Ons spandeer groot gedeeltes van ons lewens by die werk, voorberei vir werk en pendel. Werk is dus op alle moontlike vlak 'n groot bekommernis. Tog kan baie mense hulle nie elke oggend uit die bed sleep nie, hul pendel misloop en bitterlik kla oor hul werk. "Dis net 'n betaalstaat." "Dis wat ek doen totdat ek aftree." Dit is frases wat ons almal gehoor het.
Die probleem is dat die meeste van ons geskei voel van enigiets betekenisvol oor die werk wat ons doen. Baie van ons is bewus daarvan dat ons werk vir maatskappye wat probeer om mense te oorreed om produkte te koop wat hulle nie regtig wil hê nie, eintlik nie nodig het nie, en teen 'n prys wat ver bo die werklike waarde is van wat gelewer word.
Dit is waar tot 'n mate van selfs die beste produkte. Ek het nie regtig die nuutste weergawe nodig van watter selfoon modieus is nie. As ek nie een koop nie, sal my lewe nie veel armer wees nie.
Om 'n voorbeeld nader aan my eie ervaring te neem: Ek werk in 'n kollege en baie van wat ek moet sê is waar vir alle kolleges soos die myn. Baie van my mede-professore is idealiste van die hoogste orde. Hulle glo in wat hulle doen en in die noodsaaklikheid om mense te onderrig om te help om 'n beter wêreld te skep.
Die administrasie, aan die ander kant, poog om geld vir die kollege te maak. Dit is sy werk. En as dit beteken dat die kursusse my in die Filosofie en Beeldende Kunste as noodsaaklik beskou, dan is dit so.
Dit is nie moeilik om te sien dat hierdie twee groepe, administrateurs en professore amper dieselfde taal praat nie. Dit is 'n goeie voorbeeld van die botsing tussen die ou manier van doen, waar 'n persoon betekenis in werk gevind het, en die nuwer manier om dinge te doen, waar ons beloning in die salaris kry en wat dit kan koop. Die professore self sien hierdie verdeeldheid en besef dat daar uiteindelik 'n gevaar bestaan ​​dat studente kortliks (in hul terme) die sake van menslike waardes en hoe om hulle te leef, kort verander.
Gee en neem: Die wyse gebruik van hulpbronne
Die boere van vorige eeue het nie probeer om te sien hoeveel hulle uit die land kon druk nie. Hulle het sorg gedra om seker te maak hulle het nie te veel gevat nie, sodat die land jaar na jaar kan handhaaf. Dit is goed. Maar moderne definisies van boerdery kan twee bosse kunsmis en chemikalieë benodig om een ​​korrel graan te produseer, in die proses afbrekende velde, waterweë en mikroörganismes wat nie herstel word nie. Die opbrengs is uitstekend maar nie volhoubaar nie.
Vir nou is die chemikalieë goedkoop, aangesien baie van die byprodukte van olie gemaak word. Ongelukkig, soos ons almal weet, word olie duur - nie net in terme van per-vatpryse nie, maar in terme van die duur militêre optrede wat volgehou moet word om die prys laag te hou. Ons sal dit alles moet betaal, op 'n sekere tyd, sodat die lae prys kunsmatig gesubsidieer word op maniere waarop ons nie eers kan erken nie.
Hierdie soort van kortvisigheid was nie altyd die geval nie. In die donker eeue, anders beskou as 'n baie agterlike tyd, het elke veldwerker sy arbeid gegee en in ruil daarvoor toegelaat om 'n strook veld te kweek. Hy was verantwoordelik vir sy deel van die voeding van die hele gemeenskap, en ook vir die aanvulling van sy familie se kos.
Dit het gelei tot 'n manier van dink wat versigtig en versigtig was oor grondgebruik. Sommige van hulle denke is vandag verbasend. Opgemerk dat die woude van eikebome afgekap is om skepe en huise te bou, King William I van Engeland, wat in 1087 gesterf het, het 'n aanplantingsveldtog bepaal om te verseker dat in 'n ander 200-jaarsterk genoeg houtsoorte sal wees om te vervang wat vernietig is. . Daardie bos, byna duisend jaar gelede geplant, staan ​​nog steeds bekend as "The New Forest," en dit groei vandag nog in Engeland. Die eikebome is nou ten minste in hul derde generasie. Kan ons vandag aanspraak maak op 200 se jare wat voorlê in enigiets wat ons doen? Ek betwyfel dit. En dit lyk veral waar in die onderwys, waar die klem val op die steeds veranderende eise van die arbeidsmark, omdat mense werk nodig het en hulle nou nodig het.
Ons verhouding met die aarde en die gemeenskap
In die Victoriaanse tyd kan werkers die hele dag in 'n fabriek of in 'n myn spandeer, maar baie het ook klein tuine en dikwels 'n varkvleis. Mense was direk aan die grond gekoppel, aangesien dit voedsel en oorlewing verteenwoordig het. Op sy beurt het dit 'n respek vir die aard van die individu se verhouding tot die aarde en die gemeenskap gemaak.
Ongelukkig voel die meeste stedelike inwoners vandag nie sinvol om aan die grond te behoort nie, of 'n verband met wat nodig is om kos vir jouself te skep. Hulle kan nie dink dat hulle 'n lewe kan skep wat nie 'n werk insluit waar hulle vir iemand anders werk nie. Tog het mense vir geslagte geleef deur wilde kosse bymekaar te kry, hul eie kos te verbou en werk te doen (tuiswerk - die oorspronklike betekenis van "huisbedryf") om net ekstra geld in te samel. As gevolg daarvan is die verlies van 'n werk nie die persoonlike finansiële ramp wat dit nou is nie, hoewel dit moeilik kan wees. Hierdie mense was verbind met die grond en die seisoene op 'n manier wat ons vandag moeilik kan voorstel.
Werk vir baie mense vandag is iets wat ons ook help om "vooruit te gaan" of "oorleef" - maar dit maak ons ​​op geen manier verbind tot enigiets anders as dit nie. Uit die grond verwyder, is ons van 'n sterk das verwyder na 'n mitiese gevoel van lewe, waarna ons regstreekse toegang gehad het. Ons lewens kan makliker, skoner en geriefliker wees, maar hulle loop die risiko dat hulle baie vlakker is.
© 2012 Allan G. Hunter. Alle regte voorbehou.
Geestelike Honger: Integreer Mite en Ritueel in die daaglikse lewe
Van daaglikse aktiwiteite soos werk en eet tot mylpale soos gradeplegtigheid en huwelik, bespreek hierdie bespreking die mites wat lewenswyses lei en vrae waarom hulle in die eerste plek bestaan. Hierdie riglyne vir rituele maak die weg oop om 'n vervullende en gelukkige lewe te onderhou en demonstreer hoe om ou, verouderde rituele te herontdek. ontslae te raak van die rasse wat heeltemal ondoeltreffend is; en skep nuwe gewoontes wat 'n dieper betekenis gee aan die alledaagse lewe.
Vir meer inligting en / of om hierdie boek op Amazon bestel.
Allan G. Hunter is in Engeland gebore in 1955 en het al sy grade aan die Universiteit van Oxford voltooi, met 'n doktorsgraad in Engelse Letterkunde in 1983. In 1986, nadat hy by Fairleigh Dickinson Universiteit se Britse kampus en by die Peper Harow Terapeutiese Gemeenskap vir versteurde adolessente gewerk het, het hy na die VSA verhuis. Hy is die afgelope twintig jaar professor in die letterkunde by Curry College in Massachusetts en 'n terapeut. Vier jaar gelede het hy met die Blue Hills Writing Institute begin werk om met die studente te werk om die memorandum en lewensskryf te ondersoek. Soos in al sy boeke, fokus hy op die genesende aard van die stories wat ons vir onsself weef as ons kies om aan te sluit by die argetipes van ons kultuur. Vir meer, sien http://allanhunter.net.
Jy is hier: Tuis > Lewe > Finansies & Careers > Loopbaan & Sukses > Werk: Is dit 'n las of 'n geleentheid om 'n verskil te maak?
Geleenthede gemis: weiering van die Flow
Oorlog as gerektualiseerde gedrag
Hoe Republikeinse en Demokratiese Mites ons Lewe kan verwoes / vernietig
Ontmoet die skaduwee: Van Dante se Inferno tot 'n wêreld van medelye
Working From Home: Waaroor die navorsing sê ...