Lede van Zinkplaat vertel van 10 jaar se musiekmaak - Henry Cloete | LitNet
Lede van Zinkplaat vertel van 10 jaar se musiekmaak Henry Cloete, Beer Adriaanse, Bertie Coetzee, Basson Laubscher, Beitel van der Merwe2012-10-31
Ons is nie so gepla as min mense opdaag nie, want dikwels is dit daai vyf mense wat wel opdaag wat jou herinner hoekom jy in ’n band is. Ons moes amper in 2005/2006 die band oppak toe Bertie erge nodules op sy stembande gekry het, maar wat erger was is dat die dokter vir hom gesê het hy moet ophou rooiwyn drink en vleis eet as hy wou beter word. Ons besluit toe dat ons in elkgeval nooit vir die Freddie Mercury klank gegaan het nie, en dat ’n bietjie skuurpapier in die stemboks nie die ergste is nie. Hy het gelukkig toe in elkgeval beter geraak.
Op Musiek Uit Die Geraas het ons die eerste keer amper al die liedjies saam met mekaar geskryf. Ons het baie demokraties te werk gegaan en het ook lekker met klank en struktuur begin eksperimenteer. Ons het basies vir 10 dae in ’n rivierhuisie buite Buffelsjagsfontein gaan bly en met ’n album teruggekom samelewing toe. Om een of ander rede voel MUDG soos ons mees melankoliese album. Twee van ons goeie vriende is in daai tyd oorlede, so dit het die skryfproses beïnvloed. Mooi Besoedeling was weer eens ’n demokraties-kommunistiese samewerking en ons het die eksperimentering nog verder gevat. Wat lekker was van hom, was dat ons vir mekaar se liedjies kon lirieke skryf, of vir mekaar se lirieke musiek kon skryf. Ek dink ons het vir die eerste keer as individuele liedjieskrywers begin kop uitsteek, so ons het hier en daar lekker koppe gestamp in die ateljee, maar dit het goed uitgekom. Ons is nou nog besig om video’s van hom af vry te stel en hy is vir ’n SAMA benoem.
Hoewel ons klank met elke album verander het, het ons uitkyk op die lewe min of meer dieselfde gebly, so ek hoop dit is die goue draad wat deur al vier strek. Dan was daar natuurlik ons producer, Jürgen von Wechmar, wat ons vyfde lid in die ateljee was. Ons het basies in sy Sunset Studios ons voete gevind en hy was gereeld die bemiddelaar wat die proses deur die ergste drif getrek het. Die storie loop dat Zinkplaat ná vanjaar gaan opbreek. Hoe voel jy oor die einde van dié hoofstuk? Wat dink jy is die band se nalatenskap? Met ander woorde, hoe wil jy graag hê mense moet Zinkplaat onthou?
Vanjaar is die 10de herdenking van Zinkplaat se bestaan. Het jy ooit gedink die band sou dit só ver maak? Wat was jou aanvanklike mikpunte vir die band? Ek is op ’n manier baie verbaas dat ons die 10-jaar-merk bereik het, maar in ’n sekere opsig ook nie, hahaha. Ek dink ek is verbaas in die sin van toe ons begin het, was die alternative Afrikaans scene ’n droë wasteland desert – daar was nie regtig ’n scene eintlik nie, so ek dink ons het nie enigsins gedink dit sal 10 jaar hou nie, maar met digital media en MK het dinge so gegroei ... dis ongelooflik. So ’n mens kan dit nou doen en die enigste mense wat dit lank gemaak het voor ons was Valiant, Koos en Piet, maar hulle was almal solo-kunstenaars, so ja, ons het nie gedink, as ’n band, "we'll make it 10 years" nie, hahaha. Ons mikpunte dink ek was net om musiek te maak met mekaar en jam en toer. Ek dink Zinkplaat wou nog altyd net eintlik goeie musiek maak en kyk wat gebeur. Ons het nooit regtig gaan sit en sê: "OK, ons wil dit en dat doen" nie, als het baie natuurlik gebeur, baie organised proses, dis hoekom ek ook dink ons sal nooit kon gesien het 10 jaar aan nie, want ons het net nie so ver vooruit gedink nie.
Die storie loop dat Zinkplaat ná vanjaar gaan opbreek. Hoe voel jy oor die einde van dié hoofstuk? Wat dink jy is die band se nalatenskap? Met ander woorde, hoe wil jy graag hê mense moet Zinkplaat onthou? Ek is baie trots op wat ons gedoen het. Ek dink nie baie mense besef wat ons behind the scenes al gedoen het nie, soos Avontoer en Ubuntoer en ’n paar ander dinge wat ek dink die industry ’n push vorentoe gegee het, maar dis maar soos ’n verhouding wat ’n mens weet eendag gaan eindig, so dis ’n mengelmoes van sad maar trots en bly, dis iets waarop ’n mens kan terugkyk en sê: "Yes, I made that." En ek dink ek het drie beste vriende ook uit die band gekry, so ek's baie bly daaroor, hahaha ... Maar ja, it's sad, maar ek dink dis in die tradisie van Zinkplaat, van: moet nooit iets forseer nie, laat dit maar sy natuurlike pad stap en die Zinkplaat-trein het verder gegaan as wat dit kon gaan, ons is almal ouer en wyser en beweeg aan. Ek sal graag net wil hê ons moet onthou word as ’n band wat hulle eie pad gestap het en goeie musiek gemaak het. Beitel van der Merwe (baskitaarspeler)
As jy terugkyk oor die afgelope tien jaar, watter herinneringe staan vir jou uit wat jou ervarings met die band betref? Is daar een of twee hoogtepunte in die loopbaan waaraan jy kan dink? Daar is heeltemal te veel om op te noem. Die Miskruier Gaan See Toe-album se bekendstelling was iets spesiaal, asook die shows destyds in Hangklip Hotel, die twee trips Londen toe, en ook Mooi Besoedeling, wat vir ’n SAMA genomineer is. Vir my (ek dink vir die ander ouens ook) is studio-tyd ook altyd ’n hoogtepunt. Dan is daar ook baie meer alledaagse goed – mense, toere en plekke en baie, baie ure in Bertie se bakkie. Ek het al heelwat gelag tot ek huil saam met en vir die ander manne. Ek is ook bly dat ons die 10-jaar-mylpaal gehaal het. Oor die afgelope 10 jaar het ‘n klomp goeie bands gekom en weer gegaan en dit was hartseer om te sien. Ons was op een of ander manier net altyd bereid om aan te hou en gelukkig genoeg om dit te kon doen. Ek dink ons beplan nou al vir vyf jaar lank net ’n jaar op ’n slag vooruit. Saam met die berge is daar natuurlik ook dale. Watter groot uitdagings het julle as band ervaar en hoe het julle dit oorwin? Enige spesifieke “laagtepunte” uit toere en so?
"With the new album, everything was written within a year by the whole band. More people, more party!"
Protesmusiek, Rozanne Gewaar en 'f...
Piet Botha oor toer, die Lyzyrd Ki...