New Sponsor - SHR VIP Garage Gang II Forum For Fans Of Stewart-Haas Racing
Post by HiddenHollow » Wed Sep 26, 2018 9:49 am
https://www.stewarthaasracing.com/Valle ... as-Racing/ triple A projects - The Sphere - Clifton Mahangoe
The Sphere - Clifton Mahangoe
Een magisch project van Clifton Mahangoe: The Sphere. Tot 21 januari 2018 te zien in het Westerpark Amsterdam en daarna gaat The Sphere op wereldreis. Uranus se natuurlike satelliete - Wikipedia
Die verhouding in grootte van Uranus en sy grootste ses planete, van links Puck, Miranda, Ariel, Umbriel, Titania en Oberon.
Uranus, die sewende grootste planeet in ons sonnestelsel, het 27 bekende mane, wat almal genoem is na karakters uit die werke van William Shakespeare en Alexander Pope. William Herschel het die eerste twee mane, Titania en Oberon, in 1787 ontdek. Nog mane is in 1851 deur William Lassell en in 1948 deur Gerard Kuiper ontdek. ’n Paar van die groot mane het planetêre massa, wat beteken hulle sou planete gewees het as hulle op hul eie om die son gewentel het. Nog mane is van 1985 af ontdek, óf deur Voyager 2 óf deur middel van gevorderde teleskope op aarde.
Uranus se mane word in drie groepe verdeel: 13 binneste, 5 groot en 9 onreëlmatige mane. Die binneste mane is klein, donker voorwerpe met dieselfde eienskappe en oorsprong as Uranus se ringe. Die groot mane is groot genoeg om hidrostatiese balans te bereik het, en vier van die vyf wys tekens van inwendig-gedrewe prosesse soos canyon-formasies en vulkane op hul oppervlak. Die grootste een van die vyf, Titania, is 1 578 km in deursnee en die agtste grootste maan in die sonnestelsel – dit is sowat 20 keer so groot soos die Aarde se maan. Die onreëlmatige mane is in wentelbane ver van die planeet af.
Uranus se mane[wysig | wysig bron]
Die mane word gelys volgens wentelperiodes, van kort tot lank. Mane wat groot genoeg is dat hulle oppervlakke ingeplof het tot ’n sferoïed, is in vet druk en het ’n ligblou agtergrond. Onreëlmatige mane met ’n prograde wentelbaan (in dieselfde rigting as Uranus s’n) het ’n liggrys agtergrond en dié met ’n retrograde wentelbaan (in ’n teenoorgestelde rigting) ’n donkergrys agtergrond.
Mark R. Showalter en
471,6 ± 1.4
65,9 ± 7,5
1 353 ± 120
1 172 ± 135
3 527 ± 90
3 014 ± 75
2003 (gesien in 2001)
Philip D. Nicholson et al.
↑ 1,0 1,1 “Planet and Satellite Names and Discoverers”. Gazetteer of Planetary Nomenclature. USGS Astrogeology: July 21, 2006. URL besoek op 2006-08-06.
Sheppard, Scott. “Uranus' Known Satellites”. URL besoek op 20 Desember 2008.
Wikimedia Commons het meer media in die kategorie Uranus se natuurlike satelliete.
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Uranus_se_natuurlike_satelliete&oldid=1404784"	Kategorieë: Natuurlike satellieteUranus	Navigasie-keuseskerm
العربيةAsturianuAzərbaycancaBoarischБеларускаяБеларуская (тарашкевіца)‎БългарскиBosanskiCatalàČeštinaDanskDeutschΕλληνικάEnglishEsperantoEspañolEestiفارسیSuomiFrançaisGalegoAvañe'ẽहिन्दीHrvatskiMagyarՀայերենBahasa IndonesiaItaliano日本語한국어LëtzebuergeschLietuviųLatviešuМакедонскиमराठीBahasa MelayuMirandésNāhuatlPlattdüütschNorsk nynorskNorsk bokmålOccitanPolskiPortuguêsRomânăРусскийसंस्कृतम्Simple EnglishSlovenčinaSlovenščinaSvenskaไทยTürkçeУкраїнськаTiếng Việt中文粵語	Wysig skakels	Die bladsy is laas op 12 Desember 2015 om 16:48 bygewerk.