Portret van generaal-majoor William Tecumseh Sherman - Geskiedenis Podcasts - 2021
Herinneringe, William T. Sherman. Een van die klassieke militêre outobiografieë, dit is 'n baie leesbare weergawe van Sherman se betrokkenheid by die Amerikaanse burgeroorlog, ondersteun deur 'n groot aantal dokumente. 'N Waardevolle, algemeen onpartydige werk wat van groot waarde is vir almal wat belangstel in Sherman se rol in die oorlog.
Die waarheid agter 󈧬 hektaar en 'n muil '
Ons het almal die storie gehoor van die 󈬘 hektaar en 'n muil " belofte aan voormalige slawe. Dit is 'n stapelvoedsel van swart geskiedenislesse, en dit is die naam van Spike Lee se filmonderneming. Die belofte was die eerste stelselmatige poging om 'n vorm van herstel aan pas vrygelate slawe te bied, en dit was verbasend radikaal vir sy tyd, proto-sosialisties in die implikasies daarvan. In werklikheid sou so 'n beleid vandag in enige land radikaal wees: die massiewe konfiskering van die privaatbesit van die federale regering en ongeveer 400,000 hektaar wat voorheen in besit was van die konfederale grondeienaars, en die metodiese herverdeling daarvan aan voormalige swart slawe. Wat die meeste van ons nog nie gehoor het nie, is dat die idee werklik deur swart leiers self gegenereer is.
Dit is moeilik om voldoende te beklemtoon hoe revolusionêr hierdie idee was: Soos die historikus Eric Foner dit in sy boek stel: Heropbou: Amerika se onvoltooide revolusie, 1863-1877, " Hier in die kus van Suid -Carolina en Georgia, het die vooruitsig gewag op 'n transformasie van die suidelike samelewing, selfs radikaler as die einde van slawerny. " Probeer jou voorstel hoe ingrypend die geskiedenis van rasseverhoudinge in die Verenigde State sou gewees het sou hierdie beleid toegepas en toegepas gewees het as die voormalige slawe werklik toegang gehad het tot die eienaarskap van grond, eiendom as hulle 'n kans gehad het om ekonomies selfonderhoudend te wees, om te bou, op te bou en deur te gee rykdom. Een van die belangrikste beloftes van Amerika was immers die moontlikheid dat gemiddelde mense dit kan besit land, en alles wat sodanige eienaarskap behels. Soos ons maar al te goed weet, was hierdie belofte nie te verwesenlik nie vir die oorweldigende meerderheid van die voormalige slawe van die land, wat ongeveer 3,9 miljoen getel het.
17 Februarie 1865: Brand van Columbia, Suid -Carolina
Omstredenheid het gewoed sedert die verbranding van Columbia nadat die leër van Sherman dit op 17 Februarie 1865 beset het. Hoewel Sherman nie die brand bestel het nie, dink ek dat die gewig daarvan bewys is dat die troepe van die Unie verantwoordelik was. Die troepe van die unie, wat Suid -Carolina die skuld gegee het vir die aanvang van die oorlog, was gretig om die vernietiging wat hulle geglo het 'n regverdige straf, in die hoofstad van die Palmetto -staat te besoek. Vakbondboekies en -briewe laat geen twyfel oor die verantwoordelikheid van die Unie nie. Sherman het egter altyd ontken dat sy troepe verantwoordelik was. Hier is sy verslag oor die vuur: (meer en hellip)
Foto, druk, teken Sherman en sy generaals
Vir meer inligting oor die reproduksie, publikasie en aanhaling van materiaal uit hierdie versameling, asook toegang tot die oorspronklike items, sien: Liljenquist Family Collection of Civil War Photographs - Rights and Restriction Information
Voortplantingsnommer: LC-DIG-ppmsca-66656 (digitale lêer van oorspronklik, voorkant)
Oproepnommer: LOT 14043-2, nr. 1194 [P & ampP]
4. Hy het 'n rotsagtige loopbaan in die sakewêreld gehad.
Nadat Sherman die geveg in die Mexikaanse Amerikaanse oorlog misgeloop het en 'n reeks gebrekkige opdragte ondergaan het, verlaat Sherman die weermag in 1853 om 'n bank in San Francisco te bestuur. Terwyl hy 'n bekwame sakeman was, stem die stap ooreen met die gebars van die Gold Rush -borrel, en sy tak stort in duie in die daaropvolgende finansiële histerie. Sherman is verneder, deels omdat baie militêre vriende, insluitend toekomstige generaals van die Burgeroorlog, Braxton Bragg en George Thomas, geld aan hom toevertrou het. Om hul verliese te help dek, het hy uiteindelik sy eie bates ter waarde van $ 20,000 gelikwideer. 'N Moedelose Sherman het die bankwêreld vir goed verlaat in 1858. Hy het later aangemeld as die eerste superintendent van die Louisiana State Seminary of Learning and Military Academy en die skool wat Louisiana State University sou word.
Sherman is gebore in 1820 in Lancaster, Ohio, naby die oewer van die Hockingrivier. Sy pa, Charles Robert Sherman, 'n suksesvolle advokaat wat in die hooggeregshof in Ohio sit, sterf onverwags in 1829. Hy laat sy weduwee, Mary Hoyt Sherman, met elf kinders en sonder erfenis. Na die dood van sy vader is die negejarige Sherman grootgemaak deur 'n buurman en familievriend van Lancaster, advokaat Thomas Ewing, Sr. . Sherman was ver verwant aan die Amerikaanse stigter Roger Sherman en het hom bewonder. 
Sherman se ouer broer Charles Taylor Sherman het 'n federale regter geword. Een van sy jonger broers, John Sherman, was 'n Amerikaanse senator en kabinetsekretaris. 'N Ander jonger broer, Hoyt Sherman, was 'n suksesvolle bankier. Twee van sy pleegbroers het tydens die Burgeroorlog as groot generaals in die Unie -leër gedien: Hugh Boyle Ewing, later 'n ambassadeur en skrywer, en Thomas Ewing, Jr., wat as advokaat in die militêre verhore van die Lincoln -samesweerders sou dien. Sherman sou op 30 -jarige ouderdom met sy pleegsuster, Ellen Boyle Ewing, trou en agt kinders by haar hê. 
Sherman se voorname
Sherman se ongewone voornaam het nog altyd aansienlike aandag getrek.  Sherman het berig dat sy middelnaam afkomstig is van sy vader wat 'n lus was vir die groot hoof van die Shawnees, 'Tecumseh' ".  Sedert 'n verslag in 'n biografie van 1932 oor Sherman, is daar gereeld berig dat Sherman as baba bloot Tecumseh genoem is. Volgens hierdie verslae verkry Sherman eers op nege of tien jaar die naam "William" nadat hy in die Ewing -huishouding opgeneem is. Sy pleegmoeder, Maria Willis Boyle (Maria Ewing), was van Ierse afkoms en 'n vroom Rooms -Katoliek. Sherman is grootgemaak in 'n Rooms -Katolieke huishouding, hoewel hy later die kerk verlaat, met verwysing na die uitwerking van die burgeroorlog op sy godsdienstige opvattings. Volgens 'n verhaal wat 'n mite kan wees, is Sherman in die Ewing -huis gedoop deur 'n Dominikaanse priester, wat hom William vir die heilige dag genoem het: moontlik 25 Junie, die feesdag van Saint William van Montevergine.  Die verhaal word egter betwis. Sherman het in sy Herinneringe dat sy pa hom William Tecumseh Sherman genoem het, deur 'n Presbiteriaanse predikant as 'n baba gedoop is en destyds die naam William gekry het.  As volwassene onderteken Sherman al sy korrespondensie - insluitend aan sy vrou - "W. T. Sherman".  Sy vriende en familie het hom altyd 'Cump' genoem. 
Militêre opleiding en diens
Senator Ewing het 'n afspraak vir die 16-jarige Sherman gekry as 'n kadet in die Amerikaanse Militêre Akademie in West Point, , waar hy vertrek en goeie vriende raak met 'n ander belangrike toekomstige burgeroorloggeneraal, George H. Thomas. Terwyl hy daar was, het Sherman akademies uitgeblink, maar hy behandel die stelsel van onheil met onverskilligheid. Medekadet William Rosecrans sou Sherman by West Point later onthou as "een van die helderste en gewildste genote" en "'n blinkoog, rooikop, wat altyd voorbereid was op 'n leeuwerik van enige aard".  Omtrent sy tyd by West Point, sê Sherman slegs die volgende in syne Herinneringe:
By die Akademie is ek nie as 'n goeie soldaat beskou nie, want ek is nooit vir 'n amp gekies nie, maar het gedurende die hele vier jaar as privaat gebly. Net soos nou was netheid in kleredrag en vorm, met streng nakoming van die reëls, die vereiste kwalifikasies vir die amp, en ek veronderstel dat ek nie daarin kon presteer nie. In studies het ek altyd 'n eerbiedwaardige reputasie by die professore gehad, en ek was in die algemeen een van die beste, veral in tekening, chemie, wiskunde en natuurfilosofie. My gemiddelde swakhede, Jaarliks, was ongeveer honderd -en -vyftig, wat my finale klas status van nommer vier tot ses verminder het. 
By die gradeplegtigheid in 1840 betree Sherman die leër as 'n tweede luitenant in die 3de Amerikaanse artillerie en sien hy optrede in Florida in die Tweede Seminole -oorlog teen die Seminole -stam. Hy is later in Georgia en Suid -Carolina gestasioneer. As die pleegseun van 'n prominente Whig -politikus, het die gewilde Lt. Sherman in Charleston binne die boonste kringe van die Ou Suid -samelewing beweeg. 
Terwyl baie van sy kollegas aksie in die Mexiko -Amerikaanse oorlog sien, het Sherman administratiewe pligte in die gevange gebied van Kalifornië opgedra. Saam met mede-luitenante Henry Halleck en Edward Ord, het Sherman die reis van 198 dae om Kaap Horn uit New York aangepak, aan boord van die bekeerde sloep USS Lexington. Tydens hierdie reis het Sherman naby Halleck en Ord, en in syne, gegroei Herinneringe vertel 'n staptog met Halleck na die top van Corcovado, met uitsig op Rio de Janeiro in Brasilië. Sherman en Ord bereik die stad Yerba Buena, in Kalifornië, twee dae voordat sy naam na San Francisco verander is. In 1848 vergesel Sherman die militêre goewerneur van Kalifornië, kolonel Richard Barnes Mason, tydens die inspeksie wat amptelik bevestig het dat goud in die streek ontdek is, en sodoende die California Gold Rush ingewy.  Sherman, saam met Ord, het gehelp met opnames vir die onderafdelings van die stad wat Sacramento sou word.
Sherman verdien 'n promosie vir kaptein vir sy "verdienstelike diens", maar sy gebrek aan 'n gevegsopdrag het hom ontmoedig en het moontlik daartoe bygedra dat hy besluit het om sy kommissie te bedank. Hy sou uiteindelik een van die min hooggeplaaste offisiere van die Amerikaanse burgeroorlog word wat nie in Mexiko geveg het nie. 
Huwelik en sakeloopbaan
In 1850 word Sherman bevorder tot die inhoudelike rang van kaptein en op 1 Mei van daardie jaar trou hy met sy pleegsuster, Ellen Boyle Ewing, vier jaar jonger. Eerwaarde James A. Ryder, president van Georgetown College, het die Washington DC -seremonie gehou. President Zachary Taylor, vise -president Millard Fillmore en ander politieke beligtings het die seremonie bygewoon. Thomas Ewing was destyds die minister van binnelandse sake. 
Soos haar ma, was Ellen Ewing Sherman 'n vroom Rooms -Katoliek, en die agt kinders van die Shermans is in hierdie geloof grootgemaak. In 1864 woon Ellen tydelik in South Bend, Indiana, in om haar jong gesin te laat opvoed aan die Universiteit van Notre Dame en St. Mary's College.  In 1874, nadat Sherman wêreldbekend geword het, het hul oudste kind, Marie Ewing ("Minnie") Sherman, ook 'n polities prominente troue gehad, bygewoon deur president Ulysses S. Grant en herdenk deur 'n ruim geskenk van die Khedive van Egipte. (Uiteindelik trou een van Minnie se dogters met 'n kleinseun van die Konfederale generaal Lewis Addison Armistead.)  'n Ander van die Sherman -dogters, Eleanor, is op 5 Mei 1880 getroud met Alexander Montgomery Thackara by General Sherman se huis in Washington, DC. Tot groot ontevredenheid en smart van Sherman het sy oudste oorlewende seun, Thomas Ewing Sherman, in 1878 by die godsdienstige orde van die Jesuïete aangesluit en in 1889 tot priester georden. 
In 1853 bedank Sherman sy kapteinskap en word hy bestuurder van die San Francisco-tak van die bank in St. Louis, Turner & amp. Co. Hy keer terug na San Francisco in 'n tyd van groot onrus in die Weste. Hy het twee skeepswrakke oorleef en het deur die Golden Gate op die omgedopte romp van 'n stigterhoutskoener gedryf.  Sherman het aan stresverwante asma gely weens die stad se aggressiewe sakekultuur.  Laat in die lewe, met betrekking tot sy tyd in San Francisco wat 'n waansin van vaste eiendomspekulasie beleef, herinner Sherman: 'Ek kan honderdduisend man in die geveg hanteer en die City of the Sun inneem, maar is bang om 'n lot in die moeras van San Francisco. "  In 1856, tydens die vigilante -periode, dien hy kortliks as 'n generaal -majoor van die Kaliforniese milisie. 
Sherman se tak in San Francisco het in Mei 1857 gesluit, en hy het namens dieselfde bank na New York verhuis. Toe die bank tydens die finansiële paniek van 1857 misluk, het hy die tak in New York gesluit. Vroeg in 1858 keer hy terug na Kalifornië om die sake van die bank daar af te handel. Later in 1858 verhuis hy na Leavenworth, Kansas, waar hy sonder veel sukses sy regspraktyk en ander ondernemings probeer het. 
Militêre kollege superintendent
In 1859 aanvaar Sherman 'n pos as die eerste superintendent van die Louisiana State Seminary of Learning & amp Military Academy in Pineville, Louisiana, 'n pos wat hy gesoek het op voorstel van majoor DC Buell en verseker is vanweë generaal George Mason Graham.  Hy was 'n effektiewe en gewilde leier van die instelling, wat later die Louisiana State University (LSU) geword het.  Kolonel Joseph P. Taylor, die broer van wyle president Zachary Taylor, verklaar dat "as u die hele weermag gejag het, van die een kant tot die ander kant, u nie 'n man kon vind wat die beste by hom pas nie vir die posisie in alle opsigte as Sherman. " 
Alhoewel sy broer, kongreslid John Sherman, bekend was vir sy standpunte teen slawerny, was kaptein Sherman nie 'n afskaffer nie en het hy 'n mate van meegevoel betoon met die verdediging van die blanke Suidlanders van hul agrariese stelsel, insluitend die instelling van slawerny. Aan die ander kant was kaptein Sherman hardnekkig gekant teen afstigting. In Louisiana het hy 'n goeie vriend geword van professor David F. Boyd, 'n boorling van Virginia en 'n entoesiastiese afskeidingsgenoot. Boyd onthou later dat hy getuienis was toe die nuus van die afstigting van Suid -Carolina uit die Verenigde State hulle by die kweekskool bereik, "Sherman huilend uitbars en op 'n senuweeagtige manier begin om die vloer te stap en die stap wat hy gevrees het, vernietiging kan veroorsaak die hele land. "  In wat sommige skrywers beskou het as 'n akkurate profesie van die konflik wat die Verenigde State gedurende die volgende vier jaar sou verswelg,  herinner Boyd aan Sherman wat verklaar:
Julle mense van die Suide weet nie wat julle doen nie. Hierdie land sal deurdrenk wees van bloed, en God weet net hoe dit sal eindig. Dit is alles dwaasheid, waansin, 'n misdaad teen die beskawing! Julle mense praat so ligtelik van oorlog dat julle nie weet waarvan julle praat nie. Oorlog is 'n vreeslike ding! U vergis ook die mense van die Noorde. Hulle is 'n vreedsame volk, maar 'n opregte volk, en hulle sal ook baklei. Hulle gaan nie toelaat dat hierdie land vernietig word sonder 'n geweldige poging om dit te red nie. Boonop, waar is u manne en oorlogstoestelle om teen hulle te veg? Die noorde kan 'n stoommasjien, lokomotief of treinspoorwa maak, wat jy amper nie 'n stuk lap of skoene kan maak nie. U jaag die oorlog in met een van die kragtigste, vernuftigste meganiese en vasberade mense op aarde - reg voor u deur. U sal beslis misluk. Slegs in u gees en vasberadenheid is u voorbereid op oorlog. In totaal is u heeltemal onvoorbereid, met 'n slegte rede om mee te begin.Eers sal u vordering maak, maar namate u beperkte hulpbronne begin misluk, sluit u die markte van Europa af soos u sal wees. As u mense maar net stop en dink, moet hulle uiteindelik sien dat u beslis sal misluk. 
In Januarie 1861, namate meer suidelike state van die Unie afgeskei het, moes Sherman die ontvangs van wapens wat deur die Amerikaanse arsenaal in Baton Rouge aan die Louisiana State Militia oorgegee is, aanvaar. In plaas daarvan om daaraan te voldoen, bedank hy sy pos as superintendent en verklaar aan die goewerneur van Louisiana dat "ek op geen enkele manier 'n daad sal doen of 'n gedagte vyandig sal dink aan die Verenigde State nie."  Sherman het toe Louisiana verlaat en noordwaarts gegaan.
St. Louis tussenspel
Direk na sy vertrek uit Louisiana, reis Sherman na Washington, DC, moontlik in die hoop om 'n pos in die weermag te kry, en ontmoet Abraham Lincoln in die Withuis tydens die inhuldigingsweek. Sherman het sy kommer uitgespreek oor die swak paraatheid van die Noorde, maar het bevind Lincoln reageer nie. 
Daarna word Sherman president van die St. Louis Railroad, 'n spoorwegonderneming, 'n pos wat hy slegs 'n paar maande sou beklee. Hy het dus in die grensstaat Missouri gewoon terwyl die afstigtingskrisis 'n hoogtepunt bereik het. Terwyl hy probeer om homself van kontroversie af te hou, het hy eerstehands kennis geneem van die pogings van kongreslid Frank Blair, wat later onder Sherman gedien het, om Missouri in die Unie te hou. Begin April het hy 'n aanbod van die Lincoln -administrasie van die hand gewys om 'n pos in die oorlogsafdeling te neem as 'n voorspel dat hy assistent -sekretaris van die oorlog word.  Na die bombardement van Fort Sumter, het Sherman getwyfel om hom tot militêre diens te verbind en bespot Lincoln se oproep om 75 000 vrywilligers van drie maande om afstigting te beëindig, volgens berigte: 'Ja, jy kan net sowel probeer om die vlamme van 'n brandende vuur te blus huis met 'n spuitpistool. "  In Mei het hy hom egter vir diens in die gewone weermag aangebied, en sy broer (senator John Sherman) en ander verbindings het gemanoeuvreer om hom 'n kommissie in die gewone leër te kry.  Op 3 Junie skryf hy dat "ek nog steeds dink dat dit 'n lang oorlog moet wees - baie lank - baie langer as wat enige politikus dink."  Hy ontvang 'n telegram wat hom op 7 Junie na Washington ontbied. 
Eerste kommissies en Bull Run
Sherman is eers op 14 Mei 1861 aangestel as kolonel van die 13de Amerikaanse Infanterieregiment. Dit was 'n nuwe regiment wat nog opgeneem moes word, en Sherman se eerste bevel was eintlik 'n brigade van vrywilligers van drie maande,  aan die hoof waarvan hy een van die min unie -offisiere geword het wat hom onderskei het tydens die Eerste Slag van Bull Run op 21 Julie 1861, waar hy deur koeëls in die knie en skouer bewei is. Volgens die Britse militêre historikus Brian Holden-Reid, "as Sherman tydens die aanval taktiese foute begaan het, het hy dit meer as vergoed tydens die daaropvolgende terugtog".  Holden-Reid het ook tot die gevolgtrekking gekom dat Sherman "miskien net so ongewoon was as die manne wat hy beveel het, maar hy het nie ten prooi geval aan die naïewe illusies wat so baie op die veld van First Bull Run verpleeg het nie." 
Die rampspoedige nederlaag van die Unie by Bull Run het Sherman laat twyfel oor sy eie oordeel as offisier en die vermoëns van sy vrywillige troepe. President Lincoln was positief beïndruk deur Sherman tydens 'n besoek aan die troepe op 23 Julie en het hom bevorder tot brigadier -generaal van vrywilligers (effektief op 17 Mei 1861, met senior rang in rang van Ulysses S. Grant, sy toekomstige bevelvoerder).  Hy is aangestel om te dien onder Robert Anderson in die Department of the Cumberland in Louisville, Kentucky, en in Oktober volg Sherman Anderson in bevel van die departement op. Sherman was van mening dat sy nuwe opdrag die belofte van Lincoln verbreek dat hy nie so 'n prominente posisie sou kry nie. 
Nadat hy Anderson in Louisville opgevolg het, het Sherman nou die belangrikste militêre verantwoordelikheid vir Kentucky, 'n grensstaat waarin die konfederale troepe Columbus en Bowling Green gehou het en teenwoordig was naby die Cumberland Gap.  Hy het uiters pessimisties geraak oor die vooruitsigte vir sy bevel en hy het gereeld by Washington, DC gekla oor tekorte, terwyl hy oordrewe skattings van die sterkte van die rebellemagte gegee het en 'n buitengewone aantal versterkings aangevra het. Kritieke persberigte verskyn oor hom na 'n besoek in Oktober deur die oorlogsekretaris, Simon Cameron, in Louisville, en vroeg in November 1861 dring Sherman daarop aan dat hy verlig word.  Hy is onmiddellik vervang deur brigadier -generaal Don Carlos Buell en oorgeplaas na St. Louis, Missouri. In Desember is hy met verlof geplaas deur genl.maj Henry W. Halleck, bevelvoerder van die departement van Missouri, wat hom as ongeskik beskou het. Sherman is na Lancaster, Ohio, om te herstel. Terwyl hy tuis was, het sy vrou Ellen aan sy broer, senator John Sherman, geskryf om advies in te win. Sy het gekla oor 'die melancholiese waansin waaraan u gesin onderwerp is'.  ​​In sy privaat korrespondensie het Sherman later geskryf dat die bekommernisse oor bevel my 'afgebreek' het en toegegee het dat hy selfmoord oorweeg het.  Sy probleme is vererger toe die Cincinnati kommersieel beskryf hom as 'kranksinnig'. 
Teen middel Desember 1861 het Sherman voldoende herstel om by Halleck in die departement van Missouri weer diens te doen. In Maart is die bevel van Halleck herontwerp in die departement van die Mississippi en vergroot om die bevel in die Weste te verenig. Sherman se aanvanklike opdragte was opdragte in die agterkant, eers uit 'n onderrigbarakke naby St. Louis en daarna in bevel van die distrik Kaïro.  Hy werk vanuit Paducah, Kentucky, en bied logistieke ondersteuning aan die operasies van brig. Genl Ulysses S. Grant om Fort Donelson te verower (Februarie 1862). Grant, die vorige bevelvoerder van die distrik Kaïro, het onlangs 'n groot oorwinning behaal by Fort Henry (6 Februarie 1862) en die bevel gekry oor die ongedefinieerde distrik Wes-Tennessee. Alhoewel Sherman in hierdie tyd tegnies die senior offisier was, het hy aan Grant geskryf: 'Ek voel angstig oor u, aangesien ek weet dat die groot fasiliteite [die Konfederate] konsentrasie het deur middel van die rivier en R -pad, maar [ek] het geloof in jou — beveel my op enige manier. " 
Nadat Grant Fort Donelson verower het, het Sherman sy wens gehad om onder Grant te dien toe hy op 1 Maart 1862 aan die Army of West Tennessee as bevelvoerder van die 5de Divisie toegewys is.  Sy eerste groot toets onder Grant was tydens die Slag van Shiloh. Die massiewe Konfederale aanval op die oggend van 6 April 1862 het die meeste senior unie -bevelvoerders verras. Sherman het die intelligensieverslae van militia -beamptes van die hand gewys en geweier om te glo dat die Konfederale generaal Albert Sidney Johnston sy basis in Korinte sou verlaat. Hy het geen voorsorgmaatreëls getref nie, behalwe om sy piketlyne te versterk, en geweier om te vestig, abatis te bou of verkenningspatrollies uit te stoot. By Shiloh wou hy vermy dat hy te erg bekommerd was om te ontsnap aan die soort kritiek wat hy in Kentucky gekry het. Hy het aan sy vrou geskryf dat, as hy meer voorsorg tref, 'hulle my weer mal sou noem'. 
Ondanks die feit dat Sherman onvoorbereid was op die aanval, het hy sy afdeling bymekaargekom en 'n ordelike, terugtrekkende terugtrekking uitgevoer wat gehelp het om 'n rampspoedige Unie -roete te voorkom. Sherman het Grant aan die einde van die dag onder 'n eikeboom in die donker sit en 'n sigaar rook, en in sy woorde voel hy ''n wyse en skielike instink om nie terug te trek nie'. In wat een van die mees noemenswaardige gesprekke van die oorlog sou word, het Sherman eenvoudig gesê: "Wel, Grant, ons het die duiwel se eie dag gehad, nie waar nie?" Na 'n blaas van sy sigaar, antwoord Grant kalm: "Ja, maar lek hulle môre."  Sherman was instrumenteel in die suksesvolle Unie -teenaanval van 7 April 1862. By Shiloh is Sherman twee keer gewond - in die hand en skouer - en drie perde onder hom uitgeskiet. Sy optrede is geprys deur Grant en Halleck en na die geveg word hy bevorder tot generaal -majoor van vrywilligers, met ingang van 1 Mei 1862. 
Einde April het 'n Unie-mag van 100 000 stadig teen Korinthe beweeg, onder bevel van Halleck, met Grant wat na die tweede bevelvoerder was, en Sherman het die afdeling aan die regterkant van die regtervleuel van die Unie (onder George Henry Thomas) beveel. Kort nadat die Unie -magte Korinte op 30 Mei beset het, het Sherman Grant oorreed om nie sy bevel te verlaat nie, ondanks die ernstige probleme wat hy met Halleck ondervind het. Sherman het Grant 'n voorbeeld uit sy eie lewe gegee: 'Voor die slag van Shiloh het ek 'n blote bewering van' mal 'neergeval, maar daardie enkele geveg het my nuwe lewe gegee, en ek is nou in 'n hoë veer. Hy het aan Grant gesê dat, as hy in die weermag bly, ''n gelukkige ongeluk u in die guns en u ware plek kan herstel'.  In Julie verbeter Grant se situasie toe Halleck na die Ooste vertrek om generaal-generaal te word, en Sherman die militêre goewerneur van die besette Memphis word. 
Volgens historikus John D. Winters Die burgeroorlog in Louisiana (1963), in hierdie tyd Sherman
. het nog geen duidelike talente vir leierskap vertoon nie. Sherman, wat deur hallusinasies en onredelike vrese gepla is en uiteindelik selfmoord oorweeg, is in Kentucky onthef. Hy het later 'n nuwe klim na sukses by Shiloh en Korinte onder Grant begin. Tog sou hy nie hoër styg as hy sy opdrag van Vicksburg wat ongunstig begin het, demp nie. As man was Sherman 'n eksentrieke mengsel van sterkte en swakheid. Alhoewel hy ongeduldig, dikwels geïrriteerd en depressief, wroegend, eiesinnig en onredelik ongemaklik was, het hy soliede soldaatkwaliteite. Sy manne sweer by hom, en die meeste van sy mede -offisiere bewonder hom. 
Sherman se militêre rekord in 1862–63 was gemeng. In Desember 1862 het magte onder sy bevel 'n hewige afslag gehad tydens die Slag van Chickasaw Bayou, net noord van Vicksburg, Mississippi.  Kort daarna is sy XV -korps beveel om by majoor -generaal John A. McClernand aan te sluit in sy suksesvolle aanval op Arkansas Post, wat algemeen beskou word as 'n polities gemotiveerde afleiding van die poging om Vicksburg te neem. 
Sherman het aanvanklik bedenkinge uitgespreek oor die wysheid van Grant se onortodokse strategie vir die Vicksburg -veldtog in die lente van 1863, wat daartoe gelei het dat die indringende Unie -weermag van sy toevoertrein skei en deur kos soek.  Hy het hom egter volledig aan Grant se leierskap onderwerp en die veldtog het Sherman se noue persoonlike bande met Grant bevestig.  Tydens die lang en ingewikkelde maneuvers teen Vicksburg het een koerant gekla dat die "leër in modder-skilpad ekspedisies verwoes word, onder leiding van 'n dronkaard [Grant], wie se vertroulike adviseur [Sherman] 'n kranksinnige was".  Die laaste val van die beleërde stad Vicksburg was 'n groot strategiese oorwinning vir die Unie, aangesien dit die navigasie langs die Mississippirivier heeltemal onder beheer van die Unie -leër geplaas het en Texas en Arkansas effektief van die res van die Konfederasie afgesny het.
Tydens die beleg van Vicksburg het die Konfederale Generaal Joseph E. Johnston 'n mag van 30 000 man in Jackson, Mississippi, versamel met die doel om die garnisoen te verlig onder bevel van John C. Pemberton wat in Vicksburg vasgekeer was. Nadat Pemberton op 4 Julie aan Grant oorgegee het, het Johnston gevorder na die agterkant van Grant se magte. In reaksie op hierdie bedreiging het Grant Sherman opdrag gegee om Johnston aan te val. Sherman het die daaropvolgende Jackson-ekspedisie uitgevoer, wat op 25 Julie suksesvol afgesluit is met die herowering van die stad Jackson. Dit het gehelp om te verseker dat die Mississippirivier vir die res van die oorlog in die unie se hande sou bly. Volgens die militêre historikus Brian Holden-Reid het Sherman uiteindelik 'n tande gesny as 'n weermagbevelvoerder 'met die Jackson-ekspedisie. 
Na die oorgawe van Vicksburg en die herowering van Jackson, kry Sherman die rang van brigadier-generaal in die gewone weermag, benewens sy rang as hoofgeneraal van vrywilligers. Sy gesin het van Ohio gereis om hom by die kamp naby Vicksburg te besoek. Sherman se negejarige seun, Willie, die 'klein sersant', is tragies dood aan tifus wat tydens die reis opgedoen is. 
Na die nederlaag van die Army of the Cumberland in die Slag van Chickamauga deur die Konfederale Generaal Braxton Bragg se Army of Tennessee, het president Lincoln die Unie-magte in die Weste herorganiseer as die Militêre Afdeling van die Mississippi, onder bevel van generaal Grant. Sherman volg Grant aan die hoof van die Army of the Tennessee. Opdrag gegee om die Unie -magte wat in die stad Chattanooga, Tennessee, beleër is, te verlig, vertrek Sherman van Memphis op 'n trein na Chattanooga. Toe Sherman se trein by Collierville verbysteek, word dit aangeval deur 3 000 Konfederale kavalleries en agt gewere onder bevel van brigadier -generaal James Chalmers. Sherman het bevel oor die infanteriste in die plaaslike garnisoen van die Unie geneem en die Konfederale aanval suksesvol afgeweer. 
Sherman het na Chattanooga gegaan, waar Grant hom opdrag gegee het om die regterflank van Bragg se magte aan te val, wat langs die Missionary Ridge gevestig was. Op 25 November het Sherman sy doelwit van Billy Goat Hill aan die noordelike punt van die nok geneem, net om te sien dat dit van die hoofruggraat geskei is deur 'n rotsagtige ravyn. Toe hy probeer om die hoofrug by Tunnel Hill aan te val, is sy troepe herhaaldelik afgeweer deur die swaar afdeling van Patrick Cleburne, die beste eenheid in Bragg se leër. Grant het toe beveel dat George Henry Thomas in die middel van die Konfederale lyn sou aanval. Hierdie frontaanval was bedoel as 'n afleiding, maar dit het onverwags daarin geslaag om die vyand se verskansings vas te vang en die Konfederale Weermag van Tennessee te verander, wat die Unie se Chattanooga -veldtog suksesvol kon voltooi. 
Na Chattanooga het Sherman 'n kolom gelei om die magte van die unie te verlig onder die gedagte dat Ambrose Burnside in gevaar was in Knoxville. In Februarie 1864 het hy 'n ekspedisie na Meridian, Mississippi, gelei om die konfederale infrastruktuur te ontwrig. 
Ondanks hierdie gemengde rekord, geniet Sherman Grant se selfvertroue en vriendskap. Toe Lincoln Grant in die lente van 1864 na die ooste roep om die leër van die hele Unie te neem, stel Grant Sherman (toe bekend aan sy soldate as "oom Billy") aan om hom op te volg as hoof van die militêre afdeling van die Mississippi, wat behels het bevel van troepe van die Unie in die Westelike Teater van die oorlog. Terwyl Grant die algemene leiding oor die leërs van die Verenigde State aangeneem het, het Sherman aan hom geskryf waarin hy sy strategie uiteensit om die oorlog tot 'n einde te bring en tot die gevolgtrekking gekom dat "as jy Lee kan sweep en ek na die Atlantiese Oseaan kan marsjeer, dink ek oom Obe sal gee ons vertrek twintig dae om die jongmense te sien. " 
Sherman het die staat Georgia binnegeval met drie leërs: die 60,000-leër van die Cumberland onder George Henry Thomas, die 25,000-sterk leër van die Tennessee onder James B. McPherson, en die 13,000-leër van die Ohio onder leiding van John M. Schofield.  Hy was bevelvoerder van 'n lang veldtog van maneuver deur bergagtige terrein teen die konfederale generaal Joseph E. Johnston se weermag van Tennessee, en probeer 'n direkte aanval slegs tydens die Slag van Kennesaw Mountain. In Julie word die versigtige Johnston vervang deur die meer aggressiewe John Bell Hood, wat op Sherman se sterkte gespeel het deur hom uit te daag om gevegte op oop grond te rig. Intussen, in Augustus, het Sherman "verneem dat ek in opdrag van 'n generaal-majoor in die gewone weermag was, wat onverwags was, en nie gewens was tot ek suksesvol was in die verowering van Atlanta nie". 
Sherman se veldtog in Atlanta het op 2 September 1864 suksesvol afgesluit met die verowering van die stad, wat Hood gedwing is om te laat vaar. Die val van Atlanta het 'n groot politieke impak in die Noorde: dit het die ineenstorting van die eens magtige "Copperhead" -faksie in die Demokratiese Party veroorsaak, wat onmiddellike vredesonderhandelinge met die Konfederasie bepleit het. Sherman se militêre oorwinning het dus effektief verseker dat Abraham Lincoln se presidensiële herverkiesing in November was. 
Nadat hy byna alle burgerlikes beveel het om die stad in September te verlaat, het Sherman opdrag gegee dat alle militêre en regeringsgeboue in Atlanta verbrand moet word, hoewel baie privaat huise en winkels ook verbrand word.  Dit was 'n presedent vir toekomstige gedrag deur sy leërs. Die verowering van die stad Atlanta het generaal Sherman 'n huishoudelike naam gemaak.
Maart na die see
Gedurende September en Oktober speel Sherman en Hood kat-en-muis in die noorde van Georgië (en Alabama), terwyl Hood die kommunikasie van Sherman na die noorde bedreig. Uiteindelik het Sherman goedkeuring van sy meerderes gekry vir 'n plan om van sy kommunikasie los te kom en suidwaarts te marsjeer, nadat hy Grant meegedeel het dat hy 'Georgia kon laat huil'.  Dit het die bedreiging veroorsaak dat Hood noordwaarts na Tennessee sou verhuis. Sherman het die dreigement in die lig gebring en gesê dat hy 'Hood' sy rantsoene sou gee 'in die rigting as' my besigheid is suid '.  Sherman het egter magte onder majoor genl. George H. Thomas en John M. Schofield om Hood te hanteer, het hul magte uiteindelik Hood se leër verpletter in die gevegte van Franklin (30 November) en Nashville (15-16 Desember).  Intussen, na die November -verkiesing, het Sherman 'n optog op 15 November  begin met 62 000 man na die hawe van Savannah, Georgia, wat van die grond af geleef het en volgens sy eie skatting meer as $ 100 miljoen se saakbeskadiging veroorsaak het. .  Sherman noem hierdie harde taktiek van materiële oorlog 'harde oorlog', wat dikwels as 'n soort totale oorlog beskou word.  Aan die einde van hierdie veldtog, bekend as Sherman's March to the Sea, het sy troepe Savannah op 21 Desember 1864 verower.  Sherman het toe 'n boodskap aan Lincoln gestuur en hom die stad as 'n kersgeskenk aangebied. 
Sherman se sukses in Georgië het ruim dekking gekry in die noordelike pers in 'n tyd toe Grant skynbaar min vordering gemaak het in sy stryd teen die konfederale generaal Robert E. Lee se weermag van Noord -Virginia. 'N Wetsontwerp is in die kongres ingedien om Sherman te bevorder tot Grant se rang van luitenant -generaal, waarskynlik met die oog daarop dat hy Grant as bevelvoerder van die Unie -leër moet vervang. Sherman skryf beide aan sy broer, senator John Sherman, en aan generaal Grant wat sodanige promosie ten sterkste verwerp.  Volgens 'n oorlogstydberig  was dit omstreeks hierdie tyd dat Sherman sy onvergeetlike lojaliteitverklaring aan Grant afgelê het:
Generaal Grant is 'n groot generaal. Ek ken hom goed. Hy het by my gestaan ​​toe ek mal was, en ek het by hom gestaan ​​toe hy dronk was en nou, meneer, staan ​​ons altyd by mekaar.
Terwyl hy in Savannah was, het Sherman uit 'n koerant verneem dat sy babaseun Charles Celestine tydens die Savannah -veldtog gesterf het, dat die generaal nog nooit die kind gesien het nie. 
Laaste veldtogte in die Carolinas
Grant het Sherman toe beveel om sy leër op stoomboot te begin en by die magte van die Unie aan te sluit wat Lee in Virginia konfronteer, maar Sherman het in plaas daarvan Grant oorreed om hom deur die Carolinas noordwaarts te laat marsjeer en alles van militêre waarde te vernietig, soos hy in Georgië gedoen het. . Hy was veral geïnteresseerd in die fokus op Suid -Carolina, die eerste staat wat van die Unie afgestig het, vanweë die effek wat dit op die Suidelike moraal sou hê.  Sy leër het noordwaarts deur Suid -Carolina gegaan teen ligte weerstand van die troepe van die Konfederale Generaal Joseph E. Johnston. Toe hy hoor dat Sherman se manne op 'n koord van paaie deur die moerasse van Salkehatchie vorder met 'n dosyn myl per dag, het Johnston "besluit dat daar nie so 'n leër bestaan ​​sedert die dae van Julius Caesar nie". 
Sherman verower die staatshoofstad van Columbia, Suid -Carolina, op 17 Februarie 1865. Die brande het die aand begin en teen die volgende oggend is die grootste deel van die sentrale stad verwoes. Die verbranding van Columbia het sedertdien kontroversie veroorsaak, met sommige wat beweer dat die brande toevallig was, ander 'n doelbewuste wraak, en nog ander dat die terugtrekkende Konfederate bale katoen verbrand het op pad uit die stad. 
Plaaslike inheemse Amerikaanse Lumbee -gidse het Sherman se weermag gehelp om die Lumberrivier, wat oorstroom is deur reën, na Noord -Carolina oor te steek. Volgens Sherman was die trek oor die Lumberrivier en deur die moerasse, pocosins en spruite van Robeson County 'die verdomdste optog wat ek ooit gesien het'.  Daarna het sy troepe die burgerlike infrastruktuur min skade aangerig, aangesien Noord -Carolina, in teenstelling met die suidelike buurland, deur sy manne as 'n onwillige Konfederale staat beskou is, nadat dit die tweede van die laaste staat was om van die Unie af te skei, voor Tennessee . Sherman se laaste belangrike militêre betrokkenheid was 'n oorwinning oor Johnston se troepe tydens die Slag van Bentonville, 19-21 Maart. Hy het gou 'n afspraak gemaak in Goldsborough, Noord -Carolina, met troepe van die unie wat hom daar ingewag het na die gevangenskap van Fort Fisher en Wilmington.
Einde Maart het Sherman kortliks sy magte verlaat en na City Point, Virginia, gereis om met Grant te konsulteer. Lincoln was toevallig tegelykertyd by City Point, wat die enigste drie-rigting vergaderings van Lincoln, Grant en Sherman tydens die oorlog moontlik gemaak het. 
Na die oorgawe van Lee aan Grant by Appomattox Court House en die moord op president Lincoln, het Sherman op 17 April 1865 met Johnston op Bennett Place in Durham, Noord -Carolina, vergader om 'n konfederale oorgawe te onderhandel. Op aandrang van Johnston, die Konfederale President Jefferson Davis en die Konfederale Oorlogsekretaris John C. Breckinridge, het Sherman voorwaardelik ingestem tot vrygewige terme wat oor militêre en politieke kwessies handel. Op 20 April stuur Sherman 'n memorandum met die voorgestelde termyn aan die regering in Washington, DC 
Sherman was van mening dat die vrygewige terme wat hy onderhandel het, strook met die standpunte wat Lincoln by City Point uitgespreek het, en dat dit die beste manier was om Johnston te keer om sy manne te beveel om die wildernis in te gaan en 'n vernietigende guerrilla -veldtog te voer. Sherman het egter sonder toestemming van generaal Grant, die pas geïnstalleerde president Andrew Johnson, of die kabinet gegaan. Die moord op president Lincoln het daartoe gelei dat die politieke klimaat in Washington, DC teen die vooruitsig van 'n vinnige versoening met die verslane Konfederate gekeer het, en die Johnson -administrasie het Sherman se voorwaardes verwerp. Generaal Grant moes moontlik ingegryp het om Sherman van ontslag te red omdat hy sy gesag oortref het.  Die Amerikaanse minister van oorlog, Edwin M. Stanton, het Sherman se memorandum uitgelek aan die New York Times, met die aanduiding dat Sherman moontlik omgekoop is om Jefferson Davis toe te laat om te ontsnap deur die Unie -troepe.  Dit het 'n diep en langdurige vyandskap tussen Sherman en Stanton veroorsaak, en dit het Sherman se minagting vir politici verskerp. 
Grant het Johnston bloot militêre terme aangebied soortgelyk aan dié wat hy met Lee by Appomattox beding het. Johnston, sonder om instruksies van president Davis te ignoreer, aanvaar die terme op 26 April 1865. Daarna gee hy sy leër en al die Konfederale magte in die Carolinas, Georgia en Florida formeel oor in die grootste enkele kapitulasie van die oorlog.  Sherman het saam met 60 000 van sy troepe na Washington, DC gegaan, waar hulle op 24 Mei 1865 in die Grand Review of the Armies opgeruk het en daarna ontbind is. Nadat hy die tweede belangrikste generaal in die leër van die Unie geword het, het hy die sirkel gehaal na die stad waar hy sy oorlogstyd begin het as kolonel van 'n nie-bestaande infanterieregiment.
Sherman was nie 'n afskaffer voor die oorlog nie, en soos ander van sy tyd en agtergrond, het hy nie geglo in 'neger gelykheid' nie.   Voor die oorlog het Sherman soms selfs medelye uitgespreek met die siening van die suidelike blankes dat die swart ras voordeel trek uit slawerny, alhoewel hy gekant was teen die verbrokkeling van slawegesinne en pleit vir die onderrig van slawe in lees en skryf.  Tydens die Burgeroorlog wou Sherman nie swart troepe in sy leërs in diens neem nie. 
Sherman se militêre veldtogte van 1864 en 1865 het baie slawe bevry, wat hom "as 'n tweede Moses of Aaron"  begroet en by tienduisende by sy optogte deur Georgië en die Carolinas aangesluit het. Die lot van hierdie vlugtelinge het 'n dringende militêre en politieke aangeleentheid geword. Sommige afskaffers het Sherman daarvan beskuldig dat hy min gedoen het om die haglike lewensomstandighede van die vrygelate slawe te verlig.  Om hierdie kwessie aan te spreek, het Sherman op 12 Januarie 1865 'n ontmoeting in Savannah met Stanton van die oorlog, en met twintig plaaslike swart leiers. Na die vertrek van Sherman verklaar Garrison Frazier, 'n Baptiste -predikant, in antwoord op 'n navraag oor die gevoelens van die swart gemeenskap:
Ons het generaal Sherman, voor sy aankoms, as 'n man in die voorsienigheid van God beskou, spesiaal afgesonderd om hierdie werk te verrig, en ons het eenparig onuitspreekbare dankbaarheid aan hom gevoel, en het na hom gekyk as 'n man wat vereer moet word vir die getroue uitvoering van sy plig. Sommige van ons het hom onmiddellik by sy aankoms ingeroep, en dit is waarskynlik dat hy [Sekretaris Stanton] nie met meer hoflikheid ontmoet het as wat hy ons ontmoet het nie. Sy gedrag en deportasie teenoor ons het hom gekenmerk as 'n vriend en 'n heer. 
Vier dae later het Sherman sy spesiale veldopdragte, nr. 15, uitgereik. Sherman aangestel brig. Genl Rufus Saxton, 'n afskaffer van Massachusetts wat voorheen die werwing van swart soldate beveel het, om die plan te implementeer.  Die bevele, wat die basis was van die bewering dat die unieregering vrygestelde slawe '40 hektaar en 'n muil' belowe het, is later dieselfde jaar deur president Andrew Johnson herroep.
Alhoewel die konteks dikwels oor die hoof gesien word en die aanhaling gewoonlik afgesny is, het een van Sherman se uitsprake oor sy harde oorlogsopvattings deels ontstaan ​​uit die rasse-houdings wat hierbo opgesom is. In sy Herinneringe, Het Sherman kennis geneem van politieke druk in 1864–1865 om die ontsnapping van slawe aan te moedig, deels om die moontlikheid te vermy dat "slawe wat in staat is om in die militêre diens van die rebelle ingeroep te word".  Sherman het gedink dat konsentrasie oor sulke beleide die 'suksesvolle einde' van die oorlog en die '[bevryding van] almal slawe ".  Hy het sy harde oorlogsfilosofie lewendig saamgevat en in werklikheid bygevoeg dat hy regtig nie die hulp van bevryde slawe wou hê om die Suide te onderwerp nie:
My doel was toe om die rebelle te sweer, om hul trots te verneder, om hulle tot in hul diepste verdiepings te volg, en om hulle te laat vrees en ons te vrees. "Vrees vir die Here is die begin van wysheid." Ek wou nie hê dat hulle in ons tande moet gooi wat General Hood in Atlanta gedoen het nie, dat ons hulle slawe moes aanroep om ons te help om hulle te onderwerp. Maar wat vriendelikheid aan die wedloop betref. Ek beweer dat geen leër ooit meer vir die wedloop gedoen het as die een wat ek in Savannah beveel het nie. 
Sherman se siening oor ras het deur sy hele lewe ontwikkel. Hy het vriendelik en onaangeraak omgegaan met die swart mense wat hy tydens sy loopbaan ontmoet het, en in sy laaste jare het hy 'n opstel geskryf wat die volle burgerregte van swart burgers in die voormalige Konfederasie verdedig. 
Sherman se rekord as taktikus was gemeng, en sy militêre nalatenskap berus hoofsaaklik op sy beheer oor logistiek en op sy glans as 'n strateeg. Die invloedryke Britse militêre historikus en teoretikus BH Liddell Hart uit die 20ste eeu het Sherman as "die eerste moderne generaal" en een van die belangrikste strateë in die oorlogsjoernaal beskou, saam met Scipio Africanus, Belisarius, Napoleon Bonaparte, TE Lawrence en Erwin Rommel. Liddell Hart erken Sherman met die bemeestering van maneuver -oorlogvoering (ook bekend as die 'indirekte benadering'), soos blyk uit sy reeks draaibewegings teen Johnston tydens die veldtog in Atlanta. Liddell Hart verklaar ook dat die bestudering van Sherman se veldtogte aansienlik bygedra het tot sy eie "teorie van strategie en taktiek in gemeganiseerde oorlogvoering", wat op sy beurt 'n invloed gehad het op Heinz Guderian se leer oor Blitzkrieg en Rommel se gebruik van tenks tydens die Tweede Wêreldoorlog.  'n Ander student uit die Tweede Wêreldoorlog van Liddell Hart se geskrifte oor Sherman was George S. Patton, wat ''n lang vakansie deurgebring het om Sherman se veldtogte op die grond in Georgia en die Carolinas te bestudeer, met behulp van die boek [Liddell Hart] '' en later '' het sy [vet] planne uitgevoer, in super-Sherman-styl '". 
Sherman se grootste bydrae tot die oorlog, die strategie van algehele oorlogvoering, was baie onderwerp aan kontroversie. Sherman het self sy rol in die voer van totale oorlog verkleineer en het dikwels gesê dat hy eenvoudig opdragte so goed as moontlik uitvoer om sy aandeel in Lincoln en Grant se meesterplan vir die beëindiging van die oorlog te vervul.
Net soos Grant, was Sherman oortuig dat die konfederasie se strategiese, ekonomiese en sielkundige vermoë om verdere oorlog te voer, definitief verpletter moes word as die geveg sou eindig. Daarom het hy geglo dat die Noorde sy veldtog as 'n oorwinningsoorlog moes voer en verskroeide aarde -taktiek moes gebruik om die ruggraat van die opstand te breek. Hy noem hierdie strategie 'harde oorlog'.
Sherman se opmars deur Georgië en Suid -Carolina word gekenmerk deur wydverspreide vernietiging van burgerlike voorrade en infrastruktuur. Hoewel plundering amptelik verbied is, is geskiedkundiges dit nie eens oor hoe goed hierdie regulasie toegepas is nie. 
Die skade wat Sherman aangerig het, was amper heeltemal beperk tot die vernietiging van eiendom. Alhoewel daar nie presiese syfers beskikbaar is nie, blyk dit dat die verlies aan burgerlike lewens baie klein was.  Die verbruik van voorrade, die vernieling van infrastruktuur en die ondermyning van die moreel was Sherman se verklaarde doelwitte, en verskeie van sy suidelike tydgenote het dit opgemerk en kommentaar daarop gelewer. Byvoorbeeld, in Alabama gebore majoor Henry Hitchcock, wat in Sherman se personeel gedien het, het verklaar dat "dit 'n vreeslike ding is om die lewensonderhoud van duisende mense te verteer en te vernietig," maar as die verskroeide aarde-strategie dien "om hul mans en vaders te lam wat veg. dit is uiteindelik barmhartigheid ". 
Die erns van die vernietigende dade deur die troepe van die Unie was in Suid -Carolina aansienlik groter as in Georgië of Noord -Carolina. Dit blyk 'n gevolg te wees van die vyandigheid onder sowel die soldate van die Unie as die offisiere teen die staat wat hulle as die 'kajuit van afstigting' beskou het.  Een van die ernstigste beskuldigings teen Sherman was dat hy sy troepe toegelaat het om die stad Columbia te verbrand. In 1867 het genl O. O. Howard, bevelvoerder van Sherman se 15de korps, na bewering gesê: "Dit is nutteloos om te ontken dat ons troepe Columbia verbrand het, want ek het hulle op die daad gesien."  Sherman het egter self gesê dat "[i] as ek my besluit het om Columbia te verbrand, sou ek dit sonder meer gevoel verbrand het as 'n gewone dorpie in 'n prairiehond, maar ek het dit nie gedoen nie." [113 ] Sherman se amptelike verslag oor die brand het die skuld op die konfederale luitenant -generaal Wade Hampton III geplaas, wat volgens Sherman beveel het dat katoen in die strate verbrand moet word. In sy memoires het Sherman gesê: 'In my amptelike verslag van hierdie brand het ek dit duidelik aan generaal Wade Hampton gelas, en ek bely dat ek dit doelbewus gedoen het om die geloof van sy mense in hom te wankel, want hy was na my mening 'n spogger en het bely om die spesiale kampioen van Suid -Carolina te wees. "  Historikus James M. McPherson het tot die gevolgtrekking gekom dat:
Die volledige en mees passievolle studie van hierdie omstredenheid blameer alle partye in verskillende afmetings - insluitend die Konfederale owerhede vir die wanorde wat die ontruiming van Columbia gekenmerk het, wat duisende katoenbale op straat gelaat het (sommige brand) en groot hoeveelhede drank onverwoest. . Sherman het nie doelbewus aan Columbia gebrand nie, maar 'n meerderheid van die soldate van die Unie, insluitend die generaal self, het deur die nag gewerk om die brande te blus. 
In hierdie algemene verband is dit ook opmerklik dat Sherman en sy ondergeskiktes (veral John A. Logan) stappe gedoen het om Raleigh, Noord -Carolina, te beskerm teen wraak ná die moord op president Lincoln. 
Na die val van Atlanta in 1864, beveel Sherman die ontruiming van die stad. Toe die stadsraad 'n beroep op hom doen om die bevel te herroep, op grond daarvan dat dit groot ontbering sou veroorsaak vir vroue, kinders, bejaardes en ander wat geen verantwoordelikheid dra vir die uitvoering van die oorlog nie, stuur Sherman 'n skriftelike reaksie waarin hy wou sy oortuiging verwoord dat 'n blywende vrede slegs moontlik sou wees as die Unie herstel word, en dat hy daarom bereid was om alles in sy vermoë te doen om die opstand te onderbreek:
U kan die oorlog nie in 'n strenger term as my kwalifiseer nie. Oorlog is wreedheid, en jy kan dit nie verfyn nie, en diegene wat oorlog in ons land ingebring het, verdien al die vloeke en kwaadwillighede wat 'n volk kan uitstort. Ek weet dat ek geen hand gehad het om hierdie oorlog te voer nie, en ek weet dat ek vandag meer opofferings sal maak as enigeen van julle om vrede te verseker. Maar u kan nie vrede en 'n verdeeldheid van ons land hê nie. As die Verenigde State hulle nou aan 'n afdeling onderwerp, sal dit nie ophou nie, maar dit sal aanhou totdat ons die lot van Mexiko, wat ewige oorlog is, maai. Ek wil vrede hê, en ek glo dat dit slegs bereik kan word deur eenheid en oorlog, en ek sal ooit oorlog voer met die oog op volmaakte en vroeë sukses. Maar, liewe menere, as daar vrede kom, kan julle my vir enige iets aanroep. Dan sal ek die laaste kraker met jou deel en saam met jou kyk om jou huise en gesinne teen elke gevaar te beskerm. 
Literatuurkritikus Edmund Wilson gevind in Sherman's Herinneringe 'n fassinerende en ontstellende weergawe van 'n 'aptyt vir oorlogvoering' wat 'groei namate dit in die suide voed'.  Voormalige Amerikaanse minister van verdediging, Robert McNamara, verwys ondubbelsinnig na die stelling dat "oorlog wreed is en jy kan dit nie verfyn nie" in beide die boek Wilson's Ghost  en in sy onderhoud vir die film Die Mis van Oorlog.
Maar toe Sherman se verskroeide veldtogte vergelyk word met die optrede van die Britse leër tydens die Tweede Boereoorlog (1899–1902)-nog 'n oorlog waarin burgerlikes geteiken is vanweë hul sentrale rol in die handhawing van 'n strydlustige mag-beweer die Suid-Afrikaanse historikus Hermann Giliomee dat dit "lyk asof Sherman 'n beter balans as die Britse bevelvoerders gevind het tussen erns en terughoudendheid in die neem van aksies wat eweredig was aan wettige behoeftes".  Die bewondering van geleerdes soos Victor Davis Hanson, BH Liddell Hart, Lloyd Lewis en John F. Marszalek vir generaal Sherman is baie te danke aan wat hulle beskou as 'n benadering tot die noodsaak van moderne gewapende konflik wat effektief en beginselvas was. .
In Mei 1865, nadat die groot Konfederale leërs oorgegee het, skryf Sherman in 'n persoonlike brief:
Ek bely, sonder skaamte, ek is moeg en moeg vir baklei - die glorie daarvan is al maanskyn, selfs die sukses is die wonderlikste oor dooie en verminkte liggame, met die angs en klaagliedere van verre gesinne, wat my aantrek vir seuns, mans en vaders. dit is net diegene wat nog nooit 'n skoot gehoor het nie, nog nooit die geskreeu en gekreun van die gewonde en geskeurde gehoor het nie. wat hardop roep om meer bloed, meer wraak, meer verwoesting. 
In Junie 1865, twee maande na die oorgawe van Robert E. Lee by Appomattox, ontvang generaal Sherman sy eerste naoorlogse bevel, oorspronklik die Militêre Afdeling van die Mississippi, later die Militêre Afdeling van die Missouri, wat die gebied tussen die Mississippirivier uitgemaak het. en die Rotsgebergte. Sherman se pogings in die posisie was toegespits op die beskerming van die hoofwa -paaie, soos die Oregon-, Bozeman- en Santa Fe -roetes.  Sherman was opdrag gegee om 'n uitgestrekte gebied met 'n beperkte mag te bewaak, en was versigtig vir die groot aantal versoeke deur gebiede en nedersettings om beskerming.  Op 25 Julie 1866 het die kongres die rang van generaal van die weermag vir Grant geskep en daarna Sherman tot luitenant -generaal bevorder.
Daar was min grootskaalse militêre optrede teen die Indiane gedurende die eerste drie jaar van Sherman se ampstermyn as afdelingsbevelvoerder, aangesien Sherman bereid was om die onderhandelingsproses af te speel om tyd te koop om meer troepe aan te skaf en die voltooiing van die Union Pacific en Kansas Pacific Railroads. Gedurende hierdie tyd was Sherman lid van die Indian Peace Commission. Alhoewel die kommissie verantwoordelik was vir die onderhandeling van die Medicine Lodge -verdrag en die Sioux -verdrag van 1868, het Sherman nie 'n belangrike rol gespeel in die opstel van die verdrae nie, omdat hy in beide gevalle Washington tydens die onderhandelinge weggeroep het.  In een geval is hy geroep om te getuig in die beskuldiging van Andrew Johnson. Sherman was egter suksesvol in die onderhandeling van ander verdrae, soos die verwydering van Navajos uit die Bosque Redondo na tradisionele lande in Wes -New Mexico.  Toe die Medicine Lodge -verdrag in 1868 verbreek is, het Sherman sy ondergeskikte in Missouri, Philip Sheridan, gemagtig om die winterveldtog van 1868–69 te voer, waarvan die Slag van Washita -rivier deel was. Sheridan gebruik harde oorlogstaktieke soortgelyk aan dié wat hy en Sherman in die burgeroorlog gebruik het.Sherman was ook betrokke by die verhoor van Satanta en Big Tree.
Een van Sherman se grootste bekommernisse in die postbellumdiens was om die konstruksie en werking van die spoorweë te beskerm teen aanvalle deur vyandige Indiërs. Sherman se standpunte oor Indiese aangeleenthede is dikwels sterk uitgespreek. Hy beskou die spoorweë "as die belangrikste element wat tans aan die gang is om die militêre belange van ons grens te vergemaklik". Daarom, in 1867, skryf hy aan Grant dat "ons nie 'n paar diefstalige, onstuimige Indiane sal toelaat om die vordering van [die spoorweë] te stop nie".  Na die Fetterman -bloedbad in 1866, waarin 81 Amerikaanse soldate deur 'n inheemse Amerikaanse kryger in 'n hinderlaag gelê en doodgemaak is, het Sherman aan Grant geskryf dat "ons met opregtheid ernstig moet optree teen die Sioux, selfs tot hul uitwissing, mans, vroue en kinders" . 
Die verplasing van Indiërs is vergemaklik deur die groei van die spoorweë en die uitroei van die buffel. Sherman was van mening dat die opsetlike uitroeiing van die buffel aangemoedig moet word as 'n manier om die Indiese weerstand teen assimilasie te verswak. Hy het hierdie standpunt uitgespreek in opmerkings aan 'n gesamentlike sitting van die wetgewer in Texas in 1875. Hy het egter nooit 'n program aangepak om die buffel uit te wis nie.  
Toe die Amerikaanse president in 1869 president word, word Sherman aangestel as kommandant -generaal van die Amerikaanse weermag en bevorder tot die rang van volle generaal. Na die dood van John A. Rawlins, dien Sherman ook vir 'n maand as tussentydse minister van oorlog.
Sherman se vroeë ampstermyn as kommandant -generaal word gekniehalter deur politieke probleme, waarvan baie spruit uit meningsverskille met die sekretarisse van die oorlog Rawlins en William W. Belknap, wat volgens Sherman te veel van die magte van die kommandant -generaal oorgeneem het, wat dit tot 'n onberispelike feit laat terugkeer het.  Sherman het ook in botsing gekom met Oosterse humaniste wat krities was oor die dood van die weermag van Indiërs en wat blykbaar 'n bondgenoot in president Grant gevind het.  Om aan hierdie probleme te ontsnap, het Sherman van 1874 tot 1876 sy hoofkwartier na St. Louis, Missouri, verhuis. Hy keer terug na Washington toe die nuwe oorlogsekretaris, Alphonso Taft, hom groter gesag beloof. 
'N Groot deel van Sherman se tyd as kommandant -generaal was daaraan bestee om die Westerse en Vlakte -state veilig te maak vir vestiging deur die voortsetting van die Indiese Oorloë, wat drie belangrike veldtogte ingesluit het: die Modoc -oorlog, die Groot Sioux -oorlog van 1876 en die Nez Perce -oorlog. Ondanks sy harde behandeling van die strydende stamme, het Sherman hom uitgespreek teen die onregverdige manier waarop spekulante en regeringsagente die inboorlinge in die voorbehoude behandel.  Gedurende hierdie tyd het Sherman die forte van die Amerikaanse weermag herorganiseer om die verskuiwende grens te weerspieël. 
In 1875 publiseer Sherman sy memoires in twee volumes. Volgens kritikus Edmund Wilson, Sherman:
[H] was 'n opgeleide gawe van selfuitdrukking en was, soos Mark Twain sê, 'n meester van vertelling. [In sy Herinneringe] die kragtige weergawe van sy vooroorlogse aktiwiteite en sy uitvoering van sy militêre operasies wissel in die regte verhouding en tot die regte mate van lewenskragtigheid met staaltjies en persoonlike ervarings. Ons leef deur sy veldtogte. in die geselskap van Sherman self. Hy vertel ons wat hy gedink het en wat hy gevoel het, en hy het nooit 'n houding of maak asof hy iets voel wat hy nie voel nie. 
Tydens die verkiesing van 1876 het Suid -Demokrate wat Wade Hampton as goewerneur ondersteun het, geweld gebruik om Afro -Amerikaanse kiesers in Charleston, Suid -Carolina, aan te val en te intimideer. Republikeinse goewerneur Daniel Chamberlain het 'n beroep op president Grant gedoen vir militêre hulp. In Oktober 1876 het Grant, nadat hy 'n proklamasie uitgevaardig het, Sherman opdrag gegee om alle beskikbare troepe in die Atlantiese Oseaan te versamel en na Suid -Carolina te stuur om die geweld van die skare te stop. 
Op 19 Junie 1879 lewer Sherman 'n toespraak aan die afgestudeerde klas van die Michigan Military Academy, waarin hy moontlik die beroemde frase "War is Hell" uitgespreek het.  Op 11 April 1880 spreek hy 'n skare van meer as 10 000 toe in Columbus, Ohio: "Daar is vandag baie seuns wat oorlog as alle eer beskou, maar seuns, dit is 'n hel."  In 1945 sou president Harry S. Truman sê: "Sherman was verkeerd. Ek sê vir jou ek vind vrede is hel." 
Een van Sherman se belangrike bydraes as hoof van die weermag was die stigting van die Command School (nou die Command and General Staff College) in Fort Leavenworth in 1881. Sherman tree op as November Kommandant -generaal op 1 November 1883 en tree uit die leër op 8 Februarie 1884.
Sherman het die grootste deel van sy lewe in New York gewoon. Hy was toegewyd aan die teater en amateurskilderkuns en was baie gewild as 'n kleurvolle spreker tydens etes en bankette, waarin hy 'n voorliefde vir die aanhaling van Shakespeare gewaag het.  Gedurende hierdie tydperk het hy in kontak gebly met oorlogsveterane en deur hulle erelidmaatskap aanvaar in die Phi Kappa Psi -broederskap en die Irving Literary Society. In 1888 sluit hy aan by die nuutgestigte Boone and Crockett Club, 'n natuurbewaringsorganisasie wat deur Theodore Roosevelt en George Bird Grinnell gestig is. 
Generaal Sherman is voorgestel as 'n Republikeinse kandidaat vir die presidentsverkiesing van 1884, maar hy het so nadruklik as moontlik geweier en gesê: "Ek sal nie aanvaar as dit genomineer word nie en sal nie dien as ek verkies word nie."  Na so 'n kategoriese verwerping van 'n kandidatuur word nou 'Shermanesque statement' genoem.
Sherman is op 14 Februarie 1891 ses dae na sy 71ste verjaardag in New York om 14:50 aan longontsteking dood. President Benjamin Harrison het 'n telegram na generaal Sherman se familie gestuur en beveel dat alle nasionale vlae halfmas gewaai moet word. Harrison het in 'n boodskap aan die senaat en die Huis van Verteenwoordigers geskryf dat:
Hy was 'n ideale soldaat en het ten volle deel aan die esprit de corps van die weermag, maar hy het die burgerlike instellings wat onder die Grondwet georganiseer is, gekoester, en was slegs 'n soldaat om dit in onbeperkte nut en eer te laat voortbestaan. 
Op 19 Februarie is 'n roudiens by sy huis gehou, gevolg deur 'n militêre optog. Generaal Joseph E. Johnston, die Konfederale offisier wat die verset teen Sherman se troepe in Georgië en die Carolinas beveel het, was 'n palledraer in New York. Dit was 'n bitter koue dag en 'n vriend van Johnston, wat bang was dat die generaal siek sou word, het hom gevra om sy hoed op te trek. Johnston het geantwoord: "As ek in [Sherman se] plek was, en hy in myne gestaan ​​het, sou hy nie sy hoed aantrek nie." Johnston het wel ernstig verkou en is 'n maand later aan longontsteking dood. 
Sherman se lyk is daarna na St. Louis vervoer, waar 'n ander diens op 21 Februarie 1891 by 'n plaaslike Katolieke kerk gehou is. Sy seun, Thomas Ewing Sherman, 'n Jesuïet -priester, was die voorsitter van die begrafnismis van sy vader. Sherman word begrawe in die Golgota begraafplaas in St.
Sherman se geboortefamilie was Presbiteriaans en hy is oorspronklik as sodanig gedoop. Sy pleeggesin, insluitend sy toekomstige vrou Ellen, was vroom Katolieke, en Sherman is weer gedoop en later getroud in die Katolieke ritueel. Volgens sy seun Thomas Ewing Sherman, wat 'n Katolieke priester geword het, het Sherman die Katolieke Kerk bygewoon tot die uitbreek van die Burgeroorlog, maar nie daarna nie.  In 1888 skryf Sherman in die openbaar dat "my naaste familie sterk Katoliek is. Ek is nie en kan nie wees nie. " 'n Memoiris skryf dat Sherman in 1887 aan hom gesê het dat" my gesin sterk Rooms -Katoliek is, maar ek is nie. " Sherman skryf sy vrou Ellen Ewing in 1842 dat" ek glo in goeie werke eerder as geloof. "
In sy briewe aan Thomas, sy oudste oorlewende seun, het generaal Sherman gesê: "Ek wil nie hê dat jy 'n soldaat of 'n priester moet wees nie, maar 'n goeie bruikbare man",  en kla dat Thomas se ma Ellen "dink godsdiens is so belangrik dat al die ander daarvoor moet meegee. "  Thomas se besluit om sy loopbaan as advokaat in 1878 te laat vaar om by die Jesuïete aan te sluit en voor te berei op die Katolieke priesterdom, het generaal Sherman diepgaande nood veroorsaak, en hy noem dit '' 'n groot ramp ''. Vader en seun was egter versoen toe Thomas in Augustus 1880 na die Verenigde State teruggekeer het nadat hy na Engeland gereis het vir sy godsdiensonderrig. 
Die vergulde brons Sherman-gedenkteken (1902) deur Augustus Saint-Gaudens staan ​​by die Grand Army Plaza naby die hoofingang van Central Park in New York. Die Sherman-monument (1903) deur Carl Rohl-Smith staan ​​naby President's Park in Washington, DC  Die Sherman-monument (1900) in Muskegon, Michigan, het 'n bronsbeeld deur John Massey Rhind en die Sherman Monument (1903) in Arlington Die nasionale begraafplaas bevat 'n kleiner weergawe van die ruiterstandbeeld van Saint-Gaudens. Afskrifte van Saint-Gaudens Borsbeeld van William Tecumseh Sherman is in die Metropolitan Museum of Art, en elders. 
Ander postume huldeblyke aan generaal Sherman sluit in Sherman Circle in die Petworth-omgewing van Washington, DC, die benoeming van die Tweede Wêreldoorlog M4 Sherman-tenk,  en die "General Sherman" Giant Sequoia-boom, wat die massiefste gedokumenteerde enkel- stamboom in die wêreld.
In die jare onmiddellik na die oorlog was Sherman se konserwatiewe politiek aantreklik vir baie wit Suid -Afrikaners. Teen die 1880's het die Suid -Afrikaanse "Lost Cause" -skrywers Sherman begin demoniseer vir sy aanvalle op burgerlikes in die "optog". Die tydskrif Konfederale veteraan, gevestig in Nashville, het meer aandag aan Sherman gewy as aan enige ander figuur, deels om die sigbaarheid van die Western Theatre te verbeter. Sherman se verwoesting van spoorweë en plantasies was minder belangrik as die Maart se belediging vir die suidelike waardigheid, veral die onbeskermde vrouwees. Die Amerikaanse historikus Wesley Moody het Engelse kommentators, soos veldmaarskalk Lord Wolseley, genl.maj. JFC Fuller, en veral kapt. BH Liddell Hart, gekritiseer omdat hulle generaal Sherman se optrede en sy harde oorlogsstrategie gefiltreer het deur hul eie idees oor moderne oorlogvoering, en daardeur dra by tot die oordrywing van sy "gruweldade".  Daarteenoor was Sherman gewild in die noorde en deur sy eie soldate goed beskou. Militêre historici het spesiale aandag geskenk aan sy Atlanta-veldtog en die March to the Sea, en gee hom in die algemeen hoë punte as 'n innoverende strateeg en 'n vinnige taktiek. 
Outobiografie en herinneringe
Rondom 1868 het Sherman 'n 'private' herinnering vir sy kinders begin skryf oor sy lewe voor die burgeroorlog, wat nou as sy ongepubliseerde 'outobiografie, 1828-1861' geïdentifiseer is. Hierdie manuskrip word deur die Ohio Historical Society gehou. Baie van die materiaal daarin sou uiteindelik in hersiene vorm in sy memoires opgeneem word.
In 1875, tien jaar na die einde van die burgeroorlog, word Sherman een van die eerste generaals van die burgeroorlog wat 'n memoir publiseer.  Syne Herinneringe van generaal William T. Sherman. Deur homself, uitgegee deur D. Appleton & amp., in twee volumes, begin met die jaar 1846 (toe die Mexikaanse oorlog begin) en eindig met 'n hoofstuk oor die "militêre lesse van die [burger] oorlog". Die herinneringe was omstrede en het uit baie oorde klagtes veroorsaak.  Grant, wat as Amerikaanse president gedien het toe Sherman se memoires die eerste keer verskyn het, het later opgemerk dat ander vir hom gesê het dat Sherman Grant onregverdig behandel het, maar "toe ek die boek voltooi het, het ek gevind dat ek elke woord goedgekeur het. Dit was 'n ware boek , 'n eerbare boek, toegeskryf aan Sherman, net aan sy metgeselle - veral aan myself - net so 'n boek soos ek verwag het dat Sherman sou skryf. " 
In 1886, na die publikasie van Grant se memoires, het Sherman 'n 'tweede uitgawe, hersien en gekorrigeer' van sy memoires saam met Appleton vervaardig. Die nuwe uitgawe het 'n tweede voorwoord bygevoeg, 'n hoofstuk oor sy lewe tot 1846, 'n hoofstuk oor die naoorlogse tydperk (eindigend met sy uittrede uit die weermag in 1884), verskeie bylaes, portrette, verbeterde kaarte en 'n indeks. Sherman het meestal geweier om sy oorspronklike teks te hersien op grond van die feit dat "ek die karakter van historikus ontken, maar ek neem aan dat ek 'n getuie is op die tribune voor die groot tribunaal van die geskiedenis" en "elke getuie wat van my verskil, moet publiseer sy eie weergawe van [die] feite in die waarheidsgetroue vertelling waarvan hy belangstel ". Sherman het egter wel die bylaes bygevoeg, waarin hy die menings van ander gepubliseer het. 
Daarna het Sherman oorgegaan na die uitgewery van Charles L. Webster & amp, Co, die uitgewer van Grant se memoires. Die nuwe uitgewery het 'n 'derde uitgawe, hersien en reggestel' in 1890 uitgebring. 
Nadat Sherman in 1891 gesterf het, was daar nuwe uitgawe van sy memoires. Sy eerste uitgewer, Appleton, het die oorspronklike (1875) uitgawe heruitgegee met twee nuwe hoofstukke oor Sherman se latere jare bygevoeg deur die joernalis W. Fletcher Johnson. Intussen het Charles L. Webster & amp Co. 'n "vierde uitgawe uitgereik, hersien, gekorrigeer en voltooi" met die teks van Sherman se tweede uitgawe, 'n nuwe hoofstuk wat voorberei is onder die vaandel van die Sherman -gesin, wat die generaal se lewe van sy aftrede tot sy dood en begrafnis, en 'n waardering deur die politikus James G. Blaine, wat verwant was aan Sherman se vrou. Ongelukkig laat hierdie uitgawe Sherman se voorwoord tot die 1875 en 1886 uitgawes weg.
In 1904 en 1913 het Sherman se jongste seun, Philemon Tecumseh Sherman, die memoires heruitgegee, met Appleton eerder as Charles L. Webster & amp Co. Dit is aangewys as '' tweede uitgawe, hersien en reggestel '. Hierdie uitgawe bevat Sherman se twee voorwoorde, sy teks uit 1886 en die materiaal wat in die 1891 Blaine -uitgawe bygevoeg is. Hierdie feitlik onsigbare uitgawe van Sherman se memoires is dus eintlik die omvattendste weergawe.
Daar is baie moderne uitgawes van Sherman se herinneringe. Die uitgawe wat die nuttigste is vir navorsingsdoeleindes, is die 1990 Library of America -weergawe, geredigeer deur Charles Royster. Dit bevat die hele teks van Sherman se 1886 -uitgawe, tesame met aantekeninge, 'n aantekening oor die teks en 'n gedetailleerde chronologie van Sherman se lewe. Die nuttige biografiese materiaal wat in hierdie uitgawe van 1891 ontbreek, ontbreek in hierdie uitgawe.
Baie van Sherman se amptelike oorlogstydbriewe (en ander items) verskyn in die Amptelike rekords van die oorlog van die opstand. Sommige van hierdie briewe is eerder persoonlik van aard, eerder as wat dit direk verband hou met operasionele aktiwiteite van die weermag. Daar is ook ten minste vyf gepubliseerde versamelings Sherman -korrespondensie:
Sherman's Civil War: Geselekteerde korrespondensie van William T. Sherman, 1860–1865, onder redaksie van Brooks D. Simpson en Jean V. Berlin (Chapel Hill: The University of North Carolina Press, 1999)-'n groot versameling oorlogstydbriewe (November 1860 tot Mei 1865).
Sherman at War, geredigeer deur Joseph H. Ewing (Dayton, OH: Morningside, 1992)-ongeveer dertig oorlogstydbriewe aan Sherman se skoonpa, Thomas Ewing, en een van sy swaers, Philemon B. Ewing. geredigeer deur MA DeWolfe Howe (New York: Charles Scribner's Son, 1909) - geredigeerde briewe aan sy vrou, Ellen Ewing Sherman, van 1837 tot 1888. geredigeer deur Rachel Sherman Thorndike (New York: Charles Scribner's Son, 1894) - geredigeerde briewe aan sy broer, senator John Sherman, van 1837 tot 1891. geredigeer deur Walter L. Fleming (Cleveland: The Arthur H. Clark Co., 1912) - geredigeerde briewe en ander dokumente uit Sherman se diens van 1859–1861 as superintendent van die Louisiana Seminary of Leer- en Militêre Akademie.
Die aanbieding van Sherman in die populêre kultuur word nou bespreek in boeklengte in Sherman's March in Myth and Memory (Rowman en Littlefield, 2008), deur Edward Caudill en Paul Ashdown. Sommige van die artistieke behandelings van Sherman se optog is die liedjie "Marching Through Georgia" van die burgeroorlog deur Henry Clay Work, Herman Melville se gedig "The March to the Sea", die film van Ross McElwee Sherman's March en E. L. Doctorow se roman Die Maart.
Na Atlanta en die see
Sherman het die taak gekry om Atlanta te neem en het in Mei 1864 suid begin beweeg met byna 100 000 man wat in drie leërs verdeel is. Na 'n bloedige afweer op Kennesaw Mountain op 27 Junie, het Sherman teruggekeer om te beweeg. Met Sherman naby die stad en Johnston wat onwillig was om te veg, het die konfederale president Jefferson Davis hom in Julie vervang deur generaal John Bell Hood. Na 'n reeks bloedige gevegte om die stad, het Sherman daarin geslaag om van Hood af te ry en op 2 September die stad binne te kom. Die oorwinning het gehelp om die herverkiesing van president Abraham Lincoln te verseker.
In November begin Sherman met sy March to the Sea. Sherman het troepe agtergelaat om sy agterkant te bedek, en met ongeveer 62 000 man begin hy na Savannah vorder. In die oortuiging dat die Suide nie sou oorgegee het totdat die wil van die mense verbreek is nie, het Sherman se manne 'n verskroeide aarde -veldtog gevoer wat uitgeloop het op die verowering van Savannah op 21 Desember. In 'n beroemde boodskap aan Lincoln het hy die stad as 'n kersgeskenk aan die president. Alhoewel Grant wou hê dat hy na Virginia moes kom, het Sherman toestemming gekry vir 'n veldtog deur die Carolinas. Sherman se manne wou Suid -Carolina "huil" oor sy rol in die begin van die oorlog, en het teen ligte opposisie gevorder. Die stad het die nag op 17 Februarie 1865 vasgevang in Columbia, SC, maar die stad het die aand gebrand, maar die brande is 'n bron van omstredenheid.
Sherman het Noord-Carolina binnegegaan en het op 19-21 Maart kragte onder Johnston verslaan tydens die Slag van Bentonville. Toe John verneem dat generaal Robert E. Lee hom op 9 April by die Appomattox Court House oorgegee het, het Johnston met Sherman in verbinding getree oor terme. By die ontmoeting op Bennett Place bied die Sherman Johnston op 18 April ruim voorwaardes aan wat volgens hom in ooreenstemming was met Lincoln se wense. Dit is daarna verwerp deur amptenare in Washington wat kwaad was oor Lincoln se sluipmoord. As gevolg hiervan is op 26 April ooreengekom op die laaste terme, wat bloot militêr van aard was.
Generaal William Tecumseh Sherman Hero, Criminal and Terrorist
Daar word gesê: "Die oorwinnaar skryf geskiedenis." Dit word in geen geval beter geïllustreer as die van William Tecumseh Sherman nie. In die meeste geskiedenisboeke word Sherman as niks minder as 'n held beskou nie.Daar word gereeld gesê dat hy die eerste moderne generaal was vanweë sy gebruik van totale oorlog. Vir baie in die suide van die Verenigde State was Sherman geen held nie. In die staat Georgia eer baie mense selfs in die huidige tyd William Tecumseh Sherman as die mees gehate man in die geskiedenis. In die lig van name soos Hitler en Hussein is dit nogal 'n prestasie, met soveel geslagte verwyder. Hoe kan dit so wees? Sherman was nie 'n mal man nie. Hy was nie volksmoord nie, en ook nie 'n bose totalitêre nie. Sherman was 'n terroris en oorlogsmisdadiger, alhoewel geskiedenisboeke nie veel van hierdie feite melding maak nie.
Volgens die moderne betekenis sou Sherman nie as 'n terroris geklassifiseer word nie. Terroriste word vandag geklassifiseer as individue of nie -regeringsgroepe wat geweld pleeg. Hulle is gewoonlik nie deel van of dien amptelik in die weermag, enige wetstoepassingsagentskappe, intelligensiedienste of ander regeringsagentskappe van 'n gevestigde nasiestaat nie. Dit gesê, as u die betekenis van terrorisme terugvoer na die oorsprong daarvan, vind u 'n ander definisie. Die woord terrorisme is die eerste keer in Frankryk gebruik om 'n nuwe regeringstelsel te beskryf wat tydens die Franse Revolusie aangeneem is.
Die regime de la terreur (Reign of Terror) was bedoel om demokrasie en volksregering te bevorder deur die revolusie van sy vyande te bevry en dit in die proses te suiwer. Die onderdrukking en gewelddadige oordrewe van die terreur het dit egter omskep in 'n gevreesde instrument van die staat. Dit is sonder twyfel dat Sherman 'n gevreesde instrument van die uniestaat was. Sherman was ook bereid om die Unie van sy vyande te bevry deur onderdrukking en gewelddadige oordrewe. Hierdie kenmerke was die hart van Sherman's Total War Philosophy. Die totale oorlogsbegrip was en is steeds 'n filosofie wat meebring dat gewapende konflik nie net 'n stryd tussen mededingende militêre magte behels nie, maar ook tussen die samelewings van die mededingende state. Volgens Sherman se eie rekening was totale oorlog nodig om die demokrasie te red. Die oortuiging van Sherman dat hy die terreur moet "onderdruk", weerklink in sy brief aan generaal-majoor H. W. Halleck, "... as die mense 'n huil maak teen my barbaarsheid en wreedheid, sal ek antwoord dat oorlog oorlog is en nie gewildheid soek nie. As hulle vrede wil hê, moet hulle en hul familielede die oorlog stop. " (Verenigde State, Vol. 38, 794)
Die opstel oor William Sherman War General Troops
William Sherman Hoe sou u voel as u broer in u kamer kom en dit in 'n rommelwerf verander? U sou waarskynlik dieselfde gevoelens van die burgerlikes in Georgië gehad het toe William Sherman op hul land afgekom het. William Sherman was gehaat deur die meeste Suid -Afrikaners en begunstig deur baie generaals uit die noorde, want as sy briljante oorlogstaktiek. William Sherman is gebore op 8 Mei 1820 in.
Sherman se eerste daad van terreur en oorlogsmisdaad was die bombardement van Atlanta. Nadat die bombardement begin het, het Sherman aan die Konfederale Generaal John B. Hood, die bevelvoerder van die magte in Atlanta, geskryf: '... was hy nie gebonde aan die oorlogswette om kennis te gee van die beskieting van Atlanta …' (United States, Series 1 – Deel 39 (deel II), 422).
Hierdie wet was 'n oortreding van die algemene bevel 100, art. 19 en 22. In hierdie artikels word gesê dat "Bevelvoerders, wanneer dit toelaatbaar is, die vyand in kennis stel van hul voorneme om 'n plek te bombardeer, sodat die nie -mededingers, en veral die vroue en kinders, verwyder kan word voordat die bombardement begin ..." en "... onderskeid tussen die privaat individu wat tot 'n vyandige land behoort en die vyandige land self, met sy mans in die wapen. Die beginsel word al hoe meer erken dat die ongewapende burger in persoon, eiendom en eer gespaar moet word soveel as wat die noodsaak van oorlog sal toelaat. "
Die terreurdade en oorlogsmisdade wat deur die weermag van Sherman op hul opmars na die see gepleeg is, is te omvangryk om op te noem. Van hierdie misdade het Sherman geskryf: "... ongetwyfeld baie dade van roof, roof en geweld ... " hier het hy toegegee aan die dade wat sy mans tydens die optog gepleeg het (Sherman, 182-83).
Die opstel oor algemene siening van Shermans oor die moderne oorlog
General Shermans Standpunte oor die moderne oorlog Die burgeroorlog was 'n oorlog van groot bloedvergieting en 'n oorlog waarin broers teen broers en bure teen bure geveg het. Die oorlog het baie verwoestende tragedies veroorsaak en baie mense op baie verskillende maniere geraak, maar een man het in die burgerlike onrus onder die res uitgestaan. Hierdie man was General Cup Sherman. Generaal Sherman ten tyde van sy tuisstaat van.
Hierdie dade was strafbaar onder die algemene bevel 100, art. 47. Sherman het hierdie mans nooit vir hul misdade vervolg nie, omdat alle bevelvoerders verantwoordelik is vir die troepe onder hulle beheer, het hy onder dieselfde artikel strafbaar geword. Sonder om hierdie misdade te verskoon, gaan ons deur na sommige van die misdade waarvoor Sherman regstreeks verantwoordelik was. In 'n brief wat op 24 Februarie 1965 aan die bevelvoerder van die kavalleriemagte, luitenant -generaal Wade Hampton, geskryf is, sê Sherman: 'Generaal: Daar word amptelik aan my gesê dat ons soekende partye vermoor word nadat hulle gevange geneem is en met die naam' Death to all foragers 'gemerk is. ... Ek het beveel dat 'n soortgelyke aantal van ons gevangenes in ons hande op dieselfde manier weggedoen moet word. Ek hou ongeveer 1 000 gevangenes wat op verskillende maniere gevange geneem is, vas en kan dit verdra solank jy ... Deel 47, 546).
Om skade, mishandeling of dood te maak saam met talle ander dinge van gevangenes, was uitdruklik verbied in die algemene orde 100, artikels 58, 68, 71 en 75. Om debat te vermy, word toegegee dat Sherman geen burgerlike owerhede kon vind waaruit rekwisisievoorrade. Sherman het egter uitdruklik sy landbouers verbied om kwitansies te verskaf vir privaat eiendom wat van burgerlikes op die roete van die optog geneem is. Ook het die soekende partye baie meer eiendom geneem as wat die uniemagte nodig gehad het, en daar was geen militêre noodsaaklikheid wat beslaglegging of vernietiging regverdig wat die vereistes van die weermag oortref nie (Sherman, 175-76).
Dit was 'n direkte oortreding van die algemene bevel 100, art. 38. Enige krygshowe in die verlede of hede sou William Tecumseh Sherman skuldig bevind het.
Sherman was nie net bewus van sy misdade en terrorisme nie, maar 'n brief aan luitenant -generaal US Grant op 18 Desember 1964 toon dat hy hom daaraan verlustig het ... 'Ek glo opreg dat die hele Verenigde State, Noord en Suid, verheug sou wees oor hierdie leër het Suid -Carolina losgedraai om die staat te verwoes, soos ons Georgia gedoen het ... "(Verenigde State, Reeks 1 - Deel 44, 743) Ja, generaal William T. Sherman was 'n misdadiger en terroris, maar alles wat u hoef te doen word 'n geskiedenisboek gelees om uit te vind dat William T. Sherman oor die algemeen slegs as 'n held uitgebeeld word.
William Tecumseh Sherman (1820 - 1891) 'n Ware Amerikaanse presteerder Een van die kleurrykste karakters van die burgeroorlog was 'n generaal genaamd William T. Sherman. Gedurende die oorlogsperiode (1861-1865) het generaal Sherman 'n draai gemaak van gedwonge uittrede op aanklagte dat hy kranksinnig was, tot 'n sleutelspeler in die einde van hierdie bloedige oorlog. Hy het die annale van die weermag ingeskryf.
Francis Lieber, afgekondig as algemene bevele nr. 100 deur president Lincoln, instruksies vir die regering van die leërs van die Verenigde State in die veld, adjudant -generaal se kantoor, 1863, staatsdrukkantoor, Washington, 1898
Verenigde State. War Dept., Verenigde State. Rekord- en pensioenkantoor., Verenigde State. War Records Office., Et al., The war of the rebellion: a compilation of the official records of the Union and Confederate legers, Series 1 – Volume 38 (Part V), Govt. Druk. Off., Washington, 1891
Verenigde State. War Dept., Verenigde State. Rekord- en pensioenkantoor., Verenigde State. War Records Office., Et al., The war of the rebellion: a compilation of the official records of the Union and Confederate legers, Series 1 – Volume 39 (Part II), Govt. Druk. Uit., Washington, 1892
Verenigde State. War Dept., Verenigde State. Rekord- en pensioenkantoor., Verenigde State. War Records Office., Et al., The war of the rebellion: a compilation of the official records of the Union and Confederate legers, Series 1 – Volume 44, Govt. Druk. Off., Washington, 1893
Verenigde State. War Dept., Verenigde State. Rekord- en pensioenkantoor., Verenigde State. War Records Office., Et al., The war of the rebellion: a compilation of the official records of the Union and Confederate legers, Series 1 – Volume 47 (Part II), Govt. Druk. Uit., Washington, 1895
William T. Sherman, Memoirs of General William T. Sherman, Vol. 5, D. Appleton & amp Co., New York, 1875
Sc Staatsamptenare Goewerneur -generaal
. Generaal is die fiskale hoof van die staat. Dit administreer en verwerk betaalstaat vir meer as 50 000 staatsamptenare in 79 agentskappe. Die kantoor . en dat hy 'n burger van die Verenigde State en 'n inwoner van South Carolina was.
. kyk na verskillende emosionele en politieke kwessies rondom oorlog. Vir een van ons eerste lesse waarna ons gekyk het. na elke land. Die komplot is besluit rondom die Tweede Wêreldoorlog toe Duitsland teen veral almal was. Hulle was nie.
Oorlogsunie se algemene leër
. die oorlogsuitbraak in die Verenigde State. Aan die kant van die Konfederale Weermag sien ons 'n diep geestelike, menslike, gentlemanlike generaal. as om die oorlog te beëindig. Uiteindelik bevorder Davis Lee tot generaal, wat hom volle mag oor die Unie -leër en mag gee.
Generaal Chamberlain Southern Army
. die bekendste kavallerieleiers van die Burgeroorlog. Stuart het in Julie 1861 tot generaal -majoor opgestaan ​​en die bevel gekry. van Virginia af en hy besluit om die suidelike leër te lei. Na die oorlog as deel van Lees straf die Arlington National Cemetery.
Andrew Johnson, president, staatsoorlog
. Generaal George McClellan tydens die verkiesing van 1864, en Johnson word vise-president van die Verenigde State van Amerika. Johnson het die eed afgelê. verkiesing, wat 'n dreigende einde aan die oorlog voorspel en voorberei op die eenwording van die nasie,.
. William Tecumseh Sherman in bevel van die meeste westerse leërs. Grant het die konsep van totale oorlog verstaan. sewe state aangeneem het. Virginia. Vakbondgeneraal William Sherman gevang. die Verenigde State. Lincoln. Sumner se "Crime against Kansas".
Sherman se mars na die see
Sherman's March to the Sea " van Atlanta na die hawestad Savannah was bedoel, soos Sherman gesê het, " om Georgia te laat huil. " Weke lank verdwyn hy en sy leër feitlik uit die siening van die oorlogsdepartement 's . Omdat hy van sy toevoerlyne losgekeer het, het hy sy manne van die land laat woon, terwyl hulle voedsel en berge van die plaaslike bevolking gryp toe hulle verbygaan. Hy het sy strategie voortgesit om alle militêre fasiliteite op sy pad te vernietig, tesame met alle kommersiële teikens wat militêr gebruik kon word. Spoorwegbande is ontwortel, verhit oor vure om dit smeebaar te maak, en dan om boomstamme gedraai as "Sherman -stropdasse " om te verseker dat die spore nie herstel kon word nie. Op 21 Desember 1864 neem sy troepe Savannah van die Konfederate af, en hy stuur 'n boodskap aan Lincoln wat later bekend word en bied die stad as 'n kersgeskenk aan die president.
Hy het sy weermag noordwaarts deur die Carolinas gedraai, en die vernietiging wat hulle bewerkstellig het, in elk geval, in Georgië. Suid -Carolina het die land op 'n oorlogspad geplaas toe dit afskei en afgevaardigdes na ander suidelike state gestuur het om hulle aan te dring om 'n nuwe konfederasie te stig, en dit was in Suid -Carolina dat die eerste skote op Fort Sumter afgevuur is. Mans van Sherman het 'n spesiale haat vir die staat Palmetto gehad en 'n spoor van trane en as agtergelaat voordat hulle na Noord -Carolina gegaan het, waar hulle selfs die dennebosse verbrand het wat teer vir die skeepsbouwerke van die staat verskaf het. Sy laaste geveg was Bentonville, Noord -Carolina, 19–21 Maart 1865. Kort daarna het die nuus gekom dat Robert E. Lee hom aan Grant oorgegee het. Sherman en sy jarelange teëstander, Joe Johnston, het vergader om terme te bespreek. Sherman was verbaas toe Johnston aanbied om nie net die weermag voor Sherman's oor te gee nie, maar ook al die ander konfederate magte in die oostelike deelstate van die oostelike kus, goedkeuring gee vir skikkingsvoorwaardes wat selfs meer vrygewig was as dié wat Grant aan Lee gegee het. Die ooreenkoms is egter so verwoord dat die regering sy voorwaardes sou aanvaar om stilswyend legitimiteit aan die Konfederale regering te gee, iets wat hy gedurende die oorlog ontken het. Sherman is beveel om terug te keer na Johnston en vir hom te sê dat hulle slegs die oorgawe van sy Army of Tennessee kan bespreek, en Grant is gestuur om seker te maak dat geen perke oorskry word nie.
'N Begrafnis van 'n soldaat en rsquos: generaal Sherman laat rus en verras die indrukwekkende tonele (1891)
Hulde aan die geëerde dooie en mdash hoë huldeblyk van eerbied, liefde en spyt en mdash -dienste by die graf was van die eenvoudigste karakter
Sunday Herald en Weekly National Intelligencer (Washington DC) 22 Februarie 1891
St Louis, 21 Februarie & mdash St Louis neem vandag 'n indrukwekkende afskeid van die soldaat wie se militêre genie deur niemand uitblink en deur min geëwenaar is nie.
Geen hoër eerbetoon, liefde en spyt kon enige held in enige tydperk betaal word nie. Vir die eerste keer in 'n paar dae skyn die son heerlik, maar sy strale val op 'n stad wat bedroef is in rou.
Die harte van die mense was bedroef, en met eenstemmigheid het allerhande mans hul aardse strewes laat vaar en langs die begrafnisstoet saamgekom om hulde te bring aan die geëerde dooies.
Dit was 'n stil en plegtige menigte wat die treine met sy aankoms begroet het. Die diep, onheilspellende geluid van die swaar klokkie op die enjin klink 'n eerbiedige, inspirerende, maar droewige begrafnisonderdrukking, en die groot menigte staan ​​onbedek terwyl die trein met sy stil insittendes stadig verbyrol.
Dit was 'n soldaat en rsquos begrafnis en die begrafnis van 'n generaal, maar nie alleen van so iemand nie, maar van 'n offisier wat deur die weermag geliefd was en deur die mense geëer is. Dit was 'n begrafnis van 'n held van wie sy medemense waarde het, en wie se nagedagtenis hulle koester soos die van hul naaste familie.
Kilometers lank was die strate bekleed met soliede mure van mense wat ten minste 'n dosyn diep gestaan ​​het, en die bewyse van die liefde en agting waarin sy stadsgenote hom gehou het, was volop aan alle kante.
Sy kamerade van Ransom Post marsjeer in 'n hol vierkant om die kis. Hulle stap is gemeet, hul oë neerslagtig en elke gesig het die plegtige voorkoms gedra, wat te duidelik die woorde sê: "Ek het 'n vriend verloor."
Die handvol oorlewendes van die ou Dertiende Infanterie volg 'n handjievol oorlewendes, 'n klein en verdrietige liggaam mans wat hul ou leier volg op 'n pad wat hulle ook nie op 'n verre dag hoef te reis nie.
Die optog na die begraafplaas vanuit die depot was deur sommige van die hoofstrate van die stad. Die roete was deur die elfde-, mark-, twaalfde- en dennestraat en Grandlaan, vandaar uit Florrisantlaan na die begraafplaas in Golgota.
Die ingang na die begraafplaas was by die agterhek. Toe die kasteel by die hekke van die begraafplaas ingaan, het die meeste troepe buite die begraafplaas gebly.
Vanweë die groot aantal waens wat deur die Grootleërmanne, lede van die Loyal Legion en die Seuns van Veterane beset is, wat die vermoeidheid van die hele optog van byna agt myl nie kon verduur nie en vir wie waens op die hoek van Grand en Eastern Avenue, die paaie vanaf die ingang van die begraafplaas na die graf is gou versper en baie van die wat waens beset het en naby die einde van die optog was verplig om dit 'n entjie van die hek af te laat en na die graf te loop.
Dit het 'n mate van vertraging in die dienste veroorsaak, en eers om 14:30 het almal wat plekke toegewys is, hul standpunt ingeneem oor die oop graf wat met vlae beklee was.
'N Entjie na die suide was die dapper dertiende, na die oostelike lede van die Grootleër, en direk daar rondom in die noorde was gegroepeer deur senator Sherman, die mej. Sherman, PT Sherman, kolonel Hoyt Sherman, Lieuts. Thackera en Fitch en hul vrouens, regter en mev PB Ewing, generaal en mev Thomas Ewing, generaal en mev Nelson A. Miles, sekretaris en mev Noble, sekretaris en mev Rusk, assistent-sekretaris Grant, oud-president Hayes, genl Schofield , Genl Howard, genl Slocum, en ander.
Nadat hulle hul posisies ingeneem het, het die agt sersante wat as liggaamsdraers optree, die kis uit die kis gehef en dit met eerbied na die graf gebring toe alles wat sterwend was van genl Sherman tot sy laaste rusplek laat sak het.
Die kis was bedek met vlae en bloot van blomme. Die dienste by die graf was van die eenvoudigste karakter en is uitgevoer deur ds Thomas Ewing Sherman, almal bymekaar by die graf met onbedekte koppe. Terwyl die kis laat sak word, speel die regimentorkest & ldquoPlyals -gesang. & Vader Sherman lees die Katolieke diens, een van die keuses was & ldquoI am the Resurrection and the Life, & rdquo het vurige gebed gebid, en die dienste was op die einde.
Namate die dienste vorder, is baie oor die graf sigbaar geraak. en toe die vlae rondom die kis verwyder is. die geluid van 'n lae snik is gehoor.
Om drie uur is die sluiting van die graf voltooi en die plunderaars van die Sewende Kavallerie klink, kwadrate en ruitblaaie uit. & Rdquo Volleys is deur die Dertiende Infanterie oor die graf geskiet, onmiddellik gevolg deur drie salvo's deur die artillerie, wat 'n paar gestasioneer was afstand na die ooste.
Kranse en takke van immergroen plante is daarna met liefdevolle hande op die graf geplaas. Die begrafnispartye en die troepe het teruggekeer na die stasie en die duisende burgers wat teenwoordig was, het na hul huise versprei.
So is ter ruste gelê langs sy vrou en sy twee seuns, waarvan een sy seun was, en generaal William Tecumseh Sherman.