July 2017 - Hennie Van Deventer
'N BOKKIE SE LEED
Jul 28, 2017 | Hennie van Deventer se Blog, Vars Blog
Diere in veelvoud het gister gesorg vir 'n vrugbare eerste skof van ons kort vyf-dae-wildtuinuitstappie, die skof van Sabiepark tot in Olifants.
Twee leeumannetjies, vyf hiënas, vyf njalabulle en vier koedoebulle het om die beurt so saam-saam langs die pad opgeduik. Ons is ook by substansiële troppe olifante, buffels, seekoeie, sebras (baie, baie sebras), wildebeeste, waterbokke en impalas verby. En by enkele volstruise en vlakvarke.
Hoe dan dat twee impalatjies nommer een op ons lys van die dag se besigtigings was?
Toe ons die bokkies sien, vlakby Satara se hek, sê-vra Tokkie: Is daardie enetjie nie dood nie?
Hy lê potsierlik, kop en pote onder hom ingevou asof hy een oomblik nog op sy bene was en die volgende oomblik in sy spore neergesyg het.
Dood moet minute tevore ingetree het. Sy maat staan verbysterd, in totale ongeloof. Kom dan versigtig nader, snuif aan die gevalle makker, lek liefderik teen sy nek en tree terug om te kyk of iets nie tog wil gebeur nie.
Hy herhaal die hartverskeurende proses en stap toe 'n entjie weg. Toe loop hy die lewelose ligggaampie storm, 'n verwilderde trek in die bok-oë, Hy spring op sy maat met sy voorbene uitgestrek.
Ook hierdie proses word wanhopig herhaal.
Toe ons ry, het die oorlewende net na die dooie bokkie op die grond staan en kyk, en kyk. Dit was of die skokkende werklikheid eenvoudig nie wou insink nie.
By voëls het ons al daardie soort rou emosie gesien: een keer waar 'n troupant doodgery is en 'n ander keer 'n Bosveld-fisantjie. In albei gevalle was die maats ontroosbaar. Die fisantjie se poging tot noodhulp was baie soos die bokkie s'n. Het met klein sprongetjies probeer reaksie uitlok. Toe alles misluk, het hy haar met sy snawel voor die aankomnde verkeer probeer wegstoot.
Hierdie was egter ons heel eerste ervaring van 'n bokkie se leed.
Daardie intieme toneeltjie was ook in die opsig anders dat dit tussen twee rammetjies agespeel het – 'n Dawid en Jonathan van die diereryk dus.
Vandag, 24 uur later, nog sien ek dit oor en oor voor my geestesoog gebeur. Deernis vir die bokkie wel opnuut in my op. Wens ek kon vir die enetjie wat die klaarblyklik sware verlies gely het, met 'n handdruk en 'n trooswoordjie probeer opbeur.
Maar so magteloos soos 'n mens maar altyd by die sterfte van'n naaste se geliefde voel, des te magteloser voel jy as jy uit jou motor die toevallige toeskouer van so 'n stukkie hartseer is by diere waarmee jy nie kan kommunikeer nie.
Dan ry jy weg, kyk dadelik weer rond vir iets anders. Die lewe gaan voort.
Jul 21, 2017 | Hennie van Deventer se Blog, Vars Blog
Jul 15, 2017 | Hennie van Deventer se Blog, Vars Blog
Jul 12, 2017 | Hennie van Deventer se Blog, Vars Blog
Van al die droewige stories van ontreddering en verlies in die onlangse Knysnabrande is die verhaal van Sabieparker Hans Weigl seker een van die aangrypendste.
Sy huis is in vlamme op met al sy besittings (ook dokumente) terwyl hy in Mosselbaai in die hospitaal was ná 'n drieledige hartvatomleidingsoperasie. Daardie terugslag moes hy stoksielalleen verwerk. Sy jong vrou, Valentine, is in Oktober verlede jaar skielik in raaiselagtige omstandighede oorlede.
Die leed lê vlak in Hans se oë toe ek hom in Sabiepark raakloop, en –onbewus van Valentine se dood – oor haar welstand navraag doen.
"I am alone now," antwoord hy stukkend.
"And she was only 47." Asof hy dit self nie kan glo nie, herhaal hy die woorde saggies: "She was only 47".
Die opvallende paartjie was jare lank bekendes in Sabiepark: hy, die vriendelike Duitser, sy die vrolike jong Swazivrou aan sy sy. Die twee was lief om te stap, sulke ver ente in die ongerepte boswêreld van die private natuurreservaat aan die Sabierivier, met die ryke norring bosveldbome, knoppiesdorings,maroelas, jakkalsbessies, blinkblaar-wag-'n-bietjies, rooiboswilge, haak-en-steke en andere, en 'n periodieke luiperd-kuiergas uit die Krugerwildtuin of die Sabi-Sand.
Hulle het die begin van elke Julie die algemene jaarvergadering in 'n groot markeetent by die piekniekplek bygewoon, al kon hulle seker nie veel verstaan van die Afrikaans wat meesal daar gebesig word nie. Agterna het hulle saamgekuier rondom die groot potte stywe pap en sheba ('n geurige tamatiesmoor).
Na die jaarvergadering, het ons geweet, het altyd 'n besoek aan Swaziland gevolg waar stewige bande met Valentine se familie gehou is.
Geen wonder nie dat die nuus van haar dood en Hans se daaropvolgende brandskade met soveel skok in Sabiepark begroet is – by die kantoor waar hulle gereeld 'n welwillendheidsbesoekie gebring het, asook by eienaars wat altyd graag met hulle 'n woordjie gewissel het, hetsy op een van hul staptogte, by die TV-kamer of elders.
Ek onthou hoe sprankelend en gesond Valentine in Julie 2016 nog was, en betuig saam met my medelye ook my verbystering teenoor Hans oor haar onverwagte heengaan. Die oorsaak was algemene orgaanversaking, deel hy mee; 'n vreemde, vinnige agteruitgang ná 'n ongesteldheid wat uit die bloute toegeslaan het, en waaroor hy ook maar net kan wonder en bespiegel. "Strange things happen in Africa, you know…"
Die brand en verlies van alles wat in sy huis was, bring opnuut troebelheid in sy oë as hy daarvan vertel – dit terwyl hy nog besig was om in die hospitaal op die nabygeleë Mosselbaai aan te sterk ná die hartoperasie.
Om sy annus horribilis te kroon, moes hy doktersopdragte in die wind slaan en die lang pad Johannesburg toe per motor aandurf om nuwe ID-dokumente te bekom, vertel Hans.
"What could I do? I am alone now."
KOMMOSIE BY DIE KAMPVUUR
Jul 11, 2017 | Hennie van Deventer se Blog, Vars Blog
Die leeu in Sabiepark (Foto: Sabiepark-blad)
Kommosie by die kampvuur! "Slang!" kreet kleinseun Thomas en spring soos 'n veer uit sy stoel. "Waar, waar?" wil almal weet.
Die storie ontvou. Thomas het agter hom 'n geritsel gehoor. Toe hy omkyk, sien hy die adder se kop. Ta was skynbaar op pad uit die veld in die rigting van die skuifdeur op die agterstoep waar ons almal om die vuurtjie versamel was.
In die konsternasie swaai hy egter om. Met ons almal agterna, seil hy vir die naaste skuiling: die afvoerpyp van die gasteslaapkamer se wasbak. Daar krul die kwaai kerel hom op.
Hy word 'n gevangene. Die sementblok op die gat word versigtig deur skoonseun Brent en Tokkie met kieries in posisie gedruk en met Sondag se Rapport gefortifiseeer sodat hy nie kan ontsnap nie.
Ons sien genoeg van die bruin lyf vir 'n akkurate identifikasie uit Johan Marais se slangboek, "Slange van Suid-Afrika". Mosambiekse spoegkobra, is die algemene bevinding, hoewel swart mamba ook 'n paar stemme kry.
Vanoggend het Bennie Groenewald en Elvis Khoza van die kantoor gekom om die slang uit te haal. Ons identifikasie word bevestig. Dis 'n Mosambiekse spoegkobra, sowat een meter lank en uiters gevaarlik. Spoeg kan hy inderdaad spoeg, Spoeg tot twee meter ver en het 'n skynbaar onuitputlike voorraad gif. Tref die gif jou in die oog is daar perde,
Nou-ja, gelukkig geen skade berokken hierdie keer nie. Nes met 'n vorige besoek (dalk van 'n oupa of ouma) twee jaar gelede. Toe het Alfred Mathabula die ongewensde indringer onder 'n ou vrieskas uitgewoel. Die flenterkas staan in 'n hoekie buite om allerlei in te berg.
'n Mens moet maar wakker loop in die bos, Dis die boodskap wat opnuut onderstreep word. Wie die deur ooplos, moet die slang uit die huis verwyder, So het wyle Fickie Visagie altyd vermaan,
Veldlikkewane moes ook al voorheen uit ons huis gehaal word. Een het nogal skade aangerig tydens 'n langerige verblyf. Gordyne geskeur, glasware gebreek en fotorame van die muur geruk. Onder meer.
Enkele dae gelede is 'n leeu in Sabiepark teengekom op pad van die piekniekplek af huis toe. Weer was Thomas die wakker een.
Tweelingbroer ,Jacob , het vanoggend blitsig 'n video geneem. Ons enigste fotografiese getuienis van die slangepisode. Hy het op sy beurt verlede week groot geskrik vir 'n slang in die veld by ons voëlbadjie. Die het vinnig in 'n ou pendoringboom verdwyn.