Sy verwys (en binne die sfeer van vroeë strukturalisme) na paradigmatiese verwringings of verwrigings van keuse (dikwels woordverwringings, soos by die Joyce van die Wake) aan die een kant, en sintagmatise of samevoegingsverwringings (ek reken die kriptiese rigting van Gibson se poëtika is ‘n uitdrukking hiervan), wat steun op o.a. ‘n verskeidenheid oornames uit ander genres – surrealisme/outisme, visuele kuns en musiek, wiskunde … Hierdie modernistiese poëtika (en dis ‘n modernisme soos Joyce s’n wat altyd op die rand is om oor te tuimel in post-modernisme, en eintlik dalk reeds “post” is, soos ek reken Breytenbach se “modernisme” ook) waarvan die oogmerk nie noodwendig is om moeilik verstaanbaar te wees nie, maar om die konsepte van begrip en betekenis, en dus ook eksegese, nie net onder verdenking te bring nie, maar te verpletter. Deur middel van die enkele letter “w” word “plek/oord” “woord”; “Gedicht” word “Genicht”. Foutiewe voor- en agtervoegsels word gebruik, grammatika foute word bygesleep, verbuigings word aan getorring wat lei daartoe dat die woord sy asem behou maar tog skielik opvallend en nuut voor jou staan; oorbekende of besmette woorde word oop gebreek, gedestabiliseer sodat die stagnante ou gasse kan ontsnap en skoon lug instroom.