Was Yahweh 'n god in 'n moontlike Edomitiese Pantheon? - Inligting
Ek verstaan ​​uit die Bybel, uit die Wikipedia-artikels Yahweh en Yahwism en uit lesings van verskillende geleerdes dat politeïsme deur ten minste sommige godsdienstige leiers, priesters, konings en leke van die vermeende Kanaänitiese koninkryk Israel en die vermeende Kanaänitiese Koninkryk van Juda:
Een mening is dat Yahweh 'n oorlogs- of stormgod was wat deur ten minste een (waarskynlik Midianitiese, waarskynlik anikoniese) groep aanbid is, en dat hierdie groep later noordwaarts migreer en opgeneem het in die ou Israelies-Judese samelewing en Yahweh voorgestel het wat as die nasionale god aangeneem is van die twee koninkryke, maar nie noodwendig op 'n anikoniese manier nie en word dikwels met Asherah as sy gemoed voorgestel.
Yigal Ben Nun wat die boek "קיצור תולדות יהוה" (nog geen Engelse naam) geskryf het, beweer dikwels dat die eerste Israelitiese tempel 'n standbeeld van Yahweh en moontlik van Asherah bevat en dat dit waarskynlik 'n standbeeld van enige ander god in sy tempel was ('huis') ") per wyer Kanaänitiese panteon en dat daar talle leidrade daarvoor is in die Hebreeuse bybel self;
Daarbenewens beweer sommige dat 'n monoteïstiese aninkoniese "yahwistiese" sekte hoofsaaklik in die Judese samelewing stadig ontwikkel het, en geleidelik deur aristokrasie aanvaar is om elemente van politeïsme te verwyder totdat dit uiteindelik as die enigste vorm van Israelitiese godsdiens in Babiloniese ballingskap gekonsolideer is.
Baie argeoloë en Bybelnavorsers was van mening oor die samesmelting van Yahweh, El en Asherah tot Yahweh self in Israel en Juda deur die sekte:
El ('n genoemde[Kanaäniet] [oppermagtig]god) →------------ el ("god"[enkel]) of eloah ("god"[enkel]) of elohim ("god"[meervoud])
el's/eloah's/elohim se naam →------------ Yahweh
Asjera (El se mededinger) →
Die eggenoot van Yahweh en later Shekhinah ("teenwoordigheid" of "effek" van god) en/of Menora (as 'n godsdienstige item), wat vroulike terme in Hebreeus is, aangepas by die vrugbaarheid van Asjera as 'n vrugbaarheidsgodin of as gesimboliseer deur 'n boom wat onderskeidelik vrugbaar is met takke ("Menorah -takke")
Hierdie Asherah -idees kan ondersteun word uit bevindings by Kuntillet Ajrud.
Ashdat → → X
Die Bybel beweer dat Yahweh die eerste keer 'verskyn' of aanbid het in gebiede met die naam:
Sinai, Horeb Teman, Paran, Seir en Edom
Hierdie name kan 'n gebied beskryf wat hoofsaaklik strek van die westelike Sinai -skiereiland tot by die berge van Edom, terwyl:
Teman kan 'n algemene term vir die suidelike gebied wees (insluitend verder suid tot Tayma)
Paran kan die hange wees langs Edom -berg (e)
Seir as die berg (of bergreeks) met die naam Edomberg (e)
Edom as 'n opname van Paran en Seir
Horeb is moontlik 'n spesifieke gebied binne Sinai
Deuteronomium 33: 2
וַיֹּאמַ֗ר יְהוָ֞ה מִסִּינַ֥י בָּא֙ וְזָרַ֤ח מִשֵּׂעִיר֙ לָ֔מוֹ הוֹפִ֙יעַ֙ מֵהַ֣ר פָּארָ֔ן וְאָתָהה מֵרִבְבֹ֣ת קֹנֹשׁוֹ און
Wat ek sou vertaal as:
En hy sê: Die HERE het uit Sinai gekom en vir hulle uit Seïr geskyn; (hy) verskyn van Paran -berg (e?); en saam met hom uit (tussen?) tienduisende heiliges; Ashdat van sy regterkant; Ash Dat (?) Vir hulle.
Let wel: Ashdat -deel is nie by KJV ingesluit nie, maar is hier ingesluit.
RIGTERS 5: 4 (OAV) שופטים פרק ה פסוק ד
HERE, in u uittog uit Seïr, in u opmars uit die Edomveld; (die) land het geraas, ook lug het geval, ook wolke het water laat val.
Habakuk 3: 3 (KJV)
Eloah van Teman sou kom en 'n heilige van Paranberg (e?); selāh; sy skoonheid bedek die lug en sy heerlikheid (was) die land vol.
Dit alles kan aandui dat Yahweh nie net aanbid is in 'n panteon van ten minste 'n paar ou Israeliete en ten minste 'n paar ou Jode nie, maar miskien ook deur die ou Edomiete; Edomiete het die nasionale god Qos gehad en was miskien die naaste koninkryk in kultuur en taal aan Israel en Judea → sommige navorsers beskou die Edomitiese taal as 'n dialek van Hebreeus.
Die vroegste bewyse vir Yahweh -aanbidding is yl, veral wat dit betref presies 'natuur'. Vir die vroeë Edomitiese godsdienstige konsepte is dit selfs skaarser. Vir Yahweh word dit ook - soms fel - in baie besonderhede betwis. Nie in die minste nie, omdat die meeste vroomes die ontwikkeling van hierdie konsepte ontken en die Skrif as geïnspireerde, eerste en laaste woorde oor hierdie aangeleenthede beskou.
- Bob Becking, Lester L. Grabbe (reds): "Between Evidence and Ideology: Essays on the History of Ancient Israel read at the Joint Meeting of the Society for Old Testament Study and the Oud Testamentisch Werkgezelschap Lincoln, July 2009", Oudtestamentische Studiën , Ou Testamentiese Wetenskap, Brill: Leiden, Boston, 2010)
'N Baie soortgelyke effek word waargeneem vir meer sekulêre geleerdes wat geneig is om baie gebeurtenisse of neigings vroegtydig te dateer. Een so iets is waarskynlik die onmiskenbare neiging tot monoteïsme as "totdat dit uiteindelik die enigste vorm van Israelitiese godsdiens in Babiloniese ballingskap is". Dit is veels te vroeg in hierdie 'definisie' (sic).
(Maar nie die hoofpunt van hierdie vraag nie ... 'n Kykie na hierdie bespreking in "Monoteïsme, watter monoteïsme" -Bob Becking in: Bob Becking, Meindert Dijkstra, Marjo CA Korpel, Karel JH Vriezen (red.): "Slegs Een God? Monoteïsme in antieke Israel en die verering van die godin Asherah ", Bybelse seminaar 77, Sheffield Academic Press: Sheffield, 2002)
Dit bly 'n probleem dat ons uit ons belangrikste tekstuele bewyse nie so baie vir Yahweh self moet aangaan nie:
Die oorsprong van Yahweh -aanbidding is weggesteek in die donker voorgeskiedenis van die volk Israel. Die tradisie in Ex 3 noem Sinai / Horeb as die beginpunt vir die aanbidding van Yahweh, maar dit is nie duidelik of hierdie tradisie histories korrek is nie. Die gebrek aan data maak dit onmoontlik om meer as een aanname te maak. Na my mening was Yahweh die god van 'n immigrantegroep van die suidelike Oosoewer. In die ystertydperk was sy aanbidding gekoppel aan die aanbidding van beide die Kanaänitiese god El / ilu en die god van die groep "Exodus". Die Ou-Testamentiese tekste is almal van latere oorsprong, en daarom is dit 'n kragtoevoer gebaseer op literêr-kritiese besluite om die oorsprong en oorspronklike karakter van die God Yahweh te beskryf sonder om in 'n sirkelargument te val.
- Bob Becking: "Jahwe", Wibilex, 2006
Vir Yahweh in Edom moet ons egter 'n paar basiese feite in ag neem:
Die afwesigheid van verwysings na 'n Siriese of Palestynse kultus van Yahweh buite Israel dui daarop dat die god nie tot die tradisionele kring van Wes -Semitiese gode behoort nie. Die oorsprong van sy eerbied moet elders gesoek word.
'N Aantal tekste dui daarop dat Yahweh in die suide van Edom en Midian aanbid is voordat sy kultus na Palestina versprei het.
Teen die 14de eeu vC, voor die kultus van Yahweh Israel bereik het, het groepe Edomitiese en Midianitiese nomades Yahweh aanbid as hul god. Hierdie gegewens kom ooreen met die noordelike tradisies, wat in 'n aantal ou teofanie -tekste voorkom, waarvolgens Yahweh uit Edom en Seïr gekom het (Rig 5: 4; let op die regstelling in Ps 68: 8)) [... noem plekname as bewys van 'n toponieme oorsprong van die naam 'Yahweh' ...] Al hierdie plekke - Seir, Mount Paran, Teman en Sinai - is in of naby Edom.
- Karel van der Toorn: "Yahweh"; in: Karel Van Der Toorn, Bob Becking, Pieter W. Van Der Horst (reds): "Dictionary of Deities and Demons in the Bible", Brill: Leiden, Boston, 21999.
Die Edomitiese nasionale god Qaus/Qos is ten minste so nou verwant aan oorsprong en sinkretistiese ontwikkeling as El en Yahweh. Maar dit is my persoonlike gevolgtrekking. 'N Meer onlangse bespreking van hierdie probleem kom tot die gevolgtrekking:
[...] het ons die primêre materiaal en tekstuele bewyse vir die verering van Qos onder die inwoners van antieke Edom (en tot 'n mate, hul opvolgers, die Idumeërs en Nabateërs) nagegaan. Ons het gekyk na wat sommige geleerdes oor die aard van Qos gestel het, teorieë wat grootliks, maar nie uitsluitlik, gebaseer is op wat bekend is van die woestynwoon-gode van die Siries-Palestynse milieu. Uiteindelik het ons na sommige van die teorieë rondom die raaiselagtige verband tussen Yahweh en die god van Edom gekyk, en tot die gevolgtrekking gekom dat Yahweh en Qos beide in die suide ontstaan ​​het, saam as godheid en goddelike simbool aanbid is en deur verskillende omstandighede uiteindelik die onderskeie geword het gode van Juda en Edom grootliks toe te skryf aan die politieke omstandighede van hierdie onderskeie groepe.
Ten spyte van die saak wat ek probeer maak het vir die aanbidding van Yahweh/ Qos, sal die veronderstelde verhouding tussen hierdie twee belangrike gode waarskynlik in geheimsinnigheid gehul bly, net soos baie dinge met betrekking tot die ou Edom en die stamkoalisies van die Negev en Noordwes -Arabië. Skiereiland. Ons het eenvoudig nie die materiaal en tekstuele gegewens wat nodig is om vaste gevolgtrekkings te maak nie. nietemin, soos Blenkinsopp aantoon,
"In 'n sekere sin is al ons kennis van die verlede hipoteties en waarskynlik, en die taak van die historikus is altyd om 'n beter hipotese op te stel."
Dit is egter my taak om die relevante Bybelse en buite -Bybelse gegewens in ag te neem en te werk aan 'n nuwe, voorlopige interpretasie om die verhouding tussen Yahweh en Qos te verstaan. Want dit blyk wel so te wees dat daar 'n verband tussen Yahweh en Qos sou bestaan, gegewe die kykies in die Bybelse teks van Yahweh se suidelike oorsprong en die verhouding tussen Juda en Edom, soos dit deur die Bybelse skrywers waargeneem word. Dit is dus my hoop dat die hipotese wat in hierdie analise uiteengesit word, sal bydra tot 'n beter begrip van die aard van die verhouding tussen hierdie twee unieke en raaiselagtige gode van die ou nabye Ooste.
- Justin Kelly: "Op pad na 'n nuwe sintese van die god van Edom en Yahweh", Antiguo Oriente: Cuadernos del Centro de Estudios de Historia del Antiguo Oriente Vol. 7, 2009. (PDF)
Een interessante ding wat verband hou met die post-eksiliese gegewens by die vorming van Israel-identiteit, is dat die noue verhouding, 'n 'broederskap', met Edomiete is dat hierdie grens na die ballingskap blykbaar verdiep is. Yahweh kom van die Edomiete het nie soveel gehelp as die status tussen broers en susters nie:
Deur die 'ander' in donker kleure aan te bied, word 'n grens getrek tussen 'ons' en 'hulle'. In die tydperk na die ballingskap is die Edomiete nog steeds as verwant sowel as onbelangrik beskou. Die tradisie oor die verraad van Edom het as grensmerker van die gemeenskap gedien. 'Ons' was dus geskei van 'hulle'. 'Ons' - Israel - was die gevolg van die goddelike genade wat uit ballingskap teruggekeer is. 'Hulle' - die Edomiete - is uitgesluit as broers wat hulle swak gedra. Om hierdie skeiding te verstaan, is 'n beweerde tradisie opgestel.
- Bob Becking: "Die verraad van Edom: opmerkings oor 'n beweerde tradisie", HTS Teologiese Studies/Theological Studies, 72 (4), a3286, 2016.
Ek wil iets byvoeg wat verband hou met u kwessie van die kultus van God Yahweh. U moet die betekenis van die ontdekking van Ex 1-18 -datering in ag neem - hierdie teks is nie laat as uit die 12de eeu voor Christus nie. Dit is die rede waarom die hipoteties gekonstrueerde wetenskaplikes se geskiedenis van Israel heroorweeg moet word. Sien my vraestel in academia.edu.