Sath Graha -tempel (voorkant) (illustrasie) - Inligting
Sath Graha -tempel (voorkant)
Argitekte van die negentiende-eeuse Calcutta: 'n inleiding tot die Johari Sath-gemeenskap
Sritama Halder is 'n onafhanklike navorser-skrywer. Haar werk behels interdissiplinêre studies van gemeenskappe en hul kulturele praktyke, die geskiedenis van illustrasie in Bengale en Hindoe-mites met die fokus op visueel-tekstuele voorstellings van die Ramayana. Sy is ook 'n tweetalige vertaler en het onder meer saamgewerk met die Oxford University Press, India.
In die tweede helfte van die negentiende eeu is 'n Swetambara Jain -tempelgroep gebou in Manicktala, Kalkutta (nou Kolkata). Die eerste tempel van hierdie groep, die Shitalnath-tempel, is in 1867 gebou en is opgedra aan die drie-en-twintigste Jain tirthankara Parsvanath, terwyl die mul nayaka (hoofgod) van die tempel is die tiende tirthankara Shitalnath die tweede tempel, Mahavirswami-tempel, gebou in 1868, huisves die vier-en-twintigste tirthankara Mahavirswami en die derde, Chandraprabhaji-tempel, gebou in 1895, is opgedra aan die agtste tirthankara Chandraprabhaji a dadawadi (Jain -heiligdom), oorspronklik gebou in 1810, voltooi die groep.
Die tempels is gebou deur bekende juweliers en sakelui van destyds, Badridas Mookim (Mookim beteken hofjuwelier, oorspronklik 'n titel wat Lord Mayo aan Badridas gegee het, wat onderskeidelik 'n familienaam geword het), Sukhlal Johari en Ganeshilal Kapoorchand Kharad Johari, wat onderskeidelik behoort het aan die Jain Johari Sath -gemeenskap (johari beteken juwelier en sath beteken gemeenskap).
Die Johari Sath-gemeenskap het 'n belangrike rol gespeel in die sosio-kulturele konstruksie van die negentiende-eeuse Calcutta. Sedert sy ontstaan ​​in 1690 het die stad geluk soekers gelok. Teen die laat agtiende eeu het Calcutta 'n florerende handelsentrum van die Britse Ryk geword en mense uit verskillende streke, godsdienste, gemeenskappe en etnisiteite genooi om deel te wees van die stad se sosiokulturele struktuur. Teen die negentiende eeu het 'n Jain -nedersetting in Calcutta begin vorm. Die Johari Saths woon hoofsaaklik in die gebiede Beadonstraat en Harrisonweg (nou Mahatma Gandhiweg). (Fig. 1) Die Johari Sath -gemeenskap bestaan ​​uit die Shrimal en Oswal Jains, die Shrimal Jains was oorspronklik afkomstig van Shrimal of Bhinmal, 'n stad in die suidelike deel van Rajasthan, en die Oswals was oorspronklik van die Marwar -gebied in Rajasthan. Badridas Mookim (26 November 1832–1913/14) was 'n belangrike rol in die stigting van die Johari Sath -gemeenskap in Calcutta.
Fig. 1. Volgens Thacker's Guide to Calcutta was die woonhuis van Badridas Mookim in Harrisonweg 152 (nou Mahatma Gandhiweg). Die grootste deel van die oorspronklike gebou is lankal verby, behalwe sommige kolomme met hoofletters in Korinte. Volgens Sajendra Mookim, afstammeling van Badridas Mookim, het die oorspronklike gebou soortgelyke glaswerke as die Parsvanath -tempel en dra dit nog steeds 'n paar spore daarvan. Die nuwe gebou is 'n mengsel van argitektoniese style, insluitend een wat in die 1960's/70's in die geboue van Calcutta gebruik is, saam met 'n gewilde kitsch -styl. Die getalle van hierdie gebou wissel van 152A tot 152D (met vergunning: Sajendra Mookim en Tri Paul)
Bekendstelling van die Jain -godsdiens in Bengale
Die mense van die Johari Sath -gemeenskap was nie die eerste Jains wat hul voete in Bengale gesit het nie. Die streek het reeds 'n sterk teenwoordigheid van Jains in sy godsdienstige groep gehad. Jainisme het sy oorsprong in die oostelike deel van Indië, aangesien Mahavira in die sesde eeu nC in die huidige Bihar gebore is. Ten minste twee Jain -tekste, Acharanga Sutra (geskryf tussen die tweede en vyfde eeu vC) en Bhagwati Sutra (of Vyakhyaprajnapti, die vyfde Jain agama saamgestel deur Sudharmaswami) noem dat Mahavira self 'n lang tyd in Panit Bhumi, 'n deel van die Rarh -streek in die westelike deel van Bengale, was. Mahavira en die ander Jain -monnike is nie juis in Bengale verwelkom nie Acaranga Sutra noem dat die monnike wat Jainisme in Ladha kom verkondig het (soos die Rarh-streek in die Jain-tekste genoem is) uit Magadha, geleë in die huidige suidelike deel van Bihar, deur die huidige Purulia, nie deur die inwoners vertrou is nie en soms fisiese aanvalle ondervind. 
Verskeie Jain -kanonne noem Vanga (sentraal -Bengaals) verskeie kere die Jain -teks Divyavadana noem die teenwoordigheid van Nirgranthas, wat Jainisme tot in die Gupta-periode bekend was, in Pundravardhan, 'n antieke gebied in Noord-Bengale en die huidige Bangladesh, tydens die bewind van Ashoka (derde eeu vC).  Hiuen Tsiang (Xuanzang), besoek Indië in die sewende eeu nC en terwyl hy na die oostelike deel reis, merk hy op: 'Die naakte Nirgranthas is die meeste'  toe hy in Pundravardhan was. Hy het dieselfde gewys toe hy op reis was deur Samatata (Oos-Bengale, nou in Bangladesh): 'Die naakte asket genaamd Nirgranthas  (Ni-kien) is die meeste.'  Dus, teen die sewende eeu, verskillende dele van Bengale het 'n gevestigde en florerende Jain -kultuur gehad. Teen die agtste eeu het handelaars van Jain handel gedryf in die Baai van Bengale deur verskillende riviere langs die Rarh-streek deur die hawestad Tamralipta (die huidige Tamluk in Midnapore).
Uit die ruïnes van baie Jain -tempels wat in Purulia en Bankura gevind is, kan bespiegel word dat daar eens 'n florerende Jain -nedersetting rondom die plek was. In sy artikel getiteld 'Notes on a Tour in Maunbhoom' in 1894–65 beskryf luitenant-kolonel ET Dalton, destydse kommissaris van Chota Nagpur, talle ruïnes van tempels en afgode van Jain in die dorpe langs die riviere Kangsabati, Damodar en ander [ 6] en hy voeg verder by dat hierdie tempels waarskynlik langs die roete wat Mahavira geneem het, gebou is.  Die tempels wat vandag oorleef, dateer egter uit die negende tot die twaalfde eeu. Die aanval op Bengale deur Bakhtiyar Khalji wat die Moslem -heerskappy in die streek gevestig het, het in wese enige tempelbou -aktiwiteit beëindig en die Jain -gemeenskap van die Rarh -streek is uiteindelik van die Jain -gemeenskappe van die ander dele van Indië afgesny, die Jain -tempels is deur die Hindoes. Dalton verklaar dat 'n tempel van Virrup (Shiva) in Telkupi  in Purulia 'n tempel was wat eens aan Vira of Mahavira  gewy is, en hy voeg nog ten minste twee voorbeelde van sodanige toe -eiening by.
Dalton het in werklikheid die Jain -gemeenskap van Rarh teëgekom. Hy skryf dat hulle verskillende soorte Serap, Serab, Serak of Srawaka genoem word en dat hulle landbou en gelduitleen as beroepe beoefen het. Hierdie gemeenskap wat nou Saraks genoem word, bestaan ​​nog steeds in die streke Bengale, Bihar en Odisha, hoewel dit aansienlik klein is. Hulle volg die Jain -tradisie van vegetarisme, aanbid Parvanath as hul beskermheer en vier Mahavir Jayanti saam met Hindoe -feeste soos Durga Puja.
Die Jains van Murshidabad
Die volgende golf van Jain -migrasie het gedurende die agtiende eeu gekom. Hierdie keer was dit in Murshidabad, die hoofstad van Bengale in die agtiende eeu. Volgens J.H. Tull Walsh, burgerlike chirurg van Murshidabad aan die einde van die agtiende eeu en die vroeë deel van die negentiende eeu, 'n Jain -man Seth Hiranand of Hira Nand Saha , oorspronklik van Nagar in Jodhpur, Rajasthan, kom in 1652 na Patna in Bihar [ 11] en stel syne op gadi (besigheidsfirma). Legend sê dat hy aanvanklik nie veel geluk gehad het nie, maar later groot rykdom geërf het van 'n ou man wat hy op sy sterfbed gebaar het. Hiranand vergroot die oorerflike rykdom en vestig gadies vir sy sewe seuns in sewe dele van Indië. Die jongste (volgens 'n ander weergawe van die legende, die vyfde seun), Manickchand, het na Decca (nou in Bangladesh) in Bengale gegaan en sy kantoor as bankier/geldskieter gevestig. In 1700 het Murshid Quli Khan, wat die eerste Nawab van Bengale sou word, die dewan geword en in Decca aangekom. Manickchand het 'n goeie bondgenoot van die dewan geword vanweë hul finansiële betrekkinge. In 1704, toe die dewan die hoofstad na Murshidabad verskuif het, het Manickchand ook saam met hom gegaan en 'n huis in Mahimapur gebou en sy handel voortgesit volgens Tull Walsh, toe was Manickchand ook 'n adviseur van Murshid Quili Khan. Manickchand ontvang die titel Seth in 1715. Hy neem sy neef Fatehchand as erfgenaam in 1724 aan, Fatehchand word die eerste Jagat Seth ('n oorerflike titel wat aan die oudste seuns van Fatehchand se geslag toegeken word, dit beteken die bankier van die wêreld en hul vermoë om geld leen, selfs aan die Nawabs van Bengale) deur die inleiding van generasies Jagat Seths wat 'n deurslaggewende rol gespeel het in die besluitnemingsprosesse van die Nawabs, waaronder Shuja-ud-Din en Sarfaraz Khan aan Alivardi Khan en Siraj-ud-Daulah. Die rol van die Jagat Seths in die Indiese politiek is mettertyd bekend, die Jagat Seths het steeds die Nawabs en die Britte finansieel bygestaan. Met hul hulp het die Britte die Nawabi -reël effektief beëindig om die Oos -Indiese Kompanjie tot stand te bring as die heerser van Bengale en Indië.
Sedert die vroeë dekades van die 1720's het die kragtige teenwoordigheid van die Jagat Seth -familie Jain -sakelui en bankiers uitgenooi na Murshidabad, die hoofstad van Bengale en een van die aktiefste en beroemdste handelsentrums in Indië op daardie stadium. Die feit dat daar 'n groot Jain-bevolking was, word bevestig deur die teenwoordigheid van 'n tempel gewy aan die twee-en-twintigste tirthankara Neminath in Mahajantuli.  In syne 'N Geskiedenis van Murshidabad, Tull Walsh noem 'n groot Jain -bevolking in beide Azimganj en Jiaganj, met Azimganj as die belangrikste Jain -kolonie.  Volgens die sensus van 1901 was daar 998 Jains in Murshidabad, gereken as deel van die Hindoes en Brahmo gemeenskappe  en beskryf as ''n afwykende sekte van Hindoes'.  Azimganj-Jiaganj het nog steeds 'n groot bevolking van Jains, wat nou die Saharwali Jains genoem word, en baie van hulle het aktief deelgeneem aan die vryheidsbeweging van Indië en ander aktiwiteite wat tot verskillende nasionale belange bygedra het. Die Saharwali Jains, terwyl hulle hul godsdienstige gebruike volg, het ook 'n paar kulturele komponente van Bengale opgetel. Die vegetariese elemente van die plaaslike Bengaalse kos is byvoorbeeld ook op 'n stadium in die negentiende eeu in die Jain -kombuis opgeneem, soi patano ('n rituele seremonie om vroulike vriendskap te vestig, met die uitruil van geskenke en byname), is 'n gewilde gebruik onder die destydse Bengaalse vroue wyd onderskryf deur die vroue van die Saharwali -gemeenskap. 
Jains of Calcutta: Badridas Mookim van die Johari Sath -gemeenskap
Na die Slag van Plassey in 1757, het die mag van die Nawabs begin afneem, en in 1793 is die hoofstad van Bengale, toe onder die bewind van die Oos -Indiese Kompanjie, na Calcutta verskuif. Namate die setel van mag verander het, het die vloei van migrasie na die jong stad gedraai en baie handelaars van Jain, bankiers en sakemanne uit die westelike en noordelike dele van Indië het na Calcutta begin migreer. Die teenwoordigheid van die dadawadi in Manicktala en 'n Swetamabara Jain -tempel wat in 1814 gebou is (nou die Burra Mandir genoem) in Tulapatti/Cotton Street, Burrabazar, bewys dat daar teen die begin van die negentiende eeu 'n groot Jain -bevolking in Calcutta was.
Badridas Mookim, afkomstig van Lucknow, was so 'n migrant. Sy pa Shri Kalkadas Sindhar is oorlede toe Mookim baie jonk was. In die 1850's was die politieke situasie in Lucknow onstuimig. In 1856, toe Awadh deur die Kompanjie afgekap en geannekseer is, is die tiende en laaste Nawab van Awadh Wajid Ali Shah verban na Calcutta, en hy is in 1887 oorlede sonder om ooit na Lucknow terug te keer. Hierdie soort verslegtende politieke klimaat moedig dikwels migrasie aan. Omdat Lucknow sy eertydse glorie verloor het, het baie inwoners hul basis elders begin skuif op soek na nuwe werksgeleenthede en lewensbestaan. Omstreeks hierdie tyd, in 1853, besluit Mookim om saam met sy gesin na Calcutta te verhuis, waar hy sy eie juweliersonderneming begin en gou 'n prominente juwelier word. In die 1860's begin hy met die bou van die Parsvanath -tempel (ook genoem Shitalnath -tempel of Calcutta Jain -tempel) in Manicktala in die noordelike deel van Calcutta. (Fig. 2)
Fig. 2. Badridas Mookim (met vergunning: Sajendra Mookim, uit die boekie wat die tempeltrust in 2017 uitgegee het, ter viering van die een-vyftigjarige herdenking van die tempel)
Die Calcutta Jain -tempelkompleks: die beskikbare geskiedenis
Soos die legende sê, was Mookim, 'n gereelde besoeker van die dadawadi in Manickatala, op 'n dag aanskou hoe sommige mense die visse en ander waterdiere in die dam in die dadawadi -samestelling mishandel. Hy het die aangrensende grond gekoop en, volgens die advies van sy ma, Kushala Devi, 'n tempel begin bou. Shitalnathji, die mula nayaka van hierdie tempel, is letterlik die beskermingsgod van waterdiere. Die Parsvanath -tempel is in 1867 voltooi, en binne die volgende 30 jaar is nog twee tempels rondom die plek gebou om 'n 'tempelstad' of 'n groep verskillende tempels te vorm, een van die strukturele kenmerke van die religieuse argitektuur van Jain.
Die Parsvanath -tempel is geheel en al deur Badridas Mookim ontwerp. Die tempel is gevul met gekleurde glas wat uit België ingevoer is, Italiaanse kandelare, geverfde teëls, marmerbeelde, skilderye en Chinese vase, en weerspieël die kreatiewe gevoel van 'n juweliersontwerper. (Fig. 3) Die belangrikste boumateriaal van die tempel was marmer. Die marmerwerkers is uit Rajasthan gebring, en die baksteenlae, messelaars en ander tegniese personeel was plaaslike inwoners. Terwyl die Parsvanath -tempel gekenmerk word deur groot weelde en weelderigheid, weerspieël die ander twee tempels wat later gebou is, met die afwesigheid van sy grootsheid, 'n soort bedaarde sjarme. Die oorspronklike dadawadi uit 1810 is opgeknap en die nuwe struktuur is volledig in marmer gebou. Die rykdom aan materiale en die helderheid van die onberispelike wit marmer beliggaam die ewige rykdom en sosiale posisie van die stigters en die gemeenskap. Die tempels verteenwoordig ook 'n bepaalde fase in die visuele taal van Calcutta gedurende die negentiende eeu. Dit was die tyd toe 'n unieke uitdrukkingstaal ontstaan ​​het deur die interaksie van Indiese en Europese elemente en dit kon gevoel word in die meeste sosiokulturele sfere, soos kuns en argitektuur, opvoeding, kos, mode, vermaak, ensovoorts. Die tempels het 'n unieke voorbeeld van ons hibriede moderniteit gemaak deur die oorspronklike Jain -argitektoniese elemente met Europese argitektoniese en visuele tale te meng.
Fig. 3. Persoonlike seël van Rai Bahadur Badridas Mookim. Die ontwerp en kleurskema van die seël weerspieël die versiering van die Parsvanath -tempel (met vergunning: Sajendra Mookim)
The Man and the Myth: Biography of Badridas Mookim and the Problem of Writing History
Die Parsvanath -tempel is op verskillende vlakke nou verbonde aan Badridas Mookim. In 1910 het Mookim 'n standbeeld van homself in die tempelkompleks geïnstalleer. Die byna lewensgrootte knielende standbeeld met gevoude palms word op 'n paadjie geplaas met 'n lotuskoepel wat die figuur verhef, terwyl Mookim as 'n toegewyde getoon word, sit hy op 'n hoogte bo die ander toegewydes wat by die tempel kom aanbid. Miskien is dit nie verbasend dat die koepelaltaar 'n mikrokosmos is van die aangrensende dadawadi nie. Die hele rangskikking is strategies reg voor die tempel geplaas skuins na die afgod van die hoofgod. Binne die fisiese ruimte van die tempel, tesame met sy abstrakte teenwoordigheid as die skepper, is die teenwoordigheid van Mookim as die ideale toegewyde stewig bevestig. Sy ikoniese teenwoordigheid word 'n integrale deel van die transendentale plek van aanbidding, en daarom gaan sy historiese persoonlikheid uit die alledaagse en word die materiaal vir die mite.
Hoe Mookim die afgod vir die leë tempel gevind het, was 'n buitengewone gebeurtenis wat Mookim die toegewyde in 'n charismatiese geskiedenis plaas. Die boekie wat deur die tempelvertroue uitgegee is ter geleentheid van die een-vyftigjarige herdenking van die tempel in 2017, vertel die verhaal agter die tempel en die afgod. Nadat die tempel gebou is, het die leermeester van Mookim, Sri Kalyan Suriji, hom aangeraai om 'n reis aan te gaan om die geskikste afgod vir die tempel te vind. Na baie gesoek het Badridas in Agra aangekom. 'N Onbekende asket wat hy tydens 'n godsdienstige optog ontmoet het, vergesel hom na 'n tempel in 'n grot waar hy 'n afgod van Sitalnathji en 'n brandende lamp kry. Net na hierdie ontdekking verdwyn die asket. Mookim het die afgod en lamp na die nuutgeboude tempel gedra en dit geïnstalleer. Die akhyand jyoti (ewige lamp) brand al meer as 150 jaar aanhoudend. Daar word ook gesê dat die wit skaduwee wat oor die lamp hang, slegs sal verduister as die tempel op enige manier besmet is.
Die redes vir die vertelling van hierdie mites van die geheimsinnige heilige man en die steeds brandende lamp is baie. Mites en legendes was nog altyd 'n integrale deel van die algemene verbeelding, veral as dit kom by godsdienstige instellings, gebeure en persoonlikhede, want dit gee hulle legitimiteit en 'n gevoel van tydloosheid. Persoonlikhede soos Mirabai, Kabir en Gorakhnath of godsdienstige inrigtings soos die Kali -tempel in Kalighat in Kolkata moes mites word. Hierdie legendes kry baie gereeld legitimiteit in die populêre kultuur om uiteindelik as historiese verslae geassimileer te word.
Hierdie punt bring ons by ons volgende rede, die konsep van historisiteit in Indiese konteks. Geskiedenis as die proses om vorige voorvalle deur middel van navorsing te dokumenteer, was afwesig voordat die Britte na Indië gekom het. Vir Indiane was die verlede 'n kwessie van legendes, folklore en epiese gedigte wat gesing, voorgedra of vertel moes word, en wat verander kon word soos die gehoor of die beskermheer dit eis. Toe die praktyk van die dokumentasie van geskiedenis in geskrewe vorm bekendgestel is, het hierdie mites en folklore, onderwerpe van mondelinge narratiewe tradisies, maklik hul weg gevind na werklike gebeure uit die verlede. Ons geskiedenisgeskiedenis was dus propvol verhale van goddelike ingryping, goddelike oorsprong en wonderbaarlike gebeure. Byvoorbeeld, die Bengaalse taalkundige en skrywer uit Calcutta van die eerste helfte van die negentiende eeu, Mrityunjay Vidyalankar Rajabali , 'n Bengaalse boek wat in 1808 geskryf is en wat beskou word as die heel eerste poging om 'n reeksgeskiedenis van Indië te skryf, en James Todd se Annale en oudhede van Rajasthan  wat in 1829 geskryf is, bevat verwysings na goddelike oorsprong, mitiese konings en wesens, en glip dan glad in die beskrywing van gebeure en mense wat histories gebeur of bestaan ​​het. In ons kollektiewe bewussyn bestaan ​​die mitiese ruimte en die werklike ruimte vreedsaam en sonder twyfel.Die beskikbare biografieë van Mookim volg dieselfde struktuur, vandaar die opname van die wonderwerke van die heilige mens en die lamp wat duidelik elemente uit mondelinge vertellings bevat in 'n baie werklike chronologiese verhaal van die tempels.
Ons kan eintlik raai hoe gewild en goed ontvang hierdie wonderbaarlike voorvalle was toe ons soveel bronne vind, waaronder die 1967-uitgawe van die Calcutta Municipal Gazette (deel 86) om die verhaal van die heilige man en die lamp in die biografiese aantekeninge van Mookim te bevorder, word dit ook gedoen in Wikipedia en op 'n webwerf genaamd Encyclopaedia of Jainism. In die van Mrityunjay Vidyalankar RajabaliOns sien dat die Kompanjie -heerskappy as voorafbepaal verklaar is omdat die Britte deur die Almagtige gestuur is om Hindoestaan ​​te red van die verwoesting wat die sondes van die Moslemheersers veroorsaak het.  Goddelike ingryping bevorder die idee van die onvermydelikheid van 'n sekere voorval. Die geheimsinnige heilige man wat Mookim kies om die verborge afgod te ontdek, neem hom binne die gebied van mites buite die grense van die werklikheid en vestig in ons gesamentlike volksverbeelding die idee van die onvermydelikheid van die bestaan ​​van 'n tempel.
Die probleem met hierdie samesmelting van mites en geskiedenis is dat dit 'n nie-kritiese, bysiende visie skep. Mookim was nie juis 'n duistere man uit 'n verre verlede nie, want hy het minder as 200 jaar gelede bestaan. Hy was saam met baie ander van sy gemeenskap aktief betrokke by verskillende filantropiese werke in Calcutta en daarna, en sy pogings is erken. In 1871 word hy deur Lord Mayo aangestel as die Mookim van die Britte. In 1877 het hy tydens die historiese Delhi Durbar die titel van Rai Bahadur toegeken tydens die historiese Delhi Durbar oor die afkondiging van koningin Victoria as keiserin van Indië. Hy was een van die stigters van die Johari Bazaar Dharamkanta (weegskaal vir swaar voertuie) en die Calcutta Pinjrapole (skuilings vir verlate of siek diere, veral koeie). In 1873 word hy die stigter-president van die Bengale Kamer van Koophandel, die heel eerste sakekamer in Indië. Hy was ook 'n bekende juweliersontwerper, en sommige van sy ontwerpe is in juweliersboeke in Duitsland gepubliseer.  Hy was een van die 36 lede van 'n komitee, wat ook Madan Mohan Malavya insluit, wat in 1911 'n beroep op Harcourt Butler vir 'n Hindoe -universiteit in Indië gedoen het oor die beroep wat gelei het tot die stigting van die Banaras Hindu University in 1916.
Baie kontemporêre boeke, ensiklopedieë en versamelings van biografieë soos Man in Indië (volume 67), Die Goue Boek van Indië, en so meer noem Rai Bahadur Badridas Mookim en die Parsvanath -tempel. Die skrywer van Thacker's Guide to Calcutta (1905), eerwaarde WK Firminger, in die afdeling 'Jain Temples', het 'n poging aangewend om die Jain -tempel en die Jains van Calcutta binne die groter konsep van Jainisme op te spoor deur gedeeltes uit die jaarlikse toespraak in die Bengaalse Asiatiese Vereniging aan te haal ( 1888) oor Jainisme. Hy beskryf Mookim as 'trots en sieraad van die Jain -gemeenskap' en 'die prins van juweliers in Calcutta' en gee dan 'n gedetailleerde beskrywing van die Parsvanath -tempel.  Ander vermeldings van Mookim kan gevind word in Die Calcutta Weekly Notes (volume XXVI) wat 'n hoë profiel hofsaak in 1919 beskryf wat die eienaarskap van 'n neusring van die voorvader betref en dat Mookim die waarde van die neusring beraam het.  In haar Thakurbarir Gagan Thakur, Purnima Devi, die dogter van die bekende kunstenaar Gaganendranath Thakur, noem dat Gaganendranath Tagore, in die gees van nasionalistiese idealisme, al haar troujuweliersware gemaak het deur 'Badridas' in plaas van Cooke en Kelvey , die Britse klokmakers en juweliers is daar geen verdere inligting nie, maar ons kan aanvaar dat hierdie Badridas inderdaad Rai Bahadur Badridas Mookim is, nie net die naam nie, maar ook die beroep en tydsperiode.
Daar is inderdaad 'n paar hagiografiese verslae op Mookim beskikbaar, en 'n paar vermeldings van die Johari Sath -gemeenskap, maar daar is geen poging aangewend om 'n omvattende geskiedenis van albei van hulle te skep nie. Die tempelgroep was nie die enigste prestasie van die gemeenskap nie; die Johari Sath -gemeenskap het toevallig 'n aantal mense opgelewer, saam met Badridas Mookim, wat die pilare van die sosiokulturele en ekonomiese struktuur van Kalkutta was. Die stigters van die ander twee tempel van die groep was bekend in hul eie regte. Beide Sukhlal Johari en Ganeshilal Johari was welgestelde handelaars. Ganeshilal handel oor edelgesteentes wat hy uit Birma (nou Myanmar) en Ceylon (nou Sri Lanka) ingevoer het, onder meer Sukhlal Johri se invloed in Calcutta kan bepaal word uit die gelyknamige Sukhlal Johari Lane in die stad Burrabazar. (Fig. 4)
Fig. 4. Sukhlal Johari Lane in Burrabazar. Hierdie straat is 'n netwerk van smal bane en het winkels en privaat huise. Daar word beweer dat die privaat huise dateer uit die era voor die Onafhanklikheid. Vir meer as 30 jaar word die baan Sukhlal Johari genoem, maar die inwoners van die omgewing is nie bewus van wie Sukhlal Johari was nie (Foto met vergunning: Tri Paul)
Bengaalse literatuur uit die negentiende eeu oor genres het heelwat energie en tyd bestee om in die positiewe en negatiewe lig van die Hindoes elites te baat. Tog was dit vreemd stil oor die Jain -gemeenskap en sy leiers, ondanks hul enorme bydrae tot die kulturele en ekonomiese erfenis van Calcutta. Die Marwari -erfenis, 'n boek van die sakehistorikus D. K. Taknet wat in 2015 gepubliseer is, handel oor die Marwari -gemeenskap en hul geskiedenis van migrasie, handel en besighede en ander betrokkenhede. As deel van die Marwari -gemeenskap verskyn die Jains wat van Rajasthan na Calcutta gemigreer het, inderdaad in die boek. Die boek noem dat daar teen 1911 15.000 Marwaris alleen in Calcutta was en 75.000 in die verskillende state in die oostelike dele van Indië.  Maar aangesien die Marwari -gemeenskap sowel Hindoes as Jains insluit, en 'n minderheid wat aan ander gelowe behoort,  is dit nie baie duidelik hoeveel van hulle Jains was nie, en spesifiek die Johari Sath Jains. Trouens, die Johari Saths en hul aktiwiteite het meestal die aandag vrygespring van die groot repertoire van wetenskaplike en populêre historiese en etnografiese tekste wat handel oor die negentiende-eeuse Calcutta en die gemeenskappe wat dit help bou het.
Die goue tempel: laat daar lig wees
Een van die blywende beelde van die Goue Tempel in Amritsar is van die gloeiende heiligdom in die nag, terwyl die glinsterende weerkaatsing daarvan soos vloeibare goud in die Sarovar of heilige tenk wat voor dit uitstrek. Dit is dus onmoontlik om die tempel sonder sy ligte voor te stel. As hulle snags aangeskakel word, beklemtoon hulle nie net die pragtige argitektuur van die tempel nie, maar werp hulle ook 'n eteriese gloed op die geestelike sentrum van die Sikhs.
Tog is die bekendstelling van elektrisiteit aan die Goue Tempel of Sri Harmandir Sahib 'n onstuimige hoofstuk in die geskiedenis van die heiligdom. Nadat die idee aan die einde van die 19de eeu vir die eerste keer voorgestel is, het dit 'n hewige oorlog veroorsaak wat die Sikh-gemeenskap in die middel verdeel het en selfs 'n onvleiende naam genoem het.
Die kontroversie was so intens dat die opstand meer as twee dekades geduur het. Uiteindelik, toe die tempelkompleks behoorlik geëlektrifiseer was, het die meeste huise in die stad Amritsar reeds 13 jaar lank elektrisiteit gebruik!
Voordat die Goue Tempel geëlektrifiseer was, was die heiligdom op tradisionele maniere verlig. Die heiligdom gloei in die lig van erdlampe of diyas, dag en nag, en die parikrama of die pad om die tempel is deur kerslig gemerk. Sikh -geleerde Udham Singh sê in sy boek: Meld Sri Darbar Sahib aan (1926), wat gedurende die laaste helfte van die 19de eeu twee sewadars of vrywilligers wat silwer borde dra met kerse op, sou hulself langs die granthi Singh of skrifleser, wat dan die Hukamnama gesang uit die Guru Granth Sahib.
Nadat elektrisiteit na Amritsar gebring is, het dit egter nie lank geduur voordat die Sri Guru Singh Sabha, 'n Sikh-herlewingsorganisasie wat in 1873 gestig is 'n voorstel om die Goue Tempel te elektrifiseer, voorgelê het om toesig te hou oor die oorgang van beheer van gurdwaras van die Udasi Mahants of priesters vir Sikh -liggame. Die organisasie het ook die taak om toesig te hou oor die algehele werking van die Goue Tempel, en het sy radikale voorstel op 'n vergadering op 23 Januarie 1896 voorgelê.
Daar word aangevoer dat die elektrifisering van die tempel nie net die skoonheid daarvan verbeter nie, maar ook die bejaardes en ander wat dit laat in die aand of in die vroeë ure besoek het, sal bevoordeel. Die voorstel vind steun onder sommige lede, waaronder kolonel Jawala Singh, wat deur die regering as een van die 11 lede van die algemene komitee van die Harmandir Sahib aangestel is.
Baie invloedryke Sikhs soos Baba Khem Singh Bedi, 'n direkte afstammeling van Guru Nanak Dev Ji, 'n sakeman Sujan Singh uit Rawalpindi en Balwant Singh van Attari het ook hul toestemming gegee. Onder Sardar Arjan Singh Chahal is 'n komitee van 11 lede ingestel om toesig te hou oor die installering van elektrisiteit in die heiligdomskompleks.
Die volgende stap was om fondse in te samel, en daarom word in dorpe en dorpe 'n beroep gedoen op bydraes tot hierdie ambisieuse projek. Maar die geld wat ingesamel is, was nie genoeg nie, en hulle het die ondersteuning van die finansieel magtiges nodig gehad, en wie sou dit beter kon finansier as die konings van die koninklike state! 'N Afvaardiging is dus gestuur na Raja Bikram Singh van Faridkot wat hulle van finansiële ondersteuning verseker het.
Op 25 April 1897 het verteenwoordigers van die Raja aan die Akal Takht, die hoogste godsdienstige gesag van die Sikhs, gesê dat die Raja R 20 000 sal bydra tot die tydelike installering van elektrisiteit in die Harmandir Sahib, tydens die viering van die diamantjubileum van koningin Victoria as die Engelse monarg. As alles goed verloop, sou die Raja dit oorweeg om die permanente elektrifisering van die tempelkompleks te finansier.
Onmiddellik begin vonke vlieg en die debat rondom die elektrifisering van hul heiligste heiligdom het die Sikh -gemeenskap in twee kampe verdeel. Beskuldigings is uitgeslinger, stemme het al hoe harder geword en daar was baie naamoproepe. Tradisionaliste noem selfs die ondersteuners van elektrifisering 'bijli bhakts '.
In die hoop om 'n einde te maak aan die woedende debat, in Mei 1897, drie granthis of Skriflesers van die heiligdom het 'n kennisgewing gegee aan die 'beligtingskomitee' van 11 lede wat die kwessie koördineer, teen die elektrifiseringsvoorstel. Dit het nie gewerk nie.
Op 22 Junie 1897 is die diamantjubileum waargeneem in die Harmandir Sahib -kompleks, waar prins Gajendra Singh, seun van Raja Bikram Singh, teenwoordig was. Die tydelike elektrifisering het inderdaad deurgegaan en elektriese gloeilampe is in 'n klein area in die kompleks aangebring. Hulle is aangedryf deur 'n privaat kragopwekker wat behoort aan 'n welgestelde bankier uit die stad, Lala Dholan Dass. Dit was 'n historiese oomblik - vir die eerste keer is elektriese ligte aangeskakel in die allerheiligste gurdwaras.
Maar die stemming was ver van feestelik. Terwyl lede van die Sri Guru Singh Sabha in Amritsar bly was oor hul 'historiese prestasie', was die Lahore -eenheid van die Sabha woedend oor die ontwikkeling. Op 29 Julie het die uitvoerende komitee van die Lahore -eenheid amptelik sy afkeuring by die beligtingskomitee aangeteken.
Selfs die hoë profiel Punjabi-koerant, Khalsa Akhbar Lahore, het 'n skerp hoofartikel van 6 Augustus 1897 gepubliseer waarin die gebruik van elektrisiteit in die Harmandir Sahib gekritiseer word. Die hoofartikel het gesê dat die Sikhs die lig van die guru se seën nodig het, nie die uitvinding van elektrisiteit nie. Dit het bygevoeg dat die Harmandir Sahib nie 'n museum was wat sulke nuwe uitstallings nodig gehad het nie, en het dit bygevoeg, anders as tradisioneel ghee diyas wat te eniger tyd gebruik kon word, sou elektriese ligte aan elektrisiteit onderbreek word, wat die funksionering en gebede in die heiligdom sou versteur.
Die Raja van Faridkot of die Amritsar -eenheid van die Sri Guru Singh Sabha het nie beweeg nie. Raja Bikram Singh het 'n stap verder gegaan. Toe hy Amritsar op 14 Augustus 1897 besoek het, is hy meegedeel dat diegene wat die diamantjubileumfunksie by die heiligdom bygewoon het, so gefassineer was deur die gloeiende Harmandir Sahib dat hulle wens dat hulle dit weer kon sien brand.
Terwyl hy in die binnehof van die tempelkompleks staan, kondig die Raja met groot fanfare en drama aan dat solank die Harmandir Sahib elektrisiteit geweier word, ook sy paleis in duisternis sou bly. Hy laat almal sprakeloos en kondig 'n skenking van 1 lakh rupees aan sodat die baie gevreesde innovasie van elektrisiteit na die Goue Tempel gebring sal word. Die geld sou ook die koste van 'n nuwe gebou vir die Guru ka Langar of gemeenskaplike kombuis van die heiligdom.
Dit was nou 'n algehele oorlog. Die Khalsa Akhbar Lahore het 'n ander hoofartikel gepubliseer, gedateer 20 Augustus 1897, wat die Raja van Faridkot geprys het vir sy skenking, maar nie diegene wat hom aangeraai het om die geld te belowe, gespaar het nie. In die koerant se uitgawe van 27 Augustus 1897 het drie granthis van die Harmandir Sahib 'n brief gepubliseer waarin die elektrifiseringsvoorstel aangeval word. Met verwysing na talle ongelukke met kraglyne en elektriese stroombane in Amerika en Indië, het hulle daarop gewys dat elektrisiteit 'n ernstige lewensrisiko en die Harmandir Sahib self inhou.
'N Ander artikel in dieselfde uitgawe van die koerant het daarop gewys dat die aanbiddingshuise van die Christene of die Moslems nie in Bethlehem of Kaaba met elektriese ligte verlig was nie, en dat "nie een van hulle meer as 1500 kerke in Londen was nie" geëlektrifiseer, selfs nie in die Westminster Abbey nie ".
Sommige voorligte van die Sikh -gemeenskap het 'n baie meer poëtiese argument gemaak teen 'n "nuttelose uitspattigheid", soos elektrisiteit in die Harmandir Sahib. Daar is ook aangevoer dat elektrisiteit die toegewydes kan verblind en hulle aandag kan aflei wanneer hulle bid.
Die voorstanders van elektrisiteit het besef dat hulle nie hierdie stryd gaan wen nie, aangesien die opposisie baie invloedryke Sikhs het, insluitend die granthis en bewaarders van die meeste gurdwaras, aan hul kant. Dus, vir die volgende twee dekades, die tradisionele ghee lamp seëvier.
Maar die toekoms begin weer helder lyk, in die vroeë 1920's, toe die Akali -beweging of Gurdwara Reform Movement, die politieke vleuel van die Sri Guru Singh Sabha, amptelik beheer oor die gurdwaras van die Udasi Mahants na 'n nuwe Sikh -liggaam genaamd die Shiromani Gurdwara Parbandhak -komitee (SGPC), wat die werking van gurdwaras selfs vandag.
Interessant genoeg het Sardar Sundar Singh Majithia, die eerste prominente persoon wat pleit vir die bekendstelling van elektrisiteit in die heiligdom, die eerste president van die SGPC geword in 1920. Boonop het die mense in Punjab in die afgelope twee dekades 'n meer moderne lewensuitkyk en daar was 'n nuwe golf ten gunste van die elektrifisering van die Harmandir Sahib. Hierdie keer flikker dit nie soos 'n kers in die wind nie.
Sikh -geleerde Giani Kirpal Singh noem in sy boek: Sri Harmandar Sahib Da Sunhari Itihas (1991) dat, nadat belangrike Gurdwaras in Amritsar, waaronder die Shaheed Ganj Baba Deep Singh, Ramsar Sahib en Bibeksar Sahib, toegelaat het dat hul heiligdomme in 1929, die volgende jaar, deur elektriese ligte verlig word, die Harmandir Sahib uitgenooi het na die baie geminagde, selfs 'riskante innovasie' in sy heilige gebied.
En waar het hulle die geld gekry om die projek uit te voer? Die geld wat Raja Bikram Singh van Faridkot meer as twee dekades tevore verpand het, is uiteindelik uit Punjab en Sindh Bank onttrek! Die Raja se wens is uiteindelik vervul. Die rekords van die Harmandir Sahib lui dat die geld gebruik is om al die nodige elektrisiteitstoerusting en grondstowwe te koop.
'N Nuwe era is ingelui vir die Goue Tempel. Om die kompleks te verlig, is elektriese pale wat met elektriese drade verbind is, op verskillende plekke geïnstalleer, insluitend die vier hoeke van die Sarovar, en verskillende punte in die parikrama van die heiligdom. Een paal is tussen die Akal Takht Sahib en Darshani Deori -poort van die Harmandir Sahib Sanctum geplaas, twee is voor die noordelike en suidelike poorte, en die laaste was naby die Ath Sath Tirath -platform in die parikrama. Toe hierdie ligte die eerste keer aangaan, in 'n vinnige aksie, het die kerse en diyas vir ewig geblus is.
Vanaf 1943 en deur die jare voortgesit, het baie strukture in die heiligdomskompleks, waaronder die bungas of groot herehuise is gesloop om plek te maak vir 'n groter aantal pelgrims en toegewydes. Onder die vele opknappings wat uitgevoer is, is die elektriese stelsel wat ook die Harmandir Sahib verlig, opgegradeer.
Maar in 'n gepaste, sentimentele gebaar het die pale oorspronklik aan die vier hoeke van die Sarovar onaangeraak gelaat is.
Aashish Kochhar is 'n geskiedenis -entoesias van Amritsar wat studeer aan Jamia Millia Islamia, Nieu -Delhi.
Amma Tookay -tempel
Amma Tookay, 'n vorm van godin Durga en Maha Kali (Kaalratri). Amma Tookay -tempel, kamp Diable (Mauritius). 'N Pad aan weerskante met palmbome wat u voor 'n belangrike omheining neem, 'n hooftempel gewy aan Devi Durga en rondom 'n plein agter die klein tempels om hulde te bring aan die belangrikste gode: Shiva, Muruga, Ganesh, 7 vorm van die godin Kali en die Nav Graha.
Terwyl ons na die ontdekking van die suide van Mauritius gegaan het, het ons 'n baie lang pouse gemaak by Camp Diable, by die Amma Tookay -tempel, wat 'n redelike lang stilstand verdien! Die Tamil -tempels is ryk aan standbeelde van die gode, kleure en energie. Hierdie een bied 'n ware reis van die een God na die ander! Hulle is almal daar!
Suikerrietvelde en skielik 'n pad van palmbome wat u voor 'n belangrike omheining neem, 'n hooftempel gewy aan Devi Durga en om 'n plein agter die klein tempels om hulde te bring aan die belangrikste gode: Shiva, Muruga, Ganesh .
'N Verrassende omgewing vir so 'n groot tempel, in die middel van die velde, eintlik tussen Britannia en Camp Diable.
'N Geheimsinnige tempel. 'n legende vertel dat die eienaar van die grond in die XIXde eeu, toe die arbeiders die klippe verwyder het om die suikerriet te plant, nie daarin geslaag het nie, maar ook 'n ongeluk meegebring het na sy verhoor wat vrugteloos was! My grootouers het vir my gesê dat die eienaar die klip met sy been geskop het en later het hy dit verloor.
Gevolglik het die inwoners van die streek 'n vorm van goddelike energie daar gesien en daar begin bid. Daarna is 'n tempel rondom hierdie klip gebou met 'n krag, maar sommige sê dat dit nie 'n klip was nie, maar 'n standbeeld van Amma Tookay. My grootouers het bygevoeg dat die eienaar hom bekeer het van sy fout en om vergifnis aan die godin gevra het.
Hierdie tempel met Dravidiaanse argitektuur is uitstekend.Dit is bedoel om Maha Devi Durga, die oppergodin Durga, die moeder van die heelal, te eer.
Godin Durga word ook Parvati, Jagadamba of Mahakali genoem, dit beweeg na die grond op 'n leeu, sy dier, sy berg (vâhana). In Sanskrit beteken Durga "die ontoeganklike".
Sy word vereer in die vorm van Shakti (krag, energie of dinamika). Sy tien arms het sy eienskappe, dit bring die krag van al die gode bymekaar, en daarom dra dit die drietand van Shiva. Dit vernietig demone en alle bose energie en stel Dharma (geregtigheid) op
Ek onthou my onlangse besoek aan hierdie goddelike tempel duidelik. 'N Dag asof dit gister was. 'N Herinnering wat altyd aan my siel geheg sal word. Ek was saam met my vriend Yash, sy ma en sy ander vriende.
Dit was die 07 Januarie om 11:15. Ek stap kaalvoet uit die motor. Warm skroeiende son, 'n wonderlike weer perfek vir gebed. Luister na die geluid van die klokke, toegewydes wat heen en weer loop. Die reuk van die kamfer en die wierookstokkies wat ons innerlike wakker maak. ons loop deur die tempel en gaan dan die tempel binne. voel moedergodin nader. bied die Pooja samagri en offergawe aan. 'N Gevoel wat nie deur woorde verduidelik kan word nie.
Vir almal wat goeie wense wil vervul, word gesê dat hulle rooi Sari, rooi armbande langs een suurlemoen, klapper en rooi Hibiscus -blom aanbied. As hul ma van harte bedel, word hulle wense vervul. Dit breek ook alle kwaad en kan 'n voorspoedige lewe lei.
Sath Graha -tempel (voorkant) - Geskiedenis
Guru Arjan Dev ji, die vyfde Nanak, het die idee bedink om 'n sentrale plek van aanbidding vir die Sikhs te skep en hy het self die argitektuur van Sri Harmandir Sahib ontwerp. Vroeër was die beplanning om die heilige tenk uit te grawe (Amritsar of Amrit Sarovar) is uitgekryt deur Guru Amardas Sahib, die Derde Guru, maar Guru Ramdas Sahib het dit uitgevoer onder toesig van Baba Budha ji.
Die konstruksie van Parikrama (omsingel) en die godsdienstige plekke rondom die tenk is in 1784 voltooi.
Die Goue Tempel, soos dit vandag is, met die blink buiteborde met goud, is hoofsaaklik die werk van Maharaja Ranjeet Singh. Hy het groot belangstelling getoon om die tempel artistiek te versier. Hy nooi bekwame argitekte, messelaars en houtsnyers uit verskillende dele van die land. Yar Mohammad Khan Mistri was die tegniese kenner van goudverwerking wat in 1830 uitgevoer is. Die hele goudbladbedekking is in 2003 verander, presies 173 jaar nadat dit die eerste keer aangebring is.
Aan die bokant van die eerste verdieping styg 4 voet hoë skut aan alle kante, wat ook vier 'Mamtees'op die vier hoeke en presies aan die bokant van die sentrale saal van die hoof heiligdom, styg die derde verdieping. Dit is 'n klein vierkantige kamer met drie hekke. Daar word ook gereeld 'n voordrag van Guru Granth Sahib gehou. Aan die bokant van hierdie kamer staan ​​die lae geriffelde en lsquoGumbaz& rsquo (koepel) met lotusblaarmotief in reliëf aan die basis omgekeerde lotus aan die bokant wat die 'Kalash'lekker'Chhatri' aan die einde.
Die hele tyd wat u daar is, is die aanskoue van Temple soos die visioen van 'n Devine Mansion, wat skyn in die mis van die oggend of verdwyn in die skemer, dit is werklik onvergeetlik. Baie keer in die Gurubani is daar so 'n Herehuis waar daar altyd heilige musiek is en 'n groot vrede (So Dar Keha..)*
Gavahi Tuhno Paun Pani Baisantar het Raja Dharam Duare gegee.
Waar is die wonderlike herehuis en waar die deur
Waarvandaan kyk en ondersteun u ons almal?
Waar die ontelbare melodieë ontstaan
Skynbaar gespeel deur talle musikante
Die ontelbare & quotRagas & quot gesing deur feetjies
en ander ontelbare sangers
Lug, vuur en water, alles wat u liefhet
Met & quotDharamraj & quot sing by u deur.
Lees die 27ste Pauri van Japuji Sahib vir 'n volledige vers
Teenoor die Hari-ki-Pauri in die Ooste oorkant die Amrit Sarovar is die wonderlike Ath-Sath Teerath, 'n marmer sitplek bedek met 'n ligte afdak, die plek waar Guru Arjan Dev Ji vroeër gesit en toesig gehou het oor die bouwerk. Om toegewydes na Ath-sath Teerath te kom en dit met u vinger aan te raak.
Dit kyk tereg na die Goue Tempel. Sedertdien is die senuweesentrum of die sikhisme gebou deur die Sesde Guru Hargobind in 1609. Alle gebooie wat die gemeenskap as geheel raak, was en word hiervandaan uitgereik. Die grondvloer van die huidige gebou is in 1874 gebou. Maharaja Ranjit Singh het daarna drie verdiepings bygevoeg. 'N Aantal wapens wat deur Guru Hargobind, Guru Gobind Singh en ander Sikh -helde gebruik word, word in Akal Takhat bewaar.
CHANDRAN MOON - THINGALOOR Temple
Die tempel vir Soma (maan), die 2de van die navagraha, is geleë in Thingaloor, Tamilnadu, Indië. Dit is opgedra aan God Soma (maan). 'Ding' in tamil beteken 'maan', vandaar die naam Thingaloor. Dit is die tweede belangrike tempel van navagraha. Dit is 'n Shiva -sthalam en daarom is die belangrikste afgod in die tempel Kailasanathar of Lord Shiva wat vergesel word deur die godin Periyanakiamman. Net soos Guruvayoor, is hierdie tempel ook bekend vir Annaprasana (voed rys vir kinders) in Tamilnadu. Annaprasana word uitgevoer deur mense gedurende die volgende sterre dae - Ashwini, Mrigasheersha, Uthiram, Swati, Tiruvonam, Sadayam en in die Chandra Hora -tyd.
Oor die tempel:
Die tempel van Lord Shiva, wat as Lord Kailasanathar in Thingaloor voorsit, is ongeveer 1500 jaar oud. Hierdie ou Shaivite -heiligdom, wat in die sewende eeu deur Pallava King Rajasimha gebou is, weerspieël die vroeë Dravidiese argitektuur. 'N Groot Nandi word aan die voorkant gesien, wat na die tempel kyk. Die Shodasa Linga (16-kantige Shiva lingam) by die hoof heiligdom bestaan ​​uit swart graniet, wat 'n unieke kenmerk is. Die Thingaloor-tempel het 'n 5-verdieping rajagopuram en word omring deur 2 prakarams. Die plek is geprys deur die verse van Die tempel het heiligdomme vir God Shiva, wat darshan bied in die vorm van Kailasanathar en godheid Shakthi. Die tempel het ook 'n aparte heiligdom vir die planeet Maan, wat Thingal in Tamil genoem word. Chandran is mano karaka.
Die sthala teertam is ChanthiraPuskarini Die sthala vriksham is Vilwa.
Oor die godheid:
Die maan is een van die belangrikste elemente in die waarsêery van sterre. Dit staan ​​bekend as mano karaka. Dit regeer die hart en verstand. Dit lei geestelike stabiliteit en fokus op aktiwiteite. Daar word gesê dat Chandran een keer in 2 en 0,5 dae van 'n sterreteken na die volgende teken verander en die basis is vir berekening in Vediese astrologie. Geluk, tevredenheid en die toekenning van seëninge is die belangrikste verantwoordelikheid van die maan. Dit beheer ook vloeistowwe en gesondheid van die menslike liggaam.
Volgens die legende toe die kosmiese oseaan omgedraai het, het God Vishnu, in die vorm van Mohini, 'n pragtige meisie die Amrutha (necter) onder die devas versprei. Die hele idee was om te verseker dat die asura's nie die Amrutha kry nie. In opdrag van Sukracharya het die asura -guru, een van die asura's, bekend as Swarbanu, hom as 'n deva vermom en probeer om die nektar te verteer. Surya en Chandra het dit opgemerk en by God Vishnu gekla, wat die kop van die Asura met sy Chakra afgesny het. Maar teen die tyd dat die Asura sy deel van Amrutha opgebruik het, kon hy dus nie doodgemaak word nie. Die kop het by 'n slang se liggaam aangesluit en Rahu geword. Die liggaamsdeel het by die slangekop gevoeg en kethu geword. Nou wou Kethu en Rahu wraak neem op Surya en Chandra. Om uit die toorn van Rahu te ontsnap, het Chandra in hierdie tempel tot God Shiva gebid en sy seën ontvang en van Rahu ontsnap. Shiva het Chandran ook geseën deur hom op sy voorkop te versier. 'N Ander legende lui soos volg: daar was eens 'n persoon met die naam Apputhi Adigal wat in Thingalur gebore is, hy was 'n lewendige aanhanger van Thirunavukkarasar, maar het nooit 'n kans gekry om die goeie siel persoonlik te ontmoet nie. Hy het baie welsynsaksies gedoen op die plek waar hy grootgeword het in die naam Thirunavukkarasar. Te midde van sy besoek aan hierdie heilige stad, waai Thirunavukkarasar die wind van Apputhi Adigal en besoek sy woonplek wat ingestem is om deel te neem aan die aandete ter ere van hom. Apputhi Adigal het sy kind na die agtertuin van die agterplaas gestuur om 'n plantjieblaar te bring om kos vir Thirunavukkarasar te bedien. Terwyl die plantaanblaar uit die agterplaas gehaal is, het 'n slang hom gebyt en die kind is oorlede. Omdat hy nie sy besoeker wou ontnugter nie, het Apputhi Adigal die lyk van sy kind beveilig en probeer om die heilige Thirunavukkarasar te dien. Thirunavukkarasar het daarop aangedring dat die kind, ho 'n naamgenoot van homself, saam met hom vir die middagete was. Toe Apputhi Adigal meermale daarop aangedring het, moes hy sê dat die kind dood is as gevolg van 'n slangbyt. Thirunavukkarasar onmiddellik ook die liggaam van die kind na die heiligdom van Lord Siva in Thingalur en laat die kind sing en die Here aantrek met 'n Thirupadigam, wat so begin: "Nadar mudi mel irrukum nalla pamba."
Die feeste wat in hierdie tempel gevier word, is Mahashivarathri in die tamilmaand Masi (Februarie-Maart), Margazhi Tiruvadhirai (Desember-Januarie), Panguni Uthiram in Maart-April, Tirutarthikai in November-Desember.
Die kleur wat Lord Chandran voorstel, is wit. Hy word aangebied met rou rys gemeng met jaggery, wit Arali ('n blom) en wit klere. Daar word geglo dat hierdie pooja hindernisse in die lewe verwyder. Die edelsteen wat die maan voorstel, is Pearl en die rigting wat hy voorstel, is Noordwes.
Die strale van die stygende maan val op Lord Shiva (Kailasanathar in die tamilmaand Panguni (Maart - April) op die volmaandag (Paurnami), die dag voor en op die daaropvolgende dag (3 dae)). Poojas wat op Maandae op Maandae uitgevoer word, is baie spesiaal in hierdie tempel.
Doshams wat verband hou met sielkundige probleme, moeder-, vel- en senuweeprobleme, geelsug, ophoping van vloeistof is die siektes wat veroorsaak word deur Chandra. Deur tot Lord Chandran te bid en die nodige pariharas te doen, kan die bogenoemde probleme oorkom word.
Die tempel is oop van die oggend van 06:00 tot 01:00 en in die aand van 16:00 tot 20:00.
Sri Kailasanathar -tempel,
Die naaste lughawe aan die Thingalur Kailasanathar -tempel is die Thanjavur -lughawe, 10 km van die tempel af.
Met die trein
Die naaste treinstasie aan die Thingalur Kailasanathar -tempel is Ariyalur -treinstasie, 29 km van die tempel af.
Thingalur is goed verbind met die pad en daar is baie busse beskikbaar om die tempel te bereik. Thingalur is ongeveer 18 km vanaf Kumbakonam van Thiruvayaru, Kumbakonamweg.
Aanhangers besoek hierdie tempel om te voldoen aan die volgende:-
Om ontslae te raak van doshams wat die moeder beïnvloed
Verstandelike gestremdheid te verwyder
Vel probleem genees
Verligting van neurologiese afwykings
Verligting van bloedversteuring
Betekenis - ek bid tot Ketu, wat soortgelyk is aan die Palaasha -blom, wat die hoof van die sterre en planete is, wat eng en gewelddadig is.
Hierdie tempel bly oop van 7:00 tot 13:00 en 16:00 tot 21:00.
Abishegam en arathanai kan teen Rs 300/-betaal word.
Sri Kurmam is 'n dorpie naby Srikakulam, Andhra Pradesh, Indië.
Oor die tempel
Volgens inskripsies in die tempel uit 1281 na Christus, is die heilige plek van Kurmakshetra deur Sri Ramanujacharya onder die invloed van Jagannatha Deva in Jagannatha Puri hervestig. Later het die tempel onder die jurisdiksie van die koning van Vijayanagara gekom. Die tempel is opgedra aan Sri Kurmanatha, die tweede avatar van Lord Vishnu, Kurma Avatar. Daar is nog 'n tempel van Kurmanatha in Kurmai van die Chittoor -distrik van Andhra Pradesh, Indië. Daar is ook 'n Yoganandha Narasimhan -tempel voor die Sri Kurmam -tempel. Simhachalam Devasthanam het die verantwoordelikheid geneem vir die verbetering van die tempel. Die moolasthanam (sentrale stuk) word beskou as 'n groot saligrama.
Oor die Godheid
Lord Vishnu word aanbid in die vorm van die Kurma Avataara
Legende en verhale
Die heiligste en oudste heiligdom van sri kurmam, aan die oewer van die Baai van Bengale, is die enigste Swayambhu -tempel ter wêreld waar Lord Vishnu aanbid word in die vorm van kurma avataara (Skilpad - Die tweede inkarnasie van die beroemde Dasa Avataaraas ). Daar word vermoed dat hierdie antieke heiligdom voor die goue era van Sri Raama (Raama Raajyam) was. Prominente verwysings oor hierdie heiligdom is beskikbaar in Kurma, Vishnu, Agni, Padma, Brahmaanda Puraanaas. Alhoewel die heiligdom meer as 'n paar miljoen jaar oud is, is die buitenste strukture baie keer gerekonstrueer - na die verval van die vorige, en die nuutste tempelstruktuur van die buitemure is meer as 700 jaar oud. Volgens die legende, tydens Kruta yuga, het 'n vrome koning - Sweta Maharaj, baie jare lank boete beleef. In vervulling van sy wens manifesteer Lord Vishnu (Swayambhu) hier in die vorm van Kurma Aataar. Lord Brahma, die skepper van die heelal, het die hemelse rituele bedien en die heiligdom ingewy met gopaala yantra. Sweta Pushkarini (die meer voor die tempel) word gevorm deur die Sudarshan -chakra. Sri Mahaa Laxmi (die gemaal van Lord Vishnu), afkomstig van hierdie meer en aanbid in die naam van Sri Kurma Naayaki, in die postuur van Varadaa Mudra op Garuda Vaahana.
Sri Kurmam -heiligdom is vermoedelik die 'moksha sthaanam' en die Sweta Pushkarini het kosmiese reinigingsbevoegdhede. So, soos in Varanasi, voer mense die laaste rites van die oorledene uit en gooi (Nimajjan) die Asthikaas (as) daarin, wat uiteindelik in Saalagraamaas (goddelike klippe) verander. Selfs ma Ganga bad elke jaar in hierdie meer op Maagha Shudha Chavithi (ongeveer Februarie) om haarself te reinig van al die sondes wat die toegewydes nagelaat het. Daar word gesê dat die Prasaadam van die heer mistieke genesende kragte besit - nadat hy hierdie Prasaadam geneem het, het die hemelse danser "Tilottama" toegewyde en uitgesproke begeertes geword. Koning Subhaanga het die oorlog gewen, 'n toegewyde met die naam Vaasu Deva het melaatsheid genees.
Anders as baie ander tempels, is die presiderende god hier weswaarts, en daar is twee "dwaja stambhaas" (vlagpale) in oostelike en westelike rigtings. Dit is ook die rede waarom toegewyde toegelaat word om die "garbha graha" (sanctum sanctorum) binne te gaan vir 'n nadere darshan van die heer. Hierdie tempel is bekend vir sy wonderlike beeldhouwerk, veral aan die suidelike ingang, afgesien van die 108 pilare, waar geen enkele pilaar dieselfde is as die oorblywende nie. Daar word gesê dat die unieke klippe op die vloer in die pradakshina mandapam (sirkumambulatoriese gang) magnetiese energie deur hul voete in die toegewyde toedien. Die antieke muurskilderye (fresco's) op hierdie mure, gemaak van natuurlike kleure, lyk soos die in ajanta - ellora grotte. "Kaasi dwaram" - die ondergrondse tonnel na varanasi in die noordoostelike hoek van die pradakshina mandapam is nog 'n wonderlike stuk ou ingenieursvaardighede. Die toegang is nou gesluit, aangesien baie wilde diere en slange die tempel binnekom.
Baie groot mense en heilige wyses het hul gebede in hierdie heiligdom gebring, waaronder: Lava & Kusha (Sons of Sri Raama, Behoort aan Treta Yuga - Meer as 'n miljoen jaar gelede)., Bala Raama (ouer broer van Sri Krishna, behorend tot Dwaapara Yuga - Meer as 5000 jaar gelede)., Sage Durvaasa (meer as 5000 jaar gelede)., Sri Adi Sankaraachaarya (8ste eeu nC)., Sri Raamaanujaachaarya (11de eeu nC)., Sri Narahari Teerthulu (13de eeu nC)., Sri Chaitanya Mahaa Prabhu (1512 AD), ens. Sri kurmanadha is 'n groot skenker van vrede en saligheid en word gesê dat dit die doshas wat verband hou met saturnus (Sani Graha Doshas) verlig.
Om hierdie tempel te beskerm teen die buitelandse indringers gedurende die 11de - 17de eeu, soos in baie tempels in Suid -Indië, het die inwoners kalkmengsel op die hele tempelkompleks toegedien en as 'n heuwel gekamoefleer. Die gestolde kalksteenlae word nog steeds afgeskil, en dieselfde is vandag nog sigbaar op die tempelmure. Tempels is die spilpunte van die Hindoe -kultuur. Baie van ons voorvaders het hul lewens opgeoffer om hierdie waardevolle skatte vir die nageslag te beskerm. Slegs 3 van die 29 ou beskawings wat oorbly, en hindoeïsme een daarvan is, het die huidige generasie die onvermydelike verantwoordelikheid om te beskerm, indien nie verder te ontwikkel nie, en aan die volgende geslagte oor te dra.
Soos die groot wyses gesê het: "bewaar die natuur - bewaar die kultuur - om 'n toekoms te verdien".
Baie rietjies as dit saamgeknoop word, maak 'n tou - baie druppels maak 'n oseaan, en u vrygewige aanbiedinge, hoe klein of groot ook al, sal baie help om ons ou tempels soos sri kurmam te beskerm.
Sommige van die belangrikste feeste wat in die tempel gevier word, is die 3 -dae Dolotsavam (Falguna Paurnami - in die volksmond bekend as Holi), Eendag Kalyanotsavam (Vaisakha Shudha Ekadasi), Eendag jaarlikse JanmaDinam (Kurma Jayanthi) Godsfees op Jyeshta Bahula Dwadasi , Eendagfees op Mukkoti Ekadasi ens
Tydsberekening: elke dag tussen 04:30 en 06:00
Kalyanam -tye: omstreeks 09:00, slegs met vooraf besprekings
Darshan is alle dae toegelaat van 06:00 tot 19:45, met baie kort onderbrekings vir Poojas van die Godheid. Daar is 'n fasiliteit vir vinniger/spesiale darshan, vir haastiges, met spesiale kaartjies teen 'n nominale bedrag van tien roepies. Oor die algemeen neem dit minder as 30 minute vir Darshan, terwyl alle toegewyde toegelaat word tot die Sanctum Sanctorum (Garbha Gruha).
Liefhebbers kan kies uit 3 opsies - by Srikurmam of in Srikakulam Town of in Visakhapatnam City. Met die oog op beter higiëne, voedselgeriewe (13 km, reistyd - ongeveer 25 minute, busse - motors - motors is die beste voorkeur in Srikakulam Town). Algemene individuele kamertipe Akkommodasie in TTD -gastehuis (7 kamers - Rs 50 per kamer per dag), slaapplek -tipe verblyf in Tourism Guest House of 2 VIP -kamers in Tourism Guest House is teen nominale tariewe beskikbaar. Kontak die tempelkantoor vir besprekings. Privaat hotelle/lodges (Low End) is ook beskikbaar.
Sri Kurmam, aan die oewer van die Baai van Bengale, is maklik bereikbaar per pad, spoor en lug. Dit is ongeveer 13 km van die distrik Head Quarters, die stad Srikakulam, wat gerieflik geleë is op die nasionale snelweg 5 van Chennai na Kolkata. Die stad Visakhapatnam is ongeveer 110 km van die tempel af. Genoeg parkeerplek is beskikbaar voor die tempel vir vier-/ tweewielers (self/ bestuurder).
State Road Transport Corporation (APSRTC) bestuur elke 10 minute busse vanaf Srikakulam Old Bus Stand na Srikurmam -tempel, en non -stop busse vanaf Visakhapatnam RTC -kompleks na Srikakulam RTC (Main Bus) kompleks elke 15 minute. Maklike keuse is beskikbaar op plaaslike taxi's/ motors ens.
Die naaste treinstasie heet Srikakulamweg (dorp Amadalavalasa - stasiekode CHE), wat op die stamroete van Chennai Kolkata geleë is en die meeste snel-/ pos-/ spesiale treine stop. Dit is ongeveer 12 km van die stad Srikakulam en 25 km van die tempel af. Gewone stadsbusse/ motor -riksja's/ taxi's is beskikbaar.
Die Visakhapatnam -lughawe is die naaste en is ongeveer 115 km van die tempel af. Baie lugrederye vlieg gereeld en skakel met groot stede in Indië. Air India/ Indian Airlines, Jet Airways, Jetlite, Kingfisher, Spicejet, Indigo, ens., Bedryf daaglikse vlugte. 'N Paar International Airlines beplan om binnekort met hul bedrywighede te begin.
Vryheid van siektes
Verligting van nadelige gevolge van slegte planetêre aspekte
Verligting van slawerny
Betekenis - Here, wie kan nie verlore gaan nie, wat ook name soos Keshava, Rama, Damodara, Narayana, Sridhara, Madhava, Krishna, Ramachandra, die geliefde van Janaki, het, laat ek u naam gereeld sê.
Betekenis - ek buig voor u neer, O Krishna, die uiteindelike ghoeroe, Devaki en Vasudeva se seun, en die vernietiger van Kamsa en Chanur.
Betekenis - Betekenis - Soet is u lippe, soet is u gesig, soet is u oë, soet is u glimlag, soet is u hart, soet is u gang, o Heer van Mathura, alles oor U is soet.
Betekenis - ek dink aan hierdie Balamukundan as die een wat liefdevol na sy moeder se gesig kyk terwyl hy melk van haar neem, met oë wat dieselfde is as die rooi lotus, wat die belichaming van waarheid en intelligensie en ander vorme is.
Die opening/sluiting van die Heilige Boek, ook bekend as Golden Palki Sahib Ceremony
Agter die verhoog toegang tot die wêreld se grootste gemeenskapskombuis en die Langar -saal
Om vrywillige werk te sien en te verrig, soos kosmaak en skottelgoed skoonmaak
Sri Akal Takht Sahib, Parikarma (omringende loopbrug), Watch Towers of Ramgarhia Bunga, Dukh Bhanjani Ber, Ath Sath Tirath (68 heilige plekke), Ber Buddha Ji
Hoofingang, kloktoring en die heilige sarovar (poel van nektar)
Engelssprekende gids as toerleier
Geskiedenisoorsig en verduideliking van interessante plekke in die tempel
Deel van foto's wat deur toerleiers geneem is
Belasting op goedere en dienste (GST) teen 5%
Ons begin ons toer vanaf die gemeenskaplike byeenkoms by die ingang van die Saragarhi Sarai en stap dan deur die erfenisstraat na die Goue Tempel. Ons bereik die kloktoringkant van die Goue Tempel en sit ons skoene neer. Nadat ons van die noordelike kant van die Goue Tempel ingegaan het, sien ons die eerste blik van die tempel terwyl ons van die trap afklim. Dan beweeg ons na regs (in teen-kloksgewys rigting) en besoek ons ​​aan die Ber Baba Budha Ji, 'n ou banyanboom wat vernoem is na die eerste hoofpriester van die Goue Tempel
Ons stap nou na die ingangspoort wat ons na die brug lei wat die belangrikste tempelmonument verbind. Ons stap met die brug af na die heiligdom, absorbeer die kalmte en waardeer die innerlike skoonheid van die heilige heiligdom. Ons sal nie veel praat terwyl ons daar is nie, want dit kan ander pelgrims wat hul gebede doen, steur. Ons kyk na die vergulde mure en die pragtige kalkskilderye wat die argitektoniese waarde van die Goue Tempel verhoog. Nadat ons die Goue Tempel besoek het, stap ons weer af op die brug na die hoofplein en neem Holy Pudding as 'n teken van seën.
Van daar af beweeg ons na Akal Takht, die Troon van God, teenoor die brug wat na die Goue Tempel lei. Dit is die plek waar die heilige boek gedurende die nag rus. Ons gaan op 'n gerieflike plek sit om na die heilige seremonie van die godsdienstige boek te kyk.
Dit is hier wanneer ons toerleier die geskiedenis van die Goue Tempel en Sikh -godsdiens sal verduidelik totdat die toegewydes 'n goue waentjie bring en dit met blomme en reuk versier om die heilige boek, wat die begin van die oggend- of aandseremonie plaas, te plaas. Ons sal die verskillende tradisies en verrigtinge met hierdie seremonie waarneem, soos die hoofpriester van die heilige heiligdom wat die heilige boek uit Akal Takht of die hooftempel bring, dit oor sy kop plaas en dit dan in die goue koets plaas. Gedurende hierdie hele optog is daar die geluide van die trompet, trompet, roosblare en mense wat oral heilige gesange sing.
Nadat die seremonie geëindig het, stap ons na die gedenkteken wat behoort aan een van die grootste vegters en martelaars wat sy lewe opgeoffer het in 'n oorlog vir die vryheid van die Goue Tempel tydens die Mughal -reël. Onderweg besoek ons ​​ook die Dukh Bhanjani Ber (hartboer) en verstaan ​​die geskiedenis en betekenis van die heilige dam.
Dit is dan tyd om in die gemeenskapskombuis in te gaan, wat na bewering die grootste gemeenskapskombuis ter wêreld is waar gratis kos aan byna 100 000 pelgrims van regoor die wêreld bedien word. Terwyl ons deur die kombuis beweeg, sien ons hoe die sjefs en vrywilligers die geregte voorberei, soos lensies, poedings, roti, groente en tee. Ons sal ook die tweede verdieping van die kombuis besoek en die roti -maakmasjien sien, wat tot 6000 rotis in 'n uur kan maak.
Met die intense gevoel van spiritualiteit, onselfsugtigheid en diepe respek vir die vrywilligers, sal ons rus terwyl ons in die kombuis sit en ons koppie tee drink en antwoorde op ons vrae probeer vind met die hulp van ons toerleier terwyl ons alles onthou wat ons die afgelope paar minute in ons toer beleef het. Na ons besprekings en redenasies neem ons afskeid van ons groeplede en toerleiers en neem ons hierdie oorweldigende herinnering saam.
Hierdie toer is ook beskikbaar vir bespreking as 'n privaat of persoonlike toer met 'n soortgelyke of aangepaste reisplan, gewenste begintyd en duur. Kontak ons ​​direk met u vereistes.
Dit word aanbeveel om gemaklike T-hemde, broeke en skoene te dra. Klere wat volle arms en bene bedek word, word aanbeveel, aangesien dit verpligtend is om sommige van die godsdienstige plekke binne te gaan. Gedurende die winter word dit ook aanbeveel om 'n warm baadjie en handskoene te dra.
Moenie swaar rugsakke, kamerasakke, duur klere en bykomstighede op hierdie toer bring nie. Vermy pantoffels of sandale en los uitrustings, aangesien dit die loopervaring kan belemmer, aangesien die paaie nie gelyk of glad en skoon is nie.
Dit is belangrik om u toerleier 5 minute voor die aanvang van die toer kontak (bel of WhatsApp) as u nie die bymekaarkomplek kan opspoor nie. As u laat gaan om die bymekaarkomplek te bereik, moet u onmiddellik u toerleier kontak
Kontroleer die versamelplek van u toer noukeurig. Sommige van ons toere begin nie by ons koshuis nie. As u in die koshuis bly, moet u minstens 20 minute voor die aanvang van die toer in die gemeenskaplike area bymekaarkom, sodat ons die vervoer na die bymekaarkomplek kan reël
Let asseblief daarop dat aangesien sommige van die toere nie by ons koshuis begin nie, of dat dit eksterne afhanklikes soos taxi -verkopers kan hê, die moontlikheid ontstaan ​​dat die toer laat begin. Ons neem gewoonlik 'n buffer van 15 minute en haal die tydsverlies in sulke gevalle tydens die toer in
Toere in ander tale kan op aanvraag aangebied word
Volwasse pryse is van toepassing op alle reisigers
Dit word aanbeveel om niks swaar saam te bring vir 'n gladder en aangename toer nie. U mag egter u telefone, sakkameras en geld saambring (as u onderweg iets wil koop)
Dit word aanbeveel om alle ander persoonlike besittings op u huidige blyplek te laat
Werk in alle weersomstandighede behalwe reën. As u weens swak weer kanselleer, kry u die opsie om 'n alternatiewe datum of volle terugbetaling te ontvang
Let daarop dat straatkos en maaltye moontlik nie voldoen aan die aanbevole nasionale of internasionale higiënestandaarde nie
Gee enige spesifieke vereistes tydens die bespreking in kennis. bv. allergieë in voedselitems, ens.
Dit word aanbeveel om die toilette te gebruik voordat u deelneem aan die toer
Dit is nodig om die voorwaardes wat op die WAIVERING- EN VERSKRYWING -bladsy genoem word, te aanvaar
Al ons toere word onder die verantwoordelikheid van die deelnemers onderneem. City On Pedals aanvaar geen aanspreeklikheid vir ongelukke wat deur sy kliënte veroorsaak word nie of wat te wyte is aan hul eie optrede. Deelnemers moet instem tot die voorwaardes wat op ons bladsy vir afstanddoening en vrystelling van eise vrygestel word voordat hulle alle reise onderneem, wat beteken dat hulle besef dat alle aktiwiteite 'n inherente risiko inhou.
Hindoe -tempels in Switserland
Hindoe -tempels is oor die hele wêreld versprei. Selfs in baie lande soos Switserland is Hindoeïsme redelik hoog en daarom sien ons baie tempels hier gebou. Hier bied ons u 'n paar van die baie beroemde tempels in Switserland aan.
Iskcon Krishna -tempel, SwitserlandIn 1980 het die jong Switserse Krishna -samesweerders besluit om 'n tempel in Zürich te open, maar deur 'n reeks gelukkige omstandighede kon hulle 'n ouer villa aan die Bergstrasse 54 in Zürich koop. Hierdie sentrale tempel het die Krishna-geheiligde plek gebied vir 'n groter tempelgemeenskap en ook nuwe moontlikhede om lesings en geleenthede aan te bied. Dit het die aantal lede binne 'n paar jaar verhoog, en die Krishna -tempel aan die Bergstrasse in Zürich het spoedig 'n bekende stad geword.
Sri Vishnu Thurkkai Amman -tempel-Die Sri Vishnu Thurkkai Amman -tempel is 'n Hindoe -tempel in die gemeente Dürnten in die kanton Zürich in Switserland. In die 1990's is 'n interreligieuse samelewing in die kanton Zürich gestig om die stigting van 'n sentrum vir die geestelike en kulturele sorg van Tamil -mense in Switserland te ondersteun. Die Sri Sivasubramaniar-tempel in Adliswil is dus in 1994 gestig as 'n stigting sonder winsbejag. Terwyl ongeveer 5.000 Indiese Hindoes in Switserland hul eie kulturele verenigings gestig het, maar nie 'n tempel nie, het die Tamil Hindoes sedert die 1990's 19 huise van aanbidding geopen.
Bern Kalyana Subramanya Swami -tempel-Die tempel is op die eerste verdieping van 'n gebou. Dit is 'n klein tempel, maar goed onderhou. In die sentrale garba griha (Sanctum Sanctorum) swem Subramanya saam met Valli en deivanai. Links Nataraja en nagabushi regs Ganapati. Langs die belangrikste sannidhi is Nava Graha sannidhi ook daar. Die tempel is oop op Dinsdae, Vrydae en Saterdae vanaf 18:00. tot 21:00. Op Vrydae en feesdae sal die tempel meer tyd oop wees.
Zürich Lord Shiva tempel-Die tempel is op die eerste verdieping van 'n gebou. In die Garba Griha (Sanctum Sanctorum) agter die Shiva Lingam is Nataraja en Shakti daar. Daar is twee Nandi's voor die Here. Langs die hoofsandhi is Nava Graha sandhi ook daar. Die tempel is oop op Dinsdae, Vrydae en Sondae vanaf 19:00. tot 21:00. Die tempel sal ook op die ander belangrike feesdae oop wees. Op Vrydae en feesdae sal die tempel meer tyd oop wees. In die maand Markazi (middel Desember en#8211 middel Januarie) sal die tempel ook in die oggend oop wees.
Hindoe -tempel Basel– Een van die interessante tempels in Switserland, die huidige tempel is geskep deur die samesmelting van drie bestaande tempels. Dit sluit tempels van Siddhi Vinayakar Alayam, Sri Raja Rajeswary Ambal -tempel en die Sri Subramaniar -tempel in. Op 4 Julie 2004 het die tempelwyding plaasgevind, met Mandalâpisekam, 'n groot suiwering en heiligdom. Einde 2008 het die klub kennisgewing van beëindiging ontvang omdat die perseel verkoop is. Hy was dus op soek na 'n nuwe plek. Sedert einde Maart 2009 is die tempel in Milanstrasse 30 in die Basler Dreispitzareal in aanbou.
Dit is besonderhede van sommige tempels in Switserland. Volgende kere wat u 'n besoek aan die plek beplan, moet u ook na hierdie plekke kyk.
Toe 'n wonderlike voorval plaasvind tydens Abhishekam na Sri Varu In Tirumala -tempel
Hierdie verbysterende wonderbaarlike voorval het in 1981 plaasgevind tydens die gunstigste tye van die jaarlikse Salakatla Tirumala Brahmotsavams en op die gunstigste dag van Vrydag en tydens die gunstigste oomblikke van die Abhishekam Seva wat aan Lord Sri Venkateswara in die Garbha Griha van Tirumala tempel daardie dag ..
Maar voordat u gaan lees oor hierdie goddelike voorval, is dit belangrik om te weet
Wat presies is Abhishekam Seva wat elke Vrydag in Sri Tiru (Temple Sri Venkateswara) in die Tirumala -tempel uitgevoer word?
Abhishekham is nie net die gewildste seva onder al die weeklikse Sevas wat vir die moola virat Lord Sri Venkateswara in die Tirumala -tempel uitgevoer word nie, maar is ook die gewildste Seva onder sy vurige toegewydes.
Hierdie seldsame seva is slegs bedoel vir paartjies en as 'n 'moenie steur nie' reël word kinders onder 12 jaar streng verbied om aan hierdie seva deel te neem.
Dit is slegs tydens hierdie gunstige Seva dat 'n toegewyde 'n kans van sy lewe kry om die werklike en volledige vorm van Lord Sri Venkateswara te sien, wat in geestelike terme die 'Nija Roopa Darsanam' … genoem word
Daarom is daar altyd 'n groot vraag na hierdie Seva en die kaartjies vir dieselfde, as u my glo, word sowel as dertig tot veertig jaar vooruit bespreek.
Volgens Vediese tekste sal elkeen wat Lord Sri Venkateswara in sy werklike vorm beskou, soos hierbo gesê, van alle sondes van hierdie onmenslike wêreld vrygemaak word en saligheid (moksha) verkry ..
Tydens hierdie uitgebreide Seva, wat elke Vrydag ongeveer negentig minute lank uitgevoer word na die Suprabhatha Seva, Thomala seva en Archana seva, die diamantkroon, al die sieraad, al die juweliersware en al die ryk syklere wat die die heilige Heer Venkateswara sou eers verwyder word, en dan begin die proses van die Heilige Bad aan die Here deur die aangewese priesters van die Tirumala -tempel.
Tydens hierdie heilige badproses, terwyl sommige priesters die bad by die Moola Virat uitvoer, staan ​​die ander voor Hom en sê Purshasukta, Narayanasukta, Srisukta, Bhusuktha, Neelasuktha en sommige uitgesoekte Pasurams uit die Divya Pradbandhams. Hierdie hele proses word genoem die Abhishekam Seva ..
Tydens hierdie seva word Sri Varu eerstens seremonieel gebad met die heilige water, wat tradisioneel deur 'n tempelpriester uit die Akasha Ganga teertham gebring word, en later met Civet Cat -olie genaamd die Civet -vaartuig, die aromatiese Musk wat die Musk -vat genoem word, suiwer melk en heuning bykomend tot baie ander aromatiese olies.
'N Groot bronshouer, wat tradisioneel 'n Gangalam genoem word, sou by die ingang van die Garbha Griha van die tempel geplaas word om die deelnemende toegewydes te vergemaklik om melk aan die heilige Heer te bied. Die tempelpriesters gebruik weer dieselfde melk om Sri Varu te bad tydens die Abhishekam ..
Nadat die hele Abhishekam -proses voltooi is, word Sri Varu bedek met ryk syklere, die 'Pattu Peethambarams' genoem.
Hierdie seva word die 'Vasthralakarana Seva' of 'Mel Saatthu Vastram' genoem, wat in Tamil -taal 'die lap beteken wat die buitekant versier'.
Alhoewel dit 'n uitgebreide deel van die Abhishekam seva is, word hierdie 'Vasthralakarana Seva' aan die heilige Heer as 'n aparte seva uitgevoer. Slegs agt kaartjies per week word aan agt paartjies verkoop. Ook hierdie paartjies word gekies op grond van 'n loterystelsel .. Elke kaartjie vir hierdie besondere seva kos ongeveer 12 250 roepies en het tans 'n waglys van sewe jaar.
Hierdie agt paartjies sou dan aan die einde van die Abhishekam seva gereed wees om die Sanctum Sanctorum van die Tirumala -tempel binne te gaan. dra 'n silwer bord in haar hand ..
Later neem hierdie paartjie deel aan 'n klein aanbidding aan die heilige Heer, waarna die vrou die syrokke by haar man opneem en dit in die silwer bord in haar hand plaas en dit dan sorgvuldig oorhandig aan die tempelpriesters wat weer die heilige Here versier met daardie klere.
Soos gebruiklik in die Tirumala -tempel, woon die uitvoerende beampte van die Tirumala Tirupathi Devasthanams -raad ook elke Vrydag saam met sy vrou al hierdie sabas by. kantoor van die TTD -raad.
En nou is dit presies wat gebeur het tydens die Abhishekam Seva op die gebeurtenisvolle Vrydag.
Op die vroeë oggendure van daardie Vrydag, tydens die jaarlikse Tirumala Brahmotsavams van 1981, was die hele heilige Tirumala -heuwels lewendig en aktief met die weergalm van 'Govinda' namam deur honderde duisende toegewydes wat spesiaal uit baie dele van die wêreld gekom het die Brahmotsavams aanskou.
En tydens die kosbare oomblikke sou die Abhishekam seva na Sri Varu op die punt staan ​​om te begin in die Garbha Griha van die Tirumala -tempel. kom daar die dag om die Abhishekam seva te sien.
PVRK Prasad, die uitvoerende beampte van die TTD -raad en sy vrou Gopika, het in die voorste ry van die deelnemers gesit en wag om die Abhishekam te aanskou. Uiteindelik het die aftelling vir die mees verwagte seva in die Tirumala -tempel begin terwyl die musikante begin speel die tradisionele musiekinstrumente (mangala vayidyams) om die heilige Heer te behaag.
Na 'n paar minute is die geslote deurgordyn van die Garbha Griha oopgemaak en die toegewydes het die geleentheid gekry om hul lewe na die divya mangala swaroopam van die heilige heer Sri Venkateswara te kyk. 'Govinda Namas'.
Die Abishekam Seva sou binnekort begin ..
Daar was groot opgewondenheid en nuuskierigheid in die gesig van elke toegewyde.Die toegewydes het in stilte gebid aan hul geliefde Here Sri Venkateswara, en wag gretig op die aanvang van die gunstigste proses van hul leeftyd dat hulle almal al jare so gretig wag om te sien ...
Maar verrassend genoeg, hoewel die stippellyn om die Abhishekam seva te begin, aangebreek het, het die seva nog nie begin nie. .
Hy weet ook dat dit op dieselfde stippellyn was dat die Abbhishekam na Sri Varu die afgelope paar eeue uitgevoer is en dat daar geen bewyse in die rekords is dat dit die lyn te alle tye misgeloop het nie.
Toe dink hy "hoekom vandag". Terwyl hy so dink, vind hy skielik die Jeeyangar in 'n ernstige gesprek met die priesters in die Garbha Griha van die tempel. weer gesluit.
Wat gebeur binne en waarom is die vertraging.
Alhoewel hy bekommerd was, het Prasad nog 'n paar minute gewag op die aanvang van Abhishekam .. Toe sien hy 'n paar assistent -priesters uitgaan, met twee groot tuimels in hul hande en vinnig terug met twee ander tuimels.
Toe hy iets verkeerd ruik, draai Prasad sy kop om en vind Seshadri, die destydse Peshkar van die TTD -raad - wat nou meer algemeen bekend staan ​​as dollar Seshadri - en ander tempelpersoneel wat haastig en bekommerd ronddwaal.
Omdat hy nie kon verstaan ​​wat rondom hom gebeur nie, het Prasad 'n priester gebel en gevra: 'Waarom die vertraging en wat gebeur ..' .. Die priester het haastig gesê: 'Niks meneer nie ... ons begin oor twee minute met die Abhishekam ... "En binnegestorm ...
'As alles deur my personeel vooraf gereël en gereed gehou word vir die Abhishekam, waarom is die vertraging vandag en waarvoor wag hulle almal?' Kyk 'n bekommerde Prasad om hom rond.
Hy sien toe nog 'n paar groot tuimelaars inkom en uitgaan .. Hy kyk weer bekommerd rond en sien baie deurmekaar TTD -gesigte rondom hom ..
Die vrou van Prasad, Gopika, wat baie keer tevore saam met haar man die Abhishekam gesien het, weet goed hoe laat die seva in die tempel begin .. Daarom was sy ook 'n bietjie bekommerd oor die ongewone en ongekende vertraging, maar sy het egter stilgebly omdat sy haar reeds bekommerde man nie wou pla nie ...
Na nog 'n paar minute van onsekerheid en nog 'n paar minute van stil wag, het die Abhishekam seva uiteindelik begin, tot groot vreugde van die toegewyde en tot groot verligting van Prasad en Gopika.
Na aanleiding van al die rituele in die tekste en met volledige geestelike dissipline, het die priesters die Abhishekam seva met die grootste volmaaktheid begin uitvoer aan Sri Varu.
Die een na die ander bad die priesters die heilige Here met water en met al die ander bestanddele, maar as dit by die gebruik van melk kom, gebruik hulle dit in klein hoeveelhede en nie in groot hoeveelhede wat hulle gewoonlik elke Vrydag gebruik nie.
(Normaalweg word ongeveer 250 liter suiwer melk elke Vrydag tydens die Abhishekam gebruik, maar verbasend genoeg op daardie dag is slegs 'n klein hoeveelheid van vyf liter gebruik ..)
Die toegewydes het moontlik nie die verskil opgemerk nie, maar die noukeurige PVRK Prasad en sy vrou Gopika het dit beslis opgemerk.
'Hoekom word slegs 'n paar melk melk gebruik om Swamy Varu te bad vandag? Wat het met al die melk gebeur? Iets het skeefgeloop en hierdie mense steek dit vir my weg .. Is Sri Varu ontsteld oor iets hier. As dit so is, waarom hierdie skielike tekort aan melk .. En waarom het hulle dit nie vroeër by my aangemeld nie? "
Prasad was 'n bekommerde man .. 'n Versteurde man .. En 'n rustelose man .. Hy was baie ongemaklik met homself en het die hele heilige proses met groot rusteloosheid deurgemaak ..
Uiteindelik, nadat die Abhishekam seva voltooi was, stap 'n volledig ontstoke en beroerd Prasad haastig uit die Sanctum Sanctorum van die Tirumala -tempel, saam met sy vrou Gopika, en roep onmiddellik na al die tempelpriesters, Jeeyangar en peshkar en al die personeel in -heffing van die Abhishekam seva vir 'n verduidelikingsvergadering voor die Maha Dwaram van die Tirumala -tempel.
Almal hardloop uit en staan ​​stil voor Prasad. Ernstig na hulle kyk en met groot moeite probeer om saam te bly, het Prasad gesê.
Hierdie wonderlike Tirumala -tempel het duisende jare se geestelike geskiedenis en ons is almal geëerd om SY dienaars te wees.
'En sover ek weet, word hierdie Abhishekam seva, sedert dit in 966 nC bekendgestel is, streng betyds uitgevoer en streng volgens die rituele wat in die tekste voorgeskryf word. Waarom is dit dan vandag vertraag en waarom is dit dat slegs 'n klein hoeveelheid melk gebruik word om Swamy Varu vandag te bad. "
Niemand het 'n woord gesê nie, soos Prasad voortgegaan het.
"..Ek weet ons gebruik elke Vrydag 250 liter melk, hoekom so minder vandag .. Wat het met al die melk gebeur .. Watter kat het dit geëet? Verduidelik asseblief .. U is my almal 'n verduideliking verskuldig .. U moet ook onthou dat ek op my beurt aan my hoër owerhede verantwoordelik is vir hierdie ongekende gebeurtenis. "
Daar was 'n absolute stilte daar vir 'n paar verleentheids oomblikke .. Almal het net stilgebly en na mekaar se gesig gekyk .. Gopika was ook baie ontsteld en sprakeloos .. Toe breek hy al die stilte wat die Peshkar Seshadri sê ..
'..Meneer, daar is geen fout van een van ons nie .. Normaalweg lewer ons TTD -melkplaas die melk aan ons tempel en ook aan al ons kantines hier .. Ongelukkig was die melk wat vandag verskaf is, goed totdat ons dit gedra het in die Garbha Griha, maar ons eerbare priesters het dit verrassend gevind net voor die aanvang van die Abhishekam.
Aangesien dit onaangenaam is om gesplete melk vir die Abhishekam van Sri Varu te gebruik, het ons dadelik ons ​​tempelpersoneel gehaas om melk uit ons kantines te bekom. Ook die melk, wat goed was totdat dit na die Garbha Griha gebring is, word gesplete gevind net voor die Abhishekam .. Ons het nie geweet wat om te doen nie, aangesien ons nêrens meer melk by ons gehad het nie, maar .. "
Die Peshkar was op die punt om nog iets te sê, maar 'n woedende PVRK Prasad het hom onderbreek en gesê: 'As soveel drama hier in die tempel afspeel, wat doen ons superintendent van die melkboerdery. Is dit nie sy plig om suiwer melk te voorsien nie die tempel .. Dit beteken dat hy sy pligte versuim het "..
Toe woedend draai hy na sy sekretaresse en sê Prasad in 'n kwaai toon. stuur dit vir my vir goedkeuring. "
En skielik skok almal rondom ..
Gopika, die vrou van PVRK Prasad, wat tot dan toe die hele drama met 'n versteurde gees waargeneem het, breek met onstuitbare trane. Sy het hardop gehuil en vir haar man gesê:
'Ons woon die Abhishekam seva by sedert u die amp hier aangeneem het in 1979. Sedertdien het u al van plan om op 'n Vrydag namens ons gesin vyf liter melk vir Swamy Varu vir Abhishekam by te dra, maar elke keer as ons dit vergeet en die Abhishekam die afgelope twee jaar bywoon.
Ons albei het gedink ons ​​moet ten alle koste melk aanbied, en ek het eintlik net vir hierdie doel vyf liter ekstra melk bestel en dit by ons huis vir Abhishekam gereed gehou, maar ek het weer vergeet toe ek die oggend kom.
Ek was te besig met gaste by die huis wat by die Brahmotsavams kom kuier het, en ek het in die oggend saam met jou na die tempel gekom. Hierdie tekort aan melk sou nie ontstaan ​​het as ek vandag die vyf liter melk gebring het nie. .
Ek dink ek het in my lewe gesondig, daarom straf Sri Varu my op hierdie manier deur my vergeetagtig te maak elke keer as ons na die tempel kom. Waarom gebeur dit so gereeld met ons? " trane.
Toe laat almal om hom sprakeloos en stuur hulle in 'n toestand van volkome skok; dit was wat die Jeeyangar uiteindelik gesê het:
'Amma .. Moenie bekommerd wees nie. Dit is alles wat u geliefde Swamy Varu se leela het. Die Peshkar wou dit vertel, maar Sri Prasad onderbreek hom. ons was almal baie bekommerd oor die onvoorsiene ontwikkeling ..
Ons het toe u assistent gebel om te hoor of daar ekstra melk in u huis beskikbaar is. Hy het na u huis gehaas en u familielede gevra. sê: "U Gopika -mevrou het hierdie melk vandag vir Abhishekam gehou en vergeet om dit saam te neem.
Toe bring u assistent die melkhouer vinnig na ons toe. Aangesien ons geen ander melk oor het nie, het ons slegs die vyf liter melk gebruik wat vandag uit u huis in Abhishekam na Sri Varu gekom het. "
Die Jeeyangar het nie voltooi wat hy gesê het nie, maar 'n baie verheugde Gopika draai vinnig na die Golden Gopuram van die Tirumala -tempel en staan ​​stil en bid haar gebede aan haar geliefde Lord Sri Venkateswara, totdat die opgeskorte superintendent van die melkboerdery daar aangekom het.
Byna huilend bied hy sy verskoning aan Prasad aan en sê. '..Meneer werk die afgelope vyf en twintig jaar in TTD en daar was nooit 'n enkele opmerking teen my nie. So 'n fout het nog nooit voorgekom nie, ten minste nie in my diens nie. meneer..
'Meneer, soos ek dit elke dag doen, het ek vanoggend dieselfde melk aan die tempel verskaf en ook aan ons kantines. die melk het nie gesplit nie. Dit beteken dat daar geen fout van my kant is nie, meneer .. As daar niks van is nie. "
Prasad het nie toegelaat dat die TTD -suiwelplaas Superintendent sê wat hy wou sê nie, maar hy het sy skorsingsbevel vinnig ingetrek.
Waarom slegs die melk wat aan die tempel en die kantine verskaf is, geskeur is. En hoekom het die vyf liter melk wat aan PVRK Prasad se huis verskaf is, nie geskei nie? Wie het die idee aan die tempelpriesters gegee om die assistent na Prasad se huis te stuur vir melk.
Wie kan antwoorde op hierdie vrae gee. Kan enige ateïs of 'n Nobelpryswenner antwoorde op hierdie vrae hê? .Of
"Sri Padmanabha, Purushottama, Vasudeva, Vaikunta, Madhava, Janardhana, Chakrapani"
sal kom antwoord. Wie sal ons vertel. En wie weet.
Klik nou hier om God On Call te koop, 'n kragtige boek oor Lord Venkateswara met nog 12 sulke boeiende verhale en die lewensveranderende Sri Venkateswara Maha Mantra Puja.