Wat verlore gaan - Versamelings
Wat verlore gaan
Doña Ludi kaartswol. Foto: Ibis Alonso
Faustino Ruiz se familie weef al sestien geslagte wollappies in Teotitlan del Valle, Oaxaca.
Sy oupa het die matte op sy buro gelaai en verkoop in die koudste dele van die berge, waar hulle die vloere warm gehou het. Faustino en sy vrou, Ludivina, verkoop vandag hul matte aan toeriste wat hulle aan die mure hang.
Maar dit was die een na die ander die laaste paar jaar wat betrokke was by toerisme in Oaxaca. Don Faustino tel op sy vingers: die stakings van die onderwysers in Oaxaca in 2006 en 2008, die ekonomiese afswaai in die VSA, die onlangse buitensporige mediadekking van geweldsmisdaad op die grens wat toeriste uit die hele Mexiko laat skrik het, en nou, varkgriep paniek.
Teotitlan del Valle is nooit 'n baie besige plek nie, maar hierdie week was dit heeltemal stil.
Don Faustino gee 'n demonstrasie, toe sake beter was. Foto: Ibis Alonso
Die mandjies van goudsbloem, indigo, mos, granate en kogille wat Don Faustino en Doña Ludi vir hul natuurlike kleurstofdemonstrasies gebruik, word lukraak onder die spinwiel gestoot, in plaas daarvan om kunstenaars voor te sien in afwagting op besoekers.
Die houttafel waar gewoonlik kleiner tapyte vertoon word, het die hele week kaal in die middel van die vertoonlokaal gesit. Ons het dit Maandag vir ons eerste Engelse klas skoongemaak, en dit is sedertdien nie nodig vir sy gewone pligte nie.
Doña Ludi sien 'n effens ander siening uit oor die afnemende aanbod van kliënte as haar man. Sy vertel my dat mense eenvoudig nie meer dinge vir skoonheid koop nie, en as hulle iets nodig het om die vloer warm te hou, koop hulle 'n goedkoop, massaprodukte tapyt by Sam's Club of Home Depot.
Haar seuns, 13 en 17 jaar oud, weet hoe die skape skeer, die wol verf en die matte weef, maar sy vermoed dat hulle 'n ander manier sal moet vind om geld te verdien sodra hulle klaar is met die skool.
Don Faustino en Doña Ludi het jare lank daarin geslaag om 'n bestaan ​​te maak, 'n generasie-oue familietradisie voort te sit, van nuuts af iets mooi en - ten minste potensieel - nuttig te skep, en niemand of iets in die proses skade berokken nie.
Word dit 'n onmoontlike kombinasie om op te hoop?
Doña Ludi vertel my dat sy en haar man waarskynlik nooit na die VS sal gaan nie, hoewel sommige van hul familielede dit het. 'Ek dink ons ​​sal daar verdwaal,' sê sy - nie selfdempend nie, maar feitelik. Maar sy is nie seker hoe hulle dit sal regkry nie, en weef pragtige matte wat niemand koop nie.
Ek het ons Engelse lesse rondom hul werk beplan - hulle het geleer om 'skape', 'matte', 'goudsbloem' te sê, al die toepaslike woordeskat. Hulle gee my alreeds klein toere in Engels: "Dit is 'n skaap!" sê hulle vir my, nadat ons teen die heuwel teen die pen opgestap het. 'Dit is foute!' terwyl jy die mandjie kogleeane ophou.
Na die klas swaai ek van die stowwerige rand van die stil pad af en hoop dat hulle hul splinternuwe Engels saam met iemand anders as ek te lank kan gebruik. Dat hulle 'n manier sal vind om voort te gaan.
En hoe dit ook al sy, ek sê vir myself dat ons ten minste baie pret het - en dit moet ons almal goed doen, deesdae wanneer dit te maklik is om hartseer te wees oor alles wat verlore gaan.
Watter ander tradisies loop die wêreld in gevaar? Wat kan ons daaraan doen? Deel u waarnemings en idees in die kommentaar hieronder.
Kyk die video: Nieuwe versieDe getallen liegen niet. Tuchtklacht tegen Van Dissel: Koert van Rijn en Ramon Bril