DIT is die maand Oktober. Glo die mooiste, mooiste maand met viooltjies in die voorhuis en al daai stroperige digters-treurmares.
Dis nie ŉ lekker onderwerp nie, maar soms moet ŉ mens maar die feite in die oge kyk. En nooit sal ŉ mens al die antwoorde kry nie. Hoekom is ons hier, wat is ons doel, het die Here ons verlaat en sommer al Sy engele ook saamgevat en kyk hoe lyk die wêreld nou.
Daar is tye wat die vrae net te veel raak en die slaap net te min raak. En iewers tussen in hang ons verward oor die waantoe (waan toe) nou. Ons word ouer, sien elke dag die tekens in die spieël en steeds het ons nie ŉ aks nader aan die antwoord gekom nie.
Want dit reën. Vir die eerste keer. En skielik is ons die eerste mense in die paradys, voor die groot swig vir Adam en sy appel. Volmaak. En lig. En lewendig.
En Jakarandas het hemelse pers konfetti oor alles gestrooi. ŉ Huwelik tussen seisoene. En ons los die gewerk en geworry oor die niks en gaan staan buite in die sagte reën en steek ons tonge uit en proe die lewe.