Wie bevorder haat en rassisme werklik? – praag.co.za
Wie bevorder haat en rassisme werklik?
Max du Preez vra in sy nuuste tirade of rasse mekaar deesdae meer haat as destyds.
Voordat ek hierdie aspek in diepte gaan bespreek, weet ek dat bykans alle lesers se antwoord op hierdie vraag ‘n volmondige “Ja” gaan wees.
Hoe weet ons so iets? Want mense wat albei stelsels meegemaak het, kan dit beaam. Die skole, hospitale en tuislande van Verwoerd is geen rede hoekom die Universiteit van Johannesburg se ouditorium afgelope Maandagoggend in puin gelê is nie.
Max, soos baie linkses, maak asof hulle etniese verskille getransendeer het. Hulle kan met ander woorde daar bo-uit styg en beskou dit as agterlik en kleinlik dat mense nog steeds kritiek lewer op ander volkere. Die voorbeeld wat hy noem, wat hom kennelik diep verontwaardig het, is verlede week se regter Mabel Jansen se uitlatings oor die hoë verkragringsyfer van swart mans.
Ten spyte van die feit dat die regter twee swart kinders aangeneem het en ‘n bekende voorvegter teen apartheid was, is die brandstapel van populisme haar voorland. Dit is nou demokrasie – demos (mense) en kratos (mag) – in volle werking.
Weet iemand of Max dalk enige swart kinders aangeneem het?
Max gaan verder en meen: “22 jaar nadat politieke apartheid beëindig is, ken wit en swart mekaar sekerlik ‘n bietjie beter; het ons meer gewoond geraak aan mekaar”.
Wat hy hiermee probeer sê is ‘n teruggryp na die kontakhipotese soos geformuleer was deur die navorsingsielkundige Gordon Allport. Hierdie hipotese meen dat sodra vreemde mense of groepe mekaar se gewoontes en opvattings leer ken sal die vooroordele jeens hulle afneem.
Daar is egter al genoeg navorsing sedertdien gedoen wat bewys dat dit nie altyd so werk nie. In die blad Suid-Afrikaanse Sielkundige uit 1976 (vol.6; 1-14) skryf JM Niewoudt dat die kontakhipotese in die konteks van Suid-Afrika juis gehelp het om vooroordele te bevestig eerder as om dit af te breek.
Hoe sê die Franse nou weer? Plus ḉa change…
Dit geld egter nie net vir Suid-Afrika nie. In Australië en Engeland het navorsers dieselfde ontdek.
Om die waarheid te sê, is hierdie onderwerpe in die vroeë sewentiger jare al grondig ondersoek.
Tesame met Allport se kontakhipotese, het Theodor Adorno se beroemde akademiese bedrog The Authoritarian Personality (1950) die blaam vir Fascisme probeer lê by die deur van die wit patriargie. Ondanks die feit dat hierdie werk nie deur ‘n akademiese uitgewer uitgegee is nie, en dat Adorno self toegegee het dat hy sommige gegewens wat met sy hipotese bots weggelaat het, is dit nog steeds ‘n wafferse Bybel vir feministe, maatskaplike geregtigheidstryders en ander randfigure van ‘n ekstreemlinkse oortuiging.
Die feit dat hulle nog steeds sulke opvattings aanhang, selfs al is daar geen empiriese bewyse om dit te rugsteun nie, impliseer dat hulle nie in belang van die samelewing as sulks funksioneer nie, en dat moderne geesteswetenskapfakulteite aan universiteite kennelik nie genoeg doen om mense werklik op te lei om die samelewing te verbeter nie.
Interessant genoeg is die Amerikaanse okkulte-kenner Jordan Maxwell van mening dat universiteite per definisie Marxistiese instellings is, juis omdat hulle van hul spirituele oorsprong gespeen is. Op ‘n wrang manier maak hierdie verklaring nogal sin.
Vervolgens gaan Max en kie hulle oor na die volgende strategie, naamlik om die indruk te wek dat mense wat nie hulle wêreldvreemde opvattings wil deel nie op een of ander manier gemarginaliseer is. Hy meen: “Gefrustreerde mense wat gemarginaliseer voel, soek iemand om vir die huidige gemors te blameer en kies dan kortpad ras toe.”
John Ray, ‘n navorser in sielkunde en etnisiteit skryf: “If psychological abnormality underlies racial prejudice, it must be abnormality sufficiently paradoxical for it to be shared by most of the population. Recent American work has also not been kind to the Adorno thesis. Their identification of the political Right as the prime source of maladjustment and racism has been called into question by findings such as those by Elms who shows that Right-wing extremists are not in general mentally disturbed. Daniels & Kitano also stress that attitudes of racial superiority are held by many “`normal’ decent and honourable men” (p.7). They quote a study by Kitano to show that normal persons may in fact discriminate more than marginal persons.”
Interessant genoeg word in dieselfde bogenoemde artikel ook gewys dat hoë werkloosheid geen rede is vir rassespanning nie. Sodra die werkloosheid dermate hoog is dat niemand besonder voordeel kan trek nie, nóg wittes nóg swartes, is dit geen aanleiding vir spanninge nie. Kontak met ander etniese groepe is wél rede tot spanninge.
Max se mening dat ons nie kan ontken dat die mislukking van die afgelope twee dekades om ons (wie bedoel hy met “ons”, wonder ek) gemeenskap minder ongelyk te maak en armoede en werkloosheid te beveg, verstaanbare redes is dat jong swart mense militanter begin word, is met ander woorde ‘n totale versinsel.
As ons in oënskou neem dat uit ‘n bevolking van 3 miljoen Afrikaners dat bykans vier honderd duisend in plakkerskampe hul heenkome moet vind, kan ons in elk geval losweg tot die konklusie kom dat daar nou meer gelykheid is tussen wit en swart, maar hiermee gepaardgaande laai die etniese spanninge net meer op.
Dat gelykheid sal sorg om spanninge te laat afneem is ‘n gedagtegang wat baie linkses graag aanhang, maar in die praktyk is daar geen bewys daarvoor nie. Kyk maar hoe model linkse lande soos Swede, wat geld leen by buitelandse banke om ekonomiese vlugtelinge te verwelkom, sy reputasie as ‘n utopie van gelykheid verloor het en dat derdewêreldse radikales aldaar openlik pleit vir die ondergang van die mense wat hulle gevoed en gehuisves het.
Om dit eenvoudig te stel is swart Suid-Afrikaners meer gewelddadig omdat radikale bewegings soos die EFF hulle aanhits tot geweld. Jong swart siele word geïndoktrineer met die opvatting dat mag en vernielsug reg is en dat hulle heil in die ondergang van die wittes lê.
Uiteindelik is Max en ander linkses se pogings om wittes die skuld te gee vir alles, ‘n aanwysing dat hulle nie hul etniese agtergrond getransendeer het nie. Om voortdurend jou hele volk deur die slyk te haal sal nie die babaverkragtings laat afneem nie. ‘n Beter strategie sou wees om die towerdokters en ander swart leiers te oortuig dat sulke sieklike optredes meer skade as goed doen.
Nog ‘n beter strategie sou wees dat die wittes hulself moet afsonder en ontwikkel soos hulle gewoond is om te doen sonder invloede van buite wat postkoloniale Afrika in ‘n nagmerrie omskep het.
Om weer John Ray aan te haal: “People with Rightist attitudes are not especially sick psychologically or oppressive behaviourally. Anti-Apartheid protestors resemble in their own behaviour the very people they condemn…Avowedly tolerant attitudes combined with intolerant behaviour seem characteristic of much of the modern Left and pose an in principle greater danger to our society than does overt Fascism.”
Let wel Max, hierdie artikel het al in 1971 verskyn!
Skrywer Joseph SecrèveGepubliseer op 17 Mei 2016 17 Mei 2016 Kategorieë Joseph Secreve, RubriekeSleutelwoord Gordon Allport, John Ray, Jordan Maxwell, Mabel Jansen, Max du Preez, Theodor Adorno
Vorige Vorige artikel: Winnie Rust het haar vermeende bruin moordenaar Nigel Plaatjies ‘befonds’
Volgende Volgende artikel: Trump en Bernie Sanders pla Hillary