Afkop (Afrikaans Edition) | Viljoen, Fanie [Viljoen, Fanie] | download
اصلی Afkop (Afrikaans Edition)
Afkop (Afrikaans Edition)
Viljoen, Fanie [Viljoen, Fanie]
Trent se ouers is die naweek weg en los hom alleen by die huis. Ná 'n rowwe partytjienag saam met sy vriende wat met 'n wilde jaagtog en 'n motorongeluk eindig, word Trent met 'n moeilike besluit gekonfronteer: Wat moet hy doen met die geld wat hy op die ongelukstoneel gekry het? En kan hy regtig sy vriende vertrou?
Rika du Plessis & Adele Reynders & Jurie Mentz [du Plessis, Rika]
Verleenthede en die vreemde goed in jou naeltjie
"Down, down, down!" roep almal om my. Decker se stem klink harder as die ander s'n op. "Komaan, Trent!"
Dis mos nou hoe jy 'n week onder die agterent skop en 'n Vrydagaand vier. Dis boonop die April-skoolvakansie.
My pa-hulle is weg na 'n werksfunksie of 'n ding by Sun City, waar hy die een of ander prys vir Man van die Jaar gaan ontvang. Hy is 'n mediese rep. Dit is net 'n fênsie naam vir iemand wat dwelmmiddels wettiglik aan apteke smous. Maar dit is nie so belangrik nie. Wat belangrik is, is dat hulle weg is en dat ek hierdie paar dae kan maak soos ek wil.
My ma het dit natuurlik geweet. Dit is hoekom ek net 'n deel van die huis het. My ma het hulle kamer en die spaarkamer gesluit, want sy was bang ek hou 'n massiewe partytjie en dat my pelle die kamers sou gebruik vir allerhande soorte hormoongedrewe vermaak.
My ma was egter verniet bekommerd. Daar gaan nie 'n partytjie by ons huis wees nie. Ek weet dit is mal. Watter ou kry só 'n kans en laat dit net verbygaan? Dis darem nie asof ek 'n totale lafaard is nie. Daar ís 'n partytjie, maar dit is nie by ons huis nie. Dit is by Decker s'n.
Ek sluk aan die bier. Dit loop in strome langs my mond af en drup op Decker-hulle se vuil sitkamermat of beland op my T-hemp. Die vloeistof wat dit tot by my keel maak, is koud en bitter. Dit voel of die blik nooit gaan leeg word nie, maar uiteindelik is dit en kan ek die ding tussen my hande platdruk en hardop burp.
"Een blik bier, geen probleem nie," sê Charlie. "Twee blikke ook nie." Hy het eintlik al genoeg gehad. Hy staan stadig op en trap wankelend rond toe hy 'n blik uit die sespak haal.
"Whoo-hoo, Charlie!" skree Em, sy meisie. Sy is vanaand weer heeltemal in swart aangetrek: swart stewels,;  swart jeans en 'n swart top met lang moue om die snymerke op haar arms weg te steek. Sy en Charlie date al 'n jaar lank. Vir 'n jaar al spat hulle ook uitmekaar, en vir 'n jaar al maak hulle dan weer op. Die Facebook-verhoudingstatus It's complicated is gemaak vir mense soos Charlie en Em.
Eintlik moet hulle net verhoed word om enige verhoudingstatus op Facebook te sit, want dit verander soos die weer. Ek is nou al moeg om die twee te troos.
"Ag jammer, Charlie. Em is 'n regte grot-otter. Sy verdien jou nie."
"Ag jammer, Em. Charlie is 'n regte moer-sleepsel. Hy weet nie wat hy verloor nie."
Albei van hulle is my pelle, maar wie troos jy as hulle uitmaak? Ek voel verplig om kant te kies. En as hulle later opmaak, soos wat hulle altyd doen, voel ek soos 'n aap.
Ek hoor dan daarna goed soos: "Em, Trent het gesê jy is 'n grot-otter."
Deesdae hou ek net my bek. Hulle moet nou maar aangaan soos hulle wil.
Vanaand gaan dit weer goed. Hulle Facebook-bladsye wys In a relationship.
Die blik knal oop onder Charlie se krom vinger. Hy vee die lang hare uit sy gesig en haal diep asem. 'n Simpel grinnik verskyn op sy gevreet voor hy iets sê soos: "Kyk en leer" of "Maak hom seer".
"Down, down, down!" skree ons vir hom en hy keer die blik om in sy mond. Met sy arms oopgestrek langs sy skouers sluk hy die bier af. Kyk ma, geen hande. Hy mors minder as ek. Dis ongelooflik. Charlie is 'n rockster.
Hy is 'n maer outjie, soos 'n afskeepbiltong, maar hy stamp die leë blik teen sy voorkop en dit frommel krakend inmekaar. Triomfantlik kyk hy ons aan asof hy die koning is wat op die Iron Throne gaan sit. Die TV-reeks Game of Thrones is sy gunsteling van alle tye. Hy is veral mal daaroor as iemand se kop waai.
"Suiplap!" kondig Decker aan, asof hy 'n prys uitdeel.
Charlie val op die bank langs Em neer. Sy trek hom nader. Haar vingers strengel in sy hare en sy soen hom só lank en morsig dat ek naderhand ongemaklik voel en wegkyk.
"Nou is dit die girls se beurt," sê Decker.
"Ek drink net nie bier nie," sê Jane, Decker se meisie. Sy is gewoonlik aan die stil kant en het 'n crush op James Franco. Sy skets die een prent op die ander van hom in haar tekenboek. Sy is nogal kunstig, maar soos alle kunstenaars 'n bietjie weird. Dis seker hoekom Decker van haar hou.
"Ag komaan, Jane," sê Charlie toe hy en Em opkom vir asem en my gedagtes onderbreek.
"Bier maak 'n mens vet," keer sy.
"Ons sal tequila shooters drink," sê Em.
"Body shots," sê Decker. Sy gesig helder skielik op. "Uit Trent se naeltjie."
Wat de dinges? Ek is nie eens seker of my naeltjie skoon is nie. Daar is dalk nog seep of wolle of hare of gross kaasagtige stuff in. Naeltjies is mos vreemde goed. 'n Mens weet nooit wat binne-in hulle aangaan nie.
"Trek uit jou hemp, Trent," beveel Charlie asof dit 'n uitgemaakte saak is.
"Wys daardie six-pack, Trent," sê Em en lag op daardie uitdagende mooi manier wat my lyf warm botter maak. Ek en Em is albei sewentien. Dis 'n jaar jonger as die res. Hier is 'n geheim: Em weet nie ek hou van haar nie. Dit is nogal sleg vir my, maar ek wil nie tussen haar en Charlie kom nie. Dalk vertel ek Em eendag. Dalk nie. Ek is nie goed met dinge soos die liefde nie.
Vriende maak is ook 'n probleem, maar by hierdie spul pas ek soort van in. Ek werk daaraan.
Decker vee die leë blikke met sy dik voorarm van die koffietafel af. Hulle klingel en rol oor die vloer. Hy kom nadergestap en voor ek nog kan keer, pluk hy my T-hemp oor my kop. "Lê," beveel hy en wys na die koffietafel.
As Decker vir jou sê om iets te doen, dan doen jy dit.
Die afwagtende kyke wat die ander my gee, is die perfekte voorbeeld van groepsdruk. Daar kon 'n foto of skets van ons in 'n skoolhandboek wees. En tog val ek daarvoor. Al daardie Lewensoriëntering-klasse was 'n vermorsing van my tyd en 'n moeë onnie se asem.
Ek maak soos Decker sê en gaan lê op die tafel. Vinnig grawe ek met my duim en wysvinger in my naeltjie om te red wat daar te redde is. Met my kop effe opgelig van die tafel druk ek my maagspiere uit. Ek hét 'n sespak, maar dit kom nie van gym of rugby of iets nie. Dis maar net daar. Ek is geseënd met goeie genetika. Charlie sal sê: "'n Six-pack op 'n maer ou tel so min as boobs op 'n vet girl." Dis wat ons 'n Charlie-ism noem. Hy gooi soms sulke onderstebo filosofiese goed by 'n gesprek in.
Em streel oor my kaal bolyf, maar ek wens sy wil eerder nie. Sy weet nie wat dit aan my doen nie. Ek vat haar hand weg sodat Decker die tequila shooter kan gooi. Hy drup die drank versigtig in my naeltjie. Ek hou op asemhaal sodat die goed nie uitloop nie. Op my bors strooi hy 'n strepie sout en hy druk 'n lemmetjieskyfie in my mond. Ek knyp my oë toe teen die suur.
"Jane! Jy is eerste," skree Charlie. Hy tel haar van die bank af op en dra haar na my toe. Sy lyk teësinnig, maar sy sak nietemin op haar knieë langs my neer. "Ready? Go!"
Sy lek die sout van my bors af. Die gevoel van haar tong op my vel is op 'n vreemde manier nogal lekker. Charlie en Em por haar aan. Nou is sy by my naeltjie. Sy slurp die tequila op, en daarna vat sy die lemmetjie vinnig met haar mond uit myne en byt daarop. Van die sap drup oor haar ken. Sy trek haar gesig. Decker lag, vat haar in sy arms en lek die lemmetjiesap op. Sy dik tong kry 'n pad na haar mond. Gross.
"Em!" kondig Charlie aan. "Kom na pappa toe." Decker-hulle is nog besig om mangels skoon te lek, toe vat Charlie die tequila-bottel. Hy is dronker as Decker. Van die drank loop yskoud in die gleufies van my maagspiere af, ander stort oor my vel op die tafel toe hy dit in my naeltjie skink. Charlie mik om die sout op my bors te gooi, maar dan stop hy. Hy beweeg sy hand ondertoe en met 'n duiwelse glimlag gooi hy dit net bo die rand van my jeans.
"Charlie, wat doen jy?" roep Em. "Dis te laag."
"Ag komaan, dis net Trent," sê hy en sit die lemmetjie in my mond voor ek ook kan protesteer.
Jane se tong op my vel was netnou lekker, maar ek weet dadelik: Nou kom moeilikheid. Ek voel dit al in my lyf nog voordat Em naderkom. Dan is haar tong by die sout en lek sy dit op. Dit voel of iets in my ontplof. Haar lippe is meteens oor my naeltjie. Dit is sag soos spookasem, maar dit is nie spookasem nie. Dit is lippe. Em se warm lippe op my vel, daar om die sagte rand van my naeltjie. Haar soepel tong in die holtetjie ... net 'n rukkie lank, dan is haar lippe op my lippe. Ek voel haar asem teen my vel stoot en voel my lyf lewe kry. Em se tong raak aan my onderlip toe sy die lemmetjie uit my mond wil vat. Die oomblik is te groot. Ek byt per ongeluk hard op die lemmetjie. Die suur sap spuit in my mond in. Ek skrik my brein tot stilstand. My lyf ruk. Onder my kraak die glasblad van die tafel. Dit klap meteens soos 'n geweerskoot en breek skouspelagtig.
Ek val minder skouspelagtig tussen die glasstukke. Die pyn skiet 'n oomblik lank deur my waar klein snymerkies in my vel kerf. Die verleentheid word groter soos almal lag en selfoonfoto's van my en my tentbroek neem.
Met my hande oor my lyf gevou, staan ek sukkelend op. Decker sit sy arm om my nek en hou 'n bier na my toe uit. "Dit gebeur in die beste families," sê hy soos 'n ou kameraad. Ek vat 'n sluk van die bier en Decker drink die res.
"Sorry," sê ek vir Em. Die trane loop oor haar wange soos sy lag.
"A, jy is so snaaks," sê Charlie. "Is hy nie snaaks nie, Jane?"
"Skreeu," sê Jane.
"Snaaks," volg Em in 'n koor.
Jane doop haar vinger in die bloed wat uit die snymerkies op my rug loop en teken 'n hartjie-tatoe daarmee op my arm.
Decker gooi nog 'n rondte tequila. Hierdie keer in shooter-glase. Ons drink en ons vergeet my verleentheid. Dis net nog iets waaroor ons eendag sal terugdink en van voor af ons gatte sal skeur.
Ek gaan sit vir ons ander musiek op. Charlie en Em verdwyn in een van die kamers. Decker en Jane is op die bank. Hulle is so into mekaar dat hulle skaars agterkom dat ek nog in die vertrek is. Dit maak my verleë. Ek gaan kyk of daar nog chips in die kombuis is. Tussen die blikke met koffie en tee kry ek ook 'n blik met groen goed. Ek ruik daaraan. Jip, dis beslis giggelgras. Net Decker-hulle sal so iets in die kombuis hê. Sy pa-hulle is totale junkies en omtrent nooit by die huis nie. Hulle het eenkeer Decker se gewigte waarmee hy in die garage oefen pandjieswinkel toe gevat. Decker was vir weke befoeterd totdat sy pa dit gaan terugkoop het.
"Bring die weed," roep Decker van die sitkamer af. "Ek het dit by Charlie gekoop. Dis goeie stuff." Oukei, so dis syne, nie sy pa-hulle s'n nie.
Ek maak soos Decker sê en bring die blik na hom toe. Hy stoot Jane 'n entjie weg en staan dan op. Versigtig vir die glasstukke wat orals lê, stap hy na die TV-kas. Daar kry hy dun velletjies Rizla-papier om 'n joint mee te rol. Dit doen hy op sy knie toe hy weer langs Jane sit. Hy lek die papier in die lengte, druk dit toe en draai die punte vas.
"Liggie?" sêvra Decker en Jane hou die lighter vir hom. Hy steek die joint aan. Met toe oë trek hy die rook in. Jane vat die joint by hom. Sy lê in sy arms toe sy 'n trek vat. Sy hou die joint vir my. Ek wil eers nie. Ek sal nog alkohol drink, maar ek doen nie drugs nie.
"Wat?" vra Decker spottend. "Al die cool kinders rook. Is jy bang, Scooter?"
Hy noem my partykeer Scooter omdat ek op 'n stadium een gery het. Dit was so 'n tweedehandse padkriek wat skaars veertig kilometer per uur kon haal. My ma was bang ek val, dis hoekom die ding so stadig was. My ma is bang vir baie goed. Ek het intussen 'n beter motorfiets gekry, maar Decker gebruik altyd die Scooter-naam as hy my wil spot, soos nou omdat ek te versigtig is.
Jane lag 'n siniese laggie. "Probeer dit net, en as jy nie daarvan hou nie, hoef jy mos nie weer nie."
Ek vat die joint by haar. Toekomsbeelde van my uitgeteerde lyf met 'n naald in die arm in 'n agterstraat flits deur my gedagtes. Jane sê: "Probeer dit net." En ek doen dit, want ek wil inpas. Almal wil iewers inpas, al is dit nou by ouens soos Decker.
Ek weet my ma-hulle is nie mal oor Decker-hulle nie, maar ek gee nie om nie. Ek hou van hulle.
Die joint brand vinnig nader aan my vingers toe ek die rook intrek.
En ek beland op dieselfde lekker plek as Decker en Jane.
Vergeet jou veiligheidsnet
Die musiek in Decker-hulle se huis is hard genoeg om die bure se honde wakker te hou. Ek dans alleen op AWOLNATION se song "Windows" toe Charlie en Em uit die kamer kom. Charlie se hemp is onderstebo, maar dit lyk nie of dit hom pla nie. Hy het 'n bier in die een hand en Em in die ander. Haar kop is op sy skouer en sy glimlag dromerig soos op die wasige foto wat in haar ma se rookgevulde woonstel hang. Em se ma is glo 'n modeontwerper, maar soos ek die ding al bekyk het, lyk die tannie meer na iemand wat klere se zips insit of broeke se some korter maak terwyl sy die een sigaret ná die ander opsteek. Charlie se ouers is albei dood. Hy bly in 'n klein kamertjie agter op die erf van sy mechanic-oom, wat hom maar net ingevat het omdat niemand anders in die familie hom wou hê nie.
"What's up, ous?" vra Charlie bo die harde musiek. Ek sit dit sagter.
"Niks. Maar ek dink ons moet beslis iets doen," sê Decker en sy skouer gee so 'n klein plukkie soos ouens wat baie met weights oefen s'n doen. Ek kon nog nooit uitwerk of dit van senuwees is wat vasknyp of steroïede of net om hulle spiere los te maak nie. Decker loop op en af voor die flikkerende beelde van die TV verby. Sy skouer gee nog 'n pluk, dan gaan staan hy. Daar is 'n donkerte in sy houding asof hy deur die nag se oë na ons staar. "Ek sit nie heelaand hier nie. Wie het lus vir party?"
"Ek is in," sê Jane en sit regop. "Waarheen gaan ons?"
"Vra eerder waarmee gaan ons," sê ek. My hele lyf voel soos 'n wolk vol helder kleure en gedagtes. "Ek het 'n bike, maar julle?"
"Dis detail, Trent," sê Decker. "Ons sal dit uitsorteer. Chill."
"Charlie weet van iets," sê Em. Sy gee 'n slinkse laggie en speel met Charlie se kopbeen-hangertjie tussen haar vingers. "Sê hulle, baby."
Dit laat my amper stik van verontwaardiging omdat sy hom só noem. Baby!
"Em is reg." Charlie se gesig verhelder effens. "Ek weet waar ons 'n kar kan kry." Dit verbaas my nie eens amper nie. Charlie weet waar 'n mens enigiets kan kry. Goedkoop drank, sigarette ... dagga. "Maar ons sal dit moet steel."
Hy en Em lag, ek nie. Dit lyk of Decker daaroor dink. Vir Jane maak dit nie saak nie. Sy doen wat almal doen.
Ek hou nie hiervan nie. "Nee, daar moet 'n ander manier wees."
"Oukei, ons sal dit nie steel nie," sê Charlie. Hy smyt sy leë bierblik agter 'n bank in en steek 'n sigaret aan. Dié hou hy tussen sy duim en middelvinger in die holte van sy palm. Rook walm op om sy kop en sy oë trek skelm nouer. "Ons vat net die kar, en later bring ons dit terug."
"Dit klink na 'n plan," sê Decker. "Weet jy hoe ons dit kan vat?"
"Ek weet alles," sê Charlie geheimsinnig asof hy The Anarchist Cookbook al jare lank opswot. Oukei, en sy oom is 'n mechanic.
"Dis dalk beter as ons bly," sê ek, soos altyd die stem van redelikheid. "Nie een van ons is regtig nugter nie."
"Trent is bang," sê Jane laggend.
"'n Mens hoef nie nugter te wees om te bestuur of 'n kar te vat nie," sê Decker en klap my op die skouer. Hy maak 'n paar wilde dansbewegings. "Sien, ek het nog die moves, al is ek gesuip en gerook."
"Waar is die kar?" vra Jane.
"Nie ver nie. Twee, drie blokke van hier af," sê Charlie en vat nog 'n trek aan die sigaret. Hy druk sy tong teen sy skewe botande vas en laat die rook verbydwarrel. "Ek sien dit elke dag as ek daar verbyloop. Dis 'n ouerige Golfie. Daar is nooit iemand by die kar nie. Dit staan net daar."
"Duh!" roep ek. "Dis nie te sê dis niemand se kar nie."
"Ek het nie gesê dis niemand se kar nie, Trent," kap Charlie na my. "Ek sê dit staan net daar. Niemand gebruik dit ooit nie."
"Ja, totdat jy dit wil vat, dan kom 'n befoeterde ou met 'n haelgeweer uit die huis uit." Ek sien al hoe 'n ou omie ons agterente vol hael pomp.
"Jy het te min gerook, Scooter," sê Decker. "Jy is erger as 'n nat onderbroek." Hy vat sy baadjie. "As jy nie wil saamkom nie, kan jy maar bly. Of jy kan huis toe gaan, vir jou 'n lang glas koue Oros ingooi en gaan sit en TV kyk as jy wil. Ons ander, ons gaan uit."
"Ek dog jy is 'n pel," sê Em vir my. Haar woorde sny diep.
Decker is by die voordeur toe ek ingee. Hy is reg. Ek moet regtig nie so 'n voorbeeldige hoofseun-tipe ou probeer wees nie. Die bedwelmde gevoel maak dit makliker om my besluit te verander. "Oukei, ek kom saam. Wag vir my, ek wil net eers van hierdie bier in my blaas gaan ontslae raak."
Ek stap in die gang af en hoor hoe Charlie vra of daar nog weed oor is. Hy wil ook een rook voor ons waai.
In die badkamer haal ek my selfoon uit om te kyk of my ma-hulle gebel het of 'n boodskap gestuur het. Die selfoon se klank is af. Ek wil nie voor die ander met hulle praat nie. Ek hoor al hoe Decker vra of ek aan my ma vas is, of moedersmelk lekkerder is as bier.
Daar is geen boodskap of missed call nie. Dalk bel hulle later.
Skielik onthou ek my rug. Ná die val deur die koffietafel het Jane gesê dit lyk cool, maar ek wil net seker maak. Met my T-hemp opgetrek probeer ek oor my skouer in die spieël kyk, maar ek kan niks sien nie. Ek sal Jane se woord moet vat. Dit voel in elk geval of die snymerkies se bloed al droog is. Ek pluk die T-hemp weer af en was my hande. Die koue water wat ek op my gesig spat, maak my nie juis nugter nie. Goed, hierdie ligkopgevoel is nogal lekker, maar ek sal nie elke dag so op 'n stasie wil wees nie.
"Kom, Trent!" roep Decker van die sitkamer af.
Ek trek my vingers deur my hare en glimlag vir myself in die spieël. "Jy moet leer om te ontspan, Trent," sê ek vir myself. "Leef net 'n bietjie. Vergeet jou veiligheidsnet. Alles sal fine wees. Dit is altyd. Jy weet dit."
"Trent!" skree Decker weer. Ek maak die badkamerdeur oop en stap haastig in die gang af sitkamer toe. "Charlie-hulle is al weg na die kar toe. Kry vir jou 'n bier en kom."
Die laaste bier in die sespak is myne. Dis al warm, maar dis oukei. Ek druk verby Decker. Hy sluit die voordeur agter my en sit die sleutel onder die droë potplant op die stoep.
Jane wag vir ons by die hek. 'n Ent straataf stap Charlie en Em hand om die lyf. By 'n deel waar geen straatligte brand nie, sluk die donkerte Em eerste met haar swart klere in, dan Charlie.
Ek, Decker en Jane stap die eerste ent in stilte. My hart hamer teen my ribbes. "Sê nou net iets loop verkeerd, Decker."
Hy vloek, maar hy lyk tog senuweeagtig toe hy sê: "Alles gaan oukei wees, Trent."
Tyd om te waag; tyd om te jaag
Daar is nie ander mense op straat nie. Dis net ons. Die kar met Charlie en Em kom in die stil pad afgejaag. Ek het eintlik gehoop Charlie kry dit nie reg om die kar te steel nie, maar hy het, en die aand word 'n bietjie gevaarliker. Charlie flikker die hoofligte vir ons. Sy arm hang by die oop venster uit en hy wys vir ons 'n vredesteken. "Lekker, Decker!" roep hy, sy glimlag breed in die glimmende paneelbordlig.
"Hy het dit wragtig gedoen," sê Decker met bewondering. Sy stem het 'n donker klank. "Nou is die aand ons s'n."
Een van die ruite is gebreek, sien ek toe die kar, 'n ouerige Volkswagen Golf, langs ons stilhou. 'n Klomp drade hang onder die paneelbord by die stuurwiel uit. Charlie gee 'n trotse glimlag. "Klim in," sê hy opgewonde. "Maak gou!"
"Skuif oor, ek bestuur," sê Decker.
Em kom sit agter langs my en Jane. Decker klim agter die stuur in en Charlie skuif vinnig oor die rathefboom na die passasiersitplek. Hulle fluister iets vir mekaar. Ek kan nie hoor wat nie, maar Charlie kyk oor sy skouer na ons toe hulle klaar is. Hy glimlag. Daar is 'n opwindende energie in die kar. Dalk is dit net die drank en dwelms wat dit doen.
Charlie en Decker stamp uitbundig aan mekaar.
"Ons het 'n kar, dude," sê Decker.
"Ek weet, ek weet!" roep Charlie.
"Is jy orraait?" vra Em vir my.
Ek knik. Ek sal nie vir haar sê dat my maag nie wil ophou draai nie.
Decker trek met skreeuende bande weg. Hy los 'n oorwinningskreet. Charlie wil die CD-speler aansit, maar daar is nie een nie. Dis seker ook al gesteel, want net die drade hang uit die donker gat in die paneelbord.
Em sit musiek op haar selfoon aan. Dis verbasend hard, maar af en toe kraak die luidsprekers onder die opgepompte volume. "If you're not drinkin' then you're not playin'," sing Jane en Em saam met die remix van Lana del Rey se song "West Coast".
Decker gaan om 'n draai en versnel dan. Die huise flits verby ons. Ek probeer oor Decker se skouer kyk wat die spoed is, maar ek kan nie sien nie.
"Manne!" skree Decker weer. Hy kap met sy vuis teen die kar se dak. Net een hand is op die stuurwiel – teen hierdie spoed. Voor ons slaan 'n verkeerslig rooi. Decker skiet daardeur. Ek hoor karre toet. Nog 'n straatblok gly verby. Dit lyk of Decker op pad is na die snelweg. Ons vat 'n draai. Dit was beslis te vinnig. Die kar se wiele wil-wil lig. Jane maak 'n senuweeagtige geluid, maar toe Em vir haar lag, lag sy ook.
Charlie krap in die paneelkissie. Daar is 'n klomp gemors in, lyk dit my – 'n klomp papiere, strooitjies en 'n selfoonlaaier.
Ek drink my bier. Dit proe nou glad nie meer lekker nie. Dis hoe karsiek begin. Ek probeer om nie by die venster uit te kyk nie. Met my oë op die liggies by die paneelbord gehou, sê ek oor en oor vir myself: Moenie jou aandete teen die voorruit blaas nie, Trent.
"Wat sê julle van The Doors Nightclub?" vra Decker. "Kom ons gaan soontoe."
Voor iemand kan antwoord, skiet hy oor nog 'n rooi verkeerslig. Die skok maak almal 'n ruk lank stil, want 'n kar vlieg rakelings agter ons verby en tref die sypaadjie met 'n slag. Vonkies metaalreën sprei oop agter die bakwerk. Dis in daardie oomblik van terugkyk dat ek sien hoe 'n ander kar ook oor die verkeerslig jaag.
"Deck, ek dink iemand agtervolg ons." Hy antwoord nie. "Decker!" My stem is nou benoud, want dit lyk of hy nie hoor nie.
Hy stel die truspieëltjie. 'n Oomblik lank sien ek die waansinnige wit van sy oë.
"Laat hom kom," sê Decker. "Em, sit af die musiek."
Sy doen dit en die stilte in die kar word dik soos dag oue braaivleisvet. Decker druk sy lyf terug in die sitplek. Ek voel vir 'n sitplekgordel. Charlie, Em en Jane doen dit ook. Omdat Jane in die middel agter sit, het sy nie een nie.
"Wat gaan jy doen?" vra Jane benoud vir Decker.
"Shut up en kyk," sê Decker fluisterend. 'n Bierblik rol onder my voete deur toe ons 'n draai vat. Weer voel dit of die bande van die teer wil lig. Ek haat die geluid van skreeuende bande, die gerammel in die enjin soos dit te ver gedruk word. Dit voel of ons ... of Decker beheer gaan verloor. As 'n band nou teen hierdie spoed bars of die enjin gee in ... Die adrenalien druis met elke sekonde vinniger deur my.
Ons is tussen winkels, dan skiet 'n park en 'n klein kragstasie verby. Dan nog winkels.
Charlie steek 'n sigaret aan. Die benoude rookwalms deurtrek die kar. Hy sit die sigaret in Decker se mond. Decker hou dit daar tussen sy lippe. Al die cool kinders rook, onthou ek hom weer sê. Sy oë skiet van die pad na die truspieël. Hy vat 'n gaping tussen twee karre deur.
Agter ons kom die ander kar steeds. Ek kan nie uitmaak hoeveel mense in die ander kar is nie. Twee of moontlik drie, lyk dit vir my. Die bestuurder voel ook 'n dinges vir verkeersreëls. Soms is hy stroomop aan die ander kant van die pad. Hy ry 'n sypaadjie en 'n aankomende motor net-net mis en gou is hy weer agter ons.
In my agterkop speel musiek soos die klankbaan van 'n aksiefliek tydens 'n jaagtoneel. Die ritme pomp vinnig om die spanning te laat oplaai. "Dink julle dis die polisie?" My stem bewe, maar ek probeer dit beheer.
"Shut up net, Trent," sê Decker. Dit klink of hy nou vir mý vies is. Ek het niks gedoen nie, net 'n simpel vraag gevra. Ek kyk weer agtertoe. Dit lyk nie na 'n polisiekar nie. Daar is nie enige blou ligte of polisietekens op die kar nie. Dalk is dit 'n undercover kar sonder polisieligte.
Ons beland in 'n deel van Randburg waar dit stikdonker is. Al die straatligte is af. Dalk is dit van load shedding.
Ek hou my asem op soos ons deur die donker snel. Die kar se ligte kerf net 'n skrefie oop in die nag.
"Hulle haal ons in," sê Jane. Sy klou aan Em se sitplekgordel asof dit haar sal beskerm as iets gebeur.
Moenie eens daaraan dink dat iets kan skeefloop nie, Trent. Dinge kan nog uitwerk. Decker gaan dalk die kar iewers tot stilstand bring en sommer net daar los en dan laat waai ons. Of, as ons gelukkig is, gaan ons dalk ons agtervolgers afskud en dan kan ons klub toe gaan soos ons beplan het. Ek probeer hard, maar kan nie aan nog goeie uitkomste dink nie. Jy moes minder gedrink het, Trent, en beslis nie daardie laaste warm bier gevat het nie.
Die naarheid is weer in my keel. Ek moet sluk daarteen.
Met vrees wat hoër skuif, kyk ek hoe ons agtervolger nadersnel. Hy is vyf meter weg. Vier meter. Sy ligte vul die binnekant van ons kar. Ek snak na my asem. Decker klap na die truspieëltjie om dit weg te draai, want die ligte verblind hom.
Ons agtervolger skuif oor na die regterbaan.
Hy is langs ons.
Daar is 'n ou in die passasiersitplek. Net die onderkant van sy gesig wys. Sy tande is op mekaar gekners.
"Doen iets, Deck!" gil Em.
"Ek het gesê shut up!" skree Decker.
"Hy het 'n gun!" skree Charlie.
Die loop blink net 'n oomblik lank toe die motorruit sak.
"Tyd om te waag; tyd om te jaag," sê Decker sag. Ek wonder of die ander hom kan hoor. Die woorde kom lê voor my soos die beelde in 'n 3D-fliek wat so uit die skerm kom en 'n rukkie voor jou gesig hang voordat dit verby jou snel en jou skrikmaak.
Tyd om te waag; tyd om te jaag.
Decker pluk die stuurwiel skielik na links. Die kar se neus duik soos hy die draai vat. Nou lig die kar se bande regtig van die pad af. Die veiligheidsgordel hou my terug. Ek steek my hand uit na Jane om haar ook terug te hou. Sy klou aan my vas en lig uit die sitplek.
"Decker!" gil iemand. Dis te deurmekaar om te weet wie.
Die ou in die ander kar het nie verwag ons gaan draai nie. Die kar skiet verby ons, oor die kruising. Dit sal tyd vat om omdraaiplek te soek.
Maar ek kan my nie nou oor hulle bekommer nie, want ons snel in die donker pad af. Voor is daar weer 'n enkele straatlig, en dan weer donker. Dan is hier nie load shedding nie. Die ander ligte werk bloot nie.
Ek maak my oë 'n oomblik lank toe en voel hoe ek weer van balans af gegooi word. Nog 'n draai – skerper as die vorige een.
Decker vloek. Dis lank en uitgerek.
Ek sien die ligte van winkels aan die linkerkant, 'n sypaadjie regs. Die kar lig links agter. Dit swaai. Tref die sypaadjie. Swaai ander kant toe. Lig weer.
Em en Jane gil. Ek vloek vir Decker. My kop voel gelyk lig en swaar. Dit kan nie wees nie, maar niks maak nou sin nie. Die kar is weer by die sypaadjie. Dit tref die randsteen skuins van voor. Dit lig oor die steen. Dan is dit klippe en sand en glas en bierblikke. Die wêreld tol om ons. Die dak is bo, dan onder. Metaal kraak soos ons bierblikke. Nekke knak en hande gryp na vashouplek. Die hatchback agter skiet met 'n knal oop en koue lug stroom in. Ek kyk om en sien 'n swart ding uit die kar wip. Dis seker die spaarwiel. Die reuk van gekneusde bossies slaan in my neus op. Daar is nog 'n stamp soos die kar weer hard teen die grond slaan. 'n Vloed van glas sprinkel voor my gesig verby.
Dit alles gebeur in 'n onmoontlike paar sekondes, maar dit voel soos 'n ewigheid.
Dan stop die kar.
En ek dink: wat de hel?
Die kar is op sy dak. Ek sit-hang onderstebo op die agtersitplek, my ken op my bors. 'n Strepie bloed loop van my ken af na my oog toe. Dis warm op my koue vel. My bewussyn voel ook so koud en op 'n afstand asof dit dalk aan iemand anders kan behoort of deel is van iets groter as my lyf.
My tong skraap oor my tande, dan my droë lippe. Alles in my mond is bitter. Nee, daar is 'n effense ystersmaak van bloed. Ek haal stadig asem.
Dan is dit asof 'n bom in my kop ontplof.
Ek beur van die sitplek af weg.
Ek is alleen, lyk dit vir my. Ek moet uitkom!
Ek sukkel om te beweeg, en besef dan dat my sitplekgordel nog vas is. Deurmekaar probeer ek dit losknip. My vingers voel dom.
"Is hy nog in die kar?" hoor ek iemand buite vra. Ek kan nie die stem eien nie, want daar is 'n effense suising in my ore.
"Los hom," sê nog een.
"Ek sê los hom. Daardie ouens gaan nou hier wees."
Dan is 'n hand skielik by die stukkende venster. Dit reik na my toe om my te help. Iemand anders gryp die een by die venster weg. "Kom nou!"
Ek kan dit nie verstaan nie. Voetstappe klink op soos hulle weghardloop.
"Diékant toe!" skree een nog. "Maak gou!"
Met die sitplekgordel uiteindelik los, val ek na die dak onder my toe. My bene krul op na my lyf. Ek is dankbaar ek kan dit nog doen – my bene beweeg. Ek rol om op my sy, dan op my maag en seil stadig uit die kar uit. Dit wieg op sy dak. Twee van die bande tol nog. Glasstukkies druk in my palms. My lyf is seer. Ek trek myself na buite. My tekkies skuur oor die glas en klippies. Buite die kar val ek weer plat op my maag neer. Wolkies stof blaas op van my hygende asem.
Dan kom ek op my hande en knieë. Dit sorg vir 'n blitsende helleveeg van pyn, maar dit voel darem of alles nog werk. Die pyn word minder toe my lyf gewoond is aan die nuwe houding.
Daardie ouens gaan nou hier wees, onthou ek iemand sê.
Beelde van die motor wat ons deur die strate agtervolg het, flits deur my kop.
Ek beur op. Nuwe pyne skiet deur my, maar ek kom op my voete. Ek gee een tree, dan nog een.
Agter my maak die kar 'n vreemde geluid. Die ding moet net nie ontplof nie. Dan is ek regtig kas toe.
Daar kom helder oomblikke wanneer ek beter kan dink. Dit help. My treë is vinniger. Veraf klink die stad se geluide, maar ek hoor net my eie voetstappe. Party is slepend, maar hulle kom reg. Lig jou knieë, hardloop! Daar is 'n effense heuwel. Dis waar ons afgeduiwel het, van bo van die pad af, oor die sypaadjie tot in hierdie stuk veld.
Trek elke bietjie krag in jou saam en hardloop! Ek haat dit. Dis hoekom ek nie eens rugby speel of aan atletiek deelneem nie. Maar nou hardloop ek. My asem brand in my bors. Net toe ek dink dit gaan goed, haak my voet vas en ek val. Vloekend kners ek op my tande. Dit was 'n klip wat my laat struikel het. Nee, die ding was sagter. Die spaarwiel wat ek uit die kar sien spring het? Vies skop ek daarna. Dis geen spaarwiel nie. Dis styf, maar sagter.
Ek kruip nader. Dis te donker om regtig te sien. My vingers voel oor die ding. Dis iets soos 'n sak. 'n Seilsak, want die kante voel grof, soos 'n harde soort materiaal. Daar is handvatsels ook.
In daardie oomblik tussen helder denke en 'n vaagheid wat soos 'n wolk oor my kop skuif, sluit my hande om die sak. Dis swaar, maar niks wat ek nie kan hanteer nie. Ek is op my voete. 'n Kar kom nader, maar ek is buite die kring van die enkele straatlig. Ek draf eers, versigtig vir ingeval ek weer neerwetter. Die sak is voor my bors vir ingeval dit gebeur. Dan verander die draf in 'n hardloop. Vinniger, por ek myself aan. My linkerbeen voel 'n bietjie swakker as die regtereen, maar ek kom tog weg.
Agter my kom die kar wat ons agtervolg het tot stilstand in die pad. Twee ouens klim uit, een groot, een kleiner. Hulle het nie polisieklere aan nie. Die kar het ook steeds geen blou ligte of sirene nie. Die ouens los hulle kardeure net so oop en hardloop na die motorwrak onder teen die voet van die steilte.
Hulle praat met mekaar, maar ek kan nie hoor wat hulle sê nie. Hulle stemme word ook sagter en hulle lywe kleiner soos wat ek verder wegbeweeg.
Ek bly in die skadu's.
Ek het 'n vreemde sak by my.
Dis wat my lewe gaan opfoeter, maar op daardie stadium weet ek dit nog nie.
'n Werkbare plan
Ek strompel 'n steeg tussen twee geboue binne. Net 'n dowwe lig brand meters bo die grond. Die sak glip uit my vingers. Moeg val ek agter 'n asblik neer om my asem terug te kry en my wonde te lek. Die bloed op my ken is amper droog. Daar is 'n sny op my arm wat ook bloei, maar dit lyk nie diep genoeg om steke te kry nie. Die blou kolle gaan veel meer wees as die snyplekke.
Ek beweeg my arm. 'n Pyn skiet deur my elmboog. Dit het seker in die slag gebly toe die kar gerol het. Ek buig my arm 'n paar keer asof ek bevestiging soek vir die pyn. Oukei, daar is dit. Eina vrekkit, dis seer! Maar ek kan dit hanteer. Ek vryf my elmboog 'n paar keer. Iets druk skielik dieper in die vleis van my palm. Teen die lig blink drie stukkies glas bloednat in my hand. Versigtig grawe ek dit uit. Byt maar die pyn weg, Trent, sê ek vir myself. Dis niks teen die pyn van die verraad nie. 'n Mens dink jy het pelle, dan los hulle jou in 'n motorwrak ná 'n ongeluk. Hoe de flip gebeur dit? Dan is dit mense wat jou my bru, my bestie, ou pel, my mater noem.
Ek wonder waar Decker-hulle nou is. Skuil hulle ook iewers?
Nee, eintlik wil ek nie weet nie. 'n Kar kan hulle maar iewers omry of hulle kan in 'n kilometer diep slaggat val en daar onder lê en bloei. Dit sal net reg wees.
My oog vang die sak by my voete. Hmmm ... Miskien moet ek dit oopmaak. Netnou dra ek 'n spul popklere of iemand se vrot skoene die wêreld vol. Ek leun vorentoe en kry die ritssluiter, maar skielik skree iemand in die gebou bo my. "Hey! Hey you!" Ek dog eers die vrou praat met iemand anders. "Yes you! You can't sleep there. I'm calling the police. Julle donnerse skelms dink julle kan hier slaap en mors. Ek bel die polisie."
Polisie. Dit het ek nie nou nodig nie.
Ek los die sak se ritssluiter en besluit op 'n plan van aksie terwyl ek regop kom. My lyf pyn weer. Dit sal weggaan as ek eers gewoond is aan die beweging.
"Suka wena! Voertsek!" skree die vrou weer uit haar woonstel.
Flippen chill net, tannie.
Ek tel die sak op. As hier regtig 'n klomp tjol in is, maak ek vuur daarmee.
Versigtig stap ek terug straat se kant toe. Daardie ouens patrolleer miskien die plek op soek na ons, dalk nou nog die polisie ook.
Die honger knaag aan my binnekant. Dis die munchies van daardie joint van vroeër. Ek is dors ook, maar nie vir drank nie. Net iets wat kan keer dat my tong so aan my verhemelte vassit. Maar ek kan daaroor worry as ek by die huis is. Nou moet ek net eers daar kom.
Ek kan stap, maar dis nogal ver. Daar is geen busse hierdie tyd van die aand nie. Ek kan nie my pa-hulle bel om my te kom haal nie, hulle is by Sun City. Ek het gedink ek kan op Decker-hulle staatmaak, maar hulle het my vanaand sonder hulp in 'n motorwrak gelos. Hulle bel ek beslis nie.
Dan maar 'n taxi kry. Dit klink na die enigste werkbare plan.
Versigtig loer ek om die steeg se hoek. Dit lyk veilig. Ek stap uit op die sypaadjie, loop vinnig van skadu na skadu. Heeltyd loer ek oor my skouer. As 'n kar naderkom, skuil ek in deuropeninge, of agter asblikke en advertensieborde.
Die eerste taxi wat verbykom, trek ek met 'n armbeweging af. Buiten vir die bestuurder, is daar een ander ou in die taxi. Hy sit heel agter en slaap. Sy bril is steeds op sy neus, maar sy oë is toe en sy arms voor sy bors gekruis.
Ek klim voor langs die bestuurder in. "Unjani," groet hy. "Where are you going, my friend?"
Ek gee hom my laaste twintig rand en my adres. Hy wil nog praatjies maak. "I feel a bit sick, could you hurry?" vra ek hom.
"Do you need a hospital?" vra hy.
Ek trek my T-hemp se mou af oor die sny op my arm en bal my seer hand in 'n vuis om die bloed in my palm weg te steek. "No, I'll be okay. I just need to lie down," sê ek.
Ek skuif die tas met my voete nader aan die deur, want die bestuurder se oë val daarop.
"My girlfriend kicked me out," lieg ek. Hy kan maar dink dis 'n tas met klere.
"Too bad," sê hy en stuur die taxi weer die pad in. "You'll find another one."
"Uhm ... Em." Nog 'n leuen.
"She is strange."
Later is ek verlig toe ek die Randburg-omgewing begin herken. Hier is meer straatligte. Dan kom ons in my straat. "This will be fine," sê ek 'n ent van die huis af. Die bestuurder hou stil. Ek kyk eers weer af in die pad waarmee ons gekom het voor ek uitklim. Dit lyk veilig. "Thanks, bru," sê ek en maak die deur toe. Ek staan en kyk hoe die taxi wegry.
Die laaste entjie huis toe probeer ek alle gedagtes uit my kop skuif. 'n Gedink maak my net moeër. Ek is só dankbaar om terug te wees, veilig te wees. By die huis druk ek die afstandbeheer en die hek skuif 'n entjie oop, dan weer toe agter my. Die huis is donker. Ek het vergeet om 'n buitelig aan te los. Ek klim die trappies op na die voordeur. In die donker voel ek na die veiligheidsheksleutel. Dit krap in die slot toe ek die hek oopsluit. Volgende kom die deurslot.
Die huis is warm binne. Ek gooi die sak neer en sluit die veiligheidshek en voordeur met 'n sug. Die aand is verby.
Wat 'n gemors was dit nie.
In die yskas kry ek van die kos wat my ma gelos het. Daar is gaar hamburger patties wat ek net in die mikrogolf moet warm maak. Dit is hoe my ma opdrag gegee het voor sy weg is, maar ek is te honger. Ek klap die koue patties op die broodrolletjie, dan 'n stuk kaas en 'n homp Steers-sous uit 'n bottel. My ma laat nie gaskoeldrank in die huis toe nie, daarom rond 'n glas Oros die feesmaal af. Terwyl ek die kos gulsig verorber, probeer ek die grond onder my vingernaels en die strepies bloed aan my hande miskyk. Dis nogal gross, maar as jy wild honger is, is vieslike naels die minste van jou probleme.
Die vuil bord en koeldrankglas los ek in die wasbak. Ek sal dit later in die skottelgoedwasser druk. Die moegheid syfer nou al deur na elke sel in my lyf. Ek wil by my bed kom, maar skielik sien ek weer die sak by die voordeur lê. Dit stuit my in my spore. Ek bekyk dit asof ek dit vir die eerste keer sien: 'n groen seilsak met swart leerhandvatsels. Aan die kant is kleiner sakkies met blink ritssluiters. Daar is nie 'n naam op nie. Dit lyk of iemand die sakkie afgeskeur het waarin 'n naamkaartjie kon gewees het. Net 'n klein stukkie plastiek hang nog daar.
Ek tel die sak weer op. Die gewig kom lê swaar maar gemaklik in my palm.
In my kamer skakel ek die lig aan. Ek slinger die sak verby die lessenaar en my stel Pearl-tromme tot op my onopgemaakte bed. Dit wip tot by die grysgeverfde muur waar 'n swart akoestiese kitaar hang. Die kamer is nogal deurmekaar. Vuil klere lê oor die vloer gestrooi. My ma is duidelik nie hier om dit op te tel en wasgoedmandjie toe te dra nie.
In die somer is die kamer 'n oond, selfs in die aand. Ek pluk my T-hemp oor my kop en druk dit teen die sny op my arm, maar daar is niks vars bloed nie. My tekkies skop ek by die voet van die bed uit. Daarna stroop ek my jeans af. Dit beland bo-op my tekkies. Net in my boxers staan ek voor my bed. Die geheim van die seilsak is oomblikke ver. "Kom hier, bulletjie," sê ek soos my oupa altyd sê. Ek vat die ritssluiter aan die bokant vas en trek dit stadig oop.
Nog stadiger hoe verder ek vorder ...
'n Sagte vloekwoord ontplof op my lippe toe pakke geld uit die sak peul. Ek sê die kragwoord oor en oor asof dit my sal help verstaan wat ek voor my sien, want dis so onwerklik. Dis ook nie sommer enige geld nie. Dis tweehonderdrandnote. Daardie oranje luiperds wat nog nooit 'n draai in hierdie kamer of my beursie gemaak het nie. Nou is hier 'n hele sak van die goed voor my.
Ek kom agter ek haal nie asem nie. My longe stik na suurstof toe my mond uiteindelik oopval.
Ek is amper te bang om aan die geld te vat. Dalk raak dit weg, soos 'n onwerklike droom. Daarom kyk ek net eers. Uiteindelik, met 'n bewende hand, haal ek 'n pak note uit. Dis nie 'n droom nie. Dis steeds daar en dit ritsel onder my vingers. Die note ruik ongelooflik toe ek dit oopwaaier. Ek vat nog 'n bondeltjie. Dis alles werklik, alles regte egte geld.
"Wat de hel?" fluister ek terwyl my hart vinniger en vinniger teen my ribbes slaan.
Ek trek my beddegoed haastig reg en pak die note in hopies op my duvet. Dit lê die hele bed vol. Orals oranje. Dis mal verby! Ek stap uit na die gang toe en skud my kop nadenkend, gaan terug kamer toe, en verwag dat die geld nou weg gaan wees. Maar dit is nie. Dis steeds daar. Dis soos in regtig egtig nie 'n droom nie.
Dis freakin' ongelooflik!
Skielik is dit asof my kop trip. Hoe gelukkig is ek? Ek het vanaand 'n ongeluk oorleef, 'n spul geld gekry, en ek is alleen by die huis. Wat kan beter wees?
"Dude, you're the man!" sê ek hard vir myself.
Nou trip my kop eers. Ek druk van die geld by my onderbroek in, kry nog pakke daarvan in elke hand beet en hardloop jillend deur die huis. In die sitkamer spring ek soos 'n mal haas van bank tot bank. Ek sit harde musiek aan. Dit voel of my kop gaan ontplof, maar ek dans en sing en skree. Ek gooi die geld oor my kop, frommel dit op in balletjies en skop dit rond. Ek balanseer van die balletjies op my neus. Dit werk nie, maar dis oukei. Ek draai die musiek nog harder, maak vliegtuigies van die geld en gooi dit in die gang af. Met geld onder my voete skaats ek jillend oor die kombuisvloer. Ongelukkig het my pa die drankkabinet gesluit, maar ek kry 'n beker aangemaakte Oros in die yskas. Ek drink dat dit in strome langs my keel afloop. 'n Tweehonderdrandnoot word my servet.
In my kamer spring ek op die bed. Die note wip-wip om my. Ek gooi hande vol daarvan in die lug en kyk laggend hoe dit grond toe dwarrel. 'n Paar beland op my rekenaar, ander op my tromme.
Ek val op die matras, rol in die geld, smeer dit oor my bors, gooi dit weer oor my kop.
"My selfoon! Ek moet 'n foto kry."
Ek soek daarna en kry dit in my jeans se sakke. 'n Fris kraak span oor die skerm. Damn ongeluk. Ek unlock die selfoon. Dit werk darem nog. Die kamera is gelukkig ook heel. Dit gooi net 'n waarskuwing uit dat ek bewe. "Ja, oukei, ek weet." Ek wil lag omdat ek met die ding praat asof dit sal verstaan.
Ek sit van die geld in my mond en neem 'n selfie.
Ek neem twee selfies. Hel, ek neem twintig selfies.
Amper stuur ek dit vir Charlie-hulle, maar ek bedink myself net betyds. Ek kan dit vir niemand wys nie. Gewone mense soos ek kry nie net hope geld in die hande nie. Ander mense sal vrae vra. Dit is nogal 'n bummer, maar niemand mag hiervan weet nie. Ek gaan maar eers die oomblik geniet en dan besluit wat ek met die geld wil doen.
Die groot vraag is wat doen 'n mens met soveel geld?
My kop wil 'n antwoord hiervoor soek, maar my moeë lyf sê meteens: Ek gaan nou crash, dude, jy het genoeg geparty. Ligte uit.
Ek val agteroor tussen die note op die bed neer. "Who-hoo!" gil ek. "Who-flippen-hoo! Jy is ryk, my ou! Jy is flippen skatryk."
Met daardie gedagte raak ek die aand aan die slaap. Op 'n halfmiljoen rand.
Mammie en die stuff van drome
My ma bel my die volgende oggend wakker. "Dis so mooi by die Lost City, Trent, en die Palace is wonderlik, maar duur. Jy moet sien wat vra hulle vir daardie botteltjies drank in die kamer se yskassie ... Trent? Trent? Slaap jy nog?"
"Ja, Mammie," kreun ek. My ma dring daarop aan dat ek haar "Mammie" noem. Ek hou absoluut niks daarvan nie. Ek is mos nie meer in die laerskool nie. Mamma is erg, maar dit sou al beter gewees het as Mammie. Mams of net plein Ma sou tops wees, maar ek het nou al geleer om nie met haar daaroor te stry nie. Sy het op 'n keer twee weke lank nie met my gepraat nie toe ek haar net "Ma" voor my pelle genoem het. Decker wil natuurlik sy gat hieroor skeur, maar hy ken nie my ma as sy kwaad raak nie.
"Wat het jy gisteraand aangevang, Trent?"
Ek skrik eers, want dit klink of my ma iets weet. "Niks, Mammie," sê ek en vee die tweehonderdrandnoot weg wat op my lip vassit. Ek maak my oë op skrefies oop. Die geld is alles nog hier. Dit was nie 'n droom nie. Ek kan dit nog nie glo nie. Niemand sal dit glo nie.
"Het jy gedrink, Trent?" Voor ek kan antwoord, praat sy met my pa op die agtergrond. "Pappie sê hy het die drankkabinet se sleutel weggesteek."
"Ek weet, eh, ek bedoel ek het net laat games gespeel, Mammie. Moenie stres nie."
"Wat het jy geëet, Trent?"
"'n Hamburger, Mammie."
"Jy moet die hoender eerste eet. Ek het jou gesê. Jy kan dit nie te lank in die yskas hou nie. Dit sal sleg word."
"Ek het 'n sterk maag."
"Jy gaan 'n goeie dokter nodig hê."
"Jy moet jou gedra, Trent. Hoor jy my?" sê my ma. "Anders los ons jou nooit weer alleen by die huis as ons weggaan nie."
"En jy hou nie 'n partytjie in ons huis nie, hoor jy?" Toe praat sy weer met Pa. "Wat sê jy, Stephen?" Ek wag. "O, Pappie sê geen meisies in die huis nie."
"Ook nie in jou kamer nie."
"Die kamer is deel van die huis, so nee, Mammie."
"Jy moet nie hans raak met my nie, Trent."
"Ja, Mammie. Ek bedoel nee, Mammie. Ek bedoel ... ag Mammie, whatever."
"Ek hou nie daarvan as jy daardie woord sê nie, Trent." Sy klik haar tong. "Stephen, Trent sê weer vir my 'whatever'."
"Mammie, dis net 'n woord."
"Ja, hou jou maar slim," brom my ma. "Ek gaan kuier nie vir jou in die tronk nie."
Ek skrik omdat my ma van die tronk praat, want ek dink aan die spul geld. Sy weet tog nie daarvan nie. Nee, sy maak nou weer net 'n wilde denksprong omdat ek 'n Engelse woord gebruik het. Sy reken dat sulke swak taal 'n mens se "morele bou ondergrawe" en jou op 'n afdraande pad na die tronk sal vat.
Die gesprek is uiteindelik klaar. My ma-hulle gaan nou op die nagemaakte strand lê, in die nagemaakte branders swem en hulle verbeel hulle is by die regte see. Ek het nie 'n woord laat val oor die geld nie. Dis beter so. My ma sal uitfreak soos 'n kwagga op dagga.
Gepraat van uitfreak, dis wat my maag nou van die honger doen. Ek gaan kry vir my 'n massiewe bord Rice Krispies in die kombuis en kom eet dit in my kamer. Kruisbeen op die bed sit ek tussen die geld. Tussendeur die happe Rice Krispies kuier ek met my selfoon op Twitter. Die gekrokte skerm is lastig, maar ek is seker iemand gaan vandag 'n nuwe selfoon kry ...
Ek brand om iets oor die geld in 'n twiet te sê, maar ek doen dit nie. Ek gaan vang eerder 'n lang, warm stort. My lyf is weer seer van die ongeluk, maar dis niks nie. Die water laat my spiere beter voel. Ná die stort maak ek al my oorlogswonde met Dettol skoon en plak die sny op my arm toe met 'n pleister. Aan die spul blou kolle kan ek niks doen nie.
Terug in die kamer, met net 'n handdoek om my lyf, strek ek my uit op die note op my bed. Hierdie oomblik sal nooit weer kom nie. Ek voel soos 'n flippen koning.
"Wat gaan ek met julle doen?" vra ek vir die geld toe ek op my maag lê en na die oranje luiperd op een van die note kyk.
Ek wil 'n liedjie vir die geld sing. 'n Gedig vir die geld skryf. Liefde met die geld maak. Ek wil flippen met die geld trou.
Nee, Trent, wees realisties.
Ek skraap al die note bymekaar, ook die geld in die sitkamer, gang en kombuis, en stop dit terug in die sak. Die huis lyk sommer vaal sonder die note wat oral gestrooi lê. "Wat nou?" vra ek sag vir myself.
Kry 'n wegsteekplek, kom die antwoord.
Ek pluk die handdoek af en trek gou aan. Met die sak in my hand stap ek deur die huis. 'n Paar vertrekke is gesluit. Die kombuiskaste is my ma se heiligdom, ek bêre niks daar nie. Die sitkamer het nie wegsteekplek nie, en my kamer is te vanselfsprekend. In die badkamer waar daar nog ná my stort plasse water lê, lig ek my kop plafonwaarts. Daar is 'n luik na die solder.
Ek glimlag, laat val die sak en hardloop garage toe om die leer te soek. Uiteindelik kry ek die ding en dra dit deur die kombuis by die huis in. Die leer ratel blikkerig toe dit die muur agter my tref. 'n Stuk steen by die hoek splinter af. Ek kyk nog na die skade agter my toe die leer 'n blompot voor in die gang van 'n tafeltjie afstamp. Vrekkit, dit was 'n erfstuk van Ouma. Ma gaan die stuipe kry. Ek sal later moet kom skoonmaak, maar nou eers dak toe.
In die badkamer vee ek die ergste nattigheid op die vloer met 'n handdoek op. Die nat handdoek smyt ek op 'n hoop in die bad en maak 'n nota in my kop om dit netnou buite te gaan ophang sodat dit nie suur word nie. My ma haat asynreuke in handdoeke.
Versigtig om niks weer om of af te stamp nie, sit ek die leer teen die badkamermuur neer. Ek klim met die leer op en skuif die deksel oor die luik weg. Dan klim ek weer af om die sak te gaan kry. Met die sak stewig in my hand klim ek tot bo. Die leer ratel onder my gewig.
Dis heluit donker in die solder. Die stof lê maklik 'n sentimeter dik. 'n Massiewe spinnerak hang van een van die houtbalke af in my gesig. Ek vee dit vies weg. My oë begin mettertyd gewoond raak aan die donker. Daar staan die geiser. Koperpype loop uit hom uit en draai weg kombuis se kant toe. Daar is wit pype ook. Dit hou die elektriese drade binne.
Skielik stoot 'n nies in my lyf op. Die kop-orkaan eggo binne die solder toe dit uitbars. Nog een volg kort daarna.
Die plek is so vieslik vuil, ek besluit dadelik ek gaan nie daar inklim nie. Ek gaan die sak naby die luik sit sodat ek dit later makliker kan kry. Daar is 'n oop plek weg van die elektriese drade wat in die solder loop. Dis waar ek die sak neersit. Goedig klap ek op die seilsak. "Sien jou gou weer," sê ek en glimlag terwyl ek met die leer afklim. Ek kan steeds nie my geluk glo nie.
O, en wat is in my broeksak? 'n Hele paar tweehonderdrandnote wat nie in die sak gepas het nie. Man, dit gaan 'n lekker dag wees.
Van jou flippen kop af
Ek druk die note dieper in my jeans se sak toe ek die huis se voordeur sluit. Dit is een van daardie dae waarop 'n ou die eerste mooi meisie wil soen wat oor sy pad kom. Maar daarvoor is ek gans te ordentlik vir my eie beswil. Ek werk aan die ordentlikheid. Meisies soek mos eintlik ouens wat 'n bietjie onvoorspelbaar en gevaarlik is. Dit is wat ek wil word. Ná gisteraand is ek seker halfpad daar.
Ek brand om vanoggend mall toe te gaan, maar daar is iets wat ek moet doen voor ek die geld kan spandeer. My motorfiets staan nog ná ons kuier by Decker-hulle se huis. Dis sleg, maar met 'n bietjie geluk is hy nie daar as ek dit gaan haal nie.
Ek stap na Decker se huis toe. Dis 'n paar blokke weg, maar nie te erg ver nie, selfs al is my bene vandag styf van die hardlopery en die ongeluk. My nek het ook 'n stramheid aan hom. Dis nie te seer nie, maar elke nou en dan voel ek dit. Op 'n skaal van warm-pizza-kaas-slap tot rugbypaal-styf is my nek so 'n sewe: pool noodle-stram.
Terwyl ek stap, maak ek planne met die geld. 'n Mens kan 'n skoolsaal vol goed met 'n halfmiljoen rand koop. Ek sal nie alles gelyk kan spandeer nie. Dit sal baie verdag wees. Dit gaan selfbeheersing verg om net 'n bietjie op 'n slag uit te gee. Ek moet dalk 'n begroting uitwerk. Net so duisend rand per week sal dalk goed wees.
Skielik klink ek vir myself soos my pa met sy maandelikse begrotings. Dit sit my sommer dadelik af. Nee, ek kan spandeer wat ek wil en soos ek wil, maar ek moet dit net stil hou en niks buitensporig koop nie.
Ek stoot Decker-hulle se hek oop, dankbaar dat hy dit nie gisteraand gesluit het nie. My vinnige kykie na die huis maak my onrustig. Dit lyk nogal stil. Dalk té stil. Die vensters is almal toe. Daar speel nie eens musiek in die huis nie. Decker het omtrent altyd musiek aan.
Skielik wonder ek of hy en die ander ooit gisteraand teruggekom het. Die aakligste moontlike gebeure speel deur my kop.
Dalk het een van hulle seergekry. Jane was nie vas in 'n veiligheidsgordel nie.
Of sê nou net daardie ouens wat ons agtervolg het, het hulle aangekeer. Hulle sit dalk met hulle agterente in die tronk as ons agtervolgers wel polisie was.
Of as die regte eienaar van die geld hulle beetgekry het, sal hulle moeilik kan verduidelik waar die geld nou is.
Nee, Trent, los dit, raas ek met myself. Jou pelle het jou in die motorwrak gelos, jy skuld hulle niks nie. Jy kon dood gewees het en hulle het jou gedrop. Dis wat regtig saak maak.
Vies skeur ek my aandag weg van Decker-hulle se huis af. My motorfietshelm is nog daarbinne, maar ek gaan dit nie haal nie. Ek gaan sonder die ding ry, besluit ek.
Ek klim op my motorfiets en skakel dit aan toe die huis se voordeur meteens oopgaan. Van skrik los ek 'n sagte vloek. Decker stap uit op die stoep. Hy het net jeans aan. Sy voete en bolyf is kaal. Sy donker hare hang slierterig oor sy voorkop. Fyn baard stoppel op sy ken.
"Trent!" roep hy. Hy steek 'n sigaret aan en kyk my onderlangs aan. "Hoe lyk dit, my bru?"
"Jy kan seker sien," antwoord ek vies.
"Jip, ek is bly om te sien jy leef nog." Hy krap met die vingers wat die sigaret vashou aan 'n roof op sy arm. Daar sit ander rowe ook, party klein soos stippeltjies, ander groter.
"Ek kan seker nie vir jou daarvoor dankie sê nie."
"Hoe bedoel jy nou, bru?"
"Jy het soos die duiwel gery, Decker. Wat was dit met jou?"
"Daar was mense agter ons aan, Trent," sê hy. "Wou jy nou hê hulle moes ons vang?"
"Ons kon dood gewees het, Decker."
"Maar ons is nie, is ons?" Decker trek aan 'n splinter glas in die oopgekrapte wond. Dit suig 'n oomblik lank vas aan die vleis en maak 'n klein veltent. Uiteindelik kry hy dit uit. Hy kyk na die splinter en skiet dit weg. 'n Strepie bloed loop uit die wond. Decker vee dit met sy vinger op, ruik daaraan en lek dan sy vinger af.
"Ék kon dood gewees het," sê ek. "Julle het my net daar gelos."
"Ons het probeer om jou te help, Trent. Dinge het net te tight geword." Hy kom stadig nadergestap. Die sigaret hang tussen sy lippe soos gisteraand.
"Te tight? Wat beteken dit?"
Hy haal die sigaret uit sy mond en hou dit vir my. Ek skud my kop. Al die cool kinders rook dalk, maar ek rook nie vandag nie. "Daardie ouens was op pad terug," sê hy.
"En soos die moerse goeie pelle wat julle is, besluit julle om my daar te los," sê ek hard.
Decker frons, maar 'n fyn glimlag speel om sy mondhoeke, asof hy met my spot. "Moenie so gatvol wees nie, ou. Ons sou jou kom haal het. Regtig, ons sou. Jy ken ons mos."
"Ek het gedink ek ken julle," kap ek terug.
"Ek weet nie hoekom jy so kerm nie, Trent. Jy is mos oukei, is jy nie? Hoekom gee jy my 'n harde tyd? Dit was net 'n lekker jol. Dis al. Sorry oor die kar. Maar ons is oukei. Dis wat saak maak."
"As jy so sê," antwoord ek en skud my kop. "Kan ek my helmet kry?"
Decker kry so 'n lui glimlag. Hy besef seker steeds nie hoe kwaad ek vir hom is nie. "Ek kry dit vir jou," sê hy ná 'n ruk. Hy stap terug in die huis in, en toe hy later uitkom en dit vir my aangee, vra hy: "Sien ons jou weer vanaand?"
Ek wil sê natuurlik nie, is jy van jou flippen kop af, maar ek doen dit nie. Ek brom net binnensmonds: "Ek weet nie."
"Ek sê mos ek weet nie."
Decker kom staan nader. Hy sit sy hand op my skouer en leun oor na my toe. Sy asem slaan my amper om. 'n Swaar reuk van sweet hang om hom. "Ek like jou, Trent, jy weet dit, nè?" sêvra Decker. Ek antwoord hom nie. "Jy's 'n cool ou, maar jy moet leer om te ontspan. Gisteraand was net 'n ... misverstand." Daar is nou 'n tikkie meer spot in sy stem. Hy kan maar spot. Hy weet nie wat ek weet nie; hy weet nie wat ek het nie.
Hy gaan ook nie daarvan uitvind nie.
My nuwe goed en die reuk van aarbeikougom
Die son skyn heerlik op die stoep toe ek die middag terug by die huis kom. My middernagtelike buit het gesorg vir cool tromstokkies, twee PlayStation-speletjies en 'n netjiese nuwe slimfoon wat 'n techno geek sal laat kwyl.
Met 'n glas Oros en die tromstokkies skuif ek agter die tromme in. Ek sit die koeldrank agter my in die venster neer en begin met 'n stokkie in elke hand 'n wilde tromsolo uitkap. Party mense doen sulke kers-opsteek-en-kruisbeen-sit tipe meditasies, maar dit is my manier van mediteer en kop skoonmaak. Die ritme hamer in my bors. My arms beweeg outomaties en my kop ry die golf van die klank.
Tien, vyftien minute lank speel ek.
Ek neem dit alles op met die nuwe slimfoon om later weer daarna te luister.
Met 'n pizza en 'n tweede glas Oros gaan sit ek uiteindelik op die mat voor die TV. Dit voel of my lyf skoongespoel is van die tromritmes. My kop is oop. Ek pop die nuwe speletjie in die PlayStation. Land of the Dead. Die musiek dreun deur die luidsprekers toe dit begin. Die graphics is ongelooflik. Dis die hemel hierdie. Decker kan gaan skyt.
Uiteindelik is die intro verby. Die eerste level is maklik. Teen die tweede een speel ek dat dit bars. Dinge raak opwindend. Ek is naby die einde van die tweede level toe die klokkie by die hek lui. Flippit! Ek haat dit om gesteur te word as ek speel. My ma doen dit ook gewoonlik. Sy moet iets soos 'n sesde PlayStation-sintuig hê wat altyd op presies die verkeerde tyd vir my werk wil uitdeel.
Vloekend druk ek die pause-knoppie op die kontrole en staan op. "Hallo?" vra ek toe ek by die interkom in die portaal kom. Dit sou lekker wees as my pa-hulle een van daardie interkoms met die videokameras kon kry, dan kan 'n mens sien wie by die hek is. Jy hoef nie te vra nie. Maar die vandale breek die goed gouer as wat jy dit kan opsit. "Wie's dit?"
"Trent, maak oop, dis Em," kom die blikkerige stem. Dit is soos 'n emmer yswater. Wat maak sy hier? Ek laat sak my kop teen die interkom terwyl ek besluit of ek haar moet inlaat. "Trent!" roep sy weer. "Komaan, ek weet jy is daar."
Hoekom het ek nie net die klokkie geïgnoreer nie? Dis nou te laat. Ek sug en besluit om net gou te hoor wat sy wil hê, en haar dan uit te skop.
My vuis kap die interkom se sleutelknop om die voorhek oop te maak. Ek moet die selfoon en die speletjies wegsteek, dink ek nou eers, maar dis te laat. Em is al by die voordeur.
Los net die goed. Dit het in elk geval niks met Em uit te waai nie.
Ek maak die voordeur en veiligheidshek vir haar oop. Em leun teen die muur by die deur. Sy het 'n swart kortbroek aan met 'n losserige emo-top wat haar bleek skouers wys. Op die top staan Don't know, don't care.
Ek kyk oor haar skouer om te sien of Charlie ook hier is. Hy is nie. Dis nogal 'n verligting.
"Hi, Trent," sê sy met 'n verveelde stem en spoeg haar kougom tuin se kant toe. Dit beland bo-op een van my ma se rose. Em lig haarself op haar tone en wil my op die wang soen. Ek trek my kop weg, maar vang tog die reuk van haar aarbeikougomlippe. O jis, dit ruik lekker. Nee, ek moet nie eens daaraan dink nie. Sy was een van die klomp wat my gisteraand in die motor gelos het. Em kyk my vraend aan. "Kan ek inkom?"
"Jy is hier," sê ek. "Jy kan maar netsowel."
"Charming," sê sy en stamp my met die elmboog teen die bors toe sy verbystap. Dis nogal hard. Sy het dit seker in haar selfverdedigingsklasse geleer. Sy en haar ma is laas jaar in hulle woonstel aangeval. "Jy vat ook maar lank om die hek oop te maak. Wat doen jy?"
"Hoe opwindend." In die sitkamer steek sy vas. Sy was al 'n hele paar keer by ons huis, maar sy kyk die plek uit asof dit haar eerste keer is. Dan gaan val sy op een van die banke neer. Sy sien die nuwe slimfoon, maar sê niks daaroor nie.
"So, jou pa-hulle is nie by die huis nie?" vra sy.
"Nee, hulle is Sun City toe vir 'n werksding," antwoord ek, onseker oor hoe ek moet voel oor Em wat hier is.
"So, jy is alleen?" vra sy.
"Ja, duh, as hulle nie by die huis is nie, is ek alleen. Jy kan mos sien. En hoekom sê jy so baie 'so'?"
"So baie wat?" vra sy.
Dit maak my gek as mense sinne met "so" begin. "Het jy gekom oor gisteraand?" verander ek die onderwerp. Ek hou die pizzaboks dat sy vir haar 'n stuk kan vat. Sy kies die kleinste stuk, maar eet dit nie. Sy laat dit net so aan haar vingerpunte hang.
"Ek wou kom kyk of jy oukei is," sê sy.
Ek wil nie, maar my binnekant word meteens sag toe sy met daardie donker oë na my kyk. Haar lippe tuit effens. Hoeveel van die aarbeigeur-kougom sal 'n mens nog kan proe as jy haar soen?
Nee, vergeet dit. Sy is Charlie s'n. Ek moenie eens amper dink dat daar ooit iets tussen my en Em sal wees nie. Maar sy doen iets aan my. As ek haar sien, voel dit of goeters op 'n manier reg val in my kop. Dis 'n simpel beskrywing en in elk geval heeltemal mal. Em is Charlie s'n.
"Ek is stywerig en ek het net 'n klomp skrape en blou kolle," sê ek en wys na die plek op my ken, my palms en my arms. Die groot sny is toe onder die pleister, sy kan dit nie sien nie. "En jy?"
"Dieselfde." Sy wys my die merke op haar nek, arms en knie. 'n Asemteug gaan verlore, want ek sien die sagte bleek vel in die waai van haar been.
"Cool," sê ek. "Ek bedoel ... uh, nie cool nie. Dis seker seer?" Sy knik. Ná 'n ruk van stilte vra ek: "Gaan jy nie die pizza eet nie?"
"Ek is nie regtig honger nie." Sy sit die skyf pizza terug in die boks.
"Ek kan vir jou Oros kry," sê ek, want ons sukkel om met mekaar te praat. Gisteraand het alles kom opduiwel. "Skies, hier is nie Coke nie. My ma wil nie hê hier moet gaskoeldrank in die huis kom nie."
"Jou ma is nie hier nie."
"Jy kan Coke koop en die bottel mos net in die asblik wegsteek. Jou ma hoef nie te weet nie, Trent."
"En wat as sy in die asblik krap en dit daar kry?"
"Jou ma lyk nie vir my na die tipe mens wat in asblikke krap nie."
"Nie seker nie, ek ís reg. Grootmense hoef nie alles te weet wat jy doen nie. Jeez."
"Dis waar." Ek loer uit die hoek van my oog na Em. Dit voel nogal ongemaklik om haar in die huis te hê sonder Charlie. "Ons het water of koffie of Milo as jy iets anders wil drink."
"Nee, dis oukei, ek moet netnou loop." Sy kyk weer na my slimfoon. "Is dit 'n nuwe een?" vra sy.
Ek tel dit op en gaan sit langs haar om haar te wys. Haar arm skuur teen myne. Ek ruk weg en hoop sy sien nie dat ek skrik vir die aanraking nie. "My ma het vir my geld gelos, toe gaan koop ek dit."
"Jy is lucky. Myne is al so oud. My ma maak net klere om huur te betaal, daar is nie geld vir sulke stuff nie." Haar wang maak so 'n duikie. Ek dink sy byt die binnekant van haar mond vas. Daar is weer 'n stilte. "Oor gisteraand ... Ek wou jou nie in die kar los nie, Trent," sê sy uiteindelik. Dit is skielik asof 'n geheime speletjie-level vir ons oopgaan. "Decker het gesê ons moet jou los. Charlie het my weggetrek en gesê ons moet waai."
"Hoekom het hulle dit gedoen?" vra ek. "Ons is tog pelle."
Em haal haar skouers op, maar dan waag sy tog 'n antwoord. "Dalk was hulle bang ons word gevang. Dalk het hulle net nie reg gedink nie. Alles was deurmekaar."
"Ek het 'n hand gesien wat deur die venster na my toe kom," sê ek. "Was dit joune?"
Em knik. "Jip. Maar dit het nou nie juis gehelp nie, het dit?"
"Dankie ... dat jy probeer het."
Sy leun vorentoe en vat weer die stuk pizza van vroeër. Sy haal die groenrissies tydsaam af en neem 'n klein hap. "So, is alles cool met ons? Ek wil nie hê jy moet vir my kwaad wees nie."
"Als is cool, Em." Ek voel my binnegoed omkeer van verligting.
Sy glimlag effentjies. "Lekker pizza," sê sy.
"Ek het dit self gekoop," spot ek.
"Ook met die geld wat jou ma gelos het?" Sy hou op met kou en kyk my vas in die oë. Sy het nogal daardie spesiale vermoë om dit te doen. Dis asof sy tot binne-in jou kop kan kyk en elke gedagte tot stilstand kan dwing. "Trent? Wat is dit?" vra sy toe ek haar net aanstaar.
"Daar ... daar is iets wat ek jou moet wys," sê ek uiteindelik.
Tromrol vir die mal ou
Ek, Trent Schoeman, is seker die grootste gek op aarde. Nee, nie seker nie, ek ís. 'n Meisie maak my knieë lam en ek vertrou haar met my grootste geheim ooit. Ongelukkig besef ek dit te laat.
"Wag hier, Em." Ek gaan kry weer die leer en stap daarmee badkamer toe. Daar maak ek die leer staan, lig die deksel bo die luik op en voel in die donker vir die sak. Met die derde probeerslag kry ek dit beet. 'n Klomp stof sak op my neer toe ek die sak uit die gat in die plafon tel. Ek spoeg om die vieslike goed uit my mond te kry. Met my los hand vee ek my gesig af. Jis, maak niemand skoon hier bo nie?
"En dié sak?" vra Em skielik onder by die badkamerdeur.
Ek foeter byna van die leer af van skrik. "Wat maak jy hier? Ek het gesê jy moet in die sitkamer wag."
"Dagvaar my," antwoord sy. "Vertel van die sak. Hoekom bêre jy dit daar bo?"
Versigtig klim ek ondertoe. Op die grond klap ek nog van die stof van die sak af. "Belowe my jy sê vir niemand nie, Em," fluister ek. Die kommer is in my stem. Sy sal dit beslis hoor.
"Dit klink ernstig, Trent. Wat is dit?"
"Jy moet eers belowe."
"Ek doen nie sulke simpel goed nie. Ek is nie in die laerskool nie." Sy steek haar hand na die sak toe uit. Sy wil dit by my vat, maar ek ruk die sak weg en stamp byna die leer met my elmboog om.
"Ek kan dit net vir jou wys as ek weet jy gaan vir niemand sê nie," hou ek aan. Ek weet nie hoekom ek steeds fluister nie. Daar is niemand anders by ons nie.
"Oukei, ek belowe," sê sy en rol haar oë. "Wil jy hê ons moet ook op ons palms spoeg en hand skud? Of dalk kan ons ons vingers sny en bloed ruil."
Nou gaan die emo in haar te ver. "Jy is darem so 'n smart-ass, weet jy, Em?" Ek stap om die leer. "Kom ons gaan na my kamer toe." Daarmee oortree ek my pa en ma se reël: geen meisies in die kamer nie. Whatever.
Ek laat val die sak op my bed. 'n Klein wolkie stof dwarrel daaronder uit. Die deurmekaar kamer laat my 'n bietjie skaam voel, maar dit lyk nie of die vuil klere en goed Em pla nie. 'n Goed gemikte skop na die onderkant van die bed raak ontslae van 'n onderbroek toe Em nie kyk nie. Sy gaan sit kruisbeen langs die sak, maar skuif dan 'n entjie weg. "Dis nie 'n slang of 'n ding nie, nè?"
"Asof ek nou 'n slang in die dak sal hou," snorklag ek.
"Maak nou oop, komaan."
Ek gryp eers my tromstokkies en gee 'n briljante tromrol, dan 'n slag op die simbale. Terug by die sak trek ek die ritssluiter stadig soos in flippen stadig oop. Em se asem trek verder en verder in hoe meer geld sy sien.
"Trent!" piep sy asemloos. Sy gryp haar kop vas. Haar oë is groter as wat ek dit nog ooit gesien het. "Waar kry jy dit?" Nou fluister sy ook.
"Ek het dit opgetel."
"Tjol, 'n mens tel nie net sakke vol geld op nie."
"Ek lieg nie. Ek het dit opgetel."
"Waar? Moet ek dit uit jou uittrek?"
"By die ongeluk."
"No ways! Gisteraand?"
"Kan ek daaraan vat?"
Ek knik en Em steek haar hand bewerig uit.
Ek lag. "Dit lyk of jy nog nooit geld gesien het nie."
"Ek het nie. Nie soveel nie. My ma is nou ook nie Donatella Versace nie." Sy bekyk dit van nader. "Is dit regte geld?"
"En is die hele sak vol, of is daar koerantpapier of iets daaronder?"
"Die hele sak is vol tweehonderds."
"Hoeveel is dit?"
"'n Cool halfmiljoen."
Em vloek. "Wat gaan jy daarmee doen?"
"Jy moet polisie toe gaan of iets." Dan bedink sy haar. "Nee, nee, los die polisie hieruit." Haar oë blits vinnig heen en weer soos sy dink. "Jy moet die koerante of die internet dophou en kyk of hulle iets van die ongeluk sê. Of iets van die geld."
"Ons kan dit nou doen," sê ek en kry my slimfoon. Ek gaan sit langs Em en gaan na Times Live se webblad en daarna na 'n paar ander nuusblaaie: News24, Netwerk24, The Citizen. Daar is die gewone goed oor politiek en tjol, maar niks van die ongeluk nie en niks van die geld nie. Ons Google dit ook om te kyk of 'n ander webblad van die geld praat. Ook hierdie soektog lewer niks op nie.
"Dis weird, nè?" vra Em.
"Ek gaan nou nie kla nie."
"Jy moet weer môre kyk," sê sy.
Em is nou stil. Ek weet wat sy wil sê, of liewer wat sy wil vra. 'n Mens kan dit in haar blink emo-oë lees. Toe kom dit: "Kan ek ook kry?"
"Wat?" vra ek vies. "Dis myne, ek het dit gekry."
"Ons kan dit deel."
"Nee, ons kan nie, Em. Het jy dan nie gehoor wat ek sê nie? Dis myne."
Flippit, Trent, jy moes netnou verder gedink het voordat jy jou bek gerek het. Daar is iets wat ek jou moet wys. Jeez, jy was lame.
Hoe gaan ek dit regmaak? Em het die geld gesien. Sy sal dit nie vergeet nie, tensy ek haar met 'n swaar eierpan oor haar lieflike koppie slaan. Maar dit gebeur net in simpel flieks waar mense harsingskudding opdoen en geheueverlies kry.
"Laat ek daaroor dink, oukei, Em?"
"Jy klink soos my ma, Trent, weet jy?" Sy wip van die bed af. In haar vuis frommel sy 'n paar note. Ek los haar dat sy dit maar vat. "Ek moet nou waai."
"Onthou wat ek vir jou gesê het: Jy vertel vir niemand nie, Em."
"Ja, Ma-a-a!" roep sy toe sy uit die huis stap.
Ekstra kaas en 'n krimpende hart
Ons mak vanand we so. Minis di ongelik.
Decker se selfoonboodskap kom die Saterdagmiddag deur toe ek in die fliek sit. Dis skoolvakansie en die teater is byna vol. Die mense om my kla omdat ek op my selfoon is, maar die fliek is in elk geval simpel. Ek en miljarde ander fliekgangers het daardie storie al honderd keer gesien: 'n Terroriste-organisasie kry radioaktiewe materiaal of 'n atoombom in die hande. Hulle gaan die wêreld opblaas binne 3-2-1 sekondes, maar tot almal se verligting kom red die Amerikaners ons in die vorm van Will Smith of Tom Cruise of whoever. Daar is woeste skietgevegte en reuse-ontploffings wat ten minste tien minute lank aanhou. Aan die einde waai daar iewers 'n Amerikaanse vlag en ons moet hom dankbaar aanbid.
Nee wat, hou verby. Dit is geen wonder soveel ouens laai deesdae flieks van die internet af nie.
Ek sukkel in die donker uit die teater. "Skies, skies, skies," fluister ek vir die mense in my ry.
"Eina!" Dit was 'n kaal toon. Omdat jy nie kan sien nie, weet jy nie lekker wat tone is en wat gemorste springmielies is nie. Flieks is seker van die vuilste plekke op aarde. Ek wens die Amerikaners wil ons eerder daarvan kom red.
Kanni vanand ni, antwoord ek Decker.
Komaan, bru. Dit gan jol wees.
Sal da oor dink.
In my agterkop kerm 'n stem meteens: Decker weet van die dekselse geld. Dis hoekom hy nou weer wil opbuddy.
Die gedagte maak my koud. Hy is die laaste ou wat ek met 'n sak geld sal vertrou. Ek ken hom. Hy sal nie vra ons moet die geld deel nie, hy sal sê ons moet dit deel. Hy sal my ook kwalik neem omdat ek nie vir almal daarvan vertel het nie. Sy redenasie sal iets wees soos: "Ons was mos almal in die kar, dude. Ons moet almal ons deel kry. Moet nou nie so blind wees nie."
Nee, Decker, hierdie stash is myne.
Ek antwoord nie sy selfoonboodskap nie, maar gaan maak eerder 'n draai in 'n klerewinkel. Levi's se klere is so duur, dit maak nie net gate in jou beursie nie, dit maak gate ín die gate in jou beursie. Vandag maak dit nie saak nie. Ek kry vir my twee nuwe jeans en 'n paar T-hemde. By CNA kry ek die nuwe Kerrang!-tydskrif. Daarin is artikels oor Black Veil Brides, die Slam Dunk-musiekfees en vyf metalweergawes van Game of Thrones se temamusiek.
Terug by die huis smyt ek die hoenderborsies wat my ma gelos het in die asblik voordat ek daardie "goeie dokter" nodig kry waarvan sy gepraat het. Ek bestel weer pizza oor die foon. Dit kan maklik my stapelvoedsel word solank daar nie ansjovis op is nie. Ek vertrou Decker meer as wat ek daardie soutvissie vertrou. Die smaak tref jou smaakkliere soos 'n verskuilde landmyn. Jy dink nog jy eet lekker, dan ontplof die sout-en-visdrek in jou bek.
"Ekstra kaas?" vra die meisie by Debonairs.
"En iets om te drink?"
Ek huiwer. "Hmmm ... 'n tweeliter-Coke."
"Goed. Ons lewer binne veertig minute af," belowe sy.
"Cool, dankie." Dit gee my genoeg tyd om gou te stort.
Dit word al donker toe ek uit die badkamer kom. Ek trek my nuwe klere aan en kyk in die spieël. Dit sit goed, lyk goed, voel goed. Dis Saterdagaand, Trent, wil ek vir myself sê. Jy moet eintlik uitgaan, maar saam met wie? Ek het nie ander pelle as Decker-hulle nie. Vir hulle is ek regtig nie vanaand lus nie. Een aand alleen sal my ook nie doodmaak nie. Daar is darem die nuwe PlayStation-speletjies. Dit sal my lank besig hou. As ek eers in 'n speletjie is, vergeet ek in elk geval die tyd. Dit maak my ma heeltemal mal dat ek so kan sit en skaars 'n oog knip. My pa noem my soms 'n zombie. As ek daar opstaan, voel ek ook soos een, want dan is my kop suf en my oë dreig om uit te val. Maar dis wat 'n mens deursettingsvermoë noem.
Die skril klokkie van die hek laat my skrik. Ek is in een van die wildste gevegte ooit met ruimtemonsters betrokke, maar ek pause die opwinding en gaan buitetoe.
Soos ek nader aan die hek stap, frons ek. Daar is nie 'n afleweringsmotorfiets nie. Iemand kom uit die donker te voorskyn. Hy het nie my pizza en Coke by hom nie.
"Charlie?" sêvra ek toe ek hom herken. Em is agter hom. Sy het dieselfde klere aan as vanoggend.
"Hi Trent, maak oop." Dit klink meer soos 'n bevel as 'n versoek. Ek is dadelik op my hoede.
"Wat maak julle hier? Ek dog julle is by Decker." Aspris hou ek die hek toe.
"Decker en Jane is eers iewers heen," sê Charlie. "Ons join hulle later. Gaan jy dan nou nie oopmaak nie?"
Ek kyk eers na Em om te probeer vasstel waaroor dit gaan. Haar gesig verklap niks nie.
Wat is dit? vra ek haar. Net my lippe beweeg, maar geen woorde kom uit nie.
Sy haal haar skouers op. Ek dink sy lieg vir my. Sy sal mos weet hoekom hulle gekom het.
Ek hoop nie sy het vir Charlie van die geld vertel nie. Sy het belowe. Sy sal alles opmors as Charlie ook nou weet.
'n Sweetdruppel loop koud teen my rug af.
Charlie leun teen die hekpaal aan en wag. Sy glimlag is cool, maar daar sit iets agter die chilled hande-in-die-broeksak-houding, sê my sesde sintuig.
"Komaan, Trent, wil jy ons nou heelaand hier in die straat laat staan?" vra Em.
Teen my sin druk ek die afstandbeheer. Die hek klik oop, maar ek keer Charlie toe hy die huis wil instap.
"Ons bly liewer buite," sê ek vir hom. "Dis so 'n lekker aand. Ons kan dit nie mors nie." Ek stuit hom met my hand teen sy bors. Nie een van ons twee is kragreuse nie, maar ek is sterker as hy. Hy moet dit sommer ook weet, hy sukkel nie met my nie.
"Dis nie cool nie, hè, Trent?" sê hy afgetrokke. Ek wonder of hy weer iets gerook het. Sy oë lyk rooierig, selfs in die swak lig.
"Ek soek nie moeilikheid nie, Charlie."
"Wie het gepraat van moeilikheid, Trent? Ek en Em kom kuier dan net."
"Wat issit met jou?" vra hy.
"Jy het ook gisteraand weggehardloop terwyl ek in die kar was, Charlie."
"Ja, en jou punt is? Wou jy hê ek moes bly dat die pote my vang? Ek het 'n rekord, dude. Dit sou nie goed lyk nie."
"Dis hoekom ons ook nie vanaand gaan moeilikheid maak nie, nè?"
"Ek is 'n chilled ou, jy ken my mos, Trent. Ek is sorry oor gisteraand. Dinge het te mal geruk."
"Sê jy vir my!"
"Ons moet praat, Trent," sê Charlie.
"Daar is nie juis iets om oor te praat nie. Ek weet nou wie my pelle is."
"Beteken ons vriendskap dan niks nie?"
Ek wil hom teen die kop klap dat hy wakkerder lyk. Watse vriendskap?
"Ek het hom gesê, Trent," kom Em tussenbeide. "Hy weet van die geld."
"Ek weet," herhaal Charlie.
Sy woorde tonnel soos die ruimtemonster-koeëls van my speletjie deur my.
"Ons het 'n deal gehad, Em," sê ek teleurgesteld.
"Dié ding is groter as 'n simpel deal." Sy stap verby my na die huis toe. Charlie loop met 'n dagga-sluipstappie agter haar aan.
"Waarnatoe gaan julle?" vra ek.
"Ek wil dit sien," sê Charlie. "Kom wys my die geld."
Ja, jou swaap, ek wens jy wil dit sommer harder sê dat die hele buurt hoor.
Hy stap reguit badkamer toe. Em moes hom ook vertel het waar ek die geld wegsteek. Die leer staan nog daar. Charlie klim al daarteen op toe ek in die badkamer kom.
"Wat de hel, Charlie?" vra ek en trek hom af.
"Kyk, Trent," kap hy vies terug, "ons kan die ding so doen: óf jy wys my die geld óf ek vertel vir Decker en Jane ook daarvan. Wat verkies jy?"
"As jy dit doen, sal ek jou wetter dat daar net 'n bloederige spatsel van jou oorbly. Wat verkies jý, Charlie?" Ek is nou reg in sy gesig. Nou gaan ek hardegat wees. Hy moet nie dink hy kan instap en maak soos hy wil nie.
Ek gooi weer 'n vies blik na Em. Sy staan ook net daar met haar arms gevou. "Is jy nou tevrede, Em?" vra ek.
Charlie haal sy selfoon uit. Hy is in die adresboek by die nommers wat hy gereeld skakel. Dis soos 'n hamerhou. Hy druk Decker se naam op die skerm en sit die selfoon se luidspreker aan. Dit lui. Ek wil die selfoon uit Charlie se hand gryp, maar Decker antwoord voor ek dit kan doen.
"Lord Charles die vierde," sê hy. Hy noem Charlie soms so. Hoekom weet seker net hulle twee. "Wat gaan aan? Wag julle al vir ons by die huis?"
"Nog nie," sê Charlie. Hy kyk my stip in die oë. "Ons is nog by Trent."
Decker los so 'n veragtende blaasgeluid. "O, hy. Kom hy nou saam? Hy kan mos nie sy mind opmaak nie."
"Ek weet nie, Decker," sê Charlie. "Dalk kan ons hom oortuig. Dit klink vir my hy is besig met ander goed."
Moenie vir hom sê nie, beduie ek vir Charlie.
"Hy wil nie vir my sê nie," antwoord Charlie. "Hy is nogal geheimsinnig ..."
"Die klein Oros-drinkende etter," sê Decker.
Charlie lag luierig en kyk my in die oë. "Jy kan dit weer sê, Decks. Hy het dalk gisteraand sy kop te hard gestamp."
"Hy moes dit harder gestamp het." Dis verbasend wat ander mense van jou sê as hulle dink jy hoor nie.
"Wag, ek sien Trent wil iets vir my wys," sê Charlie. "Wil jy ook weet wat dit is? Hou gou 'n bietjie aan."
Ek vloek sag en fluister: "Ek gaan jou terugkry, Lord Charles die vierde. Wag maar."
Hy druk die gehoorstuk toe. "Ja, ek wag. Kry die sak."
Ek skud my kop, maar ek klim teen die leer op en haal die sak uit die plafon. Oomblikke later beland dit op die teëls langs die bad. 'n Stofwolk slaan op onder die sak.
"Ag toemaar," sê Charlie tevrede vir Decker. "Dis toe niks nie – net iets oor sy simpel motorbike. Ons check julle later, oukei?"
Charlie druk die selfoon dood voor Decker kan groet. Hy gaan buk by die sak en maak dit oop. Em is by hom. Haar hande vryf oor sy rug en sy soen hom op die slaap. "Sien, ek het jou gesê," fluister sy hard genoeg dat ek ook kan hoor.
"Ons is ryk," sê Charlie. "Flippen ryk, ou girl."
Sy woorde ontstel my meer as die pizza wat steeds nie afgelewer is nie en verdomp koud gaan wees. Kouer as die hand wat om my krimpende hart vou.
Geld verander 'n ou
Ek stamp Charlie van die sak af weg. Hy val teen die oorkantste gangmuur. "Wat bedoel jy? Dis g'n jou geld nie." Vinnig rits ek die sak weer toe. Twee van die note sit in die metaalhakies vas. Charlie is weer op sy voete. Hy gryp daarna en dit skeur. Ek het lus en foeter hom met die vuis. Hy glimlag uitdagend.
"Wat? Wil jy my nou slaan, ou bul?" vra hy. Hy speel met sy tong oor sy tande. "Die geld het jou gou verander, nè? Jy het dit vir een dag en jy is klaar anders." Hy druk die geskeurde geld in sy mond en begin dit uitdagend te kou. Dan sluk hy dit in met 'n kom-keer-my-kyk in sy oë.
"Ek dink julle moet liewer waai, Charlie." Ek hou die sak voor my bors, my arms daarom gevou asof ek 'n baba vashou. My hart stamp teen my ribbes en teen die sak. Charlie praat nonsens, die geld het my g'n verander nie.
"Komaan nou, Trent," sê Em. Sy kom staan by my en sit haar hand op my bors. Haar vingers streel oor my T-hemp, langs die sak verby. Haar aanraking is sag. Sy glimlag onskuldig. "Ek is seker ons kan 'n plan maak. Jy gaan nie regtig alles vir jouself hou nie, gaan jy?"
"Em, asseblief," sê ek ernstig, maar met 'n gemoed wat dreig om te wankel. "Ek wil nie nasty wees nie. Dit is my geld. Julle het weggehardloop en my in daardie kar gelos. Wie weet wat met my kon gebeur het? Die flippen ding kon met my daarbinne ontplof het."
"Maar hy het nie, Trent," sê sy sag en sluit haar hand om die sak se handvatsels. Ek voel hoe sy daaraan begin trek.
"Ek kon dood gewees het en julle sou nie omgee nie."
"Dis wat jy vir jouself probeer sê, maar dit is nie so nie," antwoord sy.
"Dit is!" roep ek. "Ek moes jou nie eens van die geld vertel het nie. Dis soos my ... my beloning."
"Is jy flippen mal, dude?" vra Charlie. "Waar het jy nou al gesien 'n mens word beloon omdat jy dit somehow reggekry het om 'n karongeluk te oorleef?"
"Die geld is ons almal s'n," sê Em. "Ons het almal daardie kar gesteel. Ons was almal in daardie ongeluk. Ons het dit almal oorleef. Daarom is die geld ons almal s'n."
"Em is reg," sê Charlie sameswerend. "As die geld 'n beloning is soos jy sê, Trent, is dit ons almal se beloning."
Ek skud my kop. "Ek het die sak gekry. Dis myne."
"Ek dink ons moet 'n deal maak," sê Charlie. Hy vat my om die skouer en stap met my terug sitkamer toe. "In plaas daarvan dat ons die geld in vyf deel tussen my, jou, Em, Decker en Jane, kan ons 'n ander plan maak." Ons gaan sit in die sitkamer. Charlie is steeds langs my. Em kom sit by my voete. Haar hand is warm op my knie. Dit voel swaar, nie soos ek my al verbeel het haar hande op my sal voel as ek en sy afhaak nie.
"Ons kan mekaar belowe dat hierdie ding net tussen ons sal bly. Dan deel ons die geld in drie en nie vyf nie," sê Em. Haar bokkie-oë kyk my onskuldig aan. Net dit alleen sal my oorreed, maar ek weet ek moet sterk wees. Hulle het natuurlik afgespreek wat hulle vir my gaan sê, hoe hulle my gaan oorreed. Em weet dalk ek hou van haar. Sy het miskien vir Charlie gesê sy sal my oortuig. Meisies kan dit nogal aan ouens doen. Met die regte woorde, die regte aanraking op die regte plekke word ons klei in hulle hande.
"Dink net wat ons met die geld kan doen, Trent," sê Em met 'n sagte stem. Sy klink soos die paradysslang. Ek wil-wil daarvoor val. Hier is die verbode vrug, Trent, hoekom vat jy nie 'n happie nie?
Maar hoekom sal ek 'n derde van die verbode vrug wil vat as ek die hele een kan kry?
"Ek het vir ons iets saamgebring," sê Charlie. Hy haal 'n joint uit sy broeksak. "Dit kan ons help ontspan terwyl ons die ding uitpraat."
Em vat dit by hom terwyl hy sy aansteker ook uit sy sak vis.
"Julle rook dit nie binne nie," sê ek. "My ma-hulle maak my dood as hierdie plek na dagga ruik." Ek het gisteraand genoeg daarvan by Decker se huis gehad. Kyk waar het dit my gebring.
"Is jy seker?" vra Em. Haar stem is weer pure paradysslang en verleiding.
"Jy steek dit nie aan nie, Em," waarsku ek haar.
"Die ou is vol tjol vandag," sê Charlie laggend. Hy vat weer die joint by Em. Sy lyk teleurgesteld. Charlie sit dit terug in sy sak. "Ek sê mos, die geld het hom verander."
"Dis jammer," sê Em. Sy skuif haar hand boontoe oor my been.
"Julle moet regtig nou waai." My asem steek in my keel vas van die aanraking. Ek weet ek moet dit nou stop. Dit skuif nog hoër. "Het jy gehoor wat ek sê, Em?" vra ek en vat haar hand weg voordat dit te ver gaan, want dan sal ek dalk ingee.
Sy trek haar gesig vermakerig. Weg is die meisie van wie ek gehou het. "Ek het nie gedink jy sou so 'n drip wees nie." Em staan op. Haar lippe tuit en sy gooi haar bolyf soos 'n kind wat nie sy sin kry nie. "Kom Charlie, los Scrooge en sy ou sakkie vol geld. Dis die enigste pel wat hy nou oorhet ..."
Charlie klap 'n laaste keer op die sak. Ek skrik vir die slag.
"Loop nou!" sê ek.
Hy lag smalend, vat Em se hand en stap deur toe.
"O ja," sê hy voor hy uitgaan. "Hier is ietsie om aan te kou as ons weg is: Daardie geld het gisteraand nog 'n ander baas gehad. Hy gaan dit seker begin soek. Ek sou maar versigtig wees as ek jy is, Trent. Jy sit dalk ook met 'n sak vol moeilikheid, maar moenie dink ons gaan jou help as jou wêreld op sy kop beland nie." Hy lag hard. "Op jou kop lyk alles anders. Onthou dit."
Em-hulle is al 'n halfuur weg toe die hek se klokkie weer lui. Die geluid galm in die huis. Charlie se woorde kom spook dadelik by my. Daardie geld het gisteraand nog 'n ander baas gehad. Hy gaan dit seker begin soek.
Versigtig loer ek by die portaal se venster uit. Ek kan nie lekker uitmaak wie by die hek is nie. Die persoon staan net buite die lig.
Ek kom eers agter hoe styf ek die gordyn vasklem toe 'n pyn deur my kneukels skiet. Wat gaan jy nou doen, Trent? vra ek myself af. Dan tree die ou die lig binne om die klokkie weer te lui. Verlig blaas ek my asem uit. Liewers laat as nooit. Dis die pizza-ou.
Ek sluit die deur en veiligheidshek oop en stap buitetoe.
In my agterkop waarsku 'n stem: Dis miskien wat hy wil hê jy moet dink. Dalk is dit nie die pizza-ou nie, maar net iemand wat wil inkom om jou vrek te maak en die geld te vat.
Maar dis nou te laat vir omdraai.
"Trent?" vra die ou by die hek.
Hy ken my naam. Is dit goed of sleg?
"Ja?" sêvra ek.
"Skies, ek is laat, die motorfiets het gevrek."
Ek is so verlig dat dit regtig die pizza-ou is. Hy lyk moeg toe hy die plat boks en die koeldrank aangee. Sy hande is vuil van die gesukkel met die motorfiets. Hy sien seker ek sien dit en vee dit vinnig skoon aan sy broek. "Die pizza is koud, so dit is gratis," sê hy verleë.
Ek kry hom jammer. Hy is omtrent my ouderdom. Hy doen dit dalk vir ekstra sakgeld. "Toemaar, vat dié ..." Ek gee hom 'n tweehonderd. Hy glimlag en wil kleingeld uithaal, maar ek keer hom. "Dis oukei, hou dit. Gaan fix jou bike."
"Thanks," sê hy laggend en bekyk die noot onder die lig. Hy klap dit tussen sy vingers. Sy oë blink. "By the way, die ou in die kar daar anderkant het gevra of ek jou ken." Hy beduie straataf.
Dit voel of 'n berg op my val en my verpletter. Ek kyk in die rigting waarheen hy wys, maar daar is nou niemand nie.
"Is jy seker?" vra ek.
Die pizza-ou knik.
"Dis weird. Hy was netnou nog daar. 'n Swart BMW."
"Uhm, oukei. Dankie!" roep ek verskrik. Ek hardloop met die pizza en bottel koeldrank die huis in. Die deur klap agter my toe. Met bewende vingers sluit ek dit. My asem stoot hortend in my keel. Ek gaan maak dubbel seker die kombuisdeur is ook gesluit en dat al die vensters toe is met die vensterknippe op. O hel, die alarm werk nie meer nie. Dis al vir twee maande ontkoppel omdat dit kort-kort vir niks afgaan nie. My pa wou nog daarna laat kyk. Nou is dit te laat.
Ek sit die huis se ligte almal af. Die plek is nou soos 'n donker tronk. Ek kan darem hierbinne sonder lig oor die weg kom. Gelukkig skuif my ma nie gereeld die huis nie, al die meubels staan elke dag op dieselfde plek. Ek sal dalk net hier en daar my pad moet oopvoel of ek kan my selfoon se lig gebruik.
Die beste uitsig op die straat is van my pa se studeerkamer, maar hy het dit gesluit. Die tweede beste uitsig is van die sitkamer af. Ek gaan sit daar op die grond by een van die vensters. Die pizzaboks is langs my. Die pizza is kouer as 'n yskas-lyk, maar ek gaan dit nie nou opwarm nie. Gelukkig sien ek nie die spul koue kaas en salami nie. Ek proe dit net. My maag is skreeuend honger.
Terwyl ek kou, jaag my kop soos ek dink. Wat maak ek as die ou van die kar na die huis toe kom? Sal hy die hek se klokkie druk? Nee, hy sal dalk oor die hek spring. Dis nie 'n goeie gedagte nie. Daar is nie elektriese heinings nie. Dit sal kinderspeletjies wees om oor te kom. Ek het dit al gedoen wanneer ek my remote vergeet het.
Ek vat nog 'n hap pizza en 'n sluk Coke uit die bottel, en dan kom die besef: Vanaand maak ek nie 'n oog toe nie.
Party van my PlayStation-speletjies het 'n stealth mode waarin jy in die donker rondsluip en eerder slinks moet wees as om net rond te hol en te skiet wat voorkom. Maar dis baie anders as 'n speletjie as jy in só 'n werklike situasie beland. Hier sit ek in die donker met 'n koue pizza en 'n kop vol vrese en ek weet nie wat om volgende te doen nie.
Die geld! besef ek skielik. Dit is nog op die sitkamerbank waar ek dit gelos het nadat Charlie-hulle weg is. Wat maak ek daarmee? My eerste gedagte is om dit weer in die dak te gaan wegsteek, maar Charlie en Em weet nou van hierdie wegsteekplek. Ek moet 'n ander plan maak. Die buitekamer? Die ou hondehok wat agter die huis staan? Nee, die vuil garage waar ek die leer gekry het! Dis ons gesin se gunsteling-stoorplek vir gemors. Niemand sal die geld daar kry nie.
Met nog 'n skyf pizza in die hand loer ek vinnig by die venster uit straat se kant toe. Alles lyk stil. Die buurt lê laataand-blou in die donker.
Ek vat die seilsak en met my selfoon se lig stap ek deur die huis na die garage se binnedeur in die kombuis. Die horlosie teen die muur tik-tik saggies. Die sleutel steek in die deurslot. Vinnig sluit ek dit oop en stap die garage binne.
Dis koeler hier as in die huis. Die reuk van petrol, kompos, goggagif en grassnysels dryf in die lug.
Ek hou my selfoon se lig aan. Waar ek dit staanmaak op die werkbank, gooi dit 'n redelike lig oor die vertrek. Die plek lyk steeds angswekkend. Dis 'n dubbel-garage. Die een kant is oop – dis waar my pa se kar altyd staan. Die ander kant is vol bokse wat ons nie uitgepak het toe ons hierheen getrek het nie. Daar is ook stapels ou koerante en tydskrifte, ongebruikte oefenapparaat en meubels wat my pa nog wou restoureer. Langs die meubels is sakke vol van my ou speelgoed wat my ma nie wil weggooi nie. "Jou kinders kan nog eendag daarmee speel, Trent," sê my ma altyd. Dit gaan nie gebeur nie. Ek sal vir hulle nuwe speelgoed koop. Cool goed waarmee ek ook sal kan speel.
Versigtig trap ek oor die krat voor my en kry dan 'n boks wat omtrent die sak se grootte is. Die inhoud smyt ek uit. Dis 'n spul ou gordyne en lakens. Ek stop die sak in die boks en gooi 'n paar van die gordyne bo-op. Toe sit ek die boks weer op die ander. Nee wag, besluit ek dan, dit kan nie bo-op wees nie. Meer na die middel is beter. Ek pak 'n paar van die bokse af, sit die boks met die geld op die stapel teen die muur, en pak dan die ander weer bo-op. Dis beter. Niemand sal dit daar kry nie, tensy hulle weet waar om te soek.
Tevrede kry ek my slimfoon en stap weer die huis in. Die garagedeur sluit ek van binne die kombuis. Alles is nog doodstil toe ek in die sitkamer kom. Versigtig gaan staan ek by die venster. Ek trek die gordyn oop. My vingers bewe toe ek na buite loer. Oorkant die straat staan nou 'n kar. Net sy blink voorruit gee hom weg, maar ek weet dit is daar. Die pizza in my maag maak 'n aaklige draai toe ek besef: Trent, ou pel, jy sit nou dik in die moeilikheid.
Vertrou nie die vrede nie
Is al hierdie spanning die geld werd? wonder ek. Die geld ís nie myne nie, maar dit is een van die coolste goed wat nog met my gebeur het. Dis soos om deur weerlig geslaan te word, of die Lotto te wen – jy weet dit gaan dalk net een keer gebeur.
Maar buite in die swart BMW sit 'n ou en hou my dop. Dis nie so cool nie.
Ek maak myself gemaklik by die muur onder die venster. Een van die sitkamerbanke se strooikussings stut my kop. Mammie, uhm Ma, wil nooit eens hê ek moet op die kussings lê nie. Sy is so bang dit verniel.
Dit is die weird ding van my ouers. Hulle prioriteite is 'n bietjie skeef. My ma is bekommerd oor strooikussings, maar my pa is nie bekommerd oor die huis se alarm nie.
Omdat dit 'n krisis is, gebruik ek vanaand een van die kussings. Daar is nie kans om in die bed te gaan lê nie. Ek moet wakker bly en my oë en ore oophou. Dis egter nie so maklik nie. Ek dryf kort-kort weg, net om 'n rukkie later met 'n skok wakker te skrik. Wanneer ek dan deur die venster loer, is die spanning elke keer byna te erg. Dis soos wanneer jy klein is en verwag die monster in jou kas gaan enige oomblik uitkom – of in hierdie geval die huis inkom.
Die moegheid knaag aan my skedel. Om wakker te bly, speel ek met die pleister op my arm terwyl ek probeer planne maak. Ek moet weet wat om te doen as daardie ou – of ouens – tog besluit hulle spring oor die heining en breek 'n venster oop, of breek die deur af.
Oukei, ek sal myself liederlik vuilmaak as dit gebeur. Nogtans moet ek die ergste verwag.
Die beste idee is dalk nie so goed nie, maar dis al waaraan ek kan dink. Ek moet 'n mes in die kombuis gaan haal. Hier is nie vuurwapens in die huis nie. My pa glo nie daaraan nie, soos hy nie aan oorloë of gewelddadige sport glo nie.
Ek staan op. My lyf is styf en seer. In die kombuis kry ek die mes met die lekker breë lem wat lyk of dit tieners in 'n bloedstollende Hollywood slasher movie sal kan afmaai. Dis my ma se gunstelingmes om vleis mee te verwerk. Dalk het my ma 'n wilde kant waarvan ek nie weet nie. 'n Aggressie wat sy op ons vleis uithaal voor sy dit gaarmaak. Slasher Mammie.
Hoe ook al, ek reken die mes sal 'n inbreker goed afskrik.
Terug in die sitkamer sit ek die mes in my hand en omrol. Af en toe vat ek die hef vas. Ek het al gehoor hoe mense mekaar met messe steek en dan word die ding so bloederig dat hulle hande gly – afgly oor die lem en dan sny hulle hulself. Hoe keer jy dat dit gebeur, Trent? Sê nou jy steek 'n been in die booswig raak en jou hande gly ook af oor die lem wanneer dit vassteek. Ek wil nie my palms oopkerf nie. Bloed laat my lelik gril, tensy dit pieksels bloed in 'n videospeletjie is.
Terwyl ek daaraan dink, oefen ek om die hef stewig vas te vat. Ek wil dit in die houtvloer inkap om te oefen, maar daarvoor sal my ma my behoorlik beetkry as sy terug is. Dis nou ook te sê ás ek nog ná vanaand leef.
Met die mes plat voor my bors raak ek uiteindelik aan die slaap. My drome is onrustig. Ek kan hulle nie onthou nie, maar toe ek later wakker skrik, is dit asof 'n donkerte in my kop agterbly.
Vir 'n ruk sit ek en knip my oë om tot verhaal te kom. 'n Kramp in my nek laat my effens beweeg. Ek probeer die spier rek. Die pyn kou aan my neksenings en laat my liggies kreun.
Ingedagte vat ek 'n hap van die laaste skyf pizza. Dalk gaan die donker gevoel in my kop en die pyn in my nek weg as ek iets eet. Die kaas is koud en rubberagtig soos 'n flip-flop se sool, maar ek eet dit nogtans. Dit vat langer as gewoonlik om dit te kou en af te sluk.
Buite hoor ek 'n kar verbysnel. Ek staan op, rol my kop om en om, strek my bene en my arms en gaap. Ek voel steeds seer van die ongeluk se slag wat in my spiere skuil en nou vererger is deur die sit en slaap by die venster.
Dit word lig buite. Die plek waar die kar gestaan het, is leeg. Dit het ook nie geskuif nie, daar is geen geparkeerde karre in die straat nie. Ek kry my mes en gaan voordeur toe. Met meer moed as gisteraand sluit ek dit oop. Soos die ouens in die aksieflieks sluip ek buitetoe. Onder die skuiling van die plante in die tuin kom ek tot by die hek. Daar gaan lê ek plat op my maag en kyk weer straatop, dan straataf.
Ek is veilig – vir nou.
Ná al die opwinding is 'n lang stort presies wat ek nodig het. Terug in die huis, met die voordeur gesluit, staan ek onder die water totdat dit begin koud word. Daarna droog ek af, plak 'n nuwe pleister op my arm en trek aan. Daar is steeds niks nuus op die internet oor die geld nie. Ek vier dit met 'n vinnige spontane tromsessie. Daarna stap ek kombuis toe. 'n Sterk koppie koffie met baie suiker het my naam op. Die honger knaag ook weer. Ek kry die melk uit die yskas en gee die res van die kos wat my ma gelos het net een kyk en klap die deur toe. Ek gaan eerder by die mall eet, besluit ek. As ek self kosmaak, moet ek nog skoonmaak ook. Daarvoor is ek so min lus soos nog 'n aand voor die sitkamervenster.
Die McDonald's-ontbyt later die oggend is soos 'n Krismis-ete. Ek trek my hoodie oor my kop en kyk die Sondag-shoppers wat verbystap onderlangs aan. Ná gisteraand voel ek paranoïes. Daar is natuurlik rede – vyfhonderdduisend redes wat my op my tone hou, wat my gedurig wil laat omkyk, wat in my oor fluister: Pasop, Trent. Iemand hou jou dalk dop.
Op pad hierheen het ek ook kort-kort in die motorfiets se truspieëltjie gekyk. Dit het terugflitse van eergisteraand se ongeluk opgeroep. 'n BMW wat te lank na my sin agter my gery het, het die onrus in my laat styg. Dit was meer grys as swart, so ek weet nie of dit die kar was wat in ons straat gestaan het nie. Naby die mall het dit weggedraai, maar steeds is ek op my hoede. Ek vertrou nie die vrede nie.
Ná nog 'n hap van my ontbytburger loer ek onder my hoodie uit. Twee ouens loop te na aan my sin by my verby. Ek draai weg, maar hou hulle nog uit die hoek van my oog dop. Hulle stap aan. Vinnig maak ek die kos klaar, vat my motorfietshelm en die koffie en loop.
Jy moes meer moeite gedoen het om die ouens se gesigte te bekyk, raas ek met myself. Ek weet net die een ou is lank en sterk, die ander een met die keps op is korter en middelmatig gebou, dalk effe oorgewig. Die beskrywing help maar min, maar as ek hulle later weer raakloop, sal ek seker wees hulle is agter my aan.
Omkyk-omkyk koop ek 'n kaartjie by die flieks. Ek wil eintlik dadelik na die veiligheid van die teater ontsnap, maar die eerste fliek begin eers oor 'n uur. Hulle maak nog die plek skoon of kap dalk 'n snork op die teatersitplekke voor die vertoning begin.
Om die tyd om te kry, gaan maak ek 'n draai in die strokiesboekwinkel. Dis een van my gunstelingplekke in die mall. Daar is soveel strokies, ek wens ek kon hulle almal kry. Ek kan seker, maar dit sal gevaarlik wees om al my geld op een plek te blaas. Vir eers koop ek net 'n Sin City-strokiesboek. Ek hou van Frank Miller se styl: sterk swart-en-wit illustrasies met dele geel of rooi. Ek begin dit by die tafel agter in die winkel lees, my hoodie steeds oor my kop getrek. Die hoodie is warm vir dié tyd van die jaar, maar dit help my gesig wegsteek.
Gou raak ek heeltemal verdiep in die strokie. Vyf minute voor die fliek begin, kyk ek op my selfoon. Jis, ek moet waai. Ek klap die boek toe, groet die ou agter die winkeltoonbank en stap haastig teater toe.
Op pad soontoe sien ek weer daardie twee ouens van vroeër. Dis soos 'n skop in die hart. 'n Skop wat my bloed vinniger laat pols. Ek dink nie eens verder nie. Net daar draai ek om en loop in die teenoorgestelde rigting. Ek weet nie of hulle my gesien het nie, maar ek koes nogtans tussen die mense deur. Daar is nie tyd vir verskoning vra toe ek per ongeluk aan 'n tannie stamp nie. Dis 'n see van gesigte om my. Dit voel of almal my aanstaar, of almal weet waarmee ek besig is. Verskrik kyk ek rond vir 'n nooduitgang. Skielik sien ek 'n bordjie bo teen die dak. Dit wys na 'n sygang tussen twee klerewinkels. Haastig volg ek die rigting wat die bordjie wys, kry dan die uitgang en glip na buite.
Nee, ek is nie buite nie, besef ek opeens benoud. Ek weet nie waar ek is nie, maar ek stap deur 'n vuil gang af na 'n ander deur verder weg. Dit moet die regte nooduitgang wees.
Ek begin hardloop. My tekkies maak skwiekgeluide op die gladde sementvloer. My kop jaag nes my hart. Ek moes my mes saamgebring het.
Water drup uit die dak en blink in 'n poel voor my op die vloer. Ek spring daaroor en val amper toe ek anderkant land. Agter my hoor ek die deur oopgaan. Dis nie nodig om om te kyk nie, maar ek doen dit tog en sien die twee ouens van vroeër in die gang aangehardloop kom.
Ek vloek en sit meer krag in my treë.
Die volgende deur is net 'n entjie voor my. Daar is geen ander uitkomplekke nie. Skielik begin ek bid dat die deur oop moet wees. As dit nie is nie, is ek vasgekeer.
"Stop!" skree een van die ouens agter my.
Natuurlik luister ek nie. Ek doen partykeer stupid goed, maar ek is nou ook nie 'n aap nie.
Naby die deur laat val ek die strokiesboek. Dis 'n klein opoffering vir my vryheid. Vinnig reik ek met 'n oop hand vorentoe. In die ander een hou ek die helm steeds vas. As ek moet, kan ek iemand daarmee foeter. Dis lekker hard, maar sal seker nie 'n ou uitslaan nie. Sulke goed gebeur net in flieks. Jy slaan niemand se ligte so maklik uit nie.
Ek gryp die deurhandvatsel voor my. Dit beweeg nie. Nie met die eerste probeerslag nie. Met die tweede stamp beur die deur bo effens oop. Die derde stamp laat die deur oopbars. Ek strompel buitetoe. My helm val rollend oor die sement anderkant.
Vinnig dink, Trent.
Elke sekonde tel. Dis lewe of dood.
Ek klap die deur agter my toe.
Twee besems staan buite. Ek gryp een en forseer dit onder die deurhandvatsel in. Dan stoot ek 'n silwer asblikwaentjie ook voor die deur.
Kosbare tyd gaan verlore, maar ek moet die ouens keer.
Hulle stamp van binne af teen die deur soos hulle dit probeer oopkry. Ek bly nie om te kyk of hulle dit regkry nie. Met my helm weer in my hand laat ek spat.
Die wêreld het slegte mense nodig
Gedagtes jaag onophoudelik deur my kop. Die een op die ander val hulle oormekaar en skree hulle: Kry vir jou, jy wou mos die geld gevat het. KRY VIR JOU, TRENT!
Uiteindelik is ek by my motorfiets met my helm op. My hande bewe toe ek die motorfiets aanskakel. Blind van vrees jaag ek weg van die mall af. Dis asof die dood soos honger wolwe aan my hakke hap. Ek weet nie wat daardie ouens met my wil doen nie, maar ek wil nie uitvind nie. Hulle gaan my beslis nie stiek vir McDonald's nie.
Jy kan nie teruggaan huis toe nie, waarsku iets in my toe ek in daardie rigting ry. Ek draai dadelik weg in 'n systraat. Die fiets brul en meng met die ander stadsgeluide. Só word ek deel van die stad se petroldampe en teerstrate, deel van die vrees en onrustigheid.
Ek moet 'n wegkruipplek kry, besluit ek.
Decker-hulle se plek kom eerste by my op. Ek kan soontoe gaan en dit cool speel. Hy hoef nie te weet hoekom ek daar is nie, maar ek dink ek sal veilig wees.
Slegte idee, reken ek dan weer, maar ek ignoreer die waarskuwing. Ek het nie baie opsies nie. Die Decker-opsie klink die beste totdat ek aan iets beters kan