Wat eintlik, broers en susters, vreemd vir ons tyd is. Want die mens van die twintigste eeu kan mos feitlik alles doen/regkry: atome opbreek, planete besoek, en selfs harte oorplant. As dit egter kom om daardie harte wat ons oorgeplant het gelukkig te maak, staan ons ewe skielik onmagtig. Kry ons niks reg nie.
En kom ek verduidelik presies wat ek hiermee bedoel. In ons gelese gedeelte is Jesus besig met niks anders as om oor die praktiese sy van ons geloofslewe te praat nie. Hy praat hier op ‘n wyse oor die lewe wat ons almal ken. In die eerste plek, sê Jesus (vers 1), is dit eenvoudig ‘n feit van hierdie lewe dat dinge met jou gebeur wat ongeluk veroorsaak. Die wêreld is gebroke, dikwels onreg­verdig. En omdat ons deel daarvan is, kry ons elkeen ons kwota teëspoed. Die lewe werk eenvoudig so. Tweedens, sê Jesus egter (verse 2-3), is die tragiese dat ons soms die oorsaak is van ander se ongelukkigheid. Wees op julle hoede dat julle dit nie vir ander moeilik maak nie.
Tog vra ons steeds broers en susters, saam met die dissipels: Here, gee ons meer geloof! Ons vra vir iets wat ons alreeds besit! Wat my laat dink aan die vertelling oor die hiëna in die ou Zulu-legende: Die hiëna het met so ‘n lekker sappige been oor ‘n bruggie geloop, en toe hy afkyk in die water sien hy daar die weerkaatsing van die been. Hierdie been in die water lyk toe vir hom so sappig, so lekker, nog lekkerder as die een wat hy reeds het, dat hy daarna gryp, die been in sy bek in die water laat val en uiteindelik honger moes bly.
Die Deense filosoof, Kierkegaard, het op ‘n gesê: Die deure van geluk maak van binne af na buite oop. Geluk kom nie van buite af in ons lewens in nie — ons vind dit nie in uiterlike omstandighede nie. Nee, ons vind ware lewensgeluk in die geloof wat God reeds vir ons elkeen geskenk het. Ons moet dit net begin ontgin.
Ek wil afsluit, broers en susters, met ‘n verhaal van Kipling wat Dalene Matthee ietwat aangepas het in haar bekende boek Kringe in ‘n bos: Toe die aarde klaar geskape was en die mens op die aarde kom woon het, het die sewe hoofengele van die hemel vergader om oor ‘n baie ernstige saak te besluit. Hulle moes besluit waar hulle die krag van God kan wegsteek sodat die mens dit nie te gou sal kry en misbruik nie. Die eerste engel het voorgestel dat hulle dit op die maan moet wegsteek. Ja, op die maan, het die ander saamgestem. Maar die sewende engel sê: Nee, die mens is slim. Hy gaan eendag weet om op die maan te kom; ons moet ‘n ander plek soek. Op die bodem van die see, waar die see op sy diepste is, stel die tweede engel voor. Ja, sê die ander. Maar die sewende engel keer hulle weer: Die mens is slim, sê hy, op ‘n dag gaan hulle tot op die bodem van die see ook soek. Laat ons dit dan aan die môrester ophang, stel die derde engel voor. Maar die sewende engel het hulle weer gekeer: Eendag gaan die mens tot by die môrester soek. Toe vra die ander vir die sewende engel waar hy dink hulle dit moet wegsteek? Op die laaste plek waar hulle sal soek, sê hy. Binne-in hulleself!