Waarom Jihadisme 'n beroep doen op godsdienstig ongeletterde Loners
Geskryf deur Akil N Awan, Royal Holloway
Fter vermoor 12 mense by die kantore van Charlie Hebdo, broers Chérif en Saïd Kouachi is gehoor en verkondig, "ons het die profeet Mohammed gewreek". Amateurmateriaal het ook die moordenaars onthul wat God aanroep met die Arabiese frase "Allahu Akbar". Hierdie andersins onskuldige alledaagse godsdienstige uitspraak word gereeld as 'n jihadiese strydkreet aangewakker.
Die heilige verklarings wat deur hierdie moordenaars gemaak is om op te tree ter verdediging van hul godsdiens, word dikwels van jihadiste gehoor. Alhoewel twee van die slagoffers in die aanval in Parys Moslems was, het die twee broers selfbewuste bewerings gemaak oor morele arbiters van godsdienstige sensitiwiteit en heilighede.
Ons gaan voort om jihadistiese terrorisme sien as oor godsdiens meer as enigiets anders, maar "godsdienstige Avengers" van hierdie aard is dikwels eintlik godsdienstig ongeletterd. Dit is veral waar van die Wes-Moslems wat reeds gelok om te veg vir Islamitiese staat, of wat aanvalle by die huis uitgevoer het.
Diegene wat op jihadisme getrek word, is gewoonlik nie veral godsdienstig voor hul betrokkenheid by geweld nie. Hulle is óf wat in groot mate sekulêre huishoudings of in besit te neem net 'n basiese begrip van hul ouers se geloof, wat selde strek tot godsdienstige praktyk van enige aard.
As ons probeer om sin te maak van wat gebeur het nie, moet ons erken dat godsdienstige betekenis dikwels geryg op misdade te bekragtig. Geloof kan die motief of stempel van goedkeuring te voorsien, maar dit is nie die oorspronklike motief.
Mohammed Ahmed en Yusuf Sarwar is 'n onlangse sprekende voorbeeld. Hierdie twee jong Britse mans is tronk toe gestuur vir die reis na Sirië 'n jihadistiese groep aan te sluit in 2013, as deel van hul godsdienstige plig. Hulle is gevind twee boeke gekoop het voordat jy dit het net hoeveel hulle geweet het dat godsdiens voordat hul lewensveranderende keuse - Islam vir Dummies en die Koran vir Dummies.
Net so, die Kouachi broers, weeskinders van Algerië immigrante, is nie opgewek as vrome Moslems. Cherif gelei n beslis nie-godsdienstige en hedonistiese leefstyl, Rook dagga, alkohol, luister na rap gangster, en het talle vriendinne. Inderdaad, tydens sy verhoor in 2008 gehelp vervoer jihadistiese vegters uit Frankryk na Irak, prokureur Cherif se geopenbaarde sy kliënt beskryf homself as 'n "af en toe Moslem".
Val terug identiteit
Dit is nie om godsdiens in enige sin te ontken nie. Maar godsdiens is ook 'n produk van sosiale, ekonomiese, politieke en ander faktore wat oplossings bied vir iets.
Chérif is beskryf as 'n "verward verkleurmannetjie", Gepaste opsomming van die ontsteld identiteitskrisisse wat algemeen ondervind word baie jihadiste. Hulle voel vervreem deur hul etniese of ouerlike kultuur en die hoofstroomkultuur waarin hulle woon. Hulle is nie in staat of onwillig om enige van die verwagtinge van die groep te vervul nie en kan 'n kulturele skisofrenie en 'n gevoel van gebrek aan toebehore ontwikkel. Godsdiens bied 'n nadrukkelijke terugvoering aan die identiteit wat deur die Westerse samelewing aangebied word.
In Frankryk weerspieël Charlie Hebdo se spotprente 'n breër styging in die anti-Moslem en anti-immigrasie sentiment. Baie het gewone Franse Moslems en ander minderheidsgroepe uitgebeeld op 'n manier wat op sy beste smaakloos was en in die ergste geval die openbaring van 'n onderliggende Franse rassisme wat implisiet geduld word.
Hierdie vrees vir Islam en immigrante is wat lei tot die ontheiliging van grafstene van Franse Moslem Tweede Wêreldoorlog veterane, opposisie teen Moslem-vroue se rok, en die publikasie van vreesmongerende bestsellers wat dink 'n Islamitiese oorname van Frankryk. Meestal is dit help om ondersteuning te ondersteun die verregse Front National. In hierdie konteks is dit nie moeilik om te sien waarom 'n verwelkomende godsdienstige identiteit meer aantreklik mag wees as 'n besmette nasionale een nie.
Maar die nuwe godsdienstige identiteit bied ook iets anders - dit laat toe dat godsdiens opnuut geïnterpreteer word, as 'n duidelike fundamentalistiese handelsmerk van Islam. Hulle draai na Salafism of Wahhabism as 'n manier om 'n godsdiens te aanvaar wat vry is van die kulturele bagasie wat aan hul ouerlike of etniese identiteit gekoppel is.
Neem byvoorbeeld die geval van Umar Farouk Abdulmuttalab, die Nigeriese student wat deur al-Qaeda gewerf is en het plofstofbelaaide onderklere op 'n trans-Atlantiese vlug in 2009 probeer ontplof. In sy finale sms-boodskappe aan sy toegewyde Moslem-vader in Nigerië, het hy gesê hy het "ware Islam" gevind en was nie meer sy seun nie.
Hierdie soort melodramatiese krisisse van identiteit kan nuttig wees vir Jihadistiese werwers. Hulle kan die verwarring gebruik om 'n nuwe utopiese identiteit rondom die Ummah- of wêreldgemeenskap van gelowiges te verkoop - wat nie kleur, ras of nasionaliteit herken nie en word van alle kante deur bose magte beleër. Hierdie radikale interpretasie van 'n godsdienstige gemeenskap word die enigste lokus van identiteit en behoort.
Diegene wat daarin inkoop, moet beskou word as die "wedergebore" verskeidenheid gelowiges. Hulle het baie gemeen met godsdienstige bekeerlinge wat in alle gelowe gevind word. Dit is geen toeval dat Islamitiese bekeerlinge oneweredig verteenwoordig word onder jihadiste nie. Onlangse terroriste-aanvalle wat in Ottawa, Quebec en New York uitgevoer is, was die werk van onlangse bekeerlinge tot Islam, net soos die gyselaarskrisis in die kosher-supermark in Parys wat langs die beleg uitgespreek het wat tot die dood van die Kouachi-broers gelei het.
Met min vorige godsdienstige sosialisering, geen effektiewe geestelike teengewig in hul onmiddellike sirkel nie, en 'n desperate begeerte om hul geloofsoortuigings te bewys, is die wedergeboorte baie meer geneig om totalitêre visioene van die Islam te aanvaar en dit met ywer te doen.
Hierdie spesifieke vorm van godsdienstigheid bied ook betekenis en doel in die lewens van diegene wat dit desperaat ontbreek. Lewe in die Banlieues is, vir baie Franse Moslems, 'n mengsel van werkloosheid, Misdaad, dwelms, institusionele rassisme en endemiese siklusse van armoede en Geïmmigreerde. Dit is in hierdie scenario's wat jihadism bied potensieel 'n manier om uit die banale en ligsinnig sleurwerk van die daaglikse lewe.
In direkte teenstelling met gevoelens van verveling, lusteloosheid en onbeduidendheid, bied die jihadiste verlossing deur die beeld van die ridderlike strijder, omskep as een of ander soort van held.
Na aanleiding van die Charlie Hedbo-aanval het die Islamitiese staat se amptelike radiostasie die "jihadi-helde wat die profeet beroof het" geprys, en die Kouachi-broers se transformasie van kleinmisdadigers en nobodies in die helde van die Islam bevestig.
Onlangse jihadistiese sosiale media agitprop het ook ingesluit die frases "Soms het mense met die ergste verledes skep die beste futures," en "Hoekom 'n verloorder wees wanneer jy 'n martelaar kan wees?"
Godsdiens is belangrik vir hierdie moordenaars. Maar net omdat dit vir baie die mees beklemtoonde kritiek van die mislukte belofte van die Franse Republiek is, wat in haar leuse "Vryheid, Gelykheid en Broederskap" vir almal vervat is.
Dr. Akil N. Awan is dosent in die moderne geskiedenis, politieke geweld en terrorisme in beide die Departement Geskiedenis en die Departement Politiek en Internasionale Betrekkinge by Royal Holloway, Universiteit van Londen. Sy huidige navorsingsbelange fokus op die geskiedenis van terrorisme; prosesse van radikalisering; politieke geweld, sosiale bewegings en protes, nuwe media en kontemporêre godsdiens, en hy het wyd gepubliseer oor hierdie vakke.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > vyandelikhede > Waarom Jihadisme 'n beroep doen op godsdienstig ongeletterde Loners