Beenontsteking: oorsake, simptome en meer
Posted on Julie 24, 2019
Beenontsteking is 'n bakteriële infeksie van die bene korteks of beenmurg (osteomiëlitis). Simptome is gewoonlik pyn in die aangetaste bene of gewrigte, 'n algemene ongemak en dofheid. Beenontsteking word met antibiotika behandel, in ernstige gevalle met chirurgie. In die geval van 'n tydige behandeling is dit gewoonlik maklik om 'n volledige genesing te kry. Lees alle belangrike inligting oor beenontsteking hier.
Beenontsteking is 'n ontsteking van die botstof. In die alledaagse gebruik word die term beenontsteking in die algemeen gebruik vir die ontsteking van die buitenste, harde beenstof sowel as die beenmurg. Dokters onderskei egter meer spesifiek tussen inflammasie van die harde stof van die been (osteitis) sonder om die beenmurg te betrek en die beenmurgontsteking (osteomyelitis).
Osteitis en osteomyelitis word meestal deur bakterieë veroorsaak (baie selde deur virusse of swamme) en kom voor na beenbreuke (frakture), beneoperasies of infeksies. Benewens die tipe besmette weefsel, verskil beenontsteking en beenmurgontsteking ook in hul oorsprong:
Beenontsteking kom voor wanneer bakterieë die been van buite bereik, byvoorbeeld in die geval van 'n oop letsel of chirurgiese wond. Watter bene presies geraak word, hang af van die ligging van die oorsaaklike besering. In teenstelling hiermee, vind beenmurgontsteking plaas wanneer bakterieë die been via die bloedstroom binnedring (hematogene beenontsteking). Dit word hoofsaaklik van die dy (femur) en onderbeen (tibia) aangetas.
Beenontsteking: akuut of chronies
Beenontsteking kan akuut of chronies wees. Die belangrikste simptome van akute beenontsteking is rooiheid, swelling, opwarming en pyn in die aangetaste gebied. Dit word eers met antibiotika behandel om die oorsaaklike bakterieë dood te maak. In sommige gevalle, as die been reeds ernstig beskadig is, is operatiewe terapie nodig.
Sonder terapie kan akute beenontsteking chronies word en die genesingsproses kan uiters vertraag word. In chroniese beenontsteking probeer die liggaam om selfs die bakterieë te beveg deur 'n soort kapsule rondom die ontsteekte gebied te vorm. Binne hierdie kapsule leef die bakterieë egter voort. Daar is pyn en 'n beperkte mobiliteit in die aangetaste gewrig. Van tyd tot tyd kan die binnekant van die kapsule na buite na buite leeg wees in die vorm van pus.
Die algemeenste beeninfeksie is die wat na die operasie plaasvind. Dit maak ongeveer 80 persent van alle beeninfeksies uit. Om redes wat nog nie uitgeklaar is nie, word mans meer gereeld aangetas as vroue.
Hematogene beenmurgontsteking (ook endogene of interne beenontsteking) kom veral by kinders voor. Die eksterne beeninfeksie (ook eksogene of eksterne beenontsteking) beïnvloed hoofsaaklik volwassenes. Akute beenontsteking word in ongeveer 10 tot 30 persent van alle gevalle 'n chroniese vorm.
Spesiale vorm: spondilitis
'N Spesiale vorm van beenontsteking is spondilitis. Die bene van die ruggraat (vertebrale liggaam) word beïnvloed deur die ontsteking. Spondilitis word gewoonlik veroorsaak deur die verspreiding van bakterieë deur die bloed, en dokters praat van hematogene verspreiding. Die pasiënte het 'n baie hoë koors en erge rugpyn, wat gewoonlik snags en tydens oefening vererger. Geaffekteerde persone sorg gewoonlik outomaties vir die rug.
Tussen 'n beenontsteking en 'n beenmurgontsteking kan die simptome in beginsel verskil, aangesien die manier van ontsteking anders is.
Beenmurgontsteking fokus op bakteriële infeksie. Die meeste lyers voel moeg en moeg en ly aan algemene siekte en koors. Na 'n paar dae kom die eerste gewrigs- en ledemaatpyn voor; Aanvanklik is daar nog geen tekens van inflammasie nie. Slegs na 'n paar dae swel die aangetaste gebiede. Van buite word 'n beduidende opwarming gevoel.
Beenmurgontsteking beïnvloed die knie en die boarm. Die ontsteekte ledemate is boonop slap en pynlik. As gewrigte beïnvloed word deur die ontsteking of die ontsteking dramaties in die been versprei, kan dit lei tot onstabiliteit en onomkeerbare skade aan die beenmurg. By kinders kan die koors tot 40 grade styg. Daarbenewens kom kouekoors meer gereeld by kinders voor.
Beenontsteking veroorsaak ook pyn. Daarbenewens kan die aangetaste gebied geswel wees en ook rooiheid toon. In teenstelling met beenmurgontsteking, kan die etter tydens ontsteking uitlek, en dit kan vinnig gediagnoseer word.
In chroniese beenontsteking is daar altyd lang simptoomvrye intervalle. Beenontsteking kan dan skielik uitbars, en elke simptoom van 'n akute infeksie by elke uitbraak vertoon.
Beenontsteking: oorsake en risikofaktore
Beenontsteking en beenmurgontsteking word meestal deur bakterieë veroorsaak.
Dokters verdeel die beenontsteking volgens die aard van die vorming daarvan:
Hematogene (endogene) beenontsteking
As bakterieë die been via die bloedstroom binnedring, kan inflammasie voorkom. Dit lei tot 'n beenmurgontsteking. Die bakterieë kan in beginsel van enige bakteriële infeksie afkomstig wees, soos 'n middeloorinfeksie, kaakbesmetting of mangelontsteking.
Posttraumatiese (eksogene) beenontsteking
In die geval van post-traumatiese beenontsteking, het bakterieë die bene van buite bereik, byvoorbeeld via 'n ongelukwond of infeksie van 'n operasiesaalwond tydens die operasie.
Aan die rand van skroewe of plate wat tydens 'n operasie in die been ingebring word, kan die immuunstelsel nie optree nie. Hier kan bakterieë dus ongestoord vermenigvuldig – 'n voortgesette beeninfeksie ontstaan.
Ongeag hoe die ontsteking ontstaan ​​het, dit kan in beginsel deur die volgende patogene veroorsaak word:
Ander soorte bakterieë soos Salmonella, Haemophilus influenzae, Mycobacterium tuberculosis en Escherichia coli
Skaars virusse of bakterieë
In beenontsteking word die buitenste, harde stof van die been beïnvloed deur die ontsteking, sonder dat die beenmurg betrokke is. Eerstens word die periosteum rondom die been ontsteek. Daarvandaan versprei die bakterieë in die baslaag (Substantia compacta). Daar kan ook net ontsteking in die periosteum wees. Dokters praat egter nie meer van beenontsteking nie, maar behandel hierdie bevinding as 'n onafhanklike siekte.
By kinders word die groeigebiede van die lang bene in die bo-arm en dye veral goed van bloed voorsien, aangesien die bene hier groei. Daarom kan die bakterieë makliker daar kom en beenmurgontsteking veroorsaak as by volwassenes. Sulke beenmurgontsteking kan van binne na buite versprei. Eers word net die beenmurg (myelitis) besmet, daarna die omliggende beenweefsel (osteomiëlitis). Beenmurgontsteking affekteer kinders wie se immuunstelsel verswak word deur onderliggende siektes, wanvoeding of medikasie.
Akute en chroniese beenontsteking
Afhangend van die verloop van tyd, onderskei dokters tussen akute en chroniese beenontsteking of beenmurgontsteking. 'N Akute ontsteking word veroorsaak deur direkte aanvalle met bakterieë. Dit kan ontwikkel tot chroniese beenontsteking as die behandeling te laat begin of nie behoorlik voltooi is nie. In die chroniese vorm kom die simptome gewoonlik in groepe voor. Die liggaam vorm rondom die oorblywende bakterieë 'n soort kapsule. Die bakterieë is hierby ingesluit, maar word steeds ongestoord daar vermenigvuldig. Hulle lek van tyd tot tyd in 'n purulente vloeistof. Die volgende risikofaktore verhoog die risiko om beenontsteking te ontwikkel na 'n besering of operasie:
Nikotien-, alkohol- of dwelmgebruik
Immuunafwykings as gevolg van MIV of immuunonderdrukkende terapie
Sistemiese siektes soos diabetes mellitus of arteriosklerose
Beenontsteking: ondersoeke en diagnose
As daar vermoedelik 'n beeninfeksie is, is die huisarts of 'n spesialis in beensiektes die regte persoon om kontak te maak. In 'n eerste onderhoud (anamnese) het u die geleentheid om u simptome en klagtes presies aan die dokter te vertel. Hierdie inligting kan aanvanklik bewys lewer van beenontsteking. Om meer spesifiek oor u saak te wees en om ander toestande uit te sluit, kan die dokter addisionele vrae vra soos:
Het u die afgelope dae meer gely as gevolg van simptome van koors of dofheid?
Het u die afgelope paar dae of weke 'n operasie gehad?
Op watter punte word die pyn gelokaliseer?
Na die anamnese vind 'n fisiese ondersoek plaas. Eerstens skandeer die dokter daardie bene of gewrigte wat seermaak. As 'n drukpyn voorkom of 'n duidelike swelling of rooiheid sigbaar word, is dit 'n ander aanduiding van 'n beeninfeksie.
Daarbenewens word bloed geneem en 'n bloedfoto gemaak. Verhoogde vlakke van witbloedselle (leukosiete) en verhoogde vlakke van C-reaktiewe proteïen (CRP) dui op inflammasie in die liggaam.
As 'n gewrig veral geswel is, kan die dokter 'n effens dikker naald as die bloedversameling gebruik om 'n gesamentlike punksie uit te voer. In hierdie geval word 'n monster van die gewrigsvloeistof geneem wat gekontroleer word op die teenwoordigheid van sekere bakterieë.
Met beeldtegnieke soos rekenaartomografie (CT) of magnetiese resonansbeelding (MRI) kan beenontsteking gevisualiseer word. Op 'n later stadium is veranderinge in die botstof ook sigbaar op 'n X-straal, maar nie in 'n vroeë stadium nie. Met 'n ultraklankondersoek kan daar bepaal word of addisionele sagte weefsels (byvoorbeeld spiere) beïnvloed word deur die ontsteking of of daar 'n artikulêre effusie is.
Brodie se abses
'N Spesiale vorm van beenontsteking in die kinderjare is die Brodie-abses. 'N Pynlike swelling kom in 'n sekere gebied voor. Die laboratoriumbevindings is gewoonlik onopvallend en die simptome is minder duidelik. In die radiografie kan die losmaak van die periosteum van die been egter herken word. MRI toon ook veranderinge in die beenstruktuur.
Om beenontsteking effektief te behandel, moet die snellerbakterieë uitgeskakel word. Dit word antibiotika gegee. Aangesien sommige soorte bakterieë weerstandig is teen sekere antibiotika, moet dit voor die behandeling bepaal word, watter bakterieë verantwoordelik is vir beenontsteking.
In 'n beenmurgontsteking is dit gewoonlik voldoende om die antibiotika mondelings (deur die mond) te neem. Hulle word in die bloed opgelos en betree, soos die bakterieë, die beenmurg via die bloedstroom, waar hulle die bakterieë kan doodmaak.
In die geval van beenontsteking is orale antibiotika in baie gevalle nie voldoende nie. Hier kan 'n chirurgiese behandeling van die ontsteking gedoen word deur die bron van infeksie in 'n operasie met spoelmiddels en antibiotika-bevattende afsettings word verskaf. As benige strukture reeds beskadig word deur beenontsteking of die ontsteking vorder ondanks antibiotiese terapie, moet die aangetaste beenweefsel chirurgies verwyder word. Gedeeltes van die been wat verwyder word, word deur kunsmatige inplantings vervang, sodat die been na genesing weer stabiel is. As daar vreemde voorwerpe soos plate of skroewe in die aangetaste been is en die risiko bestaan ​​dat dit die genesing belemmer of belemmer, word dit verwyder.
Na die operasie is verskillende behandelingsopsies beskikbaar. As gewrigte deur beenontsteking beïnvloed word, word klein sponsies met antibiotika gebruik. Daarbenewens kan 'n dreinering na buite geplaas word waardeur wondafskeidings uit die gewrig kan vloei. As die plek van ontsteking aan die ledemate geleë is, word 'n ondersteunende spalk van buite na die operasie geskep, waarmee die ontsteekte been vir 'n sekere tyd gespaar en verlig word totdat dit weer herstel het. As die beeninfeksie wydverspreid voorkom of die risiko van herontsteking groot is (die risiko van herhaling), vind daar soms oop wondgenesing plaas. Na die operasie word die chirurgiese wond oopgelaat en later weer toegemaak.
In sommige gevalle van beenontsteking is 'n enkele operasie nie voldoende nie, maar die aangetaste gebied moet weer oopgemaak word – óf om verdere ontsteekte weefsel te verwyder, óf om ondersteuningstrukture of inplantings wat voorheen verwyder is, weer in werking te stel. Al is daar jare lank geen simptome nie, kan dit jare later, na die eerste operasie, 'n ander inflammatoriese fokus ontwikkel (herhaling).
Soos met enige ander chirurgiese prosedure, is daar sekere risiko's verbonde aan die werking van beenontsteking. Tydens en na die operasie kan bloeding, bloeding en kneusplekke voorkom as gevolg van beserings aan bloedvate in die omgewing. Daarbenewens bestaan ​​die risiko dat herhalende infeksies kan voorkom of dat daar sensoriese versteurings kan wees as gevolg van die besering van senuwees in die chirurgiese gebied.
Na die operasie is daar selde 'n genesing van die bene, 'n verminderde mobiliteit of 'n verkeerde samesmelting van die bene. Daarbenewens kan die sogenaamde Sudeck-sindroom voorkom. In die proses word die been rondom die afgeleë gebied afgebreek en kom verdere pynlike ontsteking voor.
Beenontsteking: siekteverloop en prognose
Die voorspelling van beenmurgontsteking (osteomiëlitis) of beenontsteking (osteitis) hang af van die tipe inflammasie, die ouderdom van die pasiënt, die sterkte van sy immuunstelsel en die aard van die patogene wat betrokke is.
'N Akute beenmurgontsteking het 'n goeie kans op herstel. In die geval van beenontsteking is genesing sonder permanente skade gewoonlik moontlik indien dit vroegtydig opgespoor en behandel word. Die behandeling van chroniese beenontsteking is moeiliker. Veral by volwassenes (minder by kinders) bestaan ​​die risiko dat die benige ontsteking in die chroniese vorm oorgaan.
Die kans op herstel by kinders met beenmurgontsteking is oor die algemeen beter as by volwassenes. By kinders is daar egter 'n risiko vir groeistoornis wanneer die osteomiëlitis die groeiwyse van die bene beïnvloed. Die groeiwewigte is die dele van die been wat nog steeds uit kraakbeen by kinders bestaan, waaruit voortdurend nuwe beenmateriaal gevorm word vir 'n gesonde groeigrootte. As hierdie proses versteur word, kan dit lei tot 'n bedwelmde groei en verkorte arms en bene – afhangend van waar die inflammatoriese fokus is.
U kan nie 'n beeninfeksie voorkom nie. Veral by kinders moet aandag geskenk word aan been- en gewrigsklagtes. As u tekens van pyn het, is dit die beste om onmiddellik 'n dokter te besoek. Die risiko van osteitis kan verminder word, veral by kinders met 'n swak immuunstelsel, deur vatbare strukture en organe vir chroniese ontsteking te verwyder. Dit sluit byvoorbeeld die mangels of die poliepe in. As daar 'n bakteriële infeksie is, is antibakteriese behandeling met antibiotika die beste beskerming teen een been ontsteking, Dit kan egter nie in die algemeen voorkom of uitgesluit word nie.