Versindaba » Blog Archive » Resensie: vyf-en-veertig skemeraandsange (Breyten Breytenbach)
Wednesday, June 18th, 2014 | Resensies.
5 Kommentare op “Resensie: vyf-en-veertig skemeraandsange (Breyten Breytenbach)”
Ek verwys na die eerste vyf reels van die sewende paragraaf van die resensie. (“Die gedig maak mens opnuut bewus van…. voortgang van lewe vir die digter..”) Hoe laat ‘n mens in ‘n bespreking reg geskied aan hierdie “materialiteit”? As die gedig “materialiteit” is, hoe kan dit ook “versinsel” wees? Die resensie gee oorwegend diskursiewe(tematiese) betekenis aan die gedigte, maar daardeur negeer dit die “materialiteit” van die vers.
June 19th, 2014 at 5:49 pm
Is die kosmos met al sy stoflikheid dan nie ‘n versinsel nie?
Dis jammer dat die bespreking net kennis neem (om dit sterk te stel) van die een helfte van die titel van die bundel – die bepalende ruimte van die eenbeendanser word negeer. Terloops, indien Sylvia Plath langer geleef het, sou sy godsonmoontlik uiteindelik “as doodgewone ou vroutjie” kon deurgaan. Lees Janet Malcolm se “The Silent Woman.
In die laaste strofe van “klein etimologiese les” is dit nie die gedig wat “die vlugwete van son as ster” verdoof nie, met HdP se gevolgtrekking dat die gedig dus “werk” nie, maar wel die omstandighede in ‘n bepaalde plek, nl. “in die kloof waar dit groen en dig genoeg is” wat die verdowende effek het.
Die bespreking lyk ook na ‘n kragtoer t.o.v. die gebruik van woorde wat met “dig” te make het; amper die teenoorgestelde van Perec se een boek wat geen e- gehad het nie. .
Die “O”-kommentaar was so opvallend en anders dat ek hierdie resensie moes lees. Nou’s ek nuuskierig oor die klein digter Dawid met sy klippie(in die slinger?)teen die reus Tyd Goliat! Ook al is die naaste boekwinkel baie ver weg van waar ek in my skryfkamertjie sit… En nog nooit het ek so diep nagedink oor die eenletterwoord “O” se semantiese reikwydte nie. Geen clichéagtige hartstog hierin nie, maar eerder die teenoorgestelde: nugtere relativering.