Uit Saki Marais se Bangladesj-reisdagboek Deel 2
JY LEES NOU Uit Saki Marais se Bangladesj-reisdagboek Deel 2
Nuwe vriende, teedrink en pluimbal5:30 uit die vere – ‘n lang dag lê voor.
Ek loop ‘n gewillige riksja-wallah raak, wat dadelik knik toe ek vra of hy weet waar Dhaka se treinstasie is. Min van hulle praat Engels en ek hoop maar ons haal die stasie betyds. Die vroegoggendverkeer in Motijheel is nog rustig sodat ons tien minute voor vertrektyd voor die stasiegebou stilhou. Kort voor lank stap ek na perron 2, waar die Parabat Express reeds staan en wag. In die wa is daar van daai harde, regop kombisitplekke van die 1970’s. Alles is in Bengali en ek moet vra watter sitplek myne is. ‘n Man in die eerste ry bekyk my kaartjie en beduie ek is in die verkeerde wa en stap saam tot by ‘n kompartement in eersteklas. Vir ‘n volle R20 vir die kaartjie vir die ses uur lange reis kan ek in gerief ry! Elke stasie waar die Parabat stop, het sy eie bekoring.
Op die dorp Bhairab Bazar stop ons lank genoeg dat ek lekker kan inzoem op die vrou met die geel lap.
By Brahmanbaria huppel ‘n klein mannetjie met ‘n rooi jassie en sonder 'n broek al om sy ma.
Madhabpur se Lady in Red sit sommer net daar op die spoor en wag.
Ek stap en stap deur die stowwerige strate, maak geselsies hier en daar. ‘n Vriendelike jong man nooi my om saam te kuier in ‘n tea house. Ek lag heerlik vir die groepie vriende se pogings om my hul humor te laat verstaan. Op my vraag waaroor hulle kwansuis so lekker sit en gesels, antwoord een: "We gossip."
Toe die son driekwart op sy afwaartse tog is, wals ek weer die manne se baan binne. Bloot omdat ek sat gestap is en lus het vir geseslskap. Ek kyk twee wedstryde en word straataf geneem na die "leier van die bende" se huis. Daar is ‘n reuse-groentetuin, tamaai roostuin en dertig frieskoeie in ‘n groot stal agter die huis. Bo-op die store is kamers waar die ses personeellede bly. ‘n Blinknuwe motor staan voor die deur geparkeer. Dis die eerste keer dat ek in dié arm land aan sulke rykdom blootgestel word.
Ons spring in die blinkblou vuurwa en gaan na die enigste restaurant in die wêreld waar "seven flavours tea" bedien word, ‘n unieke tee waarvan die resep ‘n groot geheim is. Sewe lae in die glas en elke laag het sy eie, unieke smaak. Verstommend!
Ek begin dink die kuier is aan’t opdroog, maar nee, ons gaan na Kitumburi, blykbaar Srimangal se beste restaurant. Ná ‘n heerlike bord hoender-deur-tant-Dorie is dit steeds nie die einde nie.