Duisternis voor die dagbreek, het sers. J.N. Farrow - Geskiedenis Podcasts - 2021
Duisternis voor die dagbreek, het sers. Farrow
'N Dagboek van 'n Changi P.O.W. 1941-1945
Duisternis voor die dagbreek is die oorlogsdagboek van sers. J. N. Farrow van die 5de Royal Norfolk Regiment. Hy het die ongeluk gehad om net betyds na Malaya gestuur te word om deel te neem aan die terugtog na Singapoer en dan die res van die oorlog in die Japanse krygsgevangenekamp in Changi deur te bring.
Dit is 'n oortuigende lees. Sers. Farrow gee ons 'n seldsame insig in die lewe van 'n P.O.W. in 'n baie ander omgewing as die meer bekende wêreld van die Duitse kampe. Dit is 'n wêreld waaruit idees oor ontsnapping byna heeltemal afwesig is - ek het een verwysing na 'n mislukte ontsnapping opgemerk.
Die dagboek begin met Sgt. Farrow gebaseer in Cheshire. Ons volg hom daarna terwyl hy maande op see deurbring met sy bestemming onbekend en skynbaar altyd veranderend. Sy beskrywing van gevegte in die Maleise oerwoud en die terugtog na Singapoer gee 'n goeie idee van die chaos van die vroeë tydperk van die oorlog teen Japan en die kwesbaarheid van Singapoer.
Wat opmerklik is aan die boek, en oor sers. Farrow, is sy gebrek aan wrok teenoor sy gevangenes. Die Japannese wagte is altyd teenwoordig, maar baie op die agtergrond. Die fokus is eerder op gerugte, briewe van die huis (of die gebrek aan briewe) en op kos. Die skuins vindingrykheid van die gevangenes val op, met tamaties wat uit sade in blikke gegroei word terwyl hoenders in die kamp gehou word.
Dit is 'n boeiende leesstof, en ek beveel dit aan vir almal met 'n belangstelling in die oorlog in die Verre Ooste.
Skrywer: Sgt J.N. Farrow
Uitgewer: Stamford House Publishing
My groot oom George, 'n privaat in die weermag, is vermis op 15 Februarie 1942, en een of ander tyd na 12 Oktober 1942 is bevestig dat hy 'n krygsgevangene in Singapoer was en in 'n kamp ongegewens '. Hy was in die Cambridgeshire Regiment.
Hy het nooit persoonlik met my gepraat oor sy ervarings as 'n krygsgevangene nie, so ek hoef net 'n paar gesinsdokumente (waaruit ek die bogenoemde datums vandaan kom) te kry en die inligting wat my pa, sy neef, my deur die jare vertel het .
Pa reken dat George betrokke was by die bou van die & quotdeath-spoorlyn, waarvan ek baie min weet, so na 'n Google-soektog het ek agtergekom dat dit die Burma-Thailand-spoorlyn was, en ek het 'n paar skrikwekkende verhale gelees.
Wat ek sou wou weet, is daar, uit die inligting wat ons het oor datums, ligging en regiment, weet iemand of dit moontlik is dat my oom werklik hierby betrokke was?
Enige gedagtes sal baie welkom wees.
'N Groot persentasie gevangenes is ondervra, behalwe een van my ooms wat die dag nadat die oorlog in Europa geëindig het, uit 'n kamp ontslaan is en huis toe gevlieg het. ongelukkig het die Lancaster waarin hy gevlieg het, gepraat oor ongeluk!
Die onderhoude is geskrewe rekords.
Ek vra om verskoning dat ek u hoop laat opvlam het, maar die fasiliteit vir hierdie tipe rekord is ongelukkig nie meer beskikbaar nie.
Ja, as u na die tuisblad skuif oor 'Herleer en leer', moet 'n keuselys verskyn en 'betaal vir navorsing' onderaan die lys. Ek dink dat 'n bietjie opgrawe by TNA baie interessante besonderhede kan gee om u resarch te bevorder.
Baie dankie vir u hulp Geoffers. Jammer dat ek nie meer aanlyn kon bestel nie, maak nie saak nie! Ek kyk na die afdeling Navorsing en leer en kyk wat daaruit kom. Ek sal graag meer wil weet as dit nie te duur is nie.
Verhaal van die 320ste Infanterie
'N Groet aan die infanterie-die godverdomde infanterie soos hulle hulself wil noem. Ek was mal oor die infanterie omdat dit die underdogs was. Hulle was die modderrein- ryp-en-wind seuns. Hulle het geen gemak gehad nie, en hulle het selfs geleer om sonder die nodige dinge te lewe. En uiteindelik was dit die ouens sonder wie die Slag was. . . kon nie gewen word nie.
—Ernie Pyle in "Here Is Your War"
Dit is nie 'n formele geskiedenis nie. Dit is 'n verhaal van soldate, informeel soos die jakkalsgate waarin hulle gewoon het. Dit is 'n rekord van mans wat tien maande lank en in vyf lande die beste geveg het wat Duitsland kon bied. Dit is 'n verslag van mans wat nooit 'n posisie oorgegee het nie of nie 'n doelwit bereik het nie. En dit is opgeteken vir diegene wat dit gemaak het: die manne van DIE 320ste infanterie.
Die pad voor hulle kon die infanteriste nie sien nie. Stof wat deur die geklapte loopbane gedors word en brullende uitlaatpype bedek dit en verstik dit en verblind dit.
Maar die pad klim reguit. Reguit na die hoë beboste rant, draai dan om en draai skerp noordwaarts langs die heuwel na Mortain. Op hoë grond was die Panzer -troepe en Nazi's van die "Der Fuhrer" en "Deutschland" -regimente van die 2de SS das Reich -divisie op 'n hoë grond geleë.
Marshal Rommel, in sy desperate teenaanval om Avranches op die see te bereik - en sodoende die Yanks wat op die Bretagne -skiereiland waai, afsny - het beslis nie 'n skropspan gebruik nie.
Hierdie Hitler -fanatici het Mortain reeds van die Amerikaners afgestoot. In die woud in die ooste het hulle omsingel en probeer hulle nou vir die vyfde dag 'n dapper bataljon van die 30ste afdeling se 120ste infanterie doodmaak. Die kapelaan en die meeste medici is gevange geneem. Vliegtuie het mediese en ander benodigdhede laat val, maar baie daarvan het die Duitsers geval. Artillerie het voorrade ingeskiet, maar houers het gebreek. Heldhaftige Yanks sterf weens 'n gebrek aan bloedplasma, ander se wonde was gangreen.
Hierdie GI's kon nie in die steek gelaat word nie. Dit was nie die tyd of die kans vir taktiese omheining nie. Die "Lost Battalion" moes gered word, die Duitse bedreiging vir die deurbraak van Yank was verniet, ten koste van alles.
So, op die helder, warm middag van 10 Augustus 1944, met wonderlike waaghalsige, tenkbelaaide tenks aan die spits van die aanval van die 320ste regiment, loop die pad direk in die kragtige posisies van die Wehrmacht-elite.
Uit 55 tenks is 31 in 'n paar uur se woeste gevegte uitgeslaan. Maar die Nazi -greep op die Mortain -twyfel was gekraak. In die bloedige en deurmekaar stryd wat gedurende die nag voortgeduur het en die volgende dag het baie eenhede van die regiment self verlore geraak of omring, die aanval was ongeorganiseerd.
Gedurende die volgende nag, onder die fakkels van die Luftwaffe, het die oorblywende mans van die 1ste en 3de Bns. herorganiseer, gekombineer. Teen dagbreek storm die infanteriste sonder hulp van wapens op Mortain en die kruin van die rif en gryp beide. Die verlore bataljon is gered, sy wonde is versorg deur al die mediese hulpbronne van die regiment.
Die Slag van Mortain, die mees dramatiese in die gevegsrekord van die 320ste, toon 'n voorbeeld van die meedoënlose vegstyl van die regiment, die dryfkrag wat met vier leërs in vyf lande gebruik is en deurlopend van Normandië deur Bastogne tot by die oostelike oewer die Elbe. Die 320ste en haar uitstekende kameraadregimente, die 134e en 137e, vorm 'n afdeling - die 35ste (Santa Fe) afdeling - wie se rekord van prestasie in die Europese veldtogte die beste is.
Droë lopies: Kalifornië na Normandië
Die 320ste is geaktiveer op Camp San Luis Obispo, Cal., Op 28 Januarie 1943. Dit is gevorm uit 'n kader van die 131ste Inf. gestuur van Fort Brady, Mich., en van mans wat oorgeplaas is van die 134e en 137e, het die 320ste die jongste derde van die driehoekige, vaartbelynde 35ste afdeling geword. Die uitrusting het groeipyne opgedoen tydens sy opleiding en organisasie, by Obispo en in Camp Rucker, Ala., Waar dit op 1 April aangekom het.
In laasgenoemde kamp is daar gedurende die haglike suidelike somer nie gereeld lang staptogte met vol pakke geniet nie. Elke keer as die geveg in die ETO moeilik was, het die seuns egter 'n goeie woord vir Rucker begin sê. Tog sou daar altyd een Joe in 'n briesiegroep wees om te verklaar: 'Nee, deur Gawd! Ek sou vroeër hier wees. "
Op 1 November, 17 dae voor die afdeling vertrek na uiters streng maneuvers in Tennessee, word kolonel Bernard A. Byrne die bevelvoerder van die regiment. Die seun en kleinseun van die gewone weermagoffisiere, kolonel Byrne, is in Oktober 1898 in Cincinnati, O. gebore (sy ouers het net deurgeloop).
Hy is een meter lank en weeg slegs 133 pond.
'Ek is waarskynlik die dunste offisier van die weermag,' lag hy.
Die kolonel hou sy blonde hare so nougesny dat dit geen gevaar is vir die aangesteekte sigaret wat hy agter 'n oor plaas as hy gelyktydig praat en skryf nie, 'n ongelooflike gewoonte wat hy aangeleer het terwyl hy kuns bestudeer het voordat hy in 1917 by West Point ingegaan het.
Kolonel Byrne was 26 jaar in die infanterie. In 1923 word hy by die Hawaiiaanse afdeling aangewys. Behalwe vir tussenposes in die state waar hy óf studeer of kommunikasie geleer het, het hy die grootste deel van die tydperk in Hawaii gebly tot Mei 1941. Vanaf die datum totdat hy die bevel oor die 320ste geneem het, het hy die Kommunikasieskool in Fort Benning gelei. Hy is 'n gesag oor kommunikasie en het bygedra tot elke GI -handleiding oor die onderwerp.
Hy sê sy stokperdjies is speervissery, skilder, timmerwerk, storievertel en grootmaak van kinders. Kenmerkend is dat hy sy rol om die Legioen of Honor, die Silver Star en die Bronze Star met twee Oak Leaf Clusters te wen sedert hy die regiment in 'n geveg gelei het, verval. "Hoe het ek hulle gewen?" antwoord hy. "Ek weet nie. Maar ek weet ek het 'n paar goeie deegseuns. "
Op Camp Butner, NC, waar die eenheid einde Januarie 1944 uit maneuvers gekom het en gereed gemaak is om na die buiteland gestuur te word, het 320ste Joe sy sorgeloosste tydperk gehad. PX's en rolprentteaters was baie, die pasbeleid liberaal, aangename plekke in Raleigh en Durham, en die suidelike belles net so aangenaam soos die lenteweer.
'N Paar weke voor die besoek aan Camp Kilmer, NJ, is die kleure van die 320ste Infanterie van die Eerste Wêreldoorlog aan sy naamgenoot oorhandig tydens 'n formele seremonie en parade wat hersien is deur genl.maj. Paul W. Baade, kommandant -generaal van die 35ste afdeling, wat uitgespreek het sy geloof aan die saamgestelde manne dat hulle nuwe glans aan die standaard sou toevoeg. 'N Paar dae later is die regiment hersien deur die onderminister van oorlog, Patterson en senator Truman, laasgenoemde lid van die 35ste div. In die Eerste Wêreldoorlog.
In die vier dae lange verwerking in Kilmer het die meeste soldate die kans gehad om die nabygeleë New York-stad te besoek, 'n laaste Amerikaanse besoek te neem of vriende of familie te besoek.
Op die middag van 11 Mei 1944 het die eenheid op treine na Hoboken beweeg, waarna dit deur die Hudson, die Great White Thrones en Grand Canyons van Lower Manhattan in die skemer gesilhouet het, 'n simbool van die krag en grootheid van Amerika, 'n mag en grootheid geproduseer deur 'n demokratiese lewenswyse wat fasciste verouderd en dekadent verklaar het.
Seuns uit elke staat het die aand gesweet terwyl hulle hul verbysterende vrag teen die gangplank afgesleep het, met ystertrappe af na 'n stapelbed vol dek om 14 dae lank soutwatersoldate te word. Die groot, maklike "Edmund B. Alexander" was 'n prys van die laaste oorlog. As die "S Amerika" is dit deur Duitsland gebou en bedryf. Die volgende oggend het die skip deel geword van 'n magtige, onweerstaanbare konvooi. Die see en weer was flou gedurende die reis na Liverpool. 'N Paar soldate het seesiek geword, alhoewel sommige ouens gedink het dat hulle op pad was na San Pedro om Hollywood teen die Japs te beskerm.
Vanaf Liverpool het die regiment per trein deur die grasieuse platteland van Suid-Engeland na Exeter gereis, met die aankoms op 27 Mei 1944. Die mans is in Topsham en Higher Barracks in Exeter, en by die bypass-kamp daar naby.
Behalwe vir noodsaaklike voorbereidings, was die daaropvolgende tydperk 'n wagperiode en noukeurige oefening. Passe is byna elke aand en naweke toegelaat. 320ste Joe hou meer van die Engelse en hul maniere, hul kroeë en hul danssale as wat hy gesê het. Selfs al sluit die vis-en-skyfies-plekke om 10:30 toe, kon hy steeds buite sit en die koerante lees tot naby middernag.
In die gebombardeerde dele van die stad sien hy vir die eerste keer eerstehands wat die Nazi's gedoen het, en hy praat met die ontevredenes wat uit hul huise gebombardeer is. Verskeie kere is Joe self van sy stapelbed verwyder. Die oorlog, waarvoor hy so lank opgelei het, was op sy drumpel. Tog het dit afgeleë gelyk.
D-dag het aangebreek. By die lees van die "Stars and Stripes" en die Engelse dagblaaie het hy gewerk vir die deeg in Normandië, en het hy gewonder wanneer die 320ste nodig sou wees. Op 'n dag van reën is die regiment, byeengebring in die hoër kaserne, besoek deur generaals Eisenhower en Patton, en Ike het kortliks gepraat en vir die mans gesê dat hy van soldate hou, en gesê dat hy hulle aan die Ryn sou sien. Hy het tussen die geledere geloop en met stomgeslaan GI's gepraat.
"Waar kom jy vandaan?" Ike het Pfc gevra. Reginald W. Lockhart van die I & R peloton. 'Long Beach, Kalifornië, meneer,' antwoord Lockhart baie skerp, reën en sweet drup van hom af.
'Wel, daar is ook geen sonskyn waarheen u op pad is nie,' het Ike gesê. "Maar dan gaan jy nie swem nie."
Voordat hulle in kennis gestel is, het die mans verneem dat hulle in die Derde Weermag is-wat al beroemd geword het weens Nazi-uitsendings dat Patton gered word vir die algehele slag.
Die regiment het op 3 Julie 1944 per trein uit Exeter vertrek en het 'n paar uur later in die versamelingsgebied by Plymouth aangekom. 320ste Joe het 'n gedeeltelike betaling in Franse frank gekry, en die nag het hy sy skoene in gasbeskermende salf gedoop.
Die nag toe hy sy brief huis toe skryf, was hy gespanne.
Die volgende oggend - 4 Julie - klim die eenheid op skepe in die baai. Die vaart oor die kanaal het op die 5de begin. Op 6 Julie-D-Day plus 30-is die mans (behalwe die bestuurders wat later met hul voertuie geland het) in lanserings en LCT's na 'n punt op die Omaha-strand naby Isigny gedra, en 320ste Joe het sy voete natgemaak spring op die Franse oewer.
Bewyse van die aanvanklike invalstryd is gesien in vernielde skepe, verkrummelde bokse, 'n Amerikaanse begraafplaas bo die strand. Joe het opgewonde, opgewonde geraak en besef dat hy deel word van een van die belangrikste epos in die wêreldgeskiedenis - die inval van Hitler se "Fortress Europa".
In groen weivelde bokant die see het hy sokkies omgeruil, 'n rantsoen geëet. Toe begin hy met 'n harde staptog na 'n bivak suid van Treviers, en voordat die duisternis val, het die soldate wat hom sien verbygaan het, die vyand in 'n PW -omheining en die huise en heinings van Normandië hom met verwondering vervul.
Daardie aand terwyl Joe op sy hoede was, het hy uiters versigtig 'n sigaret gerook. Versteek in 'n heining en baie stil gebly en aandagtig na donker vorms in die aangrensende veld geloer, hoor hy die besonderse sinistere hommeltuig van Nazi -vliegtuie. Hy sien snuitontploffings aan die horison flikker. Van voor af dreun soos 'n aanhoudende donderklap die onheilspellende oplewing van groot gewere in bombardement en teenbombardement.
Die oorlog lyk die volgende dag weer afgeleë toe Joe en sy maats by 'n plaashuis cider drink, amper vloeiend "oui" en "non" en "mademoiselle" leer praat. Die nag, terwyl sy slootgraaf langs hom gegrawe het, het hy in 'n kleintent geslaap. Dit was die laaste keer. Gedurende die nag van die 9de het Joe sy slaap diep in 'n jakkalsgat gegryp, niks anders as die vyand nie.
9 - 19 Julie: 10 dae - of 10 jaar?
"Waar is die voorkant?" Skree Joe.
Die GI's kyk na die 320ste voetgangers wat met gesonde tussenposes langs die pad lê, het die grap laat terugkeer.
"Reguit vorentoe!" lag hulle. 'U kan dit nie misloop nie.'
Jy mis dit NIE. Die ironie, die grimmige humor van die frase weerklink in Joe se gedagtes. Dit was moeilik om dit aan te dink, te voel. Op een of ander manier het hy getwyfel of hy ooit sou.
Joe was gemoedelik ontspanne. Die bedreiging van reën het verdwyn en die stap was aangenaam. Franse mans, vroue en kinders het uitgekom met 'n bril en kanne "cidre". Die pad kronkel deur verskeie spookdorpe en Joe is bekoor deur die eienaardige styl van die huise en geboue. Hy het geglo dat daar nog 'n nag sou wees voordat hy in die voorste linie sou kom.
Hy was moeg toe hy die bymekaarkomgebied wes van St. Claire Sur L'Elle bereik het. Daar het hy ernstig begin grawe, en die gevoel van oorlogsafstand van hom persoonlik het vir ewig verdwyn. Skille het reeds ongevalle veroorsaak, waaronder S/Sgt. John T. Wazowicy, sers. Martin P. Berth en Pfc. George R. McBride.
Toe sy spleetgraf amper klaar was, pyn hy in die rug, het 'n woord afgekom om hom gereed te maak.
Die skok om te leer dat daar nie weer 'n aand agter die voorste linie sou wees nie, het in die stormloop van voorbereiding verdwyn. Toe versterk Joe sy gedagtes. Wat ook al sou gebeur, hy was gereed.
Die verligting deur die 320ste van die 175ste Inf., 29ste Div., Begin donker en duur deur die nag, terwyl die manne die goed geboude, meer as twee weke ou jakkalsgate van die Yanks wat hulle verlig het, oorneem. Teen die oggend het die 320ste die 175ste se L-vormige verdedigingslyn beset wat strek oor die noordelike hange van heuwel 108 en wes oor die pad wat na Le Mesnil Rouxelin lei, en dan noordwaarts na die omgewing van La Riviere.
Om 18:00. op 10 Julie is veldorde nr. 1 by kolonel Byrne by die regimentskommandopos uitgereik. Die bevel het die volgende oggend gevra vir 'n aanval en 'n voorskot na die noordoewer van die Vire -rivier net wes van St. Lo.
Die Vire, ongeveer agt myl ver, is eers op 1 Augustus bereik. In die daaropvolgende daaglikse aanvalle tussen die 11de en die 19de, toe die regiment 'n verdedigingslinie aangeneem het tot die 27ste, is 3.000 meter verkry.
Dit was tydens die verdwyning van hierdie erf uit een van die mees ingewikkelde en hardnekkige verdedigingstelsels in Normandië dat die 320ste getemper is.
Hierdie stryd is op sy eie manier net so fel soos die stryd om die strande op D-Day. Die hartverskeurende, onbetaalbare slagting word saamgevat in 'n verslag wat uit die 2e miljard gestuur is. CP deur regiment na hoër hoofkwartier en daar deur korrespondente opgetel: "Gevorderde drie verskansings."
En daardie nag sou dit miskien nodig wees om van twee van hulle terug te trek.
Die aanvanklike L-vormige lyn het maneuver bemoeilik. Die taktiese plan sluit in om die regterflank, wat noord-suid geloop het, gelyk met die linkerflank, oos-wes te loop. Die 1ste Bn., Wat aanvanklik aan die regterkant werk, word voortdurend gekonfronteer met die probleem om 'n draaibeweging uit te voer terwyl hy 'n baie moeilike mark aanval. Die 2de Bn. (later verlig deur die 3de) op die linkerflank, het ook die styfste weerstand ontmoet en enige grondaanwinning het 'n bedreiging veroorsaak om kontak met die regte bataljon te verloor.
Troepe ontplooi vir hul eerste aanval in die duisternis voor dagbreek van 11 Julie. Toe H-uur nader kom, het hul kanon en artillerie in die omgewing die aarde geskud.Die geweldige, skouspelagtige geblaas en gekraak van hierdie batterye het veroorsaak dat 320ste Joe byna geglo het toe hy die warm koffie aan hom gee, dat hy 'n oorlogsfilm sien met baie uitgebreide klankeffekte.
Die spervuur ​​het opgehef. Mortiere hoes, masjiengewere klap, 320ste Joe vertrek langs die boomhekke, paradoksale natuurlike versperrings wat die Nazi -verdedigers groot voordeel bied, maar ook vir Joe beskerming en verberging bied.
Dag na dag - of jaar na jaar - val Joe aan. Vriende en leiers is gewond of vermoor. Gerugte, sommige monsteragtig, het hoogty gevier. 'Die 88's word op die radio ingestel. Ruk die verdomde ding! " 'Dit is moord, ons het nie 'n kans nie.' "Daar is oral skerpskutters." 'Die res van die onderneming is uitgewis.' "Ons is omring." 'Dit sal ons tien jaar neem om die Krauts te laat ophou veg.'
Joe se vasberadenheid het dikwels gewankel. Hy het oomblikke van paniek gehad. Die harde bons van die Duitse masjiengeweer, die specht van die Schmiesser -masjienpistool, die uitdagende berig oor die skerpskuttersgeweer het skrik genoeg gehou.
Maar die skrikwekkendste van alles was die gefluit van die inkomende vrag. Sy klankbaan, afneembaar soos 'n stel rails, begin as 'n klein geraas, raas langs die pad en brei altyd uit en loop altyd reguit na Joe, terwyl Joe asem ophou om te sien of dit die een is wat sy vragbrief het en net wetende dat dit nie gebeur het toe dit homself verwoes het in 'n crescendo van ontploffing en skok nie, sy skerp gebrande poeier sy neusgate vul, sy ongelooflike groot plofkrag wat in sy geheue bly hang en dui op 'n vernietigende vernietiging.
Dikwels - en veral op 13 en 14 Julie - het hierdie goederetreine ingestroom asof hulle deur 'n Herculean -brandslang met al die spore in die Chicago -werwe gestroom het, al die spore na die gat waar Joe homself al hoe harder in die vreemdeling Norman gedruk het aarde.
Keer op keer moes Joe sy gedagtes staal, sy hart kalmeer. Hy het aangeval en aangeval, na links beweeg, met die hand na regs gedra, maar altyd vorentoe gesukkel.
Die groenigheid het verswak, die vrees het gevries, Joe het 'n ervare veteraan geword. Maar soms het hy ook kwaad geword.
Pfc. Robert F. Powell van Logansport, Ind., 'N L Company -verkenner, het gesien hoe sy sersant deur 'n skerpskutter se koeël doodgemaak word. Powell het 'n dodelike sluipskutterjagter geword. Hy het hulle bekruip, vier doodgemaak. Drie is in bome versteek.
'Dit het my baie tevredenheid gegee om dit te sien val,' het hy gesê.
T/Sers. Irvin F. Conley van Zona, W. Va., Is op die 13de bekroon met die DSC vir sy dapperheid. Toe sy K Company-peloton deur masjiengeweer vasgesteek word, werk hy na die naaste plek, skiet sy M-1 totdat dit vasraak, en gaan voort met sy eenmanaanval met handgranate, waaronder verskeie van die vyande wat hy gegooi het terug voordat hulle ontplof het.
By die heining waar die Duitsers ingegrawe is, het hy daardeur gespring en reguit in die nes neergestort en diegene van die bemanning wat nog gelewe het, doodgemaak met die boude van sy geweer.
Hoewel Conley in die been gewond is, het hy die masjiengeweer na sy peloton teruggedra en sy manne in die aanval gelei. Op 10 Augustus, by Mortain, is Conley vermoor.
Patrollies van Kompanjie G, onder bevel van kapt Melvin V. Fritts van Fort Valley, Ga., Was aggressief. Twee keer het hulle tenkvernietigers van die 654ste op gevegsopdragte vergesel en inligting gekry wat wesenlik bygedra het tot die vaslegging van verskeie Duitse sterkpunte.
'N Duitse teenaanval het teruggeslaan en ongeorganiseerde eenhede van die 3de miljard. en die hele sektor bedreig. Kapt Albert C. Frederickson van Chicago, 2/Lt. James R. F. Woods van Palo Alto, Cal., En kapt. Victor H. English van Portland, Ore., Het die eenhede bymekaargemaak en herorganiseer, die vyandelike krag gestrem.
'N Peloton van Kompanjie C was twee dae lank omring. Kapt Charles W. Baer van Frederick, Md., Het herhaaldelik na sy manne geïnfiltreer en hulle raad gegee en gerusgestel en telkens weer verskeie van hulle teruggelei. Gedurende die tweede nag is die oorblywende mans veilig teruggetrek.
1/Lt. Glen Mooney van Ozark, Mo., het sy K Company -peloton agter 'n Nazi -sterkpunt gelei. Toe die vyand se vuur die opmars stop, kruip Mooney alleen vorentoe en skiet sy karabyn af. Toe gooi hy granate in jakkalsgate en in 'n masjiengeweer -nes, en maak die hele posisie uit. Sewe Duitsers het hom oorgegee.
Op 19 Julie val St. Lo. 3 000 meter is gewen. Daar is beslag gelê op vyandelike handwapens en baie ammunisie, 120 gevangenes - Duitsers, Russe, Pole - geneem.
Die slagoffers was een van die swaarstes wat die 320ste ooit gely het. Gelukkig moes rommeldraers op hierdie heiningsterrein selde meer as twee velde dra voordat hulle 'n voertuig bereik het, en die gemiddelde tyd wat nodig was om 'n gewonde soldaat deur 'n hulpplek en 'n versamelstasie te kry, was 22 minute.
Die respek vir GI's van die mediese afdeling, onder leiding van majoor Lloyd A. Smith van Balaton, Minn., Het diep geword. Keer op keer het 'n mediese fondsman sy lewe in gevaar gestel om vir 'n vegter te sorg. Die beproewing wat hierdie soldate probeer het, was op sommige maniere dubbel hard. Hulle het meer as 'n geweervuur ​​gehad om hulself te bestry.
S/Sers. John E. (Indiërhoof) Snyder van Irving, N. Y., wie se groot swart teenwoordigheid vertroue in die 1ste Bn. Joe op al sy slagvelde verklaar dat die dood op 1 Julie/1 lt. Louis G. Xintas van Baltimore, 'n pelotonleier van die D Company -masjiengeweer, het hom byna gekraak.
'Ek het hom so goed geken en so baie van hom gehou,' vertel Chief. 'Ek het daardie dag 'n rukkie gedink ek is opwas.'
The Vire: Voorsmakie van oorwinning
Op 19 Julie is die 35ste afdeling (wat as deel van die Eerste Weermag geveg het totdat dit na Mortain oorgeplaas is) beveel om die hele XIX Corps -front te beset. Met motor en voet het die 320ste na 'n vergaderingsgebied rondom La Fossardiere verhuis. Gedurende die aand en die nag is die 175ste en 115ste regimente verlig, en die 320ste, ondersteun deur vier bataljons ligte en medium artillerie, benewens die gewone 216ste veldartilleriebataljon, het die verdedigingslinie aangeneem langs die St. Lo - Bayeux Grootpad.
'N Dag reën (20-21 Julie) het Joe sy enigste deurdrenking in Normandië gegee, 'n land wat hy altyd as sonnig en warm sal onthou, waar 'n reënjas selfs in die nag hom kan verhinder om te koud te word.
Tot 27 Julie was die eenheid besig met aktiewe patrollie en die uitskakeling van 'n Duitse mark tussen die twee bataljons in die voorste linies.
Die epiese 2500-bomaanval op 25 Julie, wat die Krauts agter die St. Lo-Marigny-pad versag het ter voorbereiding van die deurbraak, is deur die mans getuig en het hulle met optimisme geïnspireer. En in seldsame afskrifte van die "Stars & Stripes" lees hulle van die komplot van die Duitse generaals teen Hitler, van die groot sweep van die Rooi Leër. Jubilant Joes voorspel die einde van die oorlog in 10 dae.
In samewerking met die eenhede regs en links het die 320ste op 27 Julie 'n reeks aanvalle na die suide begin in die nastrewing van die 8ste en 9de valskermsoldate. Die Duitsers het bekwame uitstelaksies beveg uit posisies wat uitstekend geskik was vir sulke taktieke.
Die aanval het om 15:00 begin. m., die doel is die stroom wat oos na wes loop van St. Pierre-le Semilly tot 'n punt net suid van La Monterie. Die derde Bn., Wat matige weerstand ondervind het, het die aand die doel bereik. Die 1ste Bn., Wat deur swaar mortiervuur ​​opgehou is, het artillerieondersteuning nodig gehad om te vorder.
Die derde oggend het die aanval weer die volgende oggend hervat. Toe, in 'n brandgeveg, is 'n groepie Duitsers omsingel. Ongeveer 30 Duitsers is gevange geneem. Die 1ste miljard, hoewel dit sy aanvanklike doel bereik het, het sterk weerstand gebied en kon nie tred hou nie.
Op 29 Julie is 'n myl voor die middag gemaak, en die doel van die afdeling is bereik. Na 'n pouse vir koördinasie val die eenheid weer om 17:00 aan met Torignisur- Vire die doel. Die 3de Bn. is net suid van La Chapelle Du Fest erg beskiet, en die uitstekende vyandelike artillerie -waarneming het die volgende oggend 'n opmars verhinder. Die 1ste het ook gely onder swaar mortier en masjiengeweer, en 'n aanval in die namiddag kon nie veel veld wen nie.
'N Tenkaanval is gestaak deur gemynde paaie en moerasagtige terreine. 'N Gekoördineerde aanval deur die regiment om 6 uur was ook vrugteloos. Rook en hoë plofbare skulpe is effektief op die bevelende kerktoring by St. Armand gelewer, maar ander Nazi -waarnemingsposte was talryk.
Gedurende die nag het die vyand hom onttrek. Die gekoördineerde aanval deur die afdeling die volgende oggend is aanvanklik net vertraag deur myne en valstrikke.
Torigni-sur-Vire is op 31 Julie geneem. Die 3e miljard. omring die stad van noord en oos, die 2de kom van die noorde af en die 1ste kom die dorp uit die noordweste in langs die St. Lo -pad. Die Duitsers het die stad beskut toe die Yanks binnekom.
Swaar vyandelike artillerie- en masjiengeweervuur ​​het die opgang die volgende dag vertraag, maar daardie nag val die deeg in pikdonker aan. Die Duitsers het weer teruggetrek en na 'n gevaarlike en onvergeetlike opmars van vyf myl bereik die Yanks die Vire-rivier. Op 2 Augustus het die 3de Bn. wen 'n brugkop oor die stroom. Die twee ander bataljons, wat gedurende die nag oorgesteek het, het die hoë grond daarbuite beslag gelê.
Dag- en naggevegte duur voort tot 5 Augustus, toe die 320ste deur divisie na regs en links uitgeknyp is nadat dit die hoofweg bereik het wat weswaarts van die stad Vire lei. Die regiment verhuis daarna na 'n vergaderingsgebied naby La Queriere. Gedurende die nag van 6 Augustus, terwyl die regiment wes en dan suidwaarts deur die gebombardeerde en brandende stad St. Hilaire gerol het, het 320ste Joe sy eerste kans in dae gehad om te slaap en van sy uitputting te herstel.
Die eerste gevegsdae is altyd die langste - en die aangrypendste, onvergeetlikste en meesleurende - in 'n soldaat se lewe. Terrein, weer, onbenullighede - alles wat verband hou met die tydperk waarin hy sy vuurdoop ondergaan - brand in sy hart en brein, sommige verward, sommige grafies, maar alles onvergeetlik.
Aan versterkings wat by die 320ste in Gremecy Forest aangesluit het na die rottewedren oor Frankryk, of by Metz voor Bastogne, sal Lorraine met sy reën en moeras of die sparre-beboste slagvelde van Luxemburg en België met die koue en sneeu en skoonheid altyd terugkyk 'n emosievel tot nostalgie. Die geringste beeld, onthou, laat 'n swerm assosiasies los, wat die hart steek met verwonding en angs en danksegging, met patos en verlies.
Aan 'n veearts van St. Lo 'n herinnering aan sappige, onryp appels, verlate gevegspakkies, 'n kruik van die blitsige Calvados, 'n dooie GI-vensterbank wat agter 'n heining staan, sprietuie wat versigtig uit 'n boelie gevang is, 'n deurboord boerdery slaapkamer, 'n rits bye wat oor 'n blikkie 10-in1-jellie kibits, kan die hele prentjie van Normandië in sy gedagtes laat ontplof. Weer sien hy die digte groen blare van die heinings, die helder klein velde en vrugteboorde wat die gesinkte paaie bedek, die gesinkte paaie wat deur 'n jakkalsgat geteister word.
Of miskien onthou hy 'n groen-uniform, geswart Jerry karkas, 'n groot vat cider in 'n koel skuur, die gebraaide spatsels van die eerste warm chow, die swem in die Vire, die vierde jakkalsgat wat in een dag in klipperige grond gegrawe is , die eerste skoon klere, 'n opgeblase en verrotte dooie perd, en weer sal die drama in Normandië hom vinnig afspeel. Hy spring weg in die aanval. Hy hoor die borrelgewere en die 88's en die verstommende geheimsinnige geluide van die eindelose nagwake. Hy kyk hoe die Rooi Kruis-vlag met die wind waai terwyl die rommel-jeep wat sy gewonde kameraad dra, langs die pad verdwyn.
Bevryding: Mortain To Gremecey Forest
Op 7 Augustus, terwyl sy in 'n vergaderingsgebied naby St. Brice die 320ste, in afdelingsreserwe, op 'n waarskuwing van 30 minute geplaas is terwyl haar susterregimente oos aangeval het na Mortain om die Mortainweg te beveilig. Op die middag van 9 Augustus begin die 320ste met die aanval op die linkerkant van die afdeling langs die hoofweg van St. Hilaire na Mortain.
Die wapenrusting wat in die reddingsbalk gebruik is, was die van die 737ste tenkbataljon. Infanteriste van C Company het op die tenks gery, met deegseuns van B Company onmiddellik ondersteun.
Dit het moed nodig gehad om soos eende te sit terwyl die wapenrusting deur die hael van artillerie, Nebelwerfer, tenkwa, masjiengeweer en sluipskuttersvuur gestamp het. S/Sers. Julius E. Cardell van Social Circle, Ga., En Pfcs. James E. Buckner van Nebo, N. C., en Troy E. Stricklen, Jr., van Sutton, Mass, het hul tenk 600 meter in die Nazi -linies gery. Daarna het hulle dit afgetrek, ontplooi en beskerm totdat soldate wat verder agter was, kon herorganiseer en opkom.
Die aanval is na die buitewyke van Mortain uitgevoer en daarna teruggesak, en 'n chaotiese, bloedige stryd het ontstaan ​​tot en met nadat die verlore bataljon die oggend van 12 Augustus gered is.
Luitenant -kolonel William F. Northam van Columbia City, Ind., Regimentele uitvoerende beampte en 'n gegradueerde van West Point, is op 11 Augustus deur kolonel Byrne gestuur om die situasie te probeer herstel. Met die hulp van die 1ste Bn. bevelvoerder, majoor William G. Gillis van Cameron, Texas, wat ook 'n West Point -gegradueerde was, is die uitgeputte 1ste en 3de bataljons herorganiseer en saamgevoeg in een bevel van ongeveer bataljonsterkte en die suksesvolle aanval van 12 Augustus. Mortain is herower, die Nazi's het ver daarbuite gedryf.
Ter illustrasie van die Mortain-gevegte was die hinderlaag wat 'n peloton Antitank Company ondervind het. 2/lt. Warren F. Prescott van San Francisco, beveel om sy peloton 400 meter vorentoe te skuif, herken die roete, keer terug en lei die manne vorentoe. Die helfte van die pad, toe die voorste voertuig voor die een versteekte masjiengeweer was en die laaste voertuig voor 'n ander, het die vyand oopgemaak.
Baie mans is onmiddellik gewond en die peloton het min kans gehad. Maar die wat kon, het baklei. Pfc. Carl Ash van St. Louis, spring uit sy vragmotor en hardloop langs die heining waar die Duitsers weggekruip het. Hy skree vloeke op hulle en gooi 'n stroom lood na hulle met sy pistool, lei hulle aandag af en gee sy vriende 'n kans om te organiseer.
Prescott het sy karabyn, klip vir snit, by die Nazi's gepomp totdat hy vermoor is. Sers. Paul Clevenger van Marion, Ind., Het teëgestaan ​​totdat hy deurspek was met 24 koeëls. Twee keer vasgevang in die geveg, het hy beide kere daarin geslaag om sy gevangenes dood te maak en verder te veg. Die 24ste slak het hom bewusteloos gemaak, maar later het hy herstel en kruip na veiligheid.
'N Ploeg van K Company is afgesny en uitgeskakel en diegene wat oorgebly het, gevange geneem. Sommige van die gevangenes het dae later ontsnap. Pfc. Jerome A. Morabito van Punxsutawney, Pa, wat 'n regimentslid was, was een van hulle. Op die sewende nag se optog ná sy gevangenskap, het Morabito en 'n offisier van 'n ander afdeling 'n streep na vryheid gemaak tydens 'n artillerie -spervuur. Na baie oproepe het hulle daarin geslaag om Kanadese lyne te bereik.
Die gewondes van die verlore bataljon was in jammerlike vorm. Pvt. Murray H. Watnoffsky van die Bronx, 'n 2de Bn. dokter, ontdek 'n gewonde soldaat vasgepen in 'n sloot onder 'n groot klip wat op hom gerol is deur 'n dop wat gebars het.
"Iemand het hom water gegee, maar kon nie die rots optel nie," vertel Watnoffsky. 'Vier van ons het dit net reggekry. Dit was 'n aaklige skok om hom daar te sien lê, en sy glimlag om ons te groet laat ons harte smelt. 'Hallo,' het hy gesê. 'Wel, ek dink ek sal nou regkom. Het u 'n rokie, asseblief? '"
Teen 6 uur die oggend van 13 Augustus was die 320ste verlig. Die middag en nag verhuis die eenheid na 'n vergaderingsgebied suid van Le Mans, die eerste groot lewende Franse stad wat 320ste Joe gesien het.
Die Franse mense wat langs die roete was, het hom gejuig - "Vive l'Amerique!" - en blomme, sjampanje, vrugte, eiers. Op sy beurt het Joe vir hulle eenhede van sy rantsoene gegee: sigarette, varkbrood met lekkergoed. Joe het vir homself en sy maats gesê dat hy nog nooit soveel pragtige meisies gesien het nie. Nege uit elke tien was uitklophoue, het Joe geskreeu, sy honger oë het gesmul.
Die diepgaande, tranerige vreugde van die Franse volk om bevry te word van die Nazi -slawerny was aansteeklik. Joe besef vir die eerste keer tot by die punte van sy tone die waarde van die stryd wat hy voer.
Die 35ste divisie is in die Derde Leër herstel, en die dubbele taak was om aan die spits van die regtervleuel van Patton se leër te staan ​​en die hele invalsmag te beskerm teen aanvalle deur Duitse leërs in die suide.
Tot einde September, toe 'n gebrek aan voorraad en versterkte Duitse weerstand die Santa Fe -breuk in Frankryk in die Gremecey -woud anderkant Nancy beëindig het, het die 320ste vorentoe gerol en omgedop, gerol en vorentoe geruk. Die weer was wonderlik, die oorlog amper 'n emmer sjampanje.
Die regiment het die dorpe Chateaudun (16-17 Augustus) ingeneem. Janville (19 Aug.), Pithiviers (21 Aug.), Courtenay (25 Aug.), Troyes (28 Aug.), Bar-sur-Seine (30 Aug.), Joinville (3 Sept.) en talle kleiner plekke . Saam met haar susterregimente bevry die 320ste die stad Montargis (24 Augustus) en vestig 'n brughoof oor die Mosel (13 September). Hy het noordwaarts oor die strome en kanale gestoot in die eerste reën van die seisoen en teen bittere opposisie het die 320ste die hoofweg van Nancy na Duitsland ooswaarts gesny en die Nazi's agtervolg in die beboste en rowwe terrein daarbuite. Gedurende die hele rit was mans van die FFI (Franse magte van die binneland) van onskatbare waarde vir die Yanks.
Tydens die bevryding van Chateaudun het die regiment sy eerste manuele veldmaneuver uitgevoer. Die eenheid het in die gebied aangekom en begin op 16 Augustus begin ontplooi oor oop, rollende grond, waarvan baie besaai is met onontplofte skulpe van 'n ammunisie -stortingsterrein wat vroeër deur geallieerde vliegtuie getref is. Die stad is verdedig deur troepe wat aangewys is om 'n groot lughawe in die omgewing te beskerm.
Die regiment vorder asof op maneuvers, die 1ste Bn. aan die linkerkant, die 2de aan die regterkant, en die 3de in reserwe. Omstreeks 8:30 begin die Duitsers uit die stad skiet en 'n intense skroot het aan die buitewyke ontstaan. Die mortier peloton van D en H Companies het sukses behaal met die vernietiging van die vyand se masjiengeweer, mortier en lugafweerposisies. Vyf Tiger -tenks maak gereed om te veg. Al vyf is uitgeslaan.
Gedurende die aand het die 3e Bn. het die nabygeleë stad Cloyes beveilig, en teen die middag die volgende dag is alle Duitsers in die Chateaudun -omgewing doodgemaak, gevange geneem of ontvoer, en die stadsmense het begin kapsel oor die vroue wat saam met die Nazi's 'n vragmotor vervoer het.
Op 30 Augustus het die regiment die Seinerivier bereik en 'n brug ongeskonde beslaan. By Bar-sur-Seine het 320ste mans die eerste keer die bose, infantiele vandalisme van die Nazi's gesien. Voordat hulle uit die stad terugtrek, het die gefrustreerde Nazi's winkelvensters gebreek en alles breekbaar gemaak.
Op 13 September het die regiment (minus die 2de Bn.wat bitter gevegte met die 4de Pantserdivisie voer) het die Mosel oorgesteek na die 137ste Inf. Die 1ste Bn. 'n aanval begin om die hoë grond noord en oos van die brug skoon te maak. Hierdie skerp gevegte waarin die Duitsers tenks en antitankgewere gebruik het, is vanuit die bataljon OP deur generaal Patton dopgehou.
Terwyl die Duitsers uit hul posisies verdryf word, grinnik die bevelvoerder van die Derde Leër, tevrede met die taktiek.
'Net soos by Fort Benning,' het hy gesê.
Maar die Jerries het tydens hierdie afval baie groot voorsprong ingegooi, soos Pfc. Charles J. Rose van Scranton, Pa., Kon getuig. Drie keer in drie uur het 88s hom skoon uit sy gat geblaas.
Die wreedste geveg van die regiment gedurende hierdie tydperk het op 15 September by Dombasle plaasgevind tydens die kruising van die Ryn-Marne-kanaal en die Sanonrivier. Oorkant die watergrense het 'n nuwe vyandelike bataljon formidabele posisies in huise en op heuwels ingeneem.
1/Lt. Raymond A. Braffitt van Waterotwn, Mass., 1st Bn. Intelligensiebeampte ('n paar dae later in aksie dood), het 'n ongeblaasde brug met een jeep en een masjiengeweer gevang. Toe voetelemente probeer oorsteek, dryf dodelike vuur hulle terug. 'N Poging om ook op 'n ander punt oor te waai, is deur die effektiewe brand in die wiele gery.
Uiteindelik het infanteriste van Kompanjie C 'n brugkop beveilig deur in bote in die kanaal te kruis. Gedurende die dag se geveg het majoor Gillis, wat die aanval van sy bataljon gelei het, verskeie kere gelaai en die strome geswem. Sers. Walter Newman van Detroit, 'n cherubiese 1ste Bn. kok wat later die gemorsersant van Cannon Company geword het, sy potte en panne versaak het en met 1/lt. Arthur E. Christiansen van Mattapan, Mass., Bataljonkommunikasiebeampte. Daar het hy 'n verlate ligte masjiengeweer losgemaak en 'n vyand se sterkpunt met sy vuur stilgemaak. 'N Rukkie later haal hy 'n M1 en help om 21 Krauts te vang.
'Gewere het 'n moeilike taak,' verduidelik Newman, wat gereeld AWOL aan die voorkant was. 'Ek het gedink ek kan hulle dalk help.'
Teen sesuur die aand is die Duitse posisies oorskry, 'n groot aantal vyande is doodgemaak of gevange geneem.
Die volgende dag het die 3e Bn., Ondersteun deur tenks van die 737th en TD's van die 654th, Buissoncourt in beslag geneem na 'n strawwe geveg wat 'n hoogtepunt bereik het met 'n bajonetvrag waarvan die deelnemers die aksie onthou as iets uit Hollywood.
Die I & R -peloton het vroeg op 16 September weerstand teëgekom in die stad Haraucourt. Maatskappy I het die stad aangeval en skoongemaak. Die 3de Bn. het daarna 'n paar kilometer ver op Buissoncourt gevorder in 'n groep kompanies in die orde I, K en L. 'n Duitse bataljon beklee sterk posisies in die baksteen-en-klipgeboue van die ou stad en langs die pad na die noorde.
'N Rant voor die stad is bereik en 'n OP is daarop gevestig, maar toe ek verder gaan, het ek en K -maatskappye deur moorddadige artillerie, mortier en vuurwapen geskiet. 'N Onttrekking of 'n verdere voorskot bedreig groot ongevalle, aangesien daar feitlik geen dekking was nie.
Van blootgestelde posisies aan die voorkant van die heuwel I Company se wapenspeloton onder T/Sgt. Saul Joseph van Chicago het 26 bokse masjiengeweer ammunisie en 850 rondtes 60 mm mortier afgevuur, en dit is effektief ondersteun deur M Company se swaar masjiengewere en mortiere. Maar alle pogings om die dooie punt te breek, insluitend 'n omhulsel om die linkerkant van die stad deur K Company, het misluk.
Op hierdie punt het luitenant -kolonel Joseph D. Alexander L Company beveel om sy bajonetlading in te neem. 1/Lt. Leo Thomas, uitvoerende beampte van die maatskappy, het twee peloton deur die I Company -posisies gebring. Ondersteun deur oorhoofse vuur van die tenks en TD's, het die mortiere en masjiengewere, die L Company -voetbloggers, gevolg deur I Company se reserwe -peloton, 300 meter na die Duitse posisies gery, geloop, geskiet en gelyktydig geskree.
'Hierdie keer was dit die Krauts se beurt om vasgemaak te word,' het T/Sgt. Raymond Sneade van Worcester, Mass., Wat die Silver Star ontvang het omdat hy een van die masjiengeweer neste uitgewis het. 'Baie min van ons mans is getref omdat almal, behalwe een of twee van die Duitsers, in hul gate gedwing is. Toe ons by hul posisies kom, het die meeste oorgegee, maar sommige moes vasstaan. En ongeveer veertig van hulle vertrek deur 'n mielieland op hul hande en knieë. 'N Paar skote in hul boude het hulle van plan laat verander. "
Die bataljonbevelvoerder en agt van sy personeel was onder die gevangenes wat geneem is.
Lt. -kolonel Joseph D. (GI George) Alexander van Chicago, wat op 5 September die 3de Bn. -bevelvoerder geword het, is in 1902 in Chicago gebore. 1920 het hy 'n kapteinskap gehad toe hy in Maart 1941 in die federale diens opgeneem is. Die kort, mollige, warmhartige bevelvoerder was 'n verkoopsbestuurder in die burgerlike lewe. Hy het die Infanterieskool van Fort Benning bygewoon in 1929-30 en weer in 1941. Hy het met die 137ste in Frankryk geland en is gewond terwyl hy met daardie regiment geveg het. By die terugkeer na die afdeling van die hospitaal, is die kolonel aangewys as die 320ste.
Van 19 tot 26 September was die regiment verbonde aan die 4de Pantserdiv. Die 2de en 3de Bns. Beklee verdedigende posisies in die gebiede Rechicourt en Jovrecourt terwyl die 1ste Bn. was naby Fresnes-en-Saulnois. Sterk Duitse teenaanvalle met tenks is afgeweer.
Gedurende hierdie laaste reëndae van September, toe skulpe streng gerantsoeneer is, was die 320ste daartoe verbind om Gremecey Forest van die vyand te verwyder. Daar is 'n woeste opposisie teëgekom en die infanteriste het die ernstigste en akkuraatste beskieting van die oorlog ontvang.
Op 27 September het die 1ste Bn. het die hoë grond suid van Gremecey aangeval en beslag gelê en is daarna aan die 137ste vasgemaak. Op 28 September het die res van die 320ste na 'n gebied noordwes van Gremecey verhuis om die 137ste te help. Die volgende oggend het die 3de Bn., Wat aangeval het om posisies aan die noord- en oostelike rand van die bos te herwin, groot probleme ondervind. Tanks het die deeg seuns gehelp om 'n paar sakke uit te vee. Die bosrand is bereik en kontak is met die 134ste gemaak.
Die 1ste Bn. op 30 September gaan sy aanval voort om die gedeelte van die woud wat na die ooste strek, te verwyder. Dit het uiters swaar artillerie en 120 mm mortiervuur ​​gekry. Baie slagoffers is gely, maar grond is verkry. Die 2e Bn., Wat beveel is om uit die vergaderingsgebied te beweeg en van die afrit in die omgewing van Hill 282 aan te val met die steun van Cannon Company, is getref deur massale ligte en medium artillerievuur - een van die mees gekonsentreerde grense wat ooit gelê is onder deur die Duitsers.
Op 1 Oktober het die regiment, in samewerking met die 6de pantserdivisie, aangeval om die oostelike rand van die bos te beveilig. Beperkings op die gebruik van artillerie is vir die operasie opgehef. Na 'n skerp geveg is die bos uiteindelik skoongemaak.
Die Nazi's vermoor T/5 Harold J. (Doc) Lange van Chicago, 'n B Company -hulpman wie se byna fanatiese begeerte om sy "seuns" te help, sy optrede van St. Lo tot Gremecey tot 'n byna deurlopende heldhaftigheid gemaak het. Maar die Nazi's kon nie die herinnering aan sy goeie werke doodmaak nie. Lange en sy dapperheid het legendaries geword.
Kort, hellingskouer, ongemaklik en goed in sy dertigs was Doc 'n geliefde lag in die Verenigde State waar hy verbonde was aan C Company. Hy het 'n lippe gehad en die lisp het 'n hakkel geword toe hy opgewonde was. Tydens 'n oefening of 'n staptog was hy altyd uit pas. Sy broek sak soos Sad Sacks s'n en sy bril lyk altyd op die punt om van sy neus af te gly. Sy seuns het gerib, maar hom gerespekteer, want Doc het nagelaat om na homself om te sien totdat die laaste Joe versorg is, die laaste blister wat verbind is.
Verhale oor sy selfopofferende ywer is ontelbaar. In Normandië het Doc se seuns hul name op 'n stuk papier gekrabbel: hulle wou hê dat hul hulpman se dapperheid amptelik erken word. Die dag nadat hy vermoor is, sou hy op 12 Julie die Silver Star vir 'n aksie oorhandig gewees het toe hy deur 'n heining kruip en in 'n masjiengeweer veld gevee het en noodhulp toegedien het en daarna 'n gewonde skutman ontruim het.
Die dag toe Lange vermoor is, het hy teen die advies van sy pelotonoffisier op 'n oop terrein gegaan ten spyte van artillerie, mortier, masjiengeweer en sluipskuttersvuur wat baie ongevalle veroorsaak het. Sy brassards kon duidelik deur die vyandelike masjiengeweerders gesien word. Maar toe hy deur 'n gewonde man kniel, het Nazi -masjiengeweerders vir Doc gebars. Soldate het gesien hoe hy homself optel, met sy werk voortgaan. Maar die Nazi's het nie daarvan gehou nie.
Die volgende dag is Lange se lyk, deurspek met masjiengeweerkoeëls, onder die dooies gevind, van wie baie noodhulp -verbande gedra het wat Doc aangebring het.
'N Ander soldaat wat sy lewe in hierdie hewige bosgeveg gegee het, was sers. James A. Burzo van Brooklyn. Toe sy L Company -peloton van voor af in 'n hinderlaag val en albei flanke Burzo alleen vorentoe stoot om die Nazi's in hul posisies te betrek. 'N Masjiengeweer het hom dodelik gewond, maar hy het die aanval voortgesit. Hy gooi 'n granaat na die spoeggeweer en sluit die bemanning toe.
Majoor Gillis, 1ste Bn. CO, is op 30 September vermoor terwyl hy by die Bataljon OP was. En op dieselfde dag is die regimentse CP in Bioncourt beskiet terwyl 'n groep bevelvoerders - vyf generaals, vier volle kolonels en baie offisiere van mindere rang - 'n konferensie gehou het oor operasies. Kolonel Byrne se gaste was onder meer genl.maj. Manton S. Eddy, 12de korps-bevelvoerder, maj. Genl. Hugh J. Gaffney, 3de leër-stafhoof majoor genl. Robert W. Grow, 6de gepantserde bevelvoerder genl. Paul W Baade, bevelvoerder van die 35ste divisie, brig. Edmund C. Sebree, assistent-bevelvoerder van die 35ste afdeling, kolonel Maddrey A. Solomon, kolonel Robert Sears, 35ste afdeling, 137de infanteriebevelvoerder en kolonel Butler B. Miltonberger, 134de infanterie-bevelvoerder.
Een dop het in die poort van die huis ontplof, die ingangsdeur neergeslaan en die vensters stukkend geslaan. Daar was slagoffers, beide dood en gewond.
Vroeg in Oktober, terwyl hulle verdedigingsposisies in Gremecey Forest beklee, het die troepe winterklere gekry. Vragmotors het sommige van die mans na Nancy geneem waar hulle die kans gehad het om te stort en die stad te sien. Die begin van 'n ongekende reënseisoen - 'n herfsneerslag wat groter was as wat in 200 jaar aangeteken is - het veroorsaak dat alle eenhede wat in hul huise kon, kwartaal. Die meeste van die dorpe in die Lorraine naby die voorkant was verlate, en dit was eenvoudig om 'n huis te bekom. Sommige troepe kon hulle regmatig oprig deur beddens en porselein te gebruik. Tuisgemaakte maaltye (selfs tot tert en koek) is voorberei. Maar die meeste van die deeg van die geweermaatskappy was 23 uur per dag beperk tot hul jakkalsgate deur die reën en die skulpe.
Die regiment is onthef van die verdedigingsposisies wat dit aan die verste rand van Gremecey Forest gevestig het, en is (24 Oktober) teruggeskuif na posisies in die reservaat, die 3de en 2de Bns. verplaas na die bos wes van Brin-sur-Seille en die 1ste Bn. na 'n posisie naby die stad Gremecey.
Op 6 November het kolonel Byrne veldorde nr. 29 uitgereik. As deel van die Derde Weermag se Saar -rit sou die 320ste na 'n vertreklyn in die noordwestelike deel van Gremecey Forest oorgaan en om sesuur die oggend van Nov. 8 gaan deur die 134ste regiment om die westelike rand van die Chateau-Salins-woud en die stad Fresnes aan te val. Die aanval moes begin word teen deeglik voorbereide verdedigingsposisies. Alle paaie en oop ruimtes was deeglik besaai met myne. Daar was deurmekaar verstrengelinge en gevestigde vuurpaaie vir outomatiese wapens. Die Nazi's het uitstekende waarneming gehad vir die gebruik van mortiere en artillerie. Hulle infanterie is ondersteun deur wapens.
Van middernag tot vyfuur die oggend van 8 November het die deeg deur die reën en modder tot by die wegspringpunt gesak. Na agtuur, na 'n uur se artillerievoorbereiding, is die reeds moeg en slaperige soldate soos beplan, die 3de Bn. aanval op die stad Fresnes en die 2e Bn. aanval oor die oop gebied van die oostelike rand van Gremecey Forest na die Duitse posisies in die westelike rand van Chateau-Salins Forest.
Gedurende die dag het die 3de Bn., Met hulp van tenks wat aan die begin groot verliese gely het, beslag gelê op twee derdes van Fresnes. Die geveg het die hele nag voortgeduur en teen 9 uur op 9 November was Fresnes heeltemal in hande en 'n aantal gevangenes is geneem.
Die 2de Bn. daarin geslaag om die oop gebied oor te steek en die rand van Chateau-Salins Forest binne te gaan, met G Company aan die linkerkant, F Company aan die regterkant en E Company agterna. Die Duitsers maak toe oop met swaar artillerie- en mortiervuur ​​en vuur uit kanonne in die bos, plus masjiengeweer en vuurwapens. Beide F- en E -maatskappye is met groot verliese uit die bos geslinger.
'N Tweede aanranding die middag is ook afgeweer. Die twee maatskappye het posisies ingeneem langs 'n spoorwegafsnying terwyl G Company aan die rand van die bos vasgeklou het.
Die 1ste Bn. het opgeskuif om die ruimte tussen die twee aanvallende bataljons te blokkeer en op 9 November was hy daartoe verbind om die noordelike helfte van die weste se westelike rand aan te val, terwyl die 2de sy aanval op die suidelike helfte voortsit. Winste is behaal ná hartverskeurende gevegte.
Die 2de Bn. is die swaarste getref. Uitgeput deur vyandelike vuur, sou uitgeputte mans aan die slaap raak waar hulle in die modder en water lê, terwyl koeëls bo hulle sing.
In hierdie aangrypende aanval is die mans geïnspireer deur hul bataljonbevelvoerder, luitenant -kolonel Warren T. Hannum jr., En hul operasionele beampte, kapt Robert B. Tobin van Pilot Point, Texas, wat die aksie van voor af gerig en geslaap het. in jakkalsgate langs die gewere.
Lithe, die 28-jarige kolonel Hannum, wat deur baie van sy manne beskou word as die spoegende beeld van Harry Hopkins, het by die 320ste aangesluit en die bevel aangeneem oor die 2e Bn. op 28 Augustus te Troyes. Die seun van 'n generaal (nou afgetree) studeer hy aan West Point in 1938. Hy het die infanterie by die akademie gekies en na diensreise in Hawaii en in Fort Bragg, N.C., het hy die Infanterieskool van Fort Benning bygewoon. Voordat hy oorsee gekom het, het hy ook opleiding in valskermsoldate gehad.
Op 10 November het die 3de Bn. nadat die 2de verlig is, is die aanval hervat. In die aand het die Duitsers die posisies van die B Kompanjie van agter af aangeval, die CP oorval en die kommandant van die kompanie, kaptein Frank W. Gardner van Arlington, Mass. Kort na die middag op 12 November is die regimentele doelwit, die oostelike rand van die bos, bereik. Die volgende dag is die 320ste verlig.
Op 17 November het die eenheid verplaas na die omgewing van Morhange en die volgende oggend die rit voortgesit. Teen 25 November het 320ste infanteriste beslag gelê op Bermering, Virming, Linstroff, Francaltroff, Erstroff, Grening, Petit Tenquin, Petit Rohrbach, Nelling, Insming, Uberkinger, Kappelkinger, Hazenbourg, Ventzviller.
Op 27 November het die regiment 25 myl na Pontpierre en omgewing beweeg, waar hy sy eerste rus geniet het sedert hy op 9 Julie gepleeg is. Op 1 en 2 Desember keer die eenheid terug na dieselfde sektor en ry verder na die Duitse grens.
Gedurende die tydperk 8 - 25 November (bietjie meer as twee weke) het die 320ste ernstige ongevalle opgedoen. Gelukkig het die aantal gewondes die getal wat dood is, baie hoër as wat baie van die honderde ontruimdes aan loopvoet gely het.
"Ek beskou die optrede by Chateau-Salins en Fresnes as die moeilikste wat ons nog ooit gehad het," sê kolonel Byrne. 'Die weerstand van die vyand was nie net so hardnekkig en sy posisies so sterk soos op enige ander plek nie, maar die weer was die ergste waarmee ons ooit te kampe gehad het.'
Reën en modder en reënval, wat alle bedrywighede gedurende die hele tydperk belemmer het, het die deeg van die deeg amper ondraaglik gemaak. Oorjasse, slaapsakke, Arctics het die manne in die voorste linie min of geen troos gevind nie. Min mense sou die risiko loop om hulle in 'n aanval te dra, want die lewe van 'n geweer hang dikwels af van sy reislig. Sommige mans sou nie eers hulself met 'n reënjas belas nie. Oerskoene het modder opgetel, gegly en daarin gepiep, en water het in elk geval deur die toppe gesypel as gevolg van die strome en kniediep plasse wat oorgedra moes word. Mans het dae lank geen kans gehad om hulself te droog nie, en die koue en die nat veroorsaak onvermydelik baie gevalle van blootstelling en loopgraaf (bevrorenheid).
In die eerste drie dae van die aanval het die infanteriste tenksteun gehad, maar hierdie ondersteuning is tot 'n minimum beperk as gevolg van verliese op die eerste dag en deur die toestande van die terrein. Vir die res van die periode was daar geen tenksteun nie.
In die opmars deur die Chateau-Salins-woud het byna elke ronde vyandelike artillerie en mortiervuur ​​gelei tot 'n boom wat gelykstaande was aan goed geplaasde tydvuur. Hieruit het die oprukkende Yanks min of geen beskerming gehad nie. Maar die Duitsers in hul uitgrawings en pilkaste het goeie beskerming teen Yank -skulpvuur gehad.
Vanweë die kort daglig moes baie operasies in die pikswart van die reënerige nagte afgehandel of uitgevoer word. Soms is die toevoer- en kommunikasielyne afgesny deur vyandelike troepe te infiltreer of omseil.
In die operasie vir die dorpe in die oop land het die oorstroomde lae grond en vyandelike slopings die verskaffing van die gevorderde elemente belemmer. Veral in die eerste dae kon nie ambulanse of mediese jeeps naby die gewondes kom nie. Die rommelstrooi was lank en terugbreek. Die tyd wat nodig was om 'n ongeval deur 'n hulpstasie en na die versamelstasie te kry, was ongeveer ses keer soveel as in Normandië.
Teen die einde van hierdie tydperk het die geveg meer behendig geword. Kompanjie A het die stad Uberkinger onder die kloue van die Duitse wapenrusting weggejaag in 'n verrassende dagbreekaanval oor 'n oorstroomde stroom wat die Nazi's as 'n ontoeganklike graaf beskou het. Tenks en halftracks is uitgeslaan of afgeweer deur deeg wat bazookas afvuur en bottels met petrol gevul gooi.
1/Lt. Charles W. Bell van Valentine, Texas, die 21-jarige kompagniebevelvoerder, het persoonlik die aanval gelei, en dit was hy wat in die ysige stroom gewerk het en die bou van 'n voetbrug aan die brand gesteek het.
Manne in die voorste linies noem 'n opvallende held - 'n offisier of 'n aangewese man wat, hoewel hy nie heeltemal gejeuk het om te veg nie, dapper en waaghalsig is tot op die rand van uitslag - 'n 'cowboy'. Charles Bell, is ontruim en daarna na 'n opleidingseenheid oorgeplaas nadat hy 'n harsingskudding opgedoen het kort voordat die eenheid die Bliesrivier na Duitsland oorgesteek het, een van die 320ste se grootste cowboys was.
Onder die amptelik aangetekende uitbuiting van die geringe, blonde en seunsagtige Texan was sy optrede op 24 September. Verkeerde vuur van ons eie artillerie begin val op die vinnig voorbereide posisies van die A Company. Bell, destyds 'n pelotonleier, het die vergelykende veiligheid van sy uitgrawing verlaat en na die naaste radio gehardloop 500 meter daarvandaan en oor die terrein wat beskiet word.Tien 240 mm skulpe bars om hom toe hy hardloop, en 'n fragment van een van hom het hom gewond en neergeslaan. Hy het opgestaan, vinnig aangegaan, daarin geslaag om die beskuldiging te stop.
Terug in Normandië herken hy (Charles Bell) 'n kruising van die Vire voor sy peloton. 'N Groep Duitsers klim van 'n halwe baan af, 25 meter van hom af. Bell het met sy karabyn oopgemaak, twee doodgemaak en verskeie gewond. Toe die Nazi's die vuur terugbring en hom van vaste bajonette beskuldig, spring hy in die rivier. Terwyl hy op sy rug swem, het hy voortgegaan om op hulle te skiet en sodoende die terugtrekking van sy verkenners bedek. Hy het die oorkantste oewer bereik sonder om getref te word. Nadat hy die bevelvoerder van die geselskap in kennis gestel het van die situasie, keer Bell terug na sy neergelegde peloton en lei dit na veiligheid.
'N Paar van die ander 320ste cowboys is kapt. Clifford M. Hoof van Little Rock, Ark., - F en G S/Sgt. Robert H. Baker van Saranac Lake, N. Y., - K. 1/Lt. James Alfieri van Buffalo, - D Pfc. Harry (The Wanderer) Smith van Wicasset, Me., - K en slagveld in opdrag van 2/Lt. Lamoine E. Heiman van Eau Claire, Wis., - A.
Op 4 Desember hervat die 320ste sy Lorraine -druk om Diderfing en Bettring te vang, en dan die Maderbachrivier oor te steek, het die eenheid op 5 en 6 Desember Halving, Ballering, Grundviller, Heckenransbach, Hambach, Siltzheim en Zetting en Wittring op die westelike oewer van die Saar. Alle brûe oor die Saar is gewaai gevind.
Die drie bataljons het op 8 Desember aangeval. Die 1ste en 2de Bns. aan die linkerkant is oor die rivier en kanaal geroei in aanvalsbote wat beman is deur manne van Company C, 60th Engineers. Die aanval voor die dageraad het die Nazi's onkant gemaak en baie is doodgemaak soos vasgevangde rotte in hul sig-zag, met 'n doringdraad beskermde loopgrawe en in hul bokse deur die outomatiese vuur en handgranate van die deeg.
Sgt. Het sy ligte masjiengeweer uit sy heup geskiet. Clyde V. Manning van Oseanië, Cal., Beskerm die ingenieurs wat 'n loopbaan in die 2de Bn -sektor inbring teen die vuur van 'n klomp Nazi's wat op die heuwel verskans was.
'Altesaam moes hy 'n uur en 'n half geskiet het,' het Manning se peloton -sersant gesê. 'Hy het hulle afgemaai toe hulle uit die boonste punte van die loopgrawe wou klim. Toe dit alles verby was, was daar net sowat veertig Krauts oor wat kon oorgee en die meeste van hulle was bebloed. "
Kapt. Charles F. Guilford van Dearborn, B Company CO, het sy manne vorentoe gelei om hul smal brugkop uit te brei. Die Nazi's het 'n teenaanval geloods met twee tenks en 10 halfbane. Guilford is gedwing om sy manne terug te trek ter beskerming van die bank. Saam met die kommunikasie -sersant, Edward H. Doster van die Bronx, het die kaptein 300 meter vorentoe gegaan, 'n OP gevestig en artillerievuur op die wapenrusting gerig. Die teenaanval is verbreek.
In die daaropvolgende dae vorder die eenheid teen harde weerstand om Bliesbruck aan die Bliesrivier te gryp. Op die middag van 12 Desember het twee B Company -manne, S/Sgts. Elvin C. Hammonds van Clinton, Mo., en James W. Johnson van Clifton, Va., Het die stroom oorgesteek en verder gegaan om die grenslyn oor te steek - die eerste 320ste Joes wat op die 'heilige grond' trap.
Ondanks woedende opposisie het die eenheid drie Duitse dorpe - Nieder Gailbach, Gersheim en Renheim - verower voordat dit op die 21ste verlig is om na die Ardenne te verskuif om te help om die winter -teenoffensief van maarskalk Rundstedt terug te gooi.
Oukersaand en -dag is in die kaserne van Metz deurgebring, terwyl die seuns Turkye geniet en versier. Die afgelope paar dae het honderde versterkings by die regiment aangesluit. Hulle sou dadelik hulle vuurdoop ontvang in een van die moeilikste gevegte van die oorlog - die Bastogne -bult.
Vir 24 dae-26 Desember tot 19 Januarie-het 320ste infanteriste, eers in Luxemburg rondom Harlange 16 km van Bastogne en daarna in België in en om Bastogne self, die swaar weer ondergekry. Sommige mans het in daardie tyd nooit die kans gehad om 'n enkele uur by die vuur of in 'n verhitte kamer deur te bring nie.
Gedurende die 32-uur periode vanaf 10 a. m. 26 tot 6 Des. m. 27 Desember het die gevegspan 320ste ongeveer 85 myl deur drie lande beweeg - Frankryk, België, Luxemburg - aangeval oor die bruglose en vinnige Sure River, vier myl gevorder, drie dorpe beset - Boulaide, Baschleiden, Flebour - gevang 35 Duitsers - en almal sonder 'n enkele slagoffer. Hierdie prestasie van die regiment is deur die Associated Press te sien in 'n verhaal aan die Verenigde State wat die 'wonderbaarlike mobiliteit' van generaal Patton se oorskakeling na die bedreigde sektor uitbeeld.
Sonder om te wag vir die voltooiing van 'n loopbrug, het Lts. Henry O. Tietjens van Carrolton, Mo., en George W. Byerly van Lima, O., 2e Bn. supply en A & P -offisiere, het vier jeeploads hot chow by hul manne oorkant die Sure gekry, waarvan sommige die ysige stroom geswem het. Hulle het dit gedoen deur jerricans, rotse en planke te gebruik om die gapings op 'n swak gesloopte brug hoog bo die water in te vul. Hierdie riskante uitbuiting kenmerk die gees waarin die regimentele verskaffingsdienste die voorste manne van St. Lo na die Elbe ondersteun het.
Tot 7 Januarie het die regiment (minus die 1ste Bn. Wat haar susterregimente aan die linkerkant versterk het) hewig geveg vir die besit van die bos wat Harlange nader. Die deegjongens is ondersteun deur die 216e, 219e en 179e veldartillerie Bns., Die 3de Chemical Bn., En die eenheid se eie Cannon Company. Hierdie uitrustings het 'n ongekende hoeveelheid vuur neergelê; luitenant -kolonel Kenneth H. Reed se 216ste alleen het 2,538 rondtes geskiet en kapt Robert Eckstrom's Cannon Company meer as 1 000 rondtes op 3 Januarie om te help om twee teenaanvalle af te weer.
Voor daglig op 4 Januarie die 3de miljard. aangeval in mis en deur diep sneeu, die swaar beboste gebiede van die Duitsers opgeruim na intense gevegte waarin 10 masjiengeweerposisies en een mortierplasing oorskry is, 88 Nazi's gevange geneem en ongeveer 100 dood is.
Die 2de Bn, met tenksteun, het die plaas Fuhrman verower en beslag gelê op vier geboue aan die rand van Harlange. Laat op die dag het die tenks teruggetrek en 'n Kraut -teenaanval wat deur pantser gelei is, het die deeg gedwing om terug te trek. Op die oggend van 5 Januarie het die 2e Bn. het 'n vyandige teenaanval afgeweer wat deur Tigers en halfbane ondersteun is. Maar die Duitsers het versterkings gekry en hervorm om 'n tweede aanval te loods wat die Yanks genoop het om 100 meter terug te trek na die bos waar tenks nie kon inkom nie.
Die wilde gevegte het voortgeduur totdat die bataljons uitgetrek is na 'n byeenkomsterrein wat voorberei het om met die motor na Bastogne te beweeg om aan die 6de pantserdivisie te sit.
Die eenheid se eerste aksie in die nuwe sektor was dié van die 2de miljard. wat 'n Duitse teenaanval wat deur 80 mans geloods is, uitgewis het. Slegs vier gevangenes het die dood vrygespring. Die terrein het die verwydering van hierdie vermoorde Nazi's vir 'n paar dae verhoed en hul liggame het in die sneeu gevries in die groteske posisies waarin hulle geval het.
Die 3de Bn. op 13 Januarie aangeval teen fanatiese verset van infanteriste en wapens. Aanvanklike grond moes eers opgegee word toe die ondersteunende tenks deur vyandelike vuur vernietig is, terwyl elkeen 'n effektiewe aanvalsposisie nader. Die volgende dag, na 'n suksesvolle lugaanval, het die 1ste en 2de Bns. aangeval en hul doel bereik.
Hierdie vreeslike tydperk waarin jakkalsgate met ys ommuur is, water in kantines gevries het en medici bloedplasma onder hul oksels gedra het, was nie sonder sy skoonheid nie. Glinsterende, kristallyne sneeu klou delikaat op takke en bosse en kommunikasiedraad. Op baie skitterende sonnige dae was die lug blouer as die Karibiese See. Oor die hoof was Amerikaanse vliegtuie wat na Duitsland was, 'n inspirerende skouspel. Soos onsigbare naalde wat vaagwit drade deur die blou lug trek, begelei vegters damp op 'n arktiese hoogte. Toe kom die bomwerpers in wigvorming, glinster in die helderblou uitspansel soos klein kruisies van die pêrelmoer.
In hierdie "wit oerwoud" wat in die nabye kwartaalgevegte in die wintergebonde sparwoude geveg het, het soldate aan beide kante soms trae reaksies gekry. T/Sers. Arthur E. McLaughlin van Black Rock, Ark., 'N peloton -sersant van die E Company, vertrek donker om kontak te maak met G Company. Hy het 'n paar soldate teëgekom wat in die bevrore grond ingegrawe het.
"G -maatskappy?" het hy gevra, hoewel hy nog voor hy gepraat het, besef het dat dit Krauts is.
"Nix!" het een van die Krauts geantwoord - en aanhou kap op die grond.
"Goed!" het die CO gesê: "Kom ons gooi handgranate in, maak hulle warm."
Die missie was 'n volledige sukses, hoewel een van die granate wat in 'n gat gegooi is, bo -op 'n Nazi gegooi het sonder om te ontplof (dit was moontlik te koud) en die Nazi het aan die slaap geraak en op sy hakke gekliek. Die tweede granaat, geen dud nie, het die Hitleriet vir ewig warm gemaak.
Die stad Oubourcy, vier kilometer noordoos van Bastogne, is op 15 Januarie in beslag geneem ná 'n deeltydse afval waarin Company A hom duidelik onderskei het. Voor dagbreek vorder die deeg oor 'n kilometer oop terrein na die stad.
'N Vyandse buitepos het op T/Sgt. William A. Fried van Lexington, Ill., 'N pelotongids. 'N Span onder S/Sgt. Samuel S. Graham van Newark het die pos gehaas en die drie Duitsers wat dit beman het, doodgemaak. Pfc. Charles P. Briner van Henry, Ill., Kruip om 'n hooiberg, vang 'n masjiengeweer en twee kanonne. Terwyl Pfc. Joseph J. Caleca van Detroit het 'n 75 mm-tenkgeweer gevange geneem deur een Kraut dood te maak en twee gevange te neem, sy kamerade het die eerste vier huise en die vyand daarin gegryp.
Daar is drade gesien wat uit die vyfde huis loop. Pfc. John D. Beal van Gates Center, Kansas, het deur 'n geweldige vuur wat deur die opgewekte Nazi's neergelê is, 'n groot vuur ondergaan, die wag voor die gebou doodgemaak en die drade afgesny.
"Die bataljon CO het sy CP in die kelder gehad," vertel kapt Norman C. Carey van Springfield, O., 'n bevelvoerder van 'n kompanie. 'So het ons eers die brein van die Nazi -seekat doodgemaak en daarna die tentakels een vir een vernietig.
By die aankoms van die ondersteunende tenks, het Carey onder skoot gehardloop om hulle te lei en hul aanval met die van sy deeg te koördineer. Die Nazi's het bevele gegee om die laaste man te weerstaan ​​en die Yank-gewere moes meer as 150 granate in die tenkhuise gooi.
Teen die middag is Oubourcy skoongemaak. Agt beamptes - die hele bataljonstaf - is dood of gevange geneem. Altesaam 123 van die vyand is gevange geneem en 38 is dood. 'N Kompanjie-wat op 'n derde sterkte was-het een man vermoor en vyf gewond.
Lt. -kolonel William Walton van Newton, Kansas, 1st Bn. CO wat die aanranding op Oubourcy gerig het, het by die 320ste in Oktober 1943 aangesluit. Groot raam, onaantasbaar en met 'n indrukwekkende teenwoordigheid wat sy jeug (hy is slegs 33) belemmer, was die Kansan 'n diensstasie-operateur in die burgerlike lewe. Hy het in 1933 as privaat by die National Guard aangesluit, maar was 'n tweede luitenant tydens die inlywing in die federale diens (Desember 1940) as lid van die 137ste Infanterie.
Na die dood van majoor Gillis, het Walton, wat bataljon operasie beampte en uitvoerende beampte was, tydelik die bevel oorgeneem in die graad kaptein, maar is gou tot majoor bevorder. Toe luitenant -kolonel James T. Walker op 18 November gewond is, het Walton weer die bevel oorgeneem. Hy ontvang sy silwer blare in die laaste deel van Desember.
Op 18 Januarie, nadat hy die stad Michamps ingeneem en die snelweg Bourcy-Longvilly gesny het, is die 320ste verlig. Die volgende dag verplaas dit na Metz.
Die eenheid verwag 'n 10-dae pouse. Maar op 22 Januarie is beveel om voor te berei op 'n beweging om by die 7de leër in die Elsas aan te sluit. 'N Teenaanval dreig in die sektor. Op 24 Januarie het die regiment verdedigingsposisies in die Vosges -berge oorgeneem en die voorkant verdik.
Terwyl hulle in die Elsas in die Elsas was, het hulle skoenpakke gekry. Maar hierdie rubberstewels het geen waarde gehad nie, want op 30 Januarie het die regiment met die motor en spoor (40 hommes et 8 chevaux) sy reis van 300 myl begin om by die 9de weermag aan te sluit. In Holland (waar die eenheid etlike dae deurgebring het) en in Duitsland was die weer lente. Maar die meeste seuns het tone wat nog steeds tintel van die Bastogne -beproewing.
Task Force Byrne: Blitzkreig
Op 4 Februarie het die regiment 'n Britse uitrusting in verdedigingsposisies net wes van die Roerrivier onthef. Die infanteriste was besig met patrollie en verbetering van hul posisies tot 23 Februarie, toe 'n aanval begin is om die westelike oewer skoon te maak. Toe, in 'n paar dae van gevegte, Oberbruck, Kranzes, Schanz en Kuppen ingeneem is, jaag die Nazi's oor die Roer.
Task Force Byrne, bestaande uit die 320ste (gemotoriseerde) die 216ste FA Bn. die 275 selfaangedrewe Field Artillery Battalion Co. C, 654th TD Bn. Co C, 60th Engineers Co C, 110th Medical Bn. en die Negro 784th Tank Bn., is op 28 Februarie gestig. Die middag het die taakspan die Roer by die Hilfarth -brughoof oorgesteek en nege myl gevorder.
Die volgende oggend, 1 Maart, het die Task Force Byrne werklik begin. Alexander se 3de Bn. die spits van die stryd was. Deeg van Kompanjie K, onder bevel van kapt. Homer W. Kurtz van Troy, Ill., Plus een peloton I Company, het die tenks gemonteer.
In 'n skietlyn van 23 myl noordwaarts is die Siegfried Line-verdediging van agter af opgerol, 16 aansienlike Duitse dorpe ingeneem en die belangrike Nederlandse stad Venlo aan die Maasrivier bevry.
Tankers het alles wat verdag lyk, opgeskiet, en die agterkant van die kolom, wat Venlo omstreeks middernag onder vyandelike vuurwapens nader, het sy roete verlig deur brandende hooimiedjies en bokse.
Met die hulp van die onheilspellend gelukkige Hollanders van Venlo is die Nazi's in die stad verwoes en diegene wat probeer wegkruip het uitgeskuif, maar Duitse skulpe het gedurende die nag in die stad gespat.
Die blits het die volgende dag 15 myl noordoos in Duitsland voortgegaan, met Straelen en Nieukirk in beslag geneem, Sevelen ingegaan en meer honderde gevangenes wat deur beide voorste en agterste elemente geneem is.
Maar dit was nie alles 'n vreugde nie. En in die bloedige ure van slagting het tenkmanne en infanteriste mekaar se lof gewen vir vaardigheid en lef.
'Een van my mans het 'n koeëlgat in sy linkerbeen gehad, en sy regterbeen is byna afgeblaas deur 'n tenkwa-dop,' het 2/Lt. Royal A. Aanbod van Omaha, pelotonleier van die deeg wat op die loodtenks ry. 'Tog het hy aanhou skiet. Hy het drie soldate doodgemaak wat die tenkwapengeweer beman en die beampte gedwing om oor te gee.
'' N Ander van my mans, 'n personeelsersant, hoewel hy vier slakke in hom gehad het, drie in sy bors en een in sy maag, het sy span bymekaar gehou en twee van sy mans wat raakgery is, gehelp en self wou hy nie uit die tenk klim nie . Dit was in Straelen waar die pad agter ons afgesny was. Die gewondes kon nie vir drie uur ontruim word nie. Hierdie twee soldate, nog vol gees, het almal geïnspireer wat hulle gesien het. "
Die peloton Company I en die negertenkers wat Sevelen in die nag aangeval het, is van die res van die kolom afgesonder toe die Duitsers 'n brug opblaas nadat hulle oorgesteek het. In die huis-tot-huis-gevegte het die mans teen die oggend die stad grotendeels skoongemaak toe meer tenks en mans by hulle kon aansluit. Sevelen is beveilig ondanks die dodelik waargeneem vuur van mortiere en artillerie net buite die stad.
Stapels Nazi -propaganda -pamflette - ongeskote en nie versend nie en nog klam van die drukpers - is gevind. Die pamflette is gerig aan mans van die Santa Fe en versier met die verdelingsklep, en het die Yanks gewaarsku dat die Roer -vallei -verdediging 'onneembaar' is.
Die 2de Bn. verower Oermten op 3 Maart en op 4 Maart die 1ste en 2de Bns. twee en 'n half myl deur geharde weerstand gestoot. Tot 10 Maart, toe die Task Force Byrne ontbind is, het die Nazi's die vordering met fanatisme gekant en alles in hul boeke op die deeg en tenkwaens afgevuur. Maar stadig word die Nazi -Wesel -brughoof - hul enigste oorblywende vesting wes van die Ryn - gekrimp. Daar is beslag gelê op Kamperbruck, Kamp, Hogenhof, Saalhof, Alspry, Schmetshof, Millingen, Huck en Drupt.
Dit was meestal brutaal, senutergend. Een bemanning het in 'n geveg begin om hul derde nuwe tenk in 'n week te beman. Hierdie meedoënloosheid was effektief. 2de Bn., Hoewel hy groot verliese gely het, het 300 gevangenes gevange geneem in twee dae se geveg by Millingen. En daar was duidelike beroertes, soos die perfek tydige aksie by Hillmanshoff deur 'n peloton F Company onder leiding van die slagveld in opdrag van 2/Lt Vivian G. Palmore van Mattoax, Va.
'Ons het nie 'n ongeval gehad nie,' vertel Palmore. 'Die Kraut -posisies was in twee groot huise wat heeltemal omring was deur 'n dik heining en ons moes 1000 meter oop grond oorsteek wat deur hul twee 88's bedek was.
'Ons artillerie het 'n spervuur ​​van 10 minute ingegooi en dit vasgemaak. Toe breek ons ​​tenks tot binne 100 meter, los met alles wat hulle het, en dan hardloop ons voor die tenks uit en lê 'n geweldige marsvuur. Die Krauts kon net nie aan die gang kom nie. "
'N Lae Nazi's wat in een van die vragmotors probeer ontsnap het, is deurtrek deur die gekombineerde vuur van vier BAR's wat deur sers. Joseph C. Anzalone van Independence, La., En Pfcs. Joseph J. Madanski van Painseville, O., Howard E. Kroeger van Blackduck, Minn., En William T. Brewer van Rockmart, Ga.
Die aanval is met skemer begin en die skroot op die Duitse posisies het plaasgevind in 'n rookwolk uit een van die huise wat aan die brand gesteek is en uit die brandende stad Drupt wat deur Kompanjie C aangeval is.
'Ons was nog steeds besig om Heinies dood te maak of vas te vang na nege -uur,' het S/Sgt. Glenn E. Metcalf van Huntington, Ind. "Hulle was laaste Nazi's en het nie daarvan gehou om hulle geneem te word nie. Maar ons het omtrent veertig van hulle lewendig gekry. Ek het nog nooit soveel Krauts in so 'n klein gebied gesien nie. "
In tien dae het Task Force Byrne ongeveer vyftienhonderd gevangenes gevange geneem.
Ruhr Pocket, Elbe Bridgehead: Duitsland Kuput
Terwyl die negende leër sy mag aangewend het om oor die Ryn te breek, het die 320ste (12-26 Maart) in die omgewing van Venlo, Holland, vir rus en rehabilitasie toegesak. Eendagpas het die mans verskeie besoeke aan Brussel, die opwindende Shangri-La-hoofstad van België, toegelaat.
Die Ryn is oorgesteek by die Wesel -brughoof (26 Maart) en die eenheid het in die omgewing van Letkampshof aan die noordekant van die Ruhr -sak vergader waarin meer as 300 000 Duitse soldate omsingel is.
Regiment het suidwaarts aangeval teen opposisie ondanks die verdunning van die Wehrmacht deur die Volkssturm, die regiment het die Autobahn afgesny en in 'n geïndustrialiseerde, Pittsburgh-agtige terrein ingerol. Die stede Bottrop en Sterkrade is ingeneem en teen 1 April is die Duitsers teruggery van die Emscher- en Rheine-Herne-kanale naby Dortmund.
Die vermoë van selfs 'n handjievol laasgenoemde om die onvermydelike te vertraag, is getoon deur die moeilike tweedaagse stryd wat 100 Nazi's opgedaag het voordat hulle van die slagstapel, skagte en geboue van die Prosper-steenkoolmyn verwyder kon word.
Gedurende hierdie tydperk het kapt William N. McCormick van East Orange, N.J. en sy militêre staatsamptenare het hul hande vol gehad om nuwe burgerlike administrasies in die vele verowerde dorpe te vestig en vir duisende PW's, slawewerkers en ontheemde persone van alle nasionaliteite te sorg. Dramatiese en amusante voorvalle het tien minute in die AMG -kantoor gebeur. Maar die prys het miskien betrekking gehad op die aansienlike Duitse boer wat betoog het.
'Aangesien julle Amerikaners hierheen gekom het', het hy gekla, 'werk die Russe en Pole op my plaas nie so hard en so lank as wat hulle voorheen gedoen het nie. Wat gaan jy daaraan doen? "
Verdedigingsposisies is tot 10 April beklee, maar die deegboere het aktief patrolleer. Een patrollie van die K Company, gelei deur 2/lt. Omer W. partye wat in die huise aangaan, en het die laaste van die nege wagte wat hulle moes verbygaan, saamgebring.
Die 320ste was verbonde aan die 75ste afdeling en het weer op 11 en 12 April aangeval, Holthausen skoongemaak en die buitewyke van Dortmund bereik toe die opmars gestaak is en die regiment uitgetrek het vir 'n ander werk, 250 myl verder in Duitsland.
Die 320ste op 15 April was verbonde aan die 83ste afdeling en dwing 'n kruising van die Saale -rivier, 'n sytak van Elbe. Die deeg brei uit en hou dan hul brughoof tussen die twee strome, sodat die 83ste 'n tweede pontonbrug oor die Elbe kon bou. Op hierdie manier is die 9de weermag vasgekeer voorby die laaste waterversperring wat die Yanks van die Russe en Victory skei.
Grosse Rosenberg, Kleine Rosenberg, Trabitz, Gottesgnaden, Breitenhagen en Schmitz het in die geveg tot die 320ste geval. Die Krauts het hardnekkig verset en selfs teenaanvalle geloods waarin 320ste mans omring en gevange geneem is.
Die ses 105's van Cannon Company, wie se stomp snoet gesoen is deur deegseuns wat by Mortain gered is, het 23 mans van I Company bevry wat gevange geneem is. 'N Peloton onder leiding van 1/Lt. Harold E. Ganzel van Menasha, Wis., Is gevange geneem met die aanbreek van 16 April terwyl hy 'n buitepos in 'n groot skuur gehou het. Onder die Duitsers wat die Yank -posisies aangeval het met Panzerfausts, handgranate en 'n miniatuur vlamwerper wat die hooi van die skuur aan die brand gesteek het, het die deeg nie 'n alternatief gehad as om oor te gee nie.
Die Duitsers is opgemerk deur 2/Lt. Kleber Trigg van Bastrop, Texas, van die waarnemingspos van Cannon Company 500 meter terug. Trigg het 'n beroep op batterye gedoen en 10 skote is op die skuur getref. Daar is gesien hoe mans opraak, met hul hande oor die kop, en daar is gedink dat die Krauts die spons wou ingooi. 'N Duitse burger is onder 'n wit vlag na die skuur gestuur om die vyandelike soldate opdrag te gee om in te kom of in stukke gebars te word.
Die Duitser het teruggekeer met die inligting dat die mans met opgehande hande Amerikaanse gevangenes is en dat die Nazi's hulle dwing om daar te staan ​​om verdere vuur te voorkom.
Trigg sien toe hoe die Duitsers die Amerikaners oor 'n veld na agter begin marsjeer. Hy het beveel dat vuur net oor hul koppe gelê word. Toe die omvang verlaag word, val die skulpe al hoe nader aan die Duitsers en hul gevangenes.
Hierdie asemrowende bietjie skerpskiet het gewerk. Die Duitsers is terug in die skuur gedryf. 'N Ooreenkoms is toe gemaak en die Yanks is bevry.
2/lt. Winfred D. Young van Joplin, Mo., en S/Sgt. James F. Wasson van Dennis, Kan., Is ook tydens hierdie gevegte gevange geneem. Die twee H Company -mans klim van hul jeep af om Duitse toerusting wat langs 'n wal gestrooi is, te ondersoek. Hulle stap teen die wal en direk in 'n Nazi -masjiengeweer -nes.
Twee van die Duitse bemanning marsjeer die Yanks -enkellêer deur 'n bos, met een Duitser voor en die ander agter. Die Amerikaners het in Engels geplot. Toe, op 'n gunstige oomblik, draai hulle hul gevangenes om. Deur hul staalhelms te gebruik, het hulle die Nazi's sinneloos gebots en ontsnap.
Op 18 en 19 April het die 320ste die Truman -brug oorgesteek om verdedigingsposisies oos van die Elbe naby Zerbst, die mees oostelike stad wat deur die negende leër ingeneem moet word, oor te neem.
Die Nazi's was nou in die laaste ruk van 'n hopelose, maar desperate verset. Luftwaffe -bomwerpers het drie nagte probeer om die Truman -brug by Barby te vernietig. In hierdie bombardement is een man van die regimentale hoofkwartiermaatskappy dood, twee gewond.
Die Duitsers het ook probeer om die brug op te blaas deur 'n sewemannetjie Naval Swimmers met kragtige slopings langs die rivier af te stuur. Die vinnige stroom het die onderneming verydel en een van die swemmers is deur Pfcs gevang. Oswald D'Amadio van Bellville, N. J., en Erwin J. Danielack van Milwaukee, Company A -deeg wat 'n buitepos naby die rivier beman.
Hierdie skroefbal Nazi was geklee in 'n styfpassende rubberpak met 'n wol-kamoefleringskap. Sy gesig was swart en hy was toegerus met 'n pistool, 'n mes en 'n waterdigte horlosie.
Die gewere wat hom uit die water sien klim en van boom tot boom vlieg, het losgebrand en hom gevang.
'Ons het gedink dit is die Batman wat lewe kry,' het D'Amadio gesê.
'Of 'n man van Mars,' het Danielack./p> bygevoeg
Op 21 April is die regiment verlig. Alhoewel die mans dit destyds nie geweet het nie, was die Europese oorlog vir hulle verby. Op 25 April het die eenheid 'n beroepsgebied in die omgewing van Hanover oorgeneem. Die mans was in hierdie posisies op VE-dag, 9 Mei 1945, die Victory in Europe-dag wat hulle so lank en hard en goed geveg het om te bewerkstellig.
Die 320ste skryf nog steeds sy verhaal. Verdere hoofstukke - miskien strydhoofstukke - sal geskryf word. Manne van die 320ste, hul esprit de corps getemper deur die tragedie en ellende, die avonture en die gay tye van die afgelope jaar, sal in elk geval hul rekord ooit "VOORUIT" dra.
In hierdie lang en pynlike trek van St. Lo deur Bastogne tot anderkant die Elberivier het honderde 320ste soldate geval, hul bloed deurdrenk in die stof, of die modder, of die sneeu.
Hierdie kort en onvoldoende verhaal van die regiment is opgedra aan diegene van die gevalle wat nooit weer opgestaan ​​het nie, en aan diegene wat lewenslank aan liggaam of gees vermink is.
Daar is 'n blywende monument vir hierdie glorieryke kamerade in die harte van ons wat oorbly. Laat ons in die komende tyd veg vir 'n groter monument vir hulle - 'n blywende vrede, 'n vrede wat hul hoogste offer vir hul land nog heiliger sal maak.
Die eerste bataljon, 320ste infanterie en die 737ste tenkbataljon is deur president Truman aangehaal vir die redding van die verlore bataljon, van die 30ste div., In Mortain.
Woensdag 25 Februarie 2009
Dit was tipiese Petrov -taktiek. U kom van 'n lang dag huis toe, maak u voordeur oop, gooi u jas op 'n stoel, skakel die lig aan en bam. U het twee boewe en 'n kaptein wat u terugstaar.
Ok, ek was geld verskuldig, maar nie die soort brood wat 'n laat aandjie nodig gehad het nie. 'N Paar groot punte was niks om oor te breek nie, of ten minste hoe ek dit gesien het. Natuurlik is ek bekend dat ek 'n effens bevooroordeelde opinie het oor die aanwending van liggaamlike leed aan u.
Die twee spierkoppe het gedoen wat hulle altyd doen, en dit lyk gemeen. Dimitri, aan die ander kant, het my net een daarvan geskiet, ek geniet dit wat ek doen en psigopatiese glimlagte wat hy so graag wou wys.
Dit was 'n jammerlike bynaam wat ek in die kinderjare gekry het toe my tande verskillende swaartekragte begin volg en my mond begin lyk soos 'n menigte naburige viadukte.
Dit was eers toe ek my loopbaan in die ondersoekbedryf begin, dat die naam homself in 'n ietwat meer positiewe naamplaatjie verander het. As potensiële kliënte dit vra, sou ek sê dit was omdat ek dit gedoen het, die leemtes ingevul het.
Dimitri staar my aan met sy koue, ontroue oë en ek het alles in my vermoë gedoen om dit rustig aan te pak, asof ek gewoond was daaraan dat hierdie besetene in my woonstel wegkruip
"Hei ouens, uh … alles in orde? "
"Nee. Ons het u nodig om ons te help met 'n klein dingetjie. Jy is nog steeds besig met vuilgrawe, nie waar nie? "
As 'n nare gat van Dimitri se kaliber jou so iets vra, kan jy nie anders as om jouself voor te stel dat jy jou eie graf grawe nie, selfs al weet jy waarvan hy praat.
Ja, ek is nog steeds in die spel as dit is wat u vra. "
"Dit is presies wat ek vra. " sê Dimitri in 'n dik gegurgelde Russiese aksent.
Hy sug, staan ​​stadig op en rek sy stewige raam. Hy het altyd 'n ligte reptiele voorkoms vir hom gehad, wat ek nie seker was nie, of iets wat ek onbewustelik met hom verbind het. Sy gelaatstrekke pas beslis by al my kwotas vir 'n slang, maar nou lyk dit asof hy meer soos 'n honger krokodil lyk.
Ons het 'n optrede vir u, gapings. " Hy gaan voort, terwyl sy haatlike glimlag begin groei.
Geen betaling nie, maar ek kan u skuld bietjie skoonmaak. "
My senuwees het my onderkry, ek het geweet dat dit slegte nuus was; ek het net nie geweet hoe erg dit was nie.
Waaroor praat ons hier? "
"Niks groot nie, jy gaan suid van Salvostraat en vind uit waar Marty Poles in die hel is en waarmee hy besig is. "
Ek weet dit, shitbrain. Daarom wil ons hê dat u dit moet doen. Marty was ons oë en ore oor hy was ons dubbel-O Polack, as jy weet wat ek bedoel. "
"Goed, want ek het geen kontak met die klein kak nie, en ek wil seker maak dat hy nog steeds 'n program het, sodat u kan uitvind waar hy is, en u moet hom dophou, 'n paar dae. Kom na my toe en vertel my wat u het, en dit is dit. "
Nou, ek het gewerk vir elke korrupte vullis aan weerskante van die wet en in Salvostraat, so lank as wat ek kan onthou, en een ding wat ek weet, is dat Marty die Polack amper dood is. Ek weet ook dat ek waarskynlik glad nie by hom betrokke wil wees nie. Ongelukkig kan u soms nie kies by wie u betrokke is nie, maar in plaas daarvan kan die betrokkenes vir u kies.
Ek kan môre begin as u wil. "
En net so word ek in die kak gesleep bo my gemaksone. Die Petrov -kort vir die Here weet wat en met net niks rym nie en het die noordekant van die stad gereël, dit was Russiese grasveld, en dit was 'n grasveld waarop baie uitgebrei is sedert 'n oorlog met die Suide 'N Paar jaar tevore kant -Italianers.
Die Italianers kon nie ooreenstem met die hoeveelheid voetsoldate wat die Russe gehad het nie, maar hulle het nog genoeg om gerespekteer te word, en hulle het genoeg krag om die suidekant te bestuur.
Die grasveldoorloë was die bloedigste wat die stad nog ooit gesien het, en teen die tyd dat daar uiteindelik vrede tussen die Russe en die Italianers was, was daar vyf en sestig aangemelde ongevalle, insluitend my broer. Om nie te praat van 'n kwart van elke organisasie wat nuwe lewensreëlings agter tralies kry nie. Alhoewel, in teenstelling met die meeste stede, hierdie Russe en Italianers nie maklik bewyse van die staat gemaak het nie, en die belangrikste spelers, en ten minste diegene wat lewendig was, aan die bewind gebly het.
So, wat het van al die nonsens gekom, vra jy? Nie veel nie. Die Russe versprei hul dwelm- en prostitusie -rakette 'n entjie verder suid, terwyl hulle 'n paar ekstra wethouers vir politieke doeleindes onderneem het, en die Italianers het steeds hul hoere en dwelms beweeg waar hulle kon. Dieselfde ou, dieselfde ou.
Behalwe met 'n groot verskil, het beide partye ingestem tot vrede, en albei kante was dit eens dat Salvostraat die grens was. Geen Italianers werk noord daarvan nie, en geen Russe werk suid daarvan nie, en god help enige vryskutwerkers met skaduryke idees aan weerskante daarvan. Dit was die heilige reël, en Dimitri was 'n bietjie afwysend daarvoor. Ek het gewonder wat meneer Petrov self sou dink van hierdie skending van die wapenstilstand, ek het gewonder of hy selfs weet wat sy trawante doen, maar dit was nie my taak om God te bevraagteken nie.
Ek het begin met hierdie optrede, net soos ek die meeste van my ondersoekwerk gedoen het, met die bedwelmde informante en verslaafdes in die algemeen, almal wat die spelers ken en hul mond kon hou vir 'n hou, of miskien 'n slag, of selfs 'n rol dobbelstene.
Dit was die soort mense wat ek met die geheime oë van die stad gewerk het. Hulle kyk na die wedstryd, hulle maak net asof hulle dit nie agterkom nie, en as u genoeg daarvan gesif het, kry u die telling.
Manny Moe was nie betroubaar nie, en hy was beslis nie betroubaar nie, maar wat hy in hierdie eienskappe ontbreek het, het hy in pure vermetelheid meer as goed gemaak. Moe het daagliks noord en suid van Salvo gedryf. Hy het gesmeek, ruil, kaartjie gekoop, kak dwelms en gesteelde goedere aan eweknieë verkoop, en het basies van steeg tot steeg teruggegaan met die totale miskenning van gebiede en gevolge. Die man het net nie moeite gedoen nie, en gelukkig was hy nie op 'n vlak om deur die groot seuns opgemerk te word nie, maar terselfdertyd het hy hulle almal goed geken.
My geluk het vir 'n slag 'n positiewe wending geneem, terwyl ek die goeie ou Manny Moe heen en weer op die hoek sien jitter in 'n meth -geïnduseerde histerie.
"Ouma! Hoe gaan dit! " het ek geroep terwyl ek na sy sitplek gestap het.
" Wat gaan aan, gapings. " Hy skiet terug en kyk versigtig na my.
Die reuk tref my vierkantig in die gesig. Ek staan ​​nou 'n paar meter van 'n maniese Manny Moe, wie se voortdurende skudding nie so afleidend was as die lae roet wat sy gesig en klere bedek het nie. Ek het my werk nou meer gehaat as ooit tevore. Ek haal diep asem.
Goeie heer Manny, jy lyk erger as gewoonlik, en dit sê baie. "
" Laat my 'n paar dollar kry. "
Ek het 'n twintig met jou naam op. "
Die wankelende raam van Manny vertraag sy fladdering en sy oë begin op my fokus. Dit was sy transformasie van 'n behoeftige boemelaar na 'n sakeman. Oogkontak, dit was nie meer voetgangers- en boudeverhoudings nie; ons was nou gelyk aan hom. Die geldeenheid van inligting wat ons saambind.
"Marty the Polack …Jy het hom gesien? "
"Hahaha! Jy speel nog steeds met vuur, nie waar nie?! " Manny Moe glimlag skelm.
Wil u die geld hê of nie? "
Shit man, jy moet na Gabo gaan kyk. Die dwaas is daar sewe en twintig. "
Ek het die rekening in sy gehawende hand gestop en my dieper in die stapel kak geplaas wat hierdie saak binnekort sou word.
Dit het vier en twintig uur suid van Salvo geneem om 'n plek op een van die Polack ''s te kry. Gabo 's was 'n klein nagklub met ordentlike kaartspeletjies en lekker snoepgoed, 'n plek waar mense soos Marty gebore is.
Daar was ek geparkeer en kettingrook, terwyl ek na die voordeur van die klub kyk. Dit was geleë tussen twee vervalle geboue, wat albei aan boord was en na die ongeluk van die verlede wou spook. Ek het om die beurt na die deur gestaar en na my skootrekenaar gestaar. Spandeer gelyke tyd op Marty en soek inligting oor die klub aanlyn.
Die tyd het aangestap, die ure het stadig verbygegaan met 'n verdowende effek. Uiteindelik struikel hy, vetter as wat ek hom onthou, met sy arm om 'n beenblonde.
Hulle swaai stadig oor die straat en beland in sy Lincoln -motor. Die enjin raas en hulle swaai op die straat, terwyl hulle sorgeloos wegjaag.
Ek het gevolg op die onopvallende manier wat my gemaak het wie ek was. Die stadsmotor het in die strate rondgesak, deur rooi ligte gevlieg en systrate met 'n paar oomblikke afgekap, rigtingwysers en stilhouplekke is iets van die verlede. Aanvanklik was ek bekommerd dat hulle dalk op my sou wees, maar die gedagte verdwyn vinnig toe ek my terugdink aan Marty se wankelende stap na sy rit.
Die Lincoln trek op 'n randsteen voor 'n vervalle huis wat Marty vir eers huis toe moes bel. Ek trek stadig op en parkeer oorkant die straat en maak my ligte af terwyl Marty sy binnekort verowering in die gebou lei. Die ligte op die woonstel op die vierde verdieping gaan aan, en ek tik die adres van die gebou in terwyl ek daar sit.
Die internet was 'n wonderlike hulpmiddel, een wat my alles kon vertel wat ek nodig het om te weet oor die woonstelgebou, oor die klub, wat die eienaar was. Ek het selfs so ver gegaan om my kwalifikasie -lisensie -eksamen (skaars) af te lê en te slaag met die uitsluitlike doel om 'n bietjie meer inligting te kry wat van die gemiddelde punt afgehou is.
Ek het vanuit my Oldsmobile gekyk hoe Marty en sy vriendin 'n bietjie slordige stadige dans voor sy kamervenster doen. Die kamer het swart geword en ek het kort gewonder hoe goed die blondekop van 'n aktrise was. Ek wens dit kon dit gewees het, ek wens ek sou net my tuig in die ry gesit het en vertrek het.
Maar nee, ek moes aan 'n paar goeie aktrises dink uit my minder romantiese verlede. Eerste klas talent, soveel was seker, altyd by my as hul gevange gehoor. Ek was amper dankbaar toe ek hier en nou my byna uit die geheue baan terugbring.
Dit gebeur vinnig, 'n flits lig uit die donker venster, dan nog een, en nog een, en nog een. Wie dit ook al was, moes 'n knaldemper gebruik, want die straat was doodstil en ongetwyfeld Marty en die aktrise ook. Die skok dat ek eintlik geweet het dat die treffer aan die gang was, het my laat vries, en net so het die verroeste Van aan die ander kant van die straat sy deure losgemaak en 'n skimasker met 'n haelgeweer tot 'n besetene gebring.
Hy stap toevallig na my bestuurder se sydeur, pomp een keer, mik en laat die kanon op my los. Die ontploffing was oorverdowend en die Oldsmobile het daaruit geruk. My venster aan die agterkant van die bestuurder het ontplof, met skerwe wat agter my nek skuur. My liggaam het in wanhopige maatreëls opgetree, die sleutel gedraai, ek het aan die wiel gegryp en die gaspedaal toegedruk. Nog 'n bulderende haelgeweer skiet êrens agter my, terwyl die adrenalien deur my lyf jaag.
Ek bel Dimitri op my selfoon toe ek die mal pad noord van Salvostraat maak. Hy het die Italianers eers vervloek vir hul ooglopende miskenning van die skietstilstand, en toe vir my gesê om hom by sy oom se kroeg te ontmoet. Dit was nie te ver van my af nie, en om uit te brei op die besonderhede van wat pas gebeur het, is dit die beste om dit persoonlik te doen.
Sover ek gedink het, was die Italianers van plan om Pole te knip, hulle het gesien dat ek hom volg en besluit om seker te maak dat daar geen getuies van die daad is nie, niks om hulle tot die moord te dwing nie.
Ek het gewonder of dit tot oorlog sou lei. Ek was geskok, en vergelding was 'n idee waarvan ek begin hou het, maar diep van binne het ek gehoop dat dit nie die geval was nie.
Te veel ouens het laas gesterf, ouens met gesinne, miskien was hulle nie op en af ​​nie, maar die gedagte aan dooie mans, vaderlose kinders en weduwee -moeders het my baie ontstel.
'N Man wat soos 'n boomstam van ses voet gebou is, het die voordeur van Ivanov's Bar and Grill vir my oopgemaak. Ek stap versigtig in, die plek is leeg, en die boomstamman staan ​​nog 'n keer voor die deur. Ek staan ​​'n oomblik in die middel van die verlate kroeg en kyk rond na Dimitri in die swak beligting.
Vir 'n kort rukkie het ek gedink aan die gemaskerde gewapende man wat binnestorm om my klaar te maak, maar dit verdwyn sodra ek sien hoe Dimitri probeer rits terwyl hy uit die kamer aan die ander kant van die kroeg kom.
" Leemtes! Perfekte tydsberekening, maak 'n gat hier en vertel my wat gebeur! " Hy gaan sit met 'n klop op die naaste stoel.
Ek skarrel om en begin my verhaal, terwyl Dimitri koelbloedig konsentrasie kyk en luister. Toe ek my verhaal van die nag se gebeure voltooi het, was daar stilte.
Is dit nie waar nie? "Dimitri het beslis gesê.
" Ja, ek dink so. " Ek het geantwoord.
" Fokken Guineas druk net op die knoppie, nou gaan ons kernkrag. " verklaar Dimitri in sy gebroke Engels en beklemtoon die laaste deel met 'n vuis vuis op die tafel.
Hy het opgestaan ​​en beduie ek moet ook opstaan.
Kom hier. " het hy gesê en my in 'n drukkie getrek. U het goed gedoen, twintig persent van u skuld is weg. "
Die omhelsing was klaar, en dit was duidelik my idee om weg te gaan. Toe ek na die uitgang stap, voel ek hoe Dimitri se reptiele oë my sien kyk. Al wat ek gekry het om my lewe in gevaar te stel, was twintig persent van 'n middelmatige skuld. Ek knyp my kakebeen van woede.
"Hey Gaps, kyk na jouself! Waps is moontlik nog steeds in die bussie op soek na jou! " Dimitri brul van die lag toe ek vertrek.
Ek het na my gewone plek van nadenke gegaan, op my matras, onder die waaier. Toe ek na die waaier kyk terwyl dit gons en draai, trek ek my sigaret lank en dink hardop. "Wat de hel het gebeur? " was die eerste vraag wat ek myself gestel het. Pole was beslis 'n goner, net soos sy aktrise met hartseer oë, en dit het Dimitri blykbaar nie 'n bietjie gepla nie, wat my nie noodwendig verbaas het nie. Wat wel gebeur het, was sy valse belangstelling in my verhaal. Asof hy die einde weet voordat ek daar kom.
Selfs aan die telefoon, voordat Dimitri die gedekodeerde, nie-selfoonweergawe van my verhaal gekry het, het hy dit onmiddellik op die Italianers geplaas. Ek het toneelspel geken, ek was die grootste deel van my lewe omring deur akteurs: gangsters, polisiemanne, prostitute en dwelms, die beste akteurs op die hele planeet, insluitend Hollywood.
Dit was my mense, hulle het my vaardigheid geslyp om bullshit op te spoor, en dit is wat ek op Dimitri geruik het, bullshit. Daar was ook 'n klein detail wat hy laat glip het.
Dimitri het geweet dat die Italianers in 'n bakkie was, en ek was amper seker dat ek gesê het dat hulle uit 'n motor klim, terwyl ek deur die verhaal jaag. Dit, plus sy pogings tot 'n Oscar -benoeming, en sy gretigheid om die bom so te sê te laat val, was genoeg om my nuuskierigheid op te wek. Dimitri het meer geweet as wat hy toegelaat het, en ek wou presies weet hoeveel meer.
Ek het my voetstappe teruggevoer, metodies van my gesprekke met die onderkant van die loop, na die klub, na die woonstelgebou. Ek het al die hoeke wat ek kon, nagegaan vanaf 'n skootrekenaar op my bed en ek sou seker nie weer 'n persoonlike besoek naby hierdie nonsens maak nie.
Miskien het ek in sirkels gegaan en te veel gekyk na iets wat daar nie eers was nie, maar toe begin die roete hom stadig openbaar. Die nuwe e -posse het op my gewag. Ek het die inligting oor die woonstelgebou teruggekry wat Poles en sy vriendin nou as 'n graf gebruik het, en dit blyk dat die eienaar niemand anders was as die oom Mike Ivanov van Dimitri nie.
Hierdie bietjie inligting was genoeg om die spel heeltemal te verander. Hierdie klein e -pos het beteken dat ek dit gebruik het, dit beteken dat my vermoedens reg was, en dat Dimitri inderdaad iets wou doen. Ek het dieper ingegrawe, die klub was beslis in Italiaanse besit, maar die twee winkelwinkels aan weerskante daarvan was nie. Die naam van Ivanov verskyn weer.
Wat Ivanov ook al besit, Dimitri besit soveel wat ek geweet het, en dit word al hoe duideliker dat Dimitri heelwat eiendom suid van Salvostraat besit.
Hy het altyd geweet waar Pole was, hoe kon hy nie? Die man het in die verdomde gebou van Dimitri gewoon.
Die vraag was nou hoekom hy wou hê dat ek Pole moet vind en hom eers moet dophou, en hoe het die Italianers dit alles reggekry.
Hulle wag vir die pale in die gebou, en die bakkie het buite die gebou gestaan ​​voordat ek daar kom. Die Italianers wat ons gevolg het, was dus nie ter sprake nie.
Vars lug was nodig. Toe ek die gordyne terugtrek en die venster in 'n vinnige gebaar oopmaak, neem ek die koel herfsmiddag in. Toe ek op die vensterbank leun, strek ek my rug stadig uit en staar af na die voetgangers wat drie verdiepings onder my heen en weer loop, met hul daaglikse lewens, onbewus van die mense wat tussen hulle loop. 'N Man stap hand aan hand met 'n kind, nie meer as agt of nege jaar oud nie. Die seuntjie kyk glimlaggend op na die man, hy stel 'n vraag aan die man wat ek nie heeltemal kan hoor nie, net die gemompel van sy onskuldige stem.
'N Skielike golf van hartseer het my ingehaal, gedagtes van my eie kinderjare, gedagtes van vaderlose kinders, gedagtes van weduwees en getroude moeders. 'N Volledige oorlog tussen die Russe en Italianers kan naby wees, en dit is omdat ek vir Dimitri gesê het dat hulle Pole vermoor het, en ek dit ook aan my probeer doen het.
Nóg die Russe, nóg die Italianers, kon hieruit iets baat. Gras was waardevol, maar dit was nie die soort waardevolle waarde wat 'n oorlog werd was nie; dit was nie die Midde -Ooste ter wille van Christus nie. Die enigste een wat werklik sou baat, sou Dimitri wees.
Die oorlog sou immers net daartoe lei dat die Russe vroeër of later meer van die South Side sou inneem. Dit beteken dat alle eiendomme net suid van Salvostraat nou onder hul sambreel sou staan, wat weer beteken dat Dimitri nogal die monopolie gehad het om mee te doen soos hy wou, sonder om die Italianers se toorn te vrees.
Hy kan homself verander van 'n alledaagse kaptein, 'n belangrike speler in sy organisasie, en dit was toe ek besef wat dit alles beteken, en wat ek moet doen om ten minste die res van my lewe moontlik te leef 'n baie kort lewe met 'n gewete wat nie heeltemal deurdrenk is van skuld nie.
Die monolitiese gebou het soos 'n onheilspellende wraith oor die straat gedroom. My senuwees het vinnig begin rammel toe ek daar staan. Ek het nogal 'n sprong in die geloof gemaak met die veronderstelling dat Dimitri dit op sy eie gedoen het, agter meneer Petrov se terugkeer, maar dit het reg gevoel, en my instinkte was die enigste ding waarop ek kon staatmaak.
Tog sou ek nie net in die plek van meneer Petrov instap sonder om 'n paar mense wat ek kon vertrou, te laat weet waar ek sou wees nie. As Petrov dit alles opgestel het, sou die inligting wat ek hom sou gee, reeds aan hom bekend gewees het, en ek sou net 'n man wees wat te veel weet. Om in my eie dood in te loop, was nie 'n idee wat ek so baie van gehou het nie, en as die kak wel val, sou hy miskien twee keer dink as ek hom sou vertel dat meer as 'n paar mense weet dat ek daar is.
Die diknekdeurwagter staar my uitdrukkingloos aan deur 'n spieël sonbril.
Mag ek u help? " vra hy op 'n gereserveerde toon.
Ek moet ek vir meneer Petrov sien. "
Ek is jammer meneer, maar meneer Petrov is nie in nie. " Die man het sy linkerhand teen sy oor gesit en geluister na iemand uit sy oorstuk, baie mantel en dolk, het ek gedink.
Die man fokus weer sy volle aandag op my.
"Mnr. Petrov sien jou. " Die deurwagter stap agter die lessenaar uit en nou nader aan my.
Draai asseblief om en lig u arms op. " Hy het my vinnig, maar professioneel opgesoek, dit was 'n taak wat hy ongetwyfeld baie keer voorheen gedoen het.
" Neem die hysbak tot op die vyftiende verdieping. " Hy het gesê.
Dit blyk dat die deurwagter van onder af 'n tweelingbroer het wat op my wag terwyl die deure op die vyftiende verdieping oopgaan. Hy het nie 'n woord gesê toe hy my beduie na 'n groot eikehoutdeur nie.
Ek het die kantoor van mnr. Petrov binnegegaan. Die grotkamer het die grootste deel van die vloer ingeneem. Dit was 'n groot, goed versierde dakwoonstel met kuns en meubels wat ongetwyfeld baie duur was. Die lyfwag -tweeling was eintlik septuplette, en die res van hulle het op aandag gestaan ​​teen verskillende mure rondom die kantoor asof dit lewende beeldhouwerke was.
Meneer Petrov staan ​​met sy rug na my aan die einde van die kantoor. Hy kyk deur die groot vensters en draai effens om my aan te spreek.
Ek het gedoen soos ek gesê het, en sak in 'n enorme leerstoel neer. Meneer Petrov draai stadig om, gee my eers 'n keer om en kyk uiteindelik in my oë. Ek breek weg van sy blik en kyk af na die vloer. Dit was nie nodig om hom uit te lok nie.
Hy het gedra wat net beskryf kan word as die mooiste pak wat ooit gemaak is. Hy was 'n mooi man, ouer, miskien middel -sestig, met hoekige kenmerke en vreemde, oplettende oë.
Jy is die een wat hulle Gaps noem, nie waar nie? "
Deur my vinnig toenemende vlugfaktor deur te druk, het ek geantwoord:
Meneer Petrov stap nader, nou is hy vyf meter verder en staan ​​oor my.
Ek het jou Vader en jou Broer nie goed geken nie, maar goed genoeg om te weet dat hulle regte mans was. "
Sy opmerkings veroorsaak 'n onderliggende woede iewers in my deurweekte liggaam. Dankie#8230 Voordat ons verder gaan, wil ek hê dat u moet weet dat meer as 'n paar mense weet waar ek my tans bevind. "
Met 'n effense glimlag stap hy 'n paar meter terug en gaan sit stadig in een van die reuse -leerstoele oorkant myne.
"Heh … Ek 'm geen boegom nie, Gaps. Vertel my nou waarom u hier is. "
Ek het hard gesluk, en ek het 'n werk vir Dimitri Ivanov gedoen, en ek wou jou vertel wat ek weet voordat iets drasties gebeur. "
Mnr. Petrov was uitdrukkingloos, so vertel my. "
Dimitri het my gehuur om Marty Poles op te spoor en hom dop te hou. Pole was suid van Salvo, en hy het doodgegaan, Dimitri het die Italianers die skuld gegee, maar Marty is dood in 'n woonstelgebou wat die oom van Dimitri besit, en nie net dit nie, maar Dimitri en sy oom het onlangs 'n hele paar ander gekoop eiendomme net suid van Salvo. " Ek haal asem.
Meneer Petrov staan ​​weer eens stadig op, steek sy hande in sy sakke en sak stadig terug na sy reuse venster.
En jy dink Dimitri is verantwoordelik vir die Pole, nie die Italianers nie. "
Meneer Petrov kyk weer na die stad. "Jy het vandag nie die koerant gelees nie?
Wel, dit lê op my lessenaar, kyk gerus. "
Ek stap na sy lessenaar en tel dit op, maak die koerant in my hande reg.
" Gaan na bladsy drie. " sê meneer Petrov koel.
Bladsy drie het 'n klein verhaaltjie gehad oor 'n klub wat gisteraand met 'n vuur gebombardeer is. Ek kyk daaroor en my oë word onmiddellik getrek na die foto langs die artikel. 'N Foto van 'n uitgebrande gebou, een wat al te bekend gelyk het. Dit was die plek waar ek Pole en sy blondine sien uitstap het. My liggaam reageer, hare staan ​​en vel prik. Volgens die artikel is die verkoolde oorskot van nege mense binne gevind. Dit het reeds begin.
"W-wat beteken dit? " het ek senuweeagtig gevra.
"Jy weet wat dit beteken. " Hy het geantwoord.
Hy kyk nog steeds by die venster uit, en hy bedank u vir u eerlikheid. "
So, het u nie geweet van Dimitri en Pole nie? " het ek gevra.
Meneer Petrov staar uit na die somber lug, "Nee. "
"Wat gebeur nou? " vra ek, al weet ek die antwoord, maar wil hoor wat hy beplan om te doen.
Wat gebeur altyd in tye van oorlog. Die hel sal sy gang kry. "
Ek sit die papier netjies terug op sy lessenaar. Ek het nie meer vrae nie, nie meer gedagtes nie.
My begeerte om te doen wat reg is, het net so vinnig weggegaan as wat dit gekom het. Hierdie gebeure was te veel, en dit sou net meer ingewikkeld raak, en ek was weer eens niemand, net nog 'n burger wat van buite af inloer. Dit het my nie meer aangeraak nie; my saak is nou gesluit. Ek neem afskeid van meneer Petrov.
Die reën val hard toe ek uit die gebou stap, ek vang deur my sakke vir 'n aansteker wat daar nie was nie, en dan is ek stadig huis toe. Die reën het nooit opgegee nie.
BIO: Ek is dertig jaar oud en woon tans in Chicago-land. Twee van my grafiese romans is deur aparte uitgewers opgetel en word in die somer van 09 uitgereik. Die eerste is "The Big Bad Book", wat deur Alterna Comics uitgereik word. Die tweede is 'Losweg gebaseer', wat ongeveer dieselfde tyd deur Arcana Comics verskyn. Ek het ook film- en boekresensies laat verskyn deur die tydskrif Lumino en poësie deur die tydskrif XND.
Ace publiseer wetenskapfiksie, raaisels en westerns, sowel as boeke wat nie in een van hierdie genres bestaan ​​nie. Versamelaars van hierdie genres het gevind dat die Ace 'n aantreklike stel boeke het om te versamel, vanweë die ongewone voorkoms van die tête-bêche-formaat. Dit geld veral vir die wetenskapfiksieboeke, waarvoor verskeie bibliografiese verwysings geskryf is (sien die afdeling Verwysings). Die formaat het 'n verdere reeks sf -dubbels geïnspireer wat deur Tor Books tussen 1988 en 1991 gepubliseer is, die Tor Double Novels.
Omdat die tête-bêche-formaat deel is van die aantrekkingskrag vir versamelaars, word titels wat tussen 1974 en 1978 gepubliseer is, wat twee titels van een of twee outeurs bevat, maar wat nie tête-bêche is nie, deur sommige versamelaars nie as ware Ace Doubles beskou nie. Die onderskeid is vir elke versamelaar; die boeke word in die onderstaande lys ingesluit, met die verskil in formaat.
Die lys wat hier gegee word, bevat 'n aanduiding van die genre van die werke, kursief na die reeksnommer. Afkortings wat gebruik word, is "SF" vir science fiction -titels "MY" vir raaiseltitels en "WE" vir westers. Boonop word 'NA' gebruik om 'nie van toepassing' te beteken, wanneer een of albei die boeke nie in een van hierdie drie genres is nie en 'UN', wanneer die genre van die boeke nie bekend is nie. Die lys gee ook 'n datum van publikasie in alle gevalle; dit verwys na die datum van publikasie deur Ace, en nie die datum van die oorspronklike publikasie van die romans nie.
Daar word vermoed dat die lys volledig is, maar daar kan geringe weglatings in die latere lyste wees.
Vir meer inligting oor die geskiedenis van hierdie titels, sien Ace Books, wat 'n bespreking bevat van die reeksnommerkonvensies wat gebruik word en 'n verduideliking van die letterkode-stelsel.
Die dubbelformaat het wedstryde geïnspireer vir ironiese of satiriese kombinasies van titels wat kan verskyn, soos in "No Blade of Grass"/"The Sheep Look Up"
'As die Heilige Bybel as 'n Ace Double' gedruk word ', het 'n redakteur eenkeer opgemerk,' sou dit in twee helftes van 20 000 woorde afgekap word, met die Ou Testament as 'Meester van Chaos' en die Nuwe Testament as 'The Thing With' Drie siele. '"
Duisternis voor die dagbreek, het sers. J.N. Farrow - Geskiedenis
DEUR ST. GEORGE TUCKER BROOKE, CHARLESTOWN, W. VA.
Ek stuur vir die VETERAN 'n afskrif van 'n brief van Mahala Doyle. Onlangs het u bewys bygevoeg dat Osawatomie Brown 'n moordenaar in Kansas was. Die Virginia Magazine of History and Biography begin in die uitgawe van April (1902) "The Brown Letters. Gevind in die Virginia State Library in 1901." Die volgende brief is geneem uit die Julie (1902) nommer:
MAHALA DOYLE AAN JOHN BROWN.
CHATTANOOGA, TENN., 20 November 1859. "John Brown Meneer: Alhoewel wraak nie myne is nie, erken ek dat ek bly is om te hoor dat u gestop is in u lewensloopbaan by Harper's Ferry, met die verlies van u twee seuns. U kan nou my nood in Kansas waardeer, toe u middernag by my huis inkom en my man en twee seuns in hegtenis neem, hulle uit die erf haal en hulle koelbloedig doodskiet. Dit was in my gehoor. U kan nie sê dat u het dit gedoen om slawe te bevry, ons het niemand gehad nie en het nooit verwag om een ​​te besit nie. U het my 'n troostelose weduwee gemaak met hulpelose kinders. Terwyl ek vir u dwaasheid voel, vertrou ek dat u u regverdige beloning sal nakom. die sterwende kreun van my man en kinders.
N. B. My seun, John Doyle, wie se lewe ek by u gesmeek het, is nou groot en baie begeer om op die dag van u teregstelling in Charlestown te wees, sodat hy die tou om u nek kon aanpas as goewerneur Wise dit sou toelaat.
My spesiale aanmoediging om hierdie brief aan die VETERAN te skryf, is 'n dag of twee gelede aan die koerant, waarin verklaar word dat die Huis van Verteenwoordigers van Kansas 'n besluit oorweeg het om 'n standbeeld van John Brown op te rig.
KANSAS SAL JOHN BROWN IN elk geval eer.
'N Topeka -aanbieding vir die Kansas City Star op 4 Maart 1911: "JW Brown, verteenwoordiger van Butler County, het die Kansas -huis vandag deur die ore gesteek deur 'n aanval op John Brown toe die wetsontwerp $ 2.800 vir die bewaring van die John Brown -kajuit in Osawatomie bewillig het en hou aan met die park rondom dit, sodat dit deurkom.
Die wetsontwerp is 'n paar dae gelede deur die Senaat goedgekeur en sou uiteindelik in die Huis aanvaar word. Dit het goedgekeur, die Demokrate stem in die algemeen daarteen. Toe die verteenwoordiger Brown, 'n demokraat, gebel word, het hy 'nee' gestem en die volgende verduideliking van sy stem gegee: As John Brown volhard het, sou sy opstand by Harper's Ferry begin het, sou ek waarskynlik in my jeug gesterf het. John Brown was nooit in 'n behoorlike sin 'n inwoner van Kansas nie, en hy was ook nie 'Osawatomie Brown' nie, die benaming in die vroeë jare is toegepas op O. C. Brown, wat die stad Osawatomie gestig het en sy naam gegee het. Hy het nooit 'n wettige besigheid of werk gedoen terwyl hy hier was nie, en hy het ook nie gehelp om die land te verbeter of te ontwikkel nie. Met die instinkte van 'n anargis en die hand van 'n sluipmoordenaar, was sy loopbaan in Kansas een van wetteloosheid en misdaad, die een onuitwisbare vlek op die andersins billike, vrystaatrekord. Geen Kansan wil geld gebruik om die naam van 'n stand, 'n Guiteau of 'n Czolgosz te bestendig nie. Ek sal ook nie daartoe instem om die naam van die eerste anargis te verhoog en in opstand te kom wat hierdie land gemaak het nie. '
J. J. Veatch, van Washington County, 'n Republikein, het ook teen die wetsontwerp gestem en die volgende verduideliking van sy stem aangebied: Ek is 'n Republikein, en ek was vier jaar lank 'n soldaat in die leër van die Unie. Ek bewonder 'n dapper man wat met 'n swaard in die hand sy manne deur skote en dop na die kanon se mond sal lei, maar ek verag 'n sluip en 'n boskruiper. John Brown het sy mans toegelaat om hul swaarde op te skerp en vyf ongewapende mans dood te maak deur hulle in die teenwoordigheid van hul vrouens en kinders in stukke te sny, en daarom was hy skuldig aan moord. Ek sal met geen stem 'n enkele dollar toeken om die nagedagtenis van 'n man wat ek as 'n moordenaar glo, te eer nie. '
Sodra die oproep voltooi is, het Davis van Kiowa gesê dat die aanvalle uit die rekord verwyder moet word, maar die mosie misluk en die aanvalle bly staan.
Kameraad D. C.Black, van Columbus, Ga., Stuur 'n uittreksel uit die New York Daybook van 1859 met betrekking tot 'n lesing by Cooper Institute oor John Brown se Kansas -afwykings. Pate is saam met 'n Amerikaanse marskalk as sy assistent gestuur om 'hom neer te sit'. Die slag van Black Jack is gevoer. Om een ​​of ander rede het Pate 'n vlag van wapenstilstand gestuur wat deur Brown aanvaar is. Hulle ontmoet naby waar Brown 'n posse laat afsonder het, wat Pate 'n gevangene gemaak het, ongeag eer.
Kaptein Pate het die aakligste verhale geverifieer wat ooit vertel is van Brown se metode om mense in Kansas te vermoor.
BRECKINRIDGE -VLAG NA DIE 20STE TENNESSEE. In 'n persoonlike brief aan 'n vriend skryf kameraad James Archer Turpin, van Waterproof, La., "Ek sien in die laaste uitgawe van die GEKONFERDIEDE VETERAN dat 'n komitee van dames aangestel is om die vlag te vind wat aan kolonel Thomas B. voorgelê is. Smith se regiment, die 20ste Tennessee, in Januarie 1863 in Tullahoma, Tenn., Deur genl John C. Breckinridge. Hara. Generaal Breckinridge het gesê die vlag is gemaak deur die hande van sy vrou en daarin was 'n deel van haar trourok. Dit was 'n groot, pragtige vlag, soos ek onthou. Kolonel Smith by ontvangs van die vlag wat aan generaal Breckinridge die ou vlag wat in baie gevegte gedra is en deurspek was met koeëls, en hy het ook 'n pragtige toespraak gehou by die ontvangs van die vlag. Ek het sedert die oorlog met generaal Smith bygehou.
DIE OU BLANDFORD -KERK OP PETERSBURG.
Die Ladies 'Memorial Association of Petersburg, Va., Is in 1866 georganiseer, en die goeie wat hulle gedoen het, het hulle in die suidelike state bekend gemaak. Die dames van hierdie vereniging het besit gekry van die ou Blandford -kerk toe slegs die mure en die dak ongeskonde was. Hulle het besluit om die binnekant te herstel en dit vir 'n lykhuis te gebruik en die idee van 'n gedenkteken uit te voer deur elke suidelike staat te versoek om 'n venster in te sit ter nagedagtenis aan sy dooies, wat voor die mure van die ou klimop lê. kerk.
Oos van Petersburg staan ​​hierdie historiese ou kerk, 'n gepaste wag oor die grafte van meer as twintigduisend Konfederale soldate. Ten aanskoue van die groot slagveld rondom Petersburg, het dit gedurende tien lang maande in die vuurlyn gestaan, naby die Konfederale binnegoed. Grant se. bloedige aanranding in Junie 1864 en die hewige afstoot van die federale troepe by die ontploffing van die krater was naby, en in volle oë was die briljante aanklag van generaal Gordon se dapper korps op Fort Stedman, byna die laaste verstryking van die stryd van die Konfederasie ,
Virginia en Missouri was die eerste state wat op die appèl gereageer het, en hul voorbeeld is vinnig gevolg deur die Washington Artillery van Louisiana.
Mev. William Hume, voorsitter van Tennessee, skryf: "Daar is 'n groter getal begrawe in Tennessee as enige ander staat. Sy het 113 000 soldate uit die 600 000 van die hele leër gegee. Is dit dan 'n wonder dat haar gesneuweldes in getal oorskry het? dié van ander state wat rondom die ou kerk begrawe is? As hierdie werk met die plaas van gedenkvensters voltooi is, sal die kapel die mooiste antiek in Amerika wees. Konfederale dogters van die manne van die dapper leër, kan ons dit bekostig om ander state meer te laat doen? as ons? Nee! Ek antwoord vir my susterwerkers. God help, ons sal hierdie liefdevolle plig gedurende hierdie jaar voltooi. "
BESOEK VIRGINIA BATTLEFIELD. (R. J. Stoddard, in die Laurensville (S. C.) Herald.) Twee Konfederale veterane en 'n seun van een van hulle klim in Oktober op die Seaboard -trein by Clinton om van die slagvelde in Virginia te besoek. 'N Rit van twaalf myl van Fredericksburg af het ons na Spottsylvania CH gebring, naby die plek waar McGowan's Brigade, saam met ander, baie lang, vermoeide ure in die Angle op 12 Mei 1864 geveg het. Dit is waar Grant tevergeefs probeer het om generaal Lee se linkerkant te draai vlerk. Die borswerke staan ​​nog steeds, en die dwarspunte kan duidelik gesien word. Baie littekens bly van die stryd oor.
Die grafte van sommige van ons seuns kan nog gevind word. Een hiervan het 'n klip aan die hoof met die naam 'J. P.', en ek is seker dat dit die graf is van John Pearson, van Company E, 14th South Carolina Volunteers.
Ons volg die lyne by Fredericksburg waar Sumner, Hooker en Franklin probeer het om die lyne van Longstreet en Jackson te breek. Die Marye -huis en omgewing toon duidelik die letsels van die konflik. 'N Gedeelte van die klipmuur wat deur Cobb's Brigade beset is, staan ​​nog steeds, en 'n klip wat naby hierdie muur geplaas is, dui die plek aan waar generaal Cobb geval het. Die kothuis is nog steeds daar, en die deurluiter kan gesien word waardeur die dop verby is wat na bewering hom getref het. 'N Nasionale begraafplaas beslaan die hoogtes regs van die Marye -huis, wat strek tot by Hazel Run, waar ons ingelig is dat meer as twaalfduisend van die vyand se troepe begrawe is.
Terug na Richmond, het ons afgegaan na Seven Pines, oor 'n gedeelte van die slagvelde van Savage Station gegaan, die Chickahominy by die wingerdbrug oorgesteek na Cold Harbour en Gains's Mill. Hier het die skrywer (lid van Captain Brown se geselskap, E, 14th South Carolina Volunteers) die eerste keer die zip, zip van die Minie -balletjies gehoor, 27 Junie 1862. Voor hierdie tyd het ons egter ietwat gewoond geraak aan die gedreunende kanon en die bars . Die ou meule was. later afgebrand en herbou na die oorlog, maar dit loop nou. Die oggend na hierdie geveg, Lieut. Kol. WD Simpson, onder bevel van die 14de regiment, nadat kolonel McGowan gewond was) het voor ons oor die veld geloop en teruggekeer na ons ry: "O, die aaklige gesig daar buite! Ek glo ek kon loop. oor twee hektaar grond en maak elke tree op die liggaam van 'n vyand. " Hulle was van Porter's Corps. In 1864 het hul bene gebleik. hierdie veld toe ons Grant op hierdie stadium konfronteer.
Ons het die krater in Petersburg bekyk. Die lyn van die ondergrondse tonnel vir ongeveer vyfhonderd meter is maklik opgespoor, ook die zigzag -sloot wat ons piekies gebruik het van en na die geweerputte. Na die ontploffing op 30 Julie 1864 is 'n voortdurende samesmelting van skote en dop op hierdie deel van ons lyne gehou. totdat hulle op 2 April 1865 gebreek is. Die begraafplaas rondom die ou Blandford -kerk wys die merke wat op die grafstene gelaat is deur skoot en dop uit Grant se batterye. Die meeste suidelike state het pragtige gedenkvensters in die kerk aangebring.
Ou Fort Gregg staan ​​nog steeds naby die Jerusalem -plankpad in die rigting van Dinwiddie -hof. Hier op 2 April 1865 het tweehonderd -en -vyftig man onder bevel van kolonel Duncan, van die Harris's Mississippi Brigade, en tweehonderd van die 14de vrywilligers in Suid -Carolina die drievoudige lyne van die vyand, etlike duisende, drie keer afgehou en die fort gehou tot. ons ammunisie was uitgeput. Toe kom oorgawe en gevangenislewe by Point Lookout.Die slagveld van Jones's Farm, die laaste plek wat deur McGowan's Brigade as winterkwartiere beset is, kan steeds vanaf die skanse van hierdie fort geleë wees. 'N Tien kilometer lange treinreis het ons na City Point gebring, waar die winterkwartiere van Grant se adjudant -generaal nog staan, maar tog baie verval het. Hier kan u 'n goeie uitsig op die James en die monding van die Appomattox -riviere kry.
Deur die goeie boot Pocahontas op pad van Richmond op te vang, het ons 'n blik gekry op baie historiese plekke: Fort Monroe, Old Jamestown en die plek waar die Merrimac onrus onder die vyand se vloot veroorsaak het, ook die ou Randolph -huis, waar ek meegedeel is, Die hofmakery van generaal Washington met Mary Randolph eindig in teleurstelling vir die generaal, en moontlik later spyt vir Mary. Hy het egter vertroosting gevind by die sjarmante weduwee Custis.
BROOKLYN EAGLE OP R. T. WILSON.
Toe die Suidelike Konfederasie val, val dit. Soos die onehorse shay, het dit in stukke gegaan, net soos borrels doen as hulle bars. Toe die Konfederasie dus in duie stort, het geld deur sy agente verseker dat katoen in die buiteland gestoor word. Die geld loop die blokkade terug na die suide, en dit is ontvang deur die agent wat dit gereeld aan die Richmond -regering oorgedra het.
Uiteindelik was daar geen Richmond -regering en geen konfederasie nie. Die laaste paaiement vir katoen is ontvang nadat die Konfederale regering opgehou het. Dit kon nie teruggegee word aan 'n regering wat opgehou het om te bestaan ​​en wie se beamptes vlugtelinge was nie. Die agent wat die laaste paaiement ontvang het, was nie lus om dit aan die Amerikaanse regering te oorhandig nie. Laasgenoemde het nie geweet dat die agent bestaan ​​nie. Dit kan dus geen aanspraak op hom maak nie.
Hy het net die geld behou. Daar was niemand aan wie dit behoort nie en niemand wat dit beweer het nie. Die man hou dit, kom noord, belê dit, verdien meer geld en word een van die rykste en invloedrykste sakemanne in New York, sterf 'n multi -miljoenêr, gerespekteer, onaantasbaar en verbonde deur die huwelike van sy kinders met sommige van die mees gesiene families in die Verenigde State en Groot -Brittanje. Hierdie voormalige Konfederale agent en die daaropvolgende metropolitaanse multi -miljoenêr het een van die liberaalste ondersteuners van liefdadigheid, opvoeding en godsdiens geword. Wat hy honderd keer weggegee het, oortref die gebeure in sy skoot.
Ons kondig terloops die dood van Richard T. Wilson aan in Fifth Avenue 511, Manhattan. En daar was ander wat dieselfde geluk gehad het.
GRADE DEUR DIE UNIVERSITEIT VAN NOORD -CAROLINA.
Lesers van die VETERAN sal geïnteresseerd wees in die onlangse optrede van die kuratorium van die Universiteit van Noord -Carolina om te stem om die graad AB, soos in hul klas, toe te ken aan alle studente van die universiteit wat gedurende die tydperk van 1861 tot 1865 het teruggetrek om in die burgeroorlog militêre of vlootdiens aan te gaan. By die aanvang van die aanvang sal die graad dus toegeken word aan almal wat gevind word van diegene wat Chapel Hill verlaat het om hul land te dien. Baie van hulle sterf galant op die slagveld, meer is sedertdien ontbied, maar 'n aantal bly nog steeds, en die universiteit hoop dat diegene wat sy graag wil eer, almal sal wees om hul grade te behaal.
Die rekord van die alumni van die Universiteit van Noord -Carolina in die oorlog is trots. Van die 2 403 oudleerlinge in die militêre ouderdom wat moontlik in 1861 geleef het, en dat baie ongetwyfeld dood was, is bekend dat 1,078 in die Konfederale diens was. Van die 1 331 matrikulante tussen 1850 en 1861 was 759, oftewel ses persent, in die weermag of vloot. Die totale aantal mense wat bekend is dat hulle in die diens gesterf het, is 312. Al hierdie syfers is onvolledig, en daar word vermoed dat die aantal in diens baie groter was.
Dit is baie wenslik dat die universiteit onmiddellik moet kommunikeer met diegene wat geregtig is om die graad te ontvang, en lesers van die VETERAN word ernstig versoek om soveel as moontlik by te staan. Inligting word verlang oor die huidige adres indien lewend, die rekord en sterfdatum as dit dood is, van die volgende, wie se laaste adres in besit van die Universiteit van Noord -Carolina ook gegee word. Alle kommunikasie moet gerig word aan J. G. de Roulhac Hamilton, Alumni -professor in Geskiedenis, wat namens die universiteit diegene wat hulp verleen, dankbaar is vir hul pogings.
Die Universiteit van Noord -Carolina kan nie met die volgende alumni kommunikeer nie, omdat hulle nie die regte adresse het nie. Sal u goed genoeg wees om deur die lys te kyk en ons te help om dit op te spoor of inligting daaroor te bekom? Rig alle kommunikasie aan J. G. de Roulhac Hamilton, Chapel Hill, N. C.
Klas van 1861: Pleasant B. dark, Jefferson, Tex., Edward C. Easterling, Georgetown, S. C.
Klas van 1862: Thomas J. Burke, Barbour County, Ala., Isaac W. Clark, Coffeeville, Tex., Thomas W. Hardeman, Matagorda, Tex., Samuel Snow, Wall Street 7, New York.
Klas van 1863: S. Wallace Beery, Florence, Ga., William A. Brown, Grenada, mej., G. Ferdinand Farrow, Memphis, Tenn., Thomas J. Lanier, Quincy, Fla., Josiah F. Mathews, Greenville , Tex., John H. Parsons, Jefferson, Tex., George H. Williamson, Cincinnati, Ohio.
Klas van 1864: F. Edgeworth Eve, Appling, Ga., Edwin H. Cobbs, Pittsylvania County, Va., Henry A. Gordon, Person County, NC, Edward L. Jeffreys, Wake County, NC, James C. Jones, Madison Parish, La., Augustus Powell, Coahoma, Miss., William T. Riggs, De Soto Parish, La., E. Douglas Sandford, Houston, Tex. Thomas P. Savage, Nansemond County, Va., Ambrose H. Sevier , Lowesville, Ark., William M. Sneed, Memphis, Tenn., MungoT. Purnell, Grenada, mej.
Klas van 1865: Eerwaarde William H. Call, Winton, NC, James P. Carson, Charleston, SC, A. Branson Howard, Bethany, NC, Richard H. Sims, Brunswick County, Va., Washington Thomas, Washington, N , C.
Klas van 1866: David H. Edwards, Green County, Ark., George B. Simral, Woodville, mej., John W. Land, Whitakers, N. C.
Klas van 1867: Onslow Regan, Robeson County, N. C. Klas van 1868: Colin W. Hawkins, Raleigh, N. C., Charles E. Watson Meridian, mej.
Mnr. Weed Marshall, van Mayfield, Mo., wat deur die oorlog in die Trans -Mississippi -departement gegaan het, wil die begraafplaas van kolonel Upton Hays ken, en of dit behoorlik versorg word. Hy was in die geveg in Newtonia toe kolonel Hays vermoor is, maar het voortgegaan met die bevel en sal enige inligting van oorlewende kamerade oor sy begrafnis waardeer. Kolonel Hays was 'n offisier van Shelby's Brigade, 7de Regiment, en is opgevolg deur kolonel David Shanks.
Mnr. Weed Marshall, van Mayfield, Mo., wat deur die oorlog in die Trans -Mississippi -departement gegaan het, wil die begraafplaas van kolonel Upton Hays ken, en of dit behoorlik versorg word. Hy was in die geveg in Newtonia toe kolonel Hays vermoor is, maar gaan voort met die bevel en sal enige inligting van oorlewende kamerade oor sy begrafnis waardeer. Kolonel Hays was 'n offisier van Shelby's Brigade, 7de Regiment, en is opgevolg deur kolonel David Shanks.
Mev. T. Walton, van Slate Springs, mej., Wil graag hoor van 'n paar kamerade van haar man, Thomas P. Walton, wat in Kompanie E, 7de Kentucky Regiment gedien het. Reaksie hierop sal waardeer word.
'N KAVALIE -MAATSKAPPY VAN MEISIES.
In die vroeë somer van 1862 was daar drie maatskappye langs die voet van Walden's Ridge, in Tennessee Valley, van Sale Creek tot by Emory Gap, wat besig was om te boor en piekdiens te doen, wat soms na Scott County kyk om die vyand dop te hou. Een van hierdie maatskappye is georganiseer deur kapt WT Gass in Augustus 1861, 'n ander deur kapt Bert Lenty in April 1862 en die derde deur kapt WT Darwin in Mei 1862. In die somer van 1862 'n twintig jong dames van Rhea County het ingestem om op sekere punte in die provinsie te vergader en in groepe te gaan om een ​​van hierdie maatskappye te besoek, waar sommige van hulle vaders, broers of geliefdes gehad het. In 'n gees van plesier het hulle 'n ruitersgeselskap georganiseer deur die kaptein van mej. Mary McDonald en mej. Jennie Hoyal, mej. O. J. Locke, juffrou R. T. Thomison as luitenante te kies. Die lede van die onderneming was mev. Kate Hoyal, Barbara F. Alien, Jane Keith, Mary Keith, Sallie Mitchell, Caroline McDonald, Jane Paine, Mary Robertson, Mary Paine, Mary Crawford, Anne Myers, Mary Ann McDonald en Martha Early. Hierdie groep sou op sekere plekke bymekaarkom en besoek aflê by die kompanjies, met kledingstukke en sulke klere dra wat die soldate nodig gehad het.
Nadat die Federale die vallei in 1863 beset het en die vroue en kinders tot hongersnood verminder het, kom ene John P. Walker uit sy skuilplek en versamel oor hom woestyne en weermagversamelaars, organiseer 'n kavaleriekompanie en heg dit aan die 5de Tennessee , bekend as kolonel Goon se "Hogback" Regiment of Cavalry. Nadat hy die burgers beroof het vanaf die tyd dat generaal Rosecrans Chattanooga in 1863 tot April 1864 beset het, het kaptein Walker tot die gevolgtrekking gekom dat hy die 'rebellie' sou vernietig. Op 5 April 1865 beveel hy dus Lieut. WB Gothard om elkeen van hierdie gevaarlike jong dames wat noord van Squire Thomison, wat twee kilometer suid van Washington was, in hegtenis te neem en om twaalfuur op 6 April op daardie plek te wees. Dieselfde kennisgewing is gegee vir diegene wat suidoos van Dunwoody's woon. Mill, op Richland Creek, sowel as diegene wat noord van Smith's Crossroads woon.
Luitenant Gothard, met 'n berede wag, het sewe van die jong dames van Thomison se vyf myl na Smith's Crossroads geloop, waar nog ses van die meisies bygevoeg is, wat dertien maak. Hulle is daarna opgeruk na Bell's Landing, aan die Tennessee -rivier. Dit was donker en modderig, en die meisies marsjeer voor 'n berede wag deur water en modder in die donker, dikwels in modder oor hul skoene. Toe hulle naby Bell's Landing was, het die groep van drie van Dunwoody's by hulle aangesluit, en die sestien is opgeruk na Bell's Landing en op die rivieroewer gehou totdat die ou boot, bekend as die 'Chicken Thief', gekom het. Hulle is toe bestel aan boord van hierdie boot, wat deur die regering gebruik is vir die versending van hooi, varke en beeste, en wat nog te vinde was of geneem is van iemand wat gelukkig was om iets oor te hê. Die ou boot het geen kajuit gehad nie , maar daar was 'n plek genaamd die "eetkamer", en hieruit is die tafel uitgetrek en die sestien meisies daarin, met 'n wag by elke deur. Die meisies was verslete. Sommige van hulle het tien of twaalf myl gestap, en nie minder nie as ses. Hulle was uitgeput en het gou in rye op die vloer gaan lê. Toe hulle by Chattanooga aankom, word hulle in Market Street opgeruk tot by die hoek van Seventh na die kantoor van die voorste marshal, genaamd Brayton. Adjudant van generaal Steadman, S. B. Moe, stuur die generaal, wat binnekom en na die meisies kyk. Nadat hy die verhaal van kaptein Walker gehoor het, het hy hom 'n ernstige berisping gegee en sy adjudant beveel om hulle na die Sentrale Huis te neem, die beste maaltyd vir hulle voor te berei, dan terug te neem na die ou boot en kaptein Wilds, wat in laai, bring hulle terug na hul beginplek. Nadat hulle hierdie maaltyd verfris het, het hulle saam met adjudant Moe na die boot gegaan, waarop hulle dieselfde huisvesting gehad het as voorheen, geen beddens, geen stoele, geen wagte nie. Terwyl hulle wag totdat die boot begin, hoor hulle dat generaal Lee oorgegee het. Dit was vir hulle 'n hartseer nuus, aangesien baie familielede met Lee en Johnston gehad het.
Generaal Steadman het kaptein Walker beveel om die meisies na hul huise terug te neem, maar hy het geen aandag aan die bevel gegee nie. Die meisies was bly dat hy dit nie gedoen het nie, en hulle het so goed as moontlik by die huis gekom. Nie een van die meisies was ouer as twee en twintig nie, en die meeste van hulle was sestien en agtien. Hulle behoort aan die beste gesinne van Rhea County, en is grootgemaak deur ouers wat baie trots op hulle was. Sedertdien het ses en veertig jaar verloop, en met verloop van tyd het almal die rivier oorgesteek behalwe Mary McDonald, Mary Ann McDonald en RT T. Thomison.
Barbara Frances Alien, 'n lid van die onderneming, het 'n pa in die gevangenis gehad, drie broers met generaal Lee en een met genl J. E. Johnston. Sy was agtien jaar oud toe sy die eed van trou afgelê het.
Juffrou R. T. Thomison, derde luitenant van die onderneming, het 'n broer in Shiloh gewond, 'n broer by Chickamauga vermoor en nog 'n broer saam met generaal Lee. Sy was sewentien.
(Hierdie lewendige beskrywing van die destydse toestande behoort deur die meisies van hierdie generasie bekend te wees.) VROUE VAN DIE SUID wat geëer moet word. DEUR COL. J. P. HICKMAN, NASHVILLE, VOORSITTER VIR TENNESSEE: EN SEKRETAIRE ALGEMENE KOMITEE.
Monumente vir die vroue van die Suide moet in die suidelike state opgerig word. Die staat Tennessee het $ 6,000 vir een op die Capitol -terrein in Nashville bewillig, maar daar word $ 8500 ekstra ingesamel, en die volgende beroep is op die inwoners van Tennessee gerig:
In die oorlog tussen die state het die Konfederale soldate in bivak, op optog of in die geveg nie meer gely as die vroue van die Suide nie. Die hele Suide is besaai met monumente ter herdenking van die ridderlikheid, die heldhaftigheid, die opoffering en die pligsgetrouheid van die Konfederale soldaat. Waarom dan nie monumente bou vir die vroue van die Suide nie, die moeders, dogters, vroue, susters en geliefdes van die Konfederale soldate?
Met die oog hierop, het die Verenigde Konfederale Veterane 'n komitee aangestel, bestaande uit een lid uit elk van die Konfederale State. Hierdie komitee het op 29 Desember 1909 in Atlanta, Ga., Vergader en georganiseer. Dit bepaal toe dat daar op die Capitol -terrein van elk van die afgesonderde state (en elders indien verlang) 'n monument gebou moet word vir die vroue van die Suide, ter herdenking van hul liefde, hul toewyding en hul opoffering vir die Suide en vir die Konfederasie soldaat. Hierdie komitee het toe vir hierdie monument 'n ontwerp gekies deur juffrou Belle Kinney, van Nashville, Tenn. Hierdie ontwerp verteenwoordig 'n gewonde en sterwende Konfederale soldaat ondersteun deur Fame. Net soos sy gees na sy God vlug, bekroon 'n tipiese Suidelike vrou die soldaat met louere, en dit is dan dat Fame die vrou bekroon vir haar patriotisme en toewyding. Die Wetgewer van Tennessee het tydens sy sessie in 1909 'n plek op Capitol Hill vir die monument verskaf en $ 6 000 vir die voetstuk bewillig. Die inwoners van Tennessee word nou versoek om $ 8.500 in te samel, en dit, met die staat se toewysing, sal 'n tipiese, gepaste en aantreklike monument op die Capitol Hill oprig vir die vroue van die Suide.
Die Tennessee -afdeling van die Konfederale Soldate op hul byeenkoms in Clarksville, Tenn., Op 13 Oktober 1909, het die volgende subkomitees aangestel om die voorsitter te help met die insameling van hierdie geld:
Oos -Tennessee: John 1. Cox, Bristol, John M. Brooks, Knoxville, F. A. Shotwell, Rogersville.
Middel -Tennessee: Baxter Smith, Leland Hume, J. R. Sadler, Nashville.
Wes -Tennessee: C. B. Simonton, Covington, J. N. Rainey, R. H. Lake, Memphis.
Die tyd het aangebreek dat hierdie geld ingesamel moet word, en ons doen 'n beroep op die mense van Tennessee om in te teken op hierdie waardige en edele voorwerp. Enige inskrywing wat by een van die subkomitees of die voorsitter gemaak word, sal behoorlik gekrediteer word en die inskrywing sal gepubliseer word. Ons smeek u om onmiddellik op te tree.
MEDALJES VIR WARE GESKIEDENIS IN TENNESSEE. Owen Walker, historikus van die Tennessee -afdeling, UDC, in 'n toespraak tydens 'n onlangse historiese vergadering van Nashville Hoofstuk nr. 1 oor die belangrikheid van die studie van die suidelike geskiedenis en letterkunde in ons openbare skole, het 'n plan uiteengesit waarmee sy hoop om wek 'n wye verspreiding en aktiewe belangstelling in die vak op, sowel in alle UDC -hoofstukke as in die skole. Die plan is soos volg:
Elke hoofstuk bied 'n jaarlikse prys aan vir die beste opstel wat deur enige leerling van die openbare hoërskole in die land waarin die hoofstuk geleë is, geskryf is. Dit is natuurlik die hoofstukke vry om hul aanbod uit te brei na ander provinsies waar daar geen U D. C. hoofstukke is as hulle dit wil nie. Dit sou 'n uitstekende idee wees, daar is 'n aantal hoofstukke in een provinsie en aangrensende provinsies wat geen hoofstukke het nie.
Die prys wat in elke hoofstuk aangebied word, is 'n aantreklike stel boeke wat sorgvuldig gekies is uit die werke van die beste suidelike skrywers. Elke hoofstuk versprei dus die suidelike geskiedenis en literatuur, terwyl dit 'n belangstelling in die studie daarvan stimuleer.
Die prysopstelle moet slegs aan die afdelingshistorikus gestuur word, wat hulle vir 'n afdelingsmedalje laat beoordeel. Die uitspraak oor die Afdelingsmedalje word op die jaarlikse byeenkoms van die Afdeling aangekondig, en as die skrywer teenwoordig is, word die medalje toegeken en die opstel voor die byeenkoms gelees.
Die Geskiedeniskomitee kies die onderwerp vir hierdie opstelle en beoordelaars vir die prysopstelle. Mev. Walker beveel ook aan dat elke hoofstuk 'n sterk Geskiedeniskomitee vorm, met sy geskiedkundige as voorsitter, om aanvullende en naslaanboeke oor geskiedenis in openbare skoolbiblioteke en die kinderdepartement van openbare biblioteke in sy eie gemeenskap en provinsie te ondersoek, wat aanbeveel om die behoorlike owerhede die uitskakeling van boeke wat valse geskiedenis bevat, en wat by dieselfde owerhede 'n lys boeke oor die suidelike geskiedenis en letterkunde aanbeveel wat geskik is vir gebruik in sulke biblioteke. Hierdie lys sal deur die Afdelingshistorikus aan elke Hoofstuk Historikus verstrek word na goedkeuring deur die Geskiedeniskomitee en die President van die Afdeling. Die beste owerhede sal geraadpleeg word by die opstel van die lys.
By die voorlegging van haar plan het mev. Walker gepraat van die betreurenswaardige feit dat die suidekant van die Amerikaanse geskiedenis aanhoudend geïgnoreer of vervals is, en dring daarop aan dat die suide die regte historiese status moet kry, dat slegs ware geskiedenis onderrig moet word. Sy het gesê dat opvoeders meer aandag gee as voorheen aan die bestudering van geskiedenis en dit van groot waarde ag, en dat die openbare skole nou 'n uitstekende geskiedeniskursus aanbied. Sy beklemtoon die bewering dat geskiedenis nie meer alleen deur handboeke geleer word nie, maar dat geskiedenis en letterkunde saamgevoeg word, wat mekaar illustreer en aanvul op 'n manier wat die waarde en belangstelling van beide aansienlik verhoog. Sy wys op die etiese waarde van hierdie studies, die invloed daarvan op maniere en sedes, hul krag om hoë ideale te inspireer, en beklemtoon die besondere geskiktheid van die suidelike geskiedenis en literatuur vir hierdie doel. Sy het met trots en dankbaarheid gepraat oor die onlangse stukrag, gegewe die oorsaak van algemene onderwys in Tennessee.
Onder hierdie opskrif vertel die Vicksburg Herald 'n verhaal van 'n katoenplukker, en haal hy 'n operateur aan wat dit as 'die regte ding' beskou, en sê: 'Daar was al in die verlede so manlike aansprake, van masjiene wat uiteindelik katoen pluk, 'dat daar met wantroue na elke herhaling gekyk sal word. " Hierdie opmerking herinner aan 'n goeie verhaal wat ds M. B. DeWitt, een van die doeltreffendste en geliefde kapelane in die Army of Tennessee, aan die skrywer vertel het. 'N Paar jaar na die oorlog, terwyl dr DeWitt predikant van die Cumberland Presbyterian Church in Huntsville, Ala. Daar was 'n groot bywoning van die toets, wat baie bevredigend was. Twee kollegas was daaroor, en die een vra vir die ander: "Het jy ooit gedink dat dit sou gebeur?" '' Ja, 'antwoord sy metgesel,' ek het geweet wanneer die witman moes ploeg, sou hy ry. '
PROEWE MET GEN. JOHN H. MORGAN. (Slothoofstuk uit die "Memoirs" van John Allan Wyeth, M.D., LL.D., met genl John H. Morgan se kavalerie in 1862 63. Die ander hoofstuk was in die Maart -uitgawe.)
Op 28 Desember was ons vroeg op en weg, op pad na die twee groot bokke op die Louisville & Nashville -spoorweg by Muldraugh's Hill, waarvan die verwoesting die belangrikste doel van die ekspedisie was. Hulle was elk van sestig tot vyf en sewentig voet hoog, skynbaar ses of sewehonderd voet lank, en dan geheel en al gemaak van houtbalke, of "buie", op mekaar gelê totdat die vereiste hoogte bereik is. Hulle is van so 'n groot belang geag dat twee sterk houtvoorrade of forte gebou is, en is daarna deur 'n Indiana -regiment (ek dink die 47ste infanterie) bewaak. Deur sy bevel te verdeel, het Morgan beide vestings gelyktydig aangeval, terwyl die artillerie die meeste van die teregstelling uitgevoer het. In minder as twee uur was die twee garnisoene van sewehonderd mans gevangenes. Dit was die tweede keer dat Morgan hierdie regiment verower het, en hy het Ellsworth aan die draad en telegraaf goewerneur Morton van Indiana laat neem dat hy hom 'bedank' om die volgende keer die doeke en jasse te stuur en hom die moeite te spaar om paroles uit te maak . " Ek het twee waardevolle verkrygings vir my militêre uitrusting gemaak, aangesien my deel van die buit 'n baie bruikbare oliedoek was wat baie dag en nag goeie diens verrig het, die ander 'n wonderlike nuwe Enfeld -geweer waarmee die Unie -regiment onlangs geweer was. Dit en sy voormalige eienaar was my eerste persoonlike opnames, en vir die ongewenste en byna absurde kenmerke van hierdie voorval vertel ek dit.
Toe ons skulpe dit te warm gemaak het vir die Hoosiers om binne die opslagplek te bly, en voordat die formele oorgawe gedoen is, het sommige van hulle, in die hoop om te ontsnap, weggehardloop en weggekruip agter houtblokkies en in die onderbos van die nabye by die bos. Toe die wit vlag styg, loop generaal Morgan, wat saam met ons was, almal te voet aan die gang, en ons stap feitlik teen die steil heuwel af. Ek was so naby aan hom dat ek een keer in die afdraande toe my voete onder my gly, amper tussen sy bene gly. Die eerste ding wat ek vir my ma vertel het tydens die beskrywing van die voorvalle van hierdie reis was dit, en ek onthou hoe trots ek was om so naby aan Morgan te wees, destyds die beroemdste kavallerieleier van die Westelike Weermag. Toe ons die voorraad bereik, is ons beveel om deur die bos te soek na vlugtelinge. Ongeveer twee of driehonderd meter van die fort af kom ek op 'n ontblootstelling, wat, terwyl ek hoor nader kom, agter die stam van 'n omgevalle boom opspring en 'n teken van oorgawe omhoog hou. Aangesien niemand onmiddellik byderhand was nie, het ek sy geweer (Enfield) en toerusting geneem. Dit lyk asof hy nie ouer as ek was nie, 'n knap jongetjie met 'n "peachdown cheek" wat trane oor hulle geloop het. Sy gehuil het vinnig my simpatie gewek, en ek het probeer om hom gerus te stel deur te sê: "Moenie bang wees nie, niemand sal jou kwaad aandoen nie. Jy word nou vrygelaat en jy kan huis toe gaan." Hierop snik hy: "Ek het 'n goeie ma by die huis, en as ek ooit terugkom, sal ek haar nooit weer verlaat nie." Teen hierdie tyd was my eie gevoelens besig om my die beste te kry, en toe hy sy ma noem, het die gedagte van my eie (selfs tot vandag toe, hoewel lankal dood), my nooit uit my gedagtes nie, my oorweldig, en ek het begin huil ook en vertel hom dat ek ook 'n goeie ma het en my bes doen om die arme man te troos. Dit alles het plaasgevind toe ons langs mekaar terugstap na die voorraad, my oorlogsgees het nie so 'n bietjie gedemp nie en die trots van my gevangenskap het verlore gegaan in die simpatie met die gevangenes. Hoe gereeld het ek laat in die nag die Rolling Fork -rivier bereik, op die Bardstown -pad, en daar, moeg en moeg, het ons tot by dagbreek gestap. Tot op hierdie tydstip het ons piekniek gehou en met gevoel en geloof gesing die gay gesang van die berede man, "If You Want to Have a Good Time Jine the Cavalry", maar in meer as een sin het die wolke versamel. Die hemelse storm het vier en twintig uur gehou, maar die aardse storm het die oggend vroeg gebreek vir 'n sterk liggaam infanterie, kavallerie en artillerie, onder bevel van kolonel John M. Harlan (later generaal en nog later regter van die Hooggeregshof van die Verenigde State) en amptelik deur hom aangemeld as tweeduisend negehonderd effektiewe (uit sy amptelike verslag blyk dat hy destyds vyf regimente infanterie en Southwick's Battery in sy eie brigade gehad het. Hierby is die 14de Kentucky Infanterie en 12de Kavalerie. "Official Records", Deel XX., Deel 1., pp. 137 en 138), kom met ons agterhoede en maak 'n lewendige en baie akkurate vuur met artillerie oop. Met die uitsondering van ongeveer vyfhonderd man, insluitend Quirk se geselskap en Cluke's Regiment, wat op 'n vrugtelose poging gestuur is om die spoorwegbrug oor die Rolling Fork te vernietig, en wat toe 'n paar kilometer ver was, het al Morgan se bevel die rivier oorgesteek en was buite bereik op pad na Bardstown. Kolonel Duke, in die hoop om die vyand in bedwang te hou totdat Cluke homself vinnig kon uitwis, het na ons kant toe teruggekry, die bevel oorgeneem en met sy gewoonte vrymoedigheid die oprukkende Federals aangeval. Die aanval was so wreed en so sterk onderhou deur hierdie handjievol mans dat kolonel Harlan huiwer om sy groot voordeel te benut. Cluke, wat die skel gehoor het, het haastig na die geveg gegaan en in tou gestaan ​​met die troepe van Duke.
Ten spyte van hierdie herhandhawing, met 'n rivier in ons agterkant, waarvan die kruising moeilik was, was ons posisie onseker. Ons was almal bekommerd dat die 'bluf' wat ons kolonel voorstel, genoem kan word en voordat die bevel wat hy so gou moontlik oorgesteek het, uitgevoer kan word. Die grootste deel van die mans is teruggetrek onder dekking van 'n aktiewe skermutseling, toe kolonel Duke ernstig gewond is en onmiddellik bewusteloos geraak het. Hy was net 'n paar meter van ons geselskap af en baie naby die oewer van die rivier waar die perde van die afgetrapte skermutselinge aangehou is. 'N Goed gerigte granaat het tussen die perde ontplof en verskeie diere is dood. 'N Fragment slaan Duke op sy kop en hy raak bewusteloos. Ek het geen twyfel gehad dat hy onmiddellik vermoor is nie. Met hierdie ramp kan geen tyd verlore gaan om weg te kom nie. Quirk en ander van die verkenners het hulle gehaas na die gevalle man, aan wie elke soldaat in die bevel toegewyd geheg was. Ons kaptein het die slap vorm langs die pommel van die saal waarin hy sit geplaas, en met een arm om sy bors in die rivier gedompel. Quirk en Duke was albei klein en lig, en die kaptein se perd, 'n kragtige, groot baai, het sy dubbele vrag veilig oorgedra. Die water swem nie heeltemal diep nie, maar kom op die diepste plekke hoog genoeg op die saalrokke om die voete en bene nat te maak van diegene wat nie op hul knieë gery het nie. Geen perd het ooit 'n stroom met 'n meer skoon gruis op sy rug gelê as wat hierdie edele volbloed by hierdie geleentheid gedra het nie. Die skermutselinge het ingehardloop, op hul perde geklim, en elke Konfederasie op die suidelike oewer het vinnig gehaas.
As die federale bevelvoerder sy voordeel in hierdie krisis gestoot het en met sy baie groter getalle op ons neergeslaan het, moes ons swaar verloor het. Soos dit was, het ons nie 'n man verloor nie. 'N Koets was beïndruk, gevul met sagte beddegoed, en hierin is ons bewustelose kolonel geplaas en veilig saam met die bevel vervoer. (Genl. Basil W. Duke oorleef nog op hierdie datum, Desember 1910.) Ons ander gewondes het op hul perde gery.
Die federale kolonel rapporteer sy verliese as drie dood en een gewond, en sê die burgers het vir hom gesê dat ons 'ons dooies in die rivier gegooi het'. Die waarheid is dat niemand aan ons kant vermoor is nie, en behalwe Duke, is ons twee nie ernstig gewond nie. Toe ons die stroom oorsteek, sien ek kaptein Pendleton, van die 8ste Kentucky, wat 'n lelike letsel aan die hand gehad het. Terwyl hy sy pistool vasgehou het, het 'n Minie -bal die handvatsel van die wapen getref en dit verpletter en die stukke in die palm gedryf. Die bevelvoerder van die Unie verduidelik sy versigtige vooruitgang deur te sê dat hy weet dat 'Morgan 'n groter mag as ek het'. (& quotOfficial Records, "Volume XX., Deel 1., p. 139.) 'n Noukeurige studie van die rekords maak dit duidelik dat kolonel Harlan op die grond en ten volle drie keer soveel mans as Duke in aksie gehad het. Soos reeds gegee, twee derdes van die troepe van Morgan het vroeër die dag die rivier oorgesteek en was goed op pad na Bardstown. Sedert hy Kentucky binnegekom het, het die beroemde plunderaar die draad laat versprei en op elke ander manier oordrewe berigte oor sy sterkte (in die " Official Records, "Deel XX., Deel 1., p. 147, na berig word, het hy elfduisend man gehad), en hierdie goeie diens het hom nou goed gedien, want hy was langs elke kant langs die afstande gehaas om sy ontsnapping te voorkom .
Na 'n moeisame dag, want Quirk is beveel om deur die bevel te ry en die leiding te neem, het ons teen skemer Bardstown bereik. Die verkenners was 'n halfuur voor die kolom en toe ons langs die straat ry om ons en perde in die beste lewenstal te gaan sien, sien ons 'n groot winkel wat nog oop is vir besigheid en. goed voorsien van algemene goedere. Nadat ons ons moeë perde afgesaal en gevoer het, stap ek en luitenant Brady om 'n paar aankope te doen en verras die eienaar deur die konfederale geld aan te bied. Hy het ons gesien of ons perde gehoor terwyl ons verbystap, maar vermoed ons behoort aan die weermag wat in die huidige terugbetalings vir dinge betaal het. Ons het sy neiging opgemerk om ons te laat kry wat ons wou hê, maar Bradyt het vir hom gesê dat, aangesien ons die artikels nodig het en niks anders as konfederale geld het nie, wat volgens die luitenant so goed was as die geldeenheid van die Verenigde State, hy dit of niks kon neem nie, en hy het dit geneem. 'N Paar stewels en spore en lang geelhakies was my besonderse verkrygings. Die eienaar het sy winkel so gou as moontlik gesluit op die pleidooi. om na sy aandete te gaan. Daardie nag slaap ek en my kameraad op ons komberse in die stalhok. Elke man moes naby sy perd bly, want die vyand dreig ons van alle kante af.
Die volgende oggend (30 Desember) het ander van ons bevel, aangetrokke deur die prag van ons nuut gekoopte klere, 'n boodskapper na die woning van die eienaar gestuur om hom te versoek om sy winkel vroeg oop te maak, want daar was baie kliënte wat moes vertrek dorp binnekort. Die boodskap is terug gestuur dat hy na die land gegaan het en die sleutel saamgeneem het, en die winkel kon eers met sy terugkeer oopgemaak word. By hierdie aankondiging het 'n skare van ten minste honderd mans die deure afgebreek, ingestorm en hulself gehelp met alles wat in sig was. Die eerste persone het gou begin opkom met alles wat hulle kon dra, maar nie sonder moeite nie, want daar was 'n stygende skare wat dringend wou ingaan voordat alles weg was. Ek het gelag toe ek 'n soldaat sien wat die ander aanmoedig om hom uit te laat deur 'n byl voor hom te hou, die voorkant vorentoe, sy arm om 'n bondel van ten minste 'n dosyn skoene, met 'n ander buit, en op sy kop piramide van agt of tien sagte hoede, tel die een in die ander net toe hulle uit die verpakking kom. Binne 'n kort halfuur is niks meer binne nie, behalwe die rakke en toonbanke, want in die oproer van hierdie onbeheerde begeerte om te plunder neem hierdie manne hope goed wat hulle onmoontlik kon gebruik.Dit was die eerste plundering wat ek gesien het, en dit is onnodig om te sê dat my Presbiteriaanse opvattings oor die onderskeid tussen meum en tuunt 'n onbeskofte skok gekry het. Dit is jammer dat ek moet erken dat die bekendheid met die wetteloosheid van oorlogstyd geleidelik hierdie fyner gevoel verdoof het, en ek het dit noodwendig in my gewete gelaai, aangesien die regering nie vir ons kon voorsien nie, het ek van my hoë boedel afgeval en 'n te hoë voeder geword. . Baie in oorlog is veredelend, maar baie meer is geneig tot agteruitgang.
Dit was nog duidelik en tog kouer as wat ons tot dusver beleef het toe ons daardie Desember uit Bardstown gery het in die rigting van Springfield. Ons gemoed was hoog, want alles het tot dusver ons kant toe gegaan, en 'n entjie uit die stad verby toe ons by 'n Katolieke instelling verbygaan (ek dink dit was die tuiste van die Trappist Brotherhood), het luitenant Brady ons vertel dat een van die broers, wat onder sy geloftes het geleef of geleef in hierdie huis, was die skrywer van die gedig "Lorena", wat getoonset is en toe baie gewild was, en met sy ryk stem het hy dit hard genoeg gesing om gehoor te word deur die gevangenes. Dit was die ou, ou verhaal van twee sterflinge wat mekaar ontmoet en liefgehad en geskei het, om hom in 'n klooster te begrawe, terwyl sy nooit syne kon wees nie en onder geen omstandighede gelukkig sou wees nie. Niemand kon die liedjie vergeet wat dit gesing het deur hierdie aantreklike seun van Erin nie:
Die jare kruip stadig verby, Lorena,
Die sneeu lê weer op die gras,
Die son is laag in die lug, Lorena,
Die ryp skitter waar die blomme was.
Die hart klop nou net so warm
Soos toe die somersdae naby was,
Die son kan nooit so laag sak nie
Adown liefde se wolklose lug.
Dit was gelukkig dat ons die plesier wat ons behaal het, put uit "Lorena" en "Bonnie Mary of Argyle" en ander juwele in die Ier se repertoire, so vroeg in die dag, want teen die middag het die elemente en die Yankees saam ons beroof van alle vrede van gees of liggaam en om romanse en poësie en sang vir baie 'n moeë uur die hoogte in te slaan. As ons voorsien het van wat ons van Bardstown af sou gaan terwyl ons so gay by ons Trappist Brothers se huis gery het, sou die stem van die sanger gewees het, anders sou hy ons 'On Jordan's Stormy Banks I Stand' gegee het in plaas van "Lorena." Teen die middag het die son ondergegaan, en die hemel was swart gehang, en 'n koue, fyn, stadige reën val, terwyl die termometer val, verander in sneeu en sneeu.
Kaptein Quirk het in die somberheid van die aand na Springfield gekom en is beveel om na die voorstede van Libanon te gaan, ongeveer agt kilometer verder, waar 'n groot groep soldate van die Unie bymekaargekom het om die groot aanvaller en sy "perddiewe" op te vang. Quirk is aangesê om in die plakkers in te ry en vir so lank as moontlik 'n lyn aan die kant van die stad vuur te bou om die vyand die indruk te gee dat ons van krag is en net op daglig wag om aan te val. Dit is nie nodig om by te voeg dat hy sy bevele getrou uitgevoer het nie. Ons het gedink hy het dit oordoen, en die Yankees ook, want hulle het groot voorbereidings getref, die hele nag regop gesit en was gereed. Ons was besig om heiningsrails te stapel en laat in die nag vuur te maak, maar ons mag nie lank genoeg bly om ons warm te maak nie, want terwyl ons besig was, het ons slim generaal sy manne langs 'n smal en nie veel gebruikte pad gelei landpad wat Libanon ongeveer twee kilometer ver gelaat het. die linkerkant en verby dit gegaan.
Nadat ons ons werk gedoen het, het ons die kolom ingehaal en ons was gedetailleerd as die agterhoede deur die aaklige nag. Tussen die bitter, deurdringende koue, die moegheid, die oorweldigende begeerte om te slaap, so moeilik om te oorkom, en onder die omstandighede wat ons ondervind het, so dodelik as dit toegelaat word, die talle stop om die artillerie uit slegte plekke in die modderige pad te kry (want die manne moes afklim en hul skouers aan die wiele sit), die byna ondeurdringbare duisternis en die onvermydelike verwarring wat die beweging van troepe langs 'n smal en slegte pad betref, het ons 'n nag van ellende ingegaan om nooit te vergeet nie. Ek onthou hoe ek by 'n klein kajuit langs die pad verbygaan en die vuur van die vuur uit die kaggel deur die deur sien, en toe voel ek asof ek alles wat ek in hierdie wêreld het, of 'n ander hoop net vir die voorreg sou gee van lê voor die brand en gaan slaap. Een van ons belangrikste pligte teen die oggend was om mekaar wakker te hou en niemand te laat val nie. Sou ons voortdurend kon voortgaan, sou dit nie so vermoeiend en pynlik gewees het nie, maar die gereelde stilstand van vyf minute tot 'n halfuur het amper ondraaglik geword. Die reënbui het ons genadiglik bestook en ons oliedoeke bedek met 'n laag ys. Uiteindelik het ek so gevoelloos geraak dat ek nie my geweer kon vashou nie, en êrens in die duisternis het dit uit my hande geval en verlore gegaan. Dit was die fyn Enfield -geweer wat ek by die Muldraugh's Hill -geveg by die seuntjie geneem het, te lank in die loop en te swaar en lomp vir kavallerie, maar een van die beste gewere van daardie dag vir 'n man te voet. As ek 'n slinger gehad het om dit aan my saal vas te maak, kon dit veilig gedra gewees het. (Veertig jaar na hierdie ervaring het my vriend, mnr. McChord, van Danville, Ky., Wat saam met my by die Polyclinic gestudeer het, vir my gesê dat die aand toe Morgan se manne om Libanon gery het, by sy pa se plaas verbygery het, en die volgende oggend het hy Hy het 'n pragtige nuwe Enfield -geweer in die pad opgetel. en terwyl ek my aan die beugel leer vashou, loop ek te voet of word my getroue Fanny deur die sneeu en sneeu getrek om nie te vries nie. Terwyl ons agter in die kolom was, kan die toestand van die pad voorgestel word nadat die hoewe van drie duisend vyfhonderd perde dit opgekap het. Verskeie kere in die nag is daar aangemeld dat die vyand op ons hakke volg, maar as dit die geval was, het hulle nooit trefafstand bereik nie. Die kans is groot dat die sneeustorm wat daardie nag gewoed het, hulle naby skuiling gehou het en ons van rampe gered het.
Daglig het ons suid van Libanon gevind, uit die onmiddellike gevaar waarmee ons bedreig word, maar ons het aangehou, want 'n swaar kolom is berig wat van Mumfordsville en Glasgow af beweeg om ons in Columbia of Burkesville te onderskep. Ons het ongeveer twaalfuur 'n uur stilgehou om perde en manne te voed en te rus, en toe na Campbellsville gery, waar ons in die donker aangekom het, nadat ons ses -en -dertig uur in die saal was sedert ons Bardstown verlaat het. Nadat ons die Rolling Fork oorgesteek het, het perdbesonderhede die land in die opmars deurgesoek vir ekstra bergtoppe, wat beïndruk was en uitgeloop het na die weermag wat luitenant Brady beveilig het en my 'n stewige kerm gegee het, en teen die tyd dat ons die grens van Tennessee oorskry het in my geselskap was ek 'n ekstra perd. Op Campbellsville het ons baie voorraad gekry, en van 'n entoesiastiese handelaar wat geglo het in die uiteindelike sukses van die Suidelike Konfederasie, het ek onder meer 'n bout calico gekoop (genoeg om elk 'n rok vir my ma en twee susters te maak) en 'n boks penne. Beide hierdie handelsartikels het in die suide bestaan, en die penne was veral waardevol. Al my verkrygings was op my geleide perd gepak. Ons het agt uur van hierdie nag gerus, en vroeg op Oujaarsdag, 1863, is ons suidwaarts en het laatmiddag die Columbia bereik, en dan die hele bitter koue nag deur, sonder om te stop totdat ons vroeg op 2 Januarie deur Burkesville gegaan het , toe ons weer stop om te eet en te rus.
Sedert ons Bardstown verlaat het, sukkel ons al twee en sewentig uur met die Yankees en die elemente, en al die tyd in die saal, met die uitsondering van nege uur. Die onafhanklike verkenner het nog nie 'die weermag gesien' nie, maar hy was besig om met Mars kennis te maak. Basil W. Duke sê in sy "History of Morgan's Cavalry": "Dit is algemeen om te hoor hoe mans wat gedurende sy loopbaan van verhoor en swaarkry in Morgan's Cavalry gedien het, na hierdie optog in Libanon verwys as die mees uitdagende toneel van hul hele ervaring. '' Daardie nag is hierdie dapper soldaat (gelukkig vir hom dat hy nog bewusteloos was van die wond wat by Rolling Fork opgedoen is) fyn dopgehou in die geïmproviseerde ambulans wat hom saam met die mans wat hom liefgehad het, gedra het. Dixie.
Ek het nooit die groot vermoë van generaal Morgan as soldaat waardeer totdat ek die amptelike verslae van die verskillende federale bevelvoerders bestudeer het wat hom in hierdie tyd probeer vernietig het nie. Hy was aan alle kante geteister deur afdelings wat hom vier -een was. Niks het hom gered nie, behalwe die genie van leierskap wat die planne en bewegings van die vyand betyds verdeel het om hom te ontwyk en die toewyding van die manne wat sy lot gevolg het en implisiet in hom geglo het. Ek wonder nou dat hy, nadat hy geslaag het in die doel van sy ekspedisie, wat uitgeloop het op die vernietiging van die Muldraugh's Hill -skote, nie kolonel Harlan aangewend en sy bevel gevang of verstrooi het nie. Hy kon dit maklik gedoen het en was vry om sy stappe na Glasgow en Tennessee op sy gemak te herhaal.
Aan die einde van die eerste week in Januarie het die verkenners Liberty, Tenn., Bereik waar ons vir kwartierdiens in kwartaal was. Terwyl ons weg was, is die groot slag van Murfreesboro gevoer, en Bragg het teruggeval na Tullahoma. Ongeveer 15 Januarie onthef luitenant Brady homself van sy aanklag deur my huis toe te stuur. Teen die einde van die tweede dag op my terugreis ontmoet ek baie onverwags my dierbare vader, wat te perd op pad was om uit te vind wat van sy seun geword het, en die volgende dag is my ma se angs en nood verlig deur die terugkeer van die verlore. LAAT DIT PERPETUEL WEES, ja, bly vir ewig.
Rooster van Maatskappy C.
Atkins, en mdash.
Allison, Jim. Luitenant.
Brooks, Henry. Luitenant vermoor by Missionary Ridge.
Buster, John. Sedert die oorlog oorlede.
Bettis, Tillman. Gedood by Chickamauga.
Burton, Logan. Oorlede in diens, 1 Junie 1861.
Brackett, L. J. Oorlede in diens, Junie 1862.
Carraway, Thomas. Arm verloor sedert die oorlog Memphis.
Crewson, Gus. Franklin se gewond is dood aan 'n wond.
Kontant, P. Boggan. Hy is slegs 18 jaar oud in Murfreesboro dood en het 'n federale beampte in Belmont gewond, sy wonde vasgemaak, sy swaard gevang en dit aan genl Marcus J. Wright gegee, wat dit na sy ma gestuur het.
Douglass, Elmore. Verkies as luitenant by die organisasie van die geselskap as kaptein by herorganisasie en vermoor in Atlanta.
Dukes, Robert T. Gedood op Murfreesboro.
Dukes, Wm. B. Gedood by Shiloh.
Dunn, Laurence. Verlore veronderstel om dood te wees.
Ellis, Wm. Gevangenes sterf in die Alton -gevangenis.
Ellis, A. B. Gewond op Chickamauga en Missionary Ridge Capleville.
Ellis, W. W. Gewond in Murfreesboro sedert die oorlog verlam Capleville.
Elam, E. E. Word in Kentucky siek en vertrek, maar sodra hy goed genoeg was, het hy by die elfde Texas -kavalerie aangesluit en kreupel geraak deur die val van 'n perd by Chickamauga, wat by die kavalerie aan die einde van die oorlog gebly het. Oakville.
Farrow, G. Ferd. Na Belmont oorgeplaas na kavallerie.
Ford, Robt. Verdrink nadat die slag van Belmont uit die boot geval het.
Farrow, J. P. Gedood te Belmont, val by die eerste vlug van die vyand.
Graham, C. P. Gedood by Shiloh.
Harrison, W. D. Verkies as luitenant by die organisasie van die geselskap, bevorder tot kaptein by die dood van kapt Douglass Capleville.
Hutchinson, H. J. Gedood by Shiloh.
Hilderbrand, John. Oorgedra na Wheeler se Kavalerie is sedert die oorlog dood.
Holeman, Wayne. Gedood op Murfreesboro, 31 Desember 1862.
Hues, Andy. In diens oorlede.
Herron, Louis. Oorgedra na kavallerie is sedert die oorlog dood.
Harrison, N. F. aangestel as sersant-majoor by herorganisasie van die weermag in Korinte, 1862 bevorder tot luitenant na die geveg van Chickamauga gewond by Chickamauga Germantown.
Holeman, Tom, Jr. Gewond in Shiloh Oakville, Tenn.
Harris, J. W. Gedood te Belmont.
Jamison, J. P. Ontsorg vir ongeskiktheid het sedert die oorlog gesterf.
Jackson, Sam. Hernando, Mej.
Joplin, & mdash.
Kyle, W. G. Oorlede in diens, 17 Mei 1862.
Kyle, Rogers. Texas.
Lake, W. L. Gedood by Shiloh.
Mitchell, John. Oordra na Sappers en Miners.
Morgan, ONS Verkose luitenant by die organisasie van die maatskappy aangestel as adjudant by die organisasie van die dertiende regiment tot luitenant-kolonel na die slag van Belmont herkies tot luitenant-kolonel by herorganisasie van die weermag in Korinte, vermoor in Murfreesboro, sy naam is op 'n stuk artillerie ingeskryf as die dapperste offisier van die afdeling van Cheatham wat op die slagveld geval het.
Morgan, John. Verkose Kaptein by die organisasie van die geselskap bedank by die herorganisasie van die weermag in Korinthe, het by 'n Mississippi -regiment aangesluit wat as kaptein gewond is in Belmont en by Murfreesboro vermoor is.
Madden, Jim. Hy het sy muskiet geslaan en 'n federale soldaat in Belmont geslaan en daarna 'n arm verloor sedert die oorlog.
Madden, George. In diens oorlede.
McCarthy, Jim. Korporaal.
McNichols, John. Gewond in Belmont en Shiloh ontslaan nadat 12 maande diens sedert die oorlog gesterf het.
Norris, N. Oorlede sedert die oorlog.
Nelson, W. Henry. Lam sedert die oorlog Whitehaven.
Prest, Wm. Germantown.
Pittman, Arthur R. Gedood op Belmont.
Paine, John. Sedert die oorlog oorlede.
Pierson, en mdash.
Pratt, en mdash.
Rogers, J. W. Dood by Belmont sy laaste woorde: "Sê vir my ma dat ek gesterf het toe ek my plig uitgevoer het. Dit was al wat ek kon doen."
Rowlett, John W. Gewond op Murfreesboro is sedert die oorlog dood.
Rainy, Thomas, kleurdraer. By Shiloh vermoor.
Rhodes, W. L. Gedood in Richmond, Ky.
Richmond, Hiram. Sedert die oorlog oorlede.
Richmond, John. Sedert die oorlog oorlede.
Rickett, en mdash.
Simms, Tim J. Gewond op Belmont sterf aan wonde.
Stratton, M. V. gewond in Belmont en Missionary Ridge gevang in Franklin, maar het ontsnap uit Capleville.
Stratton, C. Oorlede in diens van wonde op Stone Mountain.
Stokes, W. L. Gedood by Shiloh.
Genoeg, Jim. Gedood in diens.
Stratton, B. M. Gewond vroeg in aksie by die ontslag van Memphis in Shiloh.
Stratton, J. H. Ontslag vir ongeskiktheid by kavallerie.
Small, R. W. (Dick). Gewond in Belmont twee keer gevang en twee keer ontsnap uit Hazen, Ark.
Smith, John. Gewond by Murfreesboro.
Skokkend, en mdash.
Trek, Joe. Gedood by Peach Tree Creek, Ga.
Tuggle, Palmer B. Gedood op Murfreesboro.
Tuggle, Thompson. Oorlede in diens in Columbus, Ky.
Vandervest, & mdash. Vermoor in Richmond, Ky.
Williams, J. H. Gedood in diens.
Williams, W. W. Gewonde in diens is sedert die oorlog dood.
Weatherall, A. C. Oorlede sedert die oorlog.
Walton, & mdash.
Winford, Sam. Sedert die oorlog oorlede.
Wright, John W. Gewond in Richmond, Ky., En in Murfreesboro en het Memphis, Tenn, gevange geneem.
Pearl Harbor -dag
Ek hou van hierdie foto van U.S.S. Ronald Reagan.
Soos die meeste van julle weet, is dit 'n vlootradisie dat matrose op die dek van 'n vragmotor loop as hulle verbyry U.S.S. Arizona en ook Mount Vernon.
Ek het die Arizona Memorial een keer besoek. (Dit is waar ek geleer het dat 'kaai' 'sleutel' uitgespreek word.) Vir diegene wat dit nog nie gedoen het nie, moet u dit beslis gaan kyk. Die National Park Service bestuur die museum aan die wal, en voordat u met die veerboot na die gedenkteken klim, laat u 'n film oor die aanval kyk. Dit is 'n goeie idee, want dit bring almal in 'n sombere bui voordat hulle na die gedenkteken gaan.
As u op die veerboot klim, maak hulle 'n groot probleem oor die feit dat u nie meer onder toesig van die Park Service is nie, aangesien die vloot in beheer is, wat u nog meer respek maak teen die tyd dat u die gedenkteken instap. Dit is tog 'n begraafplaas.
Die groep saam met wie ek was, was baie stil terwyl ek op die gedenkteken was, soos ek dink die meeste besoekers is. Dit was 'n pragtige dag, en al wat jy kon hoor was die waai van die Amerikaanse vlag bo -oor of af en toe 'n tou van die lyn teen die vlagpaal. As u oor die kant kyk, kan u regtig die Arizona, slegs 'n paar voet onder die wateroppervlak. En daar kom regtig olie uit haar na al die jare. En binne nog steeds, is die mans. Hulle sterf vandag vyf-en-sestig jaar gelede.
Pearl Harbor Trivia: Bonuspunte gaan aan elkeen wat die skip kan noem wat Pearl Harbor oorleef het, net om deur 'n Britse torpedo te laat sak!
Vuur in die maag
Mistieke insig en verligting kom voor wanneer die sluier tussen die wêrelde opgehef word, die wêrelde oorbrug word, die gaping toemaak en ons oorsteek. Tom Cowan
In die Keltiese simbologie verskyn die ketel gereeld. Een van die belangrikste Keltiese verhale, die van Taliesin, begin met 'n magiese brousel van die godin Cerridwen, om 'n#8216awen te skep. '
Awen word breed beskryf as 'n vloeiende gees, 'n soort lewenswezen, 'n bron van geestelike krag, profetiese insig en poëtiese inspirasie. Soortgelyk aan die hindoe -konsep van shakti in die sin dat dit 'n lewende, vroulike, vloeiende, kreatiewe krag is.
Die vroulike selfstandige naamwoord, Awen, is op verskillende maniere vertaal as 'inspirasie', 'muse', 'genie' of selfs 'poëtiese waansin'. Volgens 'n 19de -eeuse Walliese woordeboek word die woord self gevorm deur die kombinasie van die twee woorde, 'aw ', wat ''n vloeistof, 'n vloeiende', en 'en ', beteken ''n lewende beginsel, 'n wese,' 'n gees, noodsaaklik '.
Die verhaal van Taliesin is gevul met sjamaanse wysheid en leidrade tot die gebruike van die ou Kelte. Dit bevat vormverskuiwing, towerdrankies, godinne, verbode stede van druïdes en bonatuurlike babas wat in riviere gevind word. Een van die vele simbole wat daar voorkom, is die van die ketel. Terwyl die ketel vir oënskynlik gewone doeleindes gebruik word, om 'n drankie op te sit, is die simbologie dat die ketel die houer vir awen is.
Leer my die raaisel,
Of the Cauldron 's Brew,
Laat uiterste duisternis plek maak vir lig,
En word nuut gebore. Damh the Bard
Erynn Rowan Laurie het in haar boek geskryf oor die energieke stelsel van die drie ketels Ogam: Weaving Word Wisdom. In hierdie stelsel is die ketels energiesentrums, baie soos die hindoe -chakras. Daar is drie ketels, wat ongeveer verband hou met aarde, see en lug, en verwys na die chtoniese, oseaniese en hemelse aspekte en die verband met die drie gebiede. Die Iere was dol oor dinge in drieë!
Soos baie van die gerekonstrueerde Keltiese druidry, herleef uit verhale en gedigte, kom die konsep van die drie ketels uit 'n Ierse gedig uit die 7de eeu, genaamd die 'Cauldron of Poesy. '
Voedingsbronne, soekvoorwerpe en houers van transformasie, ketels prut in die hart van die Keltiese mite.Hulle is gesog, maar buite bereik, verlossend, maar tog bedreigend, en hou geheimenisse in wat min mense ooit weet. Mary Pat Lynch
Die gedig beskryf die liggaam as bevat ' drie ketels '. Die drie ketels staan ​​bekend as die Coire Goiriath (ketel van opwarming of inkubasie), die Coire Ernmae (ketel van beweging of roeping) en die Coire Sois (ketel van inspirasie of kennis). Die gedig word toegeskryf aan Amergin, 'n ou Ierse digter. Dit is 'n antieke gedig uit die mondelinge tradisie, geskryf deur 'n Ierse monnik in die 7de eeu.
Daar word vermoed dat die relatiewe posisies van hierdie ketels binne elke persoon die algemene gesondheid van 'n persoon sowel as die gemoedstoestand en psige daarvan bepaal.
Die eerste ketel Coire Goirath, is die ketel van opwarming of inkubasie. Geleë in die bekken, verteenwoordig dit fisiese gesondheid, fisiese beweging en lewenskrag, en moet regop wees. Dit verskaf die liggaam hitte en energie, soos 'n oond.
Die tweede ketel, Coire Ernmae, is die ketel van roeping of beweging, geleë in die middel van die bors, in die hartgebied. Hierdie ketel word by geboorte aan sy sy aangetref en as gevolg van intense emosionele lewenservarings begin dit draai en uiteindelik regop word. Dit word gedraai deur vreugde en hartseer, insluitend geestelike vreugde, seksuele saligheid en hartseer en hartseer. Die ketel word volwasse deur hierdie proses van emosionele groei -ervarings.
Die derde ketel is Coire Sois, die ketel van wysheid of inspirasie. Hierdie ketel is onderstebo by die meeste mense, en dit is slegs deur die intensiewe werk aan die emosies in die tweede ketel en diep esoteriese studie of geestelike ervarings, dat hierdie ketel begin draai. Poësie, wysheid en profesie is die beloning vir die bewerking daarvan.
Hoeveel afdelings van smart verander die ketels van wyses? Nie moeilik nie, vier: verlange en verdriet, die hartseer van jaloesie en die dissipline van pelgrimstogte na heilige plekke. Hierdie vier word intern verduur en draai die ketels om, hoewel die oorsaak van buite af is. Ketel Van Poesy
Reg, wel 'n paar heilige pelgrimstogte en ek het dit gesorteer!
Dit is vir my onvermydelik om parallelle tussen die ketels en die chakra -stelsel te trek. Energieke sentrums wat ooreenstem met eksterne stimuli en wat geestelike en emosionele groei vereis, om energie, gevoel, wysheid, inspirasie en profesie oop te maak en te produseer.
Maar Laurie waarsku daarteen om die twee stelsels direk te probeer oorkom, sy skryf dat dit moet verstaan ​​word dat die ketels nie identies is aan chakras nie, en dat die werking daarvan anders is. In plaas van energie, is dit houers wat verskillende stowwe bevat of uitstort. Binne hierdie ketels kan u u gesondheid, talente, emosies en wysheid of poësie verhit, kook of brou.
Daar word gesê dat die drie ketels by die bekkengordel, die hart en die middel van die kop geleë is. By baie mane het ek 'n flits van inspirasie gekry tydens 'n chakra -meditasie, wat daarop dui dat die ketels losgemaak is met die chakras as sodanig, die basis/sakrale/solar plexus (die ' fisiese ' chakras) wat ooreenstem met die ketel van opwarming, die hartchakra (die 'brug ' tussen die fisiese en geestelike) wat ooreenstem met die ketel van beweging (e-motion), en die keel, derde oog en kroon (die geestelike/eteriese chakras) wat ooreenstem met die ketel van inspirasie.
My vriend wat aan die Keltiese verhale gewerk het, pas die chakras 'n bietjie anders in, met die basis/sakrale wat ooreenstem met die ketel van opwarming, die sonpleks en die hart wat ooreenstem met die ketel van beweging, en die keel, derde oog en kroon wat ooreenstem met die ketel van inspirasie. Elen Sentier, wat oor die keltiese chakras skryf, kombineer ook die solar plexus en hartchakras in die middel, in lyn met die ketel van beweging, maar sy koppel die chakras heeltemal anders.
Die ketel van roeping
Vul en word gevul,
Verleen geskenke en word verryk,
Voed en word lewendig,
Sing lof en word geprys,
Gesing aanroepings en is betower,
Skep harmonieë en word harmonieus geskep,
Verdedig en word sterk verdedig,
Oriënteer en is in lyn,
Onderhou en word gehandhaaf. Ketel Van Poesy
Die ketels kan beskryf word as vul, draai, brou en kook, wat die vlak van ontwaking en ontwikkeling weerspieël, sowel as die resultate van energieke werk met die energiesentrums. Dit is nodig om hulle te draai om 'imbas, ' die Ierse woord vir 'awen te aktiveer. '
Elke ketel kan in een van drie posisies wees: regop, gekantel of omgekeerd. Hierdie posisie dui op die vermoë van 'n ketel om te funksioneer. 'N Regop ketel kan hou en sy bestanddele, 'n gekantelde ketel, laat die inhoud wegglip en 'n omgekeerde verloor alles.
Verlede jaar het ek opgelei as 'n Chakradance-fasiliteerder, waarvan ek elke chakra intensief gedans het en 'n selfanalise in die Jungiaanse styl gedoen het oor elke sentrum en die verenigings daarvan. Die solar plexus chakra was vir my besonder kragtig.
U kan hier in detail in my plasing hieroor lees, maar dit is genoeg om te sê dat die beeld van 'n goue ketel was wat al die afval uit my verlede verbrand het. Ongeveer dieselfde tyd het ek 'n droom gehad wat so gewelddadig was dat ek regop in die bed wakker word, nadat 'n ketel ontplof en sy deksel opgeblaas het. Dit was hierdie ervarings wat my aangespoor het om meer te leer oor die verband tussen die chakras en die ketels.
Ek het hierdie verband ondersoek en gevind dat die Ierse Keltiese en die Taoïstiese energiestelsels die konsep van ketels of dantiane gebruik. In die Taoïstiese tradisie staan ​​die eerste ketel, Lower Tan Tien, bekend as "die goue stoof" wat die verfyning en lewenskrag van die lewenskrag in die Ching -energie verteenwoordig, wat basies 'n baie verfynde, superkragtige vorm van chi, of lewe is. krag dwing. Ching is skeppingsenergie, wat verband hou met die skepping van lewe deur seksuele vereniging, dit is 'n sonkanaal van yang -energie in die energie -liggaam.
Dit lyk asof hierdie ou stelsels 'n soortgelyke soort energie -alchemie erken het. Die onderste deel van die liggaam, die maag en onder, was die manifestasie van ons fisiese energie, ons liggame, ons sintuie, ons wil tot aksie.
Ongelukkig gee die Ierse literatuur min inligting oor hoe die drie ketels gebruik is. Die Iere was 'n mondelinge kultuur, hulle het wysheid oorgedra deur middel van sang en storievertelling – die bardiese kunste – en deur die gebruik van pneumoniese toestelle soos die ogham -boomsimbole.
Wat oorbly van die Keltiese kosmologie is ietwat gefragmenteerd, meestal as gevolg van die kolonisering van Europa deur die Romeine waar die Keltiese kultuur byna heeltemal uitgeskakel is. Wat min opgeteken is, is dikwels deur Christelike monnike gedoen.
Hier moet ek kyk na ander kulture en hoe hulle hul energieke stelsels bestuur, en die kollektiewe bewusteloos gebruik om toegang te kry tot voorvaderlike kennis van die Iere. Daarom is my praktyk gedeeltelike ekstrapolasie, gedeeltelike intuïsie.
Gelukkig is daar baie gemeen in baie ou sjamanistiese praktyke, en baie werk wat aan die rekonstruksie van hierdie wonderlike praktyke voortgegaan het en voortduur. Ek moet net baie versigtig wees en in my blinde entoesiasme om nie aannames te maak oor oënskynlike ooreenkomste en toepaslike ander praktyke onvanpas nie!
Ander skrywers van die Keltiese Sjamaanse tradisie het die stelsel van die 'keltiese chakras ' anders geïnterpreteer. Elen Sentier, in haar boek Keltiese chakras, gebruik die Keltiese simbool van die spiraal – spesifiek die triskele – om 'n kelties geïnspireerde pad deur die chakras te vind. (Die triskele is die drievoudige spiraalbeeld wat u op die eerste prent van hierdie pos sien)
Haar metode is heel anders as myne, maar ek is van plan om haar meditasies te probeer, want ek hou van die idee om die triskele te gebruik as basis vir die navigasie in die ketels. Dit verwyder die gevoel van hiërargie waarmee die meeste westerlinge die chakras benader en die energie van die onderste en boonste chakras verenig. Hier is 'n diagram van haar metode, waaroor ek seker meer sal skryf in die toekoms.
So terug na wat ek wel weet, die chakras wat ons dit in Chakradance verstaan.
Die solar plexus chakra hou verband met ons metabolisme, wat basies ons binneste oond is. Anodea Judith sê dat ons die gesondheid van hierdie chakra kan beoordeel deur ons liggaamstruktuur op hierdie vlak te ondersoek: stywe, harde mae, gesinkte diafragma's of groot potbellies is alles 'n aanduiding van 'n derde chakra -oormaat of -tekort. "
Die derde chakra, bekend as Manipura in Sanskrit-wat 'n glansryke juweel beteken-draai oor temas van persoonlike krag, fisiese krag, selfuitdrukking en wil. Dit is die vuur wat ons metabolisme aanwakker, en as dit geaktiveer word, verhoog dit ons energie, dryfkrag en doelgerigtheid.
Om die solar plexus chakra te dans, is om die ou krygsdanse aan te roep. In Chakradance steek vinnige dinamiese bewegings die vuur in ons maag aan, wat ons dans met energie en krag aanwakker. Deur al hierdie vurige energie in te span, word bewegings dan sterk, doelgerig en duidelik omskryf as ons innerlike vegter triomfantlik, dapper en sterk na vore kom.
Die onderste chakras werk saam, die soliede grond van die basis, die opwarmende passie en plesier van die sakrale, is almal geneig tot die vuur in die solar plexus. Sonder 'n stewige fondament of die opwarming van sensuele genot en kreatiwiteit, is daar geen brandstof vir ons vuur nie.
As die derde chakra gesluit word, kan 'n mens moeg, bang, bewerig, stil of teruggetrokke voel. Daar is 'n vrees om risiko's te neem, mense of kwessies te konfronteer, leiding te neem, en met dit alles 'n gebrek aan energie. Anodea Judith
Die argetipe van die vegter wat sterk in hul mag staan, is die visie van die gesonde solar plexus chakra. Dit is nie aggressief nie, maar dit sal homself ook nie ondermyn nie.
Baie kulture het hierdie solar plexus gebied geassosieer met ons lewenskrag, die ingangspunt van geestelike energie in die liggaam. In tradisionele Japannese leerstellings en reiki -genesing is die hara -stelsel in die buik die belangrikste fokus vir die opbou van 'n mens se energie.
As ons geestelike energie dus laag is, kan dit sterk manifesteer in ons buik- en sonpleksentrum. Traumas of mishandeling deur kinders kan lei tot 'n uitgeputte solar plexus chakra, en 'n toestand wat sjamane ken as 'n seer verlies. '
Sielverlies kan simptomaties geïdentifiseer word deur hierdie vrae te stel:
In baie sjamaanse samelewings sou u een van vier vrae vra as u by 'n geneesheer kom wat kla dat u moedeloos, moedeloos of depressief is. Wanneer het jy opgehou dans? Wanneer het jy opgehou sing? Wanneer het jy opgehou om betower te word deur stories? Wanneer het u opgehou om vertroosting te vind in die lieflike gebied van stilte? Angeles Arrien
In sjamanisme is siel gelyk aan mag. Elke persoon moet leidende geeste en kragdiere hê om hul geestelike krag te beskerm en in stand te hou. Tydens trauma, of soms as gevolg van onkunde oor hul bestaan, kan ons hierdie helpende geeste en ons krag daarmee verloor. Sjamanese genesing behels dat die verlore dele van die gees en ons geestelike helpers weer verbind word.
Dit was nog altyd die rol van die sjamaan om in 'n veranderde bewussynstoestand te gaan en op te spoor waarheen die siel vlug in die alternatiewe realiteite en dit terug te keer na die liggaam van die kliënt. Sandra Ingerman
Daar word gesê dat kragdiere en geesgidse slegs by 'n persoon sal bly as hulle geëer en versorg word; ons moet hulle nooi om saam met ons op ons reise te dans, na hul boodskappe te luister en ons lewens te leef met die lewenskrag wat hulle bring. Anders sal hulle verveeld raak en wegdwaal.
Ek dink dieselfde kan vir onsself gesê word. As ons nie geneig is tot ons gees nie, ons passie vir ons lewe, as ons nie ons innerlike vuur aansteek en neig nie, raak 'n deel van onsself verveeld en dwaal ons af, verlaat ons uself en die glansende juweel wat ons in ons hou.
"Ek is die beste in die lewe waardig."
"Ek is in staat."
"Ek is kragtig."
"Ek stel en bereik my doelwitte."
'Ek staan ​​op vir myself en vir dit waarin ek glo.'
'Ek weet wie ek is en waarheen ek gaan.'
Sentreerpraktyk met die drie gebiede:
Damh the Bard voer die verhaal van Cerridwen en Taliesin op
Kyk die video: Это должен знать каждый воинские звания армии и флота по возрастанию солдат рядовой кто это (Desember 2021).