Geskryf deur Joseph Cabosky
Aanlynbespreking weerspieël nie altyd die regte politieke landskap akkuraat nie. Russ Vance / Shutterstock.com
Ek het dikwels mites en misverstande oor politieke gegewens teëgekom, of dit nou in is die klasse wat ek onderrig of breër nuusdekking.
'N Algemene een is dit peilings deesdae is almal verkeerd. maar, soos die nuuswebwerf FiveThirtyEight getoon het, is meningspeilings nog steeds net so akkuraat as wat hulle al lank was.
Na afloop van die 2016-verkiesing, is probleme met die peiling goed bespreek, na peilings misgeloop Donald Trump se oorwinning. Maar baie minder aandag word geskenk aan voortdurende probleme met politieke sosiale media-statistieke - beoordelings van die openbare mening op platforms soos Facebook of Twitter.
U het waarskynlik die opskrifte gesien, van "Bernie Sanders hardloop vir president, en Twitter ontplof"Na"Joe Biden keer terug na Instagram en trek 1 miljoen volgelinge. "
Net soos die publiek se obsessie met peilingsdata, word dekking dikwels gedryf deur enigiets van die volume van 'n persoon se volgelinge tot iets so beperk soos 'n paar willekeurige negatiewe tweets.
Maatstawwe op sosiale media is om baie redes belangrik, maar twee is veral betekenisvol.
Eerstens, aanlyn bespreking kan beïnvloed waaroor die nuusmedia of die breë publiek - of wie - praat.
Tweedens word sosiale media dikwels deur joernaliste sowel as politieke veldtogte gebruik om te beoordeel publieke mening.
Op die breedste vlakke word statistieke op sosiale media, soos die dekking van stembus, gebruik om te bepaal watter kandidate gewild is. Maar in 2016, Ek het gevind dat Ben Carson van al die kandidate oortref 'n kandidaat op Facebook. Dit is duidelik dat hy nooit naby gekom het om president te wees nie.
Selfs meer genuanseerde ontledings kan breër realiteite mis. Byvoorbeeld, 'n 2016-artikel van Forbes neem kennis van Bernie Sanders se sterker posisie oor Trump ten opsigte van betrokkenheid op sosiale media.
Dekking soos hierdie kan lei tot valse persepsies waaroor kandidate en kwessies gedek moet word, asook tot begrip oor die breër openbare mening.
Soos ek dit sien, is daar 'n paar eenvoudige verduidelikings waarom die publiek op die uitkyk moet wees vir die gebruik van sosiale media-poste of -data as 'n beoordeling van die breër werklikheid.
1. Filter borrels
As u 'n politieke junkie is, is die kans goed dat u die nuus wil lees of TV-reekse oor die politiek kan kyk.
Tog is die aantal Amerikaners wat op koerante inteken is op 'n rekordlaagtepunt. Minder as 2% van die Amerikaners kyk Fox News, CNN of MSNBC op 'n gegewe aand in prima tyd.
Laat dit vir 'n sekonde insink. Daar is 'n goeie kans dat die oorgrote meerderheid van die media se lewens nie tradisionele nuusbronne bevat nie.
Sommige van hierdie beperkinge is van toepassing op sosiale media as gevolg van die algoritme wat die feeds van mense filter.
Terwyl tegniese ondernemings bespreek het deur die werking van die onderneming te verander, is die bestaan ​​van die ondernemings steeds grootliks daarop gebaseer om aan u relevante inhoud te gee - met ander woorde, 'n borrel te skep dit kan 'n mens se siening van die breër werklikheid beperk.
'N Navorsingspan aan die Stanford-universiteit het bevind dat eggo-kamers op sosiale media neig om matige stemme te demp tydens debatte oor hoogs aktuele kwessies, soos geweerbeheer. Dit kan probleme vir mense veroorsaak as hulle inligting probeer ontleed.
Dit is ook 'n kwessie wat dit beïnvloed joernaliste en hul breër dekking. Dieselfde algoritmes wat die publiek se wêreldbeskouing beperk, s'n beperk. Navorsers het byvoorbeeld gevind dat, as joernaliste Twitter aanhaal, hulle geneig is om te veel te beklemtoon “Elite” bronne, soos politici of bekendes.
2. Vooroordeel op Twitter
Terwyl Facebook baie aandag van beleidmakers kry vir die omvang van politieke advertensies, is dit Twitter wat die aandag trek die publiek en joernaliste.
Een studie het getoon dat Twitter deur 2016 12,323 keer as bron gebruik is deur The New York Times en 23,164 keer deur The Guardian. Ter vergelyking is Facebook onderskeidelik 6,846 keer en 7,000 keer aangehaal.
Daar is 'n groot verskil tussen Facebook en Twitter. Terwyl Facebook deur byna 70% van die Amerikaners gebruik is, het die Pew-navorsingsentrum gevind dat slegs 22% van die Amerikaners Twitter gebruik.
Een van die belangrikste platforms wat die Amerikaanse dekking van die VS dryf, word dus slegs deur ongeveer 'n vyfde van die bevolking gebruik.
Verder is Twitter-gebruikers nie naastenby verteenwoordigend van hul party nie. Byvoorbeeld, 'n studie gedoen deur Die New York Times bevind dat Demokratiese kiesers op Twitter baie meer progressief en liberaal was as die gemiddelde Demokratiese kieser.
Twitter-statistieke versuim om nie net die meeste Amerikaners vas te lê nie, maar diegene wat hulle wel vaslê, is geneig om verder van die sentrum te wees as hul partye.
3. Die ouer kieser se blinde kol
Hierdie datagaping word al hoe meer uitgesproke as u meer inzoom op sosiale media-gedrag.
Tradisionele stembusse probeer om 'n publiek te vind wat lyk soos diegene wat tans stem. Maar sosiale media is 'n ander storie.
Daar word voorspel dat 23% van die kiesers in 2020 sal wees oor die ouderdom van 65. Soos die Pew opmerk, sou dit “die hoogste aandeel sedert minstens 1970 wees”.
En tog, raai wie gebruik steeds nie sosiale media nie?
Terwyl die gebruik van sosiale media die afgelope paar jaar onder diegene ouer as 65 uitgebrei het, geen platform word gebruik nie deur meer as 46% volwassenes ouer as 65.
Sewe persent van die burgers ouer as 65 gebruik Twitter. Gebruik reddit - 'n ander polities-sentriese platform - is slegs 1%.
Daar is 'n groot gaping tussen diegene wat die meeste sosiale media gebruik en diegene wat die meeste waarskynlik sal stem. Dit veroorsaak groot probleme as die breër kiesersdinamika met sosiale media vergelyk word.
4. Die jonger en diverse kieser se blinde kol
Daar is nog 'n probleem: Kiesers tussen die ouderdom van 18 en 24 is net so waarskynlik om Instagram of Snapchat te gebruik soos op Facebook.
Aangesien joernaliste op platforms soos Facebook en Twitter staatmaak, mis hulle moontlik dit wat belangrik is vir en word bespreek deur die jongste stemgeregtigde kiesers.
Verder, Afro-Amerikaners en Hispanics gebruik Snapchat en Twitter teen hoër tariewe as blankes. Die meerderheid Spaans gebruik nou Instagram, al is dit net 'n derde van die blankes.
As u data op sosiale media ignoreer, kan u nuttige insigte oor kiesers misloop. Maar enige assessering van sosiale data moet versigtig wees om nie verkeerd te lees wat die data regtig oor die publiek sê nie. Blinde kolle is oorvloedig by die ontleding van gegewens op sosiale media - en pollsters moet krities nadink oor watter kiesers hulle eintlik probeer om antwoorde te vind.
Moet dus nie aanvaar dat dit wat u in die media of sosiale media sien, ooreenstem met die kiesersdinamika onder waarskynlike kiesers nie, laat staan ​​nog in sekere state, graafskappe of demografie.
Joseph Cabosky, Lektor in skakelwerk, Universiteit van Noord-Carolina by Chapel Hill
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > verkiesings > 4 Redes waarom die verkiesing van sosiale media die openbare mening kan mislei