Cruiser Varyag - Inligting - 2022
Die cruiser Varyag het 'n werklik legendariese skip in die Russiese geskiedenis geword. Intussen is die resultate vir die Russiese vloot teleurstellend.
Weliswaar, toe word twee binnelandse skepe tegelyk deur 'n hele Japanse eskader teengestaan. Dit is die moeite werd om historiese geregtigheid te herstel en sommige mites oor die glorieryke cruiser Varyag te ontknoop.
Die Varyag is in Rusland gebou. Die vaartuig word beskou as een van die bekendste in die geskiedenis van die Russiese vloot. Dit is voor die hand liggend om aan te neem dat dit in Rusland gebou is. Nietemin is die Varyag in 1898 in Philadelphia by die William Cramp and Sons-skeepswerwe neergelê. Drie jaar later begin die skip in die binnelandse vloot dien.
Varyag is 'n stadige skip. Swak kwaliteit werk tydens die skepping van die vaartuig het daartoe gelei dat dit nie kon versnel na die 25 knope wat in die kontrak voorgeskryf is nie. Dit het al die voordele van 'n ligte kruiser vernietig. Na 'n paar jaar kon die skip nie meer vinniger vaar as 14 knope nie. Die vraag om die Varyag na die Amerikaners terug te bring vir herstel, is selfs geopper. Maar in die herfs van 1903 kon die swerwer amper die beplande snelheid tydens proewe toon. Stoomketels van Nikloss het getrou op ander skepe gedien, sonder om enige klagtes te veroorsaak.
Varyag is 'n swak kruiser. Baie bronne glo dat die Varyag 'n swak vyand met 'n lae militêre waarde was. Die gebrek aan pantserskerms vir hoofbatterye het skeptisisme veroorsaak. Weliswaar het Japan in daardie jare in beginsel nie gepantserde kruisers gehad wat op gelyke voet met die Varyag en sy eweknieë kon veg nie: "Oleg", "Bogatyr" en "Askold". Geen Japannese kruiser van hierdie klas het twaalf 152 mm-gewere gehad nie. Maar die vyandelikhede in daardie konflik het so ontwikkel dat die bemanning van binnelandse kruisers nooit met 'n vyand gelyk in aantal of klas hoef te veg nie. Die Japannese het verkies om aan die stryd deel te neem, met 'n voordeel in die aantal skepe. Die eerste geveg, maar nie die laaste nie, was die geveg by Chemulpo.
"Varyag" en "Koreyets" het 'n hael skulpe ontvang. Russiese historici het 'n beskrywing van die geveg en praat oor 'n hele skulp wat op Russiese skepe geval het. Inderdaad, niks het in die Koreyets beland nie. Maar die amptelike gegewens van die Japanese kant weerlê hierdie mite. In ses minute van die geveg het die ses kruisers altesaam 419 skulpe gebruik. Die belangrikste van alles - "Asama", insluitend 27 kaliber 203 mm en 103 kaliber 152 mm. Luidens die verslag van kaptein Rudnev, wat onder toesig van die Varyag was, het die skip 1105 skulpe afgevuur. Hiervan is 425 - 152 mm kaliber, 470 - 75 mm kaliber, nog 210 - 47 mm. Dit blyk dat die Russiese artilleriste as gevolg van daardie geveg daarin geslaag het om 'n hoë vuurvlam te toon. Ongeveer vyftig skulpe word deur die 'Koreaan' afgevuur. Dit blyk dus dat twee Russiese skepe gedurende daardie geveg drie keer meer skulpe afgevuur het as die hele Japanse eskader. Dit is nog nie heeltemal duidelik hoe hierdie getal bereken is nie. Miskien was dit gebaseer op 'n opname van die bemanning. En kon 'n swerwer soveel skote afgevuur het, wat teen die einde van die geveg driekwart van sy gewere verloor het?
Agter-admiraal Rudnev was aan die bevel van die skip. Na sy aftrede in 1905 het hy na Rusland teruggekeer, en Vsevolod Fedorovich Rudnev is bevorder tot Agter-admiraal. En in 2001 is 'n straat in Yuzhny Butovo in Moskou vernoem na die dapper matroos. Maar dit is steeds logies om oor die kaptein te praat, en nie oor die admiraal in die historiese aspek nie. Rudnev het in die annale van die Russies-Japanse oorlog die kaptein van die eerste rang, die bevelvoerder van die Varyag, gebly. As 'n agterste admiraal het hy homself nooit gewys nie. En hierdie ooglopende fout het selfs in skoolhandboeke ingesluip, waar die rang van die bevelvoerder van die "Varyag" verkeerd aangedui word. Om die een of ander rede dink niemand dat die agterste admiraal nie op status van 'n gepantserde kruiser is nie. Veertien Japanese het die twee Russiese skepe teengestaan. In 'n beskrywing van die geveg word daar dikwels gesê dat die kruiser Varyag en die geweerboot Koreets deur 'n hele Japannese eskader van Agter-admiraal Uriu van 14 skepe teengestaan ​​is. Dit het 6 kruisers en 8 vernietigers ingesluit. Daar is tog iets wat die moeite werd is om op te klaar. Die Japannese het nooit hul enorme kwantitatiewe en kwalitatiewe superioriteit benut nie. Boonop was daar 15 skepe in die eskader. Maar die vernietiger Tsubame het op dreef gekom tydens die maneuvers wat die Koreyets verhinder het om na Port Arthur te vertrek. Was nie 'n deelnemer aan die geveg en die boodskapperskip "Chihaya" nie, hoewel dit naby die slagveld geleë was. In werklikheid het slegs vier Japannese kruisers geveg, nog twee het die stryd van tyd tot tyd betree. Die verwoesters het net hul teenwoordigheid aangedui.
Varyag het 'n kruiser en twee vyandelike verwoesters gesink. Die kwessie van militêre verliese aan albei kante word altyd hewig bespreek. Die Russiese en Japannese geskiedkundiges beoordeel dus die stryd by Chemulpo anders. Russiese literatuur noem swaar verliese van die vyand. Die Japannese het 'n gesinkte vernietiger verloor, 30 mense is dood, ongeveer 200 gewond, maar hierdie syfers is gebaseer op berigte van buitelanders wat die geveg dopgehou het. Geleidelik begin nog een vernietiger by die aantal gesinkte ingesluit word, net soos die kruiser Takachiho. Hierdie weergawe is opgeneem in die film "Cruiser" Varyag. En as 'n mens oor die vernietigers se lot kan redeneer, het die kruiser "Takachiho" die Russies-Japanse oorlog redelik veilig deurgemaak. Die skip met al sy bemanning het eers tien jaar later tydens die beleg van Qingdao gesink. Die Japanese verslag sê hoegenaamd niks oor die verliese en skade aan hul skepe nie. Weliswaar is dit nie heeltemal duidelik waar die gepantserde kruiser Asama, die grootste vyand van die Varyag, na die geveg twee maande lank verdwyn het nie? By Port Arthur was hy ook nie, sowel as in die eskader van Admiraal Kammimura, wat teen die Vladivostok-squadrons opgetree het nie. Maar die vyandelikhede het net begin; die uitslag van die oorlog was onduidelik. Daar kan net aanvaar word dat die skip, waarop die Varyag hoofsaaklik afgevuur het, nietemin ernstig beskadig is. Maar die Japannese het besluit om hierdie feit te verberg om die doeltreffendheid van hul wapens te bevorder. 'N Soortgelyke ervaring is in die toekoms tydens die Russies-Japannese oorlog opgemerk. Die verliese van die slagskepe Yashima en Hatsuse is ook nie onmiddellik erken nie. Die Japannese het stil gesinkte verwoesters afgeskryf as ongeskik vir herstel.
Die geskiedenis van die Varyag eindig met die oorstroming daarvan. Nadat die skeepskaptein na neutrale skepe oorgeskakel het, is die Kingstones op die Varyag geopen. Hy het gesink. Maar in 1905 het die Japannese die cruiser grootgemaak, herstel en in gebruik geneem onder die naam Soya. In 1916 word die skip deur die Russe gekoop. Die Eerste Wêreldoorlog het plaasgevind, en Japan was reeds 'n bondgenoot. Die vaartuig is met sy voormalige naam "Varyag" teruggestuur, dit het in die vloot van die Arktiese Oseaan begin dien. Aan die begin van 1917 is "Varyag" na Engeland vir herstelwerk, maar is hy gekonfiskeer vir skuld. Die Sowjet-regering was nie van plan om tsaar-rekeninge te betaal nie. Die verdere lot van die skip is onomstootlik - in 1920 is dit aan die Duitsers verkoop vir skroot. En in 1925, terwyl hy gesleep word, het hy in die Ierse See gesink. Die skip rus dus nie aan die kus van Korea nie.
Die Japannese het die skip gemoderniseer. Daar is inligting dat die Nikolos-ketels deur die Japannese vervang is met Miyabara-ketels. Daarom het die Japannese besluit om die voormalige Varyag te moderniseer. Dit is 'n waan. Weliswaar, dit was nie sonder om die motors te herstel nie. Dit het die kruiser in staat gestel om tydens proewe 'n koers van 22,7 knope te behaal, wat minder was as die oorspronklike.
As 'n teken van respek het die Japannese 'n bord met sy naam en die Russiese wapen aan die kruiser gelaat. Hierdie stap was nie geassosieer met 'n huldeblyk aan die herinnering aan die heroïese geskiedenis van die skip nie. Die konstruksie van die "Varyag" het 'n rol gespeel. Die wapen en die naam is op die agterste balkon gemonteer, dit was onmoontlik om dit te verwyder. Die Japannese het eenvoudig die nuwe naam, Soya, aan weerskante van die balkonrelement gesement. Geen sentimentaliteit nie - pure rasionaliteit.
"Die dood van" Varyag "is 'n volkslied. Die optrede van die "Varyag" het een van die helder kolle van daardie oorlog geword. Dit is nie verbasend dat gedigte oor die skip gekomponeer is, liedjies geskryf is, foto's geskryf is, 'n film is opgeneem nie. Ten minste vyftig liedjies is onmiddellik na die oorlog gekomponeer. Maar deur die jare het net drie na ons gekom. "Varyag" en "Death of the Varyag" is veral bekend. Hierdie liedjies, met geringe veranderinge, word deur die hele speelfilm oor die skip gehoor. Daar is lank geglo dat "The death of the Varyag" 'n volkskapsel is, maar dit is nie heeltemal waar nie. Minder as 'n maand na die geveg is Y. Repninsky se gedig Varyag in die koerant Rus gepubliseer. Dit het begin met die woorde "Koue golwe spat." Die komponis Benevsky het hierdie woorde op musiek gestel. Ek moet sê dat hierdie melodie konsonant was met baie militêre liedere wat gedurende daardie tydperk verskyn het. En wie die geheimsinnige J. Repninsky was, was dit nie moontlik om vas te stel nie. Terloops, die teks van "Varyag" ("Up, comrades, everyone is in place") is geskryf deur die Oostenrykse digter Rudolf Greinz. Die bekende weergawe verskyn danksy die vertaler Studenskaya.