Toe Shaka omstreeks 1823/24 sy elite impi, die oeFasimba, teen Silkaats uitstuur, het Silkaats oor die Drakensberg gevlug met 'n paar duisend volgelinge wat die kern van sy toekomstige volk sou uitmaak. Sy trekroete het hom verby die huidige dorpe Vryheid en Ermelo geneem, waarna hy hom in die nabye van die hedendaagse Groblersdal vestig, waar hy die stat ekoePhoemoeleni, oftewel "Plek-van-rus" oprig. Teen 1825 het hy sy enKoengwini-hoofstat aan die Apiesrivier aangelê, benewens die enDinaneni- en enHlahlandlela-vestings (of -"iboetho") aan die bo- en laer-Krokodilrivier. In 1829/30 ontvang hy die eerste besoek van die sendeling Robert Moffat. Hy besoek ook die Vaalrivier, waar hy in konflikte met die Griekwas betrokke raak, wat onder leiding van Jan Bloem, Bêrends en andere strooptogte op sy vee uitvoer. In 1831 voer 'n mag van Griekwas, Korannas en Betsjoenas 'n rooftog op sy vee uit, maar 'n impi slaag daarin om hulle te oorval en grootliks uit te wis.
Sowat 45 myl benoorde van Mosega aan die Groot-maricorivier het Silkaats sy omvangryke koningstat opgerig, en dit eGabeni genoem. Dit het ook as Kapain, Kapajien of Kopanjeng bekend gestaan. Hier het hy die jagter-reisiger William Cornwallis Harris as gas ontvang, en hy sou 'n toenemend hegte vriendskap met die sendeling Robert Moffat aanknoop. Enige besoeker aan sy ryk moes hom dan via Kuruman en Mosega nader, sodat hulle eers deur Moffat gekeur kon word. Silkaats het aan die sendelinge in Mosega genoem dat hy graag onderwysers, skole en 'n kerk wou hê, maar sy verklarings is weens sy despotiese geaardheid met omsigtigheid bejeën.
Moffat het die wreedhede en magsug van die maTebele as volg uitgedruk: "Vir die maTebele het dit nie bloot gegaan oor verkryging van beeste nie, maar niks minder as algehele onderwerping en uitdelging van verowerdes kon hul magsug versadig nie. Wanneer hulle dan 'n stat oorrompel het, is die skare verskrikte inwoners na die buitewyke uitgejaag, waar al die ouers en getroude vroue sonder omhaal om die lewe gebring is. Vir diesulkes wat hul stat heldhaftig verdedig het, en hul vroue en kinders, was 'n groter verskrikking beskore. Droë gras wat in vet geweek is, is om hul naakte liggame gedraai en aan die brand gesteek. Jeugdiges en meisies is as buit saam met die beeste aangemarsjeer na die tuistes van hul oorwinnaars. Wanneer die stat afgeleë was, is die hulpelose babas agtergelaat om van honger om te kom, of deur wilde diere verslind te word. ... 'n Wolk aasvoëls het neergedaal op die lewendes en dooies om fees te vier op mensevlees. Sou die suspisie ontstaan dat die hulpelose onskuldiges deur vriende gered kon word, is hulle in 'n kraal bymekaargemaak, waar struikbos oor hulle gegooi is en aan die brand gesteek is, sodat die stat wat tot onlangs 'n plek van blydskap was, in 'n hoop as omskep is." Moffat het Silkaats gewaarsku oor die gevolge van voortgehoue oorlogvoering, maar Silkaats se antwoord was bloot: "Bid tot jou God om my uit die hande van Dingaan te hou."
In 1836 het Hendrik Potgieter se trek by die Vaalrivier aangekom, en die trekkerfamilies het in los groepe uitgespan, terwyl 'n verkenningskommando die gebied oor die rivier verken het. Die Erasmus-party se geweerskote op 'n jagtog het skynbaar die aandag van 'n impi van Silkaats, sowat 600 sterk, gewek en hul laer is aangeval en uitgewis. Terugkerende manskappe het te perd ontsnap om die Steyn- en Bothagesinne te waarsku sodat hul laers betyds gevorm kon word om die aanslag af te slaan. Die Liebenberg-laer is egter uitgewis en twee meisies en 'n seun is na Silkaats weggevoer, om nooit weer gesien te word nie. Die oorblywende trekkers het 'n laer by Vegkop gevorm, waar die aanslag van 'n groot impi afgeweer is, alhoewel hulle al hul vee en trekbeeste aan die maTebele moes afstaan. Moontlik ⅓ van Silkaats se impi het nie teruggekeer nie, en die Zoeloes het die geleentheid benut om ook 'n aanval op Silkaats te loods.
Toe Silkaats egter weer sy opwagting maak is hierdie indoenas terreggestel. Nkoeloemane het op hierdie stadium verdwyn en sy lot is onbekend en bestrede. Silkaats het hom by die nuwe Mhlahlandlela-stat in die Matopo-heuwels gevestig, en sy gesag oor 'n groot gebied uitgebrei. Hy het die Mashona feitlik geheel en al aan hom onderwerp. Mashonaland was nie vir wit besoekers toeganklik nie, aangesien Silkaats dit as sy private bron van beeste en slawe gesien het. Net voor sy afsterwe vergun hy egter vir Westbeech en Philips om 'n strooptog saam met Lobengoela langs die Mazoerivier ("Mazare") mee te maak, waartydens die Mashona-hoofman Watah aangeval is.
↑ Die volkstaal van die maTebele was siTebele, 'n dialek van Zoeloe, waarvan die woordeskat danksy die interaksie met ander nasies vergroot is.