’n Seisoen van oorweldigende protesoptogte is nou deel van ’n gewone Suid-Afrikaanse dag. Kenmerkend van hierdie optogte is die dansende, soms selfs jubelende, skouspel van trippelende voete tot vurige kniehoogte-skopbewegings, ritmiese systappies, en dreigende vorentoe bewegings deur ’n massa betogers.
Die vonk vir hierdie dramatiese betogings is getrou op TV uitgesaai. Duidelik was dit ’n keerpunt in die geduld van jong en veral arm studente. Die vonk was by die Universiteit Kaapstad waar aanvanklik betoog is teen die standbeeld van die groot kolonis Cecil John Rhodes (inderwaarheid die groot beredderaar vir die universiteit se behoud).
Rassehaat, lank-gekoesterde griewe, ’n hernude woede teenoor die apartheidsverlede, en ’n klag van koloniale vergrype, asook die aanhitsende retoriek van ’n minderheidsparty soos die Economic Freedom Fighters (EFF) het inderdaad ’n revolusionêre klimaat begin skep. Soms is die EFF-uitsprake woedend rassisties, soms aanvallend op die regeringparty, die ANC. Uiteindelik het die party (wat slegs 9% aanhang het) die aandag op grondbesit geplaas.
Die dansende massas het genoeg gehad. Die TV-kameras word bondgenote om hul woede te wys. ’n Woede wat nie gou kan of sal bedaar nie.