Stel jou die situasie voor: dis ‘n hoërskooldebat. Die tema van die debat is of die matriekeksamen afgestel behoort te word of nie. Die tema is deur die bestuurtjie uitgesoek en geskikte slagordes is aan weerskante opgestel vir die aand se gebeure.
Skielik, êrens in die tweede ry, steek ‘n seuntjie sy hand op. Geamuseerd kyk die voorsitter hom aan, en bied hom dan sportief ‘n geleentheid om ook sy sê te sê.
Vir ‘n rukkie is dit stil. Dan begin die formidabele skoolhoof, Villiers Terblanche, met ‘n glimlag op sy gesig stadig sy hande klap. Spoedig dreun die handegeklap deur die hele saal, en daar sit die knapie, so rooi soos ‘n beet en wonder wat de hel het so pas gebeur.
Dan uiteindelik, die tyd vir die debat. Ouboet praat, sê die matriekeksamen is ‘n Goeie Ding. Maar, jou wragtag, is dit nie die buurseun, Paul Liebetrau, wat daar opstaan en ‘n lang argument téén die matriekeksamen voer nie? So ‘n bleddie verraaier! Nes jy dink jy ken ‘n man en kan hom vertrou, kom hy en wys homself uit as ‘n vyand van die volk en van die openbare orde.
Hy wens so dat hierdie ellendige tienerjare en skooltyd wil verbygaan sodat hy die wêreld van ‘n redeliker hoogte af, vierkantig en kommervry in die oë kan kyk.
Hier moet jy die prentjie mooi verstaan. Dis geharde manne hierdie. Hulle staan breed met die pik of graaf staangemaak voor hulle – tandelose monde, oorbelle, leë oë, gemarineer in harde tye, beplak met tatoëermerke soos die Huisgenoot se voorblad, maar met ‘n gedeelde ontsag vir hierdie Dinge van die Gees hier in hulle midde.
Duidelik moet H hier ‘n ander strategie volg. Hy loop na die heining van die begraafplaas waar daar ‘n aantal wattelbome groei, sny ‘n láng loot af en verwyder die sytakkies van die loot met sy knipmes. Toe begin hy die skerp punt van die loot in die sagte grond druk, met die bedoeling om te probeer voel of die punt êrens teen ‘n te vlak kis vasdruk.
Die eerste wat hierdie arme man gevoel het, was toe hierdie vreemde vinger vanuit die dieptes van die onderwêreld hier in sy onderste gewestes begin wink.
Vreemd genoeg is die werkers heel beskeie oor die prestasie en weier selfs om hulle bestuurder te roep om die eer te deel.
Dis wat jy sommer enige aand daar gratis kan kry! Ek het hier in die Baai darem ‘n seelug, maar hoe kan ‘n mens in Gauteng wil bly?
En stroef! So nou en dan het die kamera oor die gehoor gevee en so ‘n beneukte spul het jy lanklaas gesien.