Ek wil graag herhaal: “Wie is die hoofseun of hoofdogter van genres?” ‘n Deurwinterde digter-denker, akademikus, leser (ens.) moet ongehinderd die vryheid kan aangryp om so ‘n tipe teks te skryf en te publiseer t.w.v. die lesers, denkers en skrywers wat na hom kom. Maar nou ja, die boom was darem bykans ‘n 100 jaar oud, nè. 🙂 Hy is vir een nag hier in die tronk aangehou tydens sy kampanje van lydelike verset. ŉ Entjie buite die dorp is die winkel en petrolstasie van “Latib Janoo and Son”. Die intense gedigte oor die roering en spanning tussen die manlike en vroulike het ook ’n kosmiese inslag wanneer hy soos Goethe in sy Faust ervaar dat die ewig vroulike hom motiveer en die volheid van die syn laat beleef. ’n Aantal verse reik uit na die grense van religie en filosofie. ‘n Samelewing is so sterk soos sy middelklas het ‘n prof my geleer. ‘n Middelklas wat nog nooit hoendervleis gekry het by die hardop lees van Breyten se My hart is ‘n toring nie. In Sonnet 65 wens Shakespeare vir die ewigdurendheid van sy woorde: “that in black ink, my love may still shine bright.” Hierdie subkultuur se “liggeel dae” word gekenmerk deur oombliklikheid – die brul van ‘n enjin, ‘n brood se rys en die vibe tydens ‘n rugbywedstryd op Ellispark.