehou.
"Die Tory-party het die gevoelens van ouer mense oor die moderne wêreld verdubbel," sê Andrew Cooper, konserwatiewe eweknie en medestigter van die peilings- en sosiale navorsingsfirma Populus. 'Die party het homself aan die verkeerde kant van 'n groot waardeskil bevind.' In Brittanje, sê hy, het mense onder 45 'n toenemend 'oop', wat liberale, wêreldbeskouing beteken. Hierdie liberalisme sal nie verdwyn as hulle oud word nie, voorspel hy - 'n verskuiwing waarop konserwatisme lank staatgemaak het - omdat dit grootliks pragmaties is: 'n reaksie op 'n meer diverse en onderling afhanklike wêreld.
In 2012 het die Republikeinse senator Lindsey Graham die konserwatisme se probleem met moderne demografie en sosiale houdings meer onomwonde opgesom en gesê: 'Ons genereer nie genoeg kwaai wit ouens om op lang termyn in die sak te bly nie.'
In die Verenigde Koninkryk het die konserwatiewe party se lidmaatskap al dekades lank afgeneem. Op sy hoogtepunt, in die vroeë 50's, was dit 2,8 miljoen. Verlede jaar was dit 124 000 en die party het twee keer soveel geld ontvang van dooie lede, deur middel van testamente, as van die lewendes. Katy Balls, politieke korrespondent van die gewoonlik pro-Tory Spectator-tydskrif, het die Tories verlede jaar as 'n "zombie-partytjie" beskryf.
Intellektueel lyk die beweging beslis skaars lewendig. 'N Gevoel van entropie hang oor die regterlike denke wat konserwatiewe regerings gewys het hoe om die samelewing te verander. Hierdie instellings het saam oud geword: die American Enterprise Institute is in 1938 gestig, die Institute of Economic Affairs in 1955, die Heritage Foundation in 1973, die Center for Policy Studies in 1974, die Adam Smith Institute in 1977. Ten spyte van al die terugslae vir hul vryemarkprojek-die finansiële krisis, die afnemende opbrengs van kapitalisme vir die meeste mense, die ineenstorting van sulke eens geprysde voorbeelde van uitkontraktering en deregulering soos Enron en Carillion, die mislukkings van geprivatiseerde dienste wat wissel van treine tot proeftydperk-die denketanks ' Die antwoord op elke probleem bly in wese onveranderd: laer belasting, minder regulering, kleiner regering.
George Osborne en David Cameron die aand toe laasgenoemde premier geword het in 2010. Foto: Andrew Parsons
'Dit lyk asof die Tories, in die regering sowel as meer algemeen, opgehou het om oor ekonomie te praat en te dink,' het Stian Westlake geskryf, tot Januarie 'n adviseur vir 'n opeenvolging van ministers van Tory, in 'n wyd gedeelde artikel verlede maand. Hy het geskryf dat die intellektuele lewe van Brittanje 'performatief' geword het eerder as prakties: 'speel-speel en posisioneer eerder as om die werklike gevegte te veg'. Cooper beskryf die huidige konserwatiewe intellektuele landskap as ''n woestyn'. Jare lank dwaal regse politici en strateë daardeur en vind slegs weerspieëling. Dit beloof 'n nuwe konserwatisme, een wat die beweging weer modern sal maak, of die breë aantrekkingskrag sal herstel, of sy radikale en tradisionele faksies kan herenig, wat sedert die uittrede van Reagan en Thatcher erg uitmekaar was.
Maar hierdie visioene van vernuwing het weggesmelt. Die 'deernisvolle konserwatisme' wat Bush kortliks bevorder het, die Big Society wat optimisties geskets is deur David Cameron, die anargistiese 'dekonstruksie' van die staat wat deur Trump se bombastiese adviseur Steve Bannon voorgestaan ​​word, die anti-metropolitaanse konserwatisme wat voorgestel is deur May se ewe selfversekerde en noodlottige adviseur Nick Timothy: almal is probeer en vinnig laat vaar.
"Daar is 'n poging om 'n wenformule te vind," sê Corey Robin, skrywer van The Reactionary Mind, waarskynlik die mees bekroonde resente boek oor konserwatisme. 'Hulle ry al hierdie idees vinniger en vinniger deur. Hulle raak nie meer besig met opsies nie. "
Konserwatisme is 'n politieke praktyk en filosofie, maar is duursaam en buigsaam: moeilik om presies te definieer. Baie konserwatiewes het eeue lank daarop aangedring dat hul politiek gaan oor die behoud van dinge en die vermyding van ideologie. Maar in die praktyk het die mees effektiewe konserwatiewe politici dikwels die teenoorgestelde gedoen.
Robin, wat aan die linkerkant is, voer aan dat daar agter die fasade van pragmatisme 'n onveranderlike konserwatiewe doelwit gebly het: "die handhawing van privaat magsregimes" - gewoonlik sosiale en ekonomiese hiërargieë - teen dreigemente van meer egalitêre magte. Toe die demokrasie opdaag, het konserwatiewes 'n moeiliker taak, het hy gesê. Hulle het 'nodig om voorreg gewild te maak' - of ten minste gewild genoeg om hul amp te beklee.
Onder Reagan en Thatcher was konserwatisme se oplossing vir hierdie raaisel die bevordering van 'n Darwiniese maar vermoedelik inklusiewe kapitalisme wat bedoel was om die ekonomie te laat ontwikkel, terwyl die sosiale strukture wat konserwatiewes bevoordeel, behoue ​​bly, soos die tradisionele gesin. Maar sedert die tagtigerjare het die ekonomiese voordele van hierdie model intussen geleidelik dunner geword en nouer versprei, maar die maatskaplike koste daarvan word toenemend deur konserwatief-ingestelde belangegroepe, soos winkeliers en mense wat in klein dorpies woon, gevoel.
In hierdie onrustige, ontnugterde politieke omgewing het konserwatiewes meer en meer staatgemaak op buitengewone middele om die mag te wen: die eng en partydige uitspraak van die hooggeregshof wat Bush in 2000 die oorwinning behaal het, die laaste koalisie met die liberaal-demokrate wat Cameron premier gemaak het in 2010, die Russiese hulp wat Trump gehelp het om Hillary Clinton se houtveldveldtog in 2016 nouer te laat vaar.
Terselfdertyd het konserwatiewe administrasies die verkiesingsproses probeer kantel teen linksgesinde sosiale groepe soos die jong, die verbygaande en onlangse immigrante. Registrasie om te stem en self te stem, is moeiliker gemaak, met meer dokumente nodig, ondanks min bewyse van verkiesingsbedrog.
Konserwatiewe partye behou hul legendariese wil om te wen, maar wen lyk 'n groter en groter spanning, en word met minder en minder inspirerende middele bereik. 'Wat sê dit oor ons as konserwatiewes', vra Cooper, 'as ons enigste hoop vir die volgende generasie kiesers is dat hulle nie stem nie?'
In die laaste tyd het sommige aan die regterkant begin dink oor sulke ontstellende vrae. Verlede maand het die voormalige leier van Tory, William Hague, in die Telegraph gewaarsku dat sy party 'nie agtergekom het dat die wêreld buite ons geledere [verander] nie. Hy sluit donker af: "Ek het 'n partytjie in puin gelê. Die volgende leier vind moontlik nog minder. "
Donald Trump tydens 'n saamtrek in Februarie 2019 in El Paso, Texas. Foto: Joe Raedle/Getty Images
Drie jaar gelede het die Claremont Review of Books, 'n konserwatiewe tydskrif onder redaksie van Charles Kesler, 'n wanhopige uitspraak gepubliseer oor "die hele onderneming van Conservatism, Inc"-die goed gefinansierde Amerikaanse wêreld van regse denke, media en politieke konferensies. 'Die enigste onlangse en deurlopende sukses daarvan is sy eie selfbehoud', het die anonieme skrywer van die artikel geskryf, wat later onthul is as 'n relatief onbekende regtervleuel, Michael Anton.
Die laaste kans vir konserwatisme om homself te red, het Anton geskryf, was om "Russiese roulette" te speel deur die "erger as onvolmaakte" Trump in die 2016 -verkiesing te ondersteun. Kort daarna is Anton aangestel as woordvoerder van Trump se nasionale veiligheidsraad.
Die opkoms van regse populiste soos Trump en Nigel Farage het baie mense oortuig dat populisme die nuutste sterk inkarnasie van konserwatisme is. Maar die sukses van die verkiesing kan 'n teken wees van konserwatiewe verval eerder as vernuwing. Farage en sy bondgenote fragmenteer die regse stem - en is selfs meer afhanklik as die tradisionele konserwatiewe partye van wit manlike woede teen 'n veranderende wêreld.
Die Britse filosoof John Gray, 'n noue en soms simpatieke waarnemer van die globale regs sedert die 70's, beskou die nuwe regse populisme-en die gevestigde konserwatiewe partye se pogings om dit na te volg-as tekens van 'n eeue-oue konserwatiewe gevoel van geregtigheid paniek. 'Konserwatiewes dink nog steeds dat hul idees oor hoe die wêreld moet wees' natuurlik 'is,' sê hy, 'maar hulle kan voel dat die kiesers daarvan wegglip.' Die gevolg is ''n politiek van wilde, losstaande gebare' - pogings om die geneentheid van die kiesers terug te trek.
Toe Boris Johnson verlede jaar 'fokken besigheid' sê, in reaksie op korporatiewe opposisie teen Brexit, sien ons die waarskynlikste volgende leier van 'n party wat al eeue lank intiem is met sake wat hulself gedra met 'n roekeloosheid wat uiters betekenisvol en kontraproduktief voel. Dit was 'n teken dat die alliansie tussen kapitalisme en konserwatisme uitmekaar kan val.
"Konserwatiewes was altyd trots op hul bekwaamheid," sê Gray. 'Dit kan 20 jaar neem voordat die idee dat hulle volwassenes is, terugkom.'
In die 80's lyk dit asof Thatcher en Reagan 'n konserwatisme geskep het wat sou duur. "Teen 1988, aan die einde van Reagan se tweede termyn", skryf David Farber in sy boek The Rise and Fall of American Conservatism uit 2010, "het meer Amerikaners hulself as konserwatiewes as liberale geïdentifiseer." In Brittanje, nadat Thatcher haar derde agtereenvolgende verkiesing in 1987 gewen het, het die politieke teoretikus Stuart Hall sy meestal linkse leserspubliek gewaarsku dat sy toesig gehou het oor die skepping van 'n verbruikerssamelewing wat so volledig was dat ''n klein bietjie van ons almal is. binne die Thatcherite -projek ". 'Net voor die demonstrasie [teen Thatcher],' gaan Hall, 'gaan ons na Sainsbury's.'
Ten spyte van al hul triomfantlike retoriek, besef Thatcher en Reagan dat hul transformerende projek soms met omsigtigheid en skelmheid nagestreef moet word. Albei het gedurende die 60's en 70's gestyg, toe liberale en linkse belangegroepe sterk was en geleer het om nie te veel vyande tegelyk aan te vat nie. As premier karikatureer Thatcher vakbonde as boelies, maar neem hulle magte geleidelik weg en sorg dat sy genoeg van die publiek aan haar kant hou. As president het Reagan die welsynsuitgawes as skraal en immoreel aangeval, maar het min gedoen om gewilde programme te verminder.
Maar gedurende die laaste, allesoorwinnende jare van hul regerings het transatlantiese konserwatisme hierdie taktiese skerpsinnigheid begin verloor. Konserwatiewe bewegings het vyande nodig - soos Corey Robin aantoon, is hulle letterlik 'reaksionêr' en vind hulle energie as hulle 'n bedreiging het, gewoonlik van links, om teen te reageer. Maar teen die einde van die 80's was die vyande wat sedert die tweede wêreldoorlog baie Britse en Amerikaanse regses in die politiek aangetrek het, van Sowjet -kommunisme tot sterk vakbonde, skynbaar ten goede verslaan. Sonder hulle het baie konserwatiewes ''n tydperk van introspeksie betree', skryf George H Nash, destyds die voorste historikus van die Amerikaanse regs, in 1996. Hulle het gewonder watter doel konserwatisme nou moet hê.
Irving Kristol, die invloedryke Amerikaanse konserwatiewe intellektueel en aktivis, het eenkeer aan Robin gesê dat "[ons] 'n bietjie slap geword het na die einde van die koue oorlog." Konserwatisme gaan van wat Robin "die klaskamer" noem - die omstrede maar opvoedkundige omgewing van die naoorlogse jare - na die speelgrond van die welvarende, relatief sorgelose 90's.
Sommige Republikeine het opgetree asof hierdie speelterrein hulself alleen behoort te wees. Nadat Clinton in 1992 verkies is en in 1996 herkies is, in plaas van te besin oor sy oorwinnings en te besef dat dit vroeë tekens was dat moderne konserwatisme kwesbaar kan wees-dat sy idees maklik gesteel en herverpak kan word deur sentristiese politici-behandel hulle sy presidentskap as 'n belediging, om byna op enige manier weerstaan ​​te word. Hulle bou wat die joernalis Kurt Andersen 'n 'fantasie-industriële kompleks' van praatradiostasies en webwerwe noem wat nuus oor ongegronde Clinton-sameswerings vervaardig en versprei.
Intussen het die regse mediamagnaat Rupert Murdoch beveel dat Amerika se eerste nasionale televisiekanaal in die wese toegewy is aan anti-demokrate, pro-Republikeinse propaganda: Fox News het in 1996 begin uitsaai. Saam was hierdie ontwikkelings die begin van die moderne konserwatiewe mediaborrel. Binne -in, soos die historikus van die Amerikaanse regter Rick Perlstein dit in 2005 gestel het: "Conservatism fails never. Dit misluk net. " Konserwatisme het 'n geloof geword, enige mislukkings deur die regterkant het die skuld gekry vir 'n gebrek aan geloof.
Ronald Reagan en Margaret Thatcher stap met Reagan se hond Lucky op die grasperk van die Withuis. Foto: Bettmann/Bettmann -argief
Die beweging het ook sterker en na binne gekyk in Brittanje. Thatcher is in 1990 uit Downingstraat gewerp, grootliks omdat hy aangedring het op ongewilde beleide soos die meningsbelasting. Maar vir hul volgende vier leiers - John Major, William Hague, Iain Duncan Smith en Michael Howard - het die konserwatiewes hardnekkig die bewaarders van die Thatcherite -vlam gekies, asof haar idees eenvoudig nie lank genoeg toegepas is nie. Al die huidige vooraanstaande kandidate vir die Tory -leierskap is ook in wese Thatcheriete.
Gedurende die laat 90's, toe Haag leier was, was Andrew Cooper sy direkteur van strategie. Hy skryf 'n memorandum in Den Haag waarin hy voorstel dat hy die party herposisioneer om aan te pas dat die openbare houding nou na links skuif, in reaksie op die ongelykhede en gespanne openbare dienste wat Thatcherisme gelaat het. Den Haag het die dokument aanvanklik verwelkom. 'Maar binne letterlik twee weke,' onthou Cooper, 'was dit duidelik dat hy dit nie gevolg het nie. Ek het hom begin neuk. Hy begin geïrriteerd raak. Dus het ek bedank. "
Cooper het 'n vermoede oor sy party wat nog nooit verdwyn het nie: 'Baie konserwatiewes dink steeds dat ons beleid 'n letterlike herhaling moet wees van wat Margaret Thatcher in die 80's gedoen het. Tog besef hierdie ware gelowiges nie dat sy en baie van haar luitenante uiteindelik in sommige opsigte verbouereerd was oor die nuwe land wat hulle gehelp het om te skep nie.
'N Paar dae na Thatcher se dood in 2013 het ek 'n onderhoud met haar voormalige indiensnemingsekretaris Norman Tebbit gevoer. 'N Sosiaal konserwatief, soos Thatcher self, het hy vir my gesê hy is nou bekommerd dat haar regering die land moreel losgemaak het, nie net ekonomies nie. 'Ek wonder soms,' het hy gesê, 'of ons ekonomiese hervormings tot 'n individualisme in ander waardes gelei het, op 'n manier wat ons nie verwag het nie.'
Tog, gedurende die 90's, het baie Britse konserwatiewes, in plaas van om te nadink oor die onbedoelde gevolge van Thatcherism, hul aandag na 'n sondebok geskuif. Die Europese Unie was, net soos Clinton, 'n sakewêreld, amper 'n fundamentele bedreiging vir konserwatisme in die vrye mark, en die Europese interne mark was gedeeltelik die skepping van Thatcher. Maar net soos die Clinton -presidentskap, was die EU 'n mededingende magsentrum, en ook op ander maniere uitlokkend vir konserwatiewes: dit beskou politiek eerder as kompromie as oortuiging, en was relatief liberaal in sy sosiale en kulturele waardes. As 'n nuwe vyand vir konserwatiewes, was dit onweerstaanbaar.
Euroseptisme het die Britse konserwatisme 'n donker nuwe energie gegee. Daar was 'n kwaadwillige vreugde in die verwronge weergawes van EU-aktiwiteite wat deur die Telegraph se Brusselse korrespondent in die vroeë 90's, Boris Johnson, geproduseer is. Maar daar was ook 'n koste.
Met 'n mate van regverdiging was konserwatiewes lankal trots op hul aandag aan feite, hoe mense eintlik leef of wil leef - eerder as om utopieë te probeer bou, soos hulle die linkses daarvan beskuldig het. Selfs die mees dogmatiese Thatcheriete was deeglik bewus van sosiale neigings soos die opkoms van individualisme en hoe dit polities uitgebuit kan word. Maar in die 90's, aan weerskante van die Atlantiese Oseaan, het 'n groot deel van die beweging 'opgehou om empiries te wees', sê Gray. En sonder 'n belangstelling in feite, is dit moeilik om lank lank goed te regeer.
R adiese politiek in 'n demokrasie vereis soms 'n oormaat van geloof en 'n bereidheid om te oordryf: gedagtes moet verander word, 'n gevoel van krisis geskep word. Maar onder George W. Bush het die Reagan-Thatcher-balans tussen propaganda en praktiese beleid plek gemaak vir wensdenkery, asof die Republikeine hul eie retoriek begin glo het.
Baie van Bush se belangrikste ondergeskiktes was neokonserwatiewes, lede van 'n selfversekerde regse faksie, sommige van hulle voormalige linkses en Demokrate, wat tydens die koue oorlog ontnugter geraak het oor wat hulle beskou het as die gebrek aan beslistheid en morele duidelikheid van die Washington-onderneming. Neocons het geglo dat die VSA uniek magtig is en die mag aggressief moet gebruik om sy waardes te versprei, en ook dat ingrypende bewerings as politieke wapens gebruik kan word om die media se aptyt vir drama te ontgin en die traagheid van die regeringsburokrasie te oorkom. Soos Bush se strateeg Karl Rove in 2004 na bewering aan die joernalis Ron Suskind gesê het: "Ons [die Bush -administrasie] skep ons eie werklikheid."
Toe daar geen massavernietigingswapens in Irak gevind word nie, het Bush en sy raadgewers aanspraak gemaak op regverdiging, ongeag. Bush het 'n toespraak gemaak vanaf die dek van 'n vliegdekskip onder 'n vaandel met die opdrag 'Mission Accomplished'. Die volgende jaar, in 2004, word hy herkies, en verslaan die establishment-demokraat en versier die oorlogsveteraan John Kerry.
George W Bush aan boord van die kernvliegtuigskip USS Abraham Lincoln in Mei 2003. Foto: Stephen Jaffe/AFP/Getty Images
Die neokons het belowe dat die besetting van Irak ''n koekwandeling' 'sou wees, maar tydens Bush se tweede termyn het 'n anti-Amerikaanse opstand en burgeroorlog daar begin en langer as 'n dekade geduur. Toe, in 2005, het die orkaan Katrina New Orleans oorstroom. Bush het sy aanstelling Michael Brown, die ondergekwalifiseerde amptenaar wat verantwoordelik was vir die verligting van die chaos - "Brownie, jy doen 'n goeie werk" - in die openbaar geprys - dae voordat Brown gedwing is om te bedank. Amerikaanse konserwatisme, soos Robin dit stel, het "'n lug van dekadensie" gekry.
In Brittanje het die beweging se toenemende nalatigheid en oorvertroue eers op kleiner maniere gewys. Tydens die aanloop tot die algemene verkiesing in 2010, die konserwatiewes se eerste werklike kans om 13 jaar te wen, laat personeel wat vir David Cameron werk, soms sensitiewe strategiedokumente voor joernaliste lê. Na 'n ongerigte Tory -verkiesingsveldtog, was Cameron genoodsaak om 'n koalisie te stig, maar het dikwels beslis asof hy beslis beslis gewen het - net soos Bush gedoen het nadat hy deur die Amerikaanse hooggeregshof aan bewind gekom het.
Die Cameron -regering het die staat meer gekrimp as sedert die dertigerjare. Baie ekonome het gewaarsku dat 'n resessie tot 'n resessie sal lei as die besuiniging van 'n ekonomie wat reeds deur die finansiële krisis verswak is, opgelê word. Maar Cameron en sy kanselier, George Osborne, het hulle geïgnoreer en in plaas daarvan 'n regse persortodoksie gevolg - dat staatsbesteding ekonomiese groei belemmer het eerder as gehelp het - onveranderd sedert die 70's, ondanks bewyse van die teendeel van suksesvolle ekonomieë wat wissel van Suid -Korea tot Duitsland. Toe die Britse ekonomie in 2011 behoorlik begin sukkel, het selfs voormalige Thatcheritiese risiko-nemers-soos die voormalige hoof van haar beleidseenheid in Downing Street, John Hoskyns-na Cameron se radikale radikaliteit gekyk en hul koppe geskud.
Kritici van die Cameron-regering skryf sy gebrek aan strengheid dikwels toe aan sy en Osborne se bevoorregte agtergronde, aan 'n vermeende onversetlikheid van die hoër klas. Maar daar was ook 'n minder opgemerkte en minder parogiaal Engelse verduideliking. Twee ander belangrike kabinetsministers, van minder groot agtergronde - die onderwyssekretaris Michael Gove en die minister van buitelandse sake vir werk en pensioene, Iain Duncan Smith - was lankal naby aan Amerikaanse konserwatiewes en het hul toenemende ongeduld gedeel met die detail en inkrementalisme van ortodokse regering.
'N Senior staatsamptenaar wat by Gove gewerk het, het vir my gesê dat hy eenmaal woedend aan die onderwyssekretaris gesê het:' U kan nie van A na B kom deur net aan te kondig: 'Ek is by B!' Intussen is Duncan Smith herhaaldelik gekritiseer deur die Britse Statistiekowerheid omdat hy ongegronde bewerings gemaak het oor die sukses van sy ambisieuse hervormings van die voordelstelsel. 'Ek het die oortuiging dat ek reg is,' het hy aan BBC Radio 4 se Today -program in 2013 gesê. 'Ons het geen bewyse gepubliseer nie,' het hy erken. Maar juis vanweë hierdie afwesigheid, het hy voorgestel, kan sy bewerings nie van die hand gewys word nie: 'U kan nie weerlê wat ek gesê het nie.' Dit lyk asof konserwatiewe regering nou net soveel oor sofistika gaan as om die samelewing te verander.
Dit werk 'n rukkie elektries-Cameron is in 2015 herkies, met 'n meerderheid-deels omdat die konserwatiewe minagting van feite deur 'n groot deel van die regse pers gedeel is, en deur die groter publiek en media wat hierdie koerante beïnvloed het. Die week voor die onderhoud met Duncan Smith se Today, het die stembusfirma Ipsos Mori Perceptions Are Not Reality gepubliseer, die resultate van 'n opname wat die publiek gevra het om statistiese ramings te maak oor sosiale neigings en omstrede gebiede van staatsbesteding. In feitlik elke geval, van die aard en verspreiding van staatsvoordele tot die aantal immigrante in Brittanje, het die kiesers 'n groot fout gemaak op 'n manier wat ooreenstem met die retoriek van die regering - en ook die dekking van hierdie kwessies in die regse pers. 'Mense skat dat 34 keer meer voordeelgeld bedrieglik geëis word as wat amptelike ramings [suggereer],' het 'n tipiese gedeelte van die opname bevind.
Die logiese gevolgtrekking van hierdie politiek van minimale feite en maksimum oortuiging was die Brexit -referendum. Cameron noem dit en verwag dit met 'n kenmerkende oorvertroue om dit vir ewig te wen, asof die dekades van Euroseptiese joernalistiek nog nooit gebeur het nie. Gove en Duncan Smith was albei prominent in die verlofveldtog, wat statistieke uit alle erkenning gebring het. En toe Trump ook wen na 'n veldtog wat nog meer gebaseer is op magiese denke, het dit gelyk asof konserwatisme - of ten minste 'n populistiese mutasie daarvan - steeds vooruitsigte het.
Die enigste manier waarop konserwatisme aan die mag kan bly, is om slim kiesspeletjies te speel. "Die Tory -partytjie was al lank suksesvol om marginale winste uit te haal," sê Cooper. 'Hulle was slimmer as ander partye oor die proses wat kiesdistrikgrense trek. En hulle het wigverkiesings geveg " - dit wil sê, vind en stoot kwessies wat die potensiële ondersteuners van ander partye verdeel, soos die moontlikheid van 'n koalisie tussen Arbeid en die Skotse nasionaliste, wat sommige Engelse kiesers van die stemming van Arbeid in 2015 afskrik.
In verkiesings en in die regering het konserwatiewes ook skerp - dikwels skaamteloos - 'n beroep op hul kernondersteuners gedoen. Die besparingsmaatreëls van die Tories is nie toegepas op pensioenarisse nie, wat meer geneig is om te stem as by ander ouderdomsgroepe en veel meer geneig is om die konserwatiewe te kies.
In die VSA, soos die politieke ontleder Thomas Frank 'n dekade voor Trump se oorwinning opgemerk het, het die Republikeine dikwels "gekies om gevegte te voer waar [volledige] oorwinning onmoontlik is", soos oor immigrasie, sodat 'die gevoelens van hul volgelinge sal wees' gedramatiseer en hul vervreemding vererger ". Die doel van Trump se voorgestelde grensmuur is minder om immigrante buite te hou - daar is talle ander ingangspunte - as om sy basis beleër te laat voel.
Met die kern van die stem gemobiliseer, met die grootste impak op die verkiesing danksy 'n Amerikaanse stemstelsel wat klein dorpe en die platteland buite verhouding verteenwoordig, met die Demokratiese stemming tot 'n minimum te danke aan gerrymandering en kiesersonderdrukking, en met die konserwatiewe media wat wegkwyn, sal die Amerikaanse regs gaan voort om verkiesingsoorwinnings uit te haal. 'N Soortgelyke dinamika kan die Tories se algemene verkiesing in Brittanje laat wen. Hul veldtog vir 2017 was op die meeste maniere hopeloos, maar in een opsig was dit hoogs doeltreffend: ondanks die feit dat hulle slegs 2% meer stemme as Arbeid gekry het, het hulle 20% meer parlementslede gekry.
Vir baie konserwatiewes is sulke uitkomste redes om nie te veel bekommerd te wees oor die toekoms nie. Cooper sê: 'Hulle dink:' As ons aanhou wen, waarom moet ons dan 'n nuwe beleid opstel? 'Corey Robin voer aan dat totdat links in Brittanje en die VSA baie sterker word, hulle die mag wen en eintlik konserwatief aanneem. belange, sal konserwatisme nie verander nie. 'Watter aansporing is daar om hul klasposisie werklik bedreig te word', sê hy, 'om dinge nuut te dink?'
Michael Gove en Boris Johnson beywer hulle vir Brexit in 2016. Foto: Christopher Furlong/Getty Images
Sommige konserwatiewes noem ook die lang geskiedenis van doomy -voorspellings oor hul beweging. Kesler wys daarop dat een van die bekendste boeke om aan te voer dat Amerikaanse sosiale neigings die beweging ondermyn, The Emerging Democratic Majority deur John B Judis en Ruy Teixeira, byna 20 jaar gelede gepubliseer is. Tog is die verkiesingsuitslae van die Amerikaanse demokrate sedertdien onberispelik. "Hulle moet aanhou om die datum uit te stel vir wanneer hul groot deurbraak kom," sê Kesler.
In 1994 het Gray The Undoing of Conservatism gepubliseer, 'n dik, somber pamflet vir die middel-regse denketank, die Social Market Foundation. Hy het oortuigend aangevoer dat moderne konserwatisme in die vrye mark '' 'n selfondermynende politieke projek '' is, aangesien die wêreldwye en korporatiewe prioriteite die klein gemeenskappe en nasionalistiese kiesers wat konserwatisme altyd op vertrou het, vervreem. Die pamflet bevat ander vooraanstaande materiaal oor hoe konserwatisme sou verval in 'illiberale bewegings', 'evangelisasie vir vrye markte' en 'pogings om 'n tradisionele sosiale orde te herstel'.
Tog toon Gray se mees dramatiese bewering, dat "Tory Britain for good gone", nou minder goed, terwyl die konserwatiewes sedertdien byna die helfte van die jare aan die bewind was. In Brittanje en die VSA was die groot politieke verhaal van die afgelope kwarteeu op baie maniere hoe konserwatiewes, met so min idees, talent, administratiewe bevoegdheid en verkiesingsondersteuning, die samelewing so kon verander . In die amp het hulle dikwels 'n bereidwilligheid - wat liberale en links dikwels ontbreek - om soveel as moontlik hul mag te gebruik, soos ondersteuners van Amerikaanse aborsieregte tans tot hul koste ontdek.
In hierdie tydperk van konserwatiewe bluffing en bodging kom 'n einde. Die noodgeval in die klimaat, die ineenstorting van vertroue in kapitalisme, die styging van ongelykheid tot plofbare vlakke, die herlewing van die radikale linkses: baie konserwatiewes kan ontken dat dit gebeur, maar binnekort sal hulle beweging hulle moet aanspreek. 'Die eintlike vraag vir konserwatiewes', sê Charles Kesler, 'is waaroor hulle politiek behoort te wees noudat optimisme van Reagan nie meer moontlik is nie.'
Kesler meen die donker, soms apokaliptiese konserwatisme wat deur Bannon en ander regse populiste bevorder word, is te negatief, en dit ontbreek praktiese voorstelle. Hy sien meer potensiaal in ander elemente van die Trump -presidentskap, soos die proteksionistiese ekonomiese beleid en kommer oor die land se infrastruktuur en werkersklas. Kesler voer aan dat dit dui op 'n terugkeer na die meer nasionalistiese, sosiaal inklusiewe republikanisme van die vroeë 20ste eeu.
Maar selfs al is hierdie bekommernisse eintlik eerder as net retories-tot dusver was die belangrikste begunstigdes van Trumpisme korporasies en die rykes-die republikanisme van die vroeë 20ste eeu is 'n baie outydse oplossing vir die krisisse van die huidige wêreld. En Kesler aanvaar dat Trump se presidentskap so persoonlik en eienaardig is dat sy merk van konserwatisme nie 'n blywende oplossing bied vir die dilemma's van die beweging nie, selfs al word hy herkies. 'Daar is geen tweede Trump nie,' sê Kesler.
Gray glo steeds dat 'n nuwe konserwatisme moontlik is - maar sien tot dusver geen teken dat iemand met die regte formule vorendag kom nie. 'Wat nêrens na vore gekom het nie', sê hy, 'is 'n konserwatisme wat die dinge wat die mark bedreig beskerm, beskerm sonder om onbelangrik te wees ... of 'n konserwatisme wat lig beweeg, sonder om deur ekonomiese teorie belas te word ... lewe eintlik. "
Die digitale era lewer binêre uitkomste
Die digitale era lewer binêre uitkomste. Wenners is geneig om oorweldigend te wen - in oorlog sowel as in besigheid. Die Sowjetunie het aan die einde van die tagtigerjare verbrokkel toe Amerikaanse tegnologie die Sowjet -militêre uitgawes gehelp het, wat dan op 'n kwart van die BBP geraam is. Die enorme Russiese weddenskap op militêre mag het verlore gegaan en die kommunisme het geval. Amerika het uit die Koue Oorlog gekom met 'n mate van militêre superioriteit groter as enige ander land in die moderne geskiedenis. Dit het ook ontstaan ​​met 'n tegnologies -gedrewe ekonomie wat geen werklike mededinger gehad het nie; Rusland was naby aan die verwoesting na die ineenstorting van Kommunisme en China in 'n vroeë stadium van ekonomiese ontwikkeling.
Ons het sedertdien die Amerikaanse tegnologiese oorheersing as 'n natuurlike kenmerk van die globale landskap beskou. Dit is 'n moontlik dodelike fout. Die militêre balans tussen die Weste en die Sowjetunie het tydens die Koue Oorlog verskeie kere verskuif totdat die digitale revolusie die Verenigde State 'n besliste voorsprong gegee het. Maar Amerika bereik tegnologiese oorheersing slegs omdat sy leiers met 'n gevoel van dringendheid opgetree het en op Russiese vooruitgang gereageer het deur Amerika se hulpbronne op groot skaal te mobiliseer.
Militêre sterkte en ekonomiese sterkte maak dikwels staat op dieselfde beleidsgrondslae. Die militêre en ruimtevaart -inisiatiewe wat die Koue Oorlog gewen het, het Amerikaanse ondernemings ook 'n beduidende voorsprong gegee in die ontwikkeling van hoë tegnologie. Die voordeel het egter geleidelik afgeneem in die jare sedert die val van die kommunisme. Sonder aggressiewe teenmaatreëls loop ons die risiko om dit heeltemal te verloor.
Ons moet op verskeie terreine inhaal. Maar die opvallendste tekortkoming van die huidige beleidsbenadering is die afname in die federale R & ampD -besteding relatief tot die BBP. Die beleidsinisiatiewe wat tydens die Koue Oorlog so skitterend geslaag het, behoort vandag 'n model vir beleidmakers te wees. Die vernuwing en verbetering van R & ampD -programme vir verdediging is nie net noodsaaklik vir nasionale veiligheid nie, maar kan ook 'n kritieke dryfveer vir innovasie en ekonomiese groei word.
Die rol van tegnologie in die wen van die Koue Oorlog
Alhoewel die Amerikaanse oorwinning in die Koue Oorlog deurslaggewend was toe dit uiteindelik gekom het, beteken dit nie dat dit maklik was nie, laat staan ​​nog vooraf bepaal. Verskillende beleide het moontlik 'n nederlaag beteken. Die Sowjetunie het in 1957 die eerste satelliet die ruimte in gestuur en die eerste mens die ruimte in 1961. As die Eisenhower -administrasie nie met groot finansiering op basiese navorsing en wetenskaplike opvoeding op Sputnik gereageer het nie, of as John F. Kennedy nie die maan voorgestel het nie geskiet ná Yuri Gargarin se eerste vlug na die ruimte, of as openbare fondse nie na private navorsingsfasiliteite gekanaliseer is om aan militêre behoeftes te voldoen nie, of as Ronald Reagan nie die Strategic Defense Initiative onderneem het nie - sou ons in 'n ander wêreld leef.
Gedurende die sewentigerjare het militêre ontleders die afvoertariewe van tenks en vliegtuie bereken om te bepaal wie waarskynlik 'n oorlog sou wen. Destyds het hulle gereken dat Rusland die Weste sou verslaan in 'n uitputtingsoorlog, en konvensionele wysheid het détente gevra om 'n onvermydelike Sowjet -oorwinning te vertraag. Russiese oppervlak-tot-lug missiele en artillerie sowel as begeleide anti-tenk wapens het Egipte in voordeel gebring in die grootste lug- en tenkgeveg sedert die Tweede Wêreldoorlog, die Yom Kippur-oorlog in 1973 tussen Israel en sy bure. Soos die adjunkminister van verdediging, Bob Work, in 'n toespraak in September 2016 gesê het:
In 1973 het die Yom Kippur-oorlog dramatiese bewyse gelewer van vooruitgang in oppervlak-tot-lug-missiele, en Israel se mees gevorderde vegters ... het hul superioriteit vir ten minste drie dae verloor weens 'n SAM-gordel. En Israeliese pantsermagte is deur antitank geleide ammunisie verwoes. Amerikaanse ontleders het hul klein modelle opgedraai en ekstrapoleer dat die ballon in die sentrale front van Europa opgegaan het en dat ons 'n uitputtingsyfer gehad het wat vergelykbaar is met die Israeliete. Amerikaanse taktiese lugmag sou binne sewentien dae vernietig word, en die NAVO sou letterlik sonder tenks opraak.
Berekenende mans het tot die gevolgtrekking gekom dat Rusland 'n lug- en landoorlog met die Verenigde State in Europa sou wen, wat beteken het dat Rusland die oorhand in die Koue Oorlog gehad het.
Toe kom die militarisering van die mikroskyfie. Tydens die Siriese ineenstorting in Junie 1982 het Israel 'n kombinasie van Amerikaanse en plaaslik ontwikkelde wapensisteme en -tegnologieë ontplooi, baie in hul eerste gevegsgebruik, waaronder F-15's en F-16's, AWAC's, 1 radar en afstandsbestuurde voertuie. Decoy-hommeltuie het vuur geskiet uit die Sowjet-vervaardigde SAM-batterye, terwyl Israeliese vegters 17 uit die 19 Siriërs se batterye vernietig het. Uitstekende bevel en beheer deur vinniger berekening en kykradar het Israeliese F-4's, F-15's en F-16's toegelaat om byna 100 Siriese vliegtuie oor die Bekaa-vallei te vernietig terwyl hulle net een Israeliese vegvliegtuig verloor het.
So 'n oorwinning sou onmoontlik gewees het sonder die nuwe vinnige en ligte mikroskyfies wat die Amerikaanse vervaardigers in staat gestel het om voldoende rekenaarvermoë aan boord vir die nuwe radarstelsels te dra. Die CMOS-skyfies wat die F-15 se kykradar (begin in 1978) aangedryf het, is slegs tien jaar tevore vir die eerste keer vervaardig, en om heeltemal ander redes. Oorspronklik het die Defense Advanced Research Projects Agency (DARPA) RCA -navorsers opdrag gegee om vinnige en ligte skyfies vir weeranalise te vervaardig. Die definitiewe uitvindings van die laat twintigste-eeuse tegnologie-laser-aangedrewe optiese netwerke, vinnige en ligte geïntegreerde stroombane en die internet-het alles gekom uit projekte van die departement van verdediging waarvan die oorsprong die impak van die nuwe ontdekkings nie kon voorsien nie.
Die 'Bekaa Valley Turkey Shoot' van 1982, soos dit genoem is, was 'n beslissende verskuiwing in die Koue Oorlog. In minder as 'n dekade het die Amerikaanse weermag (met 'n paar bydraes van Israel) 'n beslissende Sowjetvoordeel in luggevegte omgedraai en 'n oorweldigende Amerikaanse superioriteit gevestig. Teen 1984, het adjunk-sekretaris Work gesê: "Sowjet-Marshall Ogarkov het beroemd gesê dat verkenningstakingskomplekse, die Sowjet- en Russiese term vir gevegsnetwerke, dieselfde vernietigende gevolge kan hê as taktiese kernwapens met 'n lae opbrengs." 2 Die Sowjet -weermag het tot die gevolgtrekking gekom dat dit nooit Amerikaanse avionika kon inhaal nie. Dit en die bedreiging van die Strategic Defense Initiative het die leiers van Rusland oortuig dat Amerika 'n konvensionele oorlog sou wen, wat die ineenstorting van die kommunisme aan die gang gesit het.
Ondanks die algehele swakheid van president Jimmy Carter se buitelandse beleid, het die ministerie van verdediging onder sekretaris Harold Brown baie van die tegnologiese deurbrake behaal wat die Reagan -administrasie gehelp het om die Koue Oorlog tydens die 1980's te wen. In samewerking met die nasionale laboratoriums en verskeie groot korporatiewe laboratoriums, het DARPA 'n revolusie in oorlogsgevegte gemaak wat vir die eerste keer groot rekenkrag op 'n praktiese manier kon dra. Al die elemente van die moderne digitale ekonomie-geïntegreerde stroombane, laser-aangedrewe optiese netwerke, sensors en skerms-is uitgevind in opdrag van NASA of die departement van verdediging.
Die direkteur van RCA Labs wat toesig gehou het oor hul vervaardiging, dr. Henry Kressel, en hierdie skrywer beskryf die impak van militêr-gedrewe navorsing en ontwikkeling in 'n 2013-artikel in die Amerikaanse rente:
Toe DARPA om nasionale veiligheidsredes 'n kommunikasiestelsel met verskeie roetes wou oprig, het niemand die minste idee gehad dat dit die internet sou veroorsaak nie. Toe die departement van verdediging in die sewentigerjare RCA Labs aangegaan het om maniere te ontwikkel om die slagvelde in die nag te verlig, kon niemand voorsien dat die halfgeleierlaser telekommunikasie 'n omwenteling sou veroorsaak nie. En toe die departement van verdediging RCA Labs opdrag gegee het om ligte en energie-doeltreffende inligtingsverwerkers te ontwikkel om weerdata in die kajuit van militêre vliegtuie te ontleed, het niemand verwag dat die uitkoms sou wees van massaproduksie van goedkoop skyfies volgens die CMOS-metode nie. 3
Metgeseltegnologieë het ook ontstaan ​​wat die manier waarop lasers gebruik kan word, aansienlik uitgebrei het. Dit het gelei tot hul huidige status, nie net die sleutel tot alle veseloptiese kommunikasiestelsels, insluitend stem- en datanetwerke nie, maar ook as die moontlikheid van miljoene instrumente, DVD -spelers en 'n magdom ander toestelle.
Nie een van die oorlogswinnende tegnologieë wat deur DARPA befonds is, is gebruik vir die doeleindes wat eers deur die departement van verdediging voorgestel is nie. En niemand in DARPA of die laboratoriums wat hierdie tegnologieë ontwikkel het, het die transformatiewe impak daarvan op die burgerlike ekonomie voorsien nie. Private ondernemers het die tegnologieë wat uit verdedigingsnavorsing ontstaan ​​het, met merkwaardige spoed aangepas. Die vervaardiging van CMOS -skyfies is in 1963 uitgevind by Fairchild Semiconductors, en die eerste CMOS -skyfies is in 1968 by RCA Labs gemaak op kontrak van DARPA. Die eerste praktiese persoonlike rekenaars was teen die middel van die sewentigerjare op die mark, en teen die tagtigerjare was die persoonlike rekenaarrevolusie in volle gang.
Amerikaanse tegnologiese vooruitgang het Amerika 'n ongeëwenaarde voorsprong gebied in militêre sowel as burgerlike tegnologie, en Amerika het die wêreld se ekonomiese lewe oorheers tot 'n mate wat nie bereik is sedert die hoogtepunt van die Britse Ryk gedurende die negentiende eeu nie. Vinnige en goedkoop rekenaars, optiese data -oordrag, waarneming, beeldvorming, CAD/CAM -vervaardiging - al die tegnologieë wat die ekonomie van die afgelope dertig jaar gedefinieer het - was produkte van Amerika se strewe om die Koue Oorlog te wen.
Nuwe uitdagings vir Amerikaanse tegnologiese superioriteit
Konserwatiewe kritici vergelyk die Obama -administrasie gereeld met die Carter -presidentskap deur te beweer dat die Verenigde State onder beide presidente 'n afname in die wêreld se invloed ondervind het. 4 Wat die basiese beginsels van verdediging betref, was die Obama -presidentskap egter vergelykbaar erger. Amerika se voorsprong op die gebied van verdedigingstegnologie het erodeer en selfs agter sy voornemende teëstanders op kritieke gebiede geval. Federale uitgawes vir navorsing en ontwikkeling het gedaal tot skaars die helfte van die 1978 -vlak as 'n deel van die BBP. Die nasionale laboratoriums is uitgehou, en die groot korporatiewe laboratoriums (onder andere by IBM, die Bell System, General Electric en RCA) wat tydens die Koue Oorlog beduidend bygedra het tot die verdediging van R&D. Binne die krimpende R & ampD-begroting vir verdediging is 'n buitensporige aandeel op die F-35 verspil, 'n swak ontwerpte en uitgevoerde wapensisteem met die hoogste prys in die geskiedenis van verdediging.
Amerika bly steeds die sterkste militêre mag ter wêreld, maar uitgesoekte Russiese en Chinese vooruitgang beperk reeds Amerika se strategiese vryheid van optrede. Rusland se S-400 lugverdedigingstelsel kan byvoorbeeld honderd afsonderlike teikens op afstande van tot 400 kilometer verkry. Die ontplooiing van die S-400 in Sirië het boonop kort werk gemaak van Amerikaanse voorstelle vir 'n vliegvlieggebied in daardie land. Amerikaanse bevelvoerders is nie bereid om stealth-vliegtuie binne die omvang van die S-400 te waag nie, want ons weet nie hoe naby die Russe is om stealth te verslaan nie. Die konsensus is dat Rusland nog nie stealth kan verslaan nie, maar hulle kan dit moontlik in die nie verre toekoms doen. 5
Rusland het reeds ingestem om die stelsel aan China te verkoop, wat beteken dat China die lug bo Taiwan kan vee. China het twee wapensisteme wat Amerikaanse vliegdekskepe kan laat sink, die Dong Feng 21-raket op die skip en die tipe 039A diesel-elektriese duikboot, wat nou feitlik onopspoorbaar is as dit op batterykrag werk. Of dit nou wil of nie, Amerika kan China nie toegang tot die kunsmatige eilande wat dit in die Suid -Chinese See bou, weier nie. Dit is moontlik nie in staat om Taiwan te verdedig nie.
Baie militêre deurbrake - soos Israel se Iron Dome -missielverdedigingstelsel - hang af van die kwaliteit van algoritmes en die spoed van berekening eerder as van veranderinge in hardeware. Om stealth te verslaan, is hoofsaaklik 'n kwessie van berekening (die verbetering van 'n klein radarvoetspoor vinnig genoeg om 'n doelwit te verkry). Tans beskik China oor die wêreld se vinnigste en tweede vinnigste superrekenaars, volledig vervaardig met binnenshuise vervaardigde geïntegreerde stroombane. 6
Alhoewel die militêre industrie van China in baie opsigte 'n generasie of meer agter sy Amerikaanse eweknieë bly, het China vordering gemaak met tegnologieë wat 'n strategiese bedreiging vir die Weste uitmaak, waarteen die Verenigde State geen duidelike teenmaatreëls het nie. Hierdie ontwikkelings sluit in satelliet-moordenaars missiele en hipersoniese wapens afleweringsvoertuie. 7 China het ook op 'n paar belangrike gebiede eksperimentele gebiede voor die Verenigde State aangedurf. Professor Michael Raska berig oor die bekendstelling van die wêreld se eerste eksperimentele kwantumsatelliet, Micius, in Desember 2016: "Terwyl die Quantum Science Satellite navorsing oor 'kwantum -internet' sal bevorder - d.w.s. veilige kommunikasie en 'n verspreide rekenkrag wat die klassieke internet aansienlik oorskry, sal Micius se eksperimente ook die kwantumkriptografie, kommunikasiestelsels en kubervermoëns bevorder wat die Chinese weermag benodig vir sy sensors en toekomstige stakingstelsels. 8
Daar is geen enkele deurslaggewende, dramatiese deurbraak in China wat vergelykbaar is met Rusland se lansering van die eerste orbitale satelliet in 1957 of die eerste bemande ruimtevlug in 1961 nie. strategiese superioriteit oor 'n tydperk van tien tot twintig jaar.Dit is belangrik om te verstaan ​​hoe Amerika se posisie op baie plekke in die Koue Oorlog was en die vasberadenheid en toewyding van hulpbronne wat nodig was om Amerika se tegnologiese voordeel te herstel op 'n tydstip waarin dit in gevaar was.
Die werklike Chinese bedreiging
Die manier om die volgende oorlog te verloor, is om die laaste oorlog te beveg. China se handelsoorskot is 'n uitdaging vir Amerikaanse welvaart. Om redes wat niks met Amerikaanse beleidsopsies te doen het nie, sal die handelsoorskot van China waarskynlik oor die volgende tien jaar geleidelik afneem. Die Nobelpryswenner professor Robert Mundell, die vader van die ekonomie aan die aanbodkant, het (saam met ander ekonome) getoon dat chroniese handelswanbalanse spruit uit demografiese verskuiwings. Oumense leen aan jongmense, en lande met verouderende bevolkings leen aan lande met jonger bevolkings. Hulle verkry die spaargeld wat geleen moet word deur die oorskot op die lopende rekening te bestuur. 9
Die persentasie van die bevolking wat aftree -ouderdom nader, is 'n bewys van die nasionale vraag na spaargeld. In China se geval sal die demografiese kohort van 50 tot 65 jaar tussen 1995 en 2020 verdubbel. Na 2020 sal China se verouderingstempo en die vraag na besparings afneem.
Namate die vraag van China na spaargeld gedurende die volgende dekade afneem, behoort sy handelsoorskot geleidelik te daal. Hierdie tendens is in ooreenstemming met die Chinese beleid, wat daarop gemik is om die ekonomie weg te skuif van afhanklikheid van uitvoer na binnelandse verbruik - dit wil sê om verbruik te verhoog en besparings te verminder. Hierdie verskuiwing is miskien die beleidsverandering wat die meeste in die wêreldekonomie vandag die meeste kommentaar lewer.
Hoër verbruik impliseer 'n laer handelsoorskot. Maar dit is ongelukkig nie die einde van China se ekonomiese uitdaging aan die Verenigde State nie. Inteendeel: dit is waar China se uitdaging aan die Verenigde State ernstig sal begin. Die kwessie gaan voortaan nie oor die hoeveelheid Chinese uitvoer nie, maar oor die kwaliteit daarvan. Die ou karikatuur van die Chinese ekonomie van 'n goedkoop, besoedelende terugval wat afhanklik is van gesteelde tegnologie, bevat 'n groot deel van die waarheid 'n dekade gelede. Maar 'n radikale transformasie is reeds aan die gang wat gelei het tot Chinese oorheersing in hoëtegnologie-uitvoer, soos omskryf deur die Wêreldbank. In 1999 was China se aandeel in die wêreldwye hoëtegnologie -uitvoer slegs 3%. In 2016 het sy globale aandeel tot 26%gestyg. Amerika se aandeel het van meer as 18% tot net 7% gedaal. China se R & ampD -uitgawes het reeds die vlak van Europa bereik as 'n persentasie van die BBP.
Die hoë-tegnologie industriële produksie het sedert die laat 1990's van die Verenigde State af wegbeweeg. Tot dan het Amerika 'n aansienlike oorskot in hoëtegnologie-goedere gehad. In die vroeë 2000's het die oorskot egter 'n tekort geword wat waarskynlik vanjaar $ 100 miljard sal oorskry.
Die grootste deel van die Amerikaanse handelstekort in hoëtegnologie-goedere bestaan ​​uit
tegnologieë uitgevind in die Verenigde State, dikwels ondersteun deur federaal gefinansierde navorsing geborg deur die Departement van Verdediging en NASA. Die sewe tegnologieë wat hieronder gelys is, vorm die basiese elemente van alle moderne elektronika, van rekenaars tot slimfone, en die vervaardiging daarvan het na Asië getrek omdat Asiatiese regerings die voorheen Amerikaanse praktyk gebruik het om basiese R & ampD te ondersteun. Die ekonomiese voordele van die digitale revolusie wat in die Verenigde State ontstaan ​​het, het na Asië verskuif. Amerika se aandeel in die vervaardiging en verspreiding van sy eie uitvindings is relatief klein.
Die belangrikste digitale tegnologieë sluit die volgende in:
Vloeibare kristalskerms, wat in 'n wye verskeidenheid produkte gebruik word, met 'n jaarlikse verkope van $ 100 miljard. Suid -Korea beheer 35%van die mark, Taiwan 25%en China 20%.
Ligte uitstralende diodes (LED's) word hoofsaaklik in China en Taiwan vervaardig.
China en Taiwan oorheers die produksie van halfgeleierlasers, die energiebron vir veseloptiese kommunikasie.
Solid state -sensors, wat beelde in digitale kameras en verwante toestelle genereer, word hoofsaaklik in Taiwan en Japan vervaardig.
Flash -geheue word hoofsaaklik in Suid -Korea, Japan en China vervaardig, met slegs 10% van die wêreldproduksie uit die Verenigde State.
Geïntegreerde stroombane is 'n wêreldwye bedryf van $ 270 miljard. Die meeste word in Taiwan en Suid -Korea vervaardig, en China het 'n aggressiewe beleggingsprogram in die bedryf onderneem. Minder as 'n kwart van die wêreldproduksie word in die Verenigde State geproduseer.
Sonkragpanele, 'n bedryf van $ 30 miljard, word oorheers deur China.
Waarborgkapitaalverpligtinge teenoor die vervaardigingsbedryf het in duie gestort omdat Amerikaanse beleggers nie glo dat die Amerikaanse bedryf die Asiatiese mededinging kan weerstaan ​​nie. 'N Deel van die Asiatiese voordeel is die gevolg van diefstal van intellektuele eiendom, maar die meeste spruit uit samewerking van die regering en die industrie bo-aan boord. Asiatiese lande het Amerikaanse tegnologieë gelisensieer en gesamentlike ondernemings met Amerikaanse ondernemings gesteun om tegnologie-oordrag te bevorder, en hulle het goedkoop kapitaal aan hul hoëtegnologiebedryf beskikbaar gestel. Asiatiese regerings ondersteun ook tegniese opleiding. China studeer nou twee keer soveel STEM Ph.D. kandidate soos die Verenigde State elke jaar doen.
Amerika het baie van die hoë tegnologie produkte ontwikkel wat deur Asiatiese vervaardiging vervaardig word. Maar die Asiatiese afhanklikheid van Amerikaanse tegnologie begin afneem. China se vlagskip-hoëtegnologievervaardiger, Huawei, het nou tienduisende ingenieurs in diens, waaronder duisende Westerse navorsers in verskeie sentrums in Europa. 'N Dekade gelede is Huawei gereeld daarvan beskuldig dat hy Westerse tegnologie gesteel het, omdat dit 'n sterk verdediger van intellektuele eiendomsreg is, omdat dit sterk toegewy is aan sy eie innovasie. Huawei bestee nou 14% persent van die bruto inkomste aan R & ampD, meer as Microsoft en op dieselfde vlak as Google. 10
'N Nuwe R & ampD -beleidsagenda
Is dit te laat vir Amerikaanse hoëtegnologie-vervaardiging? Nee, maar drastiese beleidsveranderings is nodig. Belastingaansporings vir uitvoere en belastingaansporings vir invoer is moontlik nie voldoende om die gety van Asiatiese oorheersing te keer nie. In baie gevalle het die hele voorsieningsketting vir tegnologiese projekte na Asië verhuis, wat Amerikaanse vervaardigers oorweldigend afhanklik maak van Asiatiese produksie vir invoer. Die eenvoudigste en mees direkte reaksie sou wees om binnelandse produksie te vereis vir alle sensitiewe verdedigingsverwante goedere, insluitend alle rekenaars, skerms, geïntegreerde stroombane, sensors en ander hoëtegnologie-toerusting wat in verdedigingstoepassings gebruik word. Met ander woorde, vir sekere belangrike kategorieë sekuriteitsverwante vervaardigers behoort die tarief oneindig te wees. Dit is die enigste betroubare manier om te verseker dat Amerikaanse vervaardigers produksie, insluitend kritieke dele van die voorsieningsketting, na die Verenigde State terugbring.
Rusland se voorsprong in die ruimtewedloop het 'n nasionale poging tot gevolg gehad om Amerikaanse tegnologie in die laat 1950's en vroeë 1960's op die voorgrond te hou. Die werklike moontlikheid dat Rusland in die Koue Oorlog sou seëvier, het 'n vergelykbare poging in die vroeë 1980's veroorsaak. Ons het vandag dieselfde gevoel van dringendheid nodig. Ons het geen waarborge dat Amerika tegnologiese leierskap sal behou nie. Brittanje oorheers die wêreld se industriële produksie in 1870 met 'n derde van die totale wêreldproduksie, maar val in die Eerste Wêreldoorlog tot 'n sewende van die wêreldtotaal. globale totaal.
Russiese en Chinese vooruitgang op die gebied van lugverdediging, missieltegnologie, duikbootoorlogvoering, satellietinterdik en ander kritieke gebiede bied 'n reeks wetenskaplike probleme wat vergelyk kan word met dié wat DARPA gedurende die 1960's tot die 1980's aangespreek het. Doelwitte vir toekomstige wetenskaplike navorsing moet die volgende insluit (maar is natuurlik nie beperk tot):
Verslaan die huidige generasie Russiese lugafweerstelsels
Verbeterde gebruik van drones in die plek van bemande vliegtuie
Verharding van satelliete teen voornemende vyandelike aanval
Nuwe fisiese beginsels in rekenaarkunde (bv. Kwantumrekening)
Kwantumkommunikasie en kodering
Opsporing van ultra-stil duikbote (die huidige generasie Chinese diesel-elektriese bote is feitlik onopspoorbaar, en duikbote kan gebruik word om kernwapens aan kusstede te lewer)
Opsporing en nederlaag van die volgende generasie hipersoniese missiele
Teenmaatreëls teen missiel-skeepsrakette (spoorgewere, laserkanon)
Amerika het in die Koue Oorlog geslaag as gevolg van 'lang bal' eerder as 'klein bal' navorsing en ontwikkeling. Korporatiewe R & ampD moet gewoonlik geregverdig word deur relatiewe korttermynverbeterings in inkomste. Ondersoek na nuwe fisiese beginsels kan nie tipies deur korporatiewe beplanners geregverdig word nie. Daarom speel militêre R & ampD so 'n unieke rol om oorloë te wen, die Verenigde State het geen ander keuse gehad as om die omhulsel van fisiese kennis te stoot nie.
Federale R & ampD besteding en produktiwiteitsgroei
Met 'n maatstaf, die groeikoers van arbeidsproduktiwiteit, is die Amerikaanse ekonomie in sy ergste toestand sedert die stagflasie van die sewentigerjare, en daar is 'n noue verband tussen federale R & ampD -besteding en produktiwiteitsgroei. Die onderstaande grafiek toon die jaarlikse groei in produktiwiteit oor 'n tydperk van vyf jaar teenoor die jaarlikse verandering in federale R & ampD-uitgawes. Dit is opmerklik dat produktiwiteitsgroei die federale eerder as die totale R & ampD -besteding volg. Dit is omdat navorsing wat tot fundamentele deurbrake lei, waarskynlik meer gefinansier sal word vir verdedigings- en lugvaartbehoeftes. 'Langbal' R & ampD behels tipies strategiese doelwitte, terwyl privaat R & ampD fokus op 'klein bal' vereistes met spesifieke produkdoelwitte in sig. In baie gevalle het federale O & ampD gelei tot innovasies met enorme ekonomiese gevolge wat heeltemal onvoorsien was deur die oorspronklike borge. Dit is die aard van grensnavorsing.
Die idee dat R & ampD vir verdediging en ruimtevaart ekonomiese groei bevorder, is nie nuut nie. In 1976 stel NASA 'n studie deur Chase Econometrics bekend dat as 'n "volgehoue ​​toename in NASA-besteding van $ 1 miljard (1958 dollar) vir die periode 1975-1984 geïmplementeer word", dan sou "konstante dollar teen 1984 $ 23 miljard hoër wees teen 1984, "Teenoor die basislyn van geen toename in uitgawes nie. 11 Tog kan konvensionele metodes vir ekonomiese skatting nie die revolusionêre impak van deurbraaktegnologieë op Amerikaanse produktiwiteit begin evalueer nie, omdat hierdie tegnologie radikaal verander het wat ekonome die beleggingsgeleentheid noem - die basiese bestanddele van die ekonomie self. Die burgerlike gebruik van hierdie verdedigingstegnologieë het die oorspronklike doelwitte van hul regeringsborge aansienlik oortref. Die eise van die Amerikaanse verdediging het wetenskaplikes gedwing om nuwe fisiese prosesse te ontdek, waaronder halfgeleiers in vaste toestande, en hierdie ontdekkings het die ekonomiese lewe verander.
Die uitdagings vir Amerikaanse groei en produktiwiteit vandag is waarskynlik selfs groter as toe Jimmy Carter die amp in 1981 verlaat het. Kyk na die volgende:
Die bevolking van Amerika word vinnig ouer: 15% van die totale bevolking sal in 2015 65 of ouer wees, teen 2030 tot 20%.
Amerika het in die 1980's min buitelandse mededinging gehad as 'n plek vir ondernemings wat begin: die wêreld se hoofstad en talent het nêrens heen nie, behalwe die Verenigde State. Nou is daar talle mededingende plekke vir tegnologiese entrepreneurskap.
Verskeie stygende Asiatiese moondhede, veral China, het aggressief opgetree om die tegnologiese gaping met die Verenigde State te beperk, en hulle het Amerikaanse vervaardiging in 'n aantal belangrike bedrywe gespring.
Die federale skuld was slegs 30% van die BBP in 1979 (sonder die onbetaalde regte), maar het in 2015 tot 110% gestyg.
Struikelblokke vir groei aan die einde van die Carter -administrasie - 'n hoogste marginale belastingkoers van 70% en 'n inflasionêre monetêre beleid - was makliker om te identifiseer en op te los as hedendaagse uitdagings.
Die agterstand in Amerika met produktiwiteitsverbeterende tegnologieë het grootliks gekrimp, grootliks omdat R & ampD vir verdediging die helfte is van wat in die laat 1970's was in verhouding tot die BBP.
Ekonomiese groei hang af van tegnologiese innovasies, en entrepreneurs wat risiko's neem om dit te kommersialiseer. As daar nie innovasie is nie, vind entrepreneurs ander dinge om te doen, soos die ontwerp van nuwe finansiële afgeleides. Maar tegnologiese innovasie sal net so 'n impak hê soos buskruit en die roerende tipe op die Middeleeuse Chinese ekonomie, tensy entrepreneurs die chaotiese, ontwrigtende werk van die kommersialisering van hierdie tegnologieë onderneem.
Onbedoelde gevolge skep
Federale R & ampD is effektief nie net omdat dit federaal is nie. Inteendeel, regerings vermors gereeld R & ampD-fondse op witolifantprojekte, soos Solyndra, die sonkragonderneming in Kalifornië wat 'n Amerikaanse regering se lening in gebreke gebly het. Die F-35 en ander swak bedinkte verkrygingsprogramme absorbeer ook groot hoeveelhede R & ampD-befondsing. In teenstelling met hierdie inkrementele projekte, is R & ampD wat op spel-veranderende deurbrake gefokus is, die produktiefste. En die tegnologiese innovasie wat dit moontlik maak, word eers werklik transformerend as entrepreneurs dit effektief kommersialiseer. Kennedy se maanskoot en Reagan's Strategic Defense Initiative het sulke blywende ekonomiese nagalm gehad omdat dit gepaard gegaan het met belastingverlagings en verligting van regulasies wat dit makliker gemaak het vir entrepreneurs om basiese wetenskaplike innovasies te benut. Die Trump -administrasie het reeds aggressiewe fiskale en regulerende maatreëls voorgestel om aansporings vir beleggings te verbeter. Nie innovasie of belegging alleen is genoeg nie, maar die innovasies moet verander in belegging en werk in die Verenigde State.
Daar is 'n duidelike werksverdeling tussen die openbare sektor en die private sektor. Min as enige van die spelveranderende uitvindings van die vyftigerjare tot en met die tagtigerjare sou opgeduik het-of het dit al so vroeg na vore gekom-sonder federale R & ampD-befondsing. Maar sodra die tegnologie uitgevind is, moet private beleggers die grootste deel van die risiko dra. Konvensionele nywerheidsbeleid is die ergste benadering. Dit stel burokrate in staat om gevestigde belange in bestaande nywerhede te skep, en dit skep aansporings om nuwe tegnologieë te onderdruk wat beleggings wat deur politieke makkers onderneem word, kan bedreig. Daar is egter 'n sterk argument dat die gebruik van regeringsfondse nuwe maatskappye kan vind wat innoverende tegnologieë kan ontwikkel. In 'n ideale wêreld sou die waagkapitaalgemeenskap hierdie funksie aanvaar. Maar in die werklike wêreld vereis die vereistes van verdediging R & ampD en produksie openbare finansiering.
Die onbedoelde gevolge van federale geborgde R & ampD het die verwagtinge van die inisieerders van die projekte aansienlik oortref. Die ekonomiese omwenteling van die tegnologie wat om dringende nasionale veiligheidsredes uitgevind is, het 'n onberekenbare impak op groei en produktiwiteit. Niks hiervan kon vooraf geprogrammeer gewees het nie. Innovasie is per definisie onvoorspelbaar. Die grootste les wat ons uit die Kennedy -ruimteprogram en die Reagan Strategic Defense Initiative kan put, is dat die mees produktiewe beleggings diegene is wat die grense van fisika toets. Hierdie projekte het ons in staat gestel om die volgende oorlog te beveg, nie die vorige nie.
Anders as die Russiese ruimtevlugte van 1957 en 1961, of die sukses van Russiese lugverdediging in die Yom Kippur -oorlog, kan ons op geen enkele ontwikkeling dui om 'n 'Sputnik -oomblik' te veroorsaak nie. Soos 'n padda in 'n pot koue water, sien ons nie die geleidelike toename in temperatuur nie. Omstandighede vereis nietemin 'n gevoel van dringendheid wat vergelykbaar is met die wat tydens die hoogtepunt van die Koue Oorlog ervaar is. Ons kan ons mededingers spring. Of ons kan die lot ly van 'n gekookte padda.
Hierdie artikel verskyn oorspronklik in Amerikaanse sake Deel I, nommer 1 (lente 2017): 97–112.
3 David P. Goldman en Henry Kressel, "Voorspoed, veiligheid en markte," Amerikaanse rente, 10 Oktober 2013, http://www.the-american-interest.com/2013/10/10/prosperity-security-and-markets/.
5 Sien Dave Majumdar, "Amerika se F-22 en F-35 Stealth Fighters teen Rusland se S-300, S-400 en S-500: Wie wen ?," Nasionale Rente, 18 Augustus 2006, http://nationalinterest.org/blog/the-buzz/americas-f-22-f-35-stealth-fighters-vs-russias-s-300-s-400-s-17394 .
7 Sien kantoor van die minister van verdediging, "Jaarverslag aan die kongres: militêre en veiligheidsontwikkelings wat die Volksrepubliek China 2015 betrek", https://www.defense.gov/Portals/1/Documents/pubs/2015_China_Military_Power_Report.pdf.
8 Michael Raska, "Dekodering van China se kwantum -satellieteksperimente," Asia Times, 20 Desember 2016, http://www.atimes.com/article/decoding-chinas-quantum-satellite-experiments/.
9 Sien Robert Mundell, "The International Distribution of Saving: Past and Future", in Wêreldbesparing, voorspoed en groei, red. Mario Baldassarri, Luigi Paganetto en Edmund S. Phelps (New York: St. Martin 's, 1993), 5–56.
11 Michael K. Evans (Chase Econometrics), "The Economic Impact of NASA R & ampD Spending", April 1976, https://ntrs.nasa.gov/archive/nasa/casi.ntrs.nasa.gov/19760017002.pdf.
David P. Goldman is adjunkredakteur en rubriekskrywer by Asia Times en is die outeur, mees onlangs, van U sal geassimileer word: China se plan om die wêreld in 'n sin te vorm (Bombardier Books, 2020).