Wat bedoel ons met betekenis?
Geskryf deur Jamie Freestone
Een manier om die waarde van betekenis te sien is om inligting te deel en saam te werk met ander. Mario Purisic / Unsplash
Die meeste van ons wil hê ons lewens moet hê beteken. Maar wat bedoel ons met betekenis? Wat is betekenis?
Hierdie klink soos geestelike of filosofiese vrae, maar verrassend kan wetenskap dalk antwoorde gee.
Dit lyk dalk nie die soort ding wat aangepak kan word met behulp van die losstaande en onpersoonlike metodes van wetenskap nie. Maar deur die regte vrae te stel, kan navorsers in taal, kognitiewe wetenskap, primatologie en kunsmatige intelligensie enige vordering maak.
Vrae sluit in:
hoe dra woorde of simbole betekenis oor?
hoe ontbreek ons ​​brein betekenisvolle inligting uit betekenislose inligting?
Dit is beslis moeilike vrae, maar hulle is nie onwetenskaplik nie.
Let op jou taal
Neem menslike taal. Wat onderskei dit van kommunikasie wat gebruik word deur ander diere soos die Gebaretaal wat ons kan leer om sjimpansees te leer, voëloproepe en die stuifmeeldanse wat deur bye uitgevoer word?
Een faktor is die stelsels wat deur ander diere gebruik word, is basies lineêr: die betekenis van elke simbool word slegs deur die een onmiddellik voor of daarna daarna gewysig.
Byvoorbeeld, hier is 'n frase in sjimpansee gebaretaal:
gee piesang eet.
Dit is so ingewikkeld as frases kry vir sjimpansees. Die derde woord is verskillend van die eerste, slegs by die tweede.
Maar in 'n standaard sin van 'n menslike taal, kan die woorde aan die einde van 'n sin die betekenis van diegene aan die begin verander.
Die piesang in die vrugbak kom smaaklik goed.
Die vrugbak kom nie goed voor nie, alhoewel daardie woorde aangrensend is.
Ons verdeel die betekenis in sinne op grond van hiërargieë moeiteloos uit, sodat frases in ander frases genesteer kan word en dit veroorsaak geen probleme nie (die meeste van die tyd).
Het jy ooit 'n sin moet skets terwyl jy grammatika in die skool leer? 'N Sin van menslike taal moet in 'n boomagtige struktuur geskets word. Hierdie struktuur weerspieël die hiërargieë wat in die taal ingebed is.
Kognitiewe wetenskaplike W. Tecumseh Fitch, 'n kenner in die evolusie van menslike taal, sê wat mense van ander spesies skei, is ons vermoë om dinge in 'n boomagtige struktuur te interpreteer.
Ons brein is gebou om dinge te groepeer en hulle in hiërargieë te rangskik, en nie net in grammatika nie. Dit maak 'n hele heelal van betekenisse oop wat ons van taal en ander bronne van inligting kan onttrek.
Maar komplekse struktuur is nie alles wat daar is nie. As jy enige rekenaarprogrammering gesien het, weet jy dat rekenaars ook hierdie soort komplekse grammatika kan hanteer. Dit beteken nie dat rekenaars dit sinvol vind nie.
Navorsing oor menslike brein probeer om uit te vind hoe ons inligting vind beduidende. Ons heg emosionele en semantiese gewig aan die uitsprake wat ons praat en hoor. Die neurowetenskap van die werkgeheue kan 'n paar leidrade bevat.
'N Herinnering daaraan
Ons het werkgeheue nodig om aandag te skenk aan die lang sinne wat die komplekse grammatika hierbo beskryf het.
Werkgeheue help ons ook om die ervaring van wakker lewe, oomblik tot oomblik, saam te voeg. Ons ervaar 'n lewendige en verstaanbare stroom van bewussyn, eerder as staccato-flitse van aksie.
Een van die voorste navorsers op hierdie gebied is die Franse neurowetenskaplike Stanislas Dehaene. In sy 2014 boek Bewussyn en die brein: ontsyfering hoe die brein ons gedagtes koder, hy bepleit wat bekend staan ​​as die globale werkruimte teorie
Wanneer iets regtig ons aandag trek, word dit verhef deur onbewuste, gelokaliseerde breinprosesse aan die globale werkplek te hanteer. Dit is 'n metaforiese "ruimte" in die brein, waar belangrike seine deur die korteks uitgesaai word.
Oor die algemeen, as 'n sein nie vermeerder word na die globale werkplek nie, bly dit lokaal, en ons brein het dit onbewustelik hanteer. As inligting na die globale werkplek kom, is ons daarvan bewus.
Inligting uit verskillende sensoriese insette - visie, gehoor, raak - word dan saamgestel om 'n algehele interpretasie te vorm van wat aangaan en hoe dit vir ons betekenisvol is.
As 'n mens se brein beweeg, is daar baie werk gedoen in terme van sosiale kognisie. Dit is hoe mense besonder goed is om saam te dink en saam te werk.
Dit is duidelik dat dit hand aan hand gaan met ons meer komplekse taal. Maar daar is ander vermoëns wat blykbaar ontwikkel het langs taal wat ook uniek is vir mense en noodsaaklik vir samewerking.
Michael Tomasello, direkteur van die Max Planck-instituut vir Evolusionêre Antropologie in Duitsland, studeer chimpansees langs mekaar met menslike babas vir 25-jare.
Hy beklemtoon die rol van gedeelde doelbewustheid. Van ongeveer drie en drie jaar, en in teenstelling met ape, kan menslike babas maklik, selfs woordeloos, saamwerk oor eenvoudige take.
Om dit te doen moet hulle hul eie optrede, die optrede van ander, en hul optrede in die lig van 'n gedeelde doel of stel verwagtinge monitor.
Dit lyk dalk nie as 'n verbysterende resultaat nie. Maar Tomasello redeneer dit is in wese die oorsprong van menslike moraliteit. Deur die perspektief van gedeelde doelbewustheid aan te neem, het mense norme of konvensies ontwikkel wat ons gedeelde gedrag vorm.
Hierdie perspektief stel ons in staat om aksies en gedrag in breër terme te evalueer as bloot of dit 'n onmiddellike beloning bied of nie. Daarom kan ons dinge as betekenisvol of nie volgens norme, waardes en sedes oordeel nie.
Maar wat beteken dit alles?
So komplekse grammatika, werkgeheue en samewerking is net drie areas van navorsing uit dekades wat relevant is. Maar navorsers uit verskillende dissiplines stel nul in op watter betekenis dit op 'n baie fundamentele vlak is.
Dit blyk te wees oor die kompleksiteit van inligting, die integrasie van inligting oor langer tydperke en die deel van inligting met ander.
Dit kan dalk afgelei word van vrae soos: "Hoe maak ek my lewe sinvol?" Maar die wetenskap is eintlik in lyn met die selfhelpboeke oor hierdie telling.
Die goewerneur sê dat as jy 'n belyning in jou verlede, huidige en toekomstige selle kan vind (inligting oor tyd integreer), sal jy voel jou lewe het betekenis.
Hulle vertel jou ook dat dit baie belangrik is om sosiaal verbind eerder as geïsoleer te wees. Vertaling: deel inligting en werk saam met ander.
Dis nie dat die wetenskap ons kan vertel wat die betekenis van die lewe is nie. Maar dit kan ons vertel hoe ons brein dinge betekenisvol vind en waarom ons ontwikkel het om dit te doen.
Jamie Freestone, PhD-student in die literatuur- en wetenskapskommunikasie, Die Universiteit van Queensland