Pools-Muskowitiese Oorlog, 1609-1619 - Geskiedenis Podcasts - 2021
Pools-Muskowitiese Oorlog, 1609-1619
Die Pools-Muskowitiese oorlog van 1609-1619 was een gevolg van die Russiese tyd van benoudheid (1604-1613). In 1598 is Fedor I, die seun van Ivan IV (The Terrible) oorlede. Hy was die laaste lid van die Rurik- of Rus -dinastie wat sedert die negende eeu in dele van Rusland geheers het. Fedor is gevolg deur tsaar as Boris Godunov, maar ondanks sy eie persoonlike vermoëns het Godunov legitimiteit ontbreek. In 1604 word sy heerskappy uitgedaag deur die eerste Valse Dmitry, een van 'n reeks mans wat beweer het dat hy Fedor se seun is, wat eintlik in 1591 gesterf het. Godunov is dood (1605) voordat hy die Valse Dmitri kon verslaan, wat kortliks Russiese troon, voordat hy in 1606 vermoor word. Burgeroorlog het gevolg. Vasilii Shuiskii is tot tsaar verklaar, maar hy was ongewild in Rusland.
'N Aantal ondersteuners van Dmitry was Pools, en hul bloedbad in 1606 het 'n tydperk van Poolse ingryping in die burgeroorlog veroorsaak. Uiteindelik het Sigismund III in 1609 die oorlog amptelik gemaak en self die Russiese troon beweer. Sy belangrikste poging was gerig op Smolensk, wat beleër is van 1609-1611. Die stad is verdedig deur Michael Borisovich Shein, wat later sou probeer om die stad te verower (beleg van Smolensk, 1632-34).
Die Poolse ingryping in Rusland het 'n alliansie tussen Swede en Moskou tot stand gebring. 'N Gesamentlike leër, onder die broer van die tsaar Dmitrii Shuiskii, is gestuur om die beleg van Smolensk te verlig, maar dit is swaar verslaan tydens die slag van Klushino (4 Julie 1610). Drie maande later, op 8 Oktober 1610, het 'n Poolse leër Moskou beset. Tsaar Vasilii is afgesit en na Warskou gesleep. Sigismund se seun Wladyslaw is eintlik die Russiese troon aangebied, maar hy kon nie sy kans benut nie. Die oorlog in Rusland was ongewild in Pole, en Sigismund was interessanter in die vang van Smolensk en gepaardgaande grenslande. Desondanks beset 'n Poolse garnisoen die Kremlin van 1610 tot 1612. Smolensk val uiteindelik in die somer van 1611.
In dieselfde jaar begin 'n anti-Poolse opstand in Rusland. Die Pole moes in 1612 uit die grootste deel van Rusland onttrek, terwyl die garnisoen in die Kremlin gedwing was om oor te gee en daarna te vermoor. In 1613 is Michael Romanov, die seun van die patriarg Filaret, tot tsaar verkies, en 'n mate van stabiliteit het teruggekeer.
Die Sweed-Russiese alliansie het nou in duie gestort en is vervang deur 'n hernude Sweeds-Russiese Oorlog (1613-1617). In 1617 het Wladyslaw voordeel getrek uit hierdie oorlog om nog 'n poging te doen om te kry wat hy nou as 'sy' troon beskou het. In 1617-18 het hy 'n vaste poging aangewend om Rusland te verower, maar Michael het vrede met die Swede gesluit en die hernieude Poolse aanval weerhou.
Albei kante was gereed vir 'n skietstilstand. In Januarie 1619 het die wapenstilstand van Deulino vyandelikhede vir veertien en 'n half jaar opgeskort (die wapenstilstand sou vroeg in die Smolensk-oorlog van 1632-34 deur die Russe gebreek word). Die Russe moes die Poolse besetting van Smolensk, Seversk, Tsjernihiv en die omliggende gebiede herken. In ruil daarvoor is Russiese gevangenes wat in Warskou aangehou is, insluitend patriarg Filaret, bevry.
Slag van Klushino
Daar was 'n paar groot en beslissende veldslae in die oorloë van die Baltiese teater (Orsza, Klushino, Dirschau, Warschau, Kliszow, ens.), Maar dit bied nie 'n duidelike toets van die superioriteit van die Mauritsiaanse lyntaktiek nie-dit is selfs in baie van die veldslae van Gustav II Adolf, deels omdat terrein dikwels te stukkend was om lyntaktiek te vergemaklik, het troepe nie 'n boor gehad om meer te bemeester as die mees elementêre vuurstelsels nie, en omdat bevelvoerders steeds verkies om op kavalerie-optrede te vertrou. om die finale uitslag te bepaal. By Kirchholm en by Klushino het die Poolse Husarz -kavallerie baie groter magte van Sweedse en Skotse musketiers en pikemen gelei. Behalwe in die Sweedse en huursoldate, was snoeke nie veel gebruik nie, maar in die infanterie was die infanterie grotendeels afwesig. As vervanging van snoekbeskerming is muskiete gereeld agter die vesting van die veld of in 'n wagenburg ontplooi.
Die gevegte van Kokenhausen en Kircholm illustreer die verwoestende gevolge wat 'n tydige, presies gerigte Husaria-aanklag teen selfs 'n veel groter vyand kan hê. Die twee verbintenisse illustreer ook die merkwaardige meerderwaardigheid wat die gesamentlike swaar kavalerie -aanklag gedurende hierdie tyd gehad het oor Westerse kavallerie wat nog in die karakool opgelei is. Dit is egter belangrik om daarop te let dat geen oorwinning behaal sou word nie as die noue koördinering van infanterie, artillerie en kavallerie nodig was om die perfekte omstandighede te skep vir die Husaria om effektief te slaan. Gelukkig vir die Husaria, was die Poolse leër in die vroeë 17de eeu gelukkig deur 'n reeks werklik briljante slagveldtaktici gelei. Trouens, net vier jaar na Kircholm in die Slag van Klushino in 1610, het Stanislaw Zolkiewski, ondanks die feit dat hy vyf tot een in die minderheid was, sy Husaria vaardig gebruik om 'n Muskowitiese leër van 30 000 onder bevel van die tsaar 's se broer te verslaan.
Vir die Husaria het hul deurslaggewende rol in skouspelagtige oorwinnings soos Kircholm, Klushino en Chocim hul belangrikheid as die elite -arm van die Poolse weermag versterk. Veral laasgenoemde geveg, wat hulle soms langs die infanterie by die skanse laat beman het, het 'n reputasie opgedoen as universele soldate wat, indien nodig, enige slagveldrol kon vervul. Nie verrassend nie, die sukses en aansien van die Husaria, tesame met hul edele stamboom en die feit dat hulle die enigste suiwer Poolse (en Litause) eenheid in die weermag was, het gou 'n regimentskultuur en tradisie wat baie anders was as enige ander eenheid in die Statebond of inderdaad in Europa.
Belegging was meer algemeen as veldslae en tot aan die begin van die agtiende eeu word die vang van vyandelike vestings as 'n belangriker veldtogdoel beskou as om vyandelike veldleërs aan te teken of te vernietig. Tot die middel van die 17de eeu, toe sommige stede aan die Baltiese kus met spoor italienne werke opgeknap is, was dit meestal ou gordynmure en nie baie groot nie (met die uitsondering van Ivangorod en Smolensk), of soos in Muscovy en Litaue , palisade- of ostrog-styl vestings met hoë torings. 'N Mens sou veronderstel dat albei tipes meer vatbaar is vir bombardemente as die trace italienne, behalwe dat die swaar reën en die vroeë bevriesing van die grond dit moeilik gemaak het om loopgrawe te grawe om beleggeweer naby die muur te bring. Gewere is meer gereeld verskuif en geplaas agter skuiflyne as deur slootbenaderings en agter versterkte afskortings. 2 Reën en ryp het mynbou ook ingewikkeld gemaak. Skietvaardighede voor die middel van die sewentiende eeu blyk laag te wees, daar was moontlik goeie kanonniers wat uit ondervinding of intuïsie geweet het hoe om 'n stuk te wys, maar daar was min bewyse dat kennis van die beginsels van wetenskaplike kanonne ver versprei het Oos -Europa. Alhoewel die Moskowiete die Ottomaanse gewoonte gevolg het om 'n groot aantal swaar bombardementgewere aan te skaf (Russ. Stenobitnye pushki, Turk. Balyemez), lyk dit nie asof hulle sukses daarin geslaag het om vyandelike kastele en vestings te beleër nie, sodat die Muscoviete gewoonlik gedwing is om terug te val op 'n brandende brandskiet oor die vestingmure om brande binne te begin en dan die mure deur stormaanval te neem.
'N Skouspelagtige en beslissende voorbeeld van verraad deur huursoldate wat in die middel van die geveg van kant verander, het in 1610 by Klushino plaasgevind toe Vasilii Shuiskii deur die Swede van De la Gardie verraai is, wie se salaris agterstallig was. Dit het die pad na Moskou na die Pole oopgemaak.
Teen die tyd dat die Gemenebest vir Charles IX aanleiding gegee het om sy inval in Livonia te bevraagteken, begin dinge weer aan die oostelike grens uitmekaar val. Ivan die Verskriklike was moontlik 'n nagmerrie in die lewe, maar in die dood was hy 'n katastrofe, 'n feit dat Muscovy se lang grens met die Gemenebest in nog 'n oorlog verander het.
Ivan IV het na bewering sy oudste seun met 'n staf tydens 'n hewige stryery geslaan en hom vermoor. Wat ook al die ware oorsaak van Ivan Ivanovitsj se dood was, dit het die tsaar se halfwetende seun as die enigste erfgenaam gelaat. Fedor I het die troon in 1584 ingeneem en 'n tydperk van totale chaos ingelui wat bekend gestaan ​​het as die tyd van moeilikhede.
Die sieklike Fedor het voortgegaan met die hulp van sy hoofminister, Boris Godunov, wat na die dood van Fedor in 1598 tot tsaar uitgeroep is. sy heerskappy. Ironies genoeg, sy grootste bedreiging kom van 'n lyk: 'n reeks van drie voorgee wat beweer Dmitri te wees, 'n seun van Ivan die Verskriklike wat vermoedelik in 1591 gesterf het, het die stabiliteit van Muscovy bederf.
Toe Godunov in 1605 sterf, kon hy nie die 'eerste Dmitry' verslaan nie, wie se volgelinge hom op die troon geplaas het en hom dan in 1606 vermoor omdat hy met 'n Pool getroud was en die hoofstad gevul het met onsmaaklike buitelandse invloede. Vasilii Shuiskii, 'n boyar, of Russiese aristokraat, is tot tsaar verhef, en sy eerste sake was die vernietiging van nie minder nie as twee ander Dmitrys en hul entoesiastiese volgelinge. Bedlam het in Muscovy geheers.
Vanuit Sigismund III se perspektief was die situasie delikaat. Die Statebond was immers reeds in oorlog met Swede. Maar die probleme in Moskou het polke en Litouwers gekry wat hulself toegewy het aan die een of ander van die Dmitrys en wat danksy toenemende Russiese konsternasie en xenofobie in die chaos gedood word. Die eerste Dmitri was 'n Katoliek en word deur Ortodokse Russe beskou as 'n interloper wat deur Polen, 'n grootliks Katolieke nasie, gesteun word. Sake in Muscovy het 'n lelike sektariese rigting ingeslaan.
Hierdeur gedryf, sowel as die ondertekening van 'n nuwe Russies-Sweedse alliansie, het Sigismund in 1609 gekies vir oorlog teen Muscovy. Hoof op sy prioriteitslys was Smolensk, die magtige vesting naby die grens van Muscovy met Litaue, waarvan die verowering sou plaasvind die Gemenebest in 'n ideale bedingingsposisie. Hy het in 1609 'n belegeringsaksie daarteen begin, die jaar voordat sy hetman Stanislaw Zolkiewski sy skouspelagtige oorwinning op Klushino behaal het teen enorme kanse. Sake het 'n beslissende wending geneem toe 'n groep bojare in Moskou, nadat hulle Vasilii Shuiskii verslaan het, Sigismund se seun Wladyslaw as tsaar verkies het.
Smolensk was saam met Danzig, die grootste stad van Pole, een van die sterk versterkte plekke in Europa. Tussen 1595 en 1602 het die Russe die modernisering van die stad se verdediging onderneem, met een van die grootste bouprojekte in die Europese geskiedenis. Die gevolg was 'n vesting wat Sigismund, met 22 000 man en ongeveer dertig swaar gewere, nie minder as twee jaar kon inneem nie.
Maar neem dit, hy het alle Muscovy oopgemaak vir inval. In een van die berugste hoofstukke van die Russiese geskiedenis het 'n garnisoen van Pole Moskou tot 1612 beset. Hoewel hulle uiteindelik deur 'n woedende bevolking onderdanig was, was die gebeurtenis die hoogtepunt van Pole se eindelose stryd teen Muscovy.
Die Slag van Klushino, deel van die Pools-Muskowitiese Oorlog van 1609–1619, het die sterk punte van die Pools-Litause taktiek beklemtoon. Maar so dramaties as wat Zolkiewski se oorwinning was, dit kon min help om gebeure op 'n beslissende manier te vorm in hierdie deel van die wêreld waar oorlog endemies geword het.
Dit was 'n deel van die wêreld waar ewige oorlog alles behalwe onvermydelik was. Om mee te begin lê die Pools-Litause Gemenebest, wat ontwerp is om die veiligheid van sy burgers in 'n onbestendige gebied te verseker, naby die episentrum van 'n vierrigting-wrokwedstryd vir beheer oor die Baltiese wêreld. Boonop het dinastiese kompleksiteite en die wedywerings wat hulle altyd veroorsaak het, die gemenebes in magstryde gesluit wat min aandag aan grense gegee het. Godsdiens, 'n ontstekingsvraagstuk in die vroeë moderne Europa, het ook 'n rol gespeel om konflik aan te wakker, aangesien oorwegend Katolieke Pole hom omring het deur Ortodokse en Protestantse moondhede.
Dan was daar die aard van Oos -Europa self, 'n uitgestrekte, yl bevolkte gebied wat die beste pogings van indringers laat verdwyn het, en verseker dat oorloë selde, indien ooit, beslissend eindig. Uiteindelik was daar Muscovy - waarvan die tsare die gevaarlikste van alles was vir Pole vanweë hul onwankelbare begeerte om toegang tot die Oossee te verkry en die groot, byna vloeibare grens te beheer wat die twee lande geskei het. Sy beheer verseker die oorhand in hierdie onstuimige deel van die wêreld.
Kavalerie het 'n belangrike rol gespeel in gevegte en veldtogte. Die Pole het kavalerie-oorwinnings oor die Swede behaal by Kokenhausen (23 Junie 1601), Reval (Junie 1602), Kirchholm (27 September 1605) en, oor 'n veel groter Russies-Sweedse leër, by Klushino (4 Julie 1610), hoewel in Klushino die vuurkrag van die Poolse infanterie en artillerie het ook 'n groot rol gespeel. By Kirchholm en Klushino het die mobiliteit en krag van die Poolse kavallerie, wat in golwe aangeval en op skokkoste staatgemaak het, sy teenstander se numeriese meerderwaardigheid tot niet gemaak en die Pole kon die Sweedse kavallerie vernietig voordat hulle hul infanterie aanskakel. Die Sweedse infanterie, wat blootgestel is nadat die kavallerie verdryf is, het swaar gely. By Kircholm het hulle meer as 70 persent van hul krag verloor. Dit was 'n kragtige herinnering aan die noodsaaklikheid om rekenskap van Europese militêre ontwikkeling te vermy uitsluitend in terme van verbeterings in infanterievuurkrag. Op 8 Julie 1659 op Konotop is Russiese kavallerie op dieselfde manier swaar verslaan deur steppe -kavallerie: die Krim -Tatare verbonde aan Hetman Vyhovsky van die Oekraïne en die Kosakke. Die Russe het grootliks verloor weens swak verkenning en generaalskap: hulle laat hul hoofkorps in 'n moeras lok.
Poolse kavalerie -taktiek het diegene verder wes beïnvloed, veral nie te danke aan bevelvoerders soos Pappenheim wat in Pole gedien het nie. Behalwe dat hulle 'n waarskuwing gegee het oor die gebruiklike klem op infanterie, het hierdie veldslae ook gesuggereer dat die nuwe militêre tegnieke wat veral lof geniet, slegs 'n beperkte waarde het. By Klushino bestaan ​​die Sweedse mag grootliks uit huursoldate wat vertroud is met konflik in Wes -Europa, terwyl een van die bevelvoerders, Jakob de la Gardie, onder Maurice van Nassau gedien het.
Die vermoë van Pools-Litause troepe om westerse troepe te verslaan toe Zolkiewski op 4 Julie 1610 'n klein leër van 5556 huzare, 679 kosperdperde, 290 petyhorcy (die Litause ekwivalent), 200 infanterie en twee klein veldgewere gelei het tot die oorwinning by Klushino 'n gekombineerde Muskowiet-Sweedse leër met 'n groot numeriese voordeel. Żółkiewski het sy klein leër op 'n gedwonge optog in die nag deur moeilike beboste terrein geneem om net voor dagbreek by die Moskowiet-Sweedse kamp op te daag. Die Muskowiete, onder leiding van Vasilii Shuiskii, het ongeveer 30 000 getel as die talle boerehulpe hierby ingesluit is, miskien was 16 000 strel'tsy, pomest'e kavallerie en beroemde arquebusiers. Die Swede, onder leiding van Christoph Horn en Jakob de la Gardie, wat twee jaar in Holland deurgebring het om die kuns van oorlog by Maurice van Nassau self te leer, was grootliks saamgestel uit Franse, Duitse en Britse huursoldate, in totaal ongeveer 5-7 000: op hulle eie het hulle moontlik in die getal in die getal van die Pole gestaan ​​Żółkiewski het die voordeel van verrassing geniet, maar sy plan van 'n onmiddellike aanval op die twee vyandelike kampe voordat hulle wakker word, is in die wiele gery. Toe die Pole uit die bos kom, moes hulle 'n palissade en 'n klein dorpie beding voordat hulle die vyandelike kampe bereik. Met die eerste lig, toe die manne van Żółkiewski gapings in die palissade breek en die dorp aan die brand steek, het die Moskowiete en Swede begin ontplooi. Die veldslag wat gevolg het, was 'n dramatiese demonstrasie van die doeltreffendheid en uithouvermoë van die Poolse kavallerie. Żółkiewski het sy eerste aanval op die Moskowiese perd aan sy regterkant gerig. Sonder 'n moontlikheid van 'n flankaanval het hy die hussarregiment van Zborowski, hoogstens 2 000 sterk, gestuur in 'n direkte aanval op die hordes Muskowitiese perde. Samuel Maskiewicz, wat deelgeneem het, beskryf hoe:
Die paniekbevange vyand ... begin in wanorde uit hul kampe begin stroom ... die Duitsers het eers in hul gewone veldwerke op 'n moerse grond langs die palissade opgestaan. Hulle het ons skade aangerig deur die getalle van hul infanterie gewapen met snoeke en muskiete. Die Muskowiet, sonder om homself te vertrou, het reiters te midde van sy stigting gestasioneer en die gewone mense opgestel, 'n tallose horde wat so groot was dat dit skrikwekkend was om te sien, met inagneming van die klein aantal van ons leër.
Sommige eenhede het agt of tien keer in die massa Muskowiese perd gelaai:
want ons arms en wapenrusting was reeds beskadig en ons krag het afgeneem van sulke gereelde hergroepering en aanklagte teen die vyand ... ons perde was amper flou op die slagveld, want ons het baklei van die begin van 'n somersdag tot aandete, ten minste vyf uur sonder rus - ons kon net vertrou op die genade van God, in geluk en op die krag van ons arms.
Die huzare is ernstig belemmer deur die palissade, wat slegs gedeeltelik afgebreek is: die gapings was net groot genoeg om tien perde in 'n nabye reeks deur te maak, wat verhinder dat hulle aanval in hul gewone uitgebreide formasie en die bestendige vuur van die buitelandse infanterie, beskerm by die palissade, het groot ongevalle veroorsaak. Die Moskowiese perd het egter begin kraak. Vasilii Shuiskii het de la Gardie gevra om dit met sy kavallerie te ondersteun. Namate die reiters vorder, het die huzare egter die karakole blootgestel as 'n nuttelose parade-grond-maneuver:
hulle het ons die oorwinning gegee, want toe hulle op ons afkom, was ons in 'n mate van wanorde, en onmiddellik, nadat hulle hul karabiene afgevuur het, het hulle op hul normale manier agtertoe gery om te herlaai, en die volgende rang het gevuur. Ons het nie gewag nie, maar op die oomblik het almal hul stukke leeggemaak, en siende dat hulle begin terugtrek, het ons hulle slegs met ons sabels in ons hande aangekla, nadat hulle nie kon herlaai nie, terwyl die volgende rang nog nie afgevuur was nie, na hulle hakke getrek. Ons het die hele Moskovitiese mag vasgeval, nog steeds in gevegsorde by die ingang van hul kamp opgestel en hulle in wanorde gedompel.
Toe die Moskowiese kavallerie vlug, draai Żółkiewski die Swede om. Sy huzare, waarvan baie se lansies stukkend was, het min kans om die 'Duitsers' wat nie ondersteun word nie, te verslaan. Op hierdie stadium het die klein infanterie -mag van Żółkiewski en die twee gewere, wat in die bos vasgeval het, egter aangekom om die situasie te red. Terwyl die infanterie en die kanon gapings in die palissade skiet en die buitelanders ongevalle berokken het, stuur Żółkiewski Jüdrzej Firlej se geselskap in, wie se lans nog ongeskonde was, teen 'die hele buitelandse infanterie ... staande in 'n gevegsorde, beskerm deur spel, langs hul kamp… Firlej het hierdie infanterie gebreek en dit met moed aangeval.Ons ... ondersteun hom ... nadat ons ons lanse gebreek het, kon ons slegs met ons sabel in die hande aansluit by die aanval. 'Terwyl die res van die buitelandse kavallerie uit die veld verdryf is, vergesel van de la Gardie en Horn, het die infanterie hul toevlug geneem hul kamp. Verlate deur hul bevelvoerders en deur die Muscovites, het individue en groepe na die Pole begin glip. Teen die tyd dat Horn en de la Gardie na die slagveld teruggekeer het, was dit te laat dat hulle gedwing was om 'n eerbare oorgawe te onderhandel. Baie van die buitelandse huursoldate wat die Poolse diens de la Gardie betree het, het die Swede en Finne na Novgorod gelei.
Russiese historici het die uitkoms van Klushino gereeld verduidelik as gevolg van buitelandse verraad. Dit is 'n travestie van wat gebeur het. Poolse en buitelandse rekeninge is dit eens dat dit die Muskowitiese perd was wat die slagveld eerste verlaat het, en dat dit die buitelanders was wat verlate gevoel het. As Klushino iets aantoon, afgesien van die ontoereikendheid van die pomest'e -kavallerie, was dit dat westerse metodes geen tower -eliksir was nie. Buitelandse huursoldate was sedert die begin van die Time of Troubles in Muscovy betrokke. De la Gardie het Moskoviese troepe in westerse metodes, veral snoek-taktiek, opdrag gegee, en daar was inheemse Muscovite-eenhede van berede westerse stylboere, onder leiding van buitelanders, by Klushino. Maar as taktiek in westerse styl beslis die verdedigingsvermoë van die Moskowiese infanterie verbeter, kon hulle nie die oorlog wen nie. Daarvoor was kavallerie steeds die deurslaggewende arm in Oos -Europa. Snoek en alleen geskiet kon nie 'n militêre rewolusie in die ooste veroorsaak nie.
Feit na die 1619 -projek en die kritici daarvan
Die New York Times' 1619 Project het 'n nuwe fase van historiese assessering binnegegaan toe die koerant 'n skerp kritiek deur vyf bekende historici op die tyd van die Amerikaanse Revolusie en die Burgeroorlog gepubliseer het. Die groep het vorige kritici James McPherson, Gordon Wood, Victoria Bynum en James Oakes ingesluit, saam met 'n nuwe handtekening van Sean Wilentz. Die hoofredakteur van die koerant, Jake Silverstein, reageer daarna met 'n punt-vir-punt weerlegging van die historici en verdedig die projek.
Elkeen verdien om ernstig opgeneem te word, aangesien dit deel vorm van 'n groter debat oor die meriete van die 1619-projek as 'n geskiedenisgeskiedenis en die beoogde gebruik daarvan in die K-12-kurrikulum. Terwyl die projek self ongeveer vier eeue strek, met inagneming van rassediskriminasie teen Afro-Amerikaners in die huidige tyd, fokus die kritici van die historici feitlik geheel en al op die twee artikels wat die meeste relevant is vir hul eie kundigheidsgebiede. Die eerste is die lang inleidende opstel deur Nikole Hannah-Jones, die Tye joernalis wat die projek geredigeer het. Die tweede is 'n omstrede opstel oor die verhouding tussen slawerny en Amerikaanse kapitalisme deur die sosioloog van die Princeton -universiteit, Matthew Desmond.
Hoe moet lesers die mededingende bewerings van elke groep beoordeel, aangesien dit blykbaar teen stryd is? Hierdie vraag is onderhewig aan 'n menigte interpretatiewe kwessies wat deur die verklaarde politieke oogmerke van die projek, sowel as die geskiedkundiges se eie doelwitte as vooraanstaande figure - sommige sal poortwagters sê - in die akademiese einde van die professie.
Maar die debat kan ook gemaak word oor sy vele betwiste feitelike aansprake. Om hierdie bespreking te bevorder, bied ek dienooreenkomstig 'n beoordeling vir elk van die belangrikste twispunte aan, soos uit die geskiedskrywersbrief en Silverstein se reaksie.
1. Is die Amerikaanse rewolusie geveg ter verdediging van slawerny?
Een van die mees omstrede bewerings van die 1619-projek verskyn in sy inleidende opstel deur Nikole Hannah-Jones, wat skryf: 'Een van die belangrikste redes waarom die koloniste besluit het om hul onafhanklikheid van Brittanje te verklaar, was omdat hulle die instelling van slawerny wou beskerm. "
Hannah-Jones noem hierdie aanspraak op twee historiese gebeure. Die eerste is die Britse regsaak van 1772 van Somerset v. Stewart, wat uit die Engelse gemenereg geredeneer het dat 'n slaaf wat sy eienaar uit die kolonies na Groot -Brittanje geneem het, nie wettiglik teen sy wil aangehou kon word nie. Engeland het nog nooit slawerny deur positiewe wetgewing gevestig nie, daarom was Somerset vry om te gaan.
Die tweede gebeurtenis wat sy aanmeld, is 'n laat 1775 -proklamasie deur lord Dunmore, die koloniale goewerneur van Virginia, waarin hy slawe wat die wapens sou opneem vir die lojalistiese saak teen die oproerige opstand, vryheid bied. Die maatreël het aangedui dat dit slegs van toepassing was op Rebels, en sodoende enige slawe wat deur lojaliste besit word, vrygestel.
Hannah-Jones voer aan dat hierdie twee gebeure aan die lig gebring het dat die Britse koloniale bewind 'n opkomende bedreiging vir die voortsetting van slawerny inhou, en sodoende 'n stukrag bied aan slawe-eienaars om onafhanklikheid te ondersteun. Die Amerikaanse revolusie, meen sy, was grootliks gemotiveer om 'te verseker dat slawerny voortduur'. Die vyf historici betwis hierdie beweerde kousaliteit kragtig, wat daarop dui dat dit die invloed van hierdie gebeure ten opsigte van beter bekende voorwerpe van koloniale woede oordryf, soos in die Onafhanklikheidsverklaring gesê.
Daar is 'n kern van waarheid in Hannah-Jones se interpretasie van hierdie gebeure. Somerset se saak word tradisioneel beskou as die beginpunt van Brittanje se eie stryd om emansipasie, en die proklamasie van Dunmore het beslis die woede van slawe -eienaars in die suidelike kolonies ontlok - alhoewel hulle dit eerder sou interpreteer as 'n poging om die bedreiging van 'n slaweopstand te kweek 'n teenrevolusionêre strategie as 'n teken dat Brittanje self in die nabye toekoms emansipasie sou oplê.
Vreemd genoeg word daar nie in die geskil melding gemaak van 'n baie duideliker geval van hoe die lojalistiese saak hom met emansipasie belyn het nie, hoewel in 'n beperkte sin. As deel van sy ontruiming van New York in 1783, het die Britse bevelvoerder Sir Guy Carleton die verwydering van meer as 3000 slawe verseker vir hervestiging in Nova Scotia. Hierdie aksie het meer as tien keer soveel slawe bevry as Dunmore se proklamasie, aangesien die vroeëre maatreël aangebied is as deel van 'n toenemend wanhopige poging om die mag te behou lank nadat die koloniale mening teen hom gedraai het. Die verwydering van Carleton het ook 'n bron geword van herhalende spanning vir die Amerikaanse en Britse betrekkinge na die skikking van die oorlog. Alexander Hamilton, wat New York verteenwoordig, het selfs 'n resolusie voor die Konfederasiekongres voorgelê waarin hy eis dat hierdie menslike "eiendom" aan hul voormalige eienaars teruggegee moet word.
Met soveel opmerking moet die argument van Hannah-Jones beoordeel word teen die breër konteks van Britse emansipasie. Dit is hier waar die vyf historici die sterkste saak kry. Ten eerste, ondanks die hoë simboliese belangrikheid daarvan en die latere gebruik as 'n saak -presedent, is die Somerset -uitspraak slegs nou wetlik toegepas. Dit dui nie op dreigende emansipasie oor die hele ryk nie, en die reikwydte daarvan strek nie tot die Amerikaanse kolonies of hul bure in Wes -Indië nie, waar 'n veel groter plantasie -ekonomie nog gedy het.
Dit is ook heeltemal onrealisties om te bespiegel dat Brittanje emansipasie in die Amerikaanse kolonies sou opgelê het as die onafhanklikheidsoorlog die ander kant toe was. Ons weet dit omdat Brittanje se eie weg na afskaffing in sy oorblywende kolonies 'n stryd van 'n halfeeu teen intense parlementêre verset na Somerset behels het.
Deur bloot 'n verbod op slawehandel te beveilig, het 'n lewenslange projek geword van die afskaffer William Wilberforce, wat die idee in 1787 voorgestel het, en van die liberale Whig -leier Charles James Fox, wat dit in 1791 tot stemming gebring het, net om te sien hoe dit ondergaan vlamme as handelsbelange en Wes -Indiese planters wat georganiseer is om die slawehandel te behou. Elke student van die Amerikaanse Revolusie sal die parlementslid van Liverpool erken wat die slawehandelaars suksesvol in opposisie gelei het, want dit was Banastre Tarleton, 'n beroemde kavallerie -offisier onder generaal Cornwallis aan die Britse kant van die oorlog.
Die pa en oupa van Tarleton was die eienaar van handelsondernemings in Liverpool en het direk voordeel getrek uit die slawehandel. Toe die slawehandelverbod van Fox en Wilberforce tot stand gekom het, het hy die opposisie in debat gelei. Die maatreël het misluk met 163 teenstanders en slegs 88 ten gunste.
Na meer as 'n dekade van mislukte pogings het Fox uiteindelik volgehou en 'n wetsontwerp bestuur wat die verbod op slawehandel deur die Laerhuis toegelaat het as een van sy laaste dade voordat hy in 1806 sterf. Dit sou nog 'n generasie neem vir Wilberforce en Thomas Clarkson in 'n dekade lange veldtog wat die gruwels van die instelling beklemtoon en bygestaan ​​deur 'n groot slaweopstand in Jamaika, voordat 'n volledige slawerny-afskaffingswet die parlement in 1833 sou opklaar.
Tarleton was ook nie die enigste lojalis uit die rewolusionêre oorlog met 'n aandeel in slawerny as 'n instelling nie. Lord Dunmore, wie se proklamasie uit 1775 die basis vorm van die argument uit 1619 Project 's, kom voor as 'n desperate politieke opportunis eerder as 'n prinsipiële akteur sodra hy ondersoek is in die lig van sy latere loopbaan. Van 1787 tot 1796 dien hy as koloniale goewerneur van die Bahamas, waar hy 'n massiewe en omstrede bouprojek aanpak om die stad Nassau te versterk teen irrasionele vrese vir buitelandse inval. Dunmore het meer as 600 slawe-arbeiders gebruik om 'n netwerk van versterkings te bou, insluitend 'n beroemde trap van 66 trappe wat hulle uit die rots gesny het onder die bedreiging van sweep en marteling. In reaksie op 'n parlementêre ondersoek oor die toestand van die kolonie se slawe in 1789, het Dunmore hulle absurd uitgebeeld as goed versorg en tevrede met hul toestand.
Vreemd genoeg sou 'n Britse oorwinning in die Amerikaanse Revolusie die politiek van hierdie proses byna seker nog vertraag het. Aangesien die Amerikaanse kolonies nog ongeskonde was, sou planters uit Virginia, die Carolinas en Georgië waarskynlik by hul West -Indiese eweknieë aangesluit het om enige maatreël wat die slawerny verswak het, te verhinder om deur die parlement te vorder. Onderhewig aan groter toesig van Londen, sou die noordelike kolonies minder direkte opsies gehad het om die instelling op hul eie uit te skakel.
Hierdie maatreëls wat deur die staat geïnisieer is, het gekom deur beide wetgewende optrede en regsprosedures, insluitend 'n handjievol "vryheidsake" wat redenasies soortgelyk aan Somerset suksesvol ontplooi het om teen die teenwoordigheid van slawerny in New England aan te val. Die mees opvallende voorbeeld was in Massachusetts, waar 'n ontsnapte slaaf met die naam Quock Walker die staat se nuwe grondwet na onafhanklikheid van 1780 suksesvol gebruik het om die wettigheid van die afdwinging van slawerny binne sy grense uit te daag.
Alhoewel hulle aansienlik kleiner slawe bevolkings as die suidelike state gehad het, het verskeie ander noordelike state die geleentheid van onafhanklikheid gebruik om teen die instelling in te gaan. Die nuut gekonstitueerde staatsregerings van Pennsylvania (1780), New Hampshire (1783), Connecticut (1784), Rhode Island (1784) en New York (1799) het maatreëls getref vir geleidelike maar sekere emansipasie, gewoonlik ingefaseer oor 'n bepaalde tydperk van tyd of in werking tree as minderjarige slawe wettige meerderheid bereik het. Vermont het slawerny ingevolge sy grondwet afgeskaf as 'n onafhanklike republiek wat in 1777 met die revolusionêre in lyn was, en het in 1791 amptelik as 'n vrystaat by die Verenigde State aangesluit. Afgevaardigdes teen slawerny aan die Konfederasie -kongres kon ook 'n verbod beveilig teen die verlenging van die instelling onder die Noordwes Verordening van 1787, wat verseker dat die hedendaagse state Ohio, Michigan, Illinois, Wisconsin en Indiana as vrye state tot die Unie toetree.
Alhoewel hierdie voorbeelde nie die verderflike gevolge van slawerny op die politieke baan van die voormalige suidelike kolonies negeer nie, onthul dit wel duidelike gevalle waar die oorsaak van emansipasie deur die Amerikaanse revolusie gehelp is - eerder as belemmer -. Brittanje se eie weg na emansipasie ontken ook 'n onderliggende uitgangspunt van Hannah-Jones se uitbeelding van die kroon as 'n eksistensiële bedreiging vir die Amerikaanse slawerny self in 1776. Inderdaad, die onwilligheid van die slawe-behoudende Wes-Indiese kolonies om by diegene op die vasteland in opstand te kom ten spyte herhaalde openings van die Amerikaners onthul die teenoorgestelde. Die planters van Jamaika, Barbados en ander Karibiese eilande het hul instellings as veilig beskou-en dit sou nog 'n halwe eeu bly.
Die uitspraak: Die historici het 'n duidelike oorhand om die uitbeelding van die Amerikaanse rewolusie te betwis as 'n poging om slawerny te beskerm teen die deur Britse geïnspireerde afskaffing. Brittanje self was 'n paar dekades weg van die afskaffing ten tyde van die revolusie. Hannah-Jones se argument bevat nietemin waarheidskorrels wat die beoordeling van die historici bemoeilik sonder om dit omver te werp. Hieronder is gevalle waar Brittanje tydens die oorlog betrokke was by die emansipasie van slawe. Hierdie gebeure moet ook in balans gebring word met die feit dat Amerikaanse onafhanklikheid nuwe geleenthede vir die noordelike state geskep het om slawerny binne hul grense af te skaf. Uiteindelik was slawerny se verhouding met die Amerikaanse Revolusie belaai met kompleksiteite wat die politieke dimensies van beide kante oorskry.
2. Was Abraham Lincoln 'n rassekolonisasie of 'n oordrewe egalitêre?
In haar hoofopstel het Nikole Hannah-Jones gewys op verskeie kompleksiteite in die politieke oortuigings van Abraham Lincoln om aan te voer dat sy reputasie as 'n rasse-egalitêre oordryf is. Sy wys spesifiek op Lincoln se jarelange steun vir die kolonisering van vrygemaakte slawe in die buiteland as 'n uitvloeisel van die einde van slawerny, insluitend 'n berugte vergadering in Augustus 1862 in die Withuis waarin die president 'n afvaardiging van gratis Afro-Amerikaners op hierdie skema aangedring het.
Elders wys sy op opspraakwekkende opmerkings van Lincoln wat die moontlikheid bevraagteken om rasse -gelykheid in die Verenigde State te bereik, en op sy lomp reaksies op die voorstel van swart burgerskap aan die einde van die burgeroorlog. Die finale beoordeling van Hannah-Jones is nie te streng nie, maar dit demp sommige van die mitologie "Great Emancipator" van die gewilde persepsie, en bevraagteken ook die mate waarin Lincoln as 'n filosofiese egalitêr beskou kan word, anders as 'n man teen slawerny.
Die geskiedkundiges se brief betwis hierdie uitbeelding en reageer daarop dat Lincoln in 'n egalitêre rigting ontwikkel het en wys op sy omhelsing van 'n konstitusionalisme teen slawerny wat ook deur Frederick Douglass gedeel is. Volgens Hannah-Jones het hy in wese aanhalings en ander voorbeelde van Lincoln se tekortkominge oor rassekwessies gekies en dit buite konteks van sy lewe en breër filosofiese beginsels aangebied.
Alhoewel die geskiedskrywers se brief aan die Tye bespreek slegs die spesifieke besonderhede van Hannah-Jones se opstel kortliks, en verskeie van die ondertekenaars het afsonderlik oor hierdie aansprake uitgebrei. McPherson, Oakes en Wilentz het almal verskillende interpretasies gevorder wat Lincoln met meer radikale sentimente deurdrenk - insluitend oor rasse -gelykheid – as wat sy woorde en optrede op die oog af blyk.
Hierdie argumente beeld gewoonlik 'n element van politieke skerpsinnigheid uit waarin Lincoln gedwing word om sy ware bedoelings van 'n rassistiese kieserskorps te verduister totdat emansipasie verseker is of die burgeroorlog gewen is. As Hannah-Jones wys op beleid soos kolonisering, of op problematiese toesprake deur Lincoln wat 'n minder-as-egalitêre siening van Afro-Amerikaners suggereer, reageer die historici dat hierdie aanklagte 'n dieper politieke konteks mis. En in hulle vertelling dien die konteks grootliks 'n vryspraak.
Die historici se behandeling van kolonisasie is waarskynlik die belangrikste voorbeeld van hoe hulle hierdie argument rondom Lincoln ontplooi. McPherson was een van die hoofopstellers van wat bekend geword het as die "lullaby -tesis" ('n term wat ek gehelp het om in 'n historiografiese ondersoek van die kolonisasieliteratuur te ontgin). Volgens hierdie tesis het Lincoln slegs rassegeleide beleid soos kolonisasie gevorder om 'n huiwerige bevolking te verswelg om die 'sterk pil' van emansipasie te aanvaar. Sodra emansipasie bereik is, meen McPherson en die ander wiegeliedsteoretici, het Lincoln dadelik teruggetrek uit hierdie rassige hulpposisies - 'n bewering wat blykbaar bewys word deur Lincoln se weglating van kolonisasietaal uit die finale weergawe van die Emancipation Proclamation van 1 Januarie 1863. Kolonisasie is dus verlaag tot 'n politieke strategie, opreg op pad om die weg na emansipasie skoon te maak.
Wilentz herhaal McPherson oor hierdie bewering, en druk dit soms nog verder. In 2009 publiseer hy 'n wrede en afwysende aanval op Henry Louis Gates, Jr., nadat die vooraanstaande Afro-Amerikaanse geleerde historici 'n beroep op Lincoln se koloniseringsbeleid gedoen het en die moontlikheid oorweeg dat dit sy oortuigings opreg weerspieël.
Gates se interpretasie was verre van radikaal of vernederend van Lincoln. Hy het tereg opgemerk dat die bewys van die kolonisasieprogramme van Lincoln aansienlik uitgebrei het sedert die tyd dat McPherson en ander die lullaby-proefskrif in die tweede helfte van die 20ste eeu aangebied het (ek was een van die belangrikste mede-ontdekkers van die nuwe materiaal, insluitend 'n aantal groot diplomatieke rekords van Lincoln se pogings om plekke vir vrymanne se kolonies in Wes -Indië te beveilig, wat nou in Groot -Brittanje, Belize, Nederland en Jamaika gehuisves word). Die teenargument van Wilentz bied min aan om die nuwe getuienis teë te werk, maar vertrou eerder op die aanroeping van gesag van vooraanstaande geleerdes, waaronder homself.
In die lig van hierdie en ander onlangse argiefontdekkings, kan die lullaby -tesis en soortgelyke variante soos deur die ondertekenaars van die brief voorgehou, finaal verwerp word.
Lincoln se opregte geloof in kolonisasie kan gedokumenteer word vanaf die vroegste dae van sy politieke loopbaan as Henry Clay Whig in Illinois tot 'n opeenvolging van mislukte pogings om koloniseringsprojekte tydens sy presidentskap te begin. Die bewering dat Lincoln die kolonisasie laat vaar het ná die Emancipation Proclamation in Januarie 1863, word direk gesteun deur nog 'n jaar volgehoue ​​diplomatieke onderhandelinge met die regerings van Groot -Brittanje en Nederland, terwyl Lincoln gepaste plekke in hul Karibiese kolonies wou beveilig.
Lincoln se pro -aktiewe steun vir kolonisasie het dit lewend gehou tot ten minste 1864 toe 'n reeks politieke terugslae die Kongres genoop het om die finansiering van die program weg te neem teen die president se wense. 'N Redelike hoeveelheid bewyse dui daarop dat Lincoln van plan was om die projek in sy tweede termyn te laat herleef, en daar word steeds nuwe ontdekkings gemaak met betrekking tot die ontbrekende koloniseringsrekords uit die presidentskap van Lincoln.
Ek sal nie verder op die punt ingaan nie, behalwe dat die bewyse van Lincoln se opregte steun vir kolonisasie oorweldigend is ('n kort opsomming hiervan kan hier gevind word).
Hierdie bevinding bevat die aansienlike voorbehoud dat Lincoln nie hierdie kursus uit persoonlike rasse -vyandigheid gevolg het nie. Inteendeel, sy openbare en private verklarings verbind die beleid konsekwent met sy persoonlike vrese dat voormalige slawe-eienaars Afro-Amerikaners na die Burgeroorlog sou onderdruk. Die koloniseringskomponent van sy oplossing was 'n ras -retrograde en paternalistiese weerspieëling van sy tyd, maar dit het ook Lincoln se bewustheid onthul van die uitdagings wat in sy tweede termyn voorlê. Aangesien Lincoln se presidentskap en lewe kortgeknip is, sal ons nooit weet wat die term sou meebring nie. En hoewel daar subtiele leidrade is oor die migrasie van Lincoln na groter rasse -inklusiwiteit op ander gebiede - byvoorbeeld, die uitbreiding van stemreg tot swart soldate en die rekord oor kolonisasie is in duidelike spanning met die argumente wat deur die kritici van die projek van 1619 aangevoer is.
Die uitspraak: Nikole Hannah-Jones het hier die duidelike oorhand. Haar oproep om Lincoln se rekord te evalueer deur middel van problematiese rassebeleid, soos kolonisasie, weerspieël 'n groter historiese nuanse en meer aandag aan die bewysrekord, insluitend nuwe ontwikkelings in die Lincoln -studie. Die teenargumente van die historici weerspieël 'n kombinasie van verouderde bewyse en die konstruksie van apokriewe vryspraakverhale, soos die wiegelied -tesis oor kolonisasie.
3. Het slawerny Amerika se ekonomiese groei en die opkoms van Amerikaanse kapitalisme gedryf?
Matthew Desmond se projekbydrae uit 1619 staan ​​sedert die dag waarop dit gepubliseer is, in die middel van die vuurstorm. Die hoofdoel van hierdie artikel is dat slawerny die belangrikste dryfveer vir Amerikaanse ekonomiese groei in die 19de eeu was, en dat dit vandag sy brutaliteit in die Amerikaanse kapitalisme ingebring het. Die gevolglike tesis is openlik ideologies en openlik anti-kapitalisties, en probeer slawerny as 'n verklarende meganisme gebruik vir 'n lang lys griewe wat hy teen die Republikeinse Party se standpunte oor gesondheidsorg, belasting en arbeidsregulering in die huidige tyd het.
Die vyf historici het die historiese akkuraatheid van Desmond se tesis direk uitgedaag. Deur 'veronderstelde direkte verbindings tussen slawerny en moderne korporatiewe praktyke' aan te bied, het hulle opgemerk, het die redakteurs van die projek uit 1619 tot dusver nie 'n empiriese waarheid of betroubaarheid vasgestel nie 'en is dit ernstig uitgedaag deur ander historici. Die geskiedskrywers se brief tugtig verder die Tye vir die uitbreiding van die "onvoorwaardelikheid en geloofwaardigheid" tot hierdie eise.
Elkeen van hierdie kritiek is waar.
Desmond se tesis berus uitsluitlik op geleerdheid van 'n sterk bestrede denkrigting, bekend as die New History of Capitalism (NHC). Alhoewel NHC-geleerdes hul werk dikwels as vooraanstaande ondersoeke na die verhouding tussen kapitalisme en slawerny voorhou, het hulle nie goed onder die loep gekom van buite hul eie geledere nie.
Vir diegene wat die besonderhede wil hersien, het ek uitgebrei geskryf oor die historiografiese debat rondom die NHC -literatuur. Ander geleerdes, waaronder verskeie vooraanstaande ekonomiese historici, het soortgelyke gevolgtrekkings gemaak en baie min verdienste in hierdie werk gevind. Die NHC-kamp sukkel gereeld met basiese ekonomiese konsepte en statistieke, het 'n duidelike geskiedenis van historiese bewyse wat verkeerd voorgestel het om sy argumente te versterk, en het 'n bisarre en insulêre praktyk aangeneem om te weier om substantiewe wetenskaplike kritiek van nie-NHC-geleerdes te beantwoord, insluitend#8211 van teenoorgestelde kante van die politieke spektrum.
Terwyl die meeste kritiek op Desmond se tesis fokus op hierdie breër probleme in die NHC -literatuur, is die Tye het feitlik niks gedoen om die betrokke kwessies aan te spreek nie. Hannah-Jones het self erken dat sy onbewus was van die omstredenheid rondom die NHC-materiaal totdat ek haar daarop gewys het kort nadat die 1619-projek in druk verskyn het. Sedertdien het die projek van 1619 byna opsetlik losgekom van die probleme met Desmond se opstel - en dit bly in Silverstein se reaksie.
Alhoewel die Tye redakteur probeer het om die meeste van die ander spesifieke kritiek van die historici te beantwoord, was hy opvallend stil oor die onderwerp van Desmond se tesis. Hannah-Jones het eweneens min belangstelling getoon om hierdie stuk weer te besoek of om te reageer op spesifieke kritiek op die NHC-literatuur. Intussen het die Tye gaan voort om hierdie gebrekkige liggaam van akademiese werk uit te brei met sy onvolwassenheid en geloofwaardigheid, presies soos die geskiedkundiges se brief beweer.
Die uitspraak: Hierdie een gaan afdoende na die vyf historici. Die historici wys ander kritici op ernstige en wesenlike gebreke in die tesis van Matthew Desmond oor die ekonomie van slawerny en met die oorvertroue van die projek op die omstrede New History of Capitalism -literatuur. Daarteenoor is die Tye het heeltemal nie daarin geslaag om 'n oortuigende reaksie op hierdie kritiek te lewer nie - of eintlik enige reaksie.
4. Het die 1619 -projek voldoende wetenskaplike leiding gesoek om die werk voor te berei?
Buiten die inhoud van die projek self, bring die geskiedkundiges se brief 'n groter kritiek op die wetenskaplike ondersoek van die 1619 -projek. Hulle vra dat die Tye het 'n 'ondeursigtige' feitekontrole-proses gebruik, gekenmerk deur 'selektiewe deursigtigheid' oor die name en kwalifikasies van die betrokke geleerdes. Hulle stel verder voor dat Hannah-Jones en ander Tye redakteurs het nie voldoende insette van kundiges aangevra oor die onderwerpe wat hulle behandel het nie - 'n punt wat verskeie van die ondertekenaars in hul individuele onderhoude herhaal het.
Silverstein het hierdie kritiek teëgekom en opgemerk dat hulle 'met talle geleerdes uit die Afro-Amerikaanse geskiedenis en verwante terreine' geraadpleeg het en die gevolglike artikels streng ondersoek het. Hy identifiseer ook spesifiek vyf geleerdes wat by hierdie konsultasies betrokke was, wat elk 'n stuk bygedra het tot die 1619 -projek. Dit is Mehrsa Baradaran, Matthew Desmond, Kevin Kruse, Tiya Miles en Khalil G. Muhammed.
Elkeen van hierdie geleerdes bring relevante kundigheidsgebiede na aspekte van die groter projek. Die genoemde name is egter merkbaar lig as dit kom by historici van die onderwerpe wat die kritici as gebrekkig beskryf, naamlik die tydperk van die Amerikaanse rewolusie tot die burgeroorlog of ongeveer 1775 tot 1865.
Van die vyf genoemde akademiese konsultante beskik slegs Miles oor 'n duidelike wetenskaplike kundigheid in hierdie geskiedenis. Haar bydraes tot die projek - drie kort vignette oor slawerny, sake en migrasie - word nie deur die vyf historikus -kritici betwis nie en blykbaar geen noemenswaardige kritiek uit te lok nie. Hulle is eerder goed ontvang as verkorte distillasies van haar wetenskaplike werk vir 'n gewilde gehoor.
Die ware eienaardigheid van die groep bly Matthew Desmond, 'n sosioloog wat spesialiseer in die huidige rasverhoudinge. Alhoewel Desmond die taak gekry het om die hoofartikel van die projek van 1619 oor die ekonomie van slawerny te skryf, het hy blykbaar geen wetenskaplike kundigheid oor die ekonomie of die geskiedenis van slawerny nie. Nie een van sy wetenskaplike publikasies handel oor onderwerpe wat verband hou met die tydperk tussen 1775 en 1865. Die meeste van sy werk fokus inderdaad op die 20ste eeu of later. As gevolg hiervan benader Desmond sy opstel van sy projek uit 1619 volledig as 'n tweedehandse verspreider van die voormelde aansprake uit die problematiese New History of Capitalism-literatuur.
Die ander drie genoemde konsultante - Kruse, Baradaran en Muhammad - spesialiseer almal in meer onlangse gebiede in die geskiedenis of sosiale wetenskap, sodat nie een van hulle waarskynlik 'n kundigheid kan eis gedurende die tydperk waarop die vyf historici hul kritiek toespits nie.
Met die onthulling van bykomende name, blyk dit dat die 1619 -projek nagelaat het om die materiaal wat slawerny dek gedurende die tydperk tussen die Amerikaanse rewolusie en die burgeroorlog, voldoende te ondersoek. Dit lyk asof die redakteurs ook die hoofartikel van hierdie tydperk aan 'n skrywer toegewys het wat oor kundigheid beskik op ander terreine van sosiale wetenskap wat ras behels, maar wat nie gekwalifiseer is vir die spesifieke taak om die ekonomiese dimensies van slawerny te beoordeel nie.
Alhoewel Silverstein probeer het om hierdie hoek van die kritici van die historici te ontlont, het hy uiteindelik net die geldigheid daarvan bevestig. Aangesien die betrokke tydperk verskeie van die belangrikste gebeurtenisse in die geskiedenis van slawerny bevat, benadeel hierdie toesig die geloofwaardigheid van die projek op die gebiede waar die vyf historici hoog aangeskrewe deskundiges is.
Die uitspraak: Die historici het 'n geldige klag oor gebreke aan wetenskaplike leiding vir die behandeling van die periode tussen die Amerikaanse rewolusie en die burgeroorlog in die 1619 -projek. Hierdie vergelykende gebrek aan wetenskaplike insette vir die jare tussen 1775 en 1865 staan ​​in kontras met die Tye ' veel gebruik van geleerdes wat spesialiseer in meer onlangse rassedimensies in die Verenigde State. Dit is opmerklik dat die 1619 -projek baie minder terugslag op sy materiaal gekry het oor die 20ste eeu en vandag - gebiede wat duideliker binne die wetenskaplike bevoegdhede van die genoemde konsultante val.
Pools-Muskowitiese Oorlog, 1609-1619-Geskiedenis
Histories het geskille oor boedels van afgestorwe familielede dikwels die tyd en middele ingeneem. meer Histories het geskille oor boedels van oorlede familielede dikwels die tyd en hulpbronne van hul erfgename in Pole geneem. Dit was ook die geval van die familielede van Jan Karol Chodkiewicz, Voivode van Vilnius en Grand Hetman van Litaue. Volgens die erflating wat voor sy dood gemaak is, sou sy oorerflike eiendom as lewensonderhoud oorgegaan het aan sy tweede vrou, Anna Alojza née Ostrogska. Dit het beteken dat die erfenis van haar oorlede vader vir 'n geruime tyd of miskien permanent ontken sou word aan die dogter van Chodkiewicz uit sy eerste huwelik, Anna Scholastyka Sapieha, wie se belange deur haar man, Jan Stanisław Sapieha, grootmarskalk van Litaue, verteenwoordig is.
Die konflik tussen die weduwee en die stiefdogter, en tussen die gesinne wat hulle ondersteun, het 'n redelik standaard basis, maar wat dit onderskei het, was die omvang daarvan. Dit het aansienlike fondse vereis, die mobilisering van kliënte en die oorwinning van invloedryke bondgenote. Dit het gelyktydig op verskeie vliegtuie ontvou: in plaaslike vergaderings, voor tribunale en by die hof van die koning, en vereis dat gewapende magte uitval in betwiste landgoedere of verdedig.
'N Belangrike oomblik in die stryd om die erfenis wat Chodkiewicz agtergelaat het - uiteindelik gewen deur die Sapiehas - was die begrafnis van die Voivode van Vilnius. Die huidige publikasie bevat 'n bronuitgawe van 'n verslag van hierdie geleentheid. In die daaropvolgende kommentaar wil die skrywer die begrafnis in die konteks van die konflik oor eiendom plaas en na die gevolge van die gebeure verwys. Hy stel ook 'n vraag oor die uniekheid van die begrafnis en beoordeel die weelderigheid daarvan.
Die koerant se reeks oor slawerny het foute wat vermy kan word, gemaak. Maar die aanvalle van sy kritici is baie gevaarliker.
Op 19 Augustus verlede jaar luister ek in verstomte stilte na Nikole Hannah-Jones, 'n verslaggewer van die New York Times, herhaal 'n idee wat ek sterk teen haar feitekenner aangevoer het: dat die patriotte grootliks teen die Amerikaanse rewolusie geveg het om slawerny in Noord-Amerika te behou.
Ek en Hannah-Jones was op Georgia Public Radio om die baanbreker te bespreek New York Times 1619 Project, 'n belangrike kenmerk oor die impak van slawerny op die Amerikaanse geskiedenis, wat sy aan die spits gestaan ​​het. Die Tye het pas die spesiale 1619 -uitgawe van sy tydskrif gepubliseer, wat sy naam gekry het vandat 20 Afrikane in die kolonie Virginia aangekom het - 'n groep wat vermoedelik die eerste slawe van Afrika was wat in Britse Noord -Amerika aangekom het.
Weke tevore het ek 'n e -pos ontvang van 'n New York Times navorsingsredakteur. Omdat ek 'n historikus is van Afro-Amerikaanse lewe en slawerny, spesifiek in New York en die era voor die burgeroorlog meer algemeen, wou sy hê dat ek 'n paar stellings vir die projek moes verifieer. Op 'n stadium het sy die volgende bewering aan my gestuur: 'Een kritieke rede dat die koloniste hul onafhanklikheid van Brittanje verklaar het, was omdat hulle die instelling van slawerny in die kolonies wou beskerm, wat geweldige rykdom opgelewer het. Destyds was daar toenemende oproepe om slawerny in die hele Britse Ryk af te skaf, wat die ekonomie van kolonies in Noord en Suid erg sou benadeel. "
Ek het die eis sterk betwis. Alhoewel slawerny beslis 'n probleem in die Amerikaanse rewolusie was, was die beskerming van slawerny nie een van die belangrikste redes waarom die 13 kolonies oorlog toe gegaan het nie.
Ek was bekommerd dat kritici die oordrewe eis sou gebruik om die hele onderneming in diskrediet te bring.
Die redakteur het verskeie vrae opgevolg wat die aard van slawerny in die koloniale era ondersoek het, soos of slawe toegelaat is om te lees, wettiglik kon trou, in groepe van meer as vier kon vergader en eiendom kon besit, wil of erf - die antwoorde wat baie wissel, afhangende van die era en die kolonie. Ek het hierdie geskiedenis so goed moontlik verduidelik - met verwysings na spesifieke voorbeelde - maar het nooit van haar gehoor hoe die inligting gebruik sou word nie.
Ten spyte van my advies, het die Tye het in elk geval die verkeerde stelling oor die Amerikaanse revolusie gepubliseer in die inleidende opstel van Hannah-Jones. Boonop weerspieël die karakterisering van slawerny in die vroeë Amerika wette en gebruike wat meer algemeen was in die antebellum -era as in die koloniale tyd, en illustreer dit nie die uiteenlopende ervarings van die eerste generasie slawe wat in 1619 in Virginia aangekom het nie.
Beide stelle onakkuraathede het my bekommer, maar die verklaring van die Revolusionêre Oorlog het my veral angstig gemaak. Oor die algemeen is die 1619-projek 'n broodnodige korrektief vir die blindelings vierende geskiedenis wat eens ons begrip van die verlede oorheers het-geskiedenis wat rassisme en slawerny verkeerdelik voorgestel het, was nie 'n sentrale deel van die Amerikaanse geskiedenis nie. Ek was bekommerd dat kritici die oordrewe eis sou gebruik om die hele onderneming in diskrediet te bring. Tot dusver is dit presies wat gebeur het.
Die 1619-projek het een van die mees besproke joernalistieke prestasies van die jaar geword-soos dit bedoel was. Die Tye nie net 'n tydskrif nie, maar podcasts, 'n koerantafdeling en selfs 'n kurrikulum wat ontwerp is om 'n nuwe weergawe van die Amerikaanse geskiedenis in skole te spuit. Nou is dit weer in omloop die Tye promoveer dit weer gedurende die joernalistieke toekenningseisoen, en dit is reeds 'n finalis vir die National Magazine Awards en word gerugte dat hy 'n sterk Pulitzer -aanspraakmaker is.
Maar dit het ook 'n weerligstraal vir kritici geword, en die een sin oor die rol van slawerny in die stigting van die Verenigde State het in die middel van 'n debat oor die hele projek beland. In 'n brief wat deur vyf akademiese historici onderteken is, word beweer dat die 1619 -projek 'n paar belangrike elemente van die geskiedenis verkeerd het, insluitend die bewering dat die Revolusionêre Oorlog geveg is om slawerny te behou. Hulle het geëis dat die New York Times rig korreksies op hierdie punte, wat die koerant tot dusver geweier het om te doen. Hannah-Jones het van haar kant af erken dat sy haar argument oor slawerny en die revolusie in haar opstel oorskat, en dat sy van plan is om hierdie argument vir die boekweergawe van die projek te wysig, onder kontrak met Random House.
Die argument onder historici, hoewel dit werklik is, is skaars swart en wit.
Die kritiek op die Tye het sommige konserwatiewes aangemoedig om te beweer dat hierdie 'revisionistiese geskiedenis' plat is-buite -egtelik uit. Die regse publikasie Die federalis brei die stryd uit met 'n beplande '1620 -projek' oor die herdenking van die Mayflower Landing by Plymouth Rock. (Hierdie plan nooi reeds sy eie regstellingsversoek uit, aangesien Plymouth Rock eintlik nie die plek is waar die pelgrims se eerste landing plaasvind nie.) Die projek is selfs op die vloer van die Amerikaanse senaat gekritiseer toe president Donald Trump se advokaat tydens die beskuldiging verhoor was. het die geskiedkundiges se brief aangehaal om die projek te bekamp. Sommige waarnemers, insluitend soms Hannah-Jones self, het die argument as 'n bewys van 'n kloof tussen swart en wit geleerdes (die historici wat die brief onderteken het, almal wit) omskryf, wat 'n progressiewe geskiedenis beskryf wat fokus op slawerny en rassisme teen 'n konserwatiewe geskiedenis wat hulle benadeel.
Maar die debatte wat nou op sosiale media en in berigte tussen ondersteuners en afvalliges van die 1619-projek afspeel, gee 'n verkeerde voorstelling van die historiese rekord en die historiese professie. Die Verenigde State is eintlik nie gestig om slawerny te beskerm nie - maar die Tye is reg dat slawerny sentraal was in sy verhaal. En die argument onder historici, hoewel dit werklik is, is skaars swart en wit. In die afgelope halfeeu is belangrike grondwerk oor die geskiedenis en nalatenskap van slawerny gedoen deur 'n veelrassige groep geleerdes wat toegewyd is aan 'n breë begrip van die Amerikaanse geskiedenis-een wat op ras fokus, sonder om die rol van ander invloede te ontken of die bydraes van wit elite uitvee. 'N Akkurate begrip van ons geskiedenis moet 'n omvattende prentjie gee, en ons sal daar kom deur aandag aan hierdie geleerdes te gee.
Hier is die ingewikkelde prentjie van die Revolusionêre era wat die New York Times gemis: Wit Suidlanders wou moontlik slawerny op hul grondgebied behou, maar blanke Noordelikes was baie meer in konflik, met baie wat die eienaarskap van slawe in die noorde teenstaan, selfs al het hulle steeds voordeel getrek uit beleggings in slawehandel en slawe -kolonies. Belangriker nog vir Hannah-Jones se argument was dat slawerny in die kolonies geen onmiddellike bedreiging van Groot-Brittanje in die gesig gestaar het nie, dus koloniste sou nie nodig gehad het om af te tree om dit te beskerm nie. Dit is waar dat die beroemde Somerset -saak in 1772 die slawerny in Engeland en Wallis beëindig het, maar dit het geen invloed gehad op die Britse kolonies in die Karibiese Eilande, waar die oorgrote meerderheid swart mense wat deur die Britte verslaaf is, gearbei en gesterf het, of in die Noord -Amerikaanse kolonies nie. Dit het nog 60 jaar geneem voordat die Britse regering uiteindelik slawerny in sy Karibiese kolonies beëindig het, en toe dit gebeur het, was dit deels omdat 'n reeks slawe -rebellies in die Britse Karibiese Eilande in die vroeë 19de eeu die beskerming van slawerny daar 'n steeds duurder voorstel gemaak het .
Die Revolusionêre Oorlog was ver van die stryd om slawerny te behou, en het 'n primêre geword ontwrigter van slawerny in die Noord -Amerikaanse kolonies. Lord Dunmore's Proclamation, 'n Britse militêre strategie wat daarop gemik was om die suidelike kolonies te ontwrig deur slawe uit te nooi om na Britse linies te vlug, honderde slawe van plantasies af aangedryf en 'n paar Suidlanders na die patriotiese kant gedryf het.Dit het ook daartoe gelei dat die meeste van die 13 kolonies vrye en verslaafde swart mense bewapen en in diens geneem het, met die belofte van vryheid aan diegene wat in hul leërs gedien het. Alhoewel geen van die partye sy beloftes ten volle nagekom het nie, is duisende slawe as gevolg van hierdie beleid bevry.
Hierdie week van Politico Magazine
Deur Mark Ostow en David Giambusso
Deur Capricia Penavic Marshall
Deur Mary Ziegler en Robert L. Tsai
Die ideale wat tydens die Revolusionêre era krag gekry het, het ook Noord -state van Vermont tot Pennsylvania geïnspireer om wette te neem wat geleidelik die slawerny beëindig. Hierdie wette het nie volle en onmiddellike emansipasie voorgeskryf nie: hulle het die kinders van slawe -moeders eers bevry nadat die kinders hul moeders se slawe in die vroeë twintigerjare bedien het. Hulle het ook nie rassegelykheid of volle burgerskap vir Afro -Amerikaners belowe nie - verre daarvan. Maar swart aktivisme tydens die Revolusionêre Oorlog en hierdie era van emansipasie het gelei tot die einde van slawerny vroeër as wat in sulke wette voorgeskryf is. Slawe van slawerny het met hul eienaars onderhandel om hul vryheid te koop, of het eenvoudig weggehardloop in die verwarde nasleep van die oorlog. En die meeste noordelike slawe het slawe bevry voor die tyd wat die wet bepaal.
Onder die noordelike - en selfs sommige suidelike - blanke mense was die strewe om slawerny gedurende hierdie tyd te beëindig werklik. Die nuwe nasie het amper gesukkel oor die mate waarin die Grondwet die instelling ondersteun het. Uiteindelik het Noordelike Kolonies 'n aantal punte toegegee aan die beskerming van slawerny op federale vlak, net soos die Grondwet ook onderneem het om die trans-Atlantiese slawehandel teen 1807 te beëindig-alles sonder om die woord "slaaf" een keer te gebruik. Die mate waarin die dokument bedoel was om beskerming of die vernietiging van slawerny te bied, is in die antebellum -era sterk betwis. Alhoewel Frederick Douglass die Grondwet moontlik as 'n anti-slawerny-dokument beskou het, het sowel die radikale afskaffingskrywer William Lloyd Garrison as die ideologe van die slawerny John C. Calhoun dit as 'n opskrif beskou om slawerny te ondersteun. Abraham Lincoln kon nie die grondwet gebruik om sy slawerny te beëindig nie, hetsy tydens sy kongres of na sy verkiesing tot die presidentskap. Die argument is besleg deur die burgeroorlog en deur die grondwet te herskryf met die 13de, 14de en 15de wysiging.
Frederick Douglass, regs, het die Grondwet moontlik as 'n anti-slawerny-dokument beskou, terwyl mede-afskaffer William Lloyd Garrison, links, dit as geskryf beskou om slawerny te ondersteun. | National Portrait Gallery, Smithsonian Institution Smithsonian National Museum of African American History and Culture
Die 1619 -projek, in sy bewering dat die Revolusie hoofsaaklik geveg is om slawerny te behou, doen hierdie geskiedenis nie reg nie. Maar ook nie die kritiese brief van die vyf historici nie. Die historici is eintlik net so misleidend deur bloot te beweer dat Lincoln en Douglass dit eens was dat die Grondwet 'n 'glorieryke vryheidsdokument' was sonder om aan te spreek hoe min ander Amerikaners saamstem dat die Grondwet se beskerming met Afro -Amerikaners gedeel moet word. Geleidelike emansipasiewette, sowel as 'n reeks staats- en plaaslike wette in die antebellum -nasie wat swart stemreg, eiendomsbesit, toegang tot onderwys en selfs verblyf in plekke soos Ohio, Washington en Kalifornië beperk, toon saam dat die stryd om swart gelykheid wettiglik wettig is. het byna altyd die agterkant van die onderdrukkende imperatiewe van blanke oppergesag ingeneem. En rassegeweld teenoor swart mense en teen die paar wit mense wat die beëindiging van slawerny ondersteun en swart burgerskap ondersteun het, het hierdie ongelykhede onderdruk - 'n patroon wat tot in die 20ste eeu voortgeduur het.
In die brief van die vyf historici word gesê dat dit "alle pogings om die blywende sentraliteit van slawerny en rassisme tot ons geskiedenis toe te spreek, prys". Die bekendste van die briefskrywers bou egter hul loopbane op 'n ouer styl van die Amerikaanse geskiedenis-een wat die nuwe strome wat onder hul tydgenote begin opborrel het, grootliks ignoreer. Teen die tyd dat Gordon Wood en Sean Wilentz hul eerste, hoog aangeskrewe boeke oor Amerika voor die burgeroorlog gepubliseer het, in die vroeë 1970's en middel-1980's, het akademiese historici uiteindelik erken dat Afro-Amerikaanse geskiedenis en slawerny as 'n kritiese tema in die Amerikaanse geskiedenis. Maar Wood en Wilentz het min aandag aan sulke sake gegee in hul eerste werke oor vroeë Amerika.
In Wood se uitputtende en grondliggende Die skepping van die Amerikaanse Republiek (1969), wat die ontwikkeling van die republikeinse ideologie in die nuwe nasie beskryf, is daar slegs een indekslys vir 'negers', en geen vir slawerny nie. In sy eerste boek, Gesange Demokraties (1984), wou Wilentz verduidelik hoe die werkersklas uit die antebellum-era in New York republikeinse ideale aangeneem het, wat deur sommige stigters gebruik is om burgerskap te beperk, en die beginsels herskryf om hulself as volwaardige burgers op te neem. Tog het Wilentz se werk die kwessies van ras en swart werkers grootliks geïgnoreer, alhoewel New York die grootste bevolking van slawe in die koloniale noorde gehad het, die tweede grootste bevolking van vrye swart mense in die noordelike antebellum, en dit was die tuiste van die mees gewelddadige rasse -onluste van die 19de eeu. Soos ek in my eie boek van 2003 geskryf het, het Wilentz '' 'n wit hegemonie wat sterker is as wat dit bestaan ​​'' gedurende die tydperk wat hy bestudeer het, geskep.
In hul daaropvolgende werke het Wilentz en Wood steeds die prooi geval van dieselfde of/of interpretasie van die geskiedenis van die land: of die nasie is 'n radikale aansteker van vryheid en vryheid, of dit is nie. (Die waarheid is duidelik iewers tussenin.) In Die radikalisme van die Amerikaanse rewolusie (1991), erken Wood die nuwe nasie se versuim om slawerny te beëindig, en selfs die brutaliteit van sommige stigters wat mense as eiendom beskou het. Maar die feite van slawe-besit word nie as sentraal gestel in daardie tyd nie. Terwyl hy die vermoë van die stigters bespreek om ander vorme van hiërargie uit te skakel, het Wood geen verduideliking waarom hulle slawerny nie kon uitskakel nie, en bespreek hy ook nie hoe of waarom Noordelike state dit gedoen het nie. Verder het swart mense as historiese akteurs wat die idees en lewens van die stigters vorm, geen plek in sy werk nie.
Wilentz het in die openbaar gesukkel oor hoe hy die sentraliteit van slawerny in die stigtingsera van die land moet verstaan. In 'n 2015-opgawe, en meer volledig in sy boek van 2018 Geen eiendom in die mens nie, voer hy aan dat die Grondwetlike Konvensie spesifiek steun aan slawerny wat as 'eiendom in die mens' gedefinieer word, uit die Grondwet gehou het, 'n belangrike onderskeid wat die stigters glo sou toelaat dat slawerny in die land beëindig word. So 'n argument verduister die mate waarin baie stigters teruggekeer het na die steun van die suidelike slawerny namate die revolusionêre ywer aan die begin van die 19de eeu afgeneem het. Noordelike anti-slawerny ideologieë.
Gelukkig, die werke van Wood en Wilentz en ander wat die sentraliteit van slawerny en Afro -Amerikaners in die geskiedenis van Amerika onderverteenwoordig, is slegs een deel van 'n lewendige studie oor vroeë Amerika. Geskiedkundiges soos Gary Nash, Ira Berlin en Alfred Young het in die laaste kwart van die 20ste eeu voortgebou op die vroeëre werk van Carter G. Woodson, Benjamin Quarles, John Hope Franklin en ander, en die geskiedenis van die koloniale en revolusionêre tydperke wat insluit Afro -Amerikaners, slawerny en ras. Edmund Morgan s'n uit hierdie tyd Amerikaanse slawerny, Amerikaanse vryheid, wat uitdruklik handel oor hoe die verweefde geskiedenis van inheemse Amerikaanse, Afro -Amerikaanse en Engelse inwoners van Virginia die basis vorm vir die begrip van die idees van vryheid waarmee ons vandag nog worstel. Hierdie werke kan ons baie leer oor die geskiedenis en hoe ons dit kan bestudeer en aanbied op 'n manier wat ons historiese en hedendaagse diversiteit as 'n nasie insluit. Net so belangrik, hierdie geleerdes en vele ander het nuwe geleerdheid bevorder deur 'n diverse groep denkers binne en buite die akademie te begelei.
A.) Die militêre verloop van gebeure
In 1609 het koning Sigismund III. Vasa, wat die Russiese troon vir homself opgeëis het, het oorlog teen Rusland verklaar. Na 'n oorwinning in die Slag van Kluskino 1610, het die Pole Moskou beset. Die Russe het die Russiese kroon aan Sigismund se seun Wladislaw (Ladislas) koning Sigismund aangebied en beweer dat die kroon homself geweier het. Verder het die Russiese kant daarop aangedring dat die toekomstige tsaar hom tot die Ortodokse Christendom sou moet bekeer en in Moskou sou woon, voorwaardes wat Sigismund nie bereid was om te aanvaar nie.
'N Russiese opstand in 1612 het veroorsaak dat die Pole hulle uit Moskou onttrek het, die oorlog het voortgegaan as 'n grenskonflik. In 1617 is die TRUCE OF DEULINO onderteken, waarvolgens Pole vasgehou het aan die voorheen Russiese stede en distrikte Smolensk, Chernigov en Severia en koning Sigismund, de facto, die nuwe Romanov -dinastie in Moskou erken, wat prakties afstand doen van sy aanspraak op die Russiese troon.
Die Russies-Poolse oorlog van 1609-1618 moet gesien word in die konteks van die Sweeds-Poolse wedywering. Sigismund is in 1587 tot koning van Pole verkies, het in 1592 die Sweedse troon opgevolg, in 1600 afgesit, maar bur het nooit sy aanspraak op die Sweedse troon prysgegee nie. Pole en Swede was in oorlog - 'n oorlog wat meestal in Livonia geveg is - 1600-1611 van 1611 tot 1617 Swede was in oorlog met Rusland. Trouens, daar was groepe van Russiese edeles wat onderskeidelik by Swede en Pole kom, in 'n tydperk van die Russiese geskiedenis wat algemeen as die "Tyd van probleme".
REDAKSIE: Die 񟧃 Project ' is 'n slegte geskiedenis wat aangevuur word deur slegte motiewe
Elke dekade of wat sal 'n nuwe revisionistiese gier 'n paar klein en altyd luide onderdele van Amerikaanse historici boei. universiteite. Stadig maar seker word die spoed van die werklikheid gesien - 'n slegte geskiedenis gebaseer op slegte motiewe. Maar baie skade is aangerig, aangesien duisende universiteitstudente geïndoktrineer is om die Amerikaanse geskiedenis as 'n voortdurende drama van klaskonflik te interpreteer en niks meer nie. Ons sien die gevolge van hierdie opvoeding vandag afspeel.
Die revisioniste is weer besig. Soortgelyke greep, soortgelyke slegte geskiedenis en soortgelyke slegte motiewe. Maar hierdie keer is dit nog erger, die langtermyn-effek is meer skadelik.
Vroeër hierdie maand het Nikole Hannah-Jones van The New York Times die Pulitzer-prys vir kommentaar ontvang vir 'n ingrypende, uitlokkende en persoonlike opstel vir die baanbrekende 1619-projek, wat poog om die slawerny van Afrikaners in die middel van Amerika se verhaal, wat 'n openbare gesprek oor die stigting en evolusie van die land tot gevolg gehad het.
Die kern van die mev Hannah-Jones '-projek is die eksplisiete bewering dat die ware geskiedenis van Amerika nie in 1776 begin het nie, maar in 1619, die jaar toe die eerste slawe by die kolonies aankom. In plaas daarvan om ons waardering te ontneem van die ewige waarhede wat in die Verklaring vervat is (alle mans is gelyk geskape, dat hulle deur hul Skepper sekere onvervreembare Regte toegerus is), beweer sy dat slawerny die lens is waardeur die hele Amerika ' Die suksesse en mislukkings van 8217's, elke ding wat ons definieer, goed en sleg, moet verstaan ​​word.
Mevrou Hannah-Jones pas haar betoog toe op Revolution en beweer dat die koloniste vir onafhanklikheid geveg het op grond van die feit dat 'n Amerika wat nie van Brittanje gebind is nie, die slawerny sou laat floreer. Hierdie bewering is so verkeerd, so feitelik onakkuraat, dat vooraanstaande historici (mev. Hannah-Jones 'n joernalis) van beide konserwatiewe en liberale oortuigings, stelselmatig deur haar navorsing gegaan het en geen bewyse gevind het wat haar stelling ondersteun nie. (Hulle het egter 'n klomp historiese onjuisthede en verdraaiings gevind.)
Nou, mev Hannah-Jones is 'n ideoloog. Die waarheid en valsheid van haar "Project " interesseer haar (of The New York Times) nie in die minste nie. Sy gee om om 'n politieke plons, selfvergroting te maak en historiese onregte op haar eie terme reg te stel. Dit is walglik, want dit is jammer, en des te meer omdat die lyding en die verhaal van swart Amerikaners ongetwyfeld verdien om eerlik en harder gesê te word.
Die Pulitzer -prys is, net soos die Nobelprys vir Vrede, so duidelik 'n instrument van die dogmatiese links dat objektiwiteit of standaarde van hul onderskeie komitees tevergeefs is. En in hierdie opsig is mev Hannah-Jones 'n toekenning toegeken deur 'n organisasie wat pas by die erns van haar strewe. As dit hier is waar dinge stop, kan ons die 1619 -projek maklik ignoreer.
Maar daar is nou aanduidings dat hierdie oneerlike geskiedenis in K-12 openbare skole, van Chicago tot Washington, DC onderrig sal word. van hul land. Dit sou een ding wees as mev Hannah-Jones, The New York Times en die Pulitzer-komitee nie weet wat hulle skep of ondersteun nie. Maar dit word nie bewys nie, soos blyk uit die feit dat die projek van 1619 steeds gefinansier en geprys word - ongeag die verwoestende kritiek wat werklike historici ondervind.
Laat ons dus die projek van 1619 en die gebruik daarvan in ons openbare skole noem wat dit is: 'n poging om kinders te breinspoel om die historiese verhaal te glo, mev. Hannah-Jones en The New York Times wil hê dat hulle moet glo.
Nie een van die partye gee om dat die verspreiding van hul verdraaiing van die Amerikaanse verhaal, soos die leer van die Marxiste van weleer, tot die verswakking van ons gedeelde sosiale weefsel sal lei nie. Nie een van die partye gee om dat die elite wat wantroue vertel oor die beproewings wat Afro-Amerikaners verduur het, hierdie gemeenskap 'n geweldige onreg aandoen nie. En geen van die partye gee uiteindelik om vir die status van waarheid en valsheid, reg en verkeerd, in die wêreld nie.
Oorloë tussen Pole, Groothertogdom Litaue en die Duitse Ridders.
Die Pools-Muskowitiese Oorlog van Livonia het in Swede ingemeng, wat aanvanklik as 'n bondgenoot van Moskou verskyn het. 1568, nadat hy die troon ingeneem het deur koning Jan III Waza, wat met Catherine Jagiellonka getroud is, het Swede 'n bondgenoot van die Poolse geword.
Stuur "lisowczyks " (die onreëlmatige eenheid van Pools-Litause ligte kavallerie) deur Sigismund III Vasa na Transsylvanië om daar 'n afleiding te maak (1619). heerskappy oor hospodar Moldowaans G. Gratinim het gelei tot die uitbreek van die oorlog met Turkye (1620-1621). In die eerste gevegsperiode het die Turke die kapteins en S.S. Zolkiewski Koniecpolski deur Tutora verslaan. Die effektiewe verdediging van die Poolse troepe in die kamp Chocimski (1621) het geëindig met die sluiting van die vrede, wat 'n halfeeu lank van krag was.
Die Pools-Kosak-Tartaar-oorlog het uitgebreek as gevolg van wedywering tussen die Republiek en die Krim-khanaat in die Oekraïne gedurende die laaste jare van die Pools-Russiese oorlog 1654-1667.
Op 27 April 1792 word 'n sameswering in St. Op 14 Mei het dit hom as die Konfederasie geopenbaar.
Oorlog tussen Pole en Sowjet -Rusland, het die Rooi Leër begin optrek na Wit -Rusland en Litaue
Die Tweede Wêreldoorlog het op 1 September 1939 begin - Pole was onder die groot aanval van Duitsland. Later val die Sowjet -Rusland ook Pole aan. In Katyn is een-en-twintigduisend Pole geskiet. Die oorlog het na die hele wêreld versprei. Dit eindig op 2 September 1945.
1577 tot 1618 (skakels na die kaart van Pole)
1577-1582 Oorlog met Muscovy
Batory draai nou oos, waar Ivan IV (die verskriklike) voordeel getrek het uit die Gdansk -rebellie en Livonia binnegeval het. Teen die herfs van 1577 het hy die grootste deel daarvan ingeneem, behalwe Riga en Rewel. Alhoewel Swede Pole bygestaan ​​het om Weden (Oktober 1578) te verower, sou hulle nie tot 'n formele alliansie instem nie, en verkies om te wag op en hopelik voordeel uit enige uitkoms.
In 1579 verklaar Batory oorlog en met 22 000 man mik Polock vir gevangenskap. Sy plan was om 'n wig tussen Muscovy en Livonia te ry. Hy het Polock op 11 Augustus bereik en dit teen die einde van die maand geneem. Batory het met oorwinning teruggekeer na Wilno nadat hy 'n gebied wat verlore was vir Muscovy tydens die bewind van Zygmunt August, teruggekry het.
In 1580 is groter magte bymekaargemaak (29 000), gerig op Wielkie Luki, 'n strategiese vesting. 'N Kleiner afleidingsmag is na Smolensk gestuur, terwyl die hoofleër op 26 Augustus Wielkie Luki bereik het en dit op 4 September bestorm.
Die volgende jaar moes Batory sy plan om direk in Moskou te slaan, prysgee weens die gebrek aan toegewysde fondse. In plaas daarvan marsjeer hy met 31 000 man na Pskov, 'n byna onneembare vesting met 'n sterk garnisoen. Aanvanklike suksesse is uiteindelik afgeweer en die beleg het 'n blokkade geword. In die verskriklike winter van 1581-2 sou die weermag gemut het sonder die ystere wil van die kanselier Zamojski. In 1582 het Ivan die hele Livonia en Polock oorgegee in ruil vir die lande wat deur Batory beset is. Hy het ongeveer 300 000 mans verloor, terwyl die Pole 40 000 gevange geneem het. Tydens die veldtogte het onafhanklike Poolse afdelings diep in die vyandelike gebied rondgedwaal, wat verwoesting veroorsaak en die tsaar direk bedreig het.
Stefan Batory, onder die
die grootste van die Poolse konings,
sterf in 1586.
1587-1588 Oorlog met Oostenryk
In die volgende verkiesing was daar 'n konflik tussen die opstandige Zborowski -gesin en die magtige kanselier Jan Zamojski. Die Zborowski's het probeer om die saak in hul eie hande te neem en het aartshertog Maximillian aangespoor om die kroon te neem. In September 1587, tesame met 'n leër, het Maximillian Pole binnegegaan, maar is deur Zamojski in Krakow afgeweer. Die volgende jaar in Januarie het die kanselier, met 3700 kavallerie en 2300 infanterie, die Oostenrykse magte, van 2600 kavallerie, 2900 infanterie en 8 kanonne, vermorsel by Byczyna (24 Januarie 1588) wat die aartshertog gevange geneem het. Hy is eers vrygelaat totdat Oostenryk alle aansprake op die Poolse troon laat vaar het.
Zygmunt (Sigismund) III Vasa word tot Koning verkies
in 1587. Seun van die Sweedse koning Johannes III
en Catherine Jagiellonian.
In Julie 1589 val Tartare Lvov en Tarnopol binne, maar word deur die Kosakse magte verdryf en agtervolg.
In 1593 het Zygmunt III na Stockholm gegaan in 'n poging om sy troon te verower, in sy afwesigheid het die Kosakke die Suide opgewek deur Turkse gebied binne te val en Zamojski was genoodsaak om teen die Krim -tartare te marsjeer en Turkse vergelding te voorkom.
1595-1600 oorloë in Moldawië en Wallachië
In 1595 het die kanselier 'n klein leër van 8 000 veterane na Moldawië gelei, wat Jeremy Mohila as die vasaal van Pole geplaas het. Toe 'n gekombineerde Turks-Tartaar-mag hulle by Cecora aanval, het Zamojski 'n belegging van drie dae (17-20 Oktober) weerstaan ​​en daarin geslaag om ooreenkoms te verkry van die Turke van die Verdrag van Cecora, en sodoende Mohila erken as Hospodar.
In 1596 verplaas koning Zygmunt III die hoofstad van Pole
van Krakow na Warskou (Warszawa).
In 1599 verdryf Hospodar Michael van Wallachia Hospodar Mohila en die volgende jaar keer Zamojski terug, marsjeer in Wallachia en verslaan Michael op 19 September 1600.
1600-1611 Oorlog met Swede
In 1598 vertrek Zygmunt na Swede met 5000 man, sonder amptelike Poolse hulp, maar word op Linkoping deur sy oom Charles van Sudermania verslaan. Charles het homself meester van die hele Swede gemaak en Finland gedwing om hom aan sy gesag te onderwerp. In 1600 het hy troepe na Estland gelei wat Zygmunt nog herken het, en die oorlog in Poolse Livonia voortgesit. Dus, in plaas van die verkiesing van 'n Sweedse koning wat die twee lande nader bring, het dit gelei tot 'n oorlog, wat onderbroke vir sestig jaar sou duur.
In 1601 en 1602 na die aanvanklike suksesse is die Swede uit die grootste deel van Livonia verdryf. Radziwill behaal 'n beslissende oorwinning oor groter vyandelike magte by Kokenhausen (24 Junie 1601). Alhoewel Zygmunt sy eise vir die Sweedse kroon voortgesit het, het hy geen hulp in die vorm van troepe verleen nie. In die veldtog van 1604 het Chodkiewicz se getalmagte die Swede in Bialy Kamien (25 September 1604) omvattend verslaan. In 1605, na probleme tuis, hervat Charles die oorlog in Livonia. Die swak Pools-Litause magte onder Chodkiewicz behaal 'n verbysterende oorwinning op Kircholm (27 September 1605) wat die drie keer groter vyand totaal vernietig. Die onbetaalde Poolse magte kon geen noemenswaardige voordeel trek nie en toe rebellie teen Zygmunt in Pole verskyn, kon Charles na Livonia terugkeer en baie vestings terugkry. Die Sweed het ook geleer uit hul ervarings uit die verlede en hulle het die stryd vermy en in dorpe en kastele gebly. Die terugkeer van die Poolse magte kon egter nog baie van die verlore dinge terugkry, en die konflik verdwyn met die aandag van beide deelnemers op die onrus in Muscovy.
'N Groot aantal edeles het in opstand gekom teen die koning Zygmunt III Vasa, 'n Sweed, wat volgens hom te veel besorg was om sy Sweedse troon terug te kry. Die edeles het die wapens aangeval, maar is verslaan deur 'n swaar getal koninklike leër onder leiding van die twee lojale Hetman's Zolkiewski en Chodkiewicz in Guzow (6 Julie 1607).
1610-1619 Oorlog met Muscovy
Na die dood van Iwan die Verskriklike was Muscovy in rep en roer met die koms van verskeie vals Demetrius '. Beduidende getalle Poolse avonturiers is deur die tweede valse Demetrius gewerf. Die Gemenebest het hom egter nie betrek voordat prins Vasili Szujski tsaar geword het nie. Dit was Szujski wat tydens die staatsgreep in 1606 die slagting van 500 Pole in Moskou veroorsaak het, hy het ook 'n alliansie met Swede gesluit in Februarie 1609 en 5000 Sweedse troepe het by die Moskowitiese weermag aangesluit. Dit was 'n bedreiging wat Pole nie kon ignoreer nie en Hetman Zolkiewski vertrek met 13.000 troepe wat van plan was om direk op Moskou te marsjeer. Hy is egter onder die indruk van Zygmunt wat die magtige vesting by Smolensk wou beleër. 'N Gesamentlike 30-40 000 Muskowies-Sweedse weermag is gestuur om Smolensk te verlig, maar hulle is deurslaggewend verslaan deur Zolkiewski se 5.000 mag by Kluszyn (Klushino) (4 Julie 1610) en Szujski is deur 'n hofopstand verwyder en die Pole het onbestrede na Moskou verhuis.
Zolkiewski het Moskou binnegegaan en sy versoenende houding het Zygmunt se seun Wladyslaw in staat gestel om tot tsaar verkies te word. Zygmunt voel egter nie gebind deur Zolkiewski se ooreenkomste met Moskou nie en Zolkiewski keer in Oktober 1610 terug na Pole en verlaat 'n garnisoen in Moskou. Die siening van die Moskowiete was teen die buitelandse indringers en in Maart 1611 val hulle die garnisoen aan en verbrand driekwart van die stad, wat die Pole dwing om hul toevlug te neem in die Kremlin, waar hulle 'n beleg van negentien maande verduur. In Junie 1611 kapituleer Smolensk vir die Pole. Maar Zygmunt se swak georganiseerde verligting van die Moskou -garnisoen kon hulle nie bereik nie en hulle het honger oorgegaan. Die algehele veldtog was 'n mislukking, hoewel die Smolensk- en Seversk -streke, wat sedert die 16de eeu verlore geraak het, herwin is.
By sy terugkeer na Pole was Zygmunt in wanorde, met duisende onbetaalde en ongedissiplineerde soldate wat rondloop en die lande plunder, terwyl sy militêre operasies hewig gekritiseer is. In 1613 stuur die nuwe tsaar Michael Romanov kragte om Smolensk terug te kry, terwyl die Zaporozhian -kosakke, teruggetrek uit die avonture in Muscovy, 'n aanval op die Ottomaanse gebiede doen, wat protes veroorsaak deur die gebrek aan beheer van die Turke in Pole.
Konflik met Turkye
In 1615 het kragtige Poolse magnate probeer om hul kandidaat in Moldawië te installeer. Hulle aanvanklike sukses het die Ottomane laat oproer en 'n mag gestuur om die privaat leër van die magnate te ontmoet. Nadat hulle hulle verslaan het, het hulle Pole genader, maar 'n gevestigde Poolse leër van Zolkiewski in Busza ontmoet. Nie een van die partye wou oorlog hê nie en vorige ooreenkomste is in 1617 herbevestig.
Voortsetting van konflik met Muscovy
Nadat vrede met Turkye bevestig is, het Wladyslaw Rusland binnegeval in 'n poging om sy Tsardom terug te kry, maar hy het niks bereik nie. In Januarie 1619 word die verdrag van Deulina gesluit wat Smolensk, Siewiersk en Czernihow na Pole oorgelaat het.
Die oorbeklemtoonde betekenis van 1619 is nog steeds 'n algemene deel van die Amerikaanse geskiedenisleerplan en begin met die vrae wat die meeste van ons refleksief stel as ons kyk na die eerste gedokumenteerde aankoms van 'n handjievol mense uit Afrika op 'n plek wat eendag die Verenigde State van Amerika sou word Amerika. Wat was die status van die nuut aangekomde Afrikaanse mans en vroue? Was hulle slawe? Bediendes? Iets anders? En, tweedens, terwyl Winthrop Jordan in die voorwoord van sy klassieke van 1968 gewonder het, Wit bo swart, wat het die blanke inwoners van Virginia dink wanneer hierdie donkerkleurige mense aan wal geroei en ruil is vir proviand? Was hulle geskok? Was hulle bang? Het hulle agtergekom dat hierdie mense swart is? Indien wel, gee hulle om?
Daar is belangrike historiese regstellings op die misplaasde merker van 1619 wat ons kan help om beter vrae oor die verlede te stel. Dit is duidelik dat 1619 nie die eerste keer was dat Afrikaners in 'n Engelse Atlantiese kolonie gevind kon word nie, en dit was beslis nie die eerste keer dat mense van Afrika -afkoms hul stempel afdruk en hul wil afdwing op die land wat eendag deel van die Verenigde State sou uitmaak nie. State. Reeds in Mei 1616 was swartes uit die Wes -Indiese Eilande reeds aan die werk in Bermuda en het hulle kundige kennis verskaf oor die verbouing van tabak. Daar is ook suggestiewe bewyse dat talle Afrikane wat van die Spanjaarde geplunder is, aan boord was van 'n vloot onder bevel van sir Francis Drake toe hy in 1586 op Roanoke -eiland aankom. In 1526 was verslaafde Afrikaners deel van 'n Spaanse ekspedisie om 'n buitepos op die Noord-Amerikaanse kus in die huidige Suid-Carolina. Daardie Afrikane het in November daardie jaar 'n opstand geloods en die Spaanse setlaars se vermoë om die nedersetting te onderhou, wat hulle 'n jaar later laat vaar het, effektief vernietig. Byna 100 jaar voor Jamestown het Afrikaanse akteurs Amerikaanse kolonies in staat gestel om te oorleef, en hulle kon ewe veel Europese koloniale ondernemings vernietig.
Hierdie verhale beklemtoon addisionele probleme met die oordrywing van die belangrikheid van 1619. Die voorreg om daardie datum en die Chesapeake -streek uit te wis, vee effektief die geheue van baie meer Afrikaanse mense uit as wat dit herdenk. Die "van-hierdie-punt-vorentoe " en "in-this-place " narrative arc stil die geheue van die meer as 500 000 Afrikaanse mans, vroue en kinders wat reeds die Atlantiese Oseaan oorgesteek het teen hul wil , het Europeërs gehelp en ondersteun in hul pogings, kundigheid en leiding in 'n verskeidenheid ondernemings gebied, gely, gesterf, en die belangrikste was dat#8211. Dat Sir John Hawkins gedurende die 1560's agter vier slawe-ekspedisies was, dui op die mate waarin Engeland moontlik meer in Afrika-slawerny belê is as wat ons gewoonlik onthou. Tienduisende Engelse mans en vroue het voor Jamestown betekenisvolle kontak met Afrikaanse mense in die hele Atlantiese wêreld gehad. In hierdie lig was die gebeure van 1619 'n bietjie meer gaap-induserende as wat ons gewoonlik toelaat.
Die verhaal van 1619 as 'n "Engelse " -verhaal ignoreer ook die volkome transnasionale aard van die vroeë moderne Atlantiese wêreld en die manier waarop mededingende Europese moondhede gesamentlik rasslawerny vergemaklik het, selfs al was hulle dit nie eens oor en oor byna alles anders geveg nie. Vanaf die vroeë 1500's het die Portugese, Spaanse, Engelse, Franse, Hollanders en ander gesukkel om die hulpbronne van die opkomende transatlantiese wêreld te beheer en het hulle saamgewerk om die ontwrigting van die inheemse mense van Afrika en Amerika te vergemaklik. Soos die historikus John Thornton ons getoon het, was die Afrikaanse mans en vroue wat byna asof per toeval in 1619 in Virginia verskyn het as gevolg van 'n reeks gebeure wat Portugal, Spanje, Nederland en Engeland betref. Virginia was deel van die verhaal, maar dit was 'n blip op die radarskerm.
Sommige bekommernisse oor die oormaat van 1619 is waarskynlik bekend vir sommige lesers. Maar hulle is miskien nie eens die grootste probleem met die oorbeklemtoon van hierdie spesifieke tyd nie. Die ergste aspek van die oorbeklemtoning van 1619 is moontlik die manier waarop dit die swart ervaring van die lewe in Amerika sedert daardie tyd gevorm het. Terwyl ons naby die 400ste herdenking van 1619 kom en nuwe werke verskyn wat tyd is om die "eerstness " te onthou van die aankoms van 'n paar Afrikaanse mans en vroue in Virginia, is dit belangrik om te onthou dat historiese raamwerk historiese betekenis vorm. Hoe ons kies om die verlede te kenmerk, het belangrike gevolge vir ons denke oor vandag en wat ons ons kan voorstel vir môre.
Dit hoef nie so te wees nie. Ons moet nie ignoreer dat iets wat die moeite werd is om te onthou in 1619 gebeur het nie. Daar is beslis verhale wat die moeite werd is om te vertel en lewens wat die moeite werd is om te onthou, maar die geskiedenis is ook 'n oefening om narratiewe te maak wat die verlede stem gee om met die hede in gesprek te tree. Die jaar 1619 lyk miskien lank gelede vir mense wat meer in die 21ste eeu aangepas was vir die politiek van die lewe. Maar as ons 'n beter werk kan doen om die grondverhaal van die swart geskiedenis en die geskiedenis van slawerny in Noord -Amerika in die regte konteks te plaas, dan kan ons miskien 'n Amerikaanse geskiedenis verwoord wat nie die konsepte van '8220us " en "hulle " (in die wydste moontlike en verskillende verstaan ​​van die woorde). Dit sou 'n redelike goeie eerste stap wees, en dit sou dit baie makliker maak om ons tande te laat sak in die ryk en uiteenlopende kwessies wat vandag nog steeds die wêreld deurdring.