Umayyad -verowering, 7de en 8ste eeu nC - Die storie - 2022
Umayyad -verowering, 7de en 8ste eeu nC
Geskiedenis van Egipte uit die 7de eeu
Na die val van Rome het Egipte deel geword van die Bisantynse Ryk, tot dit is in 641 nC deur die Moslem -Arabiere verower.
Deur die MiddeleeueSedert die verowering deur die Islamitiese Ryk in die jaar 641 tot 1517, is Egipte beheer as deel van 'n reeks Arabiese kalifate. Die verskillende kaliefs, waaronder die Umayyad- en die Fatimid -dinastieë, het die land byna 900 jaar lank in besit geneem, ondanks invalle deur naburige ryke en die Kruistogte teen hulle gevoer word. Gedurende hierdie tyd, Kaïro is gebou en hoofstad geword.
In 1517, die Mamluk -kalifaat van Egipte verower is deur die Ottomaanse Turkedit verminder tot 'n provinsie wat gedwing is om groot belasting aan die Ottomaanse Ryk te betaal. Dit is nog steeds semi-outonoom beheer deur die Mamluks, maar 'n verswakte ekonomie, plae en hongersnood het dit kwesbaar gemaak, en dit was binnegeval in 1798 deur Napoleontiese magte.
Toe die Franse in 1801 deur die Britte verslaan word, het dit 'n magsleemte gelaat tussen die Mamluks, die Ottomaanse Turke en Albanese huursoldate wat die Ottomaanse weermag bedien, wat die weg gebaan het vir onafhanklike Egipte in 1805.
Die Arabiere het die Magreb in die vroeë Umayyad -tye bereik.
In die jare 665–689 was daar weer 'n Arabiese inval in Noord -Afrika. Dit het begin met 'n leër van meer as 40 000 Moslems wat deur die woestyn na Barca gevorder het en na die omgewing van Kartago (vandag Tunisië) marsjeer. Daarna volg 'n mag van 10 000 onder leiding van die Arabiese generaal Uqba ibn Nafi en vergroot deur duisende ander. Die weermag het van Damaskus af opgetrek na Noord -Afrika en in 670 is die stad Kairouan (suid van die moderne Tunis) opgerig as 'n toevlugsoord en basis vir verdere operasies. Dit sou die hoofstad word van die Islamitiese provinsie Ifriqiya, wat die kusstreke van vandag se westelike Libië, Tunisië en die ooste van Algerië sou dek. Hierna het Uqba ibn Nafi vorentoe beweeg totdat hy die Atlantiese kus bereik het. In sy verowering van die Magreb, beleër hy die kusstad Bugia sowel as Tingi of Tanger, wat die tradisionele Romeinse provinsie Mauretania Tingitana eens was. Hy is egter hier gestop en gedeeltelik afgeweer. Hy was nie in staat om Tanger te beset nie, maar hy is van die kus af teruggeroep. By sy terugkeer het 'n Berber-Bisantynse koalisie sy magte naby Biskra in 'n hinderlaag gelaat en Uqba vermoor en sy troepe uitgewis.
Intussen het 'n nuwe burgeroorlog tussen mededingers vir die monargie in Arabië en Sirië gewoed. Dit het gelei tot 'n reeks van vier kaliefs tussen die dood van Muawiya in 680 en die toetreding van Abd al-Malik ibn Marwan (Abdalmalek) in 685. Stryd het eers in 692 geëindig, wat 'n terugkeer van binnelandse orde tot gevolg gehad het wat die kalief toegelaat het om hervat die Islamitiese verowering van Noord -Afrika. Dit het begin met die hernude inval in Ifriqiya, maar die Bisantynse Ryk reageer met troepe uit Konstantinopel, saam met soldate en skepe van Sicilië en 'n kragtige kontingent Visigote uit Hispania. Dit het die indringende Arabiese weermag genoop om terug te hardloop na Kairouan (vandag Tunisië). Die volgende lente het die Arabiere egter 'n nuwe aanval deur see en land geloods, wat die Bisantyne en hul bondgenote genoop het om Kartago te ontruim. Die Arabiere het die burgerlikes geslag, die stad totaal vernietig en tot op die grond verbrand en die gebied vir die volgende twee eeue verlate gelaat. Na die vertrek van die belangrikste mag van die Bisantyne en hul bondgenote, is 'n ander geveg naby Utica gevoer en die Arabiere het weer die oorwinning behaal, wat die Bisantyne genoop het om daardie deel van Noord -Afrika vir altyd te verlaat.
Teen 698 het die Arabiere die grootste deel van Noord -Afrika uit die Bisantyne geneem. Die gebied is in drie provinsies verdeel: Egipte met sy goewerneur in al-Fustat, Ifriqiya met sy goewerneur in Kairouan en die Magreb (moderne Marokko) met sy goewerneur in Tanger.
Arabiese magte kon Kartago in 698 en Tanger teen 708 verower. Na die val van Tanger het baie Berbers by die Moslem -leër aangesluit. In 740 is die Umayyad -bewind in die streek deur 'n groot Berber -opstand geskud. Na 'n reeks nederlae kon die kalifaat uiteindelik die rebellie in 742 verpletter, hoewel die plaaslike Berber -dinastieë van toe af voortgeduur het van die keiserlike beheer.
Ouderdom van die kalief: [donkerpers] Uitbreiding onder die profeet Mohammad, 622-632 [donkerpienk] Uitbreiding tydens die patriargale kalifaat, 632-661 [donker oranje] Uitbreiding tydens die Umayyad-kalifaat, 661-750.
Die 8ste eeu
Die '8ste eeu' is histories en argeologies beskou as 'n soort waterskeiding tussen die oudheid en die Middeleeue. Die definisie van die transformasies in hierdie tydperk is 'n deurslaggewende kwessie, veral met betrekking tot kontinuïteit en verandering van die ekonomiese strukture in die laat -antieke Mediterreense wêreld. Hierdie internasionale interdissiplinêre konferensie vergader geleerdes uit verskillende dissiplines, waaronder laat-antieke, Islamitiese, Bisantynse en Middeleeuse geskiedenis, argeologie, argeometrie, numerisme, filologie en papyrologie, om die kwa-drempel van die 8ste eeu vanuit verskillende perspektiewe te beoordeel om evalueer die problematiek van hierdie oorgang in terme van kontinuïteit/ontwrigting deur argeologiese data en tekstuele - literêre sowel as dokumentêre - bronne te kombineer.
Freie Universität Berlyn
7.4: Verowering in Noord -Afrika en Suidwes -Asië
Assistent -professor (Aardrykskunde) aan die Universiteit van Mary Washington
Na die dood van Muhammad en rsquos, het Arabiese militêre magte Islam deur die hele streek gedra. In sy grootste omvang het die Islamitiese Ryk onder die Umayyad -kalifaat van die 7de en 8ste eeu gestrek oor 15 miljoen vierkante kilometer (5,79 miljoen vierkante myl), vanaf die Iberiese Skiereiland, die suidwestelike hoek van Europa met Spanje en Portugal, tot regoor Noord -Afrika en die Arabiese Skiereiland en tot in Pakistan (Figuur ( PageIndex <1> )). Geen ryk sou groter wees as die Mongole in die 13de eeu nie.
Figuur ( PageIndex <1> ): Kaart van die Islamitiese Ryk onder die uitbreiding van die Umayyad-kalifaat, 622-
750 CE (afgeleide werk van oorspronklike deur Brian Szymanski, Wikimedia Commons, Public Domain)
Die Islamitiese Ryk het honderde jare voortgeduur. Die hoofstad verhuis van Medina na Damaskus, die hoofstad van die hedendaagse Sirië, en daarna na Bagdad, die hoofstad van die hedendaagse Irak. Teen 1259 nC is egter 'n groot deel van hierdie streek, insluitend Bagdad, deur die Mongole verower, met 'n patroon van besetting en verowering wat tot vandag toe sou voortduur.
Die Ottomaanse Ryk, wat in die hedendaagse Turkye gebaseer is, het gevolg deur die beheer oor 'n groot deel van Noord-Afrika en Suidwes-Asië aan die kus teen die 15de en 16de eeu. Alhoewel dit mettertyd afgeneem het, het die Ottomane beheer oor 'n groot deel van die streek behou totdat dit saam met die sentrale magte van Duitsland, Oostenryk-Hongarye en Bulgarye die Eerste Wêreldoorlog verloor het. Na die Eerste Wêreldoorlog het die geallieerde magte van Europa die voormalige gebied van die Ottomaanse Ryk en kolonies uitgekap.
Die Volkebond, 'n intergouvernementele organisasie wat van die einde van die Eerste Wêreldoorlog tot die begin van die Tweede Wêreldoorlog geduur het, het 'n deel van die voormalige Ottomaanse Ryk verleen en het Europese mandate mandate verleen om dele van sy gebied te beheer. Frankryk het byvoorbeeld 'n mandaat vir Sirië gekry. Brittanje het 'n mandaat gekry om Irak sowel as Palestina te beheer. Die Italianers kon ook 'n deel van die Ottomaanse Ryk neem en in die vroeë 20ste eeu beheer oor Libië verkry.
Soos met baie ander dele van die wêreld, is die kolonies van Noord -Afrika en Suidwes -Asië gevorm met min aandag aan onderliggende etniese spanning of hulpbronkwessies. Sommige etniese groepe was verdeel tussen verskillende Europese kolonies, terwyl ander genoodsaak was om nuutgeskepte gebiede met vyandige groepe te deel. Selfs sodra kolonies onafhanklikheid kon kry, sou hierdie koloniale era voortduur. Ongelyk verdeelde olie -rykdom, wat eers in groot hoeveelhede ontdek is na die onttrekking van Europese magte, sou die politieke en ekonomiese stabiliteit in die streek verder bemoeilik.
Umayyad -verowering, 7de en 8ste eeu nC - Geskiedenis
Hierdie kursus evalueer die Middeleeuse geskiedenis van Toledo vanaf die era van die Visigoth-koninkryk (6de-8ste eeu) tot die Islamitiese tydperk (8de tot 11de eeu) en tot die herintegrasie daarvan in Christelike Spanje (na 1085 nC). die kulturele en godsdienstige transformasies wat die stad gekenmerk het met 'n spesiale poging om te verstaan ​​hoeveel mense en godsdienste hulle kom vestig en onder mekaar woon. Ons sal die Islamitiese en Christelike strukture van die Museo de Santa Cruz, Iglesia de San Román, Sinagoga del Tránsito, Mezquita de Bab al-Mardum, Archivo Municipal de Toledo en die Archivo Historico de la Nobleza feitlik besoek. Ons ondersoek die oorgang van die Visigote van Christelike Arianisme na Katolisisme en die harde behandeling van die Joodse bevolking. Ons ondersoek Islamitiese bestuur en ontwikkeling van die middeleeuse stad met drie gelowe, met 'n spesiale belangstelling in die kulturele prestasies daarvan. Ons sal die pogings van koning Alfonso "The Wise" (1252-1284) bestudeer om homself as die "koning van drie godsdienste" te beskryf deur middel van sy wetlike kodeks, die skepping van die Cantigas de Santa María en sy intellektuele strewe wat bekend staan ​​as die Toledo Skool vir Vertalers. Ons evalueer die robuuste Joodse en omgekeerde edele gesinne van die stad en waardeer hul intellektuele, godsdienstige en ekonomiese bydraes tot die Castiliaanse lewe. Ons sal getuig van die opkoms van anti-Joodse statute vir bloed suiwerheid, die totstandkoming van die Inkwisisie en die uitsetting van die Jode. Ons stel ook kortliks Spaanse manuskripte uit die munisipale en katedraalargief bekend om nuwe wetenskaplike deurbrake te maak met betrekking tot die Joodse, Christelike en Moslem -onderlinge verband. Geen kennis van Spaans is nodig om aan die kursus of aan ons transkripsiepogings deel te neem nie.
Jode, Christene en Moslems in die Middeleeuse Toledo Tot 1212 nC
Hierdie week bestudeer ons Jode, Christene en Moslems in die Middeleeuse Toledo tot 1212 nC. Ons sal die Islamitiese verowering van Visigotiese Spanje, die vorming van Islamitiese al-Andalus, die geboorte van die Christelike herowering en Toledo onder die Umayyads en as 'n onafhanklike taifa (& quotparty koninkryk & quot) aanskou. Ons sal ook Islamitiese argitektuur by die Museo de Santa Cruz sowel as op ander plaaslike terreine ondersoek.
[MUSIEK] Daar was 'n gevolglike Islamitiese staat in die media, maar dit was buite die Umayyads. En hul verhale is 'n bietjie ingewikkeld, want dit begin heeltemal terug in Damaskus, Sirië. In 661 het Mu ɺui 'ya by die Umayya -stam, wat oorspronklik uit Mekka was, hierdie eerste kalifaat gestig. 'N Godsdienstige en politieke entiteit wat al die Islamitiese lande dek. Dit was onder die beheer van die Umayyads dat Spanje in die wentelbaan van die Islamitiese beskawing sou kom. Soos ons onthou, is Spanje in 711 nC deur die Moslems verower. En ongeveer tien jaar lank is die grootste deel van die skiereiland oorheers deur hul politieke leierskap. In 750 het belangrike gebeurtenisse egter die Islamitiese wêreld getransformeer toe die Abbasids die Umayyad -kalifaat gewelddadig omverwerp het met 'n bloedbad van die elite -regerende familie. Die gevolg van hierdie saak was die skepping van 'n nuwe Umayya -dinastie, maar hierdie keer in Spanje en in die stad Cordoba. Een oorlewende Umayya-prins, Abd al-Rahman I, sou die titel van emir of bevelvoerder van die gelowiges neem en 'n nuwe emiraat in Spanje stig. En uit hierdie emiraat sou die langsaamste van die Spaanse-Islamitiese koninkryke ontwikkel. Dit sou bekend staan ​​as die Umayyad -kalifaat van Cordoba, wat van 929 tot 1061 CE sou heers. Dit is waarna ons almal verwys as die Goue Eeu van Islamitiese Spanje en dit was in baie opsigte 'n Goue Eeu vir die Joodse gemeenskap van Spanje. In 929 verklaar Abd al-Rahman III al-Andalus as sy eie polities en religieus outonome entiteit. Die positiewe kragte van 'n naasbestaan ​​of Coviviencia in Islamitiese Al-Andalus word die eerste keer in die tiende eeu onder sy bewind waargeneem. Abd al-Rahman III het, net soos sy vader voor hom, 'n etnies en godsdienstig inklusiewe beleid gevoer, toegewy aan die pacifikasie en vereniging van Andaluz. Hy het die kunste en wetenskappe ondersteun en 'n algemene kulturele effek veroorsaak. Boonop moedig hy minderhede aan om hul eie intellektuele belange na te streef, en gee hulle 'n model van hoe hulle te werk moet gaan. Die Duitse non, Roswitha, wat die stad Cordoba in die tweede helfte van die 10de eeu besoek het, sou die stad die sieraad van die wêreld noem as gevolg van sy ongelooflike kunste, wetenskap, argitektuur en mengsels van mense. En vir die Joodse gemeenskap was Cordoba en die Kalifaat 'n besonder verwelkomende en lewensbelangrike plek om gedurende die middeleeue te wees. Professor Jane Gerber, die skrywer van The Jews of Spain, beskryf dit spesifiek op hierdie manier. Die Moslem-provinsie bereik die hoogtepunt van sy mag in die 10de eeu, onder die bekwame en gewoonlik lang en stabiele van Abd al-Rahman III. [MUSIEK] As 'n keiserlike stad bereik Cordoba in die middel van die 10de eeu 'n hoogtepunt in mag en welvaart. En talente van regoor die Moslemwêreld stroom na die nuwe hoofstad. Die nuwelinge was Joodse digters en geleerdes uit Noord -Afrika, Italië en die Verre Ooste. Een van die persone wat na die hof genooi is, was die dokter Hasdai ibn Shaprut, hy het van ongeveer 915 tot 970 geleef. Hy het die Joodse letterkundiges beskerm en het die eertydse patroon van kultuurbeskerming gevolg wat deur Moslem-hofdienaars gebruik word. Hasdai het ook 'n skool vir Talmudiese leer in Cordova opgerig, ondernemende Joodse ouers sou hul talentvolle seuns na Cordoba bring om voordeel te trek uit die nuwe geleenthede om 'n kwotasie, onaanhalings, moderne opvoeding in die hoofstad te verkry, ook in die hoop dat hul seuns daarin sou slaag werk kry by die Moslem -keiserhof. Die Joodse fasiliteit in Arabies het hulle ook toegang gegee tot 'n groot denkwêreld wat die antieke klassieke, wat onlangs in Arabies vertaal is, beliggaam. Direkte blootstelling aan Arabiese leer en wetenskap en filosofie het 'n kragtige dryfveer vir die uitbreiding van Joodse kennis gelewer. En kort voor lank het die Jode van Spanje uitgeblink en ander belangrike Joodse sentrums oortref. Professor Gerber sluit af met hierdie waarneming, miskien is die beste manier om die stimulasie wat Jode ervaar uit hul kulturele omgewing, in Al-Andalus, te waardeer deur te kyk na die oorlewende kurrikulum van 'n Joodse akademie vir leer in die 12de eeu Toledo, wat gebaseer was op die Middeleeuse Arabiese model. Die Joodse skool het die standaardprys Judaica, Hebreeuse taal, Torah en Talmoed aangebied, 'n gegradeerde studiekursus in filosofiese waarnemings oor godsdiens, logika, wiskunde, optika, sterrekunde, astrologie, musiek, meganika, metafisika, Grieks en Arabies, soos sowel as medisyne. Spesiaal is geplaas op fyn kalligrafie; die model vir die opgevoede Joodse man was ook die Moslem adib, 'n man van humanistiese kultuur. Dit was Islamitiese Spanje op sy beste. 'N Plek waar baie gemeenskappe kan saamleef en saamwerk. Die glans van die Umayyad -kalifaat van Cordoba sou nie oorleef nie, en teen 1031 het dit sy einde bereik. Wat daarna gekom het, was die sukses by die Spaanse Christelike Reconquista, interne politieke fragmentasie binne die Islamitiese gemeenskap en Noord -Afrikaanse ingryping deur die. [MUSIEK]
Die verslag bevat 'n inleidende hoofstuk oor die geskiedenis van Sindh, net voor die verowering deur die Arabiere. Die inhoud van die werk vertel die Arabiese insluitings in Sindh van die 7de-8ste eeu nC.  Dit beskryf dus die tydperk van die Chacha -dinastie, na die afsterwe van die Rai -dinastie en die opkoms van Chach van Alor op die troon, tot by die Arabiese verowering deur Muhammad bin Qasim vroeg in die 8ste eeu nC.  Die teks word afgesluit met ''n epiloog waarin die tragiese einde van die Arabiese bevelvoerder Muḥammad b. al-Ḳāsim en van die twee dogters van Dāhir, die verslane koning van Sind '. 
As een van die enigste geskrewe bronne oor die Arabiese verowering van Sindh, en dus die oorsprong van Islam in Indië, is die Chach Nama is 'n belangrike historiese teks wat al verskeie eeue deur verskillende belangegroepe gekoöpteer is, en dit het beduidende implikasies vir die moderne verbeelding oor die plek van Islam in Suid-Asië. Gevolglik word die implikasies daarvan baie betwis. 
Volgens Manan Ahmed Asif het die Chach Nama histories belangrik was. Dit was 'n bron van koloniale begrip van die oorsprong van Islam in die Indiese subkontinent deur die Sindh -streek.  Die teks was een van die bronne van historiografie en godsdienstige antagonisme tydens die stryd van die Suid -Asiatiese volk om onafhanklikheid van die koloniale Britse Ryk te verkry.  Die teks, sê Asif, was 'n bron van 'n koloniale konstruksie van 'n lang geskiedenis van godsdienstige antagonisme tussen Hindoes en Moslems, en een van die verhale van Moslem-oorsprong in Suid-Asië deur verskillende historici en skrywers uit die twintigste eeu.  Dit was deel van die staatboeke oor die geskiedenis van Pakistan.  Die verhaal van die sewentienjarige Muhammad bin Qasim se aanval op 'Pak-o-Hind' is deur die Pakistaans-Amerikaanse terroris Faisal Shahzad genoem voor sy 2010 Times Square motorbomaanval. 
Vertaling van Arabiese oorspronklike Edit
Soos ons dit vandag het, het die Chach Nama is die werk van ʿAlī b. Ḥāmid b. Abī Bakr Kūfī. Hy skryf in Persies, maar beweer dat hy 'n boek in Arabies vertaal, wat hy onder die besittings van die ḳāḍī van Alōr, Ismāʿīl b. ʿAlī. b. ʿUsteman al-Thaḳafī (wat deur Muhammad Kāsim aangewys is as die eerste kādī van Alōr na die verowering van die Sindh. )  Volgens Y. Friedmann,
'n vergelyking tussen die Čač-Nāma en Arabiese historici soos Balādhuri [. ] toon die Arabiese herkoms aan van die dele van die boek wat die gevegte beskryf wat gelei het tot die verowering van Sind Kūfī, wat moontlik Madāʾinī se Kitāb Thaghr al-Hind en Kitāb ʿUmmāl (of Aʿmāl) al-Hind [. ] Dit lyk asof die Čač-Nāma Madāʾinī se tradisie oor Indië op 'n veel voller manier behou het as die klassieke Arabiese geskiedenis. Aan die ander kant bevat die boek ook 'n aansienlike hoeveelheid materiaal wat waarskynlik 'n plaaslike Indiese historiese tradisie weerspieël. Die gedeelte wat handel oor die opkoms van die Čač-dinastie (14-72), die verhaal van Darōhar, Djaysinha en Djanki (229-234) en 'n paar tradisies wat toegeskryf word aan 'n Brahman genaamd Rāmsiya (179) en aan 'sommige Brahman-ouderlinge' (baʿḍī mashāyikh-i barāhima) (197 vgl. Ook 206 14) verdien om in hierdie konteks genoem te word. 
Die Chach Nama oorleef in die volgende sleutelmanuskripte: British Library Or. 1787 Indiese kantoor, Ethé 435. 
Oorspronklike werk Edit
Volgens Manan Ahmed Asif, Chach Nama is nie 'n vertaalwerk nie, en ook nie 'n boek van verowering nie. ʿAlī verklaar dat hy dit geskryf het om guns in die hof van Nasiruddin Qabacha (Nasir ad-Din Qabacha) te verkry. Asif voeg by dat Qasim se veldtog in Chach Nama is 'n doelbewuste skakering van veldtogte wat Chach in "vier uithoeke van Sindh" onderneem het.  Hy verklaar dat die Chach Nama is gefokus op die historiese figuur van Mohammed bin Qasim wat in bestaande Arabiese manuskripte voorkom, maar die teks uit die 13de eeu is anders, wat die alternatiewe weergawes kreatief ekstrapoleer.  Byvoorbeeld, die weergawe van die Qasim -verhaal wat in die Kitab Futuh al-Buldan van Al-Baladhuri (9de eeu) en die weergawe wat in memoires van Al-Biruni (11de eeu) gevind word, is baie eenvoudiger en 'merkbaar anders' in struktuur, omstandighede en krygsveldtogte as wat in die Chach Nama.  In die Baladhuri -weergawe, byvoorbeeld, kom Qasim nie in of vernietig dit nie maatjie (tempels) of vergelyk dit met "die kerke van die Christene en die Jode en die vuurhuise van die Magiërs".  Verder gee die Baladhuri -weergawe van die Qasim -verhaal die monnike en priesterlike bemiddelaars van Hind herhaaldelik erkenning aan die onderhandeling van vrede met hom, terwyl Chach Nama bied 'n ander, krygsweergawe aan. Die Chach Nama het die werk van Baladhuri en ander as 'n model vir die politieke geskiedenis gebruik, maar 'n ander en verbeeldingryke weergawe van gebeure geskep. Volgens Asif, "is daar weinig rede vir ons om die feitlikheid van verse in die weergawe van Baladhuri in ag te neem, 'n verslag wat geskryf is om die krygsverowering van die hoflike Abbasidiese tye te verheerlik en meer as 200 jaar na Qasim se dood saamgestel is. Die Chach Nama is 'n romantiese werk wat beïnvloed word deur die 13de-eeuse geskiedenis, nie 'n historiese teks van die 8ste eeu nie, sê Asif. 
Die Táríkh Maasúmí en die Tuhfatulkirám is twee ander Moslemgeskiedenisse van dieselfde tydperk en gee soms verskillende besonderhede uiteen. Later Moslem -kronieke soos dié van Nizamuddin Ahmad, Nurul Hakk, Firishta en Masum Shah maak hul verslag oor die Arabiese verowering uit die Chach Nama. [ aanhaling nodig ]
Sommige Westerse geleerdes, soos Peter Hardy, André Wink en Yohanan Friedmann, bevraagteken die historiese egtheid en politieke teorie wat in die Chachnama vanweë die veronderstelde geografiese foute, opvallende teenstrydighede met afwisselende Persiese en Arabiese weergawes van die Qasim -verhaal en die ontbrekende Arabiese tradisie daarin, alhoewel die teks 'n Persiese vertaling van 'n Arabiese oorspronklike is.   
Arabiese invasies: die eerste Islamitiese Ryk
Gedurende die sewende eeu het die Arabiere Noord -Afrika drie keer binnegeval, nie net 'n nuwe godsdiens nie, maar ook 'n taal en gebruike wat vreemd was vir die inheemse Berberstamme van die Sahara en die Middellandse See. Eamonn Gearon kyk na die opkoms van die eerste Islamitiese ryk.
Toe Mohammed, die profeet van Islam, in 632 sterf, het die nuwe godsdiens reeds 'n aantal indrukwekkende oorwinnings op die slagveld behaal. Die leërs van Islam het vinnig en maklik die Arabiese skiereiland verower voordat hulle die tuislande van hul verskillende bure kon inneem. Nadat hulle in 639 uit Arabië getrek het, het hulle die nie-Arabiese Egipte binnegegaan 43 jaar later het hulle die kus van die Atlantiese Oseaan bereik en in 711 het hulle Spanje binnegeval. In net 70 jaar het hulle die hele Noord -Afrika onderwerp en 'n nuwe orde ingestel. Hierdie verowering, van die Nyl tot by die Atlantiese Oseaan, was vollediger as enigiets wat vorige indringers behaal het en die veranderings wat dit aangebring het, was permanent.
Die vroeë Islamitiese verowerings en die daaropvolgende Ryk is kenmerkende kenmerke van die ontwikkeling van Islam as geheel. Die Umayyad-dinastie, wat regeer het gedurende die grootste uitbreidingsperiode van die middel van die 7de tot die middel van die 8ste eeu, het streng gesproke bestaan ​​in 'n tydperk wat bekend staan ​​as 'vormend'. Dit wil sê, benamings soos "Sunni" sou nog geen definitiewe sektariese betekenis in hierdie vroeë stadium van die Moslemlewe verkry het nie. Die Umayyad -tydperk is nietemin 'n tydperk waarin ons basiese boustene kan opspoor van wat sou bekend staan ​​as die Soennitiese Islam, met sy besondere visie op leierskap en gesag.
As dit kom by die beoordeling van vervolging en gesag in die Islamitiese geskiedenis, is die instelling van die kalifaat die een waarin spanning en skeuring die duidelikste blyk. Die term "kalifaat" verwys in die eerste plek na die posisie van politieke en geestelike gesag oor die Islamitiese gemeenskap. Daar word na die kalief verwys as "Amir al-Mu'minin,"die" bevelvoerder van die gelowiges. "Die presiese betekenis en nuanses van hierdie frase het verander na verskillende interpretasies van wetgewende en geestelike jurisdiksie.
Ondanks die duidelike betekenis daarvan, was die kalifaat een van die mees verdelende kwessies in die Islamitiese geskiedenis, so ver terug as die oorspronklike opvolging van Mohammed. Terwyl die oorspronklike kalifaat die heerskappy van Mohammed in Medina was, is daar in die loop van die tyd verskeie state gelei deur kalifate, en soms deur mededingers. Weereens, met presedente so vroeg as die verkiesing van die opkoms van Abu Bakr tot die rol van die kalief in 632 G.J., het die Soenniete geglo dat 'n proses van konsensus, of shura, moet bepaal wie die posisie van die kalief beklee. Die historiese visie van Soenniete bevat 'n oorweging van die eerste vier kaliefe, Abu Bakr, Umar ibn al-Khattab, Uthman en Ali, as "Regtig gelei" of "Rashidun."
"Goue Eeu" of "Ouderdom van Rashidun"
Die dood van Mohammed 632 nC
Kalifaat van Abu Bakr 632-634 nC
Kalifaat van Umar ibn al-Khattab 634-644 nC
Kalifaat van Uthman ibn Affan 644-656 nC
Kalifaat van Ali Ibn Abi Talib (neef en skoonseun van Mohammad) 656-661 nC
Fitna: eerste Islamitiese burgeroorlog 656-661 nC
Arbitrasie tussen Ali en Mu'awiyah 658 nC
Die dood van Ali ibn Abi Talib 661 nC
Verskeie dinastieë en ryke het van die 7de tot die 20ste eeu kaliefe geëis. Daar was tye dat kaliefs terselfdertyd oor verskillende dele van die Islamitiese Ryk ingestel is. Byvoorbeeld, na die omverwerping van die Umayyades deur die Abbasid -dinastie in 750 nC, het 'n tak van eersgenoemde na Spanje gevlug, en nadat hulle 'n tydperk van hul eie emiraat of territoriale owerheid onder 'n plaaslike bevelvoerder gevorm het, het 'n teenkalifaat ingestel wat geduur het vanaf die 10de tot die 11de eeu. Die Umayyads in Spanje het die Siriese kalifaat voortgesit en eers die titel van die kaliefe geëis nadat die Fatimiede (sien hieronder) dieselfde gedoen het. Die vinnige omset en verskillende afsettings en herstelwerk van die Umayyad -kalifaat in Cordoba onthul die onstuimige omstandighede waaronder hierdie gebied van die Islamitiese Ryk geheers het.