Soos ons gesien het, kan 'n teks as praktyk omskryf word slegs in soverre dit sy subjek impliseer in die voortbring van sy betekenisse. Presieser gestel: die voortbring van betekenis kan nie plaasvind nie, behalwe waar 'n werking ongelyksoortig aan betekenis of sin aan die gang is. Hierdie werking is dié van die semiotiese disposisie wat die subjek desentreer en betekenis verskuif, en wat ook die materialistiese grondslag van die teorie is. Die avant-garde-tekste van die laat 19e eeu is voorbeelde van die praktyke waarin die subjek "uitmekaargeskiet word" – 'n plek van onderdrukking vir bourgeois IDEOLOGIE. So bied die teks 'n sekere kennis in antisipasie van die wetenskap. Hierdie kennis het betrekking op die subjek onder verhoor en in geding: die semiotiese disposisie, wat berus op die negatiwiteit van die doodsdrang, is 'n indeks van die omkeer van die status van die subjek. 'n Beheerposisie wat taal transendeer, is nie meer houdbaar nie. Die teks is egter 'n tussenganger tussen die geweld van die semiotiese disposisie en die maatskaplike, of liewer: dit sosialiseer die uitbarsting van die doodsdrang. Dit is "positiewe geweld".
Die bruikbaarheid van die nosie van die veragtelike vir teorieë van rassisme is duidelik. Kristeva het haar werk oor die verhouding tot die ander voortgesit, spesifiek in die konteks van die "emigrant-ander" en probleme van nasionalisme, in haar jongste werk, Étranges à nous-mêmes (1988), wat ongelukkig nie hier bespreek kan word nie.
Spesifiek vir die literatuurstudie, leen Kristeva se teorie hom nie tot die ontwikkeling van modelle wat op die teks toegepas kan word nie. Kristeva se oogmerk was nooit die ontleding van die teks as sodanig (die fenoteks) nie, maar eerder die ontleding van die samestelling van die teks, d.w.s. die onderliggende sisteme en prosesse wat dit moontlik maak – die genoteks. Hierin sien ons hoe die Kristeveaanse procédé sy eie teorie geïnkorporeer het. Hierdie procédé is egter nie een wat die teks (of, soos in baie gevalle, beeldende kuns) ignoreer nie: die meeste van haar belangrikste teoretiese formulerings het ontstaan uit uitvoerige teksontleding, waar daar 'n wisselwerking tussen teks en teorie is, en wel op so 'n wyse dat die grense tussen hulle gedurig veranderlik is, soos trouens ook in sekere mate die geval is met die konseptuele boukern wat sy gebruik.