Hierdie gedig, wat weens sy plasing in die bundel as ‘n soort motto-gedig beskou kan word, gee ‘n oorsig oor die tematiek van die bundel as geheel: eerstens word die verhale van die mens aan die hand waarvan hy sin maak van sy bestaan op aarde binne ‘n kosmiese (spirituele) konteks geplaas, maar tweedens word ook klem gelê op die gebrek aan sin, ongeag hierdie handelinge, asook op die nietigheid van die mens deurdat dié nietigheid in die bevoorregte slotposisie van die gedig ingeskryf word. In die voorlaaste gedig van die bundel, “sinkry”, word verskeie betekenisvariante van die begrip “sin kry” en “singewing” binne die liefdeskonteks ondersoek:
Die gedigte “afasie” en “woordslaai’ wat op pp 88 en 89 langs mekaar afgedruk is, is ‘n ikoniese illustrasie van die bogenoemde teoretiese waarneming: die gedig “afasie” staan in die vorm van ‘n logiese argument, terwyl in die gedig “woordslaai” die woorde en die klanke waaruit “afasie” saamgestel is, deurmekaar geklits word. Sodoende word die oorspronklike betekenis ondermyn en nuwe betekenis word geskep. Die nuwe betekenis wat uit dié “slaaimaakproses” ontstaan, word hoofsaaklik gegenereer deur middel van sensoriese belewenisse soos woordklank en bladbeeld.