Xena se Afrika-rekord van 240 kg is maar net die beginXena Botha. Foto: Verskaf/Andrew Harvard. Wanneer Xena Botha voor swaar gewigte staan, is daar min dinge wat haar aandag aftrek. Die Bloemfonteiner het juis onlangs die Afrika-rekord vir dooiegewigoptel (deadlift) met haar reusepoging van 240 kg by die Africa Strongman Union-kompetisie in Rustenburg verbeter. “Dooiegewigoptel is ’n item wat absoluut my beste verg, maar terselfdertyd is dit ook een van my gunstelinge op die groot verhoog. Wanneer die gewigte voor my is, maak niks anders vir my saak nie,” het sy vir Maroela Media gesê. Die Rustenburgse kragtoer is nie die enigste rekord wat sy agter haar naam het nie. Sy is die nasionale rekordhouer toe sy met 220 kg op haar skouers gaan hurk het, terwyl ’n bankiedrukrekord (bench press) van 130 kg ook op haar CV pryk. “Ek is nie normaalweg iemand wat maklik oor emosies gesels nie, maar wanneer ek suksesvol swaar dinge optel, dan is ek baie in my noppies.” Xena Botha (Foto: Verskaf) Botha was ook ’n kranige rugbyspeler in haar jonger dae. Sy het die Springbokke se vrouespan by die Wêreldbeker-toernooi verteenwoordig, terwyl sy ook vir die Westelike Provinsie en die Vrystaat in aksie was. In 2017 het sy haar stewels weggebêre omdat die kombinasie van rugby en kragsport sy tol op haar liggaam geëis het. “Vandat ek kan onthou, wou ek nooit ’n vervelige bestaan gevoer het nie. En toe kom kragsport oor my pad. Wanneer my tegniek perfek is en ek die staafgewig kan optel, dan weet ek dat ’n lekker tyd op my wag.” En die 240 kg-triomf is maar net die begin: Sy mik na ’n poging van 300 kg, amper 20 kg swaarder as die huidige wêreldrekord van 282,5 kg. “Dit is my droom om rekords op te stel wat lank sal staan en om die weg vir ander vroue in die sport te baan. Net omdat dit nog nie vantevore gedoen is nie, beteken geensins dat dit onmoontlik is nie.” Foto: Verskaf. Wanneer sy nie vir ’n kompetisie voorberei nie, skaaf sy normaalweg ses dae per week aan haar vaardighede. ’n Sessie kan amper tot drie uur duur, waarvan sy minstens ’n halfuur strek voordat sy enigsins aan ’n gewigstaaf raak. “Rekords en titels is egter nie ál wat saak maak nie. Die dinge wat ek die beste onthou, is die kinders wat ek met my passie vir die sportsoort inspireer en wat saam met my foto’s kom neem.” April: Nasionale kwalifiserende rondes in Welkom Junie: Nasionale kampioenskap in Pretoria Oktober: Wêreldkampioenskap in Portugal Desember: Iron Gladiators-kompetisie in Durban