Dit maak geen sin nie, en sy is deurmekaar, en sy druk haar bewende hande onder haar bobene in sodat sy nie dalk slaan voor sy dit besef nie. Sy het hom dan laas op Gravatt-stasie gesien, toe sy gewond was. Hy het haar gehelp. Sy was helder, in daardie paar minute wat al die konsole se energie aan die wond in haar skouer bestee was. Teen die tyd wat sy in die Noorde aangekom het was die bloed egter genoegsaam gestelp. Sy het reguit na die koppelpunt, en Lafayette, gestap.
Vir ‘n oomblik, toe hy oor haar buk in die halflig, ruk sy van die skrik. Sy skryf dit maar toe aan die prikkelende impulse wat nog bedrieglik saggies agter in haar brein fluister.
“Hoe het jy dit reggekry? Ek wil jou nou nie bang praat nie, maar as ek nog onder die invloed was sou ek eerder jou nek gebreek het as om stil te lê dat jy met die konsole peuter. Daarvoor sorg die hanteerders.”
Sy kyk net stip vir Griebenow, vir die flikkering van sy grys hare wanneer hy buk om aantekeninge in die legger op die tafel te maak. Dit is nie die excors wat haar netnou laat ruk het nie. Sy weet nou na wie hy lyk.
“Hoe weet jy dit?” vra sy stadig. Sy kyk afgetrokke na haar vingers wat met ‘n los garing aan die kombers torring, toe hy vir haar kyk, maar in die dieptste hoeke van haar middelrif begin sy die spiere saambondel vir die sprong.