In die maand Junie vier ons Vadersdag, wat my nog 'n geleentheid bied om oor my eie rol as ouer te besin. Van al my rolle-dogter, suster, vrou, vriend, professor-die mees diepgaande vir my is ouerskap. Dit was my grootste geskenk, en ewe beduidende verantwoordelikheid, maar in teenstelling met ander rolle, is daar albei kwaadwillige en aangrypende mylpale wat beide bittersaaie eindig en begin. Ons word gedwing om met ons groeiende kinders te ontwikkel of ons wil of nie.
Kleuter was 'n geweldige seismiese skof vir my. Om elkeen van my kleintjies na hul eerste skooldae te bring, was verwoestend en ontsagwekkend. 'N Groot alarm het in my hart geklink, en herinner my dat hulle, toe hulle hul formele opleiding begin het, ook aan 'n skoolstelsel buite ons huis behoort met reëls en regulasies. Soos die weke en maande vorder het, het hulle hul wêrelde natuurlik uitgebrei op soek na bykomende verbindings en kameraadskap. Hul wêrelde het eksponensieel uitgebrei terwyl die myn stadig afgeneem het.
By 'n sekere punt, sal jy hulle weggaan
Terwyl daar 'n groot sprong van vyf tot sestien was, met talle verwagte en hoopvolle mylpaalafsettings onderweg, was niks meer oorweldigend, skrikwekkend en ontstellend as om my seuns te kyk nie, elkeen met hul nuutgesinde bestuurslisensies, letterlik weg te ry .
Terwyl ek geglo het dat hulle dekades nodig gehad het om meer ondervinding te verval, was hulle volgens die staat wettig goedgekeurde bestuurders. Dit het veel van hul afhanklikheid van my as hul chauffeur geëindig, wat hulle meer verantwoordelikheid en persoonlike groei gegee het - alles noodsaaklik vir hulle, maar om my in 'n spreekwoordelike plas te maak.
Toe was daar my seuns se vriende: diegene met positiewe invloede, sowel as diegene wie se invloede my nodig gehad het om in te gryp. Weereens, 'n groei ervaar vir ons almal.
Hul ontwikkelende outonomie oor die jare het my nie so saggies gedruk om my nuwe rol in my posisie van "sideline parenting" te aanvaar nie, eerder as die fisiese daaglikse versorging. Ek het 'n backstage-ma geword, indirek regie, altyd daar, maar nie heeltemal in die kollig nie, en gee hulle verder die onafhanklikheid wat hulle benodig en verdien. Maar, o, hoe moeilik is dit om te los!
Wag vir hulle om die eerste stap weer te neem
Om elkeen van hulle af te stuur na die kollege, weg van die huis af vir die eerste keer, was amper 'n buitengewone ervaring. Skielik oornag, dit blyk, hierdie klein wese was nou in staat om vir homself in die wêreld te versorg. Ek het geleer om te wag vir my seun se oproepe eerder as om hom te bel, sodat ek geweet het hy wou praat eerder as om sy verbeelde reaksie van verhoogde wenkbroue en 'n grimas toe hy my foonnommer as sy inkomende oproep gesien het.
Ek het geleer om los te maak van sy daaglikse aktiwiteite, die aanvaarding van die minimale kennis dat hy gesond en studeer was.
Terwyl ek verder in my moederskapreis was, het ek goed geword met minder inligting. Ek het geleer om minder vrae te vra, alhoewel ek die antwoorde wou ken. Terwyl ek probeer het om te adviseer en aan te beveel wanneer ek gevra word, kan ek altyd sorg en troos.
Onvoorwaardelike liefde is nooit 'n fout nie
Ek het nie spyt nie, maar ek wil graag af en toe doen, wat ons nie kry nie, so ek moet tevrede wees met wat is. Terwyl ek foute gemaak het, het ek my seuns onvoorwaardelik liefgehad, wat soveel werd is.
My man, wat is 'n psigiater, het een keer vir my gesê dat niemand ooit in sy kantoor was nie omdat hulle te veel liefgehad het. Dit plaas alles in perspektief as ek onvolmaakt bly. Ek kan sê dat terwyl ek foute gemaak het, ek my seuns liefgehad het en sal bly om hulle lief te hê tot die dag wat ek doodgaan.
Toe ek in die moedervlek was, met drie klein seuntjies 5 ½ en onder, onthou ek dikwels die ure tot bedtyd toe, selfs wanneer dit 6 was: 00, onthou ek ook dat hierdie stadium so vinnig verbygaan. Ek het geglimlag, maar ek het in die geheim gedink, "Nie vinnig genoeg nie."
Daardie persoon was reg, natuurlik. Ek was 'n ma vir 37 jaar met oënskynlik twee moederskaplewe: die een toe my seuns klein seuns was, aan my wese geheg; En vandag kyk hulle van ver af terwyl hulle hul eie reise navigeer.
Vandag sien ek my eie kind saam met sy kinders en ek weet dat hy die belangrikste en ongelooflike rol van sy lewe ervaar, wat hy gou sal uitvind, gaan te vinnig gaan.
Hierdie Sondag, wanneer ons my seun se vaderskap sal vier, sal ek my met blydskap herinner dat ek my bes gedoen het om hom te help tot so 'n viering - om onvoorwaardelike liefde te gee en te ontvang van die twee pragtige klein wesens voor hom -sy seun en sy dogter.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > Ouerskap > Om 'n Ouer te wees: die rol van 'n leeftyd