In die Weste plaas ons ons begraafplase weg van ons alledaagse lewens, asof daar 'n ondeurdringbare versperring was wat lewe en dood skei. Ons bedrieg ons deur voor te gee dat die dood - die olifant in die kamer - sal weggaan as ons dit net ignoreer.
In die Middeleeue is die dood beskou as 'n natuurlike, onvermydelike gebeurtenis. Die lewe was toe kort en die moontlikheid om dood te gaan was altyd teenwoordig. Namate ons tegnologies meer gevorderd geword het, is die dood vertraag - die illusie skep dat ons en ons geliefdes onbepaald kan lewe.
Ons het nog altyd geweet dat dit nie waar is nie, maar met 'n bietjie moeite kan die voorval voortduur. Die illusie kom egter met 'n prys. Die dood word losgekoppel van die lewe. Dit bly in die skadu en word eufemisties gepraat. Dit word 'n skerp punt waaruit ons terugkom. En wanneer dit nader kom, weet ons dikwels nie hoe om te reageer nie.
Die dood is nie 'n solo gebeurtenis nie
Die dood is nie 'n solo-gebeurtenis nie, beperk tot 'n enkele persoon. Inteendeel, dit word gevorm deur die dinamiese interaksie tussen die persoon wat sterf en die wat nie is nie, deur diegene wat verstaan, is daar min tyd oor, en miskien deur ander wat valslik glo die lewe kan eindeloos wees.
Daar is 'n gesegde dat die dood is om te lewe soos die olifant na die oerwoud is; albei verlaat die grootste voetspoor. Tog behandel ons in die Westerse samelewing die dreigende benadering van die dood asof dit die impak van 'n eekhoring se voetspoor gehad het. Ons gebruik woorde soos ewige slaap, gaan terug huis toe, afsterwe, oorgaan, en baie ander frases wat poog om die einde van die lewe te versag.
Beskerming van kinders uit die kennis van die dood?
Net so bang as wat ons mag wees, word ons vrese groter as dit kom om eerlik te wees met ons kinders. Ons verberg die kennis dat 'n geliefde sterf, en glo dat ons optrede hulle emosionele nood sal spaar. En wanneer hulle stiptelik vra oor die afwesigheid of toestand van 'n familielid, word ons dikwels so ongelyk asof ons 'n jong kind se vraag oor hoe babas gemaak word, beantwoord.
Toe Thomas Merton, die groot Katolieke teoloog, 'n kind was, in die 1920s, en sy ma was dood in 'n hospitaal, slegs 'n paar kilometer van waar hy bly, kon hy haar nooit sien nie. Die oortuiging was destyds dat dit so 'n traumatiese gebeurtenis sou wees dat dit hom vir die lewe sou skrik. Hul kommunikasie was beperk tot die uitruiling van briewe.
Tog het vandag min verander. Baie kyk nog steeds na die dood asof dit 'n verleentheidverwant is wat hulle verkies, nie familiegeleenthede bygewoon het nie. Ongelukkig verduur ons ons eie ongemak of vrees vir die dood deur dit na ons kinders oor te dra, en hulle na hul kinders.
Die dood is 'n deurlopende gebeurtenis
Die meeste mense beskou die dood as 'n enkele gebeurtenis, analoog aan 'n ligskakelaar - die lig is aan of dit is af; iemand is lewendig, dan is hulle nie. Maar die dood is 'n proses wat tyd spant, begin met 'n terminale prognose en eindig met die herstel van 'n versorger se vreugde. Sommige sal argumenteer dat dit met ons eerste asem begin.
Hoe geliefdes dit hanteer, is analoog aan 'n vierkantige dans waar vennote voortdurend verander. Maar in plaas van ander dansers kan geliefdes se hande gehou word deur vrese, oortuigings, 'n onopgeloste verlede, en 'n nie-bestaande toekoms. In hierdie toneel stap versorgers wat hul geliefdes wil help. Hulle leer dat versorging en dood baie meer kompleks is as wat hulle verwag het.
Stel jou voor om op 'n klein bordjie te staan ​​wat op 'n groot bal gebalanseer is. Jou taak is om regop te bly. Met elke ligte skof van jou liggaam beweeg die bal en moet jy jou balans regstel. Verbeel jou nou dat 'n ander persoon langs jou op 'n soortgelyke toestel is, en die taak vir elkeen van jou is om vas te hou aan die punte van 'n enkele stok. Jou bewegings sal die bewegings van die ander persoon beïnvloed, en omgekeerd.
Om 'n progressiewe siekte te hê, is soos altyd op die balansstaat. Net wanneer 'n geliefde begin om te aanvaar wat met hom fisies of emosioneel gebeur, beweeg die bal en word die balans wat hy geglo het, verdwyn. Dit kan verskuif omdat die siekte in 'n nuwe fase beweeg of hy het tweede gedagtes oor vergifnis aan iemand, of die pyn wat hy gedink het beheer word, word so intens dat dit onmoontlik maak, of sy vorige aanvaarding van sy dreigende of uiteindelike dood nie meer lyk nie verdraagsaam, of die vergifnis waarvoor hy gewag het, kom nie.
En al tydens hierdie aanpassings, is jy daar, hou nog steeds aan die einde van die stok, beide jy en jou geliefde wat hoop om nie die ander te trek nie.
Om die "Goeie Dood" te definieer
Almal wil graag hê dat sy of haar geliefde 'n "goeie dood" het, of dit in maande of jare sal plaasvind. Die vraag oor wat 'n goeie dood is, is deur die geskiedenis bespreek. Wanneer mense gevra word wat die frase beteken, is hul verduidelikings gewoonlik gebaseer op hul waardes. Dit is soos wanneer jy mense vra, "Wat is skoonheid?" Hulle antwoorde is so uiteenlopend soos die mense wat jy vra.
Die seun van 'n vrou wat ek gedien het, het 'n baie eenvoudige definisie van 'n goeie dood gehad: "Ideaal sal haar dood in haar slaap kom en vinnig en pynloos wees. Sy sal nie weet wat haar tref nie. "Terwyl hierdie tipe dood dalk verkieslik is, vind 'n beduidende aantal sterftes plaas na 'n slingerende siekte. So, ons het nog steeds die vraag oor wat 'n goeie dood is vir mense wie se einde nie oombliklik is nie.
Ek het 'n aantal mense gedien wie se dood ek gedink het, was goed, en ander wie se dood ek gevoel het, was nie. Gewoonlik vir die meeste goeie sterftes was 'n sielkundige vreedsaamheid wat fisiese pyn oorskadu het. Twee dinge wat tot hierdie vreedsaamheid bygedra het, was die deernis wat uitgedruk word deur die praktiese geriewe wat deur versorgers verskaf word, en die geliefde se vermoë om die los punte van die lewe te verbind.
Kopiereg © 2012 deur Stan Goldberg.
Skerp punte leun: praktiese leiding en versorging van versorgers
deur Stan Goldberg.
Of jy nou met 'n geliefde wat 'n terminale diagnose gekry het, 'n langtermyn siekte of gestremdheid het, of met demensie ly, versorging is uitdagend en noodsaaklik. Diegene wat hierdie verantwoordelikheid aanspreek, hetsy af en toe, of 24 / 7, verspil teen die skerpste punt van die lewe. In hierdie boek bied Stan Goldberg 'n eerlike, omsigtige en omvattende gids aan dié op hierdie reis.
Stan Goldberg, PhD, is al jare lank 'n hospita-vrywilliger en versorger. Hy het meer as vierhonderd pasiënte en hul geliefdes by vier verskillende hospices bedien, en was beide 'n afrigter en konsultant. Sy vorige boek, Lesse vir die Lewende, het die London Book Festival se Grand Prize in 2009 gewen. Hy is 'n privaatterapeut, kliniese navorser en voormalige professor in die San Francisco-staatsuniversiteit. Sy webwerf is stangoldbergwriter.com.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Vrees en bekommernis > Dood: 'n Deurlopende Gemeenskapsgebeurtenis?
Die reis duur voort: van vrees en selfmoord tot ...