Geskryf deur Michelle Sheehan
Volgens 'n onlangse opname gekoördineer deur die Europese Kommissie 80% van die Europese 15-30-jariges kan lees en skryf in ten minste een vreemde taal. Hierdie getal daal tot slegs 32% onder Britse 15-30-jariges.
Dit is nie net omdat alle Europese jongmense Engels praat nie. As ons kyk na diegene wat in minstens drie tale kan lees en skryf, is die Verenigde Koninkryk nog ver agter. Slegs 8% van die Britse jongmense kan doen wat 88% van die Luxemburgse, 77% van die Letse en 62% van Maltese jongmense kan doen.
So, wat is die probleme wat die Britte in die gesig staar wanneer hulle ander tale leer? Hier is 'n paar van die basiese beginsels.
1. Voorwerpe het geslagte
Een van die moeilikste en bizarre dinge oor die aanleer van tale soos Frans, Spaans en Duits - maar ook Portugees, Italiaans, Pools, Duits, Hindi en Wallies - is dat lewelose voorwerpe soos stoele en tafels geslagte het, so hulle is manlikhe), vroulik (sy) of soms onnodig (it).
Daar is geen werklike logika nie - melk is manlik in Frans, Italiaans en Portugees, maar vroulik in Spaans en Duits, maar dit smaak en lyk ook dieselfde. In Spaans, Italiaans en Portugees word geslag gewoonlik aangedui deur woorduitkomste (-o en -a), wat dit makliker maak om te leer, maar goeie veranderinge in Frans het die geslagte effens ondeursigtig gemaak en 'n werklike uitdaging vir tweedetaalleerders.
Interessant genoeg het Engels ook grammatikale geslag gehad, maar dit was basies verlore in Chaucer se tyd. Daar is nog enkele oorblyfsels daarvan in Engels, alhoewel: die voornaamwoorde hy / sy / dit__ is manlik, vroulik en neuter, maar hy sy word nou net gebruik om oor lewende dinge te praat, nie tafels en vensters nie (soos in ouer stadiums van Engels).
Die meeste Britte is almal op see wanneer dit kom by gendered taal. Frankie's via Shutterstock
In teenstelling met wat jy dalk dink, het tale nie eintlik geslag nodig nie. Die geslags-neutrale enkelvoudse voornaamwoord hulle, is baie laat bespreek, maar baie tale het die ekwivalent van hy sy, alleenlik hulle (onder hulle Turks en Finse). Ander tale, veral Swahili en verwante tale, het baie meer geslagte - tot 18. Frans geslag is maklik in vergelyking.
2. Ooreenkoms is noodsaaklik
Sodra jy die feit onthou dat die huis vroulik is en die boek manlik is, is die volgende stap om seker te maak dat al die byvoeglike naamwoorde, artikels (die A), demonstrasies (hierdie / daardie) en besitters (my / sy) wat hierdie woorde beskryf, het ooreenstemmende geslag en dui ook die verskil aan tussen enkelvoud (een) of meervoud (meer as een) ma belle maison(my pragtige huis) maar Mon Beau Livre (my mooi boek). Taalkundiges noem hierdie "ooreenkoms" of "concord", en dit is baie algemeen, veral in Europese tale - maar tog taamlik vir Engelssprekendes, bloot omdat hulle dit nie regtig meer het nie.
Toring van Babel: dit is waar die probleme begin het. Pieter Brueghel die Ouderling via Shutterstock
Weer eens het Engelse dit gebruik, maar dit is amper heeltemal verlore. Hulle het nog steeds 'n bietjie daarvan: "hierdie skaap is eensaam maar hierdie skape is nie "nie, en ons weet dit gedeeltelik as gevolg van die woord hierdie, 'n" meervoud "demonstratief.
3. Net beleefd
Frans het tu / vous, Duits het du / Sie, Spaans tu / Usted, Italiaans tu / lei, maar in Engels is ons net oud jy. Taalkundiges noem dit die "TV-onderskeid" (as gevolg van Latyn tu / Vos) en hierdie beleefdheid onderskeid word gevind in baie Europese tale, sowel as in ander tale (Baskies, Indonesies, Mongools, Persies, Turks en Tagalog).
In wese is daar twee verskillende vorme van jou, afhangende van kragdinamika. Elke keer as jy 'n gesprek aangaan, moet jy die regte voornaamwoord kies of risiko's veroorsaak. Dit stel duidelike probleme vir Engelssprekendes voor, aangesien daar nie harde en vinnige reëls is oor wanneer die formele of informele vorm gebruik moet word nie.
Trouens, die gebruik het oor tyd verander. In die verlede is voornaamwoorde dikwels asimmetries gebruik (ek bel jou jy, maar jy noem my tu), maar Wes-Europa gebruik steeds voornaamwoorde simmetries (as ek jou bel tu, jy kan my bel tu ook). In die afgelope jare is die beleefde vorme minder gebruik in sommige Wes-Europese lande (ten minste in Spanje, Duitsland en Frankryk). Dit kan beteken dat hierdie tale uiteindelik kan verander, maar in die teenoorgestelde rigting van Engels.
Jy knik: sou Shakespeare meer tuis voel in Yorkshire? Anton_Ivanov via Shutterstock
Engels het ook gehad U / u tot Shakespeare tyd, maar die informele u is uiteindelik verlore gegaan (en slegs deur sommige dialekte behou, byvoorbeeld in Yorkshire). U was ook die enkelvoudige vorm, net soos tu / du word gebruik wanneer slegs een persoon aangespreek word. So, toe Engels verloor het u, dit het ook die verskil verloor tussen praat met net een of meer mense. Tale soos om gapings soos hierdie in te vul, en baie dialekte het nuwe meervoudsvorme geskep: y'all, jy baie, julle ouens, youse.
Wat interessant is, is dat hierdie vorms self gereeld deur beleefdheid gereguleer word. Dus, baie mense sal gebruik jy met ouers, julle ouens met vriende en jy baie met kinders. As dit taal betref, is beleefdheid altyd daar, maar in sommige tale is dit 'n bietjie meer in jou gesig. Weereens, Frans, Spaans en Duits is eintlik nie so kompleks om 'n eenvoudige tweerigting-onderskeiding te maak nie. Hulle is niks in vergelyking met tale soos Japannese, wat bamboeswekkend moeilike "eerlike" stelsels het nie.
4. Bly van die geval
Waar die Duitser het der / sterf / des / dem / den / das, Engels het net die - en dit stel groot uitdagings vir Engelssprekendes wat Duits leer. So, waarom het Duits al hierdie verskillende maniere om te sê die? Dit is die Duitse saakstelsel wat die artikel uitspel die anders afhang nie net van of dit enkelvoud of meervoud is nie (sien hierbo), maar op sy funksie in 'n sin (onderwerp, direkte voorwerp, indirekte voorwerp, besitter).
Engels het ook saak, maar net met voornaamwoorde. "Ek is lief vir hom" beteken nie (helaas) dieselfde ding as "hy is lief vir my" nie. Dit is nie net die woordorde wat anders is nie. Ek / hy is die vak (nominatiewe) vorms en hom / my die voorwerp (akkusatief) vorms. Hulle is ook anders as my / sy, wat die besitlike (genitiewe) vorms is. Weer eens was Engels soos Duits, maar dit het die meeste van sy gevalle verloor.
Sommige inheemse Australiese tale gebruik verskillende grammatikale sake, anders as Engels. Millenius via Shutterstock
Artikels, demonstrasies en byvoeglike naamwoorde wat almal in die Ou-Engels geval het, het Engels-sprekers 'n paar honderd jaar gelede Duits maklik gevind. Duits is nie alleen in die geval nie. Baie Europese tale het geval en dit word ook in baie onverwante tale (onder andere Turks, Japannees, Koreaans, Dyirbal en baie inheemse Australiese tale) gevind. In 'n sekere sin gee die saak ons ​​'n ander manier om by te hou wat doen wat aan wie. Engelssprekers gebruik woordorde vir hierdie funksie, maar dit is geensins die enigste opsie nie.
5. 'N kwessie van bui
Dit bring ons by tot ons finale uitdaging, verbale buiging. Waar Engelse gereelde werkwoorde net vier werkwoordvorms het Spring / spring / spring / gespring (wat op sekere maniere kan kombineer met hulpwerkwoorde soos in "Ek het gespring"), Spaans het 'n stewige 51 (ek sal hulle nie almal hier lys nie). So Spaans (soos Italiaans en Duits en in sekere mate Frans) is 'n ryk taal.
Woorde in Spaans (Italiaans en Frans) verander afhangende van tyd (soos in Engels), maar ook afhangende van aspek (die duur van 'n gebeurtenis), bui (die aard van die gebeurtenis) en persoon / nommer het).
Dit bring berugte probleme vir Engelssprekendes, veral wanneer dit by stemming kom. Die gevreesde subjunktief dui aan dat iets nie as waar gestel word nie en dit blyk moeilik om te leer wanneer dit nie 'n belangrike onderskeid in jou eie taal is nie.
Nogmaals, Engels was self in hierdie opsig meer soos Spaans, Frans, Italiaans en Duits. Ou Engelse werkwoorde het ook gespanne vir tyd, persoon / nommer en bui. In werklikheid bly die subjunktief 'n opsie vir baie sprekers in voorbeelde soos: "Ek wens ek was (of was) jou" en: "Dit is noodsaaklik dat jy betyds is of sal wees."
Weer eens, dan, Engelssprekendes 'n paar honderd jaar gelede sou waarskynlik beter taalkundiges gewees het as die Britte, aangesien hulle taal nog baie van die eienskappe gehad het wat probleme vir moderne-Engelssprekende taalstudente inhou. Op een of ander manier dink ek dit is nie regtig grammatika wat die Britte terug hou nie. Met taal, waar daar 'n testament is, is daar altyd 'n manier. Die 2% Britte wat in meer as drie tale kan lees en skryf, wys dat dit waar is.
Michelle Sheehan, leser in die taalkursusleier, BA (Hons) Engelse Taal, Anglia Ruskin Universiteit
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > 5 redes Engelse sprekers sukkel om vreemde tale te leer