Met: Hilary Swank, Chlo� Sevigny, Peter Sarsgaard, Jeanette Arnette
Draaiboek: Kimberly Peirce en Andy Bienen
As 'n mens vasgevang is in die ban van die Hollywood hegemonie, beskou 'n mens onmiddellik Boys don't cry as een van die groot kanonne van die fees, want Fox Searchlight versprei dit.
Bowendien het Hilary Swank in die hoofrol pas 'n Golden Globe as beste aktrise in 'n drama ontvang. Sy het aktrises soos Meryl Streep, Julianne Moore en Sigourney Weaver uitgestof. Dis juis di� toekenning wat my laat besluit het om Boys don't cry op my feesprogram in te pas. In haar ontvangstoespraak het sy Meryl Streep haar "acting god" genoem. Nou weet ons hoe me Streep ons met haar verkleurmannetjievermo� be�ndruk het: sy kan haar Engelse uitspraak kleur met die nodige dialek � Deens, Pools, Italiaans, Australies. Maar sy het (sover ek weet) nog nie van geslag verander nie.
Of om dit meer akkuraat te stel: Hilary Swank se karakter is gebore as Teena Ray Brandon, 'n meisie wat eintlik 'n man moes wees. Sy herontwerp haarself dus: verbande om die bors, kous in die onderbroek, kort haarstyl, die nodige klere. As Brandon Teena oortuig hy almal van sy manlikheid. Op amper 21 lyk hy natuurlik nog kwalik 16, maar hy staan sy man, beland in kroeggevegte, en vind selfs liefde by Lana (Sevigny). Hy ontmoet haar in 'n klein mid-Amerikaanse dorpie, baie soos sy tuisdorp. D��r is hy deur 'n vriend gewaarsku dat die mense van die omgewing sy / haar soort maklik sal doodmaak.
Ongelukkig het die sosiale bedrog in Brandon Teena se lewe ook 'n kriminele sy: tjekbedrog, motordiefstal, verkeersoortredings, versuim om in die hof te verskyn. Brandon word dus in hegtenis geneem en in die vrouegevangenis opgesluit. Teena se identiteit word in die koerant aan die groot klok gehang en Lana se ma en vriende vind daarvan uit.
Een van die huisvriende, John (Sarsgaard), is egter verlief op Lana en glo hy het 'n aanspraak op haar. Sy psigopatiese geneigdheid maak dit nog minder waarskynlik dat hy Lana se liefde vir hierdie "teennatuurlike frats" gaan aanvaar. Hy en sy tjommie probeer Brandon oortuig dat hy eintlik 'n vrou is op die manier wat mans die beste ken: obsene en vernederende geweld. N� hierdie sessie beloof hulle dat hulle nog vriende sal bly met Brandon as hy sy mond hou. Natuurlik, dis alles my skuld, ek het daarvoor gesoek, s� hy.
Maar hy l� wel 'n klag. Dit lei tot die finale tragedie.
Regisseur Peirce se hantering van die hoop wat in Brandon lewe om ewige liefde te ervaar, en die wrede manier waarop die hoop vernietig word, is uitstekend. Die toneelspel waarmee die groep grotendeels onbekende akteurs die verhaal laat leef, is indrukwekkend. Veral Swank verdien die Golden Globe dubbel en dwars. Maar moontlik sal min mense hierdie storie wil sien. Waarom is dit nodig om dit te vertel?
'n Mens moet in gedagte hou dat hierdie drama homself in die werklikheid afgespeel het. 'n Dokument�r oor die gebeure, The Brandon Teena story , is op die 1998 Gay en Lesbiese filmfees vertoon. Dit het plaasgevind in ons "verligte" era, in die jaar van Onse Liewe Heer negentien drie en negentig. Terwyl mense van hul lewens ontneem word bloot omdat hulle anders is as die "norm" (onthou ook die gay student wat nog meer onlangs n� afgryslike aanranding aan 'n heining iewers in die vlak vasgemaak is om te sterf ... ), sal dit nodig wees om sulke stories te vertel. Die kyker word gedwing om sy / haar eie onverdraagsaamheid te spie�l teen die gebeure in Boys don't cry . Net sodra 'n mens soos die Farise�r wil s�: Maar ek is nie so nie, besef jy dat jy juis jou kop in skaamte behoort te laat sak.
Hopelik dra die intense emosionele impak van hierdie uitstekende prent daartoe by dat ons op ons eie klein manier onverdraagsaamheid sal probeer erodeer. Dan sal Boys don't cry werklik waarde h�.