'N Formele dinee by Magdalene College, Cambridge. Foto deur Martin Parr / Magnum
Sit asb. Dit is etenstyd in St Paul's College, Sydney, waar ek dekaan is en hoof van die huis by Graduate House is. Die lede van die Hoë Tafel het akademiese toga gedra en verwerk tot 'n tafel belaai met kandelare en silwer toebehore uit die tesourie van die universiteit, elke plek met eetgerei en glase. Die studente, ook in toga, staan ​​op van hul sitplekke om die hoë tafel te erken en staan ​​totdat die voorsitter die Latynse grasie voltooi het (dit is die korter - 'n langer weergawe word gehou vir feeste). Noudat almal sit, word 'n driegangmaaltyd bedien, gepaard met poësie, musiek, aankondigings en algemene goed geklede vrolikheid. Die hawe word bedien. 'N Laaste genade word gesê na die ete, dan trek almal terug na die gemeenskaplike kamer vir koffie (of meer port) en verder gesels. Die mans dra dasse. Die vrouens trek aan. Eetkundiges buig voor die hoë tafel wanneer hulle hulself verskoon, en die hoë tafel buig terug as hulle van die ete vertrek.
Dit is geensins 'n heeltemal unieke ritueel nie. Oral waar die Britse ryk sy vlag geplant het, het die twee groot universiteite van Oxford en Cambridge hul kollegiale model versprei, en daarom het Australië, Kanada, Nieu-Seeland en die Verenigde State almal hul kolleges, elk met hul tradisionele maniere om te eet en te leef. St Paul's is die oudste universiteit in Australië, maar in 'n beduidende opsig verskil dit van die ander (en dié in Brittanje). St Paul's bevat twee gemeenskappe - voor- en nagraads - elk met hul eie geboue, eetsale, gemeenskaplike vertrekke en leierskap; elkeen byna 'n kollege vir homself, maar het baie pogings aangewend. Die voorgraadse gemeenskap is in 1856 gestig en Graduate House, wat ek lei, in 2019. Tog, ten spyte van hierdie verskil in die oudheid, word die beskrywing hierbo elke week in een van die twee gemeenskappe beskryf.
Toe ek as dekaan van Graduate House begin, was daar geen Graduate House nie, slegs 'n onvolledige bouperseel en 'n idee. My opdrag was om die studente en akademici te werf, die geboue met mense te vul, studenteleierskap op te stel, en die kultuur en praktyke van 'n nuwe kollege binne 'n kollege te ontwerp en te definieer.
Ek wou nie ongevraagde advies hê nie. Die mees algemene gevoelens wat ek gehoor het, was verbasend: ''n nuwe kollege kan modern wees', 'jy het geen toga nodig nie', 'jy het geen formele ete nodig nie,' ''n nuwe kollege wil dit gemaklik hê!'
Ons dra togas. Na formele etes. Dit is nie toevallig nie. Dit is nie 'modern' nie.
Ek het 'n ongewilde siening. Ek glo vas en onveranderlik dat die lewe in die 21ste eeu te informeel en leeg van ritueel is, en dat ons meer onnodig formaliteit moet aanmoedig en oprig. Formaliteit, ritueel en seremonie - nie gemaklik toeganklik nie - is een van die mees effektiewe maniere om die wêreld en sy instellings meer inklusief en egalitêr te maak. Ons het almal baie meer formaliteit in ons lewens nodig.
Die afgelope eeu was goed vir individuele vryhede - in byna alle opsigte. Hierdie groothandelsliberalisering het die vryheid van individue ingesluit om aan te trek, te eet en te bespreek hoe hulle daarvan hou. En hoe hulle daarvan hou, is altyd: 'gemaklik', 'lae sleutel', 'sonder te veel ophef', 'nie te kosbaar' nie, "nie te pretensieus", "nie spoggerig" of, soos ek net die ander dag gehoor het, 'nie te "bougie" nie (hier 'bourgeois') ... kortom, informeel. Gemak is koning in die moderne wêreld; en troos is die verskoning vir die verdamping van formaliteit uit die daaglikse lewe.
Terwyl formaliteit en die rituele daarvan in klein sakke bestaan, doen hulle dit slegs waar hulle versterk word deur uitgebreide beskermende stutte. Oor die algemeen (alhoewel dit afneem) bly die regeringseremonies ietwat formeel. Met steeds toenemende uitsonderings hou troues en begrafnisse vas aan formele tradisies. Die Hoë Kerk het homself geposisioneer as die laaste toevlugsoord vir formele praktyk - 'n eis wat geen tande sou hê nie, sou die Lae Kerk nie die klokkies en reuke en lofsange en seremonie so effektief afgeskaf het ten gunste van 'n beroep op gemeentelede wat 'n diens wil hê nie. 't te kieskeurig'.
Comfort het gewen, en die meeste formaliteit is weg. Maar die vryheid van informaliteit kos 'n koste. Formaliteit is die bolwerk teen sommige van die allermooiste menslike impulse, en dien as 'n entstof teen ons gevaarlikste neiging: vorming van groepe en buite-groepe.
Thier is niks wat u of ek, die pous of die Verenigde Nasies kan doen om mense te verhinder om klubs te vorm, om betekenisvolle merkers van verskille uit te vind of op te hef nie, en om heinings en korrele te bou wat 'n mens se groep bymekaar hou terwyl die 'Ander' uit. Ons is 'n stam-aap met 'n brein wat gebou is om ons getrouheid aan ons klein groepie te oordryf, terwyl ons die versperrings teen ander beman, onderskei deur verdwynende klein verskille. Individue kan dit met groot moeite bewustelik doen onderdruk hierdie nare bietjie programmering, maar bevolkingsgroepe sal in die algemeen misluk.
Groepe kan rondom 'n onderskeidende funksie vorm, van die onskadelike, soos sportspanne, skole wat bygewoon is of gunsteling romans, tot die skelm, soos ras, klas of seks. Elke persoon kan sekere punte van verskil wegwys terwyl hy aan ander vasklou - en niemand kan hulle almal ontken nie.
Hierdie geestelike virus kan ongeneeslik wees, maar daar is 'n entstof: formaliteit. Formaliteit gee ons iets onskadeliks om 'n groep saam te stel: naamlik kennis van die reëls van daardie spesifieke formaliteit, met sy eie proewe van lidmaatskap en reëls van inisiëring.
'Ah ja, die kleredragkode is 'n bietjie moeilik om te verstaan ​​... U sien, dit is natuurlik gebaseer op Edwardiaanse standaarde, dus beteken "semiformal" eintlik swart das! Nee, nee, moenie bekommerd wees nie, dit is ongewone ... "
Die geleentheid om 'n krakende pedant te wees oor die reëls van formaliteit, gee 'n mens iets om te doen in plaas van om meer eksklusiewe eienskappe in te samel, soos die duur skooltjie. Nog belangriker is dat die reëls van formaliteit uiteindelik toeganklik is vir almal. Enigiemand kan die etiket leer en die das dra, en word sodoende deel van die steeds groter, al hoe meer diverse groep wat die formaliteit van die geleentheid beoefen.
Die lewendigheidsondernemings van die City of London is enkele van die meer formele en tradisionele instellings in die Verenigde Koninkryk vandag; formele etes, seremonies in die Tudor-kledingstuk (of mock-Tudor), en ongelooflike omheinde verkiesings is hul standaardkos. Ten spyte van hul fynheid en oudheid, is hulle nie - en was dit ook nog nooit - aristokraties nie. Meer as 'n eeu gelede was hulle alreeds geassosieer met opwaartse mobiele plebs, soveel so dat Gilbert en Sullivan plesier gemaak het by die House of Lords se kollektiewe minagting vir die Common Council (saamgestel uit baie lede van die maatskappy) in hul komiese opera. Iolanthe (1882). Die ondernemings het as werkersgilde begin en die klasverenigings bewaar, maar dit is formele, tradisionele organisasies, want dit help om hul lede aanmekaar te bind, ondanks hul verskille, waardeur hulle almal as een voel.
Dit is 'n algemene patroon. Terwyl die Londense here se klubs goed geklee en tradisioneel is, is hulle grotendeels sonder seremonie; in plaas daarvan, is hulle goed ingerigte plekkies om te ontspan tydens etes of drinkgoed, en snuifsienig na vore van die hoër klasse, waarna lettergreep om 'patina' te stres, te waak, waarom 'n mens nie vismesse moet besit nie. Intussen dek die klubs van die werkersklas, soos die Knights of Columbus of the Freemasons, hulself in formele seremonie en ritueel. Die reeds magtiges kan bekostig om nie te veel ophef te maak nie. Formaliteit gee vir die opkomende, of die neerhalende, 'n ongeëwenaarde gevoel van lidmaatskap aan 'n groter liggaam.
Universiteite en kolleges het dit eens goed geweet. Hulle bly 'n paar van die enigste instansies wat nog steeds formaliteit tot hul voordeel gebruik, hoewel hulle meestal wantrouig en wankelrig is. Ek het in 'n aantal kolleges in Oxford gewoon en gewerk voordat ek na Australië verhuis het, en gekyk hoe verskillende lede van die leierskap - soms suksesvol, soms nie - probeer het om klein elemente van die salige formaliteit weg te slaan toe hulle voel dat die opvallende goed was nie. En so het die vierde gang van die ete gegaan, maar die tweede nagereg is bewaar. Nog 'n aand van die week het informeel geword, maar Sondag was daar steeds swart das. Hulle verpes tradisies en vergeet dat dit vir studente, besoekende genote en nuwe akademici juis hierdie dinge is wat wegraping en plesier veroorsaak.
In 2019 was dit 'n daad van moed om voor 100 pas ingeskrewe nagraadse studente te staan ​​- meestal Australiese, min met enige ervaring van 'n antieke kollege - en dring daarop aan dat ons in hierdie splinternuwe, moderne gebou, op ons heel eerste dinee, sou dra akademiese toga, sê grasie in Latyn, en laat dekante na links. Dit was moeiliker om dieselfde te sê vir 'n dosyn besige en ervare akademici wat by ons aangesluit het. Maar dit was die regte keuse, en die kollege is beter daarvoor. In hierdie moderne universiteit kom my studente en akademici van elke politieke, godsdienstige, sosiale en ekonomiese agtergrond wat u kan voorstel; hulle het niks ekstrinsies om saam te glo nie. Kollege gee hulle iets om in te glo.
Die kollege het ritueel, tradisie, anachronisme en fluistering van die numine nodig om hierdie verskeidenheid saam te voeg. Nie om dit glad te maak nie, maar om dit in ware betrokkenheid te verenig. Enige woonstelgebou kan homself vul met uiteenlopende inwoners wat mekaar in die gange beleefd erken en dan vir hulself hou. Dit neem 'n formele, tradisionele, ritueel-gevulde antieke kollege in om almal te laat voel asof hulle regtig van een soort is - selfs al is daardie antieke kollege slegs 'n jaar oud.
PostScript: Hierdie idee is bedink en geskryf vroeg in 2020, in 'n tyd toe COVID-19 maar 'n onderdrukte fluister was. As u dit nou lees, wanneer seremonie en samesyn tereg gestop word ten gunste van wêreldwye gesondheid, voel dit asof u 'n versending uit 'n ander wêreld lees. Maar ek hoop wel dat hierdie krisis, wat onder die mediese krisis is, 'n maatskaplike een is, 'n kans sal gee om na te dink oor hoe ons met mekaar omgaan, en dat 'n wêreldgemeenskap wat hul gewone sake hervat, die geleentheid sal benut om ons gebroke instellings van formaliteit te herstel. en seremonie. Kortom, ek hoop dat ons almal uit die kwarantyn kom en ons beste Sondag dra, klokke lui, kerse aansteek en wierook brand.
Antone Martinho-Truswell is dekaan en hoof van die Graduate House aan die St Paul's College aan die Universiteit van Sydney, asook 'n navorsingsgenoot in die departement dierkunde aan die Universiteit van Oxford. Sy huidige werk fokus op hoe voëls konsepte leer en inligting verwerk. Hy woon in Sydney, Australië.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en Politieke > demokrasie > Van die redakteurs > Hoe werklike leierskap lyk en klink