Voel dit asof die tyd tot stilstand gekom het? Leszek Glasner / Shutterstock
Die COVID-19-pandemie het ons lewens heeltemal verander. Neem iets net so fundamenteel soos ons ervarings van die ruimte: ons mobiliteit het baie beperk geword - verminder tot draf of stap 'n paar kilometer om ons huise. Miskien is dit minder duidelik dat die inskakeling ook ons ​​ervarings van tyd beïnvloed het.
As antropoloog van die tyd ondersoek ek hoe mense met tyd verband hou, veral tydens krisisse. Ons kan sien dat die huidige krisis, soos baie ander, ons ontneem van ons “tydelike agentskap”- die vermoë om ons ervaring van tyd te struktureer, te bestuur en te manipuleer. Byvoorbeeld, baie van ons sal al die tyd verloor en wonder watter dag van die week dit is. Dit voel 'n bietjie asof die tyd tot stilstand gekom het.
Die antropoloog is die belangrikste kenmerk van ons ervarings van tyd tydens krisis Jane Guyer genoem “afgedwingte presentisme':' N gevoel van vas in die hede, gekombineer met die onvermoë om vooruit te beplan. Ons weet tans nie wanneer ons ons geliefdes weer kan sien, of wanneer ons met vakansie kan gaan nie. Baie erger, baie van ons weet nie wanneer ons weer sal werk nie - of ons moet werk om terug te keer. Te midde van hierdie krisis is dit moeilik om 'n toekoms voor te stel wat anders lyk as die hede.
So hoe gaan ons dit aan? Ek redeneer dat hierdie krisis ons aangespoor het om meer kreatief te wees met ons verhoudings tot tyd. Die meeste van ons is selfs “truuks tyd'Tot 'n sekere mate Roxana Moroşanu en ek noem dit in 'n onlangse artikel. Ons versnel en vertraag, buig en herstruktureer tyd op baie verskillende maniere.
“Corona-tyd” bestaan ​​in werklikheid uit baie verskillende tye, soos die “tyd van toesluit”, “kwarantyntyd” of “huiskantoortyd”. Ons het geleer om hierdie nuwe geskenke te bewoon. Hierdie lesse is baie persoonlik en verskil in elke huishouding. Tog praat hulle van 'n ervaring wat wêreldwyd gedeel word.
Tuisonderrig vereis skedules. Travelerpix / Shutter
Die afgelope paar maande het u self baie tydelike strategieë ingestel. Dit kan die konstruksie van nuwe ritmes en tydelike strukture insluit. Daaglikse oefeninge, weeklikse Zoom-byeenkomste vir die gesin, 'n glas wyn wyn of die bak van die naweekkoeke is 'n goeie teken. En tuisonderwys het nuwe skedules geëis - om nie te praat van eindelose oorreding nie.
Die klok van kapitalisme
Vir baie mense is hierdie gevoel van vastigheid nie nuut nie. Diegene wat nie kan tred hou met die steeds vinniger wêreldwye vloei van geld, idees, kommoditeite en mense nie, voel dikwels agtergelaat. Kritici van kapitalisme het derhalwe aangevoer dat ons 'n vertraag die tyd.
In my werk oor post-industriële stede het ek gestudeer ons verhouding met die toekoms in tye van ekonomiese krisisse. Hierdie krisisse vorm deel van die kapitalisme, soos Marx ons meer as 150 jaar gelede vertel het. Na die tweede wêreldoorlog het welsynstate ekonomiese krisisse egter grotendeels in die wiele gery.
Maar die 1980's neoliberale hervormings van kapitalisme het die welsynstaat tot niet gemaak. Nasionale regerings het opgehou om die vyfjaarplanne op te volg. Net-betyds produksie en nuwe tegnologiese ontwikkelings, soos die internet, het gelei tot 'n ongekende versnelling van tyd.
Neoliberalisme het die mensdom tydelik al 'n paar dekades lank in 'n krisistyd geplaas. Sonder werksekerheid en in steeds veranderende markte, sukkel baie van ons om vooruit te beplan - om vas te staan ​​in die hede. Die manier om hierdie vasberadenheid te verslaan, is om "deurmekaar te gaan", of soos die Britte meer heldhaftig sê, "bly kalm en gaan aan".
Baie post-industriële stede, soos dié in Wallis en Noordoos-Engeland, het hul kollektiewe vooruitsigte verloor. Na jare van industriële oplewing en hoë indiensnemingsyfers, voel baie inwoners nou dat hul dorpe 'geen toekoms' het nie. Die aftakeling van plaaslike nywerhede, soos mynbou, het gelei tot hoë werkloosheid en onvoorsiene migrasievlakke uit die gebiede. Die jong en goed opgeleide trek weg op soek na werk, terwyl diegene wat agterbly die getuie is van die stadige agteruitgang van hul tuisdorp.
Om 'n gebrek aan versiendheid en afgedwingte presentisme te oorkom, moes hul stedelike regerings dit doen herwin die toekoms beplan eerder as om net op gebeure te reageer. Ondanks voortdurende agteruitgang, moes hulle hulself afvra: hoe wil ons hê dat ons stad oor vyf jaar moet lyk?
Herwinning van die toekoms
Dit geld ook vir ons huidige situasie. Dit is nou die tyd om vorentoe te dink oor hoe die lewe in die toekoms na die COVID-19 moet lyk - ons moet die tyd verder benader as vir ons persoonlike huishoudings. Alhoewel 'n entstof of 'n behoorlike behandeling vir COVID-19 nog nie sigbaar is nie, moet ons probeer om die gevoel van vasgevang in die hede te skud. Ons moet nou besig wees met die ontluikende politiek van tyd, wat ons nabye toekoms sal bepaal.
Daar sal byvoorbeeld binnekort verskillende pogings aangewend word om die pandemie te beëindig, gebaseer op byvoorbeeld 'n lae aantal nuwe infeksies, en ons moet dit noukeurig beoordeel. Ons sal ook meer fundamentele vrae moet vra oor wanneer hierdie krisis verby is: hoe kan ons die voortslepende klimaatkrisis oplos? Hoe kan ons sosiale ongelykhede in 'n onvoorsiene ekonomiese resessie voorkom? Hoe kan ons weer 'n pandemie voorkom? Die politiek van die tyd sal ook terugwerkend van deurslaggewende belang wees: Het regerings vinnig genoeg opgetree?
Omdat die krona-krisis ons 'n heel ander tyd laat beleef, sal dit interessant wees om te sien of dele van hierdie nuwe normaliteit, soos huiskantore en verminderde mobiliteit, sal bly. Maar selfs al is dit net 'n onwillekeurige pouse vanaf die kapitalistiese tyd, moet ons die tydelike regerings van neoliberalisme van groei, agteruitgang en versnelling wat die lewe op aarde gevorm het, heroorweeg.
Ons ervarings van Corona-tyd het ons 'n opleiding gegee in tydelike denke en buigsaamheid. Die mensdom sal hierdie krisis verweer, maar daar is ander wat voorlê. Miskien sal dit vertroostend wees om te weet dat ons tyd en planne vir die toekoms kan, en moet, selfs al voel ons vas in die hede.
Felix Ringel, assistent-professor in antropologie, Durham Universiteit
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Hoe die pandemie ons persepsie van tyd verander het