Waarom ons nie kinders met gestremdhede moet beperk nie - Publiek - 2022
Waarom ons nie kinders met gestremdhede moet beperk nie
Ons weet dat alle kinderjare 'n ontdekkingsfase is, waar die kind deur spel raak, ken, herken en interaksie het, om motoriese, taal- en sosiale vaardighede aan te leer en te verwerf wat hul lewensbelangrike ontwikkeling help.
Speel is 'n baie effektiewe instrument en hulpbron, aangesien dit die ontwikkeling van die kind in al hierdie aspekte bevorder en leer deur hul eie ervaring. Hierdie verkenning van die wêreld kan verander word as die kind liggaamlik gestremd is, aangesien dit dikwels 'n stel motoriese beperkings behels wat dit moeilik maak om die omgewing op 'n konvensionele manier te verken.
Baie gesinne sal dink: "Ja, maar ek neem my seun na rehab en multisensoriese stimulasie." Tog wonder ek: Is dit vir 'n volwassene dieselfde om na die gimnasium te gaan as om saam met vriende op 'n veldreis te gaan? U sal natuurlik saamstem dat die motivering in die een geval nie dieselfde is as in die ander geval nie.
Dieselfde gebeur met kinders met motoriese diversiteit. Soos enige kind hulle moet alleen en met ander speel, op watter manier ook al. En dit is dat, as ons hulle agterlaat, natuurlik in 'n veilige omgewing soos elke kind; Hulle kyk self na strategieë en maniere om die speelding te trek, te verken en te trek wat hulle aandag trek, of dit nou op hul knieë is, kruip of omrol. Hierdie vryheid om hul eie maniere te vind om hul doel te bereik, soos om in hierdie geval 'n speelding te bereik, moedig die kind se motoriese en intellektuele ontwikkeling aan, en op ons beurt gee ons hulle die geleentheid om pret te hê deur selfmotivering soos elke kind van u ouderdom .
Aan die ander kant, as ons ons vrees vir skade berokken, dit beskerm en per ongeluk slegs op 'n sekere manier tot 'n beheerde en rehabiliterende stimulasie beperk, ons sal hom van 'n aangebore verkenning ontneem wat, na die beste van hul vermoë, 'n verbetering in hul beweeglikheid, emosioneel groter selfbeeld en hul eie illusie kan bevorder om voort te gaan.
Ek onthou dat, toe ek 5 jaar oud was, in die kleuterskool van die spesiale skool gekruip het, ek twee klasmaats op die houtskyfie sien klim het wat binne in die klaskamer was. Ek het gedroom om soos hulle die top te bereik, maar as gevolg van my spastiese dystonias, al het ek elke dag probeer, het ek nooit daarin geslaag nie, aangesien dit kort op gegly het. Op 'n dag het dit by my opgekom om die terapeut te vra om my 'n tou te gee en om my te leer knope bind. Bietjie vir bietjie het ek knope in die hele tou vasgemaak, miskien het ek 2 per dag gedoen, maar ek het dit gekry. Toe ek klaar was, het ek 'n assistent gevra om die tou aan die bokant van die glybaan vas te bind (wat natuurlik kort en klein was, maar vir my was daardie klein bokant my doel). Natuurlik het die assistent en die res van die onderwysers my gevra wat ek gaan doen, waarop ek geantwoord het: "Wat my kollegas doen, maar met hulp."
Wat dink jy het gebeur? Ek het inderdaad so bietjie skuins op my knieë gegly en my knoop styf vasgehou totdat ek my toppunt bereik het. Met die bietjie gril om as twee van my spanmaats te speel, Ek het geleer dat dinge met moeite en entoesiasme bereik kan word.
Daarom moet ons toelaat dat die kind, ongeag hul gestremdheid, kan speel en verken, al beweeg dit hul arms vrylik op 'n mat. Omdat daardie vryheid hul ontwikkeling en die verbetering van hul lewensgehalte sal bevoordeel.
U kan meer artikels lees soos Waarom ons nie kinders met gestremdhede moet beperk nie, in die kategorie van outonomie op die perseel.