In 1829 reis hy en Biddulph na die omgewing van die hedendaagse Kokstad, maar word gedwing om terug te keer deur swart mense wat besig was om te vlug van Dingaan. Op hierdie reise ontdek hy sy talent vir skryf en teken en terug by die huis word hy 'n ywerige briefskrywer en medewerker aan die plaaslike koerante soos The Graham's Town Journal en The South African Commercial Advertiser. Weens hierdie geskrifte raak hy in verskeie lastersake betrokke, onder andere met die Voortrekkerleier Gerrit Maritz. Kort na sy terugkeer maak hy 'n pas teen die Oudeberg en in 1832 word 'n spesiale medalje aan hom toegeken vir sy oorsig van die Van Ryneveldspas by Graaff-Reinet. In Augustus 1834 gaan hy op weer op 'n groot reis na Betsjoeanaland, maar verloor al sy besittings in 'n botsing met Moselekatse en die Matabele. Wanneer hy in Desember 1834 na Graaff-Reinet terugkeer, doen hy verslag oor die effek van die grensoorlog van 1834–35. In 1835 word hy aangestel as bevelvoerder van die Beaufort-troepe naby die huidige Alice en word 'n plaas van 3000 morge aan hom toegeken. Hierdie plaas verloor hy weer in 1837 wanneer die buffersone waar die plaas geleë is, opgehef word en die grond aan die Xhosas terug gegee word.
Ingenieur[wysig | wysig bron]
Al het hy geen opleiding in dié rigting gehad nie, was Bain 'n gebore ingenieur en kry 'n spesiale medalje in 1832 vir sy toesig oor die bou van die Van Ryneveldpas naby Graaff-Reinet. Hy word getaak met die konstruksie van 'n militêre pad deur die Ecca-pas en voer hierdie taak so goed uit dat hy permanent deur die Royal Engineering Corps in hierdie kapasiteit in diens geneem word en tussen 1837 en 1845 bou hy verskeie paaie. Gedurende hierdie periode is hy verantwoordelik vir die bou van die Visrivierbrug, op daardie stadium die grootste brug in die land, asook die Queen's Road vanaf Grahamstad na Fort Beaufort. In 1845 word die Royal Engineers herorganiseer en sy dienste word met 'n kort dankbriefie beëindig. John Montagu, wat in 1843 koloniale sekretaris aan die Kaap word, stel hom dan aan as inspekteur van paaie in die Westelike Provinsie. Hy bou onder andere Michellspas naby Ceres vanaf 1846–1848 en Bainskloofpas naby Wellington vanaf 1849–1854 met die droë muurtegniek. Hierdie paaie is merkwaardige wetenskaplike prestasies vir sy tyd, aangesien dinamiet nog nie eens beskikbaar was nie. Die personeel wat Bain tot sy beskikking gehad het, was spanne gevangenes. In 1860 begin hy met die Katbergpas tussen Fort Beaufort en Queenstown, maar hy is dood voor die voltooiing daarvan. Gedurende sy leeftyd bou hy agt groot bergpasse. Sy seun, Thomas Charles Bain, word ook bekend as 'n padingenieur in Suid-Afrika
Geoloog[wysig | wysig bron]
Deur sy loopbaan maak hy sketse van Suid-Afrikaanse fauna en flora, wat later gesogte Africana word. Terwyl hy besig is met die bou van paaie word sy belangstelling in geologie geprikkel en met behulp van Charles Lyell se boek "Principles of Geology" leer hy homself geologie. Hy onderneem daarna verskeie geologiese en paleontologiese ontdekkingstogte.Bain begin sy baanbrekerondersoek na die geologie van Suid-Afrika in 1837 en versend in 1844 voorheen onbekende fossiele aan die London Geological Society. Hy voltooi ook die eerste geologiese beskrywing van die land van die Groot-Visriviermond tot by Colesberg, wat groot geesdrif gaande maak. Hy ontvang die volgende jaar 'n beloning van £200 vir sy navorsing .Sir Roderick Murchison en sir Henry de la Beche, vooraanstaande geoloë, het sy aanstelling as Kaapse Geologiese Landmeter in 1852 aanbeveel, maar destyds was daar geen koloniale fondse vir dié doel beskikbaar nie. Hy word na aanleiding hiervan tereg beskou as die Vader van Suid-Afrikaanse Geologie. In 1854 gaan hy na Namakwaland en maak die kopermyne in die gebied aan die regering bekend. Tydens siekverlof in 1864 besoek hy Engeland, waar hy ontvang word deur sir Richard Owen van die Britse Museum en sir Roderick Murchison van die Royal Geographical Society en word hy 'n erelid van die Athenaeum Club.