Tarief van gruwels - Geskiedenis Podcasts - 2021
President Adams het die tarief van gruwels ten volle ondersteun; ontwerp om beskerming aan vervaardigers van New England te bied. Ondersteuners van Jackson het die tarief egter teenstaan. Die tarief van 1828, wat baie hoë heffings op grondstowwe insluit, het die gemiddelde tarief tot 45 persent verhoog. Die Mid-Atlantiese state was die grootste ondersteuners van die nuwe tarief. Suidlanders, aan die ander kant, wat al hul industriële produkte ingevoer het, het hierdie tarief sterk gekant. Hulle het die tarief 'The Black Tariff' of 'Tarief van gruwels' genoem. Hulle blameer hierdie tarief vir hul verslegtende ekonomiese toestande.
Vanaf die vroeë dae van die Verenigde State was daar ondersteuning om tariewe (belasting op ingevoerde goedere) te plaas om nuwe Amerikaanse nywerhede te help om effektief mee te ding. Na die oorlog van 1812 kon die Britte die Amerikaanse markte oorstroom met goedkoper goedere. Ondersteuning het gegroei om tariewe te verhoog. Henry Clay van Kentucky was die leier van die aanklag om tariewe te verhoog. Clay het geglo in 'n Amerikaanse handelsstelsel; 'n stelsel waar Amerikaanse vervaardigers beskerm en toegelaat word om te groei, terwyl die inkomste uit die tariewe aangewend sou word vir interne verbeterings. Clay wou ook verseker dat die VSA nie van die Britte afhanklik sou wees nie. Die toenemende hoeveelheid vervaardiging in die noorde het sommige New Englanders, insluitend Daniel Webster, wat vryhandel ondersteun het, omskep om ondersteuners te word van 'n styging in tariewe.
In 1816, in die nadraai van die oorlog, het die kongres 'n ander tariefwet aanvaar wat 'n tarief van 25% op baie ingevoerde goedere gehef het. Alhoewel dit 'n styging was, is dit nog nie baie hoog geag nie. Die paniek van 1819, wat grootliks veroorsaak is deur die wêreldwye daling in kommoditeitspryse, het baie mense in die kongres aangemoedig om die VSA, sover moontlik, te probeer afskrik van die grille van die wêreldwye markte. In 1820 het 'n meer beskermingsmaatreël die Huis verbygesteek, maar die Senaat kon dit nie slaag nie weens suidelike opposisie. Die Suide het egter 'n verlore stryd gestry. Die Noorde het voortgegaan om die industrie vinnig te ontwikkel, terwyl die Suide meer en meer op katoen verbou en verkoop het. Die bevolking van die Noorde het uitgebrei. Belangriker nog, in die stryd om die tariewe was die westelike state wat by die Unie gevoeg is, geneig om sterker tariewe te bevoordeel. Uiteindelik, in 1824, met Henry Clay in die kragtige posisie as Speaker van die Huis, is die tariewe verhoog tot 35 persent op ingevoerde yster, wol en hennep. Baie ondersteuners van tariewe het gedink dat 35 persent nie hoog genoeg was nie. Daar was baie tariefondersteuners wat die tariewe nog hoër wou verhoog. Ondersteuners van binnekort president Jackson het 'n plan beraam om tariewe te verhoog op 'n manier om die Mid -Atlantiese state te help. Hulle het dit gedoen, ondanks die duidelike teenkanting van die suidelike state, onder leiding van senator Calhoun. Ondersteuners van 'n tariefverhoging het gewen en sommige tariewe is tot 50%verhoog.
John C. Calhoun (1782-1850), was 'n prominente Amerikaanse staatsman en woordvoerder van die slawe-plantasie stelsel van die antebellum Suid. As 'n jong kongreslid van Suid -Carolina het hy gehelp om die Verenigde State in oorlog te voer met Groot -Brittanje en die Tweede Bank van die Verenigde State gestig. Calhoun dien daarna as Amerikaanse sekretaris van oorlog, vise -president en kortliks as minister van buitelandse sake. As 'n jarelange senator van Suid-Carolina het hy die Mexikaanse-Amerikaanse oorlog en die toelating van Kalifornië as 'n vrystaat gekant, en was hy bekend as 'n leidende stem vir diegene wat die instelling van slawerny wou beveilig.
Calhoun was 'n nasionalis aan die begin van sy politieke loopbaan en was een van die toonaangewende War Hawks wat die onvoorbereide Verenigde State in 1812 met Groot -Brittanje geveg het. Na die Verdrag van Gent wat die konflik beëindig het, was Calhoun verantwoordelik vir die stigting van die Tweede Bank van die Verenigde State, en hy skryf die bonusrekening wat die grondslag sou gelê het vir 'n landwye netwerk van paaie en kanale as president James Madison dit nie 'n veto gemaak het nie.
Calhoun, 'n kandidaat vir die presidentskap in 1824, was die voorwerp van bittere partydige aanvalle van ander aanspraakmakers. Hy het uit die wedloop gegaan en vir die vise -presidentskap besluit en is twee keer in die pos verkies. Maar nadat Andrew Jackson in 1829 die presidentskap aangeneem het, bevind Calhoun hom polities geïsoleer in nasionale aangeleenthede.
Eers ondersteun hy die tarief van 1828, die sogenaamde tarief vir gruwels, maar reageer op sy kiesers op die kritiek op die maatreël en glo dat die tarief onregverdig op die agrariese suide beoordeel word ten bate van 'n industrialiserende Noord, Calhoun sy uiteensetting en protes vir die wetgewer van Suid -Carolina opgestel. In hierdie opstel beweer hy die oorspronklike soewereiniteit van die mense wat deur die state optree, en bepleit die staatsveto of die nietigheid van enige nasionale wet wat die minderheidsbelange aantas. Hy ontwikkel later die argument in sy twee essays Disquisition on Government and Discourse on the Constitution, wat die klassieke saak vir minderheidsregte binne die raamwerk van meerderheidsregering aanbied. Calhoun was 'n gematigde tydens die nietigheidskrisis van 1832-1833 en het saam met Henry Clay saamgewerk om die kompromietarief uit te werk.
Toe het hy uit die vise -presidentskap bedank en is hy verkies tot senator van Suid -Carolina. Vir die res van sy lewe verdedig hy die slawe-plantasiesisteem teen 'n groeiende houding teen slawerny in die vrye state. Hy het sy skerp verdediging van slawerny voortgesit, selfs nadat hy as minister van buitelandse sake by die Tyler -administrasie aangesluit het. In hierdie posisie het hy die grondslag gelê vir die anneksasie van Texas en die afhandeling van die Oregon -grens met Groot -Brittanje. Hy is in 1845 herkies tot die Senaat, en het hom gekant teen die Meksikaan-Amerikaanse Oorlog omdat hy gevoel het dat Amerikaanse oorwinning territoriale toegewings sou meebring wat die Unie in gevaar sou stel. Net so het hy gekant teen die toelating van Kalifornië as 'n vrystaat en die vrygrondvoorsiening in die Oregon-territoriale wetsontwerp. In sy laaste toespraak aan die Senaat voorspel hy die ontwrigting van die Unie, tensy die slawestate voldoende en permanente beskerming vir hul instellings kry.
Calhoun, saam met Daniel Webster, Henry Clay en Andrew Jackson, oorheers die Amerikaanse politieke lewe van 1815 tot 1850. Calhoun was 'n hoë, vrygewige individu, 'n begaafde debatvoerder, 'n oorspronklike denker in politieke teorie en 'n persoon met 'n breë geleerdheid. veral goed gelees in filosofie, geskiedenis en hedendaagse ekonomiese en sosiale kwessies. Sy openbare verskyning as die sogenaamde Cast Iron Man is ontken deur sy persoonlike warmte en liefdevolle geaardheid in die privaat lewe.
Die metgesel van die leser in die Amerikaanse geskiedenis. Eric Foner en John A. Garraty, redakteurs. Kopiereg © 1991 deur Houghton Mifflin Harcourt Publishing Company. Alle regte voorbehou.
John Quincy Adams was een van die briljantste en goed gekwalifiseerde mans wat ooit die Withuis beset het. Hy was 'n diep godsdienstige, intens geleerde man en lees ten minste drie keer per dag Bybelse gedeeltes-een keer in Engels, een keer in Duits en een keer in Frans. Hy was sewe vreemde tale magtig, waaronder Grieks en Latyn. Gedurende sy merkwaardige loopbaan as diplomaat en minister van buitelandse sake het hy onderhandel oor die verdrag wat die oorlog van 1812 beëindig het, Florida verkry het en die Monroe -leerstelling bedink.
Maar Adams het nie die politieke vaardighede en persoonlikheid nodig om ondersteuning vir sy program te skep nie. Net soos sy pa, ontbreek Adams persoonlike warmte. Sy teëstanders het hom spottenderwys beskryf as 'n "sny die ou ysberg af". Adams se probleme as president het nie uitsluitlik uit sy temperament ontstaan ​​nie. Sy ongeluk was om as president te dien in 'n tyd van groeiende partydige verdeeldheid. Die Republikeinse Party het in twee verskillende kampe verdeel. Adams en sy ondersteuners, bekend as die Nasionale Republikeine, was 'n sterk rol vir die sentrale regering in die bevordering van nasionale ekonomiese groei, terwyl die Jacksoniaanse demokrate 'n beperkte regering eis en streng laissez-faire-beginsels nakom.
As die enigste president wat sowel die algemene stem as die verkiesingsstem verloor het, het Adams van meet af aan vyandskap ondervind. Jackson en sy ondersteuners beskuldig die nuwe president van "korrupsie en intriges" om Henry Clay se steun te verkry. Adams, terdeë bewus van die feit dat "twee-derdes van die hele volk [afkerig] was van sy verkiesing as president, het in sy intreerede belowe om dit te vergoed met" opregte en rein voornemens bedoel vir die welsyn van ons land. " Adams, 'n volgehoue ​​nasionalis, het 'n buitengewone program vir federale ondersteuning vir wetenskaplike en ekonomiese ontwikkeling voorgestel, wat 'n nasionale universiteit, astronomiese sterrewagte ("vuurtorings van die lug") insluit, federale finansiering van paaie en kanale en verkenning van die land se grondgebied-alles gefinansier word deur 'n hoë tarief.
Adams se voorspraak vir 'n sterk federale regering en 'n hoë tarief was woedend vir verdedigers van slawerny en voorstanders van regte wat by die tradisionele Jeffersoniese beginsels van beperkte regering en streng konstruksie van die Grondwet gehou het. Hulle was bang dat enige uitbreiding van die federale owerheid 'n presedent kan skep vir inmenging met slawerny. Thomas Jefferson self veroordeel Adams se voorstelle en verklaar in 'n dringende verklaring dat dit die state sal ondermyn en 'n nasionale elite sal skep-''n aristokrasie. ry en heers oor die geplunderde ploegman en smeek uwe. "
Adams het verdere frustrasie beleef omdat hy nie bereid was om aan te pas by die praktiese eise van die politiek nie. Adams het geen moeite gedoen om sy beskermingsmagte te gebruik om steun vir sy voorstelle te bou nie en het geweier om federale ampsdraers af te dank wat sy beleid openlik teengestaan ​​het. Gedurende sy hele ampstermyn het hy slegs 12 posbekleërs verwyder, en dit slegs vir growwe onbevoegdheid. Hy het sy optrede regverdig deur te sê dat hy nie van die regering 'n ewige en onophoudelike geskarrel van amp wil maak nie.
Adams se Indiese beleid kos hom ook ondersteuners. Alhoewel hy, net soos sy voorganger Monroe, inheemse Amerikaners in die suide wou verwyder na 'n gebied wes van die Mississippirivier, het hy geglo dat die staat en die federale regerings die plig het om te hou by Indiese verdrae en nie net 'n anneks aan te koop nie lande. Adams se besluit om 'n bedrieglike verdrag te weerlê en te heronderhandel wat die Georgia Creek-Indiane van hul land ontneem het, het die landhonger Suidlanders en Westerlinge ontstel.
Selfs op die gebied van buitelandse beleid, het Adams probleme ondervind met sy sterk kant voor die presidentskap. Sy pogings om Texas met vreedsame middele uit Mexiko te verkry, misluk, net soos sy pogings om Brittanje te oorreed om meer Amerikaanse handel met die Brits -Wes -Indië toe te laat. Die 'Amerikaanse stelsel' en die 'tarief van gruwels', president Adams, was daartoe verbind om die federale regering te gebruik om nasionale ekonomiese ontwikkeling te bevorder. Sy program sluit in 'n hoë beskermende tarief vir die bevordering van die nywerheid, die verkoop van openbare gronde teen lae pryse om westerse vestiging aan te moedig, federale gefinansierde vervoerverbeterings, uitgebreide markte vir westelike graan en suidelike katoen, en 'n sterk nasionale bank om die ekonomie te reguleer.
Adams se minister van buitelandse sake, Henry Clay, noem hierdie ekonomiese program die Amerikaanse stelsel omdat dit veronderstel was om groei in alle dele van die land te bevorder. Maar die program het Suid -Afrikaners woedend gemaak wat geglo het dat dit die noordoostelike industriële belange ten koste van hul streek bevoordeel. Suidlanders hou veral nie van 'n beskermende tarief nie, aangesien dit die koste van vervaardigde goedere wat hulle nie vervaardig het nie, verhoog het.
Andrew Jackson se ondersteuners in die kongres het probeer om die tariefvraag te benut om Adams in die verleentheid te bring en Jackson te help om die presidentskap in 1828 te wen. Hulle het 'n wetsontwerp opgestel, wat bekend gestaan ​​het as die tarief van gruwels, om steun vir Jackson te wen in Kentucky, Missouri, New York, Ohio en Pennsylvania terwyl die Adams -administrasie in New England verswak het. Die wetsontwerp het heffings op yster, hennep en vlas verhoog (wat Westerse bevoordeel), terwyl die tarief op wolprodukte verlaag word (tot nadeel van tekstielvervaardigers in New England). John Randolph van Virginia het die doel van die wetsontwerp akkuraat beskryf as 'n poging om 'vervaardigings van geen aard of soort aan te moedig nie, behalwe die vervaardiging van 'n president van die Verenigde State'.
Die tarief van gruwels het 'n politieke herrie in die suide veroorsaak, waar dit as ongrondwetlik en diskriminerend bestempel is. Volgens die Suid -Afrikaners was die tarief in wese 'n belasting op hul streek om die noordelike vervaardigers te help. Suid -Carolina het die hardste geskreeu teen die tarief uitgespreek. Tydens 'n openbare vergadering in Charleston het betogers verklaar dat 'n tarief bedoel is om 'een klas burgers [vervaardigers] ten koste van elke ander klas te bevoordeel'. Sommige Suid -Caroliniërs het 'n revolusionêre uittarting van die nasionale regering versoek.
Visepresident John C. Calhoun, 'n vaardige logikus wat goed in staat is met politieke teorie, bied 'n teoretiese raamwerk vir Suidelike ontevredenheid. Die Suid -Caroliniër het hom teruggetrek uit sy vroeë nasionalistiese posisie en het die "South Carolina Exposition" anoniem gepubliseer, 'n opstel wat die beginsel van nietigmaking bevorder het. Volgens Calhoun kan 'n enkele staat 'n federale wet op sy eie grondgebied herroep of 'vernietig' totdat driekwart van die state die wet as grondwetlik bekragtig het. In 1828 het die staat South Carolina besluit om hierdie leerstelling nie in werking te stel nie, maar eerder te wag en te sien watter houding die volgende president teenoor die tarief sou inneem.
Tarief vir gruwels van 1828
Die paniek van 1819 en die daaropvolgende depressie het wydverspreide kritiek op die ekonomiese kragte en die regeringsbeleid geprikkel wat baie as verantwoordelik beskou het vir die moeilike tye in die vroeë 1820's. Hierdie kritiek het op sy beurt 'n heroorweging en herevaluering van die land se tariefbeleid veroorsaak.
Die groot tariefopspraak van die laat 1820's het net so om grondwetlike en seksuele vrae gegaan as streng ekonomiese oorwegings. ' Dit was egter gedurende hierdie tydperk dat baie Amerikaners eers oortuig was dat die ekonomie van die land in 'n groot mate afhang van die tariefvlak. Gedurende die volgende eeu en daarna het 'n onophoudelike, onopgeloste debat gewoed oor die vraag of hoë of lae tariewe die nasie die doeltreffendste uit 'n ekonomiese agteruitgang sou haal. Beide. strategieë is verskeie kere beproef, maar depressies en resessies het steeds plaasgevind. Terugskouend blyk dit dat die spesifieke vlak van die tarief eintlik 'n relatief geringe invloed op die welsyn van 'n so komplekse en gedifferensieerde ekonomiese entiteit as die Verenigde State in daardie tydperk gehad het. Die debat duur egter nog steeds voort.
In die 1820's het die vervaardigers en produsente wat mededinging onder invoere gehad het, eerstens voorgestel dat hoër, beskermende tariewe algehele ekonomiese herstel kan meebring. Dit het hulle gehelp om hul oproepe tot beskerming van hul spesifieke bedryfstak te regverdig. Soos een kritikus betreur: "Die geskiedenis van die Amerikaanse tariewe teken die oorwinning van spesiale belange oor die algemene welsyn aan."
Spesiale belangegroepe het baie vinnig geleer hoe om die omslagtige proses van tariefbepaling te benut. Omdat die Grondwet die Huis van Verteenwoordigers verantwoordelik is vir die aanvang van alle geldrekeninge, begin die ontwikkeling van 'n algemene tariefmaatreël gewoonlik in die Huiskomitee oor Maniere en Middele. Terwyl dit in die komitee oorweeg is, het 'n tariefvoorstel aansienlike logregistrasie en kompromie onder die komiteelede geword. Aangesien die voorstel van die komitee yslik vorder in die rigting van goedkeuring deur die volksraad, het die verteenwoordigers genoeg geleentheid gehad om die wetsontwerp te vorm en te wysig.
Die voltooide Huis -maatreël het daarna gegaan na die Senaatskomitee oor Finansies, wat 'n aantal wysigings kan byvoeg vir oorweging op die vloer van die Senaat. Min senatore het die geleentheid misbruik om kommentaar te lewer op 'n tariefrekening voordat daaroor gestem word. Omdat die Senaat- en Huisweergawes gewoonlik aansienlik verskil, moes 'n konferensiekomitee die verskille uitvee. In elk van hierdie fases kan lobbyiste vir spesifieke bedrywe, produsente of dele van die land druk onder druk plaas om die uitkoms te beïnvloed.
Die tariefrekeninge wat uiteindelik die handtekening van die president bereik het, weerspieël selde 'n rasionele plan of program. Soos 'n politieke wetenskaplike wat die proses bestudeer het, tot die gevolgtrekking gekom het: "By die maak van tariewe, miskien meer as in enige ander soort wetgewing, skryf die Kongres wetsontwerpe wat niemand bedoel het nie."
Gedeeltelik as gevolg van hierdie faktor was tariefhersienings redelik algemeen, en daar kom ongeveer elke 5 of 6 jaar nuwe. Byvoorbeeld, vier groot tariefwette het tussen 1824 en 1833 goedkeuring verwerf. Omdat die Amerikaanse tesourie aan die begin van hierdie tydperk voldoende fondse voorsien het, kan die 1824 -tariefwet beskou word as die eerste duidelik proteksionistiese tariefwetgewing in die Amerikaanse geskiedenis.
Die enigste regverdiging wat vir die heffing van 'n aantal items aangevoer is, was dat dit Amerikaanse vervaardigers, boere en werkers van buitelandse mededinging sou isoleer. Een van die mees omstrede aspekte van die wet was groot verhogings in die belasting op rou wol en voltooide wolprodukte. Ondanks die beskerming wat so verleen is, was woordvoerders van die wolbedryf steeds ontevrede. Drie jaar later was hulle terug in Washington en het hulle 'n wolrekening aangemoedig om die beskermende mure nog hoër te verhoog. Alhoewel dit misluk het, was hierdie wetsontwerp so naby aan die goedkeuring dat dit in die daaropvolgende jaar 'n vlaag onderhandelinge en debat veroorsaak het, wat uitgeloop het op die sogenaamde tarief vir gruwels van 1828.
Teenstanders van 'n proteksionistiese tariefbeleid het oorspronklik beplan dat die wetsontwerp van 1828 so ekstreem sou wees dat dit die hele proteksionistiese filosofie sou diskrediteer. Hulle strategie het vereis dat tariefhindernisse op byna elke denkbare voorwerp van huishoudelike vervaardiging verhoog word, en kongreslede het gewillig daarby aangesluit, wat toenemend belaglike opwaartse hersienings gemaak word. Die strategie het egter gegeld toe die voorstanders van beskermende tariewe byna alles kan aanvaar, solank dit hoë pligte beloof op die goedere wat hulle veral bevoordeel.
Tot die afgryse van sommige van die oorspronklike borge het die groteske wetsontwerp deur albei huise van die kongres gewerk en presidentlike goedkeuring gekry. Oornag het die tarief van gruwels die leidende veldtogkwessie geword tydens die presidentsverkiesing van 1828, wat Andrew Jackson tot die Withuis verhef het.
Die kompromietarief van 1833 het 'n geleidelike verlaging van die proteksionistiese tariewe oor 'n tydperk van 10 jaar aan die gang gesit, en dit het 'n belofte bevat dat die tarief aan die einde van die periode byna uitsluitlik na 'n inkomstemaat sou terugkeer. Proteksionistiese tariewe is gedefinieer as enige heffings van meer as 20 persent ad valorem in die wetsontwerp van 1832. Al hierdie koerse sal tot 1841 elke ander jaar met 10 persent daal, en dan sal hulle met die helfte daal. In 1842 sou selfs hierdie oorblywende proteksionistiese kenmerke verval. Die standaardtarief vir die meeste invoere sou 20 % ad valorem wees, en 'n aantal goedere sou bygevoeg word tot die gratis lys items, waarop geen rente gehef word nie.
As 'n wetgewende kompromie het Clay se voorstelle baie goed gewerk: tariewe het vir die volgende dekade uit die politieke prentjie geval. Beskermde nywerhede het 'n paar jaar om te groei en voor te berei op die groot tariefverlagings, en die teenstanders van hoë tariewe is verseker dat proteksionisme op pad is om uit te sterf. As 'n praktiese metode vir die invordering van doeaneregte, was die kompromie van 1833 egter uiters ongemaklik, met die bestaande kompleksiteit van sy tariefstruktuur vererger deur die periodieke verlagings.
1828 Tarief van gruwels
Opsomming en definisie van die tarief vir gruwels van 1828
Opsomming en definisie: Die tarief van gruwels was die naam wat sy suidelike teenstanders gegee het aan die tarief van 1828, wat op 19 Mei 1828 deur die kongres aangeneem is. Verset teen die styging van belasting op grondstowwe, soos katoen en tabak, in die Suide het tot die nietigheidskrisis gelei.
Definisie van 'n tarief
Tariefomskrywing: Wat is 'n tarief? 'N Tarief is 'n belasting op goedere wat uit die buiteland ingevoer word. Tariewe stel 'n land in staat om geld uit hierdie belasting in te samel en terselfdertyd die goedere van 'n land te beskerm teen buitelandse items wat goedkoper is.
1828 Tarief vir gruwels vir kinders
John Quincy Adams was die 6de Amerikaanse president wat van 4 Maart 1825 tot 4 Maart 1829 in die amp gedien het. Een van die belangrike gebeurtenisse tydens sy presidentskap was die tarief van gruwels van 1828.
Wat was die doel van die tarief vir gruwels in 1828?
Die doel was om die nyweraars en vervaardigers in die Noorde nog meer beskerming te bied deur die heffing van ingevoerde buitelandse (Britse) goedere tot byna 50%. Die wetsontwerp bevat ook 'n klousule wat die belasting op grondstowwe aansienlik verhoog het.
Waarom is die tarief van 1828 die tarief van gruwels genoem? Dit word die tarief van gruwels genoem deur Suidlanders wat sterk gegrief het oor die beskerming wat die verhoging van pligte aan die Noordelikes en die Westerlinge ten koste van die Suidlanders gebied het. Die woord 'gruwel' omvat die betekenis van woorde soos verontwaardiging, haat, skandes en skande - dit bring die mate van teenkanting van die Suidlanders teen die tarief van 1828 oor.
Wie het die tarief van gruwels teen 1828 gekant? Waarom is daarteen gekant?
Die 1828 -tarief vir gruwels is teengestaan ​​deur die suidelike state wat beweer dat die tarief ongrondwetlik is. Die suidelike state wie se lewensbestaan ​​in die eerste plek benadeel is deur hoër pryse te moet betaal vir goedere wat die suide nie produseer nie, en tweedens verhoogde belasting op Britse invoer het dit vir Brittanje moeilik gemaak om te betaal vir die katoen wat hulle uit die suide ingevoer het. Sommige nywerhede in New England was ook gekant teen die wetsontwerp omdat dit die klousule bevat waarmee die belasting op grondstowwe aansienlik toegeneem het.
1828 Tarief vir gruwels vir kinders: die drie beskermende tariewe
Die tarief van gruwels in 1828 was die derde beskermende tarief wat deur die regering geïmplementeer is. Die beskermende tariewe belas alle buitelandse goedere om die verkoop van Amerikaanse produkte te verhoog en die noordelike vervaardigers te beskerm teen goedkoop Britse goedere.
Die tarief van 1816 het 'n belasting van 20-25% op alle buitelandse goedere gehef
● ● Dit het gevolg op die golf van nasionalisme in die land na die oorlog van 1812.
● ● Die tarief van 1816 het die vervaardigers in die noorde baie gebaat
● ● Die uitvinding van die Cotton Gin het van katoen 'n baie winsgewende kontantoes gemaak, sodat die Suidlanders geld verdien
● ● Die 'Amerikaanse stelsel', die ekonomiese plan vir die nasie wat deur Henry Clay voorgestaan ​​word, is deur die regering geïmplementeer om die lewens van Amerikaners te verbeter
● ● Alles het goed gegaan tydens die era van goeie gevoelens
● Die tarief van 1824 was die tweede beskermende tarief. Dit het die pligte nog hoër verhoog. Daar was 35% belasting op ingevoerde yster, wol, katoen en hennep.
● ● Maar daar was opposisie van die Suidlanders wat nie voordeel getrek het uit die tarief van 1824 nie
● ● Nasionalisme was besig om in seksionalisme te verander
● ● Die seksiebelange van die Noorde en die Suide het werklik vir die eerste keer in konflik gekom
● ● Die Suide, wat eens Henry Clay's Tariff 1816 en sy Amerikaanse stelsel wat die bou van nuwe paaie in die weste gefinansier het, voorgestaan ​​het, was nou teen albei
Die tarief van 1828 (die tarief van gruwels) was die derde beskermende tarief en belasting het tot byna 50% gestyg
● ● Die suidelike politici, onder leiding van Andrew Jackson, het 'n plan beraam om te voorkom dat 'n wet goedgekeur word. Maar hul plan het teruggekeer.
1828 Tarief vir gruwels vir kinders: die politieke skemas
Die presidentsverkiesing sou in 1828 gehou word en die veldtogte was aan die gang. John Quincy Adams en Andrew Jackson was die enigste twee kandidate. Nasionale Republikeine het vir John Quincy Adams en Demokratiese Republikeine gestem en vir Andrew Jackson gestem. Albei het gewerk om stemme te verkry. Ondersteuners van Jackson, met 'n sterk suidelike basis, was gewoonlik teengestaan ​​teen die beskermende tariewe wat deur die Adams -politieke party gehef is.
Die vervaardigers en nyweraars in die noorde het die Adams -administrasie begin roer vir nog hoër beskermende pligte
Die kampvegters vir Andrew Jackson -manne het 'n plan bedink waarmee hulle blykbaar hoër pligte sou bevoordeel, en 'n beroep op kiesers in die Noorde gehad het, terwyl hulle tegelykertyd hulle teëgestaan ​​het.
Daarom stel hulle hoë heffings op vervaardigde goedere voor om by die Noordelike vervaardigers guns te kry
Hulle het ook hoë heffings op grondstowwe voorgestel
Jackson's manne het geglo dat die vervaardigers teen die goedkeuring van die wetsontwerp sou teenstaan ​​omdat die hoë grondstowwe op grondstowwe hulle aansienlike skade sou berokken.
Hulle het ook geglo dat die suidelike katoenprodusente tevrede sou wees as die wetsontwerp nie slaag nie
Maar die plan het nie gewerk nie - die wetsontwerp is aangeneem en deur Suidlanders as die tarief van gruwels bestempel. Die Noordelike Kongreslede het verrassend vir die wetsontwerp gestem omdat die Noordelike vervaardigers so graag die hoë heffings op vervaardigde goedere wou hê, dat hulle van mening was dat hulle binnekort die herroeping van die grondbelasting sou verseker.
Die inligting oor die tarief vir gruwels van 1828 bied interessante feite en belangrike inligting oor hierdie belangrike gebeurtenis wat plaasgevind het tydens die presidentskap van die 6de president van die Verenigde State van Amerika.
Betekenis en belangrikheid van die tarief vir gruwels van 1828 vir Adams en Jackson
Die betekenis van die tarief vir gruwels van 1828 vir Adams en Jackson was:
John Quincy Adams is deur sy politieke vyande 'n sondebok gemaak vir die tarief van gruwels van 1828 en het die verkiesing verloor. Hy het die skuld van beide kante geneem vir die verhoogde belasting op ingevoerde goedere en vir die verhoogde belasting op grondstowwe
Andrew Jackson het die verkiesing gewen omdat die tarief van 1828 doelbewus opgestel is om hom as 'n proteksionis in die Noorde en as 'n vryhandelsadvokaat in die Suide te laat verskyn.
● ● John C. Calhoun het op die tarief van gruwels gereageer met die South Carolina Exposition.
● ● Die tarief van 1832 is aangeneem om op te tree as 'n oplossing vir die konflik wat deur die tarief van 1828 geskep is
Jackson moes die omstredenheid hanteer deur die tarief van gruwels van 1828, bekend as die vernietigingskrisis
Nasionale betekenis en belangrikheid van die tarief vir gruwels in 1828
Die tarief van gruwels van 1828 het 'n uiters belangrike en beduidende impak op die Amerikaanse geskiedenis gehad:
● Die deelbelange van die Noorde en die Suide het werklik vir die eerste keer in konflik gekom
● Die konflikte tussen die noorde en suide sou lei tot afskeiding en uiteindelik tot die Amerikaanse burgeroorlog (1861-1865)
● Hierdie gebeurtenis was een van die oorsake van die burgeroorlog
Raadpleeg proteksionisme en tariewe vir meer inligting en 'n tydlyn.
1828 Tarief vir gruwels vir kinders - Video van president John Quincy Adams
Die artikel oor die tarief vir gruwels in 1828 gee 'n oorsig van een van die belangrikste kwessies van sy presidensiële ampstermyn. Die volgende video van John Quincy Adams gee u bykomende belangrike feite en datums oor die politieke gebeure wat die 6de Amerikaanse president beleef het, wie se presidentskap van 4 Maart 1825 tot 4 Maart 1829 strek.
1828 Tarief van gruwels - Amerikaanse geskiedenis - feite - belangrike gebeurtenis - 1828 tarief van gruwels - definisie - gruwels - Amerikaans - Amerikaanse - Amerikaanse geskiedenis - 1828 tarief vir gruwels - Amerika - gruwels - datums - Amerikaanse geskiedenis - Amerikaanse geskiedenis vir kinders - kinders - Skole - Huiswerk - gruwels - belangrik - feite - geskiedenis - geskiedenis van die Verenigde State - belangrik - gebeurtenisse - geskiedenis - interessant - tarief vir gruwels in 1828 - inligting - inligting - gruwels - Amerikaanse geskiedenis - feite - gruwels - historiese - belangrike gebeurtenisse - tarief 1828 van gruwels
Die Tallmadge -wysiging (1819)
Die debat in die kongres oor die toelating van Missouri tot staatskaping is bemoeilik deur die wysiging van die kongreslid van New York, James Tallmadge. Laat studente die wysiging in die versameling Amerikaanse geheue wat deur EDSITEment hersien is, lees.
Vra studente om die volgende vrae te beantwoord:
Wat is die belangrikste punt van hierdie wysiging?
Waarom het hierdie wysiging 'n hartstogtelike debat veroorsaak oor Missouri se aansoek om staatskaping?
Na die krisisse met Frankryk en Brittanje het die federale regering byna uitsluitlik staatgemaak op die tarief as 'n bron van finansiering. Namate die land se ekonomiese en politieke stelsels begin volwasse en diversifiseer het, het die konsensus oor die rol van die tarief geleidelik verbreek. Veral binne die konteks van seksuele en partydige konflik het die tarief 'n politieke betekenis aangeneem buite sy vermeende inkomste-genererende funksie.
1816 Die 14de kongres het die Tariefwet van 1816 hef 'n reeks belasting van 25 persent wat bedoel is om huishoudelike vervaardiging aan te moedig. In die nasleep van die konflik met Brittanje het nasionalistiese oorlogsvarke soos Henry Clay en John Calhoun probeer om 'n onafhanklike bedryf te kweek wat tydens die Embargo-era ontstaan ​​het, terwyl die afhanklikheid van Britse vervaardigers verminder is. Tog was die tariefwet van 1816 slegs effens proteksionisties, meer in ooreenstemming met dié wat sedert 1789 uitgevaardig is as met die wat na 1820 sou volg. Vervaardigingsbelange in die Verenigde State (veral in die Weste en New England) het nog nie politieke invloed in die kongres wat handels- en skeepsbelange (wat geneig was om tariewe teëstaan) wel gedoen het. Trouens, daar was nie veel voor 1819 geen volgehoue ​​algemene steun vir beskerming nie.
1819 In die nasleep van die Paniek van 1819, 'n kredietkrisis wat veroorsaak is deur 'n skerp daling in die wêreld se landboupryse, het talle ekonomiese belange aangedring op beskermende tariewe om die bedreiging van goedkoop ingevoerde goedere uit Europa tot die minimum te beperk, wat die weg gebaan het vir die latere tariewe van 1824 en 1828.
In die merkwaardige geval McCulloch v. Maryland, het die Hooggeregshof 'n staatsbelasting van Maryland afgeskaf op note wat uitgereik is deur die Baltimore -tak van die Tweede Nasionale Bank van die Verenigde State. Die Maryland-wetgewer het die belasting ontwerp om die mededingingsvoordeel van banke wat deur die staat gehandhaaf is, te behou en om die mag van die Tweede Bank te behou om reserwes te monitor en krediet te reguleer. In die hof het hoofregter John Marshall die verweerders se bewerings verwerp dat (1) die kongres geen grondwetlike gesag gehad het om 'n bank te huur nie en (2) Maryland die reg het om belasting op aktiwiteite binne sy grense te belas. Hy weerlê die eerste argument met 'n uitgebreide lees van die & quotnodige en behoorlike & quot -klousule. Hy bevoordeel die federale 'los konstruksie' van die Grondwet en bepaal die beheer van valuta en krediet goed binne die bevoegdheid van die kongres. By die verwerping van die tweede punt het Marshall saamgestem met Daniel Webster, regsadviseur van die bank, wat daarop aangedring het dat 'n belasting wat op hierdie wyse gehef word, die nasionale regering van die state afhanklik sal maak. "Die bevoegdheid om te belasting is die bevoegdheid om te vernietig," het Marshall beweer, en daarmee het hy die oorheersing van nasionale statute oor staatswetgewing verkondig.
1820 'N Huisrekening om die hele tariefskedule met 5 persent te verhoog - met nog hoër pligte op katoen- en woldoek, afgewerkte klere, yster en hennep - het die Huis goedgekeur, maar dit is nie uitgevaardig nie. Nietemin weerspieël die mislukte maatreël belangrike neigings wat die verloop van tariefbeleid in die toekoms sou beïnvloed. Midde- en Westerse state het die grootste deel van die tarief ondersteun. New England, met sy mengsel van kragtige handelsbelange en ontluikende vervaardigers, het gelykop oor die wetsontwerp geskei, terwyl die Suide, sonder 'n werklike industriële basis, beslis daarteen gestem het. Maar die Suide swem teen die demografiese gety, op pad om 'n plaaslike minderheid in die kongres te word. In die dekade van 1810 tot 1820 het die suidelike groeikoers 'n hoogtepunt van 28 persent bereik, vergeleke met 38 persent vir die res van die land. . Die state onder die Mason-Dixon-lyn en die Ohio-rivier het in 1810 47 persent van die bevolking uitgemaak, maar slegs 45 persent slegs 10 jaar later. Herverdeling van die kongres op grond van die sensus van 1820 het tot voordeel van die Wes- en Midde -Atlantiese streke gekom, waar die ondersteuning vir 'n beskermende tarief entoesiasties toegeneem het. Op dieselfde manier was 8 van die 12 setels in die Senaat wat sedert 1816 bygevoeg is, geneig om voor-tariefstate te verteenwoordig.
1824 Henry Clay, 'n kampioen van federale geborgde interne ekonomiese ontwikkeling (verwoord in 'n stel beleide, insluitend beskermende tariewe, gesamentlik bekend as die Amerikaanse stelsel) dien as Speaker van die Huis. Hy het die keuse van komiteevoorsitter beheer en John Tod van Pennsylvania, 'n vurige proteksionis, aangestel om aan die hoof van die komitee oor vervaardiging te staan. Tod het min tyd gemors oor 'n rekening wat 'n belasting van 35 persent op ingevoerde yster, wol, katoen en hennep hef. Aangesien die federale tesourie 'n oorskot gerapporteer het, het die koersverhogings min te doen gehad met die behoefte aan inkomste.
Die herverdeling van die kongres wat die bevolkingsverhogings in die Ohio -vallei en die noorde weerspieël, het die beskermende tarief in staat gestel om oor die suidelike opposisie te gaan. Meer eenvormige ondersteuning vir die tarief onder wetgewers in New England, op maat van die uitbreiding van die vervaardiging in die streek. Verteenwoordigers soos Daniel Webster van Massachusetts wat voorheen beskerming gekant het, bepleit dit nou onvoorwaardelik. Sonder beskermende verpligtinge, wat na raming drie vierde van die toegevoegde waarde van tekstielvervaardiging uitmaak, sou die helfte van die nywerheidsektor in New England bankrot geraak het, aangesien Europese tegnologie weefsels baie goedkoper geproduseer het as wat die Amerikaanse fabrieke kon doen.
1828 Tydens die administrasie van John Quincy Adams het Jackson-ondersteuners geliefd geraak om tariewe op hennep, wol, pels, vlas, drank en ingevoerde tekstiele te verhoog, 'n pakket wat ten bate van state in die Mid-Atlantiese Oseaan, Ohio-vallei en New England voorsien is. Die tarief het die tarief op vervaardigde goedere tot ongeveer 50 persent van hul waarde verhoog, wat aansienlik groter beskerming vir stofvervaardigers in New England tot gevolg gehad het. Die Suide, daarteenoor, het glad nie voordeel getrek uit hierdie skema nie, en was deurtrek deur hoër pryse op goedere wat die streek nie vervaardig het nie. Die tarief dreig ook om die vloei van Britse goedere te verminder, wat dit vir die Britte moeilik maak om te betaal vir die katoen wat hulle uit die suide ingevoer het.
Ondersteuners van Jackson, met 'n sterk suidelike basis, was gewoonlik teen die beskermende tariewe wat deur die Adams -faksie gehef is. Die wetsontwerp van 1828 verteenwoordig 'n blatante beroep op gedeeltes waar die Jacksonians polities swakker was. Ondersteuners van die kongres van Jackson het gevoel dat hulle min het om te verloor, en hulle dink dat hul teenstanders in die komende verkiesing in elk geval die skuld sal dra. Die duidelike opwaartse hersiening van die tariewe wat deur die Tarief van 1828, genoem die Tarief van gruwels deur sy suidelike teenstanders, die basis vir die nietigheidskrisis gevorm het.
Calhoun was een van die vurigste War Hawks tydens die krisis van 1812 met Brittanje, en 'n borg van die tarief wat in 1816 uitgevaardig is. Dit was grondwetlik gesproke asof sy vroeë loopbaan hom as 'n los konstruksionis gemerk het. Gedurende die laat 1820's het sy standpunte egter aansienlik hersien. Die senator van Suid -Carolina het uiteindelik na vore getree as die hoofafdeling van die regte in die tyd.
Calhoun het sy vroeëre steun vir die tarief gegrond op die behoefte om jong, verdedigingsverwante bedrywe te help, wat deel is van 'n breër strategie om die kommersiële afhanklikheid van die land van Brittanje te oorkom. Teen 1826 was verdediging nie meer 'n belangrike saak nie. Die baba -nywerhede van 1816 was nou wonderlike adolessente en dring aan op 'n uitbreiding van die beskermende tariefstelsel. Die ekonomie van Calhoun in Suid -Carolina was uitsluitlik 'n slawe -ekonomie wat landbouprodukte soos katoen, rys en indigo vervaardig. Omdat Suid -Carolina geen kommer oor die vervaardiging gehad het nie, was dit afhanklik van invoer uit die noorde en in die buiteland, en die tariewe het beide duurder gemaak. Die sogenaamde & quot40 bale teorie & quot verwoord suidelike ekonomiese voorbehoude. Die teorie het probeer verduidelik hoe tariewe op vervaardigde goedere die vraag na die suide se rou katoen verminder: 'n tarief van 40 persent op katoenafgewerkte goedere het tot 40 persent hoër verbruikerspryse gelei, wat neerkom op 40 persent minder verkope, aangesien verbruikers minder geld moes bestee die paniek van 1819. En 40 persent minder verkope beteken dat katoenvervaardigers 40 persent minder katoen koop. Calhoun se opkoms tot prominensie as 'n nasionale figuur het daartoe gelei dat hy die stryd aangeneem het teen die ekonomiese beleid wat die Suide seermaak.
Calhoun se verset teen tariewe, of meer akkuraat die federale magte wat hulle impliseer, kan nie geskei word van sy dringende begeerte om die slawestelsel te bewaar nie. Hy was bevrees dat as die grens-suidelike state na noordelike ekonomiese wentelbane trek, slawerny in die state minder ekonomies lewensvatbaar sou word, hul persentasie swart slawe sou afneem en faksies teen slawerny daarin slaag om slawerny daar uit te skakel (die persentasie slawe in state soos Maryland sedert 1790 skerp gedaal het). As die slawerny aan die periferie verdamp, het Calhoun geglo, sou suidelike slawebelange voortdurende politieke gevare ondervind. Dieselfde geografiese koalisies wat die tariefwette in die kongres uitgevaardig het, kan daarin slaag om slawerny se uitbreiding na westelike gebiede te beperk, en kan selfs die instelling in die diep suide bedreig. Henry Clay van Kentucky, een van die kongreskampioene van die tarief, het eintlik voorgestel dat sommige van die inkomste wat ingesamel word, aangewend word om staatskolonisasiegenootskappe te finansier wat toegewy is aan die verskuiwing van Afro -Amerikaners oorsee. Deur die Amerikaanse swart bevolking in die buiteland te versprei, het sulke organisasies effektief probeer om slawerny in die Verenigde State uit te faseer. In hierdie konteks het Calhoun en sy ondersteuners die tariefkwessie geteiken om die grense van die federale mag te toets, aangesien die suide voortdurend tariefverwante gevegte verloor het.
Vanuit Calhoun se perspektief het tariewe die rykdom van die suide na die noordelike vervaardigers herverdeel, wat beteken dat federale mag gereeld gebruik word om die een afdeling bo die ander te bevoordeel. Die vrees dat sekere faksies federale magte sou verower om minderhede te onderdruk, het weerklink sedert die grondwet eers bespreek is. Die Virginia en Kentucky besluit van 1798 [eksterne skakel] , wat in reaksie op die Wet op vreemdelinge en sedisie opgestel is, het 'n beperkte kompaktheidsveronderstelling onder state gemagtig wat 'n federale regering van beperkte magte magtig. Ingevolge hierdie skema kon die kongres slegs die handelinge aanvaar wat 'n gemeenskaplike doel gehad het - beskermende tariewe voldoen nie aan die vereistes nie.
Calhoun het geglo dat die grondwetlikheid van 'n maatreël bepaal of dit gelyke voordele vir alle belange bied. In sy Uitstalling en protes in Suid -Carolina (1828) het hy aangevoer dat die tarief van 1828 ongrondwetlik was en dat die state die reg gehad het om sodanige wette binne hul grense tot niet te maak deur ongeldigmakingskonvensies op te roep. Na aanleiding van hierdie daad van tussenposisie, as driekwart van die res van die state die Kongres se mag bevestig om die wet toe te pas, het die dissidente staat die opsie om van die Unie af te skei. Die konsep van die gelyktydige meerderheid: As elke staat 'n veto gehad het, sou elke denkbare belang teoreties verteenwoordig word. Calhoun het so 'n stelsel vertrou om 'n werklik onbelangrike regering te verseker waar alle belange ooreenstem. Die dreigement van 'n staats veto sou verhoed dat federale belasting nie vir almal regverdig is nie, wat eintlik die meeste belasting beteken. 'N Geïnstitusionaliseerde gebrek aan fondse sal kantoorgesoekers van patronaatskap ontmoedig. Vir Calhoun sou die gelyktydige meerderheid sowel onbelangrike wette as belangelose verteenwoordigers bevorder, wat die oordrewe van 'n korrupte demokratiese buitestelsel sou demp.
1832 In Julie het die kongres wetgewing goedgekeur wat die tariewe effens verlaag het, maar die hoë tariewe van 1828 op vervaardigde lap en yster behou het. In November verklaar die spesiale nietigverklaringskonvensie van Suid -Carolina die tariewe van 1832 en 1828 ongrondwetlik [eksterne skakel] en verbied die invordering van doeaneregte binne die staat.
Demokraat Andrew Jackson was president en leier van 'n nasionale party. Die party het pro-tariefstate soos Pennsylvania ingesluit wat steun vir sy kandidatuur gebied het. Jackson was nog nooit so geboei deur die tariefkwessie soos die meeste suidelike, agrariese, staatsregte wat Jacksonians gehad het nie (veral Suid-Caroliniërs), al verteenwoordig hulle sy meerderheidskiespunt. Jackson was meer besorg oor die verslaan van die National Bank en die verwydering van Indië. In Desember het hy gevra vir 'n verdere verlaging van die tariewe. Terselfdertyd verklaar hy egter afstigting as 'n "revolusionêre daad" in syne Ongeldigverklaring [eksterne skakel], en het spesifiek die idee aangeval dat afskeiding 'n lewensvatbare grondwetlike opsie is.
1833 Jackson het met 'n olyftak en 'n swaard gereageer op die nietigheidskonflik. Die Tarief van 1833, of Kompromietarief, het tussen 1833 en 1842 outomatiese belastingverlagings ingestel Force Bill het die president gemagtig om wapens te gebruik om doeaneregte in te vorder. Henry Clay, bekend as die groot kompromis, het direk met Calhoun oor die kompromietarief onderhandel. Hy was bang vir die moontlikheid van burgeroorlog en wou die tariefbeginsel behou. Jackson wou die beginsel van nasionale oppergesag behou terwyl hy die hoë tariewe wat in die eerste plek konflik veroorsaak het, versag.
1837 'N Finansiële paniek wat veroorsaak word deur 'n vermindering in die vloei van Britse kapitaalbeleggings, veroorsaak 'n uitgebreide ekonomiese depressie, wat van 1837 tot 1843 duur. Die Whig Party het sy grootste politieke winste behaal vir meer aktiewe regeringsprogramme om die ekonomie te stimuleer volgens die model van Henry Clay Amerikaanse stelsel. Hierdie platform het hoër tariewe ingesluit.
1840 In 'n verkiesingsoptrede het die Whigs 'n meerderheid in die kongres gekry en die presidentskap gewen (hul kandidaat, William Henry Harrison, is kort na die verkiesing oorlede, met John Tyler van Virginia wat hom vervang). Die partyplatform onderskryf inkomstetariewe wat bedoel is om beduidende fondse te genereer, waarvan 'n deel aan die state versprei moet word om te betaal vir interne verbeterings (paaie en kanale), 'n ander komponent van die Amerikaanse stelsel.
1842 Tydens die depressie wou die Whigs die laaste ronde van tariefverlagings onder die kompromietarief kanselleer, omdat hulle inkomste nodig gehad het om aan die state te versprei vir interne verbeterings. President Tyler het egter 'n veto teen die maatreël ingestel. Uiteindelik het hy ook die behoefte aan fondse besef en 'n nuwe wetsontwerp onderteken wat 'n tarief van meer as 20 persent behou, terwyl hy die inkomsteverdeling laat vaar het. Tyler was 'n aristokratiese Virginia-planter en meer 'n staatsregte, anti-Jackson Whig as 'n voorstander van die Whig-ekonomiese program. Hy het eintlik die stedelike kommersiële belange van sy eie staat gekant. Omdat die konserwatiewe Tyler Jackson as 'n bedreiging vir die regte van die staat beskou het, het hy by 'n opposisiebeweging aangesluit wat 'n wye verskeidenheid Jackson -teenstanders insluit, waaronder diegene soos Clay en Daniel Webster wat 'n sterker federale regering wou hê. Die organisasie wat uiteindelik in die Whig -party saamgesmelt het, was 'n 'groot tent', wat aanvanklik gegalvaniseer was in teenstelling met 'n enkele individu. Daarna het die teenoorgestelde vlerke onrustig saam bestaan. Tyler het die meeste van die party se ekonomiese inisiatiewe ontwrig en die noordelike belange woedend gemaak.
1846 Robert Walker, 'n Mississippian en sekretaris van die tesourie vir die Democratic Polk -administrasie, het die kongres oortuig om die Walker Tarief. Die wet het alle pligte tot die minimum beperk wat nodig is vir inkomste. Polk het geglo dat die Demokrate 'n mandaat het om die Clay-Whig American System om te keer. Maar talle noordelike demokrate ondersteun 'n beskeie beskermende tarief en was teleurgesteld dat Polk sy veldtogbelofte verbreek het om die inkomstetarief te kombineer met 'n mate van beskerming. Polk het hierdie kiesafdeling vervreem, net soos met Westerse demokrate, toe hy 'n veto teen die wetsontwerp op Rivers and Harbors van 1846 aflê.
In Brittanje het die parlement die koringwette (eksterne skakel) (tariewe op ingevoerde broodkorrels) herroep. Saam met die Walker -tarief dui die herroeping van die koringwette op 'n nuwe era van vryer wêreldhandel.
1846-1848 Handels- en tariefinkomste was so lewenskragtig dat die Polk -administrasie nie belasting hoef te verhoog om daarvoor te betaal nie Mexikaanse Oorlog. Bestaande koerse befonds meer as 60 persent van die $ 100 miljoen oorlogskoste, terwyl lenings die res dek. Na die oorlog het die volgehoue ​​robuustheid van die doeaneregte die federale regering in staat gestel om teen die tyd van die burgeroorlog byna al sy skuld in Mexikaanse oorlog af te betaal. Gedemoraliseer deur die gewildheid van die ekonomiese programme van die Polk -administrasie, het die kongres Whigs hul entoesiasme verloor vir die veldtog op die Amerikaanse stelsel.
1850's Lae tariewe het minder belangrik geword in die 1850's, toe lone en winste gestyg het tydens ekonomiese bloeitydperke. Maar die ekonomiese oplewing het politieke probleme vir die Whig Party veroorsaak. Die Amerikaanse stelsel lyk al hoe meer irrelevant. Die president van Zigary Taylor, wat in 1848 verkies is, was nie persoonlik verbind met Clay of die Amerikaanse stelsel nie. Hy het in plaas daarvan op 'n 'Friend of South'-veldtog gehardloop ná die deur Noord-demokrate geïnspireerde Wilmont Proviso (die voorstel van 1846 dat slawerny uitgesluit moet word van die gebied wat tydens die oorlog met Mexiko geannekseer is). Slawerny -kwessies het die politieke debat oorheers.
1857 Demokrate verlaag tariewe verder. 'N Ekonomiese paniek het kort daarna getref, wat 'n afname in invoer veroorsaak het na die resessie wat gevolg het. Die regering se inkomste het met 30 persent gedaal. In reaksie hierop het die ontluikende Republikeinse Party gevra vir hoër tariewe.
Na die Burgeroorlog het die binnelandse beleid steeds hoë tariewe bevoordeel, miskien versterk deur die feit dat die nywerheid deur meer van die land versprei het. Teen die 1890's het die kongres 'n belangrike vernuwing by die wetgewing gevoeg: 'n delegering van mag aan die uitvoerende gesag om tariewe in spesifieke omstandighede aan te pas. 'N Vroeë voorbeeld was wat nou' kompenserende pligte 'genoem word. Dit was tariewe wat die uitvoerende tak sou beveel om buitelandse subsidies teen produkte wat na die Verenigde State uitgevoer word, teen te werk. Die uitvoerende gesag kan, sonder verdere optrede deur die kongres, die buitelandse subsidie ​​meet en die plig bepaal om die plig te vergoed of daarvoor te vergoed. Dit het een van 'n groot aantal sulke verstellings geword.
'N Geskiedenis van Amerikaanse tariewe
Tariewe is in wese belasting op invoer. Verlede jaar het die VSA na verwagting ongeveer $ 40,4 miljard se doeaneregte en heffings op ingevoerde goedere ingeneem.
U hoor deesdae baie partye oor verhogings in tariewe - veral goedere uit China. Maar die waarheid is dat hierdie soort praatjies niks nuuts is nie. Tariewe in die VSA is nog altyd verpolitiseer. Hulle is dikwels proteksionisties of vergeldend.
En hoewel dit maklik is om aan te voer dat hoër tariewe dikwels terugval - soos tydens die Groot Depressie - kan 'n mens ook redeneer dat dit soms effektief was om Amerikaanse sakebelange te beskerm.
Tarief vir gruwels: 1828
Tariewe word 'n onderdeelgeskil, met industriële noordelike state wat hul besighede wil beskerm en suidelike state wil lae tariewe hê. Nadat die nasionale skuld in 1834 afbetaal is, verlaag president Andrew Jackson die tariewe skerp.
Die Swart Tarief: 1842
Die Whig Party neem beheer oor die kongres en verhoog in 'n nuwe golf van proteksionistiese steun tariewe.
Morrill -tarief: 1861
'N Golf van suidelike bedankings uit die kongres na die verkiesing van Abraham Lincoln laat die noordelike kongreslede toe om weer tariewe te verhoog.
Mongel -tarief: 1883
President Chester Arthur verlaag sommige tariewe, hou ander en sluit wedersydse handelsooreenkomste met sommige nasies.
President William McKinley bring proteksionisme terug deur verdubbeling van tariewe vir wol, linne, sy, porselein en suiker.
Demokrate vervang hoë tariewe met 'n nuwe federale inkomstebelasting.
Geslaag deur Republikeine in die hoop om Amerikaanse boerderybedrywighede te red.
Smoot-Hawley Tariefwet: 1930
Die proteksionistiese wet verhoog die tariewe op meer as 20 000 ingevoerde goedere tot die tweede hoogste koers in 100 jaar. Hierdie wet en vergeldingstariewe deur ander nasies lei tot 'n afname in die Amerikaanse handel met meer as die helfte op 'n tydstip toe die land meer handel kon gebruik het: tydens die Groot Depressie.
Wederkerige tariefwet: 1934
Magtig president Franklin Roosevelt om 32 wedersydse handelsooreenkomste met 27 lande oor die volgende 11 jaar te onderhandel.
Algemene ooreenkoms oor tariewe en handel (GATT): 1947
Onderteken deur 23 nasies as deel van 'n poging van die Verenigde Nasies om handelshindernisse soos tariewe en kwotas te verminder. Sal bly totdat die Wêreldhandelsorganisasie in 1994 gestig is.
Wet op Handelsooreenkomste: 1979
Sedert die Smoot-Hawley-wet in 1930 aangeneem is, moes die Amerikaanse regering sy eie goedere by Amerikaanse verskaffers koop. Hierdie wet gee die president die geleentheid om hierdie beleid af te sien vir invoer uit 57 lande.
Omnibus Wet op buitelandse handel en mededingendheid: 1988
Magtig president Ronald Reagan om tariewe op invoere van lande wat proteksionistiese tariewe op Amerikaanse goedere plaas, in te stel.
Ooreenkoms onderteken deur 124 nasies om GATT te vervang vir die oplossing van handelsgeskille en om te help om ooreenkomste te beding.
Trump -tariewe: 2018
President Donald Trump verhoog die tariewe op sonpanele, wasmasjiene, staal, aluminium en omtrent alles uit China.
Kyk die video: Gesprek met prof Stephan Joubert Wegraping en Wederkoms 19 Julie 2020 (November 2021).