In onlangse jare het ek talle reise na Duitsland geneem. Nie, ongelukkig, om die natuurskoon te geniet nie, maar eerder om te sorg, eers vir my pa tot sy dood in 2013, en nou vir my ma, wat drie ernstige beroertes gely het, is hy amper blind en het hy demente.
Dit gebeur ook dat ek die enigste kind is wat in 'n verre land woon, met geen broers of susters om op te leun nie. Alhoewel my situasie in sommige opsigte ongebruikelik kan wees, weet ek baie mense wat soortgelyke reise onderneem het. Op 'n stadium het 'n rolomkeer plaasgevind, en hulle het hul ouers se versorger geword.
Soos iemand weet wie 'n bejaarde ouer versorg het, is dit nie maklik nie. Dit is 'n ongetwyfeld heilige en transformerende taak, maar dit kan ook uiters moeilik wees. Die eise wat aan versorgers gestel word, is groot. Hulle kan aangewys word om moeilike besluite te neem by die draai van 'n dime. Hulle kan dalk met gesondheidskrisisse, onbevoegde dokters en onverwagte rampe gaan. Finansiële spanning is 'n algemene stresor. Hul ouers kan koppig wees, in ontkenning, narcistiese of net moeilik. Ongesonde kinderwonde kan oopgeskeur word, wat innerlike storms van woede en hartseer, wrok en negatiwiteit veroorsaak.
En asof al wat nie genoeg was nie, is daar ook die leed om die lyding van iemand wat jy liefhet te getuig terwyl jy heeltemal nie kan help nie. Ek sal nooit die angs vergeet wat ek gevoel het toe ek my pa 'n paar weke voor sy dood besoek het nie. Ek het hom in die bed gevind, soos 'n Holocaust-slagoffer, sy gesig bedek in swart en blou kneusplekke van 'n onlangse val, gevange geneem in 'n liggaam wat hom nie meer op enige manier kon ondersteun nie. Hartgebreek, ek het teruggekeer na die badkamer en gesuig.
Niks het my hiervoor voorberei nie
Groei, ek dink nie dat dit ooit vir my gebeur het nie, dat ek eendag verantwoordelik sal wees vir die twee mense wat ek ma en pa gebel het. Sekerlik is die onderwerp nooit in die skool of in die kollege opgevoed nie. Ek dink ons ​​het almal 'n vae verwagting gedeel dat wanneer ons ouers te oud geword het om tuis te woon, hulle na 'n soort hulpgeriewe sou beweeg. Ons is nooit aangemoedig om te dink oor wat dit mag behels nie, of wat ons eie rol in hierdie proses mag wees. In ons oë was dit baie eenvoudig: ons ouers se rol was om versorging te gee, ons s'n om dit te ontvang.
Natuurlik, in baie dierspesies, is dit presies hoe dinge werk: die versorging vloei slegs in een rigting: van moeder tot kind. Tog doen ons mense anders. In menslike samelewings oor die hele wêreld, is dit algemeen vir die jong om vir die bejaardes te sorg. Aanvanklik kry ons versorging, later gee ons dit ook. Hierin is ons spesie geensins alleen nie. Jong olifante, byvoorbeeld, gee dikwels aandag aan veroudering en demente ouderlinge met geweldige teerheid, beskerm hulle van roofdiere en help hulle om kos te gebruik.
Net so, in ons eie spesie, is die versorging van bejaardes duidelik 'n integrale deel van wat dit beteken om mens te wees. Met ander woorde, die rol omkering wat ons kan ervaar soos ons ouers ouderdom is, is nie 'n anomalie of 'n ongelukkige ongeluk nie. Dit kan verwag word. Dis hoe dinge werk. Tog, omdat dit selde gepraat word, is ons dikwels onvoorbereid wanneer dit gebeur.
Hoe kan ons omgee vir beide ouderlinge en hul opsigters op maniere wat meer medelydend en vreugdevol is? Hoe kan ons die goedheid van die stelsel wat ons het, bewaar (want daar is goedheid daarin, langs mekaar met verskriklike disfunksie) terwyl nuwe modelle geskep word wat die behoeftes van alle geslagte aanspreek? Ek is nie seker nie. Maar ek vertrou dat oplossings bestaan, en ek weet dat die verbinding die sleutel is om hulle te vind.
Die deur oopmaak vir 'n nuwe visie
Na meer as dertig jaar met sirkelbyeenkomste gewerk het, weet ek hulle mag om ons saam te verenig rondom 'n gedeelde bedoeling. Daarom moedig ek jou aan om kringe te skep waar jy jou hoop en drome, kennis en ervaring kan deel.
En nou kan jy jouself afvra: "Wat wil ek graag sien gebeur?"
Die skepping van iets nuuts begin altyd met 'n visie. So maak die deur oop vir jou visioene, spreek hulle, deel hulle. Saam kan ons 'n wêreld skep waar alle geslagte die ondersteuning ontvang wat hulle nodig het om ryk, vreugdevolle lewens te lei.
Ek glo daar is. As ons van aktivisme praat, dink ons ​​gewoonlik aan georganiseerde aktiwiteite. Tog verder as ...
Hartseer is 'n belangrike emosie. Nie maklik nie, maar dit is hoe ons die ervaring van verlies en ...
Die meeste mense is dit eens dat verbintenis 'n basiese menslike behoefte is. Tog kan dit deesdae moeilik wees om ...