Duitse voorraad, Place d'Anvers Brussel, 1914 - Geskiedenis Podcasts - 2022
Hierdie foto toon Duitse voorraadwaens op die Place d'Anvers, Brussel, vroeg in die Duitse besetting van 1914. Die prentjie is om twee redes interessant - eerstens toon dit die hoeveelheid perde en waens wat nodig is om die Duitse leër van 1914 in stand te hou, en tweedens vir die bedrag van burgerlike rente in die verrigtinge.
Besetting tydens die oorlog (België en Frankryk)
Hierdie artikel ondersoek die Duitse besetting van België en Noord -Frankryk in 1914-1918. Benewens die fokus op die beweegredes se motiewe en logika van optrede rakende hul beleid en praktyke, gee dit ook 'n idee van die kompleksiteit van die besetter/besette verhoudings. Daar word aangevoer dat eersgenoemde bepaal is deur beweerde en werklike beperkings van ekonomiese oorlogvoering, terwyl laasgenoemde gekenmerk word deur die kompromislose karakter van hierdie konflik, wat selfs van die burgerlike bevolking vereis het om by te dra tot die oorlogspoging. Die totalisering van oorlogvoering het dus tot 'n noodlottige dinamika gelei, veral in die besette gebiede.
Die meule in die Ardennen
Die Meule in die Ardennen, wat in pennietydskrifte gedruk is, was 'n verhaal vir Duitsers wat Duitse soldate as goed gedra en onbaatsugtig uitgebeeld het.
Dokumenteer die 'gruweldade' tydens die oorlog
Binne enkele dae na die inval het die Belgiese en Franse kommissies die slagtings gedokumenteer deur vlugtelinge te ondervra en omringende verslaggewers uit te stuur voordat die front gesluit het. In die laat lente van 1915 het 'n amptelike Britse kommissie 'n eie, wyd verspreide verslag opgestel. Alhoewel dit nie doelbewus lelik was nie, beklemtoon dit wreedheid teenoor vroue en kinders en weerspreek dit nie die paniekbevange bewerings van vlugtelinge nie, soos die verhaal dat indringende troepe stelselmatig kinders se hande afgekap het.
Terselfdertyd, Mei 1915, het die Duitse regering sy eie verslag (die sogenaamde Duitse Witboek) opgestel wat beweer dat die Belge 'n voorbedagte 'volksoorlog' met sadistiese uitspattigheid teen sy leër gevoer het. Hierdie verslag berus op hoorsê en swaar redigering, bewyse uit die Duitse weermag wat sy bewerings weerspreek, uitgelaat, en om dieselfde rede onderdanighede deur burgerlikes onderdruk. In reaksie hierop publiseer die Belgiese ballingskap-regering 'n gedetailleerde weerlegging (die sogenaamde Belgiese grys boek) met lyste van burgerlike slagoffers en die Belgiese sosioloog Fernand van Langenhove maak die proefskrif 'People's War' ongeldig in sy 1916-studie Die groei van 'n legende, wat op grond van Duitse dokumente bewys het dat die franc-tireur Die verhaal was 'n massa -waan, 'n 'siklus van mites'.
Die Bryce -verslag: Komitee oor beweerde Duitse uitbarstings
Verslag van die komitee onder leiding van Viscount Bryce, met die beoordeling van 'beweerde Duitse vergrype', 1915.
Gebruiksvoorwaardes Crown Kopiereg
Gehou deur © Crown Kopiereg en verskaf onder 'n Open Government License
En tog, na die Duitse nederlaag, het die Weimar -regering geweier om die oorlogsrekord van die ou keiserlike leër te verwerp. Vanaf die wapenstilstand tot die einde van die Republiek het die oorlogs- en buitelandse ministeries 'onskuldige' propaganda geplaas en ondersoeke na militêre optrede in die oorlog belemmer. 'N Poging om oorlogsmisdadigers in 1921 in Leipzig tereg te stel, het op niks uitgeloop nie. Intussen het 'n toenemende stroom van veroordeling van die oorlog as 'n gruwel in die geallieerde (veral Britse) publieke opinie daartoe gelei dat kommentators oorlogspropaganda as die skuldige aankla en gruwelikheidsverslae bevraagteken. In 1928 het die Britse parlementslid, Arthur Ponsonby, gepubliseer Onwaarheid in oorlogstyd, 'n aanklag van gruweldaad propaganda. Robert Graves se Totsiens aan dit alles (1929) spot met die onstuimige bewering dat Duitse soldate Belgiese priesters binne kerkklokke gehang het. (Trouens, geen geallieerde teks het ooit die beskuldiging gedra nie; dit is deur Duitse oorlogspropaganda vervaardig om verslae oor geweld teen burgerlikes te diskrediteer.) Ironies genoeg het hierdie pasifistiese veldtog saamgeval met die Duitse ontkenningsveldtog deurdat albei saamgestem het dat die 'gruweldade' in wese 'n skepping van oorlogspropaganda was.
Historiografie na die Tweede Wêreldoorlog
Die Tweede Wêreldoorlog het nie 'n hernieude relevansie vir die kwessie gebring nie, soos blyk uit die verlate 50-jarige herdenking in verskillende dorpe. Maar intussen het 'n Belgies-Duitse kommissie van historici 'n koninkryk van waarheid en versoening gevestig deur die Duitse argumente vir die verdediging krities te ondersoek. 'N Studie van 1958 deur die Duitse historikus Peter Schöller het die onberispelikheid van die Witboek uit 1915 in die geval van Louvain aangetoon. Dit weerklink egter nie breedvoerig deur die Duitse historiografie van die inval van Frankryk en België in 1914 nie. 'N Studie uit 1984 deur die Duitse historikus Lothar Wieland het die Duitse publieke opinie en amptelike beleid oor die franc-tireur vraag van 1914 tot 1936, tot die gevolgtrekking gekom dat die weiering om oorlogsmisdade aan te sien tot die sukses van Nazi -propaganda bygedra het. Ten slotte, die uitgebreide studie Duitse gruweldade 1914 deur die historici John Horne en Alan Kramer, gepubliseer in 2001, het die gebeure van die somer van 1914 en hul weerklank in oorlogs- en naoorlogse kulture geplaas in die konteks van die hele samelewing se mobilisering vir oorlog en uittrede uit die oorlog. Die studie het bevestig dat die geweld teen burgerlikes nie 'n propaganda was nie en dat die 'People's War' 'n waan was en dit verklaar waarom hierdie gebeurtenisse, ondanks die relatief klein aantal slagoffers, so groot was in 'n oorlog wat beide kante uitgebeeld as 'n kruistog vir die verdediging van die beskawing. Die publikasie van hierdie studie het getoon dat die agteruitgang van die hartstogte van die oorlog in Europa - sowel die verloop van die 'kruistog' -kultuur as die tussenoorlogse pogings om hierdie kultuur te verdryf - definitief 'n ruimte van historiese waarheid oopgemaak het om in te gryp die plek van die 'gruweldade' in die breër geskiedenis van massamobilisering vir die Eerste Wêreldoorlog.
Geskryf deur Sophie de Schaepdrijver
Sophie De Schaepdrijver doseer moderne Europese geskiedenis aan die Penn State University. Sy het gepubliseer oor militêre beroepe in die Eerste Wêreldoorlog, oor kulture in die besette België en oor burgerlike dagboeke. Sy is geïnteresseerd in die kruising tussen militêre besetting en individuele ambisie. Sy het onlangs 'n boek voltooi oor Gabrielle Petit, 'n spioen van die Britse hoofkwartier wat in 1916 op die ouderdom van 23 in Brussel tereggestel is. Sy het die dokumentêr mede-geskryf en aangebied Dapper Klein België (VRT-Canvas, wat in die herfs 2014 uitgesaai word) en het 'n historiese uitstalling oor Brugge onder die Duitse vlootregering saamgestel.
Kos en politiek ↑
Die Duitse inval maak onmiddellik 'n einde aan die beginsel van vryhandel wat dekades lank in die Belgiese politieke ekonomie oorheers het. Gekonfronteer met 'n dringende krisissituasie, het die owerhede oorgegaan tot intervensionistiese voorsorgmaatreëls en die werking van die mark aan die begin van die inval beperk.  Die noodwet van 4 Augustus 1914 verbied die uitvoer van voedsel en het dit moontlik gemaak om maksimum pryse op te lê en afgedwonge verkope te organiseer. Op grond van hierdie wet het Albert I, koning van die Belge, reeds in Augustus 1914 maksimum pryse vir ses basiese produkte opgelê. Plaaslike owerhede het ander in die eerste paar maande van die oorlog gereguleer deur maksimum pryse, kwaliteitsbepalings of rekwisisies vas te stel. Die Duitsers het egter spoedig grootliks die regulering van voedselvoorsiening aangeneem (byvoorbeeld deur maksimum pryse te bepaal).
Toe die land in die herfs van 1914 byna heeltemal verower is, het die voeding van die Belgiese bevolking onder die volkereg die verantwoordelikheid van die Duitse besetter geword. Die Duitsers het egter geweier om België te voorsien solank die Geallieerdes hul blokkade handhaaf. In Oktober 1914 is hierdie dooie punt opgelos met 'n ooreenkoms wat die invoer van voedsel via die neutrale Nederland moontlik maak. Brittanje het hierdie invoer toegelaat solank dit by hul bestemming aankom en nie deur die Duitsers in beslag geneem is nie. Hierdie ooreenkoms was die gevolg van private inisiatief in die besette Brussel. In die herfs van 1914 stig 'n groep finansiers en nyweraars die National Committee for Aid and Food (Comité National de Secours et d'Alimentation), oorspronklik 'n konsentrasie van liefdadigheidsorganisasies in Brussel wat vinnig ontwikkel het tot 'n organisasie met landwye ambisies. Die nasionale komitee onder leiding van Emile Francqui (1863-1935) het gesoek na internasionale hulp om die invoer van voedsel te hervat. Herbert Hoover (1874-1964), 'n sakeman en toekomstige president van die Verenigde State, befonds deur sy organisasie die Commission for Relief in Belgium (CRB), koop verbruiksgoedere en stuur dit na die besette België. Die neutrale karakter van die organisasie was 'n waarborg teen Duitse konfiskering.
Na die toetrede van die Verenigde State tot die oorlog in April 1917, het die oorblywende neutrale moondhede (veral Nederland en Spanje) amptelik die kontinuïteit van die CRB verseker. Die Duitsers het die Nasionale Komitee (wat nie onder hulle beheer was nie) geduld, aangesien dit die 'las' om België te voed verminder en hul skuld in die geval van 'n werklike hongerkrisis uit die weg geruim het.
Belgiese elite was ook bereid om in te gryp in die voorsiening van voedsel aan die land se bevolking. Hulle was bang dat 'n voedselkrisis tot die ontwrigting van die publiek en dus sosiale orde sou lei. Uit eie belang het die elites hul rol op die gebied van voedselvoorsiening in paternalistiese terme gedefinieer. Die samestelling van die afdelings van die Nasionale Komitee dui aan dat plaaslike hooggeplaastes die verantwoordelikheid as hulself beskou het, aangesien die staatsowerheid grootliks weggeval het. Om die samestelling daarvan te verbreed en sodoende die legitimiteit daarvan te vergroot, was die Nasionale Komitee selfs bereid om plaaslike sosialistiese protagoniste in die kol te bring.
Die nasionale komitee het nie net voedsel in samewerking met die CRB ingevoer nie, maar ook 'n landwye stelsel vir voedselverspreiding. Die nasionale komitee het daarin geslaag om 'n min of meer billike verspreiding van die ingevoerde verbruiksartikels te organiseer deur bemiddeling van werkloosheidsfondse, openbare hulp en hospitale. Die omvangryke aard van die werk van die Nasionale Komitee en verwante organisasies (teen die einde van die oorlog gebruik byvoorbeeld veertig persent van die Belgiese bevolking sopkombuise) maak dit 'n vroeë eksperiment in die welsynstaat. Die kategorieë mense wat geregtig is om van die privaat-openbare liefdadigheidstelsel gebruik te maak, is in die loop van die besetting ooit vergroot. Teen 1917 het die hele Belgiese bevolking vir die eerste keer in die geskiedenis in beginsel toegang tot een of ander vorm van hulp. Met sy teenwoordigheid in die middelpunt van die daaglikse lewe, funksioneer die Nasionale Komitee as 'n soort semi-amptelike skadu-regering in die besette België. Deur 'n min of meer billike verdeling van voedsel te verseker, het dit bygedra tot die handhawing van ten minste 'n minimale gevoel van vertroue onder die Belgiese bevolking, in teenstelling met Rusland en Duitsland, waar die voedselkwessie die volgehoue ​​steun vir die oorlog en die legitimiteit van die owerheid uitgewis het.
Alhoewel die hulpverlening 'n ernstige voedselkrisis afweer, was dit onvoldoende om op die lange duur voldoende voedsel vir die hele Belgiese bevolking te verseker. Die hoeveelheid voedsel wat beskikbaar was, was eenvoudig te laag: voedselinvoer het nooit vooroorlogse vlakke bereik nie en binnelandse produksie het tydens die besetting afgeneem. Die invoerprogramme van die CRB het minder as die helfte van die werklike behoeftes bevredig. Skaarsheid het veroorsaak dat voedselpryse vanaf die winter van 1916-1917 voortdurend gestyg het. In die Brusselse streek in 1917 en 1918 was die amptelike voedselpryse onderskeidelik vier tot ses keer so hoog as in 1914.
Teen die einde van 1916 bestaan ​​die basis van die dieet van die meeste Belge uit brood en aartappels. Die verbruik van suiwelprodukte, vet en vleis is grootliks verminder. Vir die oorgrote meerderheid van die bevolking was die swart mark met sy selfs hoër pryse geen alternatief nie: dit was die voorreg van die ryk klasse en die besetters. Die meeste mense moes 'n steeds groter deel van hul inkomste aan voedsel bestee, aangesien lone nie vir inflasie aangepas is nie. Massawerkloosheid, veral onder nywerheidswerkers, het veroorsaak dat die koopkrag van die werkersklasse tussen 1914 en 1918 met ongeveer 70 persent gedaal het. Uiteindelik het die verskil tussen werkers en werkloses byna onbeduidend geword. Teen September 1917 is die kalorie -inname van werkende en werklose werkers in Brussel byvoorbeeld onderskeidelik verminder tot slegs 1 500 en 1 387 kalorieë per dag. Peter Scholliers en Frank Daelemans beskou die situasie in 1917 en 1918 onomwonde as 'n "hongersnood", "'n klein weergawe van die groot krisis in die middel van die 19de eeu."  Selfs as massa -hongersnood vermy is, het die ontneming van oorlog 'n duidelike demografiese impak. Huwelike is uitgestel, geboortesyfers het afgeneem en vanaf die winter van 1916-1917 het die sterftesyfer vinnig gestyg (met die gedeeltelike uitsondering van kindersterftes wat afgeneem het danksy spesiale hulpprogramme vir pasgeborenes). 'N Definitiewe studie oor sterftes in die besette België ontbreek nog steeds. Die beskikbare materiaal dui egter daarop dat die nasionale sterftesyfer onder mense bo die ouderdom van vyf jaar onderskeidelik in 1917 en 1918 dertig en sewentig punte gestyg het in vergelyking met die 1910 -indeks.
Dit is geen verrassing dat Belge voedselhulp en die res van hul (loon) inkomste gekombineer het met meer informele (oorlewing) strategieë om die einde te bereik nie. Kombuistuine was 'n belangrike bron van aanvullende voedsel in landelike gebiede. In die stede is die oprigting van nuwe koloniale tuine deur die plaaslike owerhede gestimuleer. Smeek was nog 'n belangrike strategie om 'n geringe dieet aan te vul. Vroeg tydens die besetting het die dreigende hongersnood groepe bedelaars (waaronder baie vroue) van die stede na die plase op die platteland gedryf in die hoop op ekstra kos. Net soos in ander strydlustige lande, is verbruiksgoedere op groot skaal gesteel. Namate die voedselverspreidingsvermoë van die Nasionale Komitee tydens die tweede helfte van die besetting verswak het, het hierdie soort informele oorlewingstrategieë in 1917 en 1918 deurslaggewend geword.
Die driejaarlikse kunssalonne van Brussel, Antwerpen en Gent, 1815-1914
In die negentiende eeu het openbare kunsuitstallings die belangrikste plek geword waar kunstenaars hul werk aan die publiek kon wys en verkoop. Die Parys -salon is veral bekend, maar soortgelyke verkoopuitstallings is ook op ander plekke en lande gereël. In Suid -Nederland was Gent die eerste stad om 'n uitstalling in 1792 te organiseer, gevolg deur Brussel in 1811. Toe Antwerpen in 1813 ook 'n eie salon begin, besluit die regering dat die organisasie anders gestruktureer moet word en die stelsel van die driejaarlikse salon bekendgestel.
Die eerste driejaarsalon het in 1815 in Brussel plaasgevind en het gedurende die negentiende eeu afgewissel tussen Brussel, Antwerpen en Gent. By die salonne kom kunstenaars, kritici, beskermhere, handelaars en regeringsamptenare saam om konsepte oor kunstenaars en kuns te bespreek. Boonop het die goed besoekte openbare uitstallings die geleentheid gebied vir 'n uiteenlopende groep Belge om te sien en menings oor kunswerke te vorm. Die salonne was ook belangrike geleenthede vir die stimulering van die kulturele en artistieke lewe in België in die algemeen, en vir die gasheerstede in die besonder.
Deur middel van verskillende gevallestudies ondersoek hierdie navorsing die impak van die Triennial Art Salons op die loopbane van verskeie kunstenaars gedurende die negentiende eeu
Hoe Duitsland voorberei het op die Slag van die Bulge
Die Slag om die bult was Hitler se laaste groot poging om die Tweede Wêreldoorlog te wen. In Desember 1944, toe die Geallieerdes van beide die ooste en die weste ingedruk het, het hy 'n ambisieuse maar noodlottige plan opgestel om die Amerikaners terug te gooi, hul leërs van die Britte te skei en sodoende 'n voordeel in die weste te behaal.
Die Duitsers het baie moeite gedoen om voor te berei vir hierdie laaste dobbelsteen.
Die beplanning vir Operation Watch on the Rine is van bo na onder gelei. Hitler, wat altyd oor belangrike operasies beheer het, was die brein agter hierdie een, en hy het 'n wonderlike visie.
Amerikaanse weermag wat die Ryn oorsteek, 1945.
Drie leërs sou in die Ardennen vergader, die beboste gebied waardeur die Duitsers België en Frankryk vier jaar tevore binnegeval het.
Hulle sou deur die swak Amerikaanse VIII -korps breek, in die agterkant klim en die Maasrivier oorsteek. Hulle sou Brussel en Antwerpen in beslag neem, laasgenoemde was 'n groot aanbod van die geallieerde verskaffers.
Hierdie maneuver sal twee belangrike gevolge hê. Eerstens sou die Amerikaanse en Britse magte verdeel word. Tweedens sou die Britte-arm Britte te uitgeput gelaat word om doeltreffend te veg.
As gevolg van hierdie twee faktore, sowel as die asemrowende aanval, sou die Amerikaners wankelrig en geïsoleerd op die vasteland gelaat word. Hulle kon oortuig word om vrede te sluit sonder 'n volledige Duitse oorgawe, wat Hitler vry laat om al sy magte teen die Russe te draai.
Dit was 'n uiters optimistiese plan, nie 'n tekort aan belangrike besonderhede nie, maar mislei in wat gedoen kan word.
Lede van die 117de Infanterieregiment, 30ste Infanteriedivisie, beweeg verby 'n vernietigde Amerikaanse M5 "Stuart " tenk op hul opmars om die stad St. Vith aan die einde van die Slag van die Bulge te verower.
Ondersoek na die toneel
Twee mans sou die belangrikste Duitse magte vir die offensief lei: generaals Hasso von Manteuffel en Sepp Dietrich. Gegewe hul bevele deur die Führer, het hulle begin om die terrein en troepe te ondersoek.
Manteuffel het sy posisie ywerig beoordeel. Om nie aandag te trek nie, het hy 'n uniform van 'n infanterie -kolonel aangetrek voordat hy die voorste linies besoek het.
Daar het hy 'n aantekening gemaak van vyandelike posisies en gedrag, die toestand van sy troepe en die vervoernetwerke waarop hulle sou staatmaak.
Hy het veral geleer oor 'n kritieke gaping van twee myl in die Amerikaanse lyne.
Hasso von Manteuffel.Foto: Bundesarchiv, Bild 146-1976-143-21 CC-BY-SA 3.0
Dietrich was ook baie bewus van die omstandighede aan die voorkant, maar hy reageer minder kalm as Manteuffel. Toe hy die vervalle toestand van sy magte, die verskriklike herstel van kritieke paaie en die komende winter sien, het hy wanhoop oor die operasie.
Hy het herhaaldelik probeer om Hitler te oortuig dat dit nie 'n sukses kon wees nie. Toe dit nie werk nie, het hy baie gedrink en met ondergeskiktes gestry. Hy was een van die beste beamptes van die Ryk, en hy het tot impotente woede teruggekeer.
Josef "Sepp " Dietric.Foto: Bundesarchiv, Bild 183-J27366: CC-BY-SA 3.0
Onderduimse en geheime agente het 'n belangrike rol gespeel in die voorbereiding vir die aanval.
'N Deel van die grondslag hiervoor is gelê tydens die toevlugsoord in noordoostelike Frankryk, toe Otto Skorzeny, die hoof van die SS Jagdkommando (jagkommando) -mag betaalde dwelmagente agtergelaat het. Maar dit was Skorzeny se ander werk vir Watch on the Rhine wat bekend sou word.
Otto Skorzeny. Foto: Bundesarchiv, Bild 101III-Alber-183-25 Alber, Kurt CC-BY-SA 3.0
In 'n afgesonderde oefenkamp in Duitsland het Skorzeny 'n groep Engelssprekende Duitse soldate versamel. Hulle is vinnig opgelei in die kunste van verkenning en sabotasie, en was toegerus met gevange Amerikaanse uniforms, wapens en voertuie.
Toe die tyd vir die aanval aanbreek, sou hierdie agente die lyne oorsteek, vermom as vyandelike soldate. Hulle sou troepebewegings verkeerd lei, vervoerroetes saboteer en oor die algemeen chaos onder die Geallieerdes veroorsaak, wat hul vermoë om te reageer belemmer.
Teen die tyd dat die aanval geloods is, was duisende mans gereed om hierdie gevaarlike operasie te onderneem.
(Knight 's Cross-carrier) SS-Obersturmbannführer Skorzeny, wat Mussolini gehelp het om te ontsnap, tydens 'n inligtingsessie met SS-leiers van 'n SS-valskermsoldaat.
Die troepe wat deur Skorzeny versamel is, was slegs 'n klein deel van die wat bymekaargekom het vir die aanval. Alhoewel Hitler se oorspronklike visie van 600 000 man baie oorambisieus was vir die gehawende en dun uitgerekte Duitse leër, is 200 000 in die Ardenne vergader.
Die meerderheid van hierdie mans was infanterie. Baie is gewerf as deel van 'n massaheffing wat Hitler beveel het.
Mans uit voorheen beskermde posisies in fabrieke en universiteite is opgeroep om die groeiende tekort aan mannekrag te beantwoord. Ander wapens van die weermag is ontken ten gunste daarvan dat die weermag, vloot- en Luftwaffe -mans na die infanterie oorgeplaas is.
'N Duitse soldaat, swaar gewapen, dra ammunisiebakke saam met metgeselle op 'n gebied wat hul teenaanval in die Ardennen geneem het.
Daar was ander troepe langs die infanterie. Batterye artillerie is versamel om hul pad voor te berei. Regimente tenks is bymekaargemaak, waaronder moderne tiere en panters, die dodelikste tenks wat toe in Europa gelewer is. Ou, maar steeds betroubare Mark IV's is ook ingesluit.
Sommige toerusting was nie eens Duits nie. Voertuie wat aan die Oosfront gevang is, is weswaarts verskuif om voorraad te vervoer en artillerie te sleep.
Soos in 1940 was tenks noodsaaklik vir die plan. Hulle vuurkrag was bedoel om die deurbraak te bied waarop Hitler gereken het.
Duitse troepe wat verby beweeg het, het Amerikaanse toerusting laat vaar
Dissipline en geheimhouding
'N Ander faktor was net so noodsaaklik soos die tenks, en dit was 'n verrassing. Vir die plan om te werk, moes die Duitsers die Amerikaners onverhoeds betrap.
Streng dissipline is toegepas om geheimhouding oor hul voorbereidings te verseker. Die mans het verborge onder die baldakyn gewoon. Hulle mag nie vuur aansteek tensy hulle rooklose brandstof gehad het nie. Baie moes wag vir kokke om hul maaltye onder die duisternis te lewer.
Duitse veldkommandante beplan die opmars.Foto: Bundesarchiv, Bild 183-J28477 / Göttert / CC-BY-SA 3.0
Om te verseker dat dissipline gehandhaaf word, is 'n beleid van Sippenhaft gevolg is. Dit het beteken dat die familie van 'n woestyn in hul afwesigheid gestraf kan word. Deur die grense oor te steek, sou 'n man nie bevry word van die gevolge van sy dade nie.
Selfs onder die amptenare in beheer, is geheimhouding gehandhaaf. Op bevel van Hitler is die besonderhede van die plan slegs op 'n behoefte-om-te-weet basis gedeel. Mans het gekry wat hulle nodig gehad het om hul werk te doen en nie meer nie.
Amerikaanse soldate van die 3de Bataljon 119e Infanterieregiment word op 19 Desember 1944 deur lede van Kampfgruppe Peiper in Stoumont, België, gevange geneem. Foto: Bundesarchiv, Bild 183-J28619 Büschel CC-BY-SA 3.0
'N Groot hoeveelheid beplanning en voorbereiding het gegaan in die Duitse voorbereidings vir die Slag van die Bulge.
Maar uiteindelik sou dit 'n mislukking wees. Geen voorbereiding sou kon opmaak vir 'n leër op sy laaste bene wat 'n teenstander met meer mans, meer hulpbronne en meer vryheid om op te tree in die gesig staar nie.
Die Duitse versoek om gratis deurgang deur België
Die Duitse ambassadeur in Brussel, Herr von Below Saleske, het die volgende nota aan M. Davignon, Belgiese minister van buitelandse sake, afgelewer.
Kaiserlich Deutsche Gesandschaft in Belgien-Brüssel 2 Augustus 1914
BETROUWBARE inligting is deur die Duitse regering ontvang dat Franse magte op die lyn van die Maas deur Givet en Namen wil marsjeer. Hierdie inligting laat geen twyfel bestaan ​​oor die voorneme van Frankryk om deur die Belgiese gebied teen Duitsland te marsjeer nie.
Die Duitse regering kan nie anders as om te vrees dat België, ondanks die uiterste welwillendheid, sonder hulp nie so 'n aansienlike Franse inval kan afweer met voldoende vooruitsig op sukses om 'n voldoende waarborg teen gevaar vir Duitsland te bied nie. Dit is noodsaaklik vir die selfverdediging van Duitsland dat sy so 'n vyandige aanval moet verwag. Die Duitse regering sou egter die diepste spyt voel as België dit as 'n vyandige daad teen haarself beskou dat die maatreëls van die teëstanders van Duitsland dwing om vir haar eie beskerming Belgiese gebied binne te gaan.
Om enige moontlikheid van misverstand uit te sluit, maak die Duitse regering die volgende verklaring: -
1. Duitsland het geen vyandigheid teen België nie. As België in die komende oorlog bereid sou wees om 'n gesindheid van vriendelike neutraliteit teenoor Duitsland te handhaaf, verbind die Duitse regering hulle by die sluiting van vrede om die besittings en onafhanklikheid van die Belgiese Koninkryk ten volle te waarborg.
2. Duitsland onderneem om, onder bogenoemde voorwaarde, die Belgiese grondgebied te ontruim na die sluiting van vrede.
3. As België 'n vriendelike houding aanneem, is Duitsland bereid om, in samewerking met die Belgiese owerhede, alle benodigdhede vir haar troepe teen 'n kontantbetaling aan te koop en 'n skadeloosstelling te betaal vir enige skade wat deur Duitse troepe aangerig is.
4. Sou België die Duitse troepe teenstaan, en in die besonder probleme ondervind met die optog deur die weerstand van die fort op die Maas, of deur spoorweë, paaie, tonnels of ander soortgelyke werke te vernietig, sal Duitsland: tot haar spyt, verplig wees om België as 'n vyand te beskou.
In hierdie geval kan Duitsland geen verpligtinge teenoor België aanvaar nie, maar die uiteindelike aanpassing van die betrekkinge tussen die twee state moet aan die besluit van die wapen oorgelaat word.
Die Duitse regering het egter die duidelike hoop dat hierdie gebeurlikheid nie sal plaasvind nie, en dat die Belgiese regering sal weet hoe om die nodige maatreëls te tref om voorvalle soos die genoemde te voorkom. In hierdie geval sal die vriendskaplike bande wat die twee buurstate bind, sterker en blywend word.
WWI -dokumentargief & gt Amptelike referate & gt Die Duitse versoek om gratis deurgang deur België
Duitse voorrade, Place d'Anvers Brussel, 1914 - Geskiedenis
DIE NEUTRALITEIT VAN BELGIË
Die inhoud van die feite waarna in die voorafgaande hoofstuk verwys is, was voor die huidige oorlog aan die Duitse regering aanvaarbaar, deur middel van sekere nie -amptelike kanale wat nie gespesifiseer hoef te word nie, alhoewel die dokumentêre bewyse van die Belgiese verdrag met Engeland nie in sy hande was nie. slegs toevallig daar geplaas na die verowering van die Belgiese hoofstad.
As Duitsland daarvan weerhou het om hierdie inligting in die openbaar te gebruik, was haar redes ongetwyfeld dieselfde wat die geslepe sakeman stil maak wat berigte ontvang oor 'n twyfelagtige transaksie van 'n goeie kliënt. 'N Openbare aankondiging van die inligting wat Duitsland het oor die ooreenkoms van België met Engeland sou hê. het moontlik 'n internasionale krisis veroorsaak wat Duitsland baie meer wou vermy as wat die wêreld haar toelaat.
Selfs as daar geen gevaar vir so 'n krisis was nie, sou dit in stryd met die voorskrifte van politieke wysheid gewees het om van Duitsland gebruik te maak van haar inligting, nog nie bewys deur dokumentêre bewyse nie, solank haar betrekkinge met België uiterlik in 'n heeltemal normale toestand.
Hierdie verhoudings het baie vinnig verander deur omstandighede.
Omdat die Duitse regering deur die ongegronde algemene mobilisering van Rusland genoodsaak was om veiligheidsmaatreëls aan die oostelike grens te tref, het dit sy plig geag om seker te maak van die houding van Frankryk, die verklaarde bondgenoot van Rusland, deur 'n ultimatum aan die moondheid te rig. Die antwoord van die Franse regering kan geen twyfel laat oor die besluit om by die oorlog teen Duitsland aan te sluit nie, wat dus 'n aanval van twee kante moes ondergaan. Die Duitse Algemene Staf het egter die nuutste planne vir die oorlogsmobilisasie van Frankryk, wat deur die Franse hoofkwartier opgestel is, in besit geneem, waarvolgens die land se militêre magte vyf veldtogleërs sou vorm, om op die volgende punte te konsentreer: Weermag, bestaande uit die I, II, III en X weermagkorps, by Maubeuge Tweede Leër, bestaande uit die IX, XI, IV en VI weermagkorps, by Verdun Derde Leër, bestaande uit die XX, V en VIII weermag- korps, by Toul Fourth Army, bestaande uit die XIII, XII, XVII en XVIII weermagkorps, by Epinal en Fifth Army, bestaande uit die VII, XIV, XV en XVI weermagkorps, te Belfort.
'N Belangrikste gedeelte van die planne lui: & quot Die Eerste Leër verenig hulle met die Engelse en Belgiese leërs, en neem, nadat hulle deur België gegaan het, Keulen en Coblenz, en is gekant teen die Duitse magte wat uit Noord -Duitsland gevorder het. & quot
Die Franse veldtogplan oorweeg dus asof dit 'n vanselfsprekendheid was (wat inderdaad vir die Franse hoofkwartier was), 'n gesamentlike optrede van die Maubeuge -leër met die Belgiese magte en 'n Engelse ekspedisie -leër. Met betrekking tot hierdie voorgestelde samewerking van 'n Engelse mag met die Franse Maubeuge-leër, was daar egter bewyse in die hande van die Duitse generaal, aangesien die Anglo-Franse ontwerpe by verskillende geleenthede kon uitlek. (56) Boonop het die houding van die Britse regering ten opsigte van Duitsland se voorstelle gedurende die kritieke dae voor die uitbreek van vyandelikhede geen twyfel gelaat dat Engeland deeglik besluit het om die Franse aanval op die Duitse grens te ondersteun nie, d.w.s. België.
As hierdie Franse veldtogplan, waarvan die korrektheid sedertdien bevestig is, (57) toegelaat sou word, sou Duitsland 'n aanval op haar kwesbaarste plek moes ondergaan-die geheel onbeskermde Pruis-Belgiese grens, waar 'n vyandige inval van die aangeduide enorme sterkte ten minste meer as die helfte van die Pruisiese Rynprovinsie aan die vyand sou gelewer het, insluitend Duitsland se waardevolste steenkool- en ystermyne sowel as 'n aantal belangrike nywerheidsentrums. Dit sou 'n gevaarlikste, miskien 'n rampspoedige, aanval op die Duitse flank gewees het --- en 'n latere stadium van die oorlog (die operasies van die Kluck Army) het duidelik getoon wat sulke flankaanvalle in die moderne strategie beteken.
Onder hierdie ernstige omstandighede moes die Duitse hoofkwartier onmiddellik optree. Dit was hul noodsaaklike plig om so gou as moontlik op die Franse Maubeuge -leër te slaan, om te verhoed dat dit die taak wat in die Franse veldtog aan hom toegewys is, uitvoer. Vir hierdie doel was dit egter onvermydelik nodig om deur Belgiese gebied. Die Duitse regering het die Belgiese regering derhalwe versoek om die Duitse troepe 'n onbelemmerde deurgang na Frankryk deur België toe te staan.
Die regsaspek van hierdie eis sal in 'n latere hoofstuk bespreek word. Hier beperk ek my tot die vorm waarin hierdie eise gestel is.