Kyk hoe hierdie ouens 'Billie Jean' speel op leë bierflesse - Nuwe resepte - 2022
Kyk hoe hierdie ouens 'Billie Jean' speel op leë bierflesse
U moet hierdie talentvolle groep bierbottels besoek!
As Michael Jackson net gelewe het om dit te sien! Die Bottle Boys het beslis 'n kreatiewe manier gevind om te herwin! Hierdie groep van vyf vriende uit Denemarke, 'n YouTube -sensasie, herskep popliedjies, temas vir videospeletjies en hiphop -treffers met slegs leë bottels bier. Hul jongste sensasie -sensasie is Michael Jackson se "Billie Jean", wat pas hierdie week vrygestel is.
Die vyf-paar weet beslis hoe om lekker te kuier. In elke video, van hul weergawes van "Call Me Maybe", "Party Rock Anthem" en "Talk Dirty to Me" tot 'n Super Mario Brothers -medley, blaas hulle in bottels, gebruik dit as perkussie -instrumente en lyk of hulle betrokke is in 'n dom gesigte kompetisie. Verlede jaar het hulle 'n plons gemaak toe hulle 'n weergawe onder die see van 'Under the Sea' gemaak het.
Kyk na hul nuutste video hieronder:
Daar is tans 'n paar veranderinge in my lewe aan die gang. Dit beïnvloed hierdie blog. Ons is drie wat plasings op FaceBook maak, maar op die blog is dit net ek. Aangesien ek nou weer werksdae het, het ek nie veel tyd gehad om hier of elders iets te doen nie. Omdat ek ook 'n nagkonsert het. En as ek nie werk nie, is ek reg lui!
In elk geval. Die enigste resepte wat ek van nou af sal plaas, is ons resepte of resepte wat deur waaiers voorgelê word.
U kan op Facebook en Twitter op hoogte bly van resepte, kunsvlyt, geskenke en ander lekker dinge
Partytjie-poep-patrollie teiken groot jongmense in La Mirada
Minute later het 'n blik op San Antonio -laan hom vertel dat hy op die regte plek was. 'Daar is dit, daar is dit,' kondig hy aan, 'n effense glans van oorwinning wat sy stem laat val terwyl sy maat hul ongemerkte Chevy op straat draai. 'Dit is tyd om soos die valk te slinger.'
'N Huispartytjie-'n baie groot een-was aan die gang, gewemel van die skoon jongmense van La Mirada en omgewing. Jongmense stort uit die agterplaas op die oprit en die sypaadjies en die straat. Een van hulle hou 'n bier in sy hand. Dit was genoeg om Broussard en sy tandestokkie, Ron Blyleven, agterna te jaag.
Die twee was die afgelope Saterdagaand die patrollie van die parkpartytjie, 'n spesiale, kleredrag-eenheid wat deur die stad gehuur is. Vir 'n ses-uur-oortydskof op naweke, is die patrollie die amptelike partytjie-pooper van La Mirada.
Dit is die eenheid se taak om oproepe oor harde byeenkomste te beantwoord en plaaslike parke en parkeerterreine te vaar en die donker bereik te soek na mense wat openbare plekke gekies het om hul karring te doen. Veral jongmense.
'Dit is dieselfde ding wat ons almal op daardie ouderdom gedoen het,' sê Broussard, 'n ligte man geklee, soos Blyleven, in blou jeans en 'n groen, balju van die balju. 'Die meeste van hierdie kinders is nie sleg nie. Hulle is gewoonlik middel- tot hoër-middelklas. Hulle kan beter bier bekostig as wat ek kan koop. "
Presies watter merk bier die tienermeisie in San Antonio gehou het, was onduidelik. Deur die partytjie -patrollie gebank, blits hy 'n droewige blik, gooi sy drankie in die bosse en verdwyn in die agterplaas.
Onverskrokke het Broussard en Blyleven toestemming van die gasheerouer gekry om te crash. Hulle waai verby liggame wat op die volgepakte patio na dansmusiek wriemel, en loer in die halfheilige gesigte op soek na die oortreder.
Die 17-jarige man uit Fullerton, met 'n kraag, het gebleikte blonde hare, 'n kruisbeeld om sy nek en 'n skaam uitdrukking. 'Ek is jammer, meneer,' het hy gesê terwyl hy op straat by die motor van die parkeerterrein gestaan ​​het, terwyl die opgewondenheid van 'n drankie wat minderjarig was, met die spook van inhegtenisneming en woedende ouers verby was.
Sy vriende kyk aan. 'Ekskuus, meneer, kan ek hom huis toe neem?' Smeek een.
Geduld het die ding gedoen. Nadat hy hom uitgekou het, het die partytjie -patrollie die seuntjie laat gaan en aan die huiseienaar gesuggereer dat dit lekker sou wees as hy die feestelikhede voor middernag afsluit. Te midde van voorspellings van 'n terugkeerbetrokkenheid, val die balju se beamptes die pad op.
Op 'n stadige draai deur die parkeerterrein van La Mirada Park, ry hulle verby verskeie donker, geparkeerde motors. 'N Jeanbaadjie is versigtig oor die opgerolde bestuurder se venster van 'n BMW gedraai. Blyleven stap toe en gebruik sy flitslig om die aktiwiteite van die jong paartjie binne te lig. 'N Kop verskyn in sig.
'Dink u nie dit is opvallend nie?' vra hy. 'Die mense oorkant die straat is ontsteld.'
Blyleven het vroeër opgemerk: 'U sal verbaas wees oor die kompromis wat ons teëkom.'
Waarom die jong liefde pla? 'Ons weet nie of die dame gewillig daar is nie,' het hy gesê.
Boonop het die stad liewer geen passie in die parke nie.
Ditto vir leë bierbottels.
'Ek dink dit is die belangrikste ding wat die stadsraad, die asblik, vererger,' het Broussard gesê, wat nege jaar gelede sy pos as masjinis verlaat het om 'n adjunk van die balju te word. ("Ek het moeg geword om vetterig te wees.")
Jong mans en vroue oortree nie net die plaaslike verordeninge deur in die talle, goed versorgde parke van La Mirada te drink nie, maar laat ook die weggooide drankhouers agter op die geknipte, welige gras of onder skuilings en oerwoudgimnasiums.
Verskeie ses pakkies bottels is gestrooi oor die sanderige speelarea van 'n groen gordel in 'n stil woonbuurt. 'Ek het hulle net gemis, dit is nog steeds redelik koud om aan te raak,' merk Blyleven op terwyl hy sy hand afsteek en 'n bottel wat onlangs gedreineer is, optel.
Broussard (37) en Blyleven (40) het verskillende verkenningstrategieë, afhangende van die terrein van die park wat hulle ondersoek. In een park omsingel hulle stilweg 'n muur om op die kruin van 'n heuwel te kom wat deur jong jeugdiges geniet word. 'Kinders sit graag hier en drink,' verduidelik Blyleven, 'n speurder gedurende gewone ure. 'Dit is soos die weermag, u is op 'n hoë grond en kan sien wat gebeur.
By 'n ander park stuur hulle die motor oor 'n perdepaadjie, oor 'n brug, deur 'n tonnel en verby digte ruigtes. Die enigste ding wat spring, was 'n swart en wit haas, so mak dit het gelyk asof 'n troeteldier verdwaal het.
Carl's Jr., 'n gewilde kitskos-kuierplek in Rosecranslaan, was 'n ander verhaal. 'N Sportiewe geel luikrug het 'n Volkswagen vol meisies op die parkeerterrein gevolg. Die luikrug is opgevolg op 'n manier wat die aandag van die partytjiepatrollie getrek het.
Die jong man agter die stuur was van Whittier. Sy suster was een van die VW -insittendes. Sy was nie gelukkig toe Broussard voorstel dat sy haar broer huis toe ry nie. Broussard was nie tevrede met haar gesindheid nie. 'Gaan weg van my af', beveel hy.
Sy het die broer aangebied: 'Sy praat met haar ma en pa.'
Broussard antwoord: 'Wel, ek is nie haar ma en pa nie.'
Die jongman wat gedrink het, is aangesê om die aand nie weer met sy motor te ry nie.
Elders in die perseel het motors bymekaar gekom. Die partytjie -patrollie het oorgestap om raad te gee. 'U het nie 'n hamburger in u gesig nie, beweeg dit,' skree Blyleven op die tieners.
Soos voorspel, het die rondreisende partytjiebusters 'n tweede besoek aan die San Antonio Avenue bash gebring. Dit was besig om op te breek, maar daar was nog 'n jong man wat sy bier op die sypaadjie geniet het. Ongelooflik, hy kyk hoe die groen windskerms hom nader.
'Hoekom hou hierdie ouens aan met my. . . . Jis, julle is genoeg om 'n ou nugter te maak, 'het die La Mirada-tiener in sy surferhemp uitgeroep. "Negentien jaar sonder kaartjie, 19 jaar. Het gisteraand een in Behringer Park gekry en nou vanaand. . . . "
Aan die einde van hul 19:00. na 01:00 skof, het Broussard en Blyleven drie jong mans en een jong vrou 'n kaartjie laat koop om in die openbaar te drink. Elkeen het boetes van minstens $ 39 opgelê. Die getuienis teen hulle is teruggeneem na die Norwalk Sheriff's Station vir die etikettering: een bottel Seagram se oorspronklike Wild Berries -wynkoeler, een kwart bottel Mickey's Fine Malk Liquor, 'n bottel Budweiser en 'n bottel Lowenbrau. Monsters van die inhoud is in klein plastiekhouers gegooi wat vir 'n jaar gestoor word, sodat iemand nie voorstel dat die bottels nie meer as vrugtesap bevat nie.
Blyleven, wat grootgeword het op landbougrond in Paramount en hom 15 jaar gelede by die Norwalk -mag aangesluit het, beskou sy partywerk as 'n manier om byeenkomste te bedek wat vervelig kan raak. 'Dit verhoed dat ander dinge gebeur. . . en die slotsom is: die stad wil dit hê. "
Stadsraadslede was so tevrede met die prestasies van die patrollie van twee jaar dat hulle pas 'n tweede motor vir 'n parkeerparty goedgekeur het. Dit sal wissel tussen party diens en dronkbestuur horlosie, soos nodig. Om een ​​partytjie -motor op straat te hou, kos die stad $ 500 per naweek.
'Ons dink dat dit vrugte afwerp', sê raadslid Wayne Rew, wat 'n tweede -party -motor soek. 'Ons probeer regtig die woord onder mense uitbring dat La Mirada nie die plek is om dit te doen nie (partytjie in die openbaar).'
Tog meen Broussard dat hulle besig sal bly. 'La Mirada het die grootste partye wat ek nog ooit in die wêreld gesien het. . . . Ons kry oproepe van ouers wat sê: kom asseblief na my huis en breek hierdie partytjie uit. "
In die geselskap van mans
In 1985, terwyl hy 'n resensie skryf oor Sylvester Stallone se groteske rabble-rouser Rocky IV, Ek het teruggegaan en die oorspronklike gekyk Klipperig om te sien of - om die beherende metafoor van Ingmar Bergman te leen Die slang se eier- "deur die dun vliese [kon] jy die reeds volmaakte reptiel duidelik onderskei." Met ander woorde, was die egoïsme van die man altyd so monsteragtig? Miskien nie. In Klipperig, wat basies 'n komedie is, word Stallone behandel as 'n houtagtige, hartseer sak. Die opvallendste is die kamera se plasing. Die regisseur, John Avildsen, hou Stallone klein in die raam, so verdwerg deur sy verlate omgewing as Chaplin's Little Tramp. Nadat Sly 'n superster geword het, het hy kreatiewe beheer oor sy films aangegryp en die kamera van naby af beweeg, sodat sy adellike swaar deksel en sy spiere groot geword het. (In onderhoude het hy gesê dat sy pa opgemerk het oor die straf van hom Klipperig liggaamsbou, 'n graaf wat Stallone duidelik in alle opsigte laat opblaas het.) Stallone het beslis deur die jare sy blockbusters gehad, maar hy het homself ook in 'n Goliat -kamp verander.
In Cop Land, Speel Stallone Freddy Heflin, die verloorder -balju van Garrison, N.J., oorkant die George Washington -brug van Manhattan. Ek gebruik die woord "loser" so gemaklik omdat die film dit feitlik op sy voorkop merk. Hy word ontdek in 'n kroeg en speel 'n slegte flippertjie langs 'n halfdosyn leë bierbottels. Met 'n tekort aan kwartels, waggel die sagte, slap Freddy na buite, maak 'n parkeermeter oop en mors die muntstukke oor die sypaadjie. As hy gelaai huis toe kyk, kyk hy verlangend oor die Hudson na die groot stad waar hy ooit gedroom het om 'n polisieman te wees, en dan swenk hy om 'n takbok te vermy, val van die pad af in 'n boom, maak sy motor totaal en sit 'n groot gaping op die brug van sy neus. Die geharde polisiemanne wat in Garrison woon-'n enklave in New York-behandel hom soos 'n troeteldier. Hy is daar om spoedkaartjies te gee. In sy armoedige huis luister hy na die bloukraag van Bruce Springsteen. Die man is Jersey deur en deur.
S tallone, wat 'n voormalige medewerker van hom ooit vir my beskryf het as 'die mees bangste man in Hollywood', moes 'n perskonferensie hou om aan te kondig dat hy gewig sou kry vir die rol van 'n nie-so-superheld in 'n klein fliek. (Uit sy standpunt, dink ek, maak Miramax klein flieks.) Waar Stallone normaalweg sy sterkte te veel sou projekteer, in Cop Land hy telegrafeer sy onmag. Dit is nie net die pons nie. Dit is die vaal, hanghond optrede met die waterige oë, die skaam loop, die passiwiteit wat grens aan die stereotipies vroulike. Hy is soos 'n wit Stepin Fetchit. En tog, so voor die hand liggend soos hierdie uitvoering, word dit dieper gevoel as wat Stallone sedertdien gedoen het Klipperig- en ek vermoed dat die akteur homself werklik sien. Hy wen nooit meer as wanneer hy 'n verlies verloor nie.
Cop Land deel die traagheid van die leidende mens, maar ook sy gunstigheid. Dit probeer hard. Dit is formuleerlik, maar dit hou by 'n klassieke Westerse formule in plaas van 'n tekenprentagtige blockbuster. Dink Hoogmiddag by wyse van Scorsese, met 'n tikkie Peyton Place. (Ek kan ook Carl Franklin s'n noem Een vals beweging en Tony Richardson's Die grens-maar die lys met invloede sal so lank duur as hierdie resensie.) Die skrywer-regisseur, James Mangold (Swaar), streef daarna om 'n gevoel van plek te vestig - hy hou nooit op om die toneel te bepaal nie. Aan die begin gly die kamera oor Manhattan na New Jersey, terwyl 'n verteller (Robert De Niro, wat blykbaar 'n polisieman is met die naam Mo Tilden) ons inlig dat polisiemanne in New York nog altyd daarvan gedroom het om buite die metropool self te woon, 'Waar die kak hulle nie kon aanraak nie', en dat Garrison so 'n toevlug was - 'n stad op 'n heuwel, met 'n groot aantal polisie, geen minderhede en byna geen misdaad nie.
Die heuwel waarop die stad sit, is natuurlik 'n hoop korrupsie, 'n hoop leuens so hoog soos die Palisades. Alles spruit uit Ray Donlan (Harvey Keitel), 'n super-verbonde New York-polisieman wat Garrison presideer, soos die ou-styl filmbaas-manne van Akim Tamiroff of Edward G. Robinson. Maar Ray het 'n probleem. Terwyl hy dronk terug na Jersey ry, word sy neef, 'n polisieman met die naam Babitch (Michael Rapaport), deur 'n paar gestenigde rastas op die brug afgevee. Hy dink hulle skiet op hom en blaas hom weg. (Ek het ook gedink dat hulle op hom afgevuur het, maar die punt is donker - geen geweer word in die motor gevind nie.) Om een ​​of ander rede is Ray bang dat sy neef sy ingewande na binnelandse sake sal mors, sodat hy radikaal (en nogal) eerlik, moroniese) maatreëls om te voorkom dat Babitch die binnekant van 'n ondervragingskamer sien.
Mangold en sy kinematograaf, Eric Alan Edwards, kan nie genoeg kry van die kranse van Garrison bo die Hudson nie, en hulle verloor selde die indrukwekkende skyline van Manhattan uit die oog. Dit is 'n konstante herinnering aan Freddy aan die tyd toe hy as tiener die skoonheid van die stad (Annabella Sciorra) van die verdrinking gered het toe haar motor van die brug afgaan, terwyl sy die een oor vermink en hom ongeskik vir die NYPD gelaat het. Ons leer dit alles van terugflitse en van 'n vreemde orakel genaamd Gary "Figgs" Figgis (Ray Liotta), wat, as hy dronk is, nie kan keer dat hy 'n uiteensetting spuit nie. ("U het die skoonheid van die stad gered van verdrinking en het u in een oor doof gemaak, sodat u nie 'n polisiebeampte in New York kon wees nie, en toe trou sy met 'n ander ou - u het die reg om jaloers te wees!" Of woorde in die verband .)
In die labirintiese plot het almal iets om weg te steek. Ray se vrou (Cathy Moriarty) het 'n verhouding met 'n ander polisieman (Peter Berg), wat getroud is met Freddy's ou hartklop (Sciorra). Verskeie polisiemanne-onder wie die betroubare swaar Frank Vincent en die blou-oog, blatant kwaadwillige Robert Patrick, die dodelike vormverskuiwing van Terminator 2: Oordeelsdag- laat die balju weet dat hy beter sy dowe oor op Ray se chicanery moet draai. Vir die meeste van Cop Land, kyk ons ​​hoe Stallone deur almal in die groot rolprent geboelie en neergestaar word, terwyl ons wag totdat hy uit sy bedwelmdheid ontwaak en slegte ouens begin wegwaai - wat u weet dat hy moet doen, anders sou hy die rol nooit aanvaar het nie. Die formule bepaal natuurlik dat al sy bondgenote hom moet verlaat, sodat hy in die straat kan marsjeer, met 'n haelgeweer kan bloei, maar met die yster terug in sy ruggraat, om aan die stadsbeamptes te bewys waarvan hy werklik gemaak is. 'Almal in hierdie stad', sê hy, 'gaan die waarheid vertel.'
Aangesien die film op so 'n rustige manier met baie praatjies beweeg, is daar genoeg tyd om afgelei te word deur die te bekende rolverdeling. O, daar is Cathy Moriarty, getroud met Harvey Keitel - hmmm: Was hulle nie in nie Raging Bull saam? Nee, dit was Joe Pesci. Waar is Joe Pesci? Sal Moriarty tonele hê met De Niro, haar Raging Bull mede-ster? Sal Keitel meer tonele saam met De Niro hê? Het hulle sedertdien saam opgetree? Taxibestuurder? Liotta, hy en De Niro was albei in GoodFellas- was Keitel daarin? Nee, dit was Pesci, maar Lorraine Bracco, Keitel se eks, het Liotta se vrou gespeel. Sal Liotta tonele saam met De Niro hê? Was Frank Vincent nie daar nie Raging Bull? En GoodFellas? En Casino? Waar is Joe Pesci?
Al hierdie Scorsese -tipes is besig om daar te werk en doen alles in hul vermoë om die film en sy eiesinnige ster te legitimeer. Onder 'n krullerige swart grasdak ry De Niro langs en lewer 'n onbeduidende maar selfversekerde vreemde optrede. 'Ek kyk na u, balju,' sê hy, 'en ek sien 'n man wat wag vir iets om te doen.' Die oordrewe diksie laat jou weet dat hy weet dat die reël 'n cliché is, maar dat hy in elk geval dink dat dit vermaaklik is. Die karakter speel saam met Freddy, en De Niro speel saam met Stallone. 'Ek kan u geblinddoek neem, albei hande agter my rug vasgemaak,' lyk dit asof hy sê, die swaargewig wat bo die bantamgewig uittroon. En Stallone, seën hom, verduur dit soos 'n man.
My suster se geheime lewe as 'n pornoster
Die laaste keer dat ek 'n porno -tydskrif gekoop het, was in die herfs van 1996. My vriendin, Amy, het na New York gegaan om 'n paar vriende van die universiteit te ontmoet. Toe sy veilig uit die parkeerterrein van ons woonstelgebou kom, klim ek in my motor en ry na 'n volwasse boekwinkel in Enfield, CT, 'n stad en 'n staat wat ver genoeg van my woonplek af is, sodat ek seker kan wees dat ek sal niemand ontmoet wat ek ken nie. Toe ek by die huis kom, het ek reguit in ons slaapkamer gegaan en op ons bed gaan lê. Toe kyk ek na al die foto's van voor tot agter voordat ek een vrou kies waarop ek wil fokus.
Ek blaai deur die telefoon-seks-advertensies toe ek 'n foto van my suster sien.
Ek het die tydskrif toegemaak en op die bed neergesit. Ek het ure lank na die plafon gestaar.
Dit was die litteken wat haar weggegee het. Toe sy 18 was, het sy dronk bestuur en haar VW in 'n boom gestamp. Haar kop het die voorruit gekraak en 'n diep litteken tussen haar wenkbroue gelaat.Geen grimering kon dit verberg nie.
Sy was op 'n bladsy genaamd "Party Girls Hotline". Sy was saam met twee ander vroue. Hulle het in 'n tou gestaan, saamgebind. Eers was daar my suster, toe was daar nog 'n blondine, toe was daar 'n donkerkop. Die donkerkop soen die blondekop op die wang en grawe haar naels in haar gat.
My suster was die enigste een wat in die kamera gekyk het. Sy het 'n vals glimlag en 'n oranje looiery. Sy het 'n lei gedra met groen en geel en pienk blomme.
Ek het vir myself gesê dis nie my suster nie. Die kans was te groot. Ek het die bladsy met die prentjie van haar op die bladsy voor dit vasgeplak, sodat ek nie per ongeluk daarna sou terugkeer nie.
Ses jaar later was ek in 'n Thaise restaurant op Van Nuys Boulevard in Los Angeles vir 'n soortgelyke gesinsbyeenkoms. Ek en Amy was toe getroud, en ons was daar saam met ons seun. Dit was lanklaas dat ek terug was by die huis. Ek het in 1991 na Massachusetts verhuis om na die nagraadse skool te gaan, terwyl ek vermoed het dat ek nie na LA sou terugkeer tensy en totdat iemand sterf nie. Ek het my gesin geen slegte wil gehad nie, dit was net dat ek nie baie lank by hulle kon wees sonder om siek te word nie.
My ma was daar, en my broer en sy vrou, en my tante. Ek het Pad Thai op my bord gegooi toe my broer vir my iets mompel oor ons suster.
"Jy weet dat sy pornografie doen, nie waar nie?" hy het gesê.
Ek het gevoel asof die vloer onder my ingee.
"Dit is vieslik, Bob. Sy doen alles. Meisies. Swart ouens. Bendeknalies. Neem die gat op."
"Hoe weet jy dit?" Ek het gesê.
"Omdat ek dit gesien het. Ek het dit met my eie oë gesien."
'Dit is waar, broer,' het sy vrou gesê.
"Is jy seker dit is sy?" Ek het gesê.
'Dit is sy, Bob,' het hy gesê. 'U glo my nie, kyk self.'
Hy het my haar porno -naam vertel. Dit klink soos die naam van 'n karakter uit 'n Victoriaanse roman.
Ek en my vrou het 'n blik gewissel. Moenie bekommerd wees nie, het sy met haar oë gesê, ons sal later hieroor praat. Kom net daardeur.
Goddank het my seun nie gehoor nie. My tante het hom badkamer toe geneem.
Ek weet nie of my ma dit gehoor het nie. 'N Deel van my het gedink sy het dit, maar het net gemaak asof sy dit nie gedoen het nie. Dit lyk asof sy heeltemal gefokus was op haar kos, 'n bord garnale en groen chili. Ek het gesien hoe sy die skulpe met haar vingers afskil.
Toe ons grootgeword het, het ek probeer om 'n goeie broer vir my suster te wees. Ek het haar altyd aangemoedig om modelvliegtuie saam met my te bou of Parcheesi te speel, maar die meeste van die tyd het my pogings net geslaan. Ek was net vier jaar ouer, maar dit het gevoel asof ons 'n geslag uitmekaar was.
Toe ek 10 jaar oud was, was ek versot op die Beatles. My suster het gereageer soos die meeste klein sussies sou: Sy het vir my gesê die Beatles is lelik. Maar elke Saterdagoggend, toe ek op my slaapkamer se vloer sit en luister na hul plate, kom sy klop. Ek het haar laat wag. Ek het haar eers toegelaat toe sy aan my deur stamp, my smeek en om verskoning vra vir alles wat sy oor die Beatles gesê het.
Sy wou nog altyd na dieselfde liedjie luister. Gewoonlik was dit 'As ek geval het'. Sy was mal oor daardie liedjie. Sy sou probeer om saam te sing, maar elke keer as sy by die brug kom, klap haar stem: En ek sou hartseer wees as ons nuwe liefde tevergeefs was.
Daar was een Saterdagoggend toe sy nie aan my deur klop nie. Ek wag 'n rukkie vir haar. Uiteindelik het ek haar gaan soek. Ek het haar in haar slaapkamer gevind, in die bed saam met my broer. Hy het bo -op haar gelê. Hulle was albei kaal.
Ek weet nie wat die oggend tussen hulle twee gebeur het nie. Ek weet nie of my broer my suster gemolesteer het nie, ek weet nie of dit selfs moontlik is vir 'n 9-jarige om 'n 6-jarige te molesteer nie. Al wat ek weet, is dat ek weggelaat gevoel het. Ek het gevoel asof my broer my suster van my af weggeneem het.
Ek weet nie of dit moontlik was vir 'n 9-jarige om 'n 6-jarige te molesteer nie.
Die verhouding tussen my broer en suster sou drie jaar later, toe my pa sterf, nog meer onrusbarend raak, net 'n dag nadat hy met leukemie gediagnoseer is. Die kanker versprei hom al jare lank, heeltemal ongemerk. Dit was verwoestend vir ons almal, maar dit was veral verwoestend vir my suster. Sy was nog altyd 'n pa se meisie.
Nadat my pa gesterf het, het my broer die hele nag in my suster se slaapkamer deurgebring. Ek sou hom die oggend uit haar slaapkamer sien verlaat, en ek sou hom vra wat hy doen, en hy sou vir my sê dat hy 'n slegte droom gehad het en dat hy nie alleen wou wees nie. Toe ek my ma vertel, het sy gesê ek moet my eie sake doen. Sy het van voltydse huisvrou geword tot voltydse sekretaresse by 'n onderneming wat naellak gemaak het. Sy was op die punt om die toesig oor my broer te verloor weens verskeie misdade wat hy gepleeg het, winkeldiefstal, diefstal van motors, die besit en verkoop van dwelms, en sy kon eenvoudig nie op iets anders konsentreer nie.
Uiteindelik is my broer as 'n afdeling van die hof aangewys en in 'n jeugsentrum opgesluit. Ek het gedink miskien sou my suster nou die aandag kry wat hy al soveel jare afgevee het. En sy het hom nagemaak. Sy het haar skool verlaat, coke begin drink en 'n groot geval van bulimie ontwikkel. Om haar gewoontes te ondersteun, het sy kontant en juweliersware van my ma gesteel. Sy het my ma se kredietkaarte gehardloop en tjeks op haar rekeninge geskryf.
Ek was een aand in die hoërskool by 'n vriend se huis toe ek 'n telefoonoproep van my ma kry.
'Bobby,' het sy gesê. "Dit is jou suster. Ek dink sy was by die rolbalbaan. Miskien het iemand vir haar 'n drankie gekoop. Ek weet nie."
Toe ek by die huis kom, kry ek my suster wat op die kombuisvloer lê. Ek kniel. Sy het 'n swart oog en 'n skraap op haar regterwang gehad.
'Ek weet nie,' het my ma gesê. 'Miskien val sy neer terwyl sy huis toe stap.'
Die rolbalbaan was net in die straat af, maar ek het geweet dat my suster nie in hierdie toestand kon huis toe stap nie.
Ek het haar naam genoem, maar sy het nie geantwoord nie. Toe begin sy kreun en maak die geluide van huil sonder die trane. Ek het 'n bloedvlek deur haar jeans by die knie opgemerk. 'Ons moet haar skoongemaak,' het ek gesê.
My ma se badkamer het 'n instapstort. Die deel van die bad was net so half sentimeter diep, vlak genoeg dat ons dit met water kon vul sonder om my suster te verdrink.
Ek lig haar op en dra haar na my ma se kamer. Ek het haar op my ma se bed neergelê.
'Waarom trek u nie haar klere uit nie, en ek sal die bad volmaak,' het ek gesê.
Toe ek terugkom in die slaapkamer, lê my suster daar kaal. Sy het reeds 'n vrou se liggaam, en ek was skaam om te kyk. Sy het klein snye oor haar bors gehad en kneusplekke op haar dye. Sy was plek -plek vuil, bedek met die asfaltvuil. Ek kon nie verstaan ​​hoe sy so aangekom het as sy haar klere aangetrek het nie.
Ek lig haar op, dra haar in die badkamer en laat sak haar in die warm water. Dit lyk asof sy hierdeur versag is. Ek kniel langs haar om seker te maak sy rol nie om nie. Sy lê lank daar in die bad. Dit sou baie jare duur voordat ek besef het my suster is verkrag.
So erg as wat dinge gegaan het, ons was nie heeltemal van mekaar vervreem gedurende hierdie tyd nie. Ek het haar na haar eerste rock -konsert geneem en mdashthe Kinks by die L.A. Forum. Toe sy 16 geword het, het ek haar geleer hoe om 'n stokskof op die parkeerterrein van 'n verlate supermark te ry. Toe sy 18 was en net voor haar motorongeluk en mdash, het ek haar na die Beverly Cineplex geneem om Jim Jarmusch te sien Vreemdeling as die paradys. Ek het dit al 'n paar keer gesien en was so uit die veld geslaan dat ek regtig wou hê sy moes dit saam met my sien. Ek moes geweet het dat dit nie die soort film sou wees waarvoor sy sou gaan nie, maar ek dink ek het nog steeds probeer om die band te skep wat ek met haar gehad het toe ons kinders was, op die vloer gelê en na Beatles geluister het rekords.
Na die fliek het ons deur die koshuis van die winkelsentrum geloop.
Ons stop by 'n luukse restaurant met krewe tenks wat aan die voorkant opgestel is. Ons kyk na die kreef en lewer kommentaar op die verskriklike lot wat op hulle wag.
'Hulle skree as u dit kook,' het ek gesê.
'Hulle skree nie regtig nie,' het sy gesê. "Dit is net die lug wat uit die dop ontsnap."
Dit het gevoel asof ek en my suster die aand op 'n afspraak was. Nie omdat ek haar as my afspraak beskou het nie, maar omdat ek kon sien dat almal in die winkelsentrum dit gedoen het. Ek het gewonder wat hulle dink, as hulle dink ons ​​is 'n onwaarskynlike paar, ek hierdie nerdy hipster wannabe en my suster hierdie blonde bom. Ek het gewonder of hulle hulself afvra, Wat sien sy in hom? Hulle het hulself beslis nie afgevra nie, Wat sien hy in haar?
Dit was nie lank daarna nie dat my suster met haar VW die boom ingery het. 'N Verpleegster het my ma by die werk gebel en haar vertel wat gebeur het. Sy het vir haar gesê dit is niks lewensgevaarlik nie. My suster het 'n diep sny in haar voorkop gehad wat hegtings benodig. My ma het vir die verpleegster gesê om niks te doen voordat sy daar gekom het nie. Toe sy die telefoon bel, bel sy ons huisdokter om die naam van 'n plastiese chirurg te kry. Maar toe sy by die hospitaal kom, was dit alles verby: My suster het die ER -dokter gemagtig om die steke te doen. Sy kon net die vorige dag nie wag vir my ma se dokter nie; sy het 'n man ontmoet wat haar na Palm Springs genooi het, en sy wou niks daarmee inmeng nie.
Nadat my ma ons huisdokter gekontak het, het sy die skoenwinkel gebel waar my suster gewerk het om te laat weet dat my suster nie daardie dag sou kom nie. Maar toe sy met die winkelbestuurder praat, het hy geen idee van wie sy praat nie. Dit blyk dat my suster nie daar gewerk het nie.
Toe my suster die skool verlaat, het sy en my ma 'n stilswyende ooreenkoms aangegaan: as sy werk kry, sal my ma van haar saak afhou. Teen die tyd dat my suster 17 was, is sy ontslaan uit talle werk, gewoonlik omdat sy nooit opgedaag het vir haar skof nie. Sy het aan my ma vertel dat sy 'n nuwe werk gekry het of dat sy by haar ou werk bevorder is. Na 'n rukkie het sy net begin werk vind, en my ma het haar nooit gevra om 'n salaris te maak om dit te bewys nie.
Die ongeluk het my ma genoop om 'n ander deel van my suster se lewe te konfronteer wat sy nie wou hanteer nie. Hulle het baklei in die herstelkamer in die hospitaal en tot by die huis. Toe my suster die volgende dag na Palm Springs vertrek, het my ma vir haar gesê sy kan nooit weer terugkom nie.
Maar sy het natuurlik teruggekom, en met 'n donkerbruin kleur. Toe hulle die steke verwyder, was daar 'n skerp litteken tussen haar wenkbroue.
My suster was histeries. Toe sy eers die meisie met die perfekte gesig was, was dit onmoontlik om na haar te kyk sonder om die litteken te sien. My ma het haar probeer troos. Sy het haar na die ete geneem. Sy het vir haar kostuumjuwele gekoop. Sy het vir haar gesê dat sy bereid is om vir 'n plastiese chirurg te betaal. Maar toe begin sy weer dink oor hoe my suster so lank vir haar gelieg het. In die middel van hul versoening kon sy nie haar tong hou nie. Hulle het baklei, en hierdie keer was dit my suster wat gesê het dat sy vir altyd vertrek.
Dit het 'n rukkie geneem voordat my ma by haarself erken het dat my suster nie terugkom nie. Toe sy dit uiteindelik doen, het sy my gevra om na die huis te kom en my suster se slaapkamer skoon te maak.
Wat ek daar gevind het, het my geskok: lekkergoedpapier en koeldrankbekers en leë potte grondboontjiebotter. Sjokolade bars gesmelt in die shag tapyt. Tuisgemaakte bongels, bruin glas flessies, gebruikte tampons, groen plastieksakke gevul met braaksel. En oral was daar leë bierblikke en in haar kas, in haar laaikaste, onder haar bed. Ek het 10 vullissakke bierblikke uit haar slaapkamer gehaal.
Ons het daarna lank nie van my suster gehoor nie. Toe sy in die middel van die twintigerjare was, het sy weer opgeduik en my ma gebel om haar te vertel dat sy 'n pos as A & amp-verteenwoordiger by Capitol Records gekry het. Sy het 'n sakekar en 'n eie onkoste -rekening, en binnekort, toe sy 'n bietjie ruimte in haar skedule kon kry, wou sy my ma ontmoet vir middagete.
My ma sou in die jare daarna baie sulke oproepe kry. My suster sou vir 'n lang tyd verdwyn, dan bel sy my uit die bloute om haar te vertel van 'n wonderlike werk wat sy gehad het. Eens het sy gesê dat sy 'n uitvoerende hoof van Paramount was. 'N Ander keer het sy gesê dat sy PR vir Pepsi doen en UCLA bywoon op 'n volle vierjarige beurs wat deur die onderneming verskaf is omdat hulle so lief was vir haar. Dit was fantastiese verhale, verhale wat nie eens die geloofwaardige was nie, en tog het my ma elkeen geglo en dit pligsgetrou aan my gerapporteer. Ek sou my ma vir my suster se telefoonnommer en adres vra sodat ek met haar in aanraking kon kom, maar toe ek bel, was die nommer buite diens, en as ek 'n brief stuur, kom dit altyd gemerk onaflewerbaar soos geadresseer of Aanstuurbevel verval.
Dit was fantastiese verhale, verhale wat nie eers die geloofwaardige was nie, en tog glo my ma
Ek het my suster eers weer in die lente van 1998 gesien toe ek getroud is. Sy was 32. Sy was onlangs in kontak met my ma om haar te vertel dat sy die hoof van bemarking vir Reebok was en dat hulle haar na Fidji verhuis. My ma het vir haar gesê ek gaan trou en vir my my nommer gegee. Toe my suster bel om my geluk te wens, kon ek haar oorreed om saam met die res van my gesin na New York te vlieg.
Ons het almal in 'n klein hotel in die Murray Hill -gedeelte van die stad gebly. Ek en Amy het 'n kamer op die derde verdieping gehad. My ma en my suster en my tante het 'n kamer op die sewende verdieping gedeel. Ons het hulle gaan groet nadat hulle aangemeld het. Amy het my gesin nog nooit ontmoet nie.
My ma het die deur oopgemaak. Sy het reeds verander in een van die muumuus wat sy altyd tuis gedra het. Sy het ons elkeen 'n drukkie gegee.
Terwyl my ma en Amy aangenaam was, het ek die kamer na my suster gesoek. Ek sien haar kniel op die vloer agter een van die beddens. Skielik staan ​​sy op en loop na my toe. Sy het 'n swart spandex leggings en 'n swart spandex halterblad aan. Haar gebleik-blonde hare was skokkend, helder. Sy het my gegroet asof ons net gister gepraat het.
'Haai, Bob,' het sy gesê. "Hoe gaan dit?"
Ek voel vir 'n oomblik deurmekaar. Toe ek haar omhels, voel ek hoe haar heupbene in my bene druk. Ek kon die werwels in haar rug voel. Ek moes vir haar een van die half-drukkies gee wat jy regtig maer mense gee uit vrees dat 'n regte drukkie hulle in twee sal knip.
En tog het sy hierdie borste, hierdie volle bors wat in myne druk. Ek het gewonder of sy 'n boob werk gehad het.
Sy breek uit my omhelsing en gaan na haar tas en haal twee kruideniersware sakke uit.
'Dit is vir julle,' het sy gesê.
Die sakke was vol kerse. Meer kerse as wat ons moontlik in 'n leeftyd kan brand. Hulle was almal in verskillende vorms en groottes. Hulle was in verskillende kleure was gelaag, elke laag bloei in die volgende.
"Het jy dit self gemaak?"
Die aand het my gesin en Amy se gesin gaan uiteet sodat ons almal 'n bietjie voor die troue kon leer ken. My suster het dieselfde uitrusting van die hotel aangehad, plus 'n onderbaadjie en 'n paar swart stilette. Terwyl ons daar in die voorportaal staan ​​en wag vir 'n tafel, onthou ek dat ek gewens het dat sy 'n langer jas gedra het, iets wat haar liggaam sou bedek het.
Sy het 'n lang swart boks vasgehou wat omtrent die grootte van 'n walkie-talkie was. Haar sleutels was daaraan geheg. Terwyl ons wag, skuif sy dit steeds van die een hand na die ander, asof sy die gewig daarvan beoordeel.
Ek onthou dat ek gewens het dat sy 'n langer jas gedra het, iets wat haar liggaam sou bedek het.
'Dit is nogal 'n belangrike ketting,' het ek gesê.
'Dit is 'n Taser,' het sy gesê. "Soos die polisie gebruik. Dit sal jou dadelik uitslaan." Sy het dit vir my gegee. Dit was swaar. Dit het gelyk asof sy net so maklik 'n man daarmee kon klop, soos om hom te verdoof.
Die restaurantpersoneel het 'n paar tafels bymekaar gedruk. Ek beland sit oorkant my suster. Ek het probeer om haar te laat aansluit by die gesprekke van die mense wat om ons sit, maar sy het stilgebly. Uiteindelik het ek besef dat ek haar op my eie sou moes probeer uittrek.
"Wanneer laas was jy in New York?" Ek het gesê.
"O, God," het sy gesê, "nie sedert die hoërskool nie. Onthou jy nog toe Allen en Lenore my hierheen genooi het?"
Ek het onthou. Allen was my pa se broer en Lenore was sy vrou. Hulle is albei 'n paar jaar tevore oorlede. Ek dink Lenore kom uit geld, want hulle het 'n woonstel aan die Upper East Side gehad. My suster was ongeveer 13 of 14 toe hulle haar uitgenooi het om te kom kuier. Ek onthou hoe ek kwaad was, want hulle het my of my broer nog nooit na New York genooi nie. Ek dink dit was omdat hulle ons laas by die begrafnis van my pa gesien het, en ek en my broer het soos diere opgetree. Maar hulle herinneringe aan my suster was anders. Sy was toe 'n porselein, hul pragtige niggie. Hulle het hulle voorgestel dat hulle haar op die stad sou neem en al hul vriende sou beïndruk.
Hulle het geen idee gehad waarin hulle hulself begewe het nie. My suster het al hulle drank gedrink en hul yskas skoongemaak. Sy stap saam met hulle twee in Fifth Avenue af en vra hulle om vir haar elke glinsterende kluitjie wat sy sien, vir haar te koop. Hulle was verstom oor haar totale gebrek aan genade en etiket. Sy was veronderstel om 'n week te bly. Hulle het haar na drie dae teruggestuur.
Ek het gemaak asof ek niks hiervan onthou nie. 'Ja,' het ek gesê. "Wat het daarmee gebeur?"
'Dit was regtig vreemd,' het sy gesê. "Allen was regtig soet. Maar Lenore het my gehaat. Dit het gelyk asof sy hier by my kom. Ek onthou dat hulle my na hierdie restaurant geneem het om 'n paar van hul vriende te ontmoet, en in die middel van die aandete, Lenore storm net weg. Sy het net die res van die nag na die kroeg gegaan. Allen het van die tafel af opgestaan ​​om haar te laat terugkom, maar sy wou dit nie doen nie. Sy het gesê dat sy nie sou sit nie dieselfde tafel as ek. Dit was regtig ongemaklik.
"Maar ek het nog steeds baie lekker gekuier. Die stad was pragtig. Ons is na Central Park en na die Guggenheim en ek onthou dat ek die plek baie liefgehad het. Ons het na Rockefeller Center gegaan en in Fifth Avenue gestap. Hulle het my geneem om te sien Evita. Ek was net verstom. "
Terwyl my suster praat, het ek opgemerk dat haar bovetande verslete was. Haar voortande was kleiner as haar snytande. Haar snytande was kleiner as haar hondjies. Haar hondjies was kleiner as haar tweesnoene. Dit was dieselfde met haar onderste tande, so toe sy haar mond toemaak, het haar tande nie geraak nie. Ek het gehoor dat sulke dinge met bulimiek gebeur. Ek het gehoor dat die suur van die braking die emalje op die tande kan wegdra, maar hierdie soort patroon lyk vir my vreemd. Eers 'n paar jaar later, in 'n gesprek met my broer se vrou, het ek verneem dat my suster verslaaf was aan crystal meth. Die dwelm het haar tande verrot.
Ek kyk na my suster en probeer fokus op wat sy sê. 'Ja, ek weet egter nie wat dit was nie,' het sy gesê. Haar oë is glaserig. "Lenore was regtig soet. Maar Allen het my gehaat. Dit het gelyk asof ek dit by my kom, toe ek hier kom. Ek onthou dat hulle my na hierdie restaurant geneem het om 'n paar van hul vriende te ontmoet, en in die middel van die aandete, Allen storm net weg. Hy het net die res van die nag na die kroeg gegaan. Lenore het aanhoudend van die tafel af opgestaan ​​om hom te laat terugkom, maar hy wou dit nie doen nie. Hy het gesê dat hy nie sou sit nie dieselfde tafel as ek. Dit was regtig ongemaklik. "
Ek het verneem my suster was verslaaf aan crystal meth. Die dwelm het haar tande verrot.
Die aand van die troue het my suster 'n pasgemaakte donkerblauwe rok gedra met 'n traanuitknipsel oor haar borste. Sy stap saam met my broer in die gang af. Sy het onder die chuppah gestaan ​​toe ek en my vrou ons geloftes afgelê het.
By die onthaal lyk sy onrustig.Ek het gedink sy wou waarskynlik nie daar hoef te staan ​​en die tipiese partytjievrae te beantwoord oor wat sy gedoen het nie. Dit is nou eers dat ek besef dat sy waarskynlik bang was om deur een van my vriende herken te word.
Teen die einde van die nag het ons gedans. Sy lyk verbaas toe ek by haar tafel kom en haar hand vat en haar op die vloer lei. Die DJ speel 'n stadige liedjie deur Otis Redding. Terwyl ek my arm om haar middel hou, voel ek hoe sy bewe. Toe begin sy huil.
Sy kyk na my, en vir 'n oomblik lyk dit asof sy dink dat ek eintlik die antwoord kan hê, die woorde wat alles reg sal maak.
Toe ek en my suster kinders was, het ons 'n speletjie gespeel wat ons 'Make Me Laugh' genoem het. Ons gaan in die badkamer, en sy sit in die bad en word die gehoor terwyl ek voor die nietigheid staan ​​en die komediant speel. As ek haar laat lag het, moes ons ruil. Ek maak gewoonlik oop met 'n soort nabootsing of 'n mishandeling of 'n grappige grap wat platval. Na 'n paar minute sou ek my toevlug tot die een ding neem wat ek geweet het haar sou kry: ek sou my neusgate opvlam. Sy sou haarself elke keer doodmaak.
En die aand, terwyl ek saam met my suster op my troue gedans het, sonder om woorde te verloor, het ek die enigste ding gedoen waaraan ek kon dink. Ek het my neusgate opgevlam. En net soos ou tye, breek sy laggend.
Ek het my suster sedert daardie aand 10 jaar gelede nog nie gesien nie. Ek het nog steeds die porno tydskrif met die prentjie van haar daarin. Ek kyk nie daarna nie net as gevolg van haar nie, maar as gevolg van elke ander vrou daarbinne. Ek weet dat elkeen van hulle 'n verhaal het wat soortgelyk is aan my sussie.
Amy wil hê ek moet die tydskrif weggooi, maar ek kan nie. Dit is my enigste herinnering. Ek weet dit is vreemd om te sê, maar dit is my suster se lewe, dit is haar werk. Die tydskrif is op 'n perverse manier deel van haar, of sy is deel daarvan.
Ek weet ek sal dit eendag moet weggooi. Eendag, want ek wil nie hê dat my seun dit moet vind nie.
Die moeilikste vir my is nie die gedagte dat my seun 'n foto van 'n naakte vrou kry en haar as sy tante herken nie. Dit is die gedagte dat hy 'n foto van 'n naakte vrou vind en haar nie as sy tante herken nie. Van hom wat haar glad nie herken nie.
Hierdie artikel is oorspronklik gepubliseer in die gedrukte weergawe van Marie Claire.
Dit is 'n groot wêreld daarbuite (sterk opgeknap op wattpad)
Voor skool het Riley Matthews en Maya Hart by die venster van Riley gesit en bespreek of Riley gereed is om uit die huis te sluip en op die metro.
Waarom moet ons uit die huis sluip as ons niks verkeerd doen voordat ons die metro binneglip nie? " Riley het haar beste vriendin, Maya, vir die 100ste keer gevra.
" Dink u dat u gereed is om net by u ouers te loop? " vra Maya.
Ek dink ek is gereed, en Riley het haar gerusgestel.
" Laat my u gesig sien terwyl u by u ouers verbyloop, " beveel Maya. Riley het 'n uitdrukking gemaak tussen bang en sê: "Moet asseblief nie vra nie. Moet asseblief nie vra nie. '
Waarom het jy vir ons die gesig gegee, Riley? " Maya het gevra asof sy Riley se ouers is.
Omdat ek in die metro sluip, antwoord Riley outomaties. "Uit die venster. " Sy wys na die venster toe wat Maya inkruip.
" Laat ons gaan. " Toe hulle by die venster uitgaan, kom hulle drie sekondes later terug.
"Pappie, wat maak jy hier? " vra Riley vir haar pa.
" Slimmer as ek. Hoekom is jy altyd slimmer as ek? " antwoord Maya terwyl die meisies terugkruip en op die bed van Riley gaan sit.
"Hier dink ek. Dit is nog nie jou wêreld nie. Dit is nog steeds my wêreld. Want as dit u wêreld was, sou Maya u al op die metro gehad het en gedink het dat u iets op my sit. Maar jy het nie. Weet jy hoe ek weet? Kyk na jou. Jy is hier. Cory Matthews, het Riley se pa vir hulle gesê.
"Hoe lank moet ek in my pa se wêreld lewe? & Vra Riley.
" Totdat jy dit joune maak. Riley, weet u wat ek meer wil hê as enigiets? " vra meneer Matthews en steek 'n hand op sy enigste dogter se skouer. " Gaan voort, maak dit joune. "
"Ek sal. En as ek dit doen, sal u nog daar wees vir my? " het Riley gevra.
Hier het 'n stem uit die deur gekom. Topanga Matthews, Riley se ma, leun op die deurkosyn. Sy het na die meisies gekom en arms met haar man verbind. "Ons sal hier wees. " stel sy hulle gerus.
Riley en Maya kyk na mekaar voordat hulle arms verbind, en spring uit die kamer.
Toe hulle by die metro kom, hoor Maya 'n bekende trommel. Sy draai haar kop na die tromspeler en begin dans saam met die maat.
"Maya! " Weasel het haar gegroet. Hy kyk toe na Riley, wie is die nuwe kuiken? "
"Chick! Hier benede is ek 'n kuiken! Geen wonder dat my ouers my nie op die metro wil hê nie. & Riley leun aan die einde nader aan Maya.
Hulle het begin stap na die metro toe twee meisies verbystap. Een van die meisies het daarop gewys dat jy slap lê, Maya. "
"Dankie, Gretchen. " Maya staan ​​toe regop met die hande op haar heupe en stap af om die metro -motor binne te gaan. Riley naboots die pose van Maya en stap na die metro -motor.
Terwyl die meisies lam in die metro kyk, sien hulle 'n meisie van hul ouderdom, met 'n hoogte van 5 Ƌ en baba -blou oë wat net een skakering donkerder is.
Sy het 'n kombinasie van ligblou, wit en swart gedra. Sy het 'n stropdas ligblou en wit crop top gedra met die woorde, 'NOTHING IS REAL '. Swart hoë seuntjie skoene, ou jean rugsak en verslete kortbroek. En om haar nek was 'n spesiale hartklophalssnoer. Haar hare was weggesteek onder die swart beanie wat sy gedra het.
Sy kyk nie op nie; sy het net in haar dagboek geskryf. Of soos sy dit noem, 'Dark Journal '. Dit was 'n ou leerjoernaal, met haar voorletters op die voorkant. Op die eerste bladsy was 'n prentjie van iets baie spesiaals vir haar.
Riley en Maya stap tot by die meisie, reg voor haar lig. Sy het rustig die lint neergesit en haar dagboek gesluit. Toe sy die dagboek en pen in haar rugsak sit, kyk sy op en sien hoe die twee beste vriende na haar kyk.
" Kan ek julle twee help met iets? " vra sy en lig 'n wenkbrou.
"Ons wou net onsself voorstel. " het Riley gesê. Ek is Riley en dit is Maya, en sy wys na die blondekop langs haar.
"Ember. Ember Woods. " Ember stel haarself voor.
"John Quincy Adams Middle School. Hoekom? "
Dan dink ek ek sal jou in die sale of klas sien. Ember staan ​​op, gryp haar rugsak en probeer na 'n ander sitplek skuif.
"Hey Beanie Head, " roep Maya na haar. Riley het Maya effens aangegryp vir die bynaam.
"Wat? " vra Ember en draai om na haar toe.
Ons gaan na dieselfde skool. Hulle kan nie so erg wees nie. Ek kan nuwe vriende gebruik. of 'n vriend, Ember het by haarself gedink voordat sy geantwoord het, "Seker. "
Toe die meisies probeer om 'n sitplek vir al drie te vind, het hulle uiteindelik gestaan ​​terwyl hulle een van die pale vasgehou het.
Toe Maya en Ember net na al die passasiers in die metro kyk, sien Maya hoe Riley 'n lipglans aantrek.
"Sjoe, Riley! Jy doen nie lipglans nie, het Maya gesê. Dit trek Ember se aandag en draai haar kop na hulle toe.
Wat ek vergeet het om te noem, is dat ek myself heeltemal herontdek. Ek ry nou met die metro, ek het nou kiwi -lippe en ek is net so cool soos jy nou, het Riley gesê.
"Ja? Kom ons kyk hoe cool jy kan wees as jy na hom kyk. " Maya beduie haar kop na 'n blondekop seuntjie, hulle ouderdom, terwyl sy 'n handboek lees. Riley draai om om te sien hoe hy sy kop lewendig kyk om na haar te kyk. Die seuntjie glimlag voor hy teruggaan na sy handboek. Riley draai terug na haar vriende met 'n groot glimlag op haar gesig.
"Ja, jy sal 'n paar lesse nodig hê. " het Maya vir haar gesê.
Ok, laat ek u alles wys wat u moet weet oor seuns en meisies. " Ember het lankal gepraat.
Ember rol met haar oë en stap na die seuntjie. "Hei, ek 'm Ember. Jy is regtig oulik. Ons moet een of ander tyd kuier, sê Ember en neem die stel langs hom. "Jy maak my gelukkig. U gee nie genoeg aandag aan my nie. Dit werk nie. & Sy het voortgegaan en opgestaan. Dit is jy, nie ek nie. Ons kan steeds vriende wees. Nie regtig nie. " Daarmee het Ember die seun met 'n deurmekaar uitdrukking op sy gesig gelos.
Sy het teruggegaan na die meisies en gesê: 'Hy is beskikbaar. Ons is pas uitmekaar. "
" Gaan dit goed met jou? Moet ons daaroor praat? " vra Riley, besorg oor haar nuwe vriendin.
Ek het jou onderskat, Beanie Head. Ek dink ons ​​sal redelik goed oor die weg kom. " Maya, en laat Ember glimlag. Sy draai na Riley, jy wil nog steeds soos ek wees, en moontlik Ember?
Ek wil presies soos jy wees, insluitend Ember. Ek dink te veel en julle twee dink glad nie. " antwoord Riley.
"Kyk, jy verstaan ​​my! " Hulle het albei eenstemmig gesê. So laat ons nie dink nie! " Ember neem Riley se hand en stoot haar na die seuntjie. Maya en Ember kyk na Riley terwyl sy met hom praat.
Riley beland in die seuntjie se skoot, sonder om te weet wat om te sê of te doen. "Hi, ons het net oor jou gepraat. U het saam met my vriend, Ember, uitgegaan. " Die seuntjie kyk na die twee ander meisies wat staan ​​en gee 'n uitdrukking asof hy sê: 'Ohhhhhh'.
"Ek 'm Lucas. " stel die seun homself voor.
"Ek is mal daaroor! " Riley het op 'n half manier dromerige toon gesê. Sy klim toe van sy skoot af en in die sitplek langs hom.
'N Dame kom na hulle toe, terwyl Riley haar sitplek laat opgee, en miskien wil iemand graag 'n ouer sitplek gee. " Lucas lig sy hand effens op en begin sy goed bymekaarmaak. " Ag nie jou Sweet Potato Pie nie. " Riley staan ​​op en fluister vir haar, en laat my asseblief nie beweeg nie. Ek wil net sien waarheen dit gaan. "
Ek het pas 'n twaalf uur skof gewerk en ek wil net sien waarheen hierdie gaan. M 'kay? "
"M 'kay. "Riley gee onwillig haar sitplek op en stap terug na die meisies. "Dit was wonderlik! "
"Julle is welkom. " Maya en Ember het eenstemmig gesê.
Riley se glimlag vervaag toe tot 'n frons. " Wat as dit die beste oomblik van my lewe was? Wat as niks ooit weer met my gebeur nie? " Die twee meisies kyk en glimlag voor hulle hul hande oor Riley se hande sit en stoot haar terug na Lucas. Riley skree en in plaas daarvan om in die skoot van Lucas te beland, beland sy in die dame.
Dit is vir jou. Die vrou het Riley op Lucas se skoot gesit. Omdat sy daardeur skaam is, het Riley haar romp reggemaak.
Na die metro gaan Riley en Maya na hul kluise, terwyl Ember na die voorkantoor gestuur word. Sy het haar skedule, boeke en kluisnommer gekry. Terwyl sy in die gange afstap, dink sy aanhoudend: Ek wonder hoe lank ek nog sal hou totdat ek uit hierdie skool geskop word. Ember dwaal deur die sale in die hoop om by die huurkontrak te weet waar haar eerste drie periodes en die kafeteria voor die eerste periode was.
Riley en Maya het hul kaste toegemaak nadat hulle hul eerste boek bymekaargemaak het. Het u probleme ondervind met die huiswerk? " het Riley vir Maya gevra.
"Ek weet nie eers waar my boeke is nie. " Maya het erken.
"Hulle is hier en hulle is swaar. " Riley maak haar rugsak oop en gee haar handboeke aan Maya. Die eerste lui lui en die meisies stap die klas binne, langs die eilande tot by hul lessenaars. "Jy moet die huiswerk doen, Maya. Hierdie juffrou kranksinnig, 'n totale moerwerk. Ek dink daar is iets ernstig fout met hom. "
"Hei, skat. " sê Matthews, reg voor haar.
"Hei, pappa. " Riley groet met 'n glimlag.
"Jy is laat na jou pa se klas. "
" Ag, moenie bekommerd wees nie, meneer Matthews. Jy het vir haar 'n nota geskryf. " Maya haal toe 'n opgevoude briefie uit haar agtersak.
"Hy het. " het Maya gesê en dit aan Riley oorhandig.
"Jy het. " Riley het dit aan haar pa oorgedra.
Cory vou die nota oop en lees dit hardop. " 'Riley is laat. Hanteer dit. ' Wel, jy het my handtekening hierdie keer redelik goed gekry. "
"O, dit was maklik. Jy skryf soos 'n meisie. " Meneer Matthews het daardeur aanstootlik gelyk.
Die meisies gaan sit, sonder om 'n leë lessenaar tussenin op te let, met 'n geskiedenisboek bo -op die lessenaar. Meneer Matthews het sy les begin, oké, laat ek terugkeer na 'n bietjie leer in u kop. Die Burgeroorlog. "
Dankie, toekomstige mini -mart -werknemer van die maand. " het Cory haar vertel.
" Sou ek meer geld verdien as u? " Mnr. Matthews het 'n rukkie daaraan gedink om 'n terugkeer te maak, en gaan dan voort met die les. "Die Burgeroorlog! Enigiemand? "
'N Oorlog wat ons teen onsself gevoer het. " antwoord Riley.
"Wat het jy dit eintlik bestudeer? "
Nee, ek leef eintlik. " sy laat sak haar kop op haar lessenaar en maak 'n klein slag.
"Mense, mense. Is ons hier om te leer of nie? " Riley en Maya se ander beste vriendin, het Farkle gevra. Hy was 'n brein, het 'n groot hart gehad en was verlief op albei meisies toe hulle aan die begin van die eerste graad was.
"Wat bedoel jy, Farkle? " Meneer Matthews het sy student gevra.
Ek was sedert die eerste graad verlief op Riley. Maar ek is ook ewe lief vir Maya. Sommiges sê miskien die groot raaisel van die heelal, wie is die eerste mevrou Farkle. "
"Jy wil dit nie hê nie. " Maya het gewaarsku terwyl hy hom in die gesig staar.
" Skakel dit aan. " antwoord hy met 'n gesig wat sê: '#Uitdaging aanvaar.'
Ek het altyd gedink dat hy by die agterkant van die klas-Brenda sou wees. " Riley knik haar kop na die agterkant van die klas. Die klas kyk hoe sy na hulle waai. Sy het soos 'n vroulike Farkle gelyk. Letterlik. "Ew, yuck! " roep Farkle uit en kyk weer na die voorkant.
" Eintlik is die groot raaisel van die heelal hoe jy twee vroue dieselfde kan liefhê, wat moontlik nie anders kan wees nie. " het Cory vir hom gesê.
" Ons is nie so anders nie. " Riley protesteer.
" Mag ek my grense oorskry, meneer? " vra Farkle en steek sy hand op nadat Riley dit gesê het.
"Jy doen dit altyd. " Hulle het van plek verander en Farkle het die naamplaat omgedraai, van 'MR. MATTHEWS na FARKLE. Farkle slaan sy hande op die lessenaar van Riley. Riley is die son, warm en helder en verlig my hele dag. " Hy slaan toe sy hande op Maya se lessenaar. "Maya is die nag. Donker en geheimsinnig. En die nag was nog altyd vir my 'n raaisel. Omdat ek 7:30 gaan slaap. Hoe kon ek van hierdie twee verskillende vroue hou? Hoe kon ek nie? Dankie! I am Farkle! " roep hy uit, buig, gooi sy hande in die lug en verander plek met Cory.
So, ons het inderdaad probeer uitvind wie ons as 'n volk is. " Cory het die naamplaatjie teruggedraai na 'MR. MATTHEWS. ' " Wie is ek? Wat moet ek wees? Die geskiedenis toon dat slegte dinge gebeur as jy nie weet wie jy is nie. " Mnr. Matthews het aan sy klas verduidelik.
Die agterdeur het oopgegaan om die seuntjie van die metro te onthul en die meisie het later gevolg. " Wie is julle twee? Ek weet nie wie julle twee is nie. " Matthews het hulle vertel toe hulle voor in die klas stap.
" Subway boy and girl. " Riley fluister vir Maya.
"Ek het Lucas Friar van Austin, Texas. & Lucas het sy nuwe geskiedenisonderwyser vertel en vir hom 'n stuk papier oorhandig.
"Jy is net betyds vir vandag se opdrag. Gaan sit. " Lucas gaan sit agter die lessenaar agter Riley. Cory gewaar toe die meisie wat daar staan.
" Is u ook 'n nuwe student? " het Cory haar gevra.
"Ja, ek het Ember Woods van onthou ek nie. " Ember het geantwoord.
"Dit is in orde. Jy mag-hy het homself afgesny toe hy die meisie se klere en muts oorskandeer. Ek is jammer, maar geen hoede op skool nie en jy oortree die kleredrag. " Mnr. Matthews het haar ingelig.
Ek kan niks daaraan doen nie, meneer. My ouers het gesê ek moet my hoed te alle tye aanhou. En ek kon nie laat wees vir die metro nie. Dit was die vinnigste wat ek kon vind. " 'Lie. ' Dink Ember. Die eintlike rede was as gevolg van haar mal hare en haar pa het haar uit die huis geskop voordat sy die oggend opgestaan ​​het.
Ek sal u hierdie keer met 'n waarskuwing vir die klere in die steek laat. Volgende keer moet ek u kantoor toe stuur. Nou moet jy die muts uittrek. Skoolreëls. " Ember het vinnig aan haar lip gebyt. "Ek wil dit nie van jou kop af dwing nie. Kan u dit asseblief uittrek? " Al wat sy gedoen het, was om op die hakke van haar skoene te kyk en af ​​te kyk.
Cory sug. As jy dit nie sal uittrek nie, dan sal ek. " Hy haal haar muts saggies uit en onthul haar hare. Die hare van Ember val in golwe bo haar bors. Die een kant was 'n ligte seeskuimgroen en die ander kant 'n ligte babablou.
"Woe. " Die hele klas het gesê.
Mag ek asseblief nou sit, meneer? " vra Ember stil. Hy knik voor hy haar beanie teruggee. In plaas daarvan om dit weer op haar kop te plaas, plaas sy dit in haar rugsak. Die enigste leë sitplek was tussen Riley en Maya.
Nadat sy gaan sit het, haal sy haar Dark Journal en pen uit, as dit 'n les is wat sy wil neerskryf. U kan u les voortgaan, meneer. " het Ember beleefd gesê. Sy voel hoe oë na haar staar. Toe sy omdraai, sien sy hoe Farkle dromerig na haar kyk. "Hallo? "
"I 'm Farkle! " het die seuntjie met 'n dweil vuil blonde en bruin hare gelukkig voorgestel. "Jy is amptelik my Lady Number Three " Hy draai sy hare eenkant toe.
"Uh, okay dan? " Ember draai na die voorkant van die klas. Riley waai vir haar, draai dan om en kyk na Lucas.
Mnr. Matthews het sy les voortgesit. "Ok, so ons-" hy kyk toe hoe Riley nie aandag gee nie, maar aandag gee aan Lucas. Meneer Matthews draai sy dogter se kop terug na die voorkant en gaan voort."Daarom hou ek van julle om julle boeke op agt-en-veertig bladsye oop te maak. "
Almal maak hul boeke oop en wag vir verdere instruksies. " Nou wil ek hê jy moet na bladsy een gaan. Nou wil ek graag hê dat u van bladsy een tot agt-en-veertig moet lees. " Ag, jammer vir jou. " Meneer Matthews het 'n arm om hom geslinger. Oke, so vir die opdrag vanaand wil ek graag hê dat u vir my 'n opstel van drie bladsye oor enigiets moet skryf. Alles waaraan julle so sterk glo, julle veg daarvoor. "
"Dit! " sê Maya, terwyl sy op die verhoog kom. Ek veg vir geen huiswerk nie! Ek kom elke dag hierheen. Waarom kan u my nie alles leer wat ek moet weet terwyl ek hier is nie? " "Whoo! " roep Riley uit terwyl sy haar vuis in die lug pomp. Haar pa gee haar 'n glans. "Gee jammer nie! " Ember stamp weer haar kop op haar lessenaar.
"Hy kry ons dae. Laat ons ons nagte terugneem! Geen huiswerk nie, meer vryheid! Wie's met my? " Maya staan ​​op en begin 'n gesang, wat die hele klas volg. "Geen huiswerk nie, meer vryheid! Geen huiswerk nie, meer vryheid! " Sy leun naby Riley en sê: "Dit is dit, kind. Wil jy soos ek wees? Staan op. " Riley dink daaroor na en staan ​​dan stadig op.
Die klas en Maya het nog gesing toe Cory vra: 'Wat doen jy?'
Ek maak 'n keuse oor wie ek wil wees. Oor wie se wêreld ek wil hê dit moet wees. " antwoord Riley selfversekerd.
" Riley, ek ken jou. Jy is nou presies wie jy is. " het Cory vir haar gesê.
"Ja, sou u dit doen? " Riley het die "Geen huiswerk, meer vryheid " gesang begin. Sy het na Farkle se lessenaar gestap, en#34Farkle, is jy by ons of nie? " Byna die hele klas het by Maya en Riley aangestuur.
"Ember, kom jy saam met ons? " Albei het voor die enigste meisie geskree.
Ember draai in haar sitplek om en kyk na hulle. "Nee. Ek het iets belangriker om oor te baklei as huiswerk. " Daar word gesê dat sy omgedraai het. Die meisies se gesigte val effens neer in die hoop dat hul nuwe vriend saam met hulle sal kom. Hulle het die klas met hul klasmaats agtergelaat.
Farkle stap verdwaas na die voorkant van die klaskamer en moet kies tussen die liefdes van sy lewe of sy opvoeding. "My opvoeding, of my vroue? My opleiding, of my vroue? My opleiding, of my vroue? O, dit gebeur weer, meneer. Farkle het flou geword en Cory het hom gevang, asof dit 'n vertrouensoefening was.
"Mevrou Woods, u het gesê dat u iets belangriker het om oor te baklei as huiswerk. " Meneer Matthews het aangehaal waaruit sy vir Riley en Maya gesê het. "Wat is dit, wat vir jou so belangrik is? "
Dit is wat ek moet weet, meneer. En jy moet uitvind wanneer ek dit instuur. " Hy knik eenvoudig en probeer Farkle laat herleef. Ember voel haar oë agter op haar kop. Sy draai om na Lucas wat verbaas na haar staar. "Wat? " Sy het hom gevra.
"Cool hare, " was al wat hy gesê het voordat hy die ooginhoud breek.
"Dankie. " mompel sy 'n fluistering.
"Pa? Ek is tuis. Wil jy iets hê? " roep Ember in haar leë huis. Die bekende reuk van sigarette en alkohol vul haar reuksin.
Haar pa was flou op die bank, TV aan, met 'n leë bierbottel in sy hand. Hy was omring deur leë blikke en bottels bier en 'n leë pakkie sigarette. Haar pa was 'n alkoholis 'n jaar nadat hy sy werk verloor het, en twee jaar na die dood van sy geliefde vrou.
Ember sug. Vinnig en stil versamel al die leë bierblikke en bottels. Sy steek die leë pakkie sigarette in haar rugsak. Sy is nie 'n roker soos haar pa nie; sy gebruik die leë pakkies en 'n paar bierbottels vir organisasie.
Voordat sy na die solder vertrek het, het sy na die kombuis gegaan en twee bokse bier gekry. Een bottel en een blikkie. 'N Nuwe pakkie sigarette, 'n aansteker en 'n bottelopener.
Ember was op die punt om te vertrek, toe 'n growwe hand haar pols ruk. Sy gil van pyn van die kneusplek.
" Waarheen gaan jy, skat? " vra hy met 'n nors stem.
"T-na my r-r-kamer, pappa. Ek het nog 'n bietjie b-bier en c-sigarette vir jou gelos. Ek kan y-y-iets vir jou gaan maak as jy wil. " Ember hakkel uit vrees vir 'n pak slae.
Haar pa kyk na die tafel om nuwe bier en die pakkie te sien. Hy maak die pakkie oop en steek 'n sigaret in sy mond. "Gee vir my aandete. Bly daarna in u kamer totdat ek u toelaat om te vertrek. "
"Y-y-y-ja, pappa. " Sy stap stadig kombuis toe toe sy haar pa hoor roep, sy draai om en sien 'n vlieënde bierbottel reguit na haar toe. Sy kon nie betyds eend kry nie, met 'n lang krap op haar wang en 'n paar op haar arms. Ember het uitgebars in 'n kreet wat haar bloeiende wang vasgehou het. "Waardeloos, rond, en#34 hoor sy haar pa hard genoeg mompel sodat sy kan hoor.
Toe sy stadig in die kombuis kom, begin sy haar gunstelinggereg vir pa maak nadat sy haar gesig, arms en hand skoongemaak het. 'N Halfuur later maak Ember genoeg om twee tot drie dae te hou. Met die laaste afwerking van die ete, plaas sy dit op die koffietafel. "I-ek-ek hoop y-y-jy hou daarvan. " Ember hakkel.
"Ek is beter. Of gaan u vanaand in die kelder. 'N Rilling loop oor die rug van Ember. Hy vat 'n hap en knik haar effens. Ember haal 'n asem wat sy nie geweet het sy hou nie. Toe sy na die solder vertrek, voel sy 'n brandende gevoel op haar arm. Sy val op die grond en sien haar pa brand haar hele arm met sy sigaret.
Ember begin roep na haar pa om op te hou. "P-p-asseblief s-s-s-stop !! "
"Dit was jou skuld! My liefde is dood as gevolg van jy!" Hy begin haar ribbes skop. "Jy! " Skop! " Was! " Skop! "An! " Kraak! "Ongeluk! " Met nog 'n harde skop aan die ribbes van Ember, eindig dit in 'n Knars en kraak. Haar pa het teruggegaan na sy ete, bier en TV.
Ember staan ​​swak op, hou vas aan haar brandende arm en nou breek ribbes die trappe op na haar kamer. Die solder.
Deur die deur agter die deur toe te sluit, begin sy hoes totdat haar stem opgegee het. Sy gaan sit by haar lessenaar naby die venster en staar na buite. Sy kyk na die kant en sien 'n foto van haar ma op haar troudag. Toe sy die prentjie sien, het haar oë baie water gekry. Ember laat snik na snik. Skeur na traan, totdat daar niks meer oor was nie.
Deur haar trane af te droog, tel sy haar rugsak bewerig op en haal papier en 'n pen uit. Bo -aan die bladsy, met haar naam, datum en titel. Sy begin haar opstel.
Die volgende dag in die kafeteria by die skool het Ember haar middagete betaal met die kontant wat sy in haar sak kon kry. Terwyl sy aan 'n verlate tafel gesit het, het haar honger die beste van haar gekry. Sy druk alles wat goed lyk in haar mond. Studente en onderwysers kyk met afgryse na haar oor die manier waarop sy eet.
Ongeveer 3/4 van haar middagete geëet, het sy haar maag laat verteer voordat sy die laaste bietjie geëet het. Haar drie-bladsy-opstel het haar spiraalboekie oopgemaak. Daar was net 'n paar sinne om af te handel. Sy het die laaste paar sinne geskryf, en ek glo dat dit die moeite werd is om te misbruik. Omdat geen vrou of kind daardeur in hul lewens moet gaan nie. ' Sluit haar notaboek en sit dit in haar tas. Sy laat haar kop op die koel tafel rus in die hoop om nog 'n bietjie te slaap.
"Hoe, Ember. " Sy het haar kop opgehef en gesien hoe Maya en Riley daar staan ​​met hul bakkies. " Kan ons by u sit? " vra Riley. Sy trek haar skouers op. Nie regtig omgee nie. Hulle sit aan die linkerkant met Ember aan die einde.
"Wat het met jou wang gebeur? " vra Maya en wys na die rooi litteken.
"Niks. Moenie daaroor bekommerd wees nie. Dit sal goed gaan. Ember het haar gerusgestel en die kap van haar hoodie oor haar kop gelig. Ember eindig met wat sy gister gedra het, verander die kortbroek vir jeans en trek 'n swart hoodie aan. Sy het selfs die swart beanie gedra, in plaas daarvan om haar hare weg te steek, het sy dit in sy normale golwe gehad.
Maya het gedink dat dit die beste sou wees om dit vir eers te verlaat. "Okay. " Sy neem toe kennis dat Lucas 'n sitplek soek.
"Aww, kyk na hom op soek na 'n plek om in te pas. " Ember kyk verby Riley se kop om te sien hoe Lucas soos 'n verlore skaap ronddwaal.
Dink jy hy sal by ons sit? " het Riley gevra. Maya skuif 'n sitplek nader aan Ember. Lucas was op die punt om tussen Maya en Riley te sit, toe Farkle dit gryp voordat hy sy skinkbord neersit.
"Dames. " Farkle groet op sy manier op sy flirt.
"Farkle. " Die drie meisies het almal gesê. Toe Farkle die stem van Ember hoor, draai hy na haar toe.
Sy ken my naam, en hy sê in 'n dromerige toon. Hy draai sy aandag nou terug na al drie die meisies. " Interessante middagete -dilemma. Slordige Joe? Vleisliefhebbers Pizza? Of hoenderpastei? Of slordige Joe? Of Meat Lovers Pizza? Of Hoenderpottert? "
" Wat het u alles? " vra Maya.
Dit is dit. More dieselfde tyd. " Farkle vertrek met sy skinkbord na 'n ander tafel.
" Is hy altyd so? " Ember vra toe Farkle weg is.
" Ja, moenie bekommerd wees nie. Hy was so sedert ons hom ontmoet het. Jy sal daaraan gewoond raak. & Riley het haar ingelig.
"Daar is hy! " Maya wys Lucas aan, wat nog steeds soos 'n verlore skaap lyk. Sy het Riley laat omslaan sodat Lucas voor sou sit. Nooi hom om te gaan sit. "
" Met woorde? " vra Riley bang.
"Jy is gereed hiervoor. " Maya aangemoedig.
"He Lucas, op soek na iemand spesiaal? "
"Hoe Lucas, op soek na iemand? " het Ember voorgestel.
" Soos ons op voornaambasis is? "
"Hei terug. " sê Lucas en neem die oop sitplek langs Riley.
"Hi. Jy sit hier. & Riley het op die duidelike gewys. Ember klap haar kop op die tafel, met niks om haar kop te demp nie.
" Is dit goed? " In reaksie hierop het Riley 'n duim vas. Hy glimlag.
" Kan u my net een sekonde verskoon? " Hy knik nog steeds met die sjarmante glimlag. Riley draai om en kyk na Maya. Hulle het 'n klein fangirl -episode gemaak. Riley draai haar kop om haar pa naby Lucas te sien.
"Hoe jy dit gaan '? " vra Cory, met 'n pittige stem.
" Pappa, u het 'n keuse hier. U kan ook verstaan ​​dat dit net 'n seuntjie is wat met my in die kafeteria praat-"
"Ek sal alles doen wat jy volgende sê. " het Cory vir haar gesê.
"Dit is so onskuldig. " Riley verdedig.
"Liefie, vaders sien niks as onskuldig nie. " Cory leun nader aan Riley deur Lucas 'n bietjie uit die pad te hou. "Ons sien dit as. Wat is die teenoorgestelde van onskuldig? "
"Reg hier! " "Half hier! " sê Maya en Ember terselfdertyd terwyl hulle hul hande opsteek. Cory het net vir hulle gewaai. Hy sien die wang van Ember raak en trek sy oë toe. Hy het selfs die mou van haar hemp 'n bietjie sien afrol om te sien wat soos wit gaas lyk.
" Moet my nie in die verleentheid stel nie. " pleit Riley.
Ek sal net met meneer Friar praat oor aardrykskunde. Cory draai na Lucas. Weet jy, ek was al op baie plekke. Was nog nooit in Texas nie. Watter deel van Texas is nader aan Mexiko? " Hy het gevra.
"Dit is El Paso, meneer. " het Lucas geantwoord.
"Groot! Laat ons nou gaan! " Cory begin sy stoel uit die kafeteria trek. Lucas wuif vir Riley en word deur die deure gesleep. Riley was te skaam vir haar pa.
Die meisies tel hul skinkborde op en gee dit aan die personeel van die kafeteria. Ember het haar rugsak op haar skouer neergesit, met haar Dark Journal en haar opstel.
"So, het u die huiswerk gedoen? " het Riley albei gevra.
Nee, ek het nie die huiswerk gedoen nie. Die vraag oor almal se kiwi -lippe is: het jy die huiswerk gedoen? " vra Maya.
Nee, ek is een van die stigterslede van die huiswerkopstand. Jy dink Ek het ek my huiswerk gedoen? "
Ek dink jy het ook Maya's gedoen. " het Ember gesê.
"Ek het, ek het dit gedoen, en ek het dit baie geniet! " bevestig Riley in 'n hartklop.
" Riley, red my nie. " Maya gesoek.
" Laat ek ek wees. " Farkle stap verby hulle met drie verskillende koeke op sy skinkbord. " O, jy het drie nageregte. "
"Angel se koskoek, " het Riley gesê.
"Devil 's se koskoek. " Maya het daarop gewys.
"En Marmer koek. Laat ek raai wie en wie Ember met 'n werklike glimlag gesê het.
"Hei, Farkle is honger. Nie alles oor jou nie, en hy het verdedig om weg te gaan.
"Dit is 'n groot soet tand. " Ember lag.
" Het u die huiswerk gedoen, Ember? " het Maya bevraagteken.
" Ja, ek het niks anders om te doen nie. Dit was die enigste ding wat in my kop opgekom het. Ek wil wel by wees minste 'n soliede B- of C -student. "
Toe die klas begin, gaan sit Lucas op sy sitplek agter Riley. Sy draai om. "Hei, ek is bly jy is terug. "
"Hei, ek ook. " fluister Lucas terug.
34 Wel, jy het nie 'n aandenking teruggebring nie, sodat jy nie die grens kon kry nie. Hoe ver het gedoen verstaan ​​hy jou? " vra Ember hom.
" Kom nie eers by die voorkantoor nie, " antwoord hy. Lucas sien die rooi litteken op haar wang en wonder hoe hy dit nie tydens die middagete opgemerk het nie.
"Hei, jy het blykbaar 'n beter rigtinggevoel as wat ek verwag het. " Cory sny in hul gesprek in. Riley draai weg met haar kop in haar hande. Cory het begin met die teken dat ek vir Lucas na u kyk. "Jy is 'n baie mooi ou. " Hy het gekomplimenteer. Riley wou net 'n gat in die grond grawe en vir altyd daar wegkruip.
Cory, Cory het die klas begin leer, en vandag sal ons uitvind of iemand hier so sterk in iets glo, hulle veg daarvoor. Maya. "
" Bied u huiswerk aan. " het mnr. Matthews beveel.
"Kan dit nie doen nie, meneer. " het Maya vir hom gesê.
Dit is waarteen ek veg, meneer. "
"Oh dit kan nog 'n rukkie aangaan. " Farkle leun terug in sy stoel, haal 'n slaapmasker uit en trek dit aan. Hy het sy naam begin snork, "Farkle, Farkle, Farkle, Farkle, Farkle, Farkle. Farkle, Farkle, Farkle. "
"Ek het ook nie my huiswerk gedoen nie. " het Riley gesê.
"Oh regtig? " vra Matthews haar.
" Ja, ons is nou dieselfde. Ek glo nie in huiswerk nie. "
Raai Riley, dit maak jou glad nie dieselfde as Maya nie. Swart beanie op sy plek. En voete op haar lessenaar. "Ember, bied u huiswerk aan. "
" Jammer, ek kan dit nie doen nie. " het Ember gesê en met haar gaas op haar arm getrek.
" Hoekom nie? Vertel my asseblief dat u u huiswerk gedoen het. "
" Omdat ek nie wil hê dat iemand dit moet hoor nie. Kan jy dit net vir my gee? Asseblief? "
Waarom wil jy nie hê dat iemand dit moet hoor nie? "
Dit is persoonlik. Ek sou eerder niemand weet nie. As wat almal weet. Ek vertrou jou om een ​​of ander rede. " Cory is teruggeneem oor wat Ember gesê het oor die vertroue in hom.
Cory knik. " Gee dit na die klas in my. Ek sal dit beoordeel. " Sy sit 'n glimlaggie op sy plek en knik met haar kop.
Maya lig haar hand op en kry 'n idee. "Ek het iets om te sê. "
" Sjoe, ek weet nie wat om te doen nie. Ek het dit nog nooit gesien nie. Die vloer is joune juffrou Hart. " Mnr. Matthews bied die woord aan Maya aan.
Maya staan ​​op en klap Farkle wakker met sy slaapmasker. " Staan op Farkle. Hiervoor wil jy wakker wees. Farkle gaan gretig regop. " Is dit ons wittebrood? " vra hy hoopvol. Wat gaan aan in die brein van hom? Vra Ember haarself af.
"Nie het jy dit gemis nie. Nou is dit tyd om ons opstelle in te handig. "
"Oh Farkle gaan eerste! Farkle gaan altyd eerste! " Hy hardloop uit om sy opstel te gaan haal.
Maya was nou voor in die kamer. " Goed, almal wat hul huiswerk gedoen het, het dit op u lessenaar gesit. " Almal het dit gedoen behalwe Ember.
"Versigtig daar, juffrou Hart. " Cory het haar gewaarsku.
Is u seker hiervan? " vra Riley, onseker oor wat sy gaan doen.
" Ek het dit. " Maya het haar gerusgestel om die essays te versamel.
"Okay. " Farkle stap met 'n groot diorama in en steek sy kop agter die groot ding.
Die verbranding van Atlanta het gelei tot die einde van die burgeroorlog en tot vrede. Ek glo dat vrede die moeite werd is om voor te baklei. " Maya stap na hom toe en neem een ​​van sy vonkels. "Hei, dit is 'n deurslaggewende deel as my diorama. " Maya nog 'n keer geneem het. "En daar gaan Virginia. " mompel Farkle.
Met die vonkels in die een hand en die essays in die ander, staan ​​sy op haar sitplek. "Die verbranding van die huiswerk het gelei tot die einde van die huiswerkopstand. Omdat daar nie meer huiswerk was nie. " Terwyl sy omtrent die stel was wat die vonkels op die huiswerk was, het Cory dit van haar geneem.
" Goed, oké dit is ver genoeg Maya. Ek verstaan. "
"Maya moenie nie! " Ember het probeer om die vonkels weg te neem, maar hulle was reeds in die lug bo Maya se kop. "Geen huiswerk nie, meer vryheid! " Die sproeiers het almal met water begin deurdrenk. 'N Wekker blaas. Almal skreeu en probeer uit die kamer kom asof dit 'n ware vuur is. Net minder kalm en meer paniek.
"Okay so die werk! " skree Maya oor al die geraas.
Is dit nog steeds deel van u aanbieding, of gaan dit eintlik aan? " 'n Paniekerige Farkle vra. Almal het die kamer verlaat, behalwe Cory, Riley, Maya, Lucas, Farkle en Ember.
Lucas en Riley het na die kant van die kamer gegaan met Lucas wat sy baadjie oor hul koppe gehou het. Waarom het jy nie jou vriend gestop nie? Ten minste het Ember probeer. "
"Dit is nie meer wat ek doen nie. "
"Ek laat haar net haar wees. " Riley het gesê oor wat Maya in die kafeteria gesê het. Almal kyk na Maya behalwe vir Ember en Farkle. Ember het net daar gestaan ​​soos 'n eensame stapper. Net minder slap, grom, dood en meer lewendig. Farkle hardloop verwoed deur die kamer en spring toe op Cory.
"Mevrou Hart, jy het aanhouding. " Maya laat sak haar kop en klim uit die stoel. Die skoolhoof sal bepaal of dit verder gaan as dit.Juffrou Matthews, juffrou Woods, gaan asseblief weg. Cory sukkel om die boodskap uit te kry terwyl Farkle op sy rug kronkel.
" Ek verdien ook aanhouding. " het Riley vir hom gesê.
" Nee, jy doen dit nie. Jy het niks gedoen nie. En omdat jy niks gedoen het nie, is jou beste vriend baie in die moeilikheid. " Riley stap uit die kamer met Lucas wat steeds sy baadjie oor hul koppe hou.
"Allright Farkle, jy kan nou afkom, " het Cory vir die kronkelende seuntjie gesê.
" Wel, jy is eintlik baie gemaklik meneer. " Farkle het gesê.
Dankie, Farkle, en#34 Cory het dit as 'n aanvulling geneem. "Stap af! "
"FARKLE IS NIE ENIGE WAAR NIE. " skreeu hy en klou stywer vas aan Matthews. Cory sien dat Ember nog daar staan.
"Mevrou Woods, ek het gedink ek het jou gesê om te gaan. "
Ek wou jou help om die alarm en sproeiers af te skakel. U het u hande vol. " Ember wys na Farkle.
" Weet u hoe u dit kan afskakel? "
Ek het geleer hoe met baie modelle by my ou skole. Ek het heelwat rumoer veroorsaak. " Ember het begin werk om die alarm en sproeiers af te skakel.
"Dankie. Jy is my nuwe gunsteling. " het hy verklaar.
"Miskien wil ek dit nie sê nie. "
"Jy wil nie weet nie. " Die alarm en sproeiers skakel af. Ember gryp haar rugsak en volg Cory met Farkle steeds op sy rug, uit die klas.
In die gang was Maya en Riley by hul kluise en wag vir Matthews om met hulle te praat. Ember, Cory en Farkle stap uit die kamer om die meisies te sien. "Down Farkle. " het Cory beveel. Farkle spring van sy rug af en gaan staan ​​langs Ember.
"Jy kyk na ons redelik hard daar, meneer Matthews. " Maya het gesê sy probeer die spanning los.
"Ek wil net by my meisie staan. " Riley het gesê dat Maya beter voel.
U het die oomblik gemis om by u meisie te staan. Jy was so besig om haar Riley te wees, jy het vergeet dat jy die beste is wat jy vir haar kan doen. " Die meisies kyk net na mekaar. " Riley, neem Farkle vir 'n wandeling. " Hulle stap uit en verlaat Maya en Ember met Cory. "Ember, gaan terug in die klas. Ek is binnekort daar. " Sy knik en stap terug, sit bo -op haar lessenaar. En toe was daar twee.
Luister, solank ek kan onthou was dit nog altyd Riley en Maya. En nou het jy Ember. Nou het ek altyd geglo dat 'n vriend 'n ander vriend uit die moeilikheid help, nie daarin nie. " sê Cory haar met 'n streng uitdrukking.
"Ek is jammer. " sê Maya, skaars bo 'n fluistering.
"Ek is ook. Omdat jy te ver gaan. Verstaan ​​jy my? "
"Ek het niemand by die huis wat my help met my huiswerk nie. " Na dit gesê het, het Maya uit die oog gestap en die heer Matthews laat nadink oor wat sy gesê het. Hy stap terug in die klas om Ember met haar kop in haar Dark Journal te sien.
"So, " begin hy, en skrik haar. " Wat is die verhaal agter die tydskrif? " Ember kyk af en volg haar voorletters op die voorblad.
"Ek skryf my diepste gedagtes. Ek het nooit toegelaat dat iemand dit lees nie, wat nog te sê daaraan. Hulle het my toestemming nodig, of ek het hulle gevra om iets daaruit te lees. Dit was lankal so in my gesin. "
"Watter soort dinge skryf jy? "
Soms poësie, maar meestal lesse wat ek in die lewe leer. Die wêreld is gevul met lesse waaroor ons almal moet leer. Maar ons vergeet. Ons het net tyd nodig om dit te leer en te onthou. "
" Welgedaan. Nou, wou u u opstel inlewer? " Ember knik en sit haar dagboek weg en vervang dit met die spiraalboek. Sy gee dit aan hom en hy kyk na die titel. Toe hy terugkyk na haar wang litteken, begin hy twee stukke van 'n legkaart bymekaarmaak.
Ember gryp haar rugsak en was op die punt om by die deur uit te loop voordat hy sê: 'Dankie, meneer Matthews.'
Sy verlaat die gebou en ontmoet Riley en Maya in die metro.
Na 'n paar minute se stilte breek Maya dit.
As ons nie meer soveel met mekaar kan kuier nie, hoef u nie daaroor bekommerd te wees nie. "
"Hy gaan jou die vriendskap laat beëindig. " sê Maya voordat sy kan voortgaan. Ember sê hoe gespanne dit was en het net daaruit gebly.
"Ek dink nie meer so nie. Ek wil net hê dat u moet weet dat dit nie u skuld is nie. "
'N Dame wat hul gesprek gehoor het, begin hande klap. "Lekker! Julle twee hommeltjies het 'n lekker ding gekry. Maar waar is jou idee? " Die meisies kyk net na haar asof hulle sê: "Waarlik?" Jy het geen idee nie, jy het geen storie nie! rol haar oë en besef dis die dame wat sy en Maya vir Riley in haar skoot druk.
"Ek was nie jou goeie vriend nie. " Maya het vir Riley gesê om weer oor die onderwerp te kom.
" Sy is jou beste vriend! Beste vriende is belangrik. Ek het 'n beste vriend. Ek praat nie nou met haar nie. " Die dame steek weer in. Ember rol haar oë in 'n vol sirkel.
"Ek gaan te ver, " sê Maya. En ek dink nie dit gaan ophou nie. Ek is sleg met jou. Dit gaan beter met Ember. "
"Het hy dit gesê? " het Riley gevra.
"Hy sal. " Die moltrein het gestop om mense af te laat. "Dit is jou stop. " Riley draai om en draai toe terug by Maya. "Moenie ek wees nie. Jy gaan nie so ver as ek nie. " Maya haal haar hand van die paal af en begin haar by die deure uitstoot.
"Nee! Moenie haar van hierdie trein afstoot nie! Jy stoot nie jou beste vriend uit die trein nie. " Die dame het vir Maya gesê. Ember het Riley se plek ingeneem.
" Gaan dit goed met jou? " Maya trek haar skouers op.
Riley dink 'n rukkie daaroor na voordat sy sê: 'Ek is nie jy nie.' Sy stoot die outomatiese deure oop en stap binne.
" Ag sy is terug! " Ember en Maya swaai hul koppe om Riley voor hulle te sien staan. Die dogtertjie stoot die deure oop met die krag van liefde!
Riley stap na hulle toe, en jy mag nie ons vriendskap laat vaar nie. Ek sou dit nooit doen nie. "
Riley, ek stoot jou weg, want ek is nie meer goed vir jou nie. "
" Net ek besluit dit. Weet u hoekom? "
" Want as dit nou my wêreld is, is jy die eerste persoon wat ek daarin wil hê. "
"Jy red haar nie, en jy? " vra Ember met 'n grynslag. Riley vat Maya se hand.
"Ek is. Kom jy hierdie keer? "
"Ek is. " Maya gryp Ember se hand en die drie meisies hardloop van die metro af.
" Waar is hy?! " roep Riley uit toe die drie die Matthews -woonstel binnekom. Topanga en Auggie, die broer van Riley, wys dadelik op Cory wat oorkant hulle sit.
Daar is geen manier dat ek u sal toelaat dat ek my vriendskap met Maya verbreek en vervang met Ember nie!
" Is dit wat ek dink ek wil hê, Riley? "Cory vra na die meisies, meestal na sy dogter.
"Nee. Wat jy gesê het jy regtig wil, is dat ek die wêreld myne moet maak. En jy wil hê ek moet my huiswerk doen. Wel, ek doen dit nou. Hier is wat ek dink die moeite werd is om voor te baklei, en Riley het haar arm om Maya se skouers gedraai. Dit is my beste vriendin, sy sal my in die moeilikheid bring, en ek sal ons daaruit help. En ek het. Want hier is ons. Kyk na ons, pa, ons is hier. My burgeroorlog is verby, pa, ek het gewen. " Cory het 'n trotse glimlag op sy gesig. "Wat gebeur nou? "
Die Matthews -gesin, Maya, Ember, Lucas en Farkle was almal by die metro vir 'n viering. En nee, nie die soort viering nie.
"Vriende, familie en al julle ander ondergrondse molmense. Ons is vandag hier om te vier dat Riley Riley is. Sommige noem dit nou 'n New York City Subway Pass. Maar jy, Riley kan dit as 'n kaartjie vir die wêreld beskou. Cory hou die pas na haar toe.
"Dink u dat ek gereed is? " vra Riley vol hoop.
"Jy het ons gewys jy is. " het Topanga gesê.
Riley, ek het die wêreld al ontmoet, dit is jou beurt. Cory gee haar die pas en Lucas en Farkle stap naby die metro.
"Hei, dit is nie so anders as Texas nie. Kyk, daar is 'n ponie. " Lucas wys.
"Dit is 'n rot. " het Farkle daarop gewys. Twee meisies stap verby en soos gewoonlik, "Dames. "
"Farkle. " Hulle antwoord toe hy wegstap.
Riley, Maya en Ember stap 'n entjie in die rigting van die metro. So, waarheen wil u gaan? " vra Maya.
"Ek weet nie. Groot wêreld. " het Riley gesê.
"Ja, maar my pa het wel gesê ek moet om 05:00 by die huis wees. "
" Moenie bekommerd wees nie, " Maya haal 'n opgevoude, nie uit haar agtersak nie, en sy skryf vir jou 'n briefie. " Sy gee dit aan Riley. Die meisies het die metro -motor binnegegaan om die interkom te hoor.
"Volgende stop, Astor Place, 14th Street en The World. "
Toe die dag klaar is, wag Cory, Topanga en Auggie op hulle.
" Julle het teruggekom en vir ons gewag? " het Riley hulle gevra.
"Hoe, ons het vir jou gesê dat ons altyd hier vir jou sou wees. " Topanga verduidelik.
Ja, Riley, dit is nie so maklik om die wêreld oor te gee sonder om seker te maak dat alles in orde gaan wees nie. Cory draai om en kyk na sy ou onderwyser, meneer Feeny.
" Welgedaan, meneer Matthews. " In 'n oogwink was hy weg.
Nuwe GMW -verhaal! Ek het baie beplan vir die episodes. Hoop jy bly vir die res!
Dankie dat u gelees het, en ek hoop dat u van hierdie ou gehou het!
Sien julle oor 'n rukkie!
Daar is baie lewenslesse in die wêreld wat ons almal moet leer. Ons moet net tyd maak om meer oor hulle te leer. "
Disclaimer - Ek besit GEEN van die karakters, instellings, ens van die 'Girl Meets World, ens. Dit behoort aan die skeppers en Disney Channel. Ek besit slegs Ember Woods en enige ander OC's.
As jy soos ek in die 1970's was, het jy die meeste van die tyd na die top 40 radio geluister. U het baie wonderlike liedjies en direkte klassieke gehoor. Maar onder hulle was daar baie onvergeetlike liedjies wat net vreemd of vreemd was. Ek het uit my geheue probeer om diegene te onthou wat in my gedagtes opval.
Om vreemde redes het hulle treffers geword. Hulle het óf geen sin nie, óf musikale verdienste. Net 'n bisarre era van storieliedjies.
Hierdie dinge is natuurlik redelik subjektief, maar ek het wel 'n paar kriteria gehad vir wat hier moet wees. Ek het besluit om 'n liedjie in te sluit as dit:
het my siek gemaak sonder om eers weer daarna te luister
het my lus gemaak om my radio te breek
het my maag laat draai
gewelddadige gedagtes na vore gebring oor haat, wraak, ens.
het my laat dink hoe lam die radio- en platemaatskappye is
Ek kan my stereo laat breek
sou my 'n kroeg of klub verlaat as hulle dit begin speel
sou my 'n band maak wat dit begin speel het
het my geloof in 'n goddelike krag wat die heelal beheer, opgeskort
Ek sê nie dat daar gedurende die 70's ENIGE goeie liedjies was nie, maar daar was destyds net 'n vragmotorvrag. As iemand dom genoeg is om te dink dat ALLE disko's suiwer is, onthou dan dat dit net 'n dom seun van ritme en blues is, net soos rock 'n 'roll is- so hulle is verwant, sien jy? Die sewentigerjare het ook beslis nie 'n monopolie op kak musiek nie- daar was in die dekade voor en daarna en nou ook tonne kak op ons losgelaat (daar is êrens 'n toekomstige artikel daar). Klere-speld iemand?
Die 70's was 'n interessante tyd vir musiek. Daar was baie eksperimentering en kreatiwiteit uit die dekade, maar daar was ook baie rommel. Hier is my lys van die ergste en irriterendste liedjies van die 70's.
Wrak van die Edmund Fitzgerald – Gordon Lightfoot – 1975
In vergelyking met die res van die liedjies op hierdie lys, behoort hierdie liedjie 'n edele prys te wen. Ek het eers agtergekom dat die wrak van die Edmund Fitzgerald nie 'n ou seevaartverhaal was nie, maar 'n werklike nuusberig was. Die werklike wrak in Lake Superior wat 29 bemanningslede doodgemaak het, het gebeur November 1975. Gordon het 'n storie in Newsweek oor die tragedie gelees en hierdie liedjie die volgende maand geskryf en opgeneem. Dit het die volgende somer uitgekom en tot by die einde gekom nommer 2 op die enkelspelkaart, wat redelik verstommend is vir 'n seevygery van 6 minute geen koor nie. Lightfoot het 'n paar besonderhede verander. Die boot is eintlik gelaai vir Detroit, nie Cleveland nie, en het die lirieke eintlik hersien namate meer besonderhede oor die wrak oor die jare uitgekom het. Die ander liedjieskrywers op hierdie lys moet daarop let. Dit is hoe jy 'n storie in 'n lied vertel.
Begin Joey Run – David Geddes – 1975
Ahh … hierdie ramp.
David Geddes het 'n liedjie geskryf, en hierdie liedjie is later herleef in 'n episode van Glee. Met 'n sukkelende liedjieskrywer, was Geddes op die regte skool toe hy 'n oproep van 'n liedjieskrywer kry wat dink dat sy stem goed sou wees vir 'n liedjie, genaamd Begin Joey Run. In hierdie tragedie, beide in terme van die verhaal en hierdie lied, sing Joey oor sy dooie vriendin Julie wat by hom spook as hy probeer slaap. Sy waarsku hom om nie na haar huis te kom nie, want sy het met haar pa baklei. Ons glo dat Julie swanger is, maar sy belowe haar pa dat sy en Joey gaan trou. (Wag en sien) Joey kom natuurlik langs haar, haar pa probeer hom skiet, maar hy slaan haar eerder. Ja, selfs in die ME -dekade van die 󈨊's is dit die lesse en die sedes waarmee ons grootgeword het.
Ek was 13 jaar oud toe hierdie liedjie uitkom. Selfs toe het ek geweet dat dit 'n vreeslike hoop vullis was. Maar daar is iets daaraan wat 'n vreemde B-film-gevoel het. Nou is ek eintlik mal daaroor om sy kitsch. Ek is mal oor liedjies en films wat ernstig gemaak word. Ek dink dit is waarom Mystery Science Theatre 3000 en Rifftrax van my gunsteling shows is. Dinge so erg, dit is goed. Dit is 'n welkome deuntjie vir my lys!
Shannon – Henry Gross – 1975
Henry Gross speel Woodstock as deel van die groep Sha Na Na, en hy was deel van Jim Croce 's band. Ongelukkig het sy eie solo -werk nêrens heen gekom nie. Maar hy het goud geslaan met 'n lied oor 'n dooie hond. Nie sommer enige dooie hond nie. Terwyl hy op toer was met die Beach Boys in 1975 besoek Gross Carl Wilson 's huis in LA. Hy noem dat hy 'n Ierse setter het Shannon, Het Wilson geantwoord dat hy ook 'n Ierse setter met die naam Shannon het wat onlangs deur 'n motor vermoor is. Dit was genoeg om 'n top tien treffer en 'n hiernamaals wanneer Casey Kasem het in 1985 op 'n tirade geloop toe sy vervaardigers 'n lang afstand van Shannon toewy, net na 'n up-tempo liedjie deur die Pointer Sisters.
As u daarna luister, kan u die geheel voel Beach Boys vokale klank in die koor. Die enigste ding wat hierdie liedjie erger kan maak, is as Mike Love dit sing. Nie 'n vreeslike lied nie, maar net 'n vreemde onderwerp vir 'n deuntjie. Destyds het ek altyd gedink dit gaan oor 'n meisie wat gesterf het.
Konvooi – CW McCall – 1973
Advertensiebestuurder Bill Fries 'n bekroonde veldtog vir Old Home Bread geskep, met 'n fiktiewe vragmotorbestuurder genaamd CW McCall. 'N Paar jaar later, op die hoogtepunt van die CB radio gier, saam met Fries Chip Davis van Mannheim stoomroller en hulle het 'n liedjie saamgestel wat 'n CB -gesprek tussen Rubber Duck, Pig Pen en Sod Buster beskryf, oor 'n fiktiewe vragmotoropstand wat van die Weskus na die ooskus van die land ry sonder om te stop. Die liedjie is meestal dialoog, dik met CB -lingo en 'n irriterende oorwurmkoor, Konvooi geword het 'n nommer een treffer in 1975 het dit 'n groot rolprent in 1978 geïnspireer deur die groot Sam Peckinpah met Kris Kristofferson Ali McGraw en Ernest Borgnine. Ek sou hierdie fliek kyk vir die lag.
Kinders is die soort ding wat in die jare moontlik was.
Kyk na die liggaam Kristofferson in hierdie weergawe! Lookin ' geruk!
Wildfire – Michael Murphey and the Rio Grande Band – 1975
Murphey en Larry Cansler het saam geskryf "Veldbrand" in 1968, kort nadat Murphey as solo -kunstenaar verskyn het. Vroeër in die dekade was hy deel van 'n duo, bekend as die Lewis & amp Clark Expedition (wat in 'n episode van Ek droom van Jeannie) in 1968 saam met sy mede-sanger-liedjieskrywer Boomer Castleman. Toe Murphey in 1997 "Wildfire " vir 'n nuwe album heropneem, is hy aangehaal deur Advertensiebord deur te sê dat wat baie mense as sy kenmerkende liedjie beskou " my loopbaan wyd oopgemaak het en dit op 'n sekere vlak nog steeds vars hou. Omdat die liedjie 'n beroep op kinders het en dit nog altyd gedoen het, het dit my loopbaan vars gehou. "
In 'n 2008 -onderhoud het Murphey gepraat oor die oorsprong van die liedjie en die konteks waarin dit geskryf is. Hy was 'n derdejaarstudent aan UCLA en werk aan 'n konsepalbum vir Kenny Rogers (Die Ballade van Calico). Die werk was veeleisend en duur soms meer as twintig uur per dag. Op 'n aand het hy die lied in sy geheel gedroom en dit die volgende oggend binne 'n paar uur opgeskryf. Hy glo die liedjie kom by hom uit 'n verhaal wat sy oupa hom vertel het toe hy 'n klein seuntjie was - 'n prominente inheemse Amerikaanse legende oor 'n spookperd. Murphey het eers 'n paar jaar voor die onderhoud 'n perd met die naam Wildfire gehad toe hy die naam aan 'n palomino -merrie gegee het.
Die lirieke is dié van 'n huisgenoot wat die verhaal vertel van 'n jong vrou uit Nebraska wat na bewering na haar ontsnapte ponie gesterf het tydens 'n sneeustorm. Die huisbewoner bevind hom in 'n soortgelyke situasie, gedoem in 'n vroeë winterstorm. 'N Uil het ses dae lank buite sy venster gestaan, en die huisbewoner glo dat die uil 'n teken is dat die spook van die jong vrou na hom roep. Hy hoop om by haar aan te sluit (vermoedelik in die hemel) en die ewigheid saam met haar op 'n veldbrand te ry en die probleme van die aardse lewe agter te laat.
Die liedjie is nogal bekend vir sy klavier -intro en outro, wat dikwels weergawes van die liedjie wat vir radio geredigeer is, uitgelaat word. Die inleiding is gebaseer op 'n stuk (Prelude in D-flat, Op. 11 nr. 15) deur die Russiese klassieke komponis Alexander Scriabin.
Hierdie liedjie is nie irriterend of vreemd nie. Dit is net 'n unieke liedjie wat in die middel van die 70's baie gewild was. Dit is nogal sober, maar ook mooi en hartseer. Ek hou daarvan, so ek het dit by hierdie lys gevoeg.
Muskrat Love – The Captain and Tennille -1976
Ek moet dit regtig aan my lesers oorhandig. Ek het die samestelling van hierdie lys bespreek met 'n paar van my volgelinge, en hulle het vir my 'n paar van hul gunsteling vreemde liedjies gestuur. Die kaptein en Tennille verdien duidelik 'n plek op hierdie lys, maar hulle kies nie vir die voor die hand liggende keuse nie "Liefde sal ons bymekaar hou " of "Doen dit nog 'n keer aan my. " Nee, hulle het verstandig saamgegaan "Muskrat Love, " verreweg hul treffer wat die ergste was. Die liedjie (oorspronklik genoem "Muskrat Kerslig ") is geskryf deur obskure country-rock-kunstenaar Willis Alan Ramsey in 1972. Die orkes Amerika het dit in 1973 behandel, en die kaptein en Tennille het hul eie weergawe daarvan in 1976 gesny. Die liedjie is nie 'n soortgelyke analogie nie. Dit gaan oor werklike muishonde verlief raak. Hulle speel dit in die Withuis in 1976 toe koningin Elizabeth II kom kuier het. Dit is onduidelik waarom die Ford -administrasie dit 'n goeie idee gevind het. As hulle 'n jaar later sou kom, sou Jimmy Carter waarskynlik 'n beter daad ingeslaan het.
As u foto's van hulle google, lyk Daryl altyd asof hy nie gemaklik is nie en wil hy nie op foto's saam met haar wees nie. Ek kan hom nie kwalik neem nie.
Tennille het op 16 Januarie 2014, na 39 jaar se huwelik, aansoek gedoen om egskeiding van Dragon in die staat Arizona. Dragon was onbewus van die beëindiging van sy huwelik totdat hy met die egskeidingspapiere bedien is. Die egskeidingsdokumente verwys na gesondheidsversekering of gesondheidskwessies, en Tennille het in 2010 op haar blog geskryf dat die neurologiese toestand van Dragon, soortgelyk aan Parkinson, bekend as noodsaaklike bewing, gekenmerk word deur sulke uiterste trillings dat hy nie meer klawerborde kon speel nie. Dragon het later gesê dat sommige van sy gesondheidsprobleme die gevolg was van foute in die toediening van sy medikasie.
In 2016, Toni Tennille, Is die memorie van Tennille (saam met niggie Caroline Tennille St. Clair geskryf) gepubliseer. Daarin skets Tennille 'n onvleiende prentjie van Dragon en hul jare saam.
Dragon en Tennille het tot sy dood goeie vriende gebly weens komplikasies van nierversaking op 2 Januarie 2019 in Prescott, Arizona. Tennille was aan sy sy toe hy sterf.
Ek het altyd aan Toni Tennille gedink as 'n poser wat plat gesing het met min bereik. Hulle is soos 'n slegte daad wat u in 'n sitkamer in die middel van die niet sien. Hierdie liedjie is asblik en ek kan nie glo hoekom iemand hul liedjieskryf -energie op so 'n vreemde onderwerp sou fokus nie.
Op die laaste noot, die vreemde solo wat klink klein skertsies veronderstel is om te wees Muskrat Liefde klink.
Dit is net vreeslik!
Ek haat haar en hierdie liedjie ook. Sy kom net soos die tipe persoon wat die beste vriende met Kate Gosselin sou wees.
Jy het my baba en Paul Anka 1974
Niemand betwis die feit dat Paul Anka briljant is nie - het die man geskryf " My Way " ter wille van God. Die prestasie alleen verdien hom 'n plek op die Liedjieskrywers Hall of Fame. Maar in die somer van 1974 het hy vrygelaat " (You 're) Having My Baby, " 'n uber-sakkariese lied oor 'n man wat bly is oor die nuus dat sy vrou swanger is. Die liedjie het by baie Amerikaners geslaag, en dit het Anka sy eerste gegee Nommer Een sedert 1959 's " Lonely Boy. " Dit word ongeveer verouder, sowel as 'n galsterige emmer soet en suur vark. Nuwe lewe is in 2009 in die deuntjie geblaas toe dit verskyn het Glee. Finn het dit vir Quinn gesing terwyl sy saam met haar ouers geëet het. Destyds het hy nie geweet dat Puck die regte pa was nie en dat Quinn se pa haar uit die huis sou gooi nadat hy die nuus gehoor het.
In 2018 nooi die heavy metal -sanger Glenn Danzig Anka op die hoofverhoog by die Wacken Open Air Festival om te sing " (You 're) Having My Baby. stem saam en verskyn saam met Danzig met 'n broek met 'n onderkant en 'n geruite hemp met 'n vlinderkraag.
Minder as dertig sekondes in die liedjie, die skare van ongeveer 66,000 het hul afsku uitgespreek met boes en leë bierbottels, wat die twee genoop het om op te hou sing. Nie in staat om die skare te onderdruk met aanbiedings van sing "Long Way Back from Hell " en "Do You Wear the Mark " saam, Anka en Danzig vlug van die verhoog af kort voor die waansinnige skare die verhoog bestorm.
Hierdie kinders ken Anka nie soos ek hom ken nie, en Danzig het later met trane gesê. Toe ek die eerste keer hoor dat ek my baba het, het ek geweet wat ek in die lewe wou doen. "
Ten spyte van die oorweldigende katastrofe van die Wacken Open Air Festival, het ander heavy metal -sangers gevolg met Danzig se idee. Paul Anka werk tans saam met thrash-metal orkes Slayer en 'n album verskyn gedurende die somer van 2021 in die winkels.
Kyk na die opvoering. Let op hoe Paulus op die verhoog is om dit self te sing? Odia Coates die vrou wat saam met hom die duet sing, is nie saam met hom op die verhoog nie. Sy sit op 'n bankie by die klavier. Het 'n wit man en 'n swart vrou langs mekaar op die verhoog gesing hoe hy so gelukkig was dat hy haar swanger gemaak het en dat sy hul gemengde baba gehou het, te omstrede vir 1974? Ek weet nie. Sê net ' …
My ma het hierdie lied gehaat en ek ook. My ma het goeie musiek waardeer en kon nie verstaan ​​hoekom iemand so 'n liedjie sou skryf nie. As u na die liedjie luister, sal u hoor hoe brutaal hierdie liedjie werklik is. Jy kon dit uit jou lewe gevee het, maar jy het dit nie gedoen nie. " Nice Roe vs. Wade -verwysing, Paul.
Kyk na Scotty Grow – Bobby Goldsboro – 1970
is 'n liedjie geskryf deur die country-musiek sanger-liedjieskrywer Mac Davis en opgeneem deur Bobby Goldsboro in 1970 op sy album, Ons moet Lovin begin. Davis het sy weergawe op sy album van 1972 opgeneem, Ek glo in musiek.
Hierdie lied handel oor 'n pa wat die aktiwiteite van sy seun sien grootword, terwyl die vader sy gewone ontspanne aktiwiteite vir volwassenes doen. Die frase, "dat my seuntjie ' is, word in al drie verse gebruik. Een van die verse, "Mickey Mouse sê dertienuur, en#8221 verwys na die Mickey Mouse -horlosies wat destyds gewild was.
Wie de hel het vir Bobby Goldsboro gesê dat dit 'n goeie kapsel was? Dit lyk soos 'n pelshelm. Maar ek dwaal af. Ek haat hierdie lied. Dit is so sappig. Die lirieke maak my sommer lus om te poog. As my hanteerders my sou vra om 'n liedjie soos hierdie op te neem, sou ek die musiekbedryf verlaat het.
Dankie dat u my blog gelees het. Lees, hou van, lewer kommentaar, en volg veral Phicklephilly. Ek publiseer elke dag.
Kategorie: Maximus Stupidus
Ek dink graag dat ek op hoogte is van die moderne kultuur. Byvoorbeeld, net vandag het ek uitgevind wat 'n Billie Eilish is: 'n toestel wat mompel sodat 12-jariges iets kan voel. Maar onlangs het 'n vriend die term 'Dracula-ing' genoem in die konteks van moderne afsprake, en ek het geen idee gehad nie. My eerste gedagte was: 'Is dit 'n fetisj waar u aangeskakel word deur die aanskouing van u geliefde in 'n kis?' maar nee, dit word net egskeiding genoem.
Nee, 'Dracula-ing', volgens hierdie jong, ewig geteisterde generasie, is wanneer 'n romantiese onderwerp / onderwerp oor toekomstige terapie eers op vreemde ure van die nag verskyn om die klassieke 'hey u up' te sms. Hierdie teks word beskou as oneerbiedig vir die Engelse taal en ook vir mense wat nie soos Orgasm Vending Machines behandel wil word nie.
Daar is ander terme wat ek onlangs geleer het: Zombie-ing, dit is wanneer 'n aansluiting wat u al jare terug gespook het, weer verskyn sonder enige verduideliking of verskoning en vra dat u in u broek moet kom. Daar is ook 'V-lationshipping', dit is wanneer 'n verlore eks jou op Valentynsdag kontak om te sien of hulle jou bors kan oopmaak en dit weer met verskonings kan vul.
Daar is 'n miljoen sulke dateerterme, want dit is maklik om name te vind en 'n lekker kombers van humor by te voeg oor die mooiste padkill wat jou liefdeslewe is. Maar in al ons handewerk oor moderne afsprake, vergeet ons soms 'n paar basiese beginsels.
In die eerste plek wou ons dit hê. Ons wou tradisie trotseer en die vryheid hê om ons volgende drinkprobleem te kies. Selfs al het ons nie die tegnologie gehad om gelyktydig drie mense saam te neem terwyl ons 'n stortingsterrein neem nie, het ons geweet dat ons 'n keuse wil hê, en dit is die vreemde ding van keuse - dit blyk dat ander mense dit ook het. Iemand kan u hoofvenster wees, en u sou net een van die vyftien oop oortjies wees, of andersom, en volgens hierdie blaaier-analogie voel ek dat ons dit nou moet verminder om kak spel te vermy.
En tegnologie is beslis 'n moontlikheid, maar die kerngedrag is nie regtig nuut nie. Vorige geslagte het hulle net 'vertroue en kommunikasie -kwessies' genoem (en toe uitgegaan en skeurbuik gekry of wat hulle ook al gedoen het vir die plesier, weet ek nie.)
My gunsteling manifestasie van hierdie kwessies is die 'No Label' -verhoudings. Hulle klink wonderlik op papier, behalwe dat u 'n bietjie ingedrink het (twee drankies) en besef dat die een persoon eintlik 'n etiket wil hê, maar nie regtig kan vra nie, want die ander persoon sal vertrek en dan sal niemand ooit van hulle hou nie en hulle sal sterf alleen en al hul eksies sal by die begrafnis opdaag om te lag en te lag en stories te ruil oor hul vreemde geboortevlek in die vorm van Rajpal Yadav.
Kyk, dit is nie inherent koeler om 'geen etikette' te hê nie. Om 'ongedefinieerd' te wees, is ook tegnies 'n etiket. En wat is die reëls? Mag jy met ander mense skakel? Sal jy mekaar se vriende ontmoet? Is u nederig oor die aborsierekening of is dit soos drankies – 'Ek kry hierdie een, u kry die volgende'? Omdat dit nie saak maak wat u uself noem nie - 'Vriende met voordele', 'Geen etikette', 'Poly But Upvaas on Thursday' - as u nie die reëls bespreek het nie, dan is een van u sal spandeer verskeie nagte en snik na die hartseer geluide van Kumar Sanu se neus. (Spoiler Alert: Dit is waarskynlik jy.)
Is daar 'n goeie kant van hierdie nonsens, of is ons almal gedoem om ons lewens deur te trek van die fontein van meerjarige teleurstelling? Natuurlik is daar. Hierdie slag is goed, want elke Dracula, elke Zombie, elke Goblin (dit is wanneer jy uitgaan met 'n klein magiese bankier wat 'n hondfluitjie is vir die Joodse gemeenskap)-elkeen hiervan word 'n slegte opsie uitgeskakel, wat die weg baan vir beter om saam te kom en 'n slimmer jy te ontmoet. (OF jy bou net 'n emosionele Great Wall of China en verdryf almal wat naby wil kom, maar hey, behalwe die bekommernis vir die interne monoloog van 02:00.)
Uit my persoonlike ervaring word dit mettertyd beter, bloot omdat u met tyd beter word. Ek onthou hoe woes en heftig ons in ons twintigerjare was en hoeveel vullis ons sou verdra. Ons was almal aan beide kante van gesprekke soos volg:
Vriend: Wee my, hoekom hou ek aan met kak dudes, hoekom hoekom? Hierdie een hou aan om sy eks se naam te skree tydens seks.
Ek: Gooi hom weg.
Vriend: Nee, miskien is dit 'n eerlike fout ?? 'Omdat haar naam so soortgelyk is aan myne?
Ek: Is haar naam ook Pooja?
Vriend: Naby. Dit is Eyehfuwjjføjasihkhfhghyykshjull.
Vriend: Sy is vernoem na die Yslandse vulkaan.
Ek: Sal u my advies nou of later ignoreer?
Vriend: Maak nie saak nie, trou môre met hom!
Dinge het eers verbeter toe ons hierdie wondermiddel ontdek wat ons selfbeeld genoem word. Ag man, jy probeer dit een keer, jy wil nooit teruggaan nie. Sekerlik, dit is nie die maklikste om te vervaardig nie, hoewel die samelewing dit vinniger met u doen as u 'n ou is. Maar slaan 'n slag, en skielik doen u dinge soos 'selfversekerd' en 'grense stel' en 'nie met bullshit-gedrag tevrede wees nie, net omdat hulle 'n mooi boude het wat die gat in u hart vorm.'
Moenie my verkeerd verstaan ​​nie - ek is nog steeds uiters enkellopend en my laaste intieme ontmoeting was met 'n pakkie Peppy Chips. Maar nou is daar 'n mate van gemoedsrus oor die situasie, wat help om die grootste datingvrees vir almal aan te pak, naamlik om met iemand te gaan, net omdat u 'n sekere ouderdom bereik het en nie omdat u in elke atoom van u liggaam voel dat dit die persoon wie se volwasse doeke jy die minste sou wou verander.
Ek weet dat moderne afsprake baie ingewikkelder is as voorheen, maar ons het ook meer vryheid as wat iemand ooit gehad het. As ons dit goed gebruik en ons humeur en standaarde hoog hou, sal dit miskien eendag regkom. Ja, ek weet dat hierdie stelling geen objektiewe sin het nie, maar ook nie die bewering dat 'dit nooit sal uitwerk nie'. Beide is vanuit 'n logiese perspektief ewe ongegrond, so hoekom hou u nie vas aan die mooier gedagte nie? Die gedagte dat dit dalk eendag die heelal is sal let op, en dit sal ingee en die kragtige towerwoorde in ons rigting fluister, 'hey u up?'.
'N Vriend het hierdie video vir my gestuur. Ek het nog nooit so iets gesien nie, en terwyl ek kyk, wonder ek hoe hierdie ouens bierbottels gebruik om 'n liedjie te maak. Die volgende toneel ontvou in my kop asof ek saam met hulle daar was.
Disclaimer: dit is alles opgemaak. Ek ken nie hierdie ouens of iets daarvan nie. Ek het dit alles opgemaak.
Dis 'n Sondagoggend. 'N Klomp broederskapseuns van 'n universiteit soos die een in Dierehuis lê soos lappoppe op rusbanke en stoele, oral leë bierbottels. Een van hulle, wat nie kater kry nie, is wakker. Hy begin in 'n leë bottel blaas om homself te vermaak terwyl hy wag dat die ander opstaan. Hy speel ook viool nadat hy as kind by die Suzuki-program ingeskryf was deur sy te presterende ouers.
Hy merk op dat die geluid wat hy in die bierbottel blaas 'n F -noot is. Hy gryp 'n bottel van 'n ander grootte en dit produseer 'n C. 'n Ander bottel, effens groter, gee hom 'n G. Hy begin tootjie, "Louie, Louie" in die klassieke C – F – G -patroon van die gewildste liedjies. Sy vriende word geleidelik lewendig en rol op die vloer en rusbanke om te sien wat aangaan.
'Haai, laat ek dit probeer', sê een van hulle.
'Kry u eie bottels,' sê hy.
Binnekort eksperimenteer almal met die maak van musiek, vergeet van hul kater. Die een is 'n baie goeie organiseerder, 'n bietjie OCD, en hy tel 'n leë houer van ses pakte op en laai dit in ses verskillende bottels. 'N Paar minute later sê hy: "Kyk hierna." Hy beweeg sy mond oor die bottels asof hy 'n reuse -harmonika speel, en sy stem oor die temalied van hul broederskap so naby dat die ander dit herken.
Almal is beïndruk, en hulle kruip ook rond en soek kartonne. Een van hulle sien 'n leë waterkruik en klop dit 'n paar keer. 'Kyk, ons kan dit vir basnote gebruik.'
Die president van die broederskap het die meeste hiervan deurgeslaap, maar uiteindelik staan ​​hy op van die bank af en vervloek hulle omdat hy hom wakker gemaak het. Hulle ignoreer hom, en hy neem 'n lek. Hy besluit dat hy moet aansluit, so hy vind 'n leë kartondoos in die kombuis en haal bottels van die toonbank af om dit vol te maak. Hy is musikaal geneig en vat vinnig vas. Binnekort ontdek hy die Michael Jackson -liedjie, "Billie Jean", die een wat in sy kop was toe hy wakker word omdat iemand dit gisteraand telkens aanhou speel het. Die ander begin hom volg. Hy word hul bandleier. 'Speel 'n paar basnote op die waterkruik,' sê hy. "Dis goed. Nou, PT, laat ons hoor hoe u die intro doen. "
Na 'n rukkie sê die bemarkingshoof: 'Ons klink redelik goed. Ek dink ons ​​moet hierdie video neem en dit op YouTube plaas. Ek kan met die priester in die katedraal praat en kyk of ons dit daar kan opneem. Die akoestiek is puik. "
'' 'N Goeie idee, en die president stem saam, en dat dit dit 'n klas sal maak as om dit hier te doen.'
Na 'n week se oefen en opnames om hul aksies reg te kry, neem hulle hul liedjies in die katedraal op en die bemarkingshoof plaas dit op YouTube, waar dit virale gaan. Hulle word afgode regoor die wêreld. Iemand teken hulle om 'n toer te maak.
En ek en jy, ons sal nooit weer na 'n bierbottel kyk sonder om 'Billie Jean' in ons koppe te hoor hoor nie.
Masjinerie en die verskil tussen mans en vroue 22 Julie 2013
Ek het onlangs vir die eerste keer besluit om die beton in my huis onder druk te was, maar ek kon nie die drukspuit laat begin nadat ek 'n paar keer aan die koord getrek het nie. Daarom het ek gedoen wat elke slim Amerikaanse vrou doen as sy nie kan nie om masjinerie aan die werk te kry, het ek 'n groot, sterk buurman gevra om my te help.
Sheila huppel oor en ruk die tou 'n paar keer, maar sonder sukses.
Daarom raadpleeg ek Google en vind 'n video op YouTube waarin 'n ou herhaaldelik aan die koord trek van 'n identiese drukwasser vir ure. Ek het die video hieronder geplaas, sodat u dit self kan geniet. Slaan die eerste drie minute oor waarin hy wys dat hy gas het, al die knoppe is op die regte plekke, ens.
'N Ander webwerf het gesê om die lugfilter na te gaan. Dit het goed gelyk - ek het geen idee gehad hoe dit moes lyk nie. Maar kontrole het gehelp, want toe ek die omslag weer opsit, het ek 'n nommer 1-800 opgemerk. Ek het dit gebel en vir die vrou wat geantwoord het, gesê dat ek nie die toestel kan begin nie.
Sy lag. 'Daar is 'n paar dinge wat u kan doen om te begin,' het sy gesê met 'n suidelike aksent. 'As dit meer as 'n jaar is sedert u dit aan die gang gehad het, moet u die gas uit die enjin gooi. Gas kan vinnig verouder word met al hierdie nuwe bymiddels, soos etanol, soms na slegs 'n maand inaktief. "
"Hoe doen ek dit?" Ek tjank. Ek hou nie daarvan om met gas te rommel nie. U kan u hande dae lank skrop, maar die reuk kom nog steeds weg.
'Dit is regtig maklik, en ek gaan u presies vertel hoe u dit moet doen,' sê sy met 'n stem wat u gebruik om 'n bang kind te kalmeer. 'Kry vir u 'n kruik soos 'n leë melkkan. Neem dan 'n tang en druk die klem saam op die brandstofleiding.Sien jy waarvan ek praat? "
'Ummm, ja, as dit die swart buis is.'
'DIT IS#! As u dit nou losgemaak het, plaas die einde van die buis in die melkkan en dreineer die gas daaruit. Ek sal hier wag totdat jy klaar is. "
Dit was so maklik soos sy beskryf het. 'Goed, ek het die gas laat leegloop, wat nou?'
"Koppel u brandstofleiding weer aan en vul die tenk met vars gas. Maak dan seker dat u die drukwasser se handvatsel inhou terwyl u aan die tou trek, anders begin dit nie. Ek weet dit klink moeilik, maar jy kan dit nie begin nie, tensy jy dit doen. U moet ook die handvatsel inhou terwyl dit loop. "
Nadat sy belowe het dat sy sou antwoord as ek terugbel, het ek afgelê en gedoen soos sy gesê het. Dit was te moeilik om die handvatsel van die drukmasjien vas te hou terwyl ek aan die tou trek, so ek het 'n lint gekry en dit om die handvatsel vasgemaak om dit styf vas te hou. Toe gebruik ek albei hande om die tou te trek, en na 'n paar trekke het die ding gespring en in 'n konstante brul gaan lê.
Kontrasteer my ervaring met die man in die video, trek en ruk en doen dieselfde ding oor en oor en oor sonder sukses. Let op dat hy ook nie die handvatsel inhou terwyl hy trek nie. Dit laat my dink aan 'n man wat ure lank verlore rondry, eerder as om te stop en om aanwysings te vra. Of 'n man wat nie instruksies of produkhandleidings sal lees nie, en beslis nie die kliëntediens sal bel nie, behalwe om iemand uit die weg te ruim.
Vroue weet dat dit baie tyd bespaar om hulp te kry, en ons het al die tyd nodig om alles te bereik wat ons in 'n dag moet doen. 'N Man het egter genoeg tyd - hy pas net sy afsprake met die "Duck Dynasty" en "Deadliest Catch" met die bank in. So, waarom spandeer u nie 'n ekstra tydjie terwyl u besig en gefrustreerd op die masjien verskyn nie, sodat hy soos 'n held lyk as hy uiteindelik die ding aan die gang kry? Of beter nog, kondig in ergernis aan dat hy dit in die winkel moet sit omdat dit gebreek is, en sodoende die taak heeltemal vir 'n week of twee vermy.
Ag, en terloops, as ek hier – of elders – oor "'n man" praat, praat ek beslis NIE oor my man nie.
The Fine Art of Mole Herding 15 Mei 2013
Dit is die tyd van die jaar dat u grasperk oornag 'n miljoen vuil tee-piepies veroorsaak as gevolg van molbesmetting. U wil ontslae raak van die lastige warmints, en u het gifkorrels, dodelike gas probeer, wat hulle op 'n vurk aanjaag, maar hulle kom steeds terug.
Ek het heel toevallig 'n manier gevind wat u waarskynlik nie probeer het nie: mosselkudde.
Laat ek verduidelik. Ek loop nou die dag met my hond in die park, en 'n kraai vlieg uit die bos voor my uit. Dit het 'n mol in sy kloue gehad. Die kraai beland ongeveer twintig meter verder en laat die mol val, gereed om te smul aan 'n heerlike, warme ontbyt.
Op impuls het ek die kraai weggejaag omdat ek sonder om te dink, jammer gekry het vir die mol. Die kraai vlieg 'n paar meter weg en staan ​​daar en tuur na my, en ek is redelik seker dat dit sê: "Jammerlik (voeg 'n vieslike woord van jou keuse in), hoe durf jy my mol steel."
Ek het myself afgevra: 'Wat de hel gaan jy met hierdie mol hier in die middel van die park doen? Omdat u WEET dat die kraai dadelik hierheen sal waggel as u vertrek. "
En ek antwoord: 'Ek sal 'n plastieksak kry en die soet dingetjie optel en veilig in die bos sit.'
Selfs toe ek die woorde gesê het, het ek geweet dat dit 'n leuen was. Ek was redelik seker dat jy 'n mol deur plastiek kan voel. Ek sou dit laat val en skreeuend hardloop. Dit het ek geweet.
So ek staan ​​daar en kyk na die moesie wat in die kort gras probeer wegkruip en kyk na die kraai wat my met 'n skouer op sy gesig aanskou. Ek kan hierdie deel van die verhaal nog lank, lank sleep, en ek glo dit is so interessant. Maar dit is genoeg om te sê dat ek na ongeveer vyf minute 'n plastieksak van 'n hond wat verbystap, gestamp het en die volgende tien minute spandeer het om my senuweeagtig te kry om die mol te gryp.
Twee mans wat ek geken het, kom verby en vra wat ek doen, daar bo in die gras. Nadat ek my dilemma verduidelik het, het een van hulle my aangeraai om 'n stok te gebruik om die mol in die sak te lok. 'N BRILLENDE plan.
Ek het die sak 'n paar sentimeter voor die mol oopgemaak, 'n stokkie gekry en die klein dingetjie aan die onderkant getik. Die mol gaan na die sak, maar ontwyk om hom en stop. 'Crap,' het ek gedink, ''n skuifige mol.' Maar dit het ongeveer 'n halwe voet beweeg. Is dit moontlik, het ek by myself gesê, om 'n mol dertig voet na die bos se veiligheid te kudde?
Ek druk dit saggies met die stok, en dit gaan 'n paar sentimeter vorentoe. Met meer aansporing het dit 'n voet of wat gegaan, en dan aangegaan met af en toe 'n bemoedigende kraan. Ons het ongeveer vyftien voet gegaan toe dit by die gruis aan die kant van die voetpad kom, en die mol neus in die gruis geduik het, met die klein pienk hande. Ek moes die stok verskeie kere onder sy maag sit om dit daar uit te lig. Uiteindelik kry hy die boodskap en gaan voort oor die blacktop -pad en nog 'n gesnyde gebied totdat dit die hoë gras aan die rand van die bos bereik, waar dit verdwyn.
Hierdie ervaring het my getoon dat daar 'n meer menslike manier is om van die ongedierte van die tuin ontslae te raak. Wag totdat hulle uit hul gate kom en ry dit dan na die erf van u buurman wat u die minste liefhet. Dit is makliker as wat u dink, en baie bevredigend op soveel vlakke.
Miracle Cure vir rustelose bene -sindroom 29 April 2013
Ek moet jou vertel van my wondermiddel vir rustelose bene -sindroom. Ek het nog nooit van hierdie siekte gehoor nie, totdat ek die eerste advertensies vir dwelms gesien het, en ek het gedink: "Hoe onrustig kan 'n been wees om iemand dwelms te laat neem met al die belaglike newe -effekte?"
En toe sit ek in 'n La-Z-Boy en kyk na "The Big Bang Theory" en my been begin sonder om te ruk. Dit het 'n bietjie op sy eie geruk, soos wanneer die dokter jou knie stamp met die puntige rubber ding en jou been uitswaai en hom in die kruis gooi.
Dit is soos 'n oogtrek - dit kom net sonder waarskuwing, wat veroorsaak dat hierdie beweging op jou ooglid is waaroor jy geen beheer het nie. Behalwe met die been, is daar 'n vreemde gevoel voor elke ruk - nie pyn nie, net 'n vreemde, ontstellende gevoel. Dit hou aan - sodra ek dit betyds gemaak het en my been ruk elke sewentien sekondes.
So dan begin ek snags die ruk in die bed kry. Ek sou hondmoeg wees nadat ek die hele dag gewerk het en 'n paar uur werfwerk gedoen het of 'n staptog geneem het, en ek sien uit daarna om te slaap. Net toe ek die lig uitskakel en in die deksels vasgekluip sit terwyl my hondjie lekker en knus teen my been vasgedruk is, voel ek die gewaarwording en die been ruk en klap die hondjie prakties deur die kamer. Sy wonder hoekom ek haar geslaan het, en ek wonder hoekom ek 'n paar minute voor ek nie my oë kon oophou nie, maar nou lê ek daar en kyk soos 'n uil na die plafon van die slaapkamer. Ek het posisies verander om gemaklik te voel en die ruk af te weer, maar niks het gehelp nie. Ek het 'n paar uur lank gesit, en uiteindelik het ek en die arme pooch in 'n uitgeputte slaap geval.
Die ander aand kon ek NIE aan die slaap raak nie, en ek het besluit om op te staan ​​en Google te raadpleeg. Ek het dit al voorheen gedoen, maar kon geen oorsaak of genesing vind nie, behalwe om voorskrifmedisyne te gebruik om die simptome te help. Hierdie keer het ek Google gevra oor "Natuurlike geneesmiddels vir rustelose bene -sindroom." Google het baie webwerwe opgehoes.
Ek het na 'n webwerf gegaan met 27 bladsye geneesmiddels, 5 of 6 geneesmiddels per bladsy. Ek het ongeveer 10 bladsye gelees met mense wat hul ellende en dinge beskryf wat hulle probeer het - soos om 'n teelepel French se geel mosterd voor die bed te eet of toniese water te drink. Sommige het gesê dat hulle jare lank die dwelms geneem het.
Toe kom ek op 'n interessante een af. Die persoon het geskryf dat dit soos 'n sjarme werk en heeltemal van haar rustelose been ontslae geraak het. Sy het gesê om te staan ​​of te sit en u linkerarm (moet die linkerhand wees) reguit na die kant uit te steek asof u soos 'n vliegtuig wil lyk. Dan maak jy figuur 8's. Hulle is veronderstel om ewewydig aan die vloer te wees, so u maak nie hierdie groot swenkende ding waar die arm na die vloer en dan na die plafon gaan nie. U maak net 'n redelike plat figuur 8, en neem u arm vorentoe en agtertoe. Sy het gesê om dit 16-20 keer, 3 of 4 keer per dag te doen. Doen ook figuur 8's met die linker (slegs linker) been.
Dus het ek uit die bed geklim en die linkerarm figuur 8 gedoen. Ek het ongeveer 13 daarvan gedoen toe ek hierdie warm gevoel in my regterbeen voel (die een wat rusteloos is). Toe ek by 20 kom, het ek die figuur 8's met die linkerbeen gedoen. Toe klim ek in die bed, kruip onder die deksels en wag totdat die ruk begin.
En ek het gewag, en gewag. Dit het nooit weer begin nie. Nie eers 'n sweempie ruk nie. Ek kon dit nie glo nie. Ek het die eerste keer in 'n paar jaar sonder 'n ruk gaan slaap! En ek praat nie van my man nie. Dit was fantasties! Ek het sewe uur lekker geslaap en die volgende dag soos 'n miljoen dollar gevoel.
Ek het die figuur 8's vir 6 dae gedoen en nog steeds geen ruk nie-nie in die bed nie en nie in die La-Z-Boy nie, dit is die ander plek waar ek dit altyd gekry het. Ek kan jou nie vertel hoe opgewonde ek is nie. Dit is 'n mediese wonderwerk, en dit het niks gekos nie.
Ek is nuuskierig as 'n katjie oor hoekom dit werk, so as jy weet, deel dit asseblief.
19 November 2020: "Hou aan"
In die finale reeks vier Sam en Dean 'n Chuck-vrye wêreld, die enigste manier waarop hulle weet hoe om mense te red, dinge te jag ... jy weet, die familieonderneming.
Mense wat grillerige maskers dra, steek 'n man in die bors. Buite die skerm word sy vrou ook gesteek (ons sien haar lyk). Ons verneem later dat die man se liggaam van bloed afgetap is, dat sy vrou se tong uitgesny is en dat hul kinders ontvoer is. 'N Man word deur 'n piek teen 'n muur vasgeslaan. Ons hoor van mense wie se harte uitgeruk is. Iemand maak gewere skoon.
Sam en Dean veg verskeie vampiere af en onthoof hulle met machetes in die proses. Hulle skiet een vampier in die been en kop. (Dit maak hom net ongeskik, sodat die broers hom met 'n stadige dood kan dreig vir inligting.) Ons leer ook dat die vampiere kinders ontvoer en hulle in wese vir die slag grootmaak.
Die broers bespreek die dood en spreek hul liefde vir mekaar uit terwyl hulle hul laaste oomblikke saam beleef. 'N Liggaam word op 'n begrafnisbrand verbrand. 'N Man sterf van ouderdom en ons sien hom platlyn.
Verskeie mense gaan hemel toe en ontdek dat dit 'n eenvoudige, gelukkige plek is waar al hul geliefdes uiteindelik bymekaar is. 'N Man verduidelik dat Sam en Dean se surrogaatseun, Jack ('n Nephilim), en hul beste vriend, Castiel ('n engel), verantwoordelik was vir die herstel van die hemel ná Chuck se nederlaag.
Ons sien 'n hemplose man. Ons hoor 'n seksuele verwysing. Sommige mense drink bier. Ons hoor gebruik van 'a –', 'b –ch', 'd –n' en 'h —'. God se naam word ook misbruik.
16 Maart 2020: "Galaxy Brain"
As Chuck (ook bekend as "God") besluit om al die wêrelde wat hy geskep het te vernietig - behalwe vir die een wat Sam en Dean leef - moet die broers na een van hierdie alternatiewe heelalle reis om 'n vriend te red wat hulle gedink het dood was.
Chuck kyk hoe sy veelvoudige wêrelde op TV -skerms vernietig word. 'N Jong vrou kies om in haar wêreld te bly terwyl dit vernietig word. 'N Vuurbal verwoes 'n wêreld oomblikke nadat Chuck belowe het om dit te spaar. 'N Agtergrond -TV wys hoe 'n man homself op 'n magiese manier genees nadat hy in die kop geskiet is en ander met monstertande.
'N Vrou word met 'n seis gesteek (geen bloed word gesien nie) en sy verbrokkel tot stof. 'N Vriend van Sam en Dean word bewusteloos, vasgemaak en gedreig om doodgemaak te word. Sam, Dean en hul vriend baklei teen 'n jong vrou voordat hulle haar met 'n stoel neerslaan. 'N Balju ondersoek 'n koei wat doodgemaak is. (Ons sien die beesliggaam.) Sam en Dean bewapen hulself met gewere.
Mense gebruik magie en towerkuns om beskerming te skep en om 'n kosmiese skeuring oop te maak om na 'n ander wêreld te teleporteer. Monsters met rooi oë omring Sam en Dean, maar val nie aan nie. Mense bespreek die kwessies van die eet van engelharte, sonder siel en om wraak te neem. Dean praat oor Chuck wat moontlik vermoor kan word deur sy eie kleinseun, 'n Nephilim. 'N Seun se stil gebed tot' Dood 'roep 'n maaier op.
'N Seun blameer homself dat hy 'n meisie in 'n ander wêreld vasgekeer het. 'N Jong vrou is bang vir haarself. 'N Vrou word gedwing om agter te bly tydens 'n reddingsmissie om haar "aangenome" dogters te beskerm om nie weer wees te word nie.
Mense lieg en drink whisky. Daar word 'n verhouding van dieselfde geslag tot stand gebring. Iemand rommel. Ons hoor 'h —' twee keer en die term 'BS'.
10 Oktober 2019: "Terug en na die toekoms"
"Wat is nog 'n apokalips?"
Goeie vraag, Sam. Goeie vraag. Die Winchesters is weer besig. Sam, Dean en Castiel (hul engel BFF) word nog in die gesig gestaar waar die laaste seisoen opgehou het 'n ander apokalips waar die enigste kans vir die mensdom in die hande van die trio lê. Nadat Chuck (ook bekend as die ontspanne weergawe van God) al 2-3 biljoen gemartelde siele van die hel vrygelaat het, word die broers gedwing om 'n nabygeleë stad te ontruim sodat hulle hierdie geeste met 'n towery kan vang om 'n rukkie te koop totdat hulle kan vind 'n manier om hulle terug te stuur vanwaar hulle gekom het.
Die geeste van die dooies besit lyke in verskillende mate van verval. Die Winchesters veg deur hierdie zombies: skop, slaan, slaan, steek en - in die geval van Castiel - uitdrywe totdat die drie hul toevlug vind in 'n begraafplaas -mausoleum. Ons sien geeste wat lyk met skelet met rooi oë wat hierdie liggame verlaat terwyl hulle vernietig word. Later val spoke die trio aan, slaan, skop, gooi hulle telekineties en verstik hulle selfs.
Die lyk van Jack, die surrogaatseun van die Winchesters, word deur 'n demoon besit. Jack se oë is uit hul voetstukke gebrand, so die demoon trek 'n sonbril aan om in te meng. Hy sê dat hy die hel verkies soos dit was omdat hy dit geniet om siele te martel. Hy voer uitspel in Latyn, wat engelbloed en 'n menslike hart as bestanddele insluit.
'N Spook met bloedige trane wat oor haar wange stroom, val twee tienermeisies aan, verskyn in hul spieëls en laat een van hulle ook bloed huil voordat die meisie na haar eie gesig begin klou en diep spatsels in haar vel veroorsaak. Later word die meisies se lyke in 'n bloedige hoop gevind. 'N Man word aangetref met sy keel oopgesny. Klompe plasma bedek 'n verlate motor langs die pad.
'N Skrikwekkende hanswors met 'n mes wat deur 'n mes bedek is, jaag 'n ma en dogter deur hul huis, gek en gek. Ons sien bloed spat op die mure en rondom die kombuis waar 'n kind se verjaardagpartytjie gehou word. Die ma sê later dat almal dood is, en hoewel geen lyke gesien word nie, is dit duidelik dat sy die partytjiegaste bedoel.
'N Man se hand word deur 'n spook oopgesny. 'N Man kry 'n diep sny in sy maag wat later genees word deur engelmagie. 'N Man sny doelbewus sy hand met 'n lem om bloed te verskaf vir 'n betowering. Castiel poog om 'n skietwond te genees, maar kan nie as gevolg van die euwel wat dit veroorsaak het nie. Die besmette wond word later skoongemaak en verbind.
Baie negatiewe opmerkings word gemaak oor God/Chuck. 'N Kruis word op 'n mausoleum gesien en leë bierblikke en drankbottels lê binne -in. Grafte ontplof terwyl nuut besette lyke daaruit kruip. Die broers ontheilig 'n graf terwyl hulle probeer ontsnap. 'N Man dreig 'n ander met 'n mes in die keel.
'N Man breek 'n deur af. 'N Tienermeisie sê egskeiding is wonderlik, want haar ma koop haar skuld uit skuld. Die broers lieg en maak asof hulle FBI is om 'n stad te ontruim. 'N Man steek 'n geweer in die handskoen kompartement van sy motor. Die demoon in Jack se liggaam, lewer kommentaar op die mooi voorkoms van mense en noem dat hulle destyds baie leliker was en 'n falliese rots aanbid het. Daar word kommentaar gelewer oor 'n vrou se agterkant. 'D –n', 'b –ch', 'a –' en 'h —' verskyn almal, sowel as twee misbruik van God se naam.
28 November 2018: " Onmenslike natuur "
Sam en Dean is bekommerd oor die semi-surrogaatseun van Dean, Jack, wie se natuurlike vader Lucifer was. Dit lyk asof die 18-jarige half-aartsengel siek is, miskien sterwend. Dean sê dat hy geweet het dat die dood altyd 'n moontlikheid was toe hulle Jack in hul wêreld gebring het: ek het gedink dit sou 'n vampier of 'n gees wees, nie 'n hoes nie, en hy sê. Intussen gaan Nick - eens die menslike vaartuig vir Lucifer - voort met sy soeke om uit te vind wie sy vrou en seun vermoor het. Maar sodoende ontdek hy dat hy dit graag vermoor en nooi Lucifer (wat vermoedelik vroeër gesterf het) terug in sy liggaam.
Nick " praat " met die lyk van 'n priester wat hy pas doodgemaak het: Hy het die lyk vasgespyker in 'n deurkosyn (in navolging van Christus). Ons sien spykers in die dooie man se handpalms en bloed om sy nek, waar Nick blykbaar die priester se keel afgesny het. Ons kyk hoe hy ook 'n ander man doodmaak: die vaartuig vir die entiteit wat die familie van Nick doodgemaak het. Hy bind die ou vas en het hom reeds vreeslik geslaan voor die kamera kom. (Ons sien die man se gesnyde, gekneusde en bloedbevlekte gesig.) Nick dreig om 'n mes in sy slagoffer se been in te dryf, en later slaan hy die kêrel met 'n hamer in die kop, hoewel dit hom nie doodmaak nie. Meer hamer op die kop volg. Ons sien nie dat die houe te lande kom nie, maar ons kyk hoe bloed oor Nick en die mure spuit. In terugblik sien ons die lyk van 'n ander man wat Nick doodgemaak het, stil en bloedig lê, met die moordwapen (weer 'n hamer) daar naby. Nick hou ook mense aan hul kele vas. Ons hoor ook dat Jack se onnatuurlike pa (Lucifer) in die hart gesteek is en ontplof het.
Jack hoes bloed op en skuim by die mond tydens sy siekte. Castiel, 'n engele wese, besoek 'n sjamaan met die naam Sergei, wat moontlik die sleutel tot Jack se herstel kan hou: 'n paar gebottelde, gloeiende " genade " van die aartsengel Gabriel. Sergei het die genade verruil vir 'n betowering waarmee Gabriel in Monte Carlo kon wegkruip. " " Met pornosterre en Castiel eindig. Intussen bring Jack en Dean kwaliteit tyd saam deur.As ek dit nie regkry nie, sou dinge wat ek mis, dinge soos Tahiti of die Taj Mahal nie wees nie, en Jack 82 sê. Ek mis meer tyd saam met jou. ... Dit is tyd saam wat saak maak. "
Dean en Jack drink bier, en Dean bied aan om Jack na 'n kroeg te neem: " Lae klas, maar hoog op aansluitingspotensiaal, ", sê hy. Jack's 'n paar keer sonder hemde gesien, en Nick nader 'n vrou geklee in 'n onthullende aanduitrusting. (Hy maak haar amper dood, maar dink beter daaroor.) Nick onthou hoe hy 'n hamer gekry het by 'n Elks -lodge die aand toe sy vrou en seun vermoor is. Ons hoor hoe mense toor, praat oor kragtige hekse wat Jack kan help, en bespreek verskillende engele en demone. 'N Swart, skeletagtige ding met gloeiende rooi oë-waarskynlik Lucifer-word opgewek wanneer Nick tot hom bid. Sergei gebruik aanvanklik " heilige vuur " om Castiel vas te trek. Die sjamaan rook 'n waterpyp. Ons sien drankbottels gestrooi rondom 'n sitkamer.
Bonatuurlik: 24 Januarie 2018 "Breakdown "
Sam en Dean neem skynbaar 'n blaaskans van monsterjag om die balju Donna te help om haar vermiste niggie op te spoor. Maar toe hulle 'n werklik afskuwelike aanlynveiling ontbloot in verband met die verdwyning van die meisie - een waarin mense bietjie vir bietjie ontvoer, opgesny en verkoop word - besef die Winchester Bros. dat hulle meer monsteragtige aktiwiteite het om te hanteer na alles.
Ons sien nie dat iemand hier werklik sy ledemate afgesaag het nie (alhoewel een van die operasies deur die operateur verduister word), maar ons sien wel die bloedige teëlarea waar veilings en afdelings plaasvind. Bloed bedek die mure, en slagoffers skree hoe die moordenaar sy vreeslike gereedskap voorberei. Die kamera zoom in op 'n arm waar 'n bloedige stuk verwyder is. Die moordenaar laat 'n bloedige duimafdruk op 'n stereo -draaiknop. Liggaamsdele, van ledemate tot organe, word aan die hoogste bieër opgeveil, en 'n opmerking langs die veiling gee aan hoe heerlik of wenslik elke deel is.
'N Vampier (met 'n gruwelike stel slagtande in sy mond) val iemand aan, ruk 'n aar in sy eie pols oop en giet die bloed in sy slagoffer se mond en verander hom ook in 'n vampier. (As die slagoffer sy bewussyn herwin, val hy sy vriende aan.) Iemand word in die bors geskiet: Bloed dring breed in die slagoffer se wit hemp. 'N Ander persoon word in die been geskiet: Die skieter dui aan dat die slagoffer beslis doodgemaak sal word, maar dit hang van hom af hoe kort of lank die pyn sal wees. 'N Man word in die ingewande gesteek: die lem steek uit sy buik terwyl hy blykbaar verval. Iemand se kop word teen 'n tafelblad gebreek.
'N Reisende pastoor word gearresteer in verband met die veilingswerf. Ons hoor hoe hy 'n psalm voordra voor sy inhegtenisneming, en hy dra 'n Bybel saam tydens die ondervraging. Maar ons verneem die man het ook 'n rap -blad: hy is voorheen gearresteer omdat hy homself aan 'n meisie blootgestel het, en 'n ander keer omdat hy 'n seuntjie opgetel het. Op 'n vraag oor 'n paar mense wat vermis geraak het - een van hulle is Spaans en die ander 'n jong meisie - verwys hy na hulle as u onwettige en u hoer. 'N Bloedige hemp word in sy bakkie gevind agtervenster lees "Jesus red. "
Mense drink bier. Karakters sê "d –n " drie keer, "h — " vyf keer en "b –ch " een keer. Die naam van God word ook een keer misbruik.
Bonatuurlik: 30 Maart 2016 " Rooivleis "
Sam en Dean neem 'n pak weerwolwe aan en red 'n paar stappers in die proses. Ag, hulle sterf albei. Soortvan.
Sam word tydens die geveg doodgeskiet en het 'n bloedige wond aan die ingewande opgedoen. Toe versmoor hy om die hele sterwende ding te haas. Let daarop dat die dood tot hierdie seisoen 'n relatiewe toestand vir die broers was. Maar nou beloof 'n entiteit bekend as die Reaper dat die volgende keer dat hulle sterf, dit werklik sal wees. Dus, in 'n hospitaal, neem Dean 'n handjievol pille om ook vir sy broer met die Reaper te beding, in die hoop dat die dokters in die omgewing hom sal kan red voordat dit te laat is.
Verskeie ander sterf ook. Een man word deurloop met 'n weerwolfklou. 'N Ander slagoffer sit dood in sy motor, met kloumerke wat sy liggaam bedek. 'N Dokter word vermoor en haar lyk word in die gang gelê. Mense word gesteek. En hulle val by trappe af. 'N Stapper word met skerp skrape op sy bors gelaat en 'n grusame byt aan sy voorarm. Sy vriendin het 'n gaas oor haar wang (vasgehou met band). Ons hoor praat van vermiste harte.
Dean drink 'n bier by 'n kroeg. Ons hoor "d –n " en "h — " elk drie keer. Ook "god " en "jeez. " Iemand sê dat die dood nie die einde is nie.
" Soos die tyd aanstap "
Henry Winchester rits betyds vorentoe om 'n geheimsinnige boks weg te hou van 'n demoon - en loop sy ongelooflike kleinseuns, Dean en Sam, raak. Die demoon (in die gedaante van 'n vrou wat 'n bloedbevlekte, onthullende rok dra) is 'n kragtige, bloeddorstige ding. Voordat sy Henry betyds volg, vermoor sy verskeie lede van 'n geheime broederskap (laat hulle in plasse bloed, een bloei uit sy oë). Sy vermoor ten minste nog vier in die huidige aksie-een met 'n sny in die nek (buite die skerm) en 'n ander met 'n steek in die ingewande (met bloed wat teen 'n muur spat). Sy maak haar mees grusame doodslag deur haar vuis deur 'n man se maag te steek en 'n gapende wond te laat.
Die broers steek die demoon. Die wond maak haar nie dood nie, maar elektrifiseer haar liggaam van binne. Sy het blitsvinnig in die kop geskiet. Weer leef sy voort, terwyl die koeël 'n groteske wond agterlaat. Uiteindelik slaan iemand haar kop skoon, en ons vertel dat die demoon steeds is nie dood nie. (Sam en Dean sê dat hulle haar liggaam in klein stukkies sny en in sement begrawe.)
Ons sien 'n verskeidenheid simbole wat okkulter lyk en hoor verwysings na engele en demone en die vermeende Maya-doemprofesie. 'N Graf word opgegrawe. Karakters sê "h ‑ ‑, " "a ‑ " en "b ‑ ch " elk twee of drie keer elk. Ons hoor die f-word stand-in "reaking. " God se naam word misbruik.
"Lucifer Rising "
Broederlike liefde? Vergeet dit. Hierdie broers en susters, blykbaar onafskeidbaar gedurende vier TV -seisoene, het 'n bietjie geval toe die episode begin. Dit lyk asof Dean 'n lewenslange kontrak met die engele onderteken het, en hy het 'n klein probleem daarmee dat Sam besmet is met demoonbloed. Hulle moet te doen kry met 'n selfvoldane engel met die naam Zachariah, wat smag na die einde van die wêreld, 'n towerstaf wat vir Dean sê dat die nawêreld wonderlik vir hom sal wees - vol vrede en geluk, saam met twee maagde en 70 slette. " As Dean vra waar God is in hierdie "divine " plan, sê Zachariah, "God? God het die gebou verlaat. "
Bonatuurlik beweer dat die hemel en die hel twee kragtige en in wese immorele kragte is wat die mensdom vir hul eie grille gebruik. Dus rebelleer Dean teen sy engelheersers en verklaar dat hy liewer pyn verkies as vrede op enige dag, as laasgenoemde behels dat hy 'n sinnelose stap in die paradys word. "
'N Besetene priester slag 'n heiligdom vol nonne, en ons sien hoe hul liggame en bloed oor die geheiligde ruimte gestrooi is. Sam ontvoer 'n verskrikte verpleegster (wat deur 'n demoon besit word) en kykers hoor hoe sy skree voordat hy haar doodmaak (buite die skerm). Seksuele dubbele entenders ontstaan, net soos vloekwoorde.
Kyk die video: Brewer: Варим пиво и обзор на игру (Julie 2022).
Die webwerf in die opera word 'n bietjie verkeerd getoon, maar alles is super! Dankie vir die slim gedagtes!