As 'n mens aan die weggooikant van sestig raak, word nostalgie jou grootste vriend. En, jou grootste vyand.
Wyser manne sal jou vertel om nostalgie te vermy – dit rem jou as jy moet aanpas en bybly by 'n moderne, veranderde werklikheid. Dit maak jou hartseer, want jy onthou vergange dinge kwansuis asof dit die werklikheid is. Dis soos om soet te droom en dan in 'n tronk wakker te word.
Andere sal jou weer wysmaak dat nostalgie die paraffien is wat die lampie aan die gang hou in die ouetehuis. Daar kan jy daelank na hartelus sit en nostalgeer en glimlag oor die bekende, outydse werklikheid waarin jy ronddool. Jy is nie meer alleen nie.
Dis met so 'n sak, boepensvol nostalgie dat 'n mens op 'n laat Saterdagaand sit en ou, verlore tye so stadig, met 'n brose gemoed, tussen jou vingers wegvryf. Dan dink jy aan óú naweekaande se saambraai, 'n geskoffel op 'n lekker boerepartytjie of sommer net die sit en wees saam met jou geliefdes. Jy dink aan soete ou liefdes, soentjies agter die verhoog, aan maanligpoeier op die water en mooi woordjies in jou gloeiende ore. Dis wanneer jy saam met Fonnie op RSG 'n skelm Rapsie voor Middernag geniet het en jou verlekker in Tom Jones se Funny, Familiar Forgotten Feelings.
Met 'n bietjie oefening kan jy vir jouself hele sepies so oproep – 'n lou vakansie in Natal, 'n klam aandpiekniek in Magnoliadal, 'n sagte aandsoen in 'n jasmyngegeurde tuin, 'n wittebrood-sonsondergang by Bloubergstrand… Jou verbeelding is stuurman, die bootjie gly sag deur 'n geliefde ou Kammaland.
Sulke tye moet jy jouself net fyn dophou, dat jy nou nie in die verdrietigheid ingly nie. As jy dít toelaat, begin jou hele week sommer onder 'n miswolk. Jy gaan huilerig slaap en gaan knoetserig opstaan. Maar, dis net hier waar jou vaardige nostalgikus homself onderskei.
Dit verg fyn, fyn oordeel om te weet wanneer daardie motgevrete, glimlaggende ou poedel, wie se harige stertkant jy só lank só liefderik sit en krap het, hom gaan vervies, omswaai en jou gaan byt. As jy verder nog die fout begaan het om jou mymeringe met 'n knertsie te marineer, gaan daardie punt net so vinnig by jou verbygaan as 'n kollektebordjie in 'n Skotse kroeg.
Dan is jy in jou spreekwoordelike kanon. Dis dan dat groot mans verdrietig ou gedigte op facebook sit en verstom wonder hoekom die wêreld nie instroom om simpatieke kommentare te lewer nie. Dán kom jy gewoonlik agter dat nostalgie 'n eensame stokperdjie is en dat jy die enigste jafel is wat sy verlate skaduweetjie op Gert Moedverloor se uitgestrekte sonondervlakte loop gooi. Deur daardie dal van doodskaduwee loop jy alleen.
En ekke? Jy sal my nostalgie nie met 'n tang van my afvat nie. Dis my herkoutyd, my hoendervel-lekkerkry, my private klein pretpark. Dit pleister die brak kolle, die sounds of silence, toe met versuikerde weergawes van ou, tere stukke lewe, en dis nét myne.