Die persoonlikheidstrekke wat gelei het tot die epiese ondergang van Napoleon Bonaparte - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2022
Die persoonlikheidstrekke wat gelei het tot die epiese ondergang van Napoleon Bonaparte
Die opkoms en val van Napoleon Bonaparte is een van die skouspelagtigste in die geskiedenis. Die Franse generaal en staatsman het 'n selfaangestelde keiser geword wat 'n revolusie in die land se militêre, regs- en opvoedkundige instellings gemaak het. Maar nadat sommige van sy gewaagdste ekspansionistiese veldtogte misluk het, moes hy abdikeer en is uiteindelik in skande verban.
Wat het Napoleon opwaarts gedryf — transendente genie, gewelste ambisie, bestemming? Wat het hom onderkry - kraggierigheid, hubris, lot? Of is die antwoord meer prosaïes?
'N Kykie agter die heroïese portrette en onder die pragtige uniforms onthul 'n paar verrassende dinge oor die groot mannetjie. (Hy was klein.) Miskien die opvallendste? Die aantal komplekse waaraan hy gely het, insluitend klas minderwaardigheid, geldonsekerheid, intellektuele afguns, seksuele angs, sosiale ongemak en, nie verbasend nie, 'n aanhoudende hipersensitiwiteit vir kritiek. In sy geheel het hierdie eienskappe sy skerp ambisie gedryf, sy grootse pogings ondermyn - en uiteindelik sy historiese nalatenskap lamgelê.
LEES MEER: 6 dinge wat u moet weet oor Napoleon
'Vasbeslote om te klim'
Napoleon Bonaparte is gebore in 'n gesin wat hom tot die elite van die hawestad Ajaccio op die eilandgebied Corsica in Frankryk gereken het. Maar hulle was ver van ryk en het spaarsamig gelewe, in 'n paar kamers in 'n afgeleefde huis. Sy pa, 'n snob wat neergestort het, het daarin geslaag om edele status te verkry en het verreikende ambisies vir sy seuns gehad. Maar Napoleon kon nie help om hom te skaam nie, maar erken later dat hy hom ''n bietjie te veel van die belaglike nederigheid van die tyd gevind het'.
Tog was hy ook vasbeslote om te klim.
Hy het wreed bewus geword van sosiale hindernisse toe hy op negejarige ouderdom die huis verlaat en die militêre akademie in Brienne in Noord -Frankryk betree. Sy vreemde oorsprong, gruwelike Frans (hy het grootgeword met 'n Korsikaanse Italiaans patois) en twyfelagtige edele status het hom oopgemaak vir die bespotting van sy skoolmaats.
Alhoewel hy wel 'n paar vriende gemaak het - en opvallend openlik kon wees met kinders of eenvoudige soldate en bediendes - het Napoleon sy hele lewe lank afstand gehou van die mense om hom met 'n stekelende verdedigende arrogansie.
Die gevoel van alleenwees teenoor die wêreld het hom aangespoor om te wys dat hy ander kon uitoorlê. Terwyl hy hard gewerk het om uit te blink in sy loopbaan as 'n artillerie -offisier, lees hy ywerig en probeer selfs (nie baie suksesvol nie) filosofiese en politieke essays - en selfs romans - skryf. Toe hy in 1797 tot die Franse Instituut verkies word, het hy sy lede graag beïndruk met geleerde gesprekke oor elke onderwerp, van musiek tot wetenskap. Later, in Erfurt in 1808, sou hy onderhandelings onderneem met die tsaar van Rusland om Goethe met sy kennis te verblind.
Jaag na vuil geld
Hy verwelkom die uitbreek van die Franse Revolusie in Julie 1789, toe hy 'n maand kort van sy 20ste verjaardag was - nie net omdat hy 'n republikein was nie, maar ook omdat dit polities en persoonlik nuwe vooruitsigte gebied het. Maar toe hy hom vyf jaar later in die revolusionêre Parys bevind, staar die 26-jarige generaal Napoleon 'n kommerwekkende wêreld in die gesig wat beheer word deur twee dinge waarvan hy nog nooit veel ervaring gehad het nie: geld en seks.
Hy was geskok oor die vry-vir-almal wat gevolg het aan die einde van die sogenaamde Terreurregering, toe spekulante in 'n koorsagtige ekonomiese klimaat lotgevalle jaag. Napoleon het hul gedrag beledig, maar kon nog steeds nie weerstaan ​​om aan te sluit nie. Toe sy pa in 1785 oorlede is, het hy slegs skulde nagelaat, en Napoleon het sy ma en sewe broers en susters agtergelaat, hoofsaaklik op die loon van sy offisier.
Die lokmiddel om geld te verdien, het sy militêre ambisies kortliks verduister, terwyl hy bespiegel het oor die koop en verkoop van die eiendomme van emigrante of guillotineerde adellikes, en die invoer van luukshede wat gereeld gesmokkel word, soos koffie, suiker en sykouse. Alhoewel sy afkeer van wat hy 'sakelui' genoem het, hom nooit verlaat het nie, was sy vasberadenheid om nooit 'n tekort aan kontant te kort nie. Toe hy aan bewind kom, het hy altyd by hom gehad a kasset van goue muntstukke. Hy beskou geld ook as die sleutel tot die bereiking van die doelwitte wat hy homself gestel het, nuwe instellings skep en openbare werke bou.
Tydens sy eerste veldtog in 1796-7, waarin hy en sy leër Italië van alles ontneem het, het hy ontdek dat oorlog winsgewend kan wees. Daarna het hy seker gemaak dat elke veldtog wins maak. Dit was die twee wat dit nie gedoen het nie - sy Spaanse onderneming en die inval in Rusland in 1812 - wat sy ongedaantheid sou bewys.
Wantroue vir seks
Die ander ding wat hom in die revolusionêre Parys ontstel het, was die seksuele lisensie wat die verligting na die einde van die terreur vergesel het. Sy eie seksuele ervaring was woes en sy houding defensief puritein. By die militêre skool het hy gekla dat die owerhede nie genoeg gedoen het om hulle teen 'verdorwenheid' te beskerm nie, en 'n vriend wat homoseksueel was, aangeval het. Hy het eers op 18, met 'n prostituut, seks gehad en die volgende oggend het hy die ervaring geskryf asof dit 'n wetenskaplike eksperiment was. Hy sou later ''n Dialoog oor die aard van liefde' skryf, met die argument dat dit 'bloot 'n gewaarwording' was wat eintlik 'skadelik vir die samelewing' was.
Dit was eers toe hy saam met Josephine, 'n bekwame hofmeester, ses jaar ouer as hy was, dat hy die vreugde van seks ontdek en gedink het dat hy hemel toe is. Hy het met haar getrou, maar sy het hom verregaande bedrieg, wat slegs sy oorspronklike houding bevestig het. Hy sou sy siening van vroue en seks as potensieel ontwrigtend in sy grootste werk, die Kode Napoléonstel streng perke op hul vryheid van optrede. Die oortuiging dat vroue beheer moes word, sou hom ook net bevestig het in sy drang om mikrobestuur en alle menslike aktiwiteite te beheer.
LEES MEER: Hoe het Napoleon een van die grootste gevangenisonderbrekings in die geskiedenis beplan
Vrees om as swak beskou te word
Sy seksuele onsekerheid en wantroue teenoor vroue versterk net sy onwilligheid of onvermoë om met ander in gesprek te tree, en belemmer sy diplomatieke betrekkinge, wat hy as 'n kragmeting beskou het waarin hy moes sien om te wen. Hy kon nooit sien dat 'n oordeelkundige toegewing hom meer voordele sou inhou nie; as hy die vrede van Amiens verleng het deur byvoorbeeld in 1803 Brittanje toe te laat om Malta te behou, kon hy die uitstel gebruik het om sy posisie te versterk, die ekonomie van Frankryk en sy vloot te herbou.
Die kombinasie van hierdie vrees om as swak in onderhandelinge beskou te word, met sy begeerte om soveel geld uit die verslane party te onttrek, beteken dat elke verdrag wat hy ooit gemaak het, die ander kant honger na wraak gelaat het. Hy het so 'n moeilike en vernederende winskoop met Oostenryk in 1805 ná Austerlitz gemaak dat die Oostenrykers 'n paar van hul verlore provinsies sou probeer ophaal, en hulle het weer oorlog gemaak in 1809. Alhoewel hy hulle weer verslaan en 'n nog strenger vrede op hulle gelê het Die episode het hom verhinder om Spanje te kalmeer, met noodlottige gevolge - en dit beteken dat Oostenryk aan sy ondergang sou deelneem.
Sukkel om by die edeles te bly
Net so ontsteld as wat Josephine se losbandigheid was, was Napoleon verras deur haar sogenaamde aristokratiese agtergrond. Hy sou nog meer opgewonde wees oor dié van sy tweede vrou, die Oostenrykse aartshertogin Marie-Louise. Aangesien sy 'n niggie van wyle Marie-Antoinette was, sou hy na sy 'oom' koning Louis XVI verwys en hom verlustig in die feit dat sy skoonpa die keiser van Oostenryk was.
Toe was Napoleon meester van Europa, nadat hy homself tot keiser gekroon het en verskeie van sy broers en susters op trone geplaas het. Terwyl hy tevredenheid put uit die omgang met ouer koninklikes en hulle dwing om met sy familie te trou, was hy pateties bewus daarvan dat hulle hom in die geheim as 'n gewone geminag het.
Dit het sy gedrag en sy beleid ingrypend beïnvloed en kan die rampspoedige verloop daarvan verduidelik. 'Sien u nie,' het hy aan sy familie verduidelik, 'dat ek nie op die troon gebore is nie, dat ek my daarop moet handhaaf op dieselfde manier as ek dit met heerlikheid bestyg het, dat 'n individu wat 'n soewerein word soos ek nie kan ophou nie, dat hy moet aanhou klim en dat hy verlore is as hy stilstaan. "
Dun vel en geneig tot selfbevordering
Sy styging het begin in die lente van 1796, toe hy bevel gekry het oor die weermag van Italië - 'n jammerlike, erg gewapende en ondervoedde rommel. Hy het hulle in vorm gebring met 'n kombinasie van oorwinnings en vleitaal, en valse bulletins teruggestuur na Parys om die belangrikheid van elke skermutseling op te blaas, hul dapperheid te prys en sy eie glans voor te stel. Hy moes die regering laat glo dat hy onontbeerlik is, maar hy het ook 'n behoefte gevoel om sy eie aansien te verbeter. Binne maande het hy daarin geslaag om sy troepe, die regering en die openbare mening te oortuig dat hy 'n uitsonderlike wese is.
Hy het so suksesvol voortgebou op hierdie beeld dat hy 'n minder as glorieryke episode in Egipte in die legende kon verander en baie in Frankryk kon oortuig dat hy die voorbestemde redder van die land was. Dit het hom in staat gestel om die mag te gryp en Frankryk te begin herbou uit die ruïnes van die rewolusie.
Maar sy aangebore onsekerheid het hom baie sensitief gemaak vir enige kritiek. Terwyl Napoleon nou ongekende mag het, het hy steeds probeer om sy beeld op te bou deur die pers te sensureer en diegene wat in die wetgewende vergaderings gepraat het, uit te skakel. Hy was veral woedend in die Britse pers, wat onstuimige artikels gepubliseer het oor die nederige oorsprong en slegte gedrag van sy familie, en oor tekenaars soos Rowlandson wat hom as 'n buffoon voorstel, 'n geringe wat met sy beperkte humorsin diep geraak het .
Die Britse regering ondersteun ook erwe wat nie net die lewe van Napoleon bedreig het nie, maar ook die stabiliteit van die staat wat hy opgerig het. Dit was meer as alles wat tot sy veronderstelling van die keiserlike kroon gelei het, hoewel 'n begeerte om by die monarge -klub aan te sluit, wel 'n rol gespeel het. Maar hoe hoër hy opgestaan ​​het, hoe meer het hy die behoefte gevoel om sy beeld te versterk deur op die keizerlike glorie te gaan, wat niemand beïndruk het. Mettertyd het selfs sy militêre triomfe sy onderdane begin verveel.
Terwyl hy die mag van Oostenryk, Rusland en Pruise vernietig deur sy skouspelagtige oorwinnings in Ulm, Austerlitz, Jena en Friedland, ontvang hy berigte uit Parys dat mense verlang na 'n einde aan die geveg sodat hulle met hul lewens kan voortgaan. Teen daardie tyd het sy buitengewone geluk, wat van triomf tot triomf gelei het, hom begin laat glo dat hy sy eie propaganda was, dat hy die liefling van die lot was. Tog kon die aura van heerlikheid nie 'n onderliggende swakheid bedek nie.
KYK: Die dood van Napoleon
Die behoefte om ten alle koste sterkte te toon
Toe tsaar Alexander hom begin uittart, voel Napoleon so bedreig dat hy die grootste leër versamel het wat die wêreld nog ooit gesien het in 'n poging om hom te laat staan. Dit was nie die geval nie, en die gevolg was die noodlottige inval in Rusland. Sy predikante en marshalle het hom gesmeek om vrede te maak op die beste beskikbare voorwaardes, maar hy het gevoel dat hy dit nie kon doen nie.
Terwyl hy op weg was van Moskou, probeer 'n groep generaals die mag gryp deur aan te kondig dat hy in die geveg dood is. Die plot het misluk, maar dit het aan Napoleon onthul dat sy hele gebou van keiserlike glorie voete van klei het. Toe hy van sy dood hoor, reageer niemand soos hulle sou gewees het as hy 'n ware monarg was nie - deur te sê 'die keiser is dood, lank lewe die keiser' en verkondig dat sy seun tot die troon toetree.
Dit ondermyn sy geloofwaardigheid in sy eie oë. Tydens die veldtogte van 1813 en 1814, toe hy op drie fronte teen die hele Europa veg, herhaal hy herhaaldelik die geleentheid om vrede te maak en sy troon te red, met die gevoel dat hy nie die nodige toegewings kon maak nie. 'U soewereine, gebore op die troon, kan dit bekostig om hulself 20 keer te laat slaan en steeds na hul hoofstede terug te keer; Ek kan nie, want ek is 'n parvenu soldaat, "het hy aan die Oostenrykse kanselier, prins Metternich, gesê.
Hy gaan voort met 'n stryd wat lank verlore was, desperaat vir 'n dawerende oorwinning wat hy geglo het dat dit sy ongelooflike lae selfbeeld sou kon los. Ironies genoeg was dit eers nadat hy sy troon verloor het en selfs ontken is dat hy deur die Britse tronkbewaarders op die eiland Saint Helena as 'n monarg aangespreek is, en 'n beeld van grootheid in nederlaag voorgehou het wat nog steeds fassineer mense vandag.
Skrywer en historikus Adam Zamoyski het meer as 'n dosyn boeke oor die Europese geskiedenis geskryf, insluitend die topverkoper 1812: Napoleon se noodlottige optog oor Moskou en sy onlangse bekroonde biografie Napoleon: 'n Lewe.
Die persoonlikheidstrekke wat gelei het tot die epiese ondergang van Napoleon Bonaparte - GESKIEDENIS
Napoleon as militêre bevelvoerder: die beperkings van genie
Peter J. Dean BA (Hons) Dip Ed.
Napoleon was een van die grootste militêre geeste in die geskiedenis van oorlogvoering. Hy brei die verowerings van Frankryk uit haar revolusionêre grense uit tot dié van 'n Ryk wat strek van Spanje tot by die steppe van Rusland. Die genialiteit van Napoleon was nie 'n revolusie in die oorlogvoering nie, maar in die verfyning van bestaande middele. Hy het geen drastiese veranderinge in die taktiek voorgestel nie en ook nie 'n nuwe metode vir oorlogvoering voorgestel nie, maar het hom uitstekend uitgespreek oor die taktiese hantering van die leërs van die laat agtiende en vroeë negentiende eeu. Napoleon vestig hom as 'n groot leier van die mens tydens die revolusionêre tydperk met die beleg van Toulon en sy triomf in 1796. Hierdie talente is verfyn en bereik hul hoogtepunt tydens die gevegte van Ulm, Austerlitz en Jena in die periode 1805-1806 . Teen die einde van die Ryk het die swakhede van Napoleon as militêre bevelvoerder duideliker geword. Sy aandrang op die mikrobestuur van die weermag en die toekenning van maarskalkstokkies aan diegene wat onder sy leiding uitgeblink het, maar wat geen groot talent vir individuele bevele gehad het nie, het tot sy afskrikking gewerk. Die strategiese mislukkings van die besluite om Spanje en Rusland binne te val en die onvermoë om die ander groot Europese moondhede verdeeld te hou, was rampspoedig. Die toenemende omvang en statiese aard van leërs en die toenemend moorddadige aard van oorlogvoering gedurende die laaste deel van die Ryk, het Napoleon se vermoë om aan te pas by die veranderende vorm van oorlog geopenbaar. In die lig van sy triomfe en latere mislukkings moet die tradisionele reputasie van Napoleon as 'n groot militêre leier beoordeel word.
Historiografiese interpretasies van Napoleon se militêre vermoëns het verskeie veranderings ondergaan. In sy epiese werk The Campaigns of Napoleon, beskryf David Chandler akkuraat hoe die 'wiel 'n paar keer in volle siklus gedraai het' ten opsigte van die indrukke van Napoleon se vermoëns. Hy is beskou as 'n 'talentvolle boef' tot 'n militêre genie. Generaal James Marshal-Cornwall, 'n tydgenoot van Chandler, beskou Napoleon as '.' en tegnieke wat hy by sy hand gevind het. " Net soos Chandler beskou hy Napoleon se militêre genie as gevolg van sy gebruik van die 'gereedskap byderhand', maar hy is ook bewus van die swakhede van Napoleon as 'n militêre bevelvoerder.
'N Ander hedendaagse historikus Owen Connelly voer in Blundering to Glory aan, ondanks sy meer negatiewe houding teenoor Napoleon, dat hy' waarskynlik die grootste bevelvoerder van alle tye 'was, maar weer beklemtoon dat hierdie genie in konteks geplaas moet word en dat Connolly se bewondering beslis nie bevooroordeeld. Geoffrey Ellis in The Napoleonic Empire, stem saam met Connolly en sy argument dat die suksesse van Napoleon 'n sekere tydelike kwaliteit gehad het en sy talent en genie hierin lê.
Russell Weigley voer 'n effens ander punt aan in The Age of Battles. Weigley is oor die algemeen besorg oor die obsessie van die Europese moondhede om die vernietiging van die vyand se leër in 'n enkele klimaatsgeveg te bewerkstellig. Weigley beskou Napoleon as die vaardigste strateeg sedert Gustavus Adolphus in die bereiking van hierdie meesterslag en die slag van Austerlitz as sy kroonprestasie tydens die Franse Revolusionêre en Napoleontiese tydperke. Weigley voer aan dat die gevolg van die Slag van Austerlitz en die vernietiging van die Oostenryk-Russiese leër die aanbidding van die stryd tussen Europese soldate was as 'n middel tot vernietiging. Weigley meen dat ondanks hierdie oortuiging onder Europese soldate en staatsmanne die tydperk na 1806 en Austerlitz oorheers word deur die verandering van die vernietigingsgeveg na die uitputtingsgeveg. As gevolg hiervan was die soeke na 'n beslissende resultaat in 'n enkele klimaatsgeveg nutteloos, hoewel dit nog steeds die gedagtes van Europese soldate gedurende hierdie tydperk en veral Napoleon oorheers het. Weigley voer verder aan dat die inherente swakhede in die genialiteit van Napoleon sy oorverlenging van die Ryk en homself was, sowel as sy megalomane persoonlikheid. Hy glo dat Napoleon meer die 'instinktiewe genie as die professionele persoon' was.
Robert Epstein voer 'n soortgelyke argument aan Weigley. Epstein verskil deurdat hy meen dat daar twee verskillende tydperke in die Napoleontiese oorlog was. Die eerste bestaan ​​uit die periode 1805-1807. Gedurende hierdie tydperk het Napoleon genoeg politieke outonomie gehad om sy militêre planne en die volwaardige aanvaarding van die weermagkorpsstelsel af te dwing. Esptein meen dat die weermagkorps en die kommando- en beheerstruktuur van Napoleon die beslissende gevegte van vernietiging moontlik gemaak het wat tussen 1805-1807 ontstaan ​​het. Die tweede periode, van 1809-1815, word gekenmerk deur die modernisering van die leërs van die advies van Napoleon, hoofsaaklik Oostenryk en Pruise. Die gevolg was dat vanaf die tyd van die veldtog van 1809 teen Oostenryk en die slag van Aspern-Essling, nadat Napoleon sy eerste nederlaag op die slagveld gely het, die belangrikste faktor in oorlogvoering vuurkrag geword het deur die toenemende skaal van mans en veral artillerie. As gevolg hiervan het die omvang van oorlogvoering toegeneem en Napoleon het nie tred gehou nie. Die uiteinde was dat die '. Een keer god van die gevegte' omvergewerp is deur die dinamika van oorlogvoering wat hy ontketen het, maar nie kon begryp nie. '
Harold Parker lê in sy artikels oor Napoleon, sy impak op die Franse leër en die verloop van die Ryk groter klem op sy persoonlikheid as 'n venster op gebeure. Parker beklemtoon 'n psigo-biografiese benadering van Napoleon wat hom in die Korsikaanse, Franse en Europese samelewing waarin hy verhuis het, plaas. Parker beskou Napoleon se tweede huis as die van die Franse leër.Parker se artikels, hoewel dit nie eksplisiet handel oor Napoleon as militêre bevelvoerder nie, bied 'n alternatiewe insig in sy persoonlikheid en besinning oor sommige van die motiverings agter sy militêre triomf en mislukkings.
Geskiedkundige Maximilien Von Wartenburg het aan die begin van die eeu geskryf Napoleon as 'n militêre genie en het aangevoer dat Napoleon 'geen gelyke as generaal' het nie, maar terselfdertyd was hy uiters bewus van die beperkings van Napoleon se persoonlikheid. Wartenburg beskou dit as die "oorheersende faktor van ons (en veral Napoleon) se lot." William Morris, wat in dieselfde tydperk geskryf het, beskou Napoleon as 'buitengewone gawes as 'n kryger', maar gedurende die latere deel van sy bewind was hy 'soos 'n donderwolk wat teen die wind stroom en geweld aan die natuurkragte doen'. Die Franse historikus Albert Sorel in Pieter Geyl se Napoleon: For and Against volg eenvoudig Napoleon se voorstelling van gebeure, terwyl Thiers en Bignon na 1806-1807 'n beduidende verskil sien as hulle beweer dat Napoleon se ambisies afwyk van dié van Frankryk. George Lefebvre strek tot 1801 en die vrede Luneville om die bestaan ​​van hierdie divergensie aan te voer. In die algehele historiese interpretasie van Napoleon as militêre bevelvoerder word algemeen aanvaar dat hy 'n groot militêre leier was, maar wat in ag geneem moet word, is sy beperkings en die redes vir sy agteruitgang.
Napoleon oorheers die kuns van oorlogvoering onder die Europese moondhede in die tydperk 1796 tot 1815. Om Napoleon Bonaparte as 'n groot militêre leier te kan beoordeel, is dit noodsaaklik om te kyk na die rasionele agter sy groot triomfe van die vroeë periode (1796-1806) en die redes vir die agteruitgang van sy prominensie in militêre aangeleenthede (1807-1815). Napoleon was 'n militêre genie in die strategiese en taktiese hantering van leërs, en hoewel hy geen grootskaalse hervormings van leërs of hul toerusting en tegnieke verskaf het nie, het hy uitgeblink met die verfyning van 'n kuns wat reeds bestaan ​​het.
Die Napoleontiese oorloë was 'n blote voortsetting van dié van die revolusionêre era met betrekking tot taktiek, organisasie en wapens. Bonaparte het hierdie elemente geërf, sowel as 'n professionele Franse offisierkorps, ervare en opgeleide veterane en nuwe reëls vir die werwing van rang uit die rewolusionêre oorloë. Die meeste van die hervormings wat onder Napoleon se generaalskap so groot geword het, is eintlik aan die einde van die ou regime in Frankryk ingestel. Dit was die Republikeinse leërs onder leiding van generaals Kellerman, Jourdan, Moreau en ander wat die infanterietaktiek van Guibert en die artilleriehervormings van Gribeauval en die Du Teil -broers verfyn het wat die Revolusionêre en Napoleontiese tydperke oorheers het.
Napoleon se persoonlikheid het 'n beduidende impak gehad gedurende sy loopbaan. Baie faktore het hom gehelp om bekendheid te verwerf en sy vermoëns te verbeter, sy byna hipnotiese mag oor sy tydgenote, sy intellektuele vermoë, die vermoë om voortdurend vir lang tyd te werk, sy ystere wil en onweerstaanbare sjarme het alles gehelp tydens die vroeë deel van sy loopbaan om hom vroeg te vestig ouderdom as 'n baie bekwame generaal. Die latere punt was veral beduidend toe hy in 1796 op 27 -jarige ouderdom die bevel oor die leër van Italië oorgeneem het. Harold Parker gaan so ver om te sê dat die persoonlikheid van Napoleon en sy begeerte om Josephine te behaag, sy optrede tydens die Italiaanse veldtog van 1796 bewerkstellig het. , dat sy neiging in hierdie tyd tot 'n seksuele unie "met 'n vrou ongetwyfeld sy dryfkrag na mag en prestasie beklemtoon". 'N Interessante teorie, maar moeilik om te bepaal.
Napoleon het 'n ongelooflike reeks intellektuele vermoëns. Sy konsentrasievermoë was enorm, net soos sy geheue vir detail en feite. Daar word aangevoer dat een van sy ondergeskiktes in die veldtog in 1805 nie sy afdeling kon opspoor nie, terwyl sy hulpmiddels deur kaarte en papiere gesoek het, die keiser die beampte in kennis gestel het van die huidige ligging van sy eenheid, waar hy die volgende drie nagte sou wees, die status en CV van die eenhede se sterkte sowel as die ondergeskikte militêre rekord. Dit uit 'n leër met sewe korps, 'n totaal van 200,000 man, met al die eenhede aan die gang.
Napoleon beskik ook oor 'n ongelooflike werkvermoë. Hy het voortdurend 'n dag van agtien tot twintig uur gewerk. As dit nodig was, kon hy tot drie dae sonder rus werk. Hy het baie belang gestel in selfs die kleinste maatreëls onder sy bevel en het sy verstandelike vermoëns gebruik om militêre probleme dae of selfs maande vooruit te dink. Belangriker nog, hy het die vermoë gehad om ander te inspireer. Al hierdie persoonlikheidseienskappe sou hom van onskatbare waarde wees in die tydperk tot 1806. Dit was na hierdie datum dat dinge teen hom begin werk het.
Een van die belangrikste faktore van Napoleon se persoonlikheid en die uitwerking daarvan op sy vermoëns as militêre bevelvoerder was sy genie om ander te inspireer. In teenstelling met die oortuiging van graaf von Wartenburg, was Napoleon uiters bewus van die impak van moraal op moderne oorlogvoering. Hy het in die maksimum geglo dat 'moraal vir die fisiese is, soos drie vir een', en beklemtoon verder die punt terwyl hy in ballingskap op St Helena was: 'Morele krag eerder as getalle bepaal oorwinning'. Dit was deur middel van sy stelsel van toekennings 'n beroep op soldate "siel om die man te elektrifiseer" dat Napoleon so suksesvol was om onbetwisbare gehoorsaamheid uit sy rang te kry. Hierdie standpunt word ondersteun deur Rothenburg wat beweer dat "Hy (Napoleon) die Fransman en die buitelanders met sterk lojaliteit en toewyding geïnspireer het."
Die persoonlikheid van Napoleon en die stelsel van persoonlike lojaliteit wat hy aangeneem het, vereis dat die 'leër van deug', wat tydens die revolusie opgerig is, vervang word deur 'n ere -weermag. Hierdie 'Army of Honor' het 'n beroep op die belange van die soldaat gedoen en 'n skakel met die Ryk en Napoleon gevestig deur middel van 'n stelsel van toekennings en voorkeure. John Lynn voer aan dat dit nie waar was nie "dat die soldate van die Ryk sonder 'n openbare gees was en nie selfopofferend was nie. Dit was eerder 'n vraag oor watter snare diegene wat regeer het, kies om te trek."
Napoleon het 'n offisierkorps geërf wat militêr professioneel was en deur die rewolusie getransformeer is. Die korps was nie meer beperk tot die ou adel nie, maar was gebaseer op die revolusionêre beginsels van verdienste, talent en verkiesings onder eweknieë vir bevordering. Terwyl hy die eerste twee hervormings aangeneem het, het Napoleon wat hy as die anargistiese verkiesingsbeleid beskou het, afgeskaf. Dit bevorder sy vermoë om lojaliteit aan homself aan te moedig, aangesien hy diegene bevorder wat goed presteer, ongeag hul sosiale agtergrond, en sodoende die lot van sy offisiere onvermydelik verbind met sy eie voortdurende sukses en behoud van mag.
Napoleon het gedurende hierdie tydperk invloede en veranderinge aan die Franse leër aangevoer wat 'n belangrike rol gespeel het in sy oorwinnings. In taktiese organisasie het Napoleon die gebruik van die corps d'avant-garde of corps d'arm ée wyd bekendgestel. Die weermagkorps, wat die eerste keer in sy Italiaanse veldtog van 1796 gesien is, het die afdeling as die belangrikste taktiese organisasie vervang. In werklikheid was die korps 'n miniatuurleër wat bestaan ​​uit infanterie, artillerie en kavallerie wat tussen tien en dertigduisend man tel. Dit was nie 'n oorspronklike konsep nie, aangesien generaal Moreau tydens die revolusionêre era met die korpsstelsel geëksperimenteer het. Elkeen van hierdie selfstandige corps d'arm ée was in staat om 'n paar uur lank baie beter magte af te weer totdat hulp opgedaag het. As gevolg hiervan kon 'n leër wat uit verskillende korpse bestaan, in wyd geskeide eenhede beweeg. Dit het groter mobiliteit moontlik gemaak, was misleidend vir die vyand en het die las van logistiek verlig. As 'n algemene reël het Napoleon sy korps tydens die optog versprei, sodat hulle mekaar ondersteun het en mekaar kon help in die geval van konsentrasie vir die geveg of om die oppergesag te verslaan. Dit beklemtoon Napoleon se besluit van mars verdeel, stryd verenig. In 'n brief aan Eugene Beauharnais in 1809 beklemtoon Napoleon sy geloof in die taktiese voordele van die korpsstelsel:
"Hier is die beginsel van oorlog - 'n korps van 25.000-30.000 man kan op sy eie gelaat word. Goed hanteer, dit kan veg of alternatiewelik aksie vermy, en manoeuvreer volgens omstandighede sonder dat dit skade berokken, want 'n opponent kan nie dwing nie dit om 'n verlowing te aanvaar, maar as hy dit verkies, kan dit lank alleen baklei.
Hierdie stelsel van leërkorps het Napoleon tydens die konsulaat en vroeë ryk 'n groot voordeel bo sy teenstanders gebied.
Tydens die veldtog van 1796 in Italië het generaal Bonaparte die herorganisasie van sy kavalerie- en artilleriemagte ingestel wat hy later universeel deur die hele Franse leër sou aanpas. Napoleon het die bestaande stelsel meer vaartbelyn, deur 'n kavalleriedivisie aan elke leërkorps te versprei en die res, hoofsaaklik die swaar kavallerie, in 'n virtuele korps te vorm as deel van die weermagreservaat. Hierdie korps is uitsluitlik onder sy bevel gehou vir toewyding op die beslissende punt op die dag van die geveg. Hierdie veranderinge het die kavallerie se doeltreffendheid aansienlik verbeter. Een van die bekendste van die Franse kavalerie -offisiere van die tydperk, generaal Marbot, beskou Napoleon as die ". Beste ligte kavallerie -offisier in enige Europese leër. Beide tydens onreëlmatige oorlogvoering en groot operasies was hy 'n merkwaardige offisier." Soos die kavallerie het Napoleon ook onder sy personeelbevel 'n artillerie -reservaat georganiseer vir die toewyding op die beslissende oomblik op die slagveld.
Napoleon was ook verantwoordelik vir die bekendstelling van 'n nuwe corps d 'elite, die keiserlike garde. Hierdie formasie het aan Napoleon 'n sterk reserwe elite -troepe gebied wat altyd tot sy onmiddellike beskikking was en gereed was om op die beslissende punt en op die oomblik toegewyd te wees. Alhoewel hierdie veranderinge 'n belangrike rol gespeel het in die sukses van die Franse leërs onder Napoleon, was dit geensins revolusionêr nie. Napoleon het die stelsel bloot gestroomlyn om 'n hoër vaardigheidsgraad te behaal.
Die opvallendste kenmerk van die Napoleontiese stelsel van oorlogvoering was ongetwyfeld sy buigsaamheid en onbeperkte variasie. Die aandrang op spoed en mobiliteit was die basiese kenmerke van sy veldtogte van Italië in 1796 tot Waterloo in 1815. Dit was hierdie klem op spoed en mobiliteit wat ook baie bygedra het tot die verwarring en ontsteltenis van sy teenstanders. Hierdie aspek van Napoleontiese oorlogvoering kan die beste saamgevat word deur die Franse infanteris, "die keiser het 'n nuwe manier ontdek om oorlog te voer, hy gebruik ons ​​bene in plaas van ons bajonette." Dit was 'n toonbeeld van die eerste Italiaanse veldtog toe generaal Augereau se korps 50 myl in 36 uur opgeruk het. In 1805 het Napoleon die hele Groot Leër, 210 000 man uit sy kampe by Boulogne na die Ryn verplaas. Vanuit die Ryn marsjeer hy in 17 dae na die Donau en daarna die buitewyke van Ulm. Marshal Soult se korps het gedurende 'n periode van 22 dae 275 myl afgelê. By Austerlitz het Davout in 48 uur sy korps 140 kilometer gery om by die stryd aan te sluit en 'n beslissende resultaat te behaal ten gunste van die Franse. Geskiedkundiges, waaronder David Chandler, beskou Napoleon se samesmelting van stryd met maneuver op hierdie manier as die "grootste bydrae tot die kuns van oorlog" van Napoleon.
Hierdie samesmelting het een spesifieke doel in gedagte, 'n beslissende stryd. Al sy eenhede en sy strategiese maneuver is bereik met die spesifieke aansporing om die opponerende leër na 'n beslissende geveg te bring waarin dit vernietig kon word. Dit was in teenstelling met Napoleon se voorlopers uit die agtiende eeu wat groot onderskeid getref het tussen maneuver en geveg, 'n nalatenskap wat baie van sy teenstanders nog sou kom. Hierdie beginsels van spoed, aanvallende optrede en konsentrasie op die deurslaggewende punt het dikwels daartoe gelei dat Napoleon se teenstanders verbaas en gedemoraliseer is. Dit was noodsaaklik aangesien die eerste prioriteit van Napoleon in 'n veldtog die vernietiging van die vyandelike veldleër was. Al die ander was sekondêr.
Om die nodige gunstige gevegsposisie te skep, gebruik Napoleon drie strategiese konsepte. Eerstens was daar die indirekte benadering of La maneuver sur les derrieres, wat tussen 1796 en 1815 meer as dertig keer gebruik is. Hierdie maneuver het die vyand vasgemaak deur 'n fyn aanval en dan deur 'n versteekte roete, natuurlik of 'n ruiterskerm, om op die vyande agter of flank te val. Dit was die suksesvolste strategie van Napoleon, en dit was eers na 'n dekade en 'n dosyn groot nederlae dat sy teenstanders 'n teenmaat leer. Tweedens, toe Napoleon voor twee of 'n reeks vyandelike leërs te staan ​​gekom het, was hy die 'sentrale posisie'. Dit het beteken dat hoewel hy in getalle minderwaardig as die vyand sou wees, hy elke element afsonderlik sou betrek om die superioriteit van die slagveld te bereik, soos tydens die Waterloo -veldtog. Gekonfronteer met twee opponerende leërs, val Napoleon eers Blucher's Pruisen se aan terwyl Marshal Ney's Corps met Wellington te doen kry. Na die nederlaag van Blucher, vestig Napoleon al sy aandag op Wellington se Anglo-Nederlandse weermag. Die derde Napoleontiese maneuver was die 'strategiese penetrasie'. Die breek van die vyande se gang van verdediging, gevolg deur 'n vinnige opmars diep in die vyandelike gebied om 'n stad of dorp in beslag te neem om gebruik te word as 'n basis van operasies vir die volgende fase van die veldtog. Alhoewel hierdie metodes formidabel geblyk het, soos Rothenburg beweer, het die patroon van Napoleon se maneuvers uiteindelik voorspelbaar geword en kon sy teenstanders sy eie metodes teen hom keer.
Wat in hierdie proses nie onderskat moet word nie, was die doeltreffendheid van Napoleon se ondergeskiktes. Die generaals onder die konsulêre regime en die marshals onder die Ryk vorm 'n beslissende en invloedryke element van Napoleon se leër. Tydens die Italiaanse veldtog van 1800 was dit die tydige aankoms van generaal Desaix, wat op eie inisiatief opgeruk het na die "geluid van die gewere" wat die dag vir Napoleon gered het en Desaix sy lewe verloor het. In die veldtog van 1796 het generaal Massena 'n uiters geskenk bewys vir Napoleon. Op Auerstadt verslaan marskalk Davout met slegs 26 000 man 'n Pruisiese leër meer as twee keer sy grootte. Vir die koste van 8 000 slagoffers het Davout 3 000 gevange geneem, nog 12 000 vermoor en die vyand heeltemal verwoes.
Die hervormings van Napoleon en die aanpassing daarvan by sy idees oor strategie, tesame met sy persoonlikheid, het 'n belangrike rol gespeel in die Franse leër, en dit was hierdie metodes wat die Napoleontiese stelsel van oorlogvoering komplimenteer en so effektief moontlik gemaak het.
Baie historici, waaronder David Chandler, William Morris, Russel Weigley, James Marshall-Cornwall en Philip Haythornthwaite, beskou die jaar 1806 as die hoogtepunt van Napoleon se militêre genie en die slag van Austerlitz as sy bekroonde prestasie. Selfs Owen Connolly in Blundering to Glory beskou Austerlitz as 'n 'meester -taktikus by die werk', hoewel hy die veldtog teen Pruise in 1806 nie met sulke lof beskou nie.
Met so 'n sukses in die tydperk tot 1806, waarom het Napoleon gedaal na hierdie tydperk wat sy laaste ondergang in 1815, nege jaar later, tot gevolg gehad het? Sekerlik was daar na 1806 nog baie oorwinnings vir Napoleon om te wen, maar dit was na hierdie tydperk dat ons sy invloed, oorheersing en sy militêre vermoëns stadig sien afneem. Hierdie afname kan aan baie faktore toegeskryf word: die strategiese mislukkings van Spanje en Rusland, die verhoogde doeltreffendheid van sy teenstanders, die dalende kwaliteit van sy eie troepe, die persoonlikheid van Napoleon en die beperkings van sy ondergeskiktes.
Napoleon se persoonlikheidsterkte het gedaal namate die jare gevorder het, net soos sy enorme werkvermoë. Dit lyk asof die intellektuele mag nooit te veel belas is nie, maar die gebrek aan resolusie word meer opvallend. Hy het meer irrasioneel geraak en was onderworpe aan dwaling, 'n alles of niks mentaliteit het posgevat en dit het duidelik 'n rasionele besluitnemingsproses tot gevolg gehad. Sy ystere wil en vasberadenheid verander in koppigheid en met die groeiende waan kom die wantroue van die mense om hom. Napoleon het verander van wat Chandler beskryf as "die voorste realis van sy ouderdom" na wat Von Wartenburg noem, "'n afvallige van sy ou geloof in feite en begin glo in dinge wat geen werklikheid het nie."
Napoleon het 'n onversadigbare magsug ontwikkel wat onophoudelike eise aan die hulpbronne van Frankryk veroorsaak het. Sy geloof in sy eie lot en dat hy van die gewone mens afgesonder was, het sy oordeel verwring. Hiermee saam was die toenemende agteruitgang van sy fisiese gesondheid. Hy het aan hope en blaasprobleme gely en sy fisiese vermoëns belemmer hom op ten minste twee slagvelde, Borodino en Waterloo. Die eise dat hy absolute gesentraliseerde mag oor die militêre en burgerlike administrasies van Frankryk gedurende die latere tydperk sou behou, het hom ver buite die grense van behoorlike beheer gedryf. Die ontwikkeling van sy persoonlikheid gedurende die afgelope jare het 'n ewige impak op die verloop van gebeure en sy vermoëns as militêre bevelvoerder.
Na die oorwinnings van die veldtog in 1806 het die Grand Arm ée 'n toenemend kosmopolitiese mag geword. Teen 1807 was ongeveer een derde van die mag van vreemde aard en dit het oor die jare geleidelik toegeneem. Die totstandkoming van die keiserlike garde, die elite van die leër, het 'n nadelige uitwerking gehad om die beste soldate van die linieregimente af te haal, wat ongetwyfeld hul kwaliteit verswak het. Die uitstekende offisierkorps wat in die weermag bestaan ​​het, het in die latere jare, veral na 1808, toenemend groter slagoffers gely, namate die kwaliteit van die rang afneem, wat meer opofferinge van die offisiere nodig gehad het om die manne tot groot dade te inspireer of selfs om hulle moraal saam. Namate die jare van oorlogvoering aanstap, was die offisierskorps gevul met alle beskikbare middele, soos bevordering uit die geledere of kommissies wat toegeken is aan pas ingeskrewe kadette, dikwels met nadelige gevolge vir die prestasie. Dieselfde het homself vrygespreek met die rang en lid wat in die latere jare meer en meer uit gedeeltelike of onopgeleide dienspligtiges bestaan ​​het.
Na 1806 het die grootte van die leërs en die Franse militêre verbintenis aansienlik toegeneem, net soos die moorddadige aard van oorlogvoering. By Eylau in 1807 het Napoleon ongeveer 25.000 gedood en gewond gely vir 'n geveg wat in wese gelykop was en niks opgelos het nie. In 1808, nadat hy uiteindelik die beslissende oorwinning op Friedland behaal het, draai Napoleon na Spanje. Nadat hy 'n aanvanklike oorwinning behaal het, het Napoleon die sake van Spanje aan sy marshals oorgelaat en sou hy nooit weer terugkeer nie. Die Franse leër was bestem om in Spanje en Portugal te veg tot 1814 met 'n toenemende aantal nederlae deur die Spaanse en Britse leërs. Die belangrikste van alles was dat dit die Franse hulpbronne voortdurend afneem. Spanje sou Napoleon 'n jaarlikse verbintenis kos van 300,000 man per jaar wat op die skiereiland veg en na vyf jaar van oorlogvoering 260,000 slagoffers.
As gevolg van Spanje het die keiser nou van 1808-1814 op twee fronte oorlog gehad.Alhoewel dit gedurende hierdie ses jaar nie voortdurend was nie, het dit steeds 'n aansienlike druk op hulpbronne veroorsaak. Die Russiese veldtog van 1812 het gelei tot die besluitlose slag van Borodino ten koste van 28,000 Franse slagoffers en het gelei tot 'n terugtog wat Napoleon sy hele leër gekos het. Die besluit vir die inval was alleen die keiser en is geneem teen voortdurende advies van die teendeel. Dit was die gevolg van Napoleon se obsessie met oorlogvoering, territoriale verkryging en 'n megalomane persoonlikheid. Harold Parker in sy artikel oor die inval in Rusland voer aan hoe selfs een van Napoleon se naaste adviseurs, Caulaincourt, hom daarvan beskuldig het dat hy slegs bemeestering verlang: "Ongetwyfeld sou u majesteit nie slegs oorlog voer teen Rusland nie, maar eerder dat u het geen mededinger in Europa nie, en daar is niemand anders as vasale nie. "
Aan die begin van hoofstuk agt en sewentig van sy memoires sê Baron De Marbot: "Daar is waarlik gesê dat die gevegte in die latere veldtogte van die Ryk selde goed bestuur is toe Napoleon dit nie persoonlik gerig het nie. Dit moet betreur word dat die groot kaptein het dit nie besef nie, en vertrou soveel op sy luitenante, van wie baie nie hul taak gekwyt het nie. " Ondergeskiktes van Napoleon het hom tot 1806 gedien en as beloning in 1804, met die skepping van die Ryk, het Napoleon ook die Marshalate geskep. Gedurende die beginjare het hierdie marshals hom goed gedien, en veral Berthier, stafhoof van Napoleon, was gedurende die hele periode van onskatbare waarde, maar daar was ook ernstige nadele in Bonaparte se keuse van mans en die manier waarop hy hulle toegepas het.
Napoleon vereis bo alles anders in sy ondergeskiktes gehoorsaamheid eerder as militêre aanvoeling. Met die uitsondering van Massena, Davout en Suchet wat in enige leër tot hoë rang sou gestyg het, was daar min wat in staat was om bo die leërkorpsvlak te kommandeer, tot nadeel van die latere ryk, veral in Spanje. Napoleon het gewerk aan die stelsel van verdeeldheid en heerskappy. 'N Maatreël wat 'n groot impak op die werksverhoudinge van die marshals sou hê. Hulle was opvallend vanweë hul onderonsies, twis en soms flagrante onsedelikheid. Murat en Lannes het 'n vete van 1799 tot Lannes se dood by Wagram onderneem. Berthier het Davout verag wat op sy beurt min tyd vir Murat en Bernadotte gehad het. Ney het voortdurend met Davout gestry na 1805 en Massena na 1810. Die situasie het net erger geword namate die moreel van die marshals in die latere jare teruggesak het met die aanvang van nederlae.
Die onvermoë van die marshal om buite hul meester se blik op te tree, was uiters nadelig, veral in Spanje waar hul talente vir onafhanklike bevel nooit gerealiseer het nie. Hulle is voortdurend deur Wellington geslaan en hul gesindheid en jaloesie teenoor mekaar het geen moontlikheid vir samewerking uitgelaat nie. Dit was nie onbekend vir 'n marshal om te weier om die bevele van 'n landgenoot wat in Spanje bo hom geplaas is, te gehoorsaam nie. Soos Caulaincourt, Napoleon's Chief of Horse in 1814 aangeteken het: "hulle (die Marshals) het te ryk geword, te veel die grootse seigneurs en het oorlogmoeg geword."
Owen Connolly hou Napoleon's Marshals baie hoër in ag as baie van sy tydgenote. Hy voer aan dat Massena en Desaix byna die ware inspirasie was in die vroeë Italiaanse veldtogte, terwyl Napoleon 'n groot skuld aan Davout verskuldig is vir sy optrede in Austerlitz en Auerstadt. Connolly voer aan dat dit in die veldtog van 1806 teen Pruise in werklikheid die optrede van Davout by Auerstadt was wat die belangrikste en kranksinnigste van die veldtog was. Terselfdertyd maak Connolly skaars melding van die groot probleme onder die marshals en die bevelstruktuur in Spanje, en maak hy ook nie veel van hulle optrede in die latere veldtogte nie. Alhoewel hulle baie groot en belangrike dade vir hul meester verrig het, moet die onbevoegdheid van die marshals en die hantering daarvan deur Napoleon as een van Napoleon se grootste swakhede as militêre bevelvoerder beskou word.
Teen 1813, na byna 17 jaar van voortdurende oorlogvoering, het Napoleon misluk in die poging om die beginsel om oorlog te maak 'n relatief kort, vinnige onderneming te hou en sy vyande verdeeld te hou. In Leipzig het hy te kampe gehad met 'n leër van Pruise, Oostenrykers en Swede van 300 000 tot 190 000. Hy het sy eie rasionaal vir die vernietiging van die vyand se leërs as eerste prioriteit laat vaar en het geobsedeer geraak met geografiese doelwitte soos Berlyn en Praag. Om hierdie doelwitte te bereik, het hy sy konsentrasiebeginsel laat vaar deur maarskalk Oudinot saam met 72,000 man en Macdonald na Berlyn te stuur, met 102,000 teen die Pruisiese Blucher. Napoleon se keuse van bevelvoerders was ook ver van bevredigend. Die enigste ding wat Oudinot en Macdonald wel bereik het, was hul eie vernietiging. Vandamme, wat ook losgemaak is, het 'n soortgelyke lot teëgekom. Dit illustreer slegs die uiteensetting van die hoogs gesentraliseerde bevelstelsel van Napoleon. Hierdie tegniek het nie verander nie, ondanks die feit dat die grootte van sy leërs van minder as 50 000 tot meer as 400 000 man toegeneem het.
Gedurende die vroeë dae het Napoleon leërs van tot 60,000 beveel. In Italië was daar in 1796 net 38 000. Napoleon het gedurende die latere tydperk van die Ryk konsekwent die grootte van sy leërs vergroot. Die meeste klimaatsgevegte is uitgevoer met veldleërs van 100 000 man, maar Napoleon het met 500 000 Rusland ingeloop, waarvan twee derdes uit buitelandse troepe bestaan ​​het. In 1809 by Wagram en in Leipzig in 1813 was hy bevelvoerder van 190,000, gevolglik het sy vyande met groter leërs teëgekom en die omvang van die oorlog het toegeneem. Hierdie leërs het meer staties, omslagtig om te beweeg, 'n nagmerrie om logisties te handhaaf en die slagting word steeds groter. Sonder twyfel was Napoleon op sy beste toe hy bevel gegee het oor kleiner leërs van dertig tot sestigduisend in verligingsveldtogte.
Tydens die veldtog van 1814 het Napoleon groot leiding getoon en teruggekeer na die taktiese flair wat tydens die veldtogte in 1812 en Duitsland in 1813 ontbreek het. Dit kan toegeskryf word aan die beperkinge van sy persoonlikheid. Napoleon het sy eie vermoëns as veldkommandant voortdurend oorskat sedert sy oorwinning tydens die Italiaanse veldtog by die Lodi -brug in 1796. Dit is verder versterk deur sy voortgesette oorwinnings, maar tydens die veldtogte van 1812 en 1813 het hy rampspoedige terugslae beleef. Gedurende die grootste deel van die veldtog in Frankryk in 1814, toon hy egter strategiese en taktiese aanvoeling gelyk aan hierdie eerste Italiaanse veldtog. Dit was 'n direkte gevolg van die plasing van sy eie beperkings in 'n baie duideliker konteks en die feit dat hy 'n baie kleiner leër was as in die deurlopende twee veldtogte. Hy het voortdurend die inisiatief gehou en ligter aanvalle op sy verdeelde vyande gemaak. Dit was eers tydens die latere deel van die veldtog, nadat hy voortdurend taktiese oorwinnings oor die bondgenote gehad het, het hy sy teenstanders onderskat en in die woorde van F. Loraine Petre "verbeelding toegelaat om feite te bemeester".
Napoleon se vyande het ook baie meer bekwaam geword, nie net in bevel nie, maar ook in die organisasie en kwaliteit van hul leërs. Beide die Oostenrykse en Pruisiese leërs het na hul nederlae hervormings onderneem en die meeste Europeërs het die stelsel van weermagkorps universeel aangeneem. Napoleon en sy ondergeskiktes het gedurende die latere deel van die Ryk te kampe gehad met al hoe meer bedrewe vyandbevelvoerders, Blucher, Wellington, Schwarzenberg, Kutuzov en Wittgenstein. Verder was daar tydens die veldtog van 1813 en 1814 ongeëwenaarde samewerking tussen die koalisiemagte wat nog nie voorheen tydens die Franse Rewolusionêre en die Napoleontiese oorloë gesien is nie. Hierdie samewerking tussen die groot moondhede sou 'n groot impak hê op die nederlaag van Napoleon gedurende die latere jare van die Ryk. Gedurende 1813 het sy Duitse bondgenote na die bondgenote gegaan. Twee dae voor die slag van Dresden het twee volledige regimente van Westfale huzare gestuur deur die broer van Napoleon, Jerome, oorgeloop om die vervoer en al hul wapens saam te neem. 'N Voormalige Franse Marshall Bernadotte het Napoleon verlaat om koning van Swede te word en het by die geallieerde konfederasie aangesluit. Op die tweede dag van die slag van Leipzig het die Saksiese en Württembergse troepe van Reynier se korps ook na die vyand oorgeloop. In 1814 val die bondgenote Frankryk binne en dwing Napoleon om te abdikeer en sy terugkeer in 1815 duur slegs 'n bietjie meer as 100 dae en eindig rampspoedig in Waterloo in die hande van Wellington en Blucher.
Napoleon verdien sy tradisionele reputasie as een van die grootste militêre bevelvoerders in die geskiedenis. Deur sy vermoëns om stryd met maneuver saam te smelt, sy herorganisasie van die Franse leër en sy buigsame en vernuwende strategiese en taktiese hantering van leërs, kon hy die grootste deel van sy loopbaan die Europese slagveld oorheers. Dit was die afnemende kwaliteit van die Franse magte: sy onvoldoende ondergeskiktes van die toenemende omvang en moorddadige aard van oorlogvoering, die verbetering van sy vyande, die agteruitgang van sy persoonlikheid en byna 20 jaar van voortdurende oorlogvoering het tot sy ondergang gelei. Hierdie tradisionele reputasie moet nie net met betrekking tot sy oorwinnings beskou word nie, maar ook oor sy mislukkings as militêre bevelvoerder. Dit is in hierdie lig dat uitsprake oor die militêre vermoëns van Napoleon gemaak moet word.
Bertaud, J. "Napoleon's Officers", Past and Present, 112 (1986)
Butler, A.R. (vertaling). The Memoirs of Baron De Marbot: Late Lieutenant in the French Army, Longmans, Green & amp Co, Londen, 1897.
Chandler, D. The Campaigns of Napoleon, Macmillian Publishing, Londen, 1965.
Chandler, D. On the Napoleonic Wars, Stackpole Books, Londen, 1994.
Ellis, G. The Napoleonic Empire, Macmillian Press, Londen, 1991.
Elting, J.R. Swords Around a Thron: Napoleon's Grande Armee, Macmillian, Londen, 1988.
Epstein, R.M. "Patrone van verandering en kontinuïteit in die negentiende-eeuse oorlogvoering.", Journal of Military History, 56, (Julie 1992).
Haythornthwaite, P.J. The Naploeonic Source Book, Arms and Armor, Londen, 1990.
Lyons, M. Napoleon Bonaparte And the Legacy of the French Revolution, MacMillan Press, Londen, 1994.
Lynn, J "Towards and Army of Honor: The Moral Evolution of the French Army, 1789-1815", French Historical Studies, 16, (lente 1989).
Marbot, M.D. Memoirs du General Baron de Marbot, III, Parys, Plon, 1892.
Marshall-Cornwall, J. Napoleon As militêre bevelvoerder, Clowes and Son Ltd, Londen, 1965.
Morris, W. Napoleon: Warrior and Ruler, Putnam's, Londen, 1896.
Petre, F. Loraine. Napoleon at Bay, Greenhill Books, Londen, 1994 (eerste gepubliseer 1914).
Wat is die oorsake van die nederlaag van Napoleon Bonaparte?
Napoleon het om verskeie redes nie sy ambisie om die hele Europa onder sy duim te bring, nagekom nie.
In die eerste plek het die hoogmoedige aard van Napoleon baie bygedra tot sy ondergang. Hy het 'n ego gehad oor die onvermoë van sy oordeel en het nie behoorlik ag geslaan op die raad van ander ervare diplomate en politici soos Talleyrand en Fouche nie.
As gevolg hiervan het sy oordeel hom dikwels in die steek gelaat. Soos Monsieur Theis gesê het, dit was sy oordeel wat hom ontaard en die uiteindelike oorsaak van sy mislukking was. "
Tweedens het Napoleon alles in sy eie hande probeer konsentreer. Hy was ongetwyfeld 'n intelligente persoon en het 'n buitengewone skerp verbeelding, maar as gevolg van menslike beperkings kon hy nie alles self goed doen nie. Geen wonder nie, hy het misluk in sekere sake.
Ten derde het die stygende ambisies van Napoleon ook bygedra tot sy ondergang. Hy was baie ambisieus en het probeer om sy ryk so ver moontlik uit te brei. Trouens, hy het selfs die ambisies om 'n wêreldryk uit te leef, gevoed. Sulke ambisies was nie in staat om te verwesenlik nie en geen wonder dat hy uiteindelik misluk het nie.
Ten vierde het die opkoms van die nasionalisme in die verskillende lande wat deur Napoleon verower is, ook baie bygedra tot sy ondergang. Die mense van hierdie lande hou nie van die outokratiese houding en dwangmetodes van Napoleon nie.
Hulle het hom aan sy gesag onderwerp, solank hy magtig was. Maar ná sy mislukking teen Rusland en Spanje, het hierdie lande dapper geword en sy gesag begin trotseer.
In die vyfde plek het die verskillende Europese lande die kontinentale stelsel wat deur Napoleon ingestel is om die Engelse tot onderwerping te bring, sterk gegrief omdat hulle nie die nodige goedere uit Engeland kon kry waaraan hulle al lank gewoond was nie. Dit het ook 'n ernstige terugslag in hul handel gebied.
Onbewus van die lyding van die mense van verskillende lande in Europa, het Napoleon probeer om die maatreëls streng toe te pas. Dit het gelei tot opstand in sekere lande soos Portugal, Spanje en Rusland. Napoleon het hierdie lande binnegeval om die kontinentale stelsel af te dwing.
Die kontinentale stelsel het hom ook in konflik met die pous gebring. Die verwerping van die kontinentale stelsel deur die pous het baie ontstel
Napoleon en hy het sy ryk geannekseer en saamgesmelt met die Franse ryk. Die pous van sy kant verklaar Napoleon as 'n ateïs. Dit keer al die Katolieke teen Napoleon, en hy word as 'n goddelose wese gehaat.
Sesdens het die oppergesag van die Britse vloot ook baie bygedra tot die ondergang van Napoleon. Napoleon het nie daarin geslaag om sy kontinentale stelsel suksesvol af te dwing in die lig van die sterk Engelse vloot nie. Die Britse vloot was ook baie behulpsaam met die vervoer van manne en materiaal vir oorlog teen Napoleon in verskillende dele en het sodoende bygedra tot sy val.
In die sewende plek het die verwesenliking van die industriële revolusie in Engeland geen belangrike rol gespeel in die ondergang van Napoleon nie. As gevolg van die industriële revolusie beskik Engeland oor genoegsame finansies waarmee sy haar leërs ten volle kon toerus en 'n lang stryd kon voortsit. Daarom word beweer dat Napoleon nie in die Slag van Waterloo verslaan is nie, maar deur die tekstielmeulens van Manchester en die staalversterkings van Burmingham.
Hierdie punt is deur 'n historikus na vore gebring, en in die era van Napoleon het die vinnige werking van blink rame en kragweefsels, hoogoonde en stoommasjiene in 'n land waarop die Franse weermag nooit getrap het, die geldelike senuwees voorsien die militêre pogings van Brittanje en haar bondgenote en het daardeur werklik gewerk tot sy ondergang. "
In die agste plek was die vernietiging van revolusionêre sentimente deur Napoleon en die vervanging daarvan deur 'n outokratiese heerskappy in Frankryk deur sekere dele van die samelewing nie geliefd nie, en dit het 'n vermoede van sy bedoelings geword.
In die negende plek het die welwillendheid en gedeeltelike houding wat Napoleon teenoor sy verhoudings aangeneem het, ook sy ondergang bewerkstellig. Die meeste van die verhoudings wat hy tot belangrike posisies verhef het, was onbetwisbaar vir die vertroue wat hulle daarin was.
Sy mislukking in Italië en Duitsland was byvoorbeeld grootliks toe te skryf aan sy stiefseun Caroline en sy jongste broer Jerome. Daar word gesê dat Napoleon opgemerk het: "My familielede het my meer skade aangedoen as wat ek hulle goed gedoen het."
Ten tiende het die ekspedisie van Napoleon na Moskou baie bygedra tot sy val. Die militêre mag van Napoleon, waarop sy heerskappy berus het, was baie verpletter as gevolg van hierdie ekspedisie omdat 'n groot aantal van sy soldate gesterf het as gevolg van ondraaglike koue of aanvalle deur die Russe. As gevolg hiervan, toe sy militêre mag kwyn, het sy ryk ook in duie gestort.
Ten slotte was die totale uitputting wat Napoleon in die laaste jare van sy bewind gely het, ook vir hom selfmoord.
Soos dr Sloane opgemerk het, kan die oorsake van sy agteruitgang in 'n enkele woord opgesom word, uitputting. " Prof Thomson sê ook: Uit die honderd senuweesentrums wat sy brein saamgestel het, is meer as die helfte was nie meer gesond nie. "
Die vloedgety van die rewolusie
Die slinger van die rewolusie het jare lank skerp na links geswaai. Die meer revolusionêre neiging het die meer gematigde vleuel voortdurend vervang. En in elke stadium was die massa die dryfveer van die Revolusie. In Augustus 1792, in die middel van die oorlog met Oostenryk, was daar 'n gisting in die werkersklas van Parys. Die massas het teen die vergadering opgestaan ​​en die Tuileries -paleis binnegestorm. Hulle het 'n revolusionêre munisipale raad of kommune gestig en geëis dat 'n nuwe Nasionale Vergadering, met algemene stemreg by mans, verkies word. Hierdie beweging van die massas het die rewolusie verder na links gedryf en 'n situasie van dubbele mag geskep. Die Jakobyne, die mees radikale vleuel van die revolusionêre kleinburgerlikheid, het vinnig gegroei ten koste van die gematigde vleuel, die Girondins. In reaksie op die eise van die Gemeente, is 'n nuwe Vergadering in die herfs van 1792 verkies op grond van die algemene stemreg by mans. Uiteraard het die mag in die vergadering in die hande van die linkervleuel oorgegaan.
Vanaf 1792 was die lotgevalle van die rewolusie onlosmaaklik verbind met oorlog. Reeds in 1791 is 'n kontrarevolusionêre emigre -leër in die Rynland gevorm. Die Compte d'Artois het sy hoofkwartier in Coblenz opgerig en sy agente het in Frankryk rondgeswerf op soek na rekrute vir die 'bevryding' van Frankryk. Dit was hierdie bedreiging wat veroorsaak het dat die Revolusie die Terreur begin het. Koning Louis en Marie Antoinette was voortdurend besig met komplotte en sameswerings en was in korrespondensie met Coblenz. Baie royalistiese offisiere het verlaat om by die kontrarevolusionêre aan te sluit. Die Revolusie was in gevaar.
Die monargieë van Europa kon die Franse Revolusie nooit verdra nie en het dit saamgesmelt. Die Eerste Koalisie van Oostenryk, Pruise, Brittanje, Nederland en Spanje, is in 1793 gestig. Soos David Thomson sê: "Die onmiddellike oorsake van oorlog was die intriges van die hof en die emigrante, die oorlogsgeroep van die Girondins in die Vergadering. , die aggressiewe selfvertroue van die rewolusionêres, die diskrediet van die Koning en die diplomasie van Pruise, maar die basiese oorsaak daarvan lê dieper. Dit was, in meer moderne terme, die vraag of twee samelewingsvorme gebaseer is op totaal verskillende beginsels Frankryk kon in haar eie gebiede die feodalisme beëindig, die pretensies van koninklike absolutisme vernietig en nuwe instellings stig op die beginsels van soewereiniteit van die mense en persoonlike vryheid en gelykheid. Die ou instellings wat in Frankryk omvergewerp is, het gebly Die invloed van die rewolusie het versprei, die posisie van ander heersers ondermyn en implisiet die uitdagings van die oorlewendes van diensbaarheid, feodalisme en absolutisme oral. Die revolusionêre ideale was te dinamies om deur die gevestigde orde geïgnoreer te word. "(David Thomson, Europa sedert Napoleon, bl. 35.)
Die hertog van Brunswick het sy beroemde manifes uitgereik waarin hy verklaar dat sy leërs in Frankryk ingryp om anargie te onderdruk en die wettige gesag van die koning te herstel, wat die lewens van die revolusionêre leiers bedreig. Die antwoord van die rewolusie was die manifes van 27 Julie 1792. Na die eerste oorwinnings van die rewolusionêre leërs, bied Frankryk "broederskap en hulp" aan alle volke wat die voorbeeld van die Franse wil volg en hul vryheid teen die ou orde wil beoefen. Dit is in Desember opgevolg deur 'n nuwe verklaring van die Vergadering dat Frankryk revolusionêre sosiale beginsels sou afdwing oral waar die Franse leërs teenwoordig was. Die revolusionêre leërs sou die feodale verpligtinge afskaf en die eiendom van die geestelikes en die aristokrasie konfiskeer. Frankryk het die dreigement van teenrevolusie beantwoord met 'n revolusionêre oorlog teen die monargistiese Europa.
Die oorlog het die revolusionêre proses versnel. Die onlangs verkose Vergadering vergader op 21 September 1792 - een dag nadat die Pruisiese leër deur die revolusionêre magte gelei is - en kondig die afskaffing van die monargie aan. Na die oorwinning op Jenappes, toe die Franse Brussel beset het, het die Republiek Louis tereggestel. Op 21 Januarie 1793 gooi dit die koning se kop na 'n afgryslike Europa. Deur die koning tereg te stel, het die Republiek sy brûe verbrand. Geen omdraai was nou moontlik nie.
Onder omstandighede van oorlog en buitelandse inval was die Revolusie verplig om drastiese maatreëls te tref om homself te verdedig. Die stigting van die Komitee vir Openbare Veiligheid en die Jacobin Terror was bedoel om die teenrevolusie te slaan. Dit was die hoogwater van die rewolusie, maar ook die punt toe die massabeweging sy perke bereik het en selfs verder gegaan het as hulle. Dit was onmoontlik om verder te gaan sonder om deur die grense van 'n burgerlike rewolusie te breek, iets wat objektief uitgesluit is. Die massas in Parys het almal voor hulle gevee en selfs maatreëls begin tref teen private eiendom. Op hierdie punt het die burgerlike en sy middelklas bondgenote teruggekeer van die Revolusie en die slinger het in die teenoorgestelde rigting begin swaai.
Ten spyte van sy skynbare jakobisme, het Napoleon altyd met wantroue na die skare gekyk. Hy haat die Parys "mob". Toe hulle die koning in die somer van 1792 dwing om die rooi enjinkap te dra, het Bonaparte nie deelgeneem aan die viering nie. Sy uitkyk was tipies van die klein burgerlike van alle tydperke - haat van die hoër klasse, vrees vir die massas. Sy werklike neiging was altyd na "Orde" en dissipline - en teenkanting teen "faksionalisme". Maar in 1793, toe die rewolusie nog in volle vloed was, het die 23-jarige Bonaparte nog steeds met die gety geswem. Sonder die rewolusie sou Napoleon nooit opgestaan ​​het soos hy nie. Die Revolusie het talent beloon, en hy was ongetwyfeld talentvol.
Napoleon se groot geleentheid kom in 1794 by die beleg van Toulon. Hierdie belangrikste mediterrane hawe het die Engelse verklaar en Britse magte toegelaat om dit te beset. Engeland was die ware bol van reaksie en het die oorloë teen die revolusionêre Frankryk wat ander gevoer het, beheer. Napoleon het sy kans gesien om 'n merk te maak en het dit gedoen deur opvallende dapperheid en 'n hoë vaardigheid in die gebruik van artillerie, wat die stryd in Frankryk se guns beslis het. Sy vinnige opkoms tot roem en sukses het begin.
Een van die faktore wat tot sukses gelei het, was die verhoogde professionaliteit van die Franse leër.
Voor die revolusie was militêre bevel oorheers deur die tradisionele aristokrasie. Promosie was minder oor vaardigheid en meer oor wie jy was. Na die revolusie is bevordering tot militêre rang verdien deur verdienste. Bekwame mans uit die middelklasse kon die bevel neem.
Napoleon put uit die beste mense uit albei tradisies - ervare aristokratiese offisiere saam met begaafde manne wat uit 'n nederige begin opgestaan ​​het.
Die Napoleontiese legende
Napoleon se val het 'n stortvloed vyandige boeke losgemaak om sy reputasie te bederf. Een van die minste gewelddadige hiervan was die pamflet De Buonaparte, des Bourbons, et de la nécessité de se rallier à nos princes légitimes, pour le bonheur de la France et celui de l'Europe (1814 Oor Buonaparte en die Bourbons, en die noodsaaklikheid om bymekaar te kom rondom ons wettige vorste, vir die veiligheid van Frankryk en van Europa) deur die vicomte de Chateaubriand, 'n bekende skrywer van royalistiese simpatie. Maar hierdie anti-Napoleontiese literatuur het gou verdwyn, terwyl die taak om Napoleon te verdedig opgeneem is. Lord Byron het sy "Ode aan Napoleon Buonaparte" al in 1814 gepubliseer, en die Duitse digter Heinrich Heine skryf sy ballade "Die Grenadiere" en in 1817 begin die Franse romanskrywer Stendhal sy biografie Vie de Napoléon (Die lewe van Napoleon). Terselfdertyd het die getrouste ondersteuners van die keiser gewerk aan sy rehabilitasie, oor hom gepraat en herinnerings aan hom versprei, insluitend gravures. Hulle het sy lewe geïdealiseer ("Wat 'n roman is my lewe!" Het hy self gesê) en begin om die Napoleontiese legende te skep.
Sodra die keiser dood was, het die legende vinnig gegroei. Memoires, aantekeninge en vertellings deur diegene wat hom in ballingskap gevolg het, het aansienlik daartoe bygedra. In 1822 het O'Meara, in Londen, syne gehad Napoleon in ballingskap of, 'n stem van Sint Helena gepubliseer in 1823 die publikasie van die Mémoires pour servir à l'histoire de France sous Napoléon, écrits à Sainte-Hélène sous sa dictée (Herinneringe van die geskiedenis van Frankryk tydens die bewind van Napoleon, gedikteer deur die keiser in St.) deur Montholon en Gourgaud, begin Las Cases, in sy beroemde Gedenkteken, het die keiser voorgestel as 'n republikein wat gekant was teen oorlog wat slegs geveg het toe Europa hom gedwing het om te veg ter vryheid en in 1825 publiseer Antommarchi sy Derniers -oomblikke van Napoléon (Die laaste dae van keiser Napoleon). Daarna het die aantal werke ter ere van Napoleon voortdurend toegeneem onder hulle was Victor Hugo se "Ode à la Colonne" ("Ode aan die kolom"), die 28 volumes van die Victoires et conquêtes des Français ("Victories and Conquests of the French"), onder redaksie van Charles-Louis-Fleury Panckoucke, en Sir Walter Scott's Die lewe van Napoleon Buonaparte, keiser van die Franse. Nóg polisie -optrede nóg vervolging kon verhoed dat boeke, prente en voorwerpe wat die keiserlike sage oproep, vermeerder in Frankryk.
Na die Julie-rewolusie van 1830, wat die 'Bourgeois Monarchy' onder Louis-Philippe tot stand gebring het, verskyn duisende Tricolor-vlae in vensters, en die regering moes nie net die groei van die legende duld nie, maar dit selfs bevorder. In 1833 is die standbeeld van Napoleon weer bo -op die kolom in die Place Vendôme in Parys neergesit, en in 1840 word die seun van die koning, François, prins de Joinville, in 'n oorlogskip gestuur om die oorblyfsels van die keiser van St. oewer van die Seine in ooreenstemming met sy laaste wense. 'N Pragtige begrafnis is in Desember 1840 in Parys gehou, en die liggaam van Napoleon is deur die Arc de Triomphe in die Place de l'Étoile na die graf begrawe onder die koepel van die Invalides.
Napoleon se neef Louis-Napoléon het die legende uitgebuit om die mag in Frankryk te gryp. Alhoewel sy pogings om Straatsburg in 1836 en op Boulogne in 1840 misluk, was dit hoofsaaklik as gevolg van die groei van die legende dat hy in 1848 met 'n oorweldigende meerderheid verkiesing tot die presidentskap van die Tweede Republiek gewen het en die staatsgreep kon uitvoer d'état van Desember 1851 en maak homself in 1852 keiser.
Die rampspoedige einde van die Tweede Ryk in 1870 het die Napoleontiese legende beskadig en aanleiding gegee tot 'n nuwe anti-Napoleontiese literatuur, die beste verteenwoordig deur Hippolyte Taine's Origines de la France contemporaine (1876–94 Die oorsprong van die hedendaagse Frankryk). Die Eerste en Tweede Wêreldoorloë, tesame met die ervaring van die 20ste-eeuse diktatorskap, het dit egter moontlik gemaak om Napoleon meer regverdig te beoordeel. Enige vergelyking met Stalin of Hitler, byvoorbeeld, kan slegs tot voordeel van Napoleon wees. Hy was verdraagsaam, hy het die Jode uit die ghetto's vrygelaat en respek vir die mens se lewe getoon. Opgevoed oor die rasionalis Ensiklopedie en oor die geskrifte van die filosofieë van die Verligting bly hy bo alles 'n man uit die 18de eeu, die laaste van die 'verligte despote'. Een van die ernstigste beskuldigings teen Napoleon is dat hy die "Korsikaanse ogre" was wat miljoene mans aan sy ambisie opgeoffer het. Presiese berekeninge toon aan dat die Napoleontiese oorloë van 1800–15 Frankryk self ongeveer 500 000 slagoffers gekos het-dit wil sê ongeveer een sestigste van die bevolking-met nog 500 000 gevangenes of vermis. Die verlies van hierdie jong mans het egter nie 'n groot invloed op die groei van die bevolking gehad nie.
Die sosiale struktuur van Frankryk het min verander onder die Eerste Ryk. Dit was ongeveer wat die rewolusie gemaak het: 'n groot aantal kleinboere wat uit drie kwartale van die bevolking bestaan-ongeveer die helfte van hulle werkende eienaars van hul plase of landbouers en die ander helfte met te min grond vir hul eie lewensonderhoud en verhuring van hulself as arbeiders. Die nywerheid, gestimuleer deur die oorlog en die blokkade van Engelse goedere, het merkwaardige vordering gemaak in Noord- en Oos -Frankryk, waaruit uitvoer na Sentraal -Europa gestuur kan word, maar dit het in die suide en weste afgeneem weens die sluiting van die Middellandse See en die Atlantiese Oseaan. Die groot migrasies van landelike gebiede na die nywerheid in die dorpe het eers na 1815 begin. Die adel sou waarskynlik vinniger gedaal het as Napoleon dit nie herstel het nie, maar dit kon nooit sy voorregte herwin nie.
Bo alles het Napoleon duursame instellings verlaat, die 'granietmassas' waarop die moderne Frankryk opgebou is: die administratiewe stelsel van die prefekte, die Napoleontiese kode, die regstelsel, die Banque de France en die land se finansiële organisasie, die gesentraliseerde universiteit , en die militêre akademies. Napoleon het die geskiedenis van Frankryk sowel as die wêreld verander.
Talleyrand is in Parys gebore in 'n aristokratiese familie wat, hoewel oud en roemryk, nie besonder welvarend was nie. Sy vader, graaf Charles Daniel de Talleyrand-Périgord, was 20 jaar oud toe Charles gebore is. Sy ma was Alexandrine de Damas d'Antigny. Albei sy ouers het posisies by die hof beklee, maar as die jongste kinders van hul onderskeie gesinne het hulle geen belangrike inkomste gehad nie. Talleyrand se pa het 'n lang loopbaan in die weermag gehad en bereik die rang van luitenant -generaal, net soos sy oom, Gabriel Marie de Périgord, ondanks dieselfde swakheid.
Van kleins af stap Talleyrand slap, wat veroorsaak dat hy later gebel word le diable boiteux  (Frans vir "die kreupel duiwel") onder ander byname. In sy Herinneringe, het hy hierdie swakheid verbind met 'n ongeluk op vierjarige ouderdom, maar onlangse navorsing het getoon dat sy slapheid in werklikheid aangebore was.  Sy gestremdheid het hom in elk geval nie in staat gestel om sy vader in 'n militêre loopbaan te volg nie, wat die voor die hand liggende loopbaan van die Kerk nagelaat het.
Laasgenoemde het die hoop vir Charles-Maurice uitgehou om sy oom, Alexandre Angélique de Talleyrand-Périgord, toe aartsbiskop van Reims, een van die mees gesogte en rykste bisdomme in Frankryk, op te volg.  Op agtjarige ouderdom  het Talleyrand die Collège d'Harcourt, die kweekskool van Saint-Sulpice,  bygewoon terwyl hy teologie aan die Sorbonne studeer het tot op 21-jarige ouderdom. In sy vrye tyd lees hy die werke van Montesquieu, Voltaire en ander skrywers wat die gesag van die Ancien Régime begin ondermyn het, beide in kerk en staat. As subdiaken was hy getuie van die kroning van Lodewyk XVI in Reims in 1775. 
Hy is eers vier jaar later, op 19 Desember 1779, op 25-jarige ouderdom, tot priester georden.  Baie gou, in 1780, beklee hy die invloedryke posisie van agent-generaal van die geestelikes,  en was hy instrumenteel in die bevordering van die opstel van 'n algemene inventaris van kerkeiendomme in Frankryk vanaf 1785, tesame met die verdediging van 'onvervreembare regte van die kerk', waarvan laasgenoemde 'n standpunt was wat hy later sou ontken. In 1788 het die invloed van Talleyrand se vader en familie die afkeer van die koning oorkom en sy aanstelling as biskop van Autun verkry, met 'n toelaag van 22,000 livres. Hy is op 4 Januarie 1789 deur Louis-André de Grimaldi as biskop ingewy.  Die ongetwyfeld bekwame Talleyrand, hoewel skaars toegewyd en selfs vrydenkend in die Verligtingsvorm, was uiterlik respek vir godsdiensbeoefening. In die loop van die rewolusie moes hy egter sy sinisme openbaar en alle ortodokse Katolieke praktyk laat vaar. Hy bedank sy biskop op 13 April 1791.  Op 29 Junie 1802 het pous Pius VII gelag op Talleyrand, 'n gebeurtenis wat destyds die meeste ongewoon was in die geskiedenis van die Kerk.  
Kort nadat hy as biskop van Autun ingewy is, woon Talleyrand die boedel-generaal van 1789 by, wat die geestelikes, die eerste landgoed, verteenwoordig. Tydens die Franse Revolusie het Talleyrand die anti-klerikalisme van die revolusionêre sterk ondersteun. Saam met Mirabeau het hy die toewysing van kerkeiendomme bevorder.  Hy het deelgeneem aan die skryf van die Verklaring van die Regte van die Mens en van die Burger en het die Burgerlike Grondwet van die Geestelikes voorgestel wat die Kerk genasionaliseer het bo trou aan die Pous, en in die eerste vier konstitusionele biskoppe gesweer, selfs hoewel hy self as biskop bedank het ná sy ekskommunikasie deur pous Pius VI in 1791. Gedurende die Fête de la Fédération op 14 Julie 1790 vier Talleyrand die mis. Hy het veral openbare opvoeding in volle gees van die Verligting bevorder deur 'n verslag van 216 bladsye oor openbare onderrig op te stel. Dit het 'n piramidale struktuur voorgestel wat deur plaaslike, distriks- en departementele skole styg, en dele is later aangeneem.  Tydens sy ampstermyn van 5 maande in die Boedel-generaal was Talleyrand ook betrokke by die opstel van die polisieregulasies van Parys, het hy stemreg vir Jode voorgestel, 'n verbod op die tiendes ondersteun en 'n metode uitgevind om lenings te verseker.  Paar biskoppe het hom gevolg in gehoorsaamheid aan die nuwe besluit, en 'n groot deel van die Franse geestelikes het hom as skismaties beskou. 
Net voor sy uittrede uit die bisdom, is Talleyrand gekies, met Mirabeau en die Abbé Sieyès, lid van die departement van Parys. In die hoedanigheid het hy ongeveer agtien maande lank nuttige werk gedoen om die orde in die onstuimige hoofstad te ondersteun. Alhoewel hy dikwels gespanne met Mirabeau was, het sy standpunte oor die algemeen saamgeval met dié van die staatsman, wat voor sy dood gesê het dat hy Talleyrand aangeraai het om 'n noue verstandhouding met Engeland te ontwikkel. 
In 1792 is hy twee keer, nie -amptelik, na Londen gestuur om oorlog te voorkom, en hy is hartlik ontvang deur Pitt en Grenville. Na sy eerste besoek het hy die destydse minister van buitelandse sake, Charles François Dumouriez, oortuig van die belangrikheid om 'n volledig geakkrediteerde ambassadeur in Londen te hê, en die markies de Chauvelin is behoorlik aangestel, met Talleyrand as sy adjunk.   Tog, na 'n aanvanklike Britse verklaring van neutraliteit tydens die eerste veldtogte van 1792, het sy missie uiteindelik misluk. In September 1792 vertrek hy Parys na Engeland net aan die begin van die massamoorde in September. Die Nasionale Konvensie het in Desember 1792 'n lasbrief vir sy inhegtenisneming uitgereik. In Maart 1794, met die twee lande op die rand van oorlog, is hy gedwing om Brittanje te verlaat deur Pitt se uitsettingsbevel. Daarna het hy na die neutrale land van die Verenigde State gegaan waar hy gebly het tot sy terugkeer na Frankryk in 1796. Gedurende sy verblyf het hy homself onderhou deur as 'n bankagent te werk, betrokke by handel in goedere en spekulasie in vaste eiendom. Hy was 'n huisgas van Aaron Burr van New York en werk saam met Theophile Cazenove in Philadelphia.  Burr sou later soortgelyke toevlug soek by Talleyrand se huis tydens sy selfopgelegde Europese ballingskap (1808–12), maar Talleyrand sou weier om die guns terug te gee, aangesien Burr Talleyrand se vriend Alexander Hamilton in 'n tweestryd uit 1804 vermoor het. 
Na 9 Thermidor het hy sy vriende (veral die abbé Martial Borye Desrenaudes en Germaine de Staël) gemobiliseer om in die Nasionale Konvensie en die nuutgestigte Directoire te lobby vir sy terugkeer. Sy naam is onderdruk uit die emigrasie lys en hy keer terug na Frankryk op 25 September 1796. Nadat hy aandag gekry het deur adresse te gee oor die waarde van kommersiële betrekkinge met Engeland, en van kolonisering as 'n manier om die land te hernu, word hy minister van Buitelandse Sake in Julie 1797.  Hy was agter die eis om omkoopgeld in die XYZ-saak wat in die kwasi-oorlog toegeneem het, 'n swart oorlogsoorlog met die Verenigde State, 1798–1800. Talleyrand het 'n moontlike politieke loopbaan vir Napoleon gesien tydens die Italiaanse veldtogte van 1796 tot 1797. Hy het baie briewe aan Napoleon geskryf, en die twee het hegte bondgenote geword. Talleyrand was teen die vernietiging van die Republiek van Venesië, maar hy het Napoleon gekomplimenteer toe die Verdrag van Campo Formio met Oostenryk gesluit is (Venesië is aan Oostenryk gegee), waarskynlik omdat hy sy alliansie met Napoleon wou versterk. Later in 1797 was Talleyrand 'n belangrike hulpmiddel by die Coup of 18 Fructidor, wat twee gematigde lede van die Directory verdryf het ten gunste van die Jacobins onder leiding van Paul Barras. 
Talleyrand was saam met Napoleon se jonger broer, Lucien Bonaparte, 'n belangrike rol in die 1799 staatsgreep van 18 Brumaire, die stigting van die Franse konsulaatregering, hoewel hy ook voorbereidings getref het vir vlug indien nodig. Hy het Barras ook oorreed om as direkteur te bedank.  Talleyrand is spoedig minister van buitelandse sake deur Napoleon, hoewel hy selde met Napoleon se buitelandse beleid saamgestem het. In die binneland het Talleyrand sy invloed gebruik om te help met die herroeping van die streng wette teen emigrante, vuurvaste geestelikes en die koninklikes van die weste.  Die pous het hom vrygestel van die verbod op ekskommunikasie in die Concordat van 1801, wat ook die burgerlike grondwet van die geestelikes herroep het. Talleyrand was 'n belangrike rol in die voltooiing van die Verdrag van Amiens in 1802. Hy wou hê Napoleon moet daarna vrede behou, omdat hy gedink het Frankryk het sy maksimum uitbreiding bereik.
Talleyrand was 'n integrale speler in die Duitse mediatisering. Terwyl die Verdrag van Campo Formio van 1797, op papier, Duitse vorste van hul lande buite die linkeroewer van die Ryn ontneem het, is dit eers in die Verdrag van Lunéville in 1801 toegepas. van state soos Baden, Beiere, Württemberg, Pruise, Hessen en Nassau, wat gebiede op die linkeroewer verloor het, moet nuwe gebiede op die regteroewer ontvang deur die sekularisering van kerklike owerhede. Baie van hierdie heersers het omkoopgeld gegee om nuwe lande te beveilig, en Talleyrand en sommige van sy medewerkers het in die proses ongeveer 10 miljoen frank bymekaargemaak. Dit was die eerste slag in die vernietiging van die Heilige Romeinse Ryk. 
Terwyl hy gehelp het om die Franse oppergesag in buurstate te vestig en Bonaparte te help om die titel van [[Franse konsulaat |Premier konsul]] lewenslank soek Talleyrand alle middele om die permanente welsyn van Frankryk te verseker. Hy het hard gewerk om die breuk van die vrede van Amiens wat in Mei 1803 plaasgevind het, te voorkom, en hy het gedoen wat hy kon om die Louisiana -aankoop vroeër die jaar te voorkom. Hierdie gebeure het, soos hy gesien het, teen die beste belange van Frankryk gesê en die wins wat sy deur oorlog en diplomasie verseker het, in gevaar gestel. Daarna het hy daarna gestreef om die ambisie van Napoleon te matig en om die Europese stelsel sover moontlik te bewaar. 
Napoleon het Talleyrand in September 1802 met die jarelange minnares Catherine Grand (née Worlée) gedwing om te trou. Talleyrand koop die kasteel van Valençay in Mei 1803 op aandrang van Napoleon. Dit is later gebruik as die plek van gevangenskap van die Spaanse koninklikes in 1808-1813, na die inval van Napoleon in Spanje.
In Mei 1804 verleen Napoleon aan Talleyrand die titel van Grootkamer van die Ryk, met byna 500 000 frank per jaar.  In 1806 word hy soewereine prins van Benevento (of Bénévent), 'n voormalige pouslief in die suide van Italië. Talleyrand het die titel tot 1815 beklee en die prinsdom gelyktydig met sy ander take bestuur. 
Talleyrand was gekant teen die harde behandeling van Oostenryk in die 1805 -verdrag van Pressburg en Pruise in die vrede van Tilsit in 1807. In 1806, na Pressburg, het hy baie baat by die herorganisasie van die Duitse lande, hierdie keer in die Konfederasie van die Ryn. Maar Talleyrand is heeltemal uitgesluit van die onderhandelinge by Tilsit. Nadat koningin Louise van Pruise nie 'n beroep op Napoleon gedoen het om haar land te spaar nie, het sy gehuil en deur Talleyrand getroos. Dit het hom 'n goeie naam gegee onder die elite van Europese nasies buite Frankryk.
Omdat hy moeg was om 'n meester te dien in wie hy nie meer veel vertroue gehad het nie, bedank Talleyrand in 1807 as minister van buitelandse sake, hoewel die keiser hom in die Staatsraad as vise-grootverkieser van die Ryk behou.  Hy keur Napoleon se Spaanse inisiatief af, wat daartoe gelei het dat die Skiereilandoorlog in 1808 begin. By die kongres van Erfurt in September – Oktober 1808 het Talleyrand in die geheim raad gegee aan tsaar Alexander. Die tsaar se houding teenoor Napoleon was 'n vreesaanjaende opposisie. Talleyrand herstel die vertroue van die Russiese monarg, wat Napoleon se pogings om 'n direkte anti-Oostenrykse militêre alliansie te stig, bestraf het. Napoleon het verwag dat Talleyrand sou help om die tsaar te oortuig om sy voorstelle te aanvaar en het nooit ontdek dat Talleyrand vir kruisdoeleindes werk nie. Talleyrand het geglo Napoleon sou uiteindelik die ryk vernietig wat hy aan verskeie heersers opgebou het. 
Na sy bedanking in 1807 uit die bediening, begin Talleyrand omkoopgeld van vyandige magte (veral Oostenryk, maar ook Rusland) aanvaar om Napoleon se geheime te verraai.  Talleyrand en Joseph Fouché, wat tipies vyande was in sowel die politiek as die salonne, het laat in 1808 'n toename gekry en het hulle gesprekke gevoer oor die keiserlike opvolgingslyn. Napoleon het nog nie hierdie saak aangespreek nie en die twee mans het geweet dat sonder 'n wettige erfgenaam 'n magstryd sou ontstaan ​​na die dood van Napoleon. Selfs Talleyrand, wat geglo het dat Napoleon se beleid Frankryk laat verwoes het, het die noodsaaklikheid van vreedsame magsoorgange begryp. Napoleon het van hul optrede kennis geneem en dit as verraadlik geag. Hierdie persepsie het veroorsaak dat die beroemde aantrek van Talleyrand voor die marshals van Napoleon waartydens Napoleon beroemd beweer het dat hy hom 'soos 'n glas kon breek, maar dit nie die moeite werd is nie', en met 'n scatologiese toon bygevoeg dat Talleyrand 'in 'n kak' was sykouse ",  waarop die predikant koud geantwoord het, nadat Napoleon weg was," jammer dat so 'n groot man so erg grootgemaak moes word! "
Talleyrand was gekant teen die verdere harde behandeling van Oostenryk in 1809 na die oorlog van die vyfde koalisie. Hy was ook 'n kritikus van die Franse inval in Rusland in 1812. Hy is genooi om sy voormalige amp laat in 1813 te hervat, maar Talleyrand kon sien dat die mag uit Napoleon se hande gly. Hy het aangebied om vroeg in 1814 uit die raad te bedank, maar Napoleon het die stap geweier. Talleyrand was die gasheer van die tsaar einde Maart na die val van Parys, het hom oortuig dat die beste kans op stabiliteit by die Huis van Bourbon lê en sy steun gekry het.  Op 1 April 1814 het hy die Franse senaat gelei in die oprigting van 'n voorlopige regering in Parys, waarvan hy tot president verkies is. Op 2 April het die Senaat Napoleon amptelik afgesit by die Acte de déchéance de l'Empereur teen 11 April, hy het die Verdrag van Fontainebleau goedgekeur en 'n nuwe grondwet aangeneem om die Bourbon-monargie te hervestig.
Toe Napoleon in April 1814 deur Louis XVIII opgevolg word, was Talleyrand een van die belangrikste agente vir die herstel van die Huis van Bourbon, hoewel hy die nuwe wetgewing van Louis se bewind teengestaan ​​het. Talleyrand was die belangrikste Franse onderhandelaar by die kongres van Wene, en vroeër dieselfde jaar onderteken hy die Verdrag van Parys. Dit was deels te danke aan sy vaardighede dat die bepalings van die verdrag merkwaardig versagtend was teenoor Frankryk. By die opening van die kongres was die reg om besluite te neem beperk tot vier lande: Oostenryk, die Verenigde Koninkryk, Pruise en Rusland. Frankryk en ander Europese lande is genooi om dit by te woon, maar kon nie die proses beïnvloed nie. Talleyrand word onmiddellik die kampioen van die klein lande en eis toelating tot die geledere van die besluitnemingsproses. Die vier moondhede het Frankryk en Spanje toegelaat tot die besluitnemings agterkamers van die konferensie na 'n goeie diplomatieke maneuvering deur Talleyrand, wat die steun van die Spaanse verteenwoordiger, Pedro Gómez Labrador, markies van Labrador gehad het. Spanje is na 'n rukkie uitgesluit (as gevolg van die onbevoegdheid van die markies van Labrador sowel as die kwiksotiese aard van Spanje se agenda), maar Frankryk (Talleyrand) is toegelaat tot die einde. Rusland en Pruise wou hul gebied tydens die kongres vergroot. Rusland eis dat Pole (wat reeds deur Russiese troepe beset is) geannekseer word, en hierdie eis is uiteindelik bevredig, ondanks protes deur Frankryk, Oostenryk en die Verenigde Koninkryk. Oostenryk was bang vir toekomstige konflikte met Rusland of Pruise en die Verenigde Koninkryk was ook gekant teen die uitbreiding daarvan-en Talleyrand kon daarin slaag om voordeel te trek uit hierdie teenstrydighede binne die voormalige anti-Franse koalisie. [ aanhaling nodig ] Op 3 Januarie 1815 is 'n geheime verdrag onderteken deur die Franse Talleyrand, Oostenryk se Metternich en die Britse Castlereagh. In hierdie traktaat, amptelik 'n geheime verdrag van verdedigende alliansie,  het die drie moondhede ooreengekom om geweld te gebruik indien nodig om 'aggressie' (van Rusland en Pruise) af te weer en om die 'toestand van veiligheid en onafhanklikheid' te beskerm.
Talleyrand, wat daarin geslaag het om 'n middelposisie te vestig, het 'n paar gunste van die ander lande ontvang in ruil vir sy steun: Frankryk het sonder herstel herstel na sy grense van 1792, met Franse beheer oor pous Avignon, Montbéliard (Mompelgard) en Salm, wat onafhanklik was. aan die begin van die Franse Revolusie in 1789. Later sou daar gedebatteer word watter uitkoms vir Frankryk beter sou gewees het: deur Pruise toe te laat om die hele Sakse te annekseer (Talleyrand het verseker dat slegs 'n deel van die koninkryk geannekseer sou word) of die provinsies van die Ryn. Die eerste opsie sou Pruise verder van Frankryk gehou het, maar sou ook baie meer opposisie nodig gehad het. Sommige historici het aangevoer dat Talleyrand se diplomasie die foutlyne van die Eerste Wêreldoorlog tot stand gebring het, veral omdat dit Pruise toegelaat het om klein Duitse state wes van die Ryn te verswelg. Dit het Pruisiese gewapende magte tegelykertyd by die Frans-Duitse grens geplaas, en Pruise vir die eerste keer die grootste Duitse moondheid wat gebied, bevolking en die nywerheid van die Ruhr en Rynland betref, en uiteindelik gehelp om die weg te baan na Duitse eenwording onder die Pruisiese troon . Destyds is die diplomasie van Talleyrand egter as suksesvol beskou, aangesien dit die dreigement dat Frankryk deur die oorwinnaars verdeel sou word, verwyder het. Talleyrand het ook daarin geslaag om sy eie posisie in Frankryk te versterk (ultraroyaliste het die teenwoordigheid van 'n voormalige 'revolusionêr' en 'moordenaar van die hertog d'Enghien' in die koninklike kabinet afgekeur).
Napoleon se terugkeer na Frankryk in 1815 en sy daaropvolgende nederlaag, die honderd dae, was 'n omgekeerde vir die diplomatieke oorwinnings van Talleyrand (wat die hele tyd in Wene gebly het). Die tweede vredesooreenkoms was aansienlik minder toegeeflik en dit was gelukkig vir Frankryk dat die sake van die kongres afgehandel is. Nadat hy op 9 Julie 1815 aangestel is as minister van buitelandse sake en president van die raad, bedank Talleyrand in September daardie jaar weens sy besware teen die tweede verdrag. Lodewyk XVIII het hom aangestel as die Groot Kamerheer van Frankryk, 'n meestal seremoniële rol wat Talleyrand van 'n vaste inkomste voorsien het. Vir die volgende vyftien jaar beperk hy hom tot die rol van 'ouer staatsman', en kritiseer en boei hom teen die minister van polisie Élie, hertog Decazes, premier Duc de Richelieu en ander politieke teenstanders van die kantlyn af. Ter viering van die geboorte van Duc de Bordeaux het Lodewyk XVIII Talleyrand tot ridder in die Orde van die Heilige Gees gemaak. 
In Desember 1829 het Talleyrand die stigting van die Nasionaal koerant. Die koerant is bestuur deur sy persoonlike vriend Adolphe Thiers, saam met Armand Carrel, François Mignet en Stendhal. Die eerste uitgawe daarvan verskyn op 3 Januarie 1830. Dit het vinnig die spreekbuis geword van die Orléanistiese saak, en het gewild geword onder die Franse liberale bourgeoisie.  Na die hemelvaart van koning Louis-Philippe op die troon in die nadraai van die Julie-rewolusie van 1830, stem Talleyrand teësinnig in om ambassadeur in die Verenigde Koninkryk te word,  'n pos wat hy beklee van 1830 tot 1834. In hierdie rol , het hy probeer om die legitimiteit van Louis-Philippe se regime te versterk. Hy speel 'n belangrike rol in die Londense konferensie van 1830, bestraf 'n verdelingsplan wat deur sy seun Charles de Flahaut ontwikkel is en help om Leopold Saxe-Coburg op die troon van die nuut onafhanklike Koninkryk België te bring.  In April 1834 bekroon hy sy diplomatieke loopbaan deur die verdrag te onderteken wat as bondgenote Frankryk, Groot -Brittanje, Spanje en Portugal saamgesnoer het. 
Nadat hy in November 1834 uit sy pos as ambassadeur in Londen bedank het, het Talleyrand opgehou om 'n aktiewe rol in die Franse politiek te speel. Hy verdeel sy tyd tussen Château de Valençay en Saint-Florentin, waar hy gereeld bankette hou en fluit met sy besoekers. Sy liggaamlike gesondheid het geleidelik agteruitgegaan en hy het 'n leunstoel op wiele begin gebruik wat deur Louis Philippe I. aan hom verskaf is.  Talleyrand ly aan aanvalle van herhalende depressie wat veroorsaak is deur sy kommer oor sy nalatenskap en die ontwikkeling van die Napoleontiese mite. Vir hierdie doel het hy beveel dat sy outobiografie, die Herinneringe, gepubliseer word 30 jaar na sy dood. Hy het ook probeer om die vriendskap te verkry van mense wat hy glo in die toekoms die openbare mening sou vorm, waaronder Honoré de Balzac, Lady Granville en Alphonse de Lamartine.  Gedurende die laaste jare van sy lewe het Talleyrand sy versoening met die Katolieke Kerk begin beplan. Op 16 Mei 1838 onderteken hy 'n terugtrekking van sy foute teenoor die kerk en 'n brief van indiening aan pous Gregorius XVI. Hy is die volgende dag om 15:55 in Saint-Florentin dood. 
Deur 'n kodeks wat op 17 Maart 1838 by sy testament gevoeg is, het Talleyrand sy herinneringe en papiere aan die hertogin van Dino en aan Adolphe de Bacourt nagelaat. Laasgenoemde het hulle sorgvuldig hersien en ander stukke wat uit Talleyrand kom, bygevoeg. Hulle val in 'n vraag: eerstens dat Talleyrand bekend is dat hy baie van sy belangrikste artikels vernietig het, en tweedens dat de Bacourt die gekoppelde vertelling wat ons nou besit, uit notas wat min of meer in verwarring was, opgestel het. Die herinneringe is later deur die hertog de Broglie geredigeer en in 1891 gepubliseer. 
Talleyrand het 'n reputasie gehad as 'n voluptuaris en 'n vrouemaker. Hy het geen wettige kinders agtergelaat nie, hoewel hy moontlik meer as twee dosyn buite -egtelike kinders gehad het. Vier moontlike kinders van hom is geïdentifiseer: Charles Joseph, comte de Flahaut, word algemeen aanvaar as 'n buite -egtelike seun van Talleyrand, die skilder Eugène Delacroix, wat vroeër gerugte was dat hy die seun van Talleyrand is, maar dit word betwyfel deur historici wat die kwessie ondersoek het ( Léon Noël, Franse ambassadeur) die "Mysterious Charlotte", moontlik sy dogter deur sy toekomstige vrou, Catherine Worlée Grand en Pauline, oënskynlik die dogter van die hertog en hertogin Dino. Van hierdie vier word slegs deur die eerste deur historici geloof gegee. Die Franse historikus Emmanuel de Waresquiel het die afgelope tyd egter baie geloofwaardigheid verleen aan die vader-dogter-skakel tussen Talleyrand en Pauline na wie hy verwys het as "my dear Minette". Thaddeus Stevens "het ook gely onder die gerug dat hy eintlik die bastaardseun van graaf Talleyrand was, wat gesê het dat hy New England besoek het in die jaar voor Stevens se geboorte. Eintlik het Talleyrand New England eers besoek in 1794, toe Stevens al twee was jaar oud." 
Aristokratiese vroue was 'n belangrike komponent van Talleyrand se politieke taktiek, beide vir hul invloed en hul vermoë om grense ongehinderd oor te steek. Sy vermeende minnaar Germaine de Staël was 'n groot invloed op hom, en hy op haar. Alhoewel hul persoonlike filosofieë die mees uiteenlopende was (sy 'n romantikus, hy baie onsentimenteel), het sy hom baie bygestaan, veral deur Barras te steun om Talleyrand toe te laat om na sy Amerikaanse ballingskap na Frankryk terug te keer en hom daarna minister van buitelandse sake te laat maak. Hy woon saam met Catherine Worlée, gebore in Indië en trou daar met Charles Grand. Sy het rondgetrek voordat sy in die 1780's in Parys gaan woon het, waar sy 'n paar jaar as 'n berugte hofman geleef het voordat sy van Grand geskei het om met Talleyrand te trou. Talleyrand was nie haastig om te trou nie, en dit was na herhaalde uitstel dat Napoleon hom in 1802 verplig het om die verhouding te formaliseer of sy politieke loopbaan in gevaar te stel. Terwyl hy as hoë onderhandelaar op die kongres van Wene (1814-1815) gedien het, het Talleyrand 'n ooreenkoms aangegaan met Dorothea von Biron, die vrou van sy neef, die hertog van Dino. Kort daarna het hy van Catherine geskei. 
Talleyrand se vriendelikheid was berug in die tradisie van die ancien régime, het hy verwag dat hy betaal sou word vir die staatspligte wat hy verrig het - of dit wel 'omkoopgeld' genoem kan word, kan bespreek word. Byvoorbeeld, tydens die Duitse mediatisering, die konsolidasie van die klein Duitse state, het 'n aantal Duitse heersers en elites hom betaal om hul besittings te red of hul gebiede te vergroot. Hy het minder suksesvol versoek om betalings van die Amerikaanse regering om onderhandelinge te begin, wat 'n diplomatieke ramp (die "XYZ -saak") tot gevolg gehad het. Die verskil tussen sy diplomatieke sukses in Europa en mislukking met die Verenigde State illustreer dat sy diplomasie sterk berus het op die mag van die Franse leër wat 'n vreeslike bedreiging vir die Duitse state binne bereik was, maar nie die logistiek gehad het om die VSA te bedreig nie die minste as gevolg van die oorheersing van die see in die Royal Navy. Na die nederlaag van Napoleon het hy aansprake op die titel "Prins van Benevento" teruggetrek, maar is hertog van Talleyrand geskep met die styl "Prins de Talleyrand" op dieselfde manier as sy vervreemde vrou. 
Beskryf deur biograaf Philip Ziegler as 'n "patroon van subtiliteit en finesse" en "'n skepsel van grootsheid en bedrog",  Talleyrand was 'n groot gespreksgenoot, fynproewer en wynkenner. Van 1801 tot 1804 besit hy Château Haut-Brion in Bordeaux. Hy het die bekende Franse sjef Carême in diens geneem, een van die eerste bekende sjefs bekend as die 'sjef van die konings en die koning van sjefs', en daar word gesê dat hy elke dag 'n uur saam met hom deurgebring het.  Sy woonplek in Parys op die Place de la Concorde, wat in 1812 verkry is en in 1838 aan James Mayer de Rothschild verkoop is, is nou in besit van die Amerikaanse ambassade.
Talleyrand word beskou as 'n verraaier vanweë sy steun aan opeenvolgende regimes, waarvan sommige wedersyds vyandig was. Volgens die Franse filosoof Simone Weil is kritiek op sy lojaliteit ongegrond, aangesien Talleyrand nie elke regime gedien het soos gesê is nie, maar in werklikheid 'Frankryk agter elke regime'. 
Teen die einde van sy lewe het Talleyrand weer in Katolisisme belanggestel terwyl hy sy jong kleindogter eenvoudige gebede geleer het. Die Abbé Félix Dupanloup het in sy laaste ure na Talleyrand gekom, en volgens sy weergawe het Talleyrand belydenis afgelê en 'n uiterste saligheid gekry. Toe die abbé Talleyrand se handpalms probeer salf, soos voorgeskryf deur die ritueel, het hy sy hande omgedraai om die priester hom op die rug van die hande te laat salf, aangesien hy 'n biskop was. Hy onderteken ook, in die teenwoordigheid van die abbé, 'n plegtige verklaring waarin hy openlik ontken het "die groot foute wat ... die Katolieke, Apostoliese en Roomse Kerk gepla en geteister het en waarin hy self die ongeluk gehad het om te val".  Hy sterf op 17 Mei 1838 en word begrawe in die Notre-Dame-kapel,  naby sy kasteel van Valençay.
As ons vandag van die kuns van diplomasie praat, word die frase "hy is 'n Talleyrand" gebruik om 'n staatsman met groot vindingrykheid en vaardigheid te beskryf. 
'N Kort kulturele geskiedenis van narsisme
In 'DSM-5 Girlfriends', 'n skets uit die jongste seisoen van Binne Amy Schumer'n Groep vroue kom bymekaar om te praat oor onlangse verhoudings wat sleg gegaan het, en elkeen diagnoseer haar eks met toenemend patologiese afwykings, en val dan die vrou aan wat suggereer dat hulle van die begin af kan wees. Slingerende persoonlikheidsversteurings in toevallige gesprekke was nog nooit meer in die mode nie. Dit was nie altyd so nie.
Narcisme was eens 'n term wat meestal in akademiese navorsing en kliniese diagnose gebruik word. Toe, in 1979, ontwikkel navorsers die narsistiese persoonlikheidsindeks, het kultuurhistorikus Christopher Lasch gepubliseer Die kultuur van narsisme, en die term het hoofstroom geword. 'Op skool het ons vrylik oor ons narsisme gepraat,' sê sielkundige Craig Malkin. In 2006, met die boek van Jean Twenge, Generasie Me, het die idee dat narsisme landwyd aan die toeneem is en veral onder die duisendjarige generasie hoogty vier, die openbare bewussyn bereik.
Sommige navorsers ontken bewerings van massa -narsisme en spreek hul kommer uit dat 'n etiket wat bedoel is om na 'n ernstige kliniese afwyking te verwys, na elke opbreek, gesinsgeskil of selfie -ontmoeting gebruik word. 'Ons kan die term te veel verwerp as iemand net 'n bietjie pronk of in beheer is,' sê sielkundige navorser Seth Rosenthal.Sulke individue kan persoonlikheidstrekke hê wat soortgelyk is aan narsisme, maar "om werklik as narsis te kwalifiseer, moet hulle sekere ander motiverings en gedrag hê."
Die meeste kommer vir sommige kenners is die gedagte aan 'n kulturele verwerping van gesonde uitdrukkings van vertroue of selfbeeld. 'Selfbeeld is gesond', sê sielkundige David Ludden. "Narsisme is iets anders."
Dien u reaksie op hierdie verhaal in by [email protected] As u wil hê dat ons u brief vir publikasie moet oorweeg, moet u u naam, stad en staat insluit. Briewe kan geredigeer word vir lengte en duidelikheid.
Teken in op meer verhale soos hierdie Sielkunde vandag, waar hierdie stuk oorspronklik verskyn het.
Die Napoleontiese kode, wat ontwerp is om duidelik geskryf en toeganklik te wees, word beskou as een van die invloedrykste dokumente wat ooit geskryf is (Image: By Imprimerie nationale/Public Domain)
Napoleon het aangedring op die kodifikasie van die wet dat die Napoleontiese Kode een van die groot prestasies van sy regime sou word, wat nie net in Frankryk, maar ook in die lande van Europa wat deur die Franse leërs beset was, geïmplementeer word. Dié nuwe kode het Frankryk 'n eenvormige regstelsel opgelê. Dit het gelykheid voor die wet gevra. Dit was 'n belangrike stap. Een ding wat gelykheid voor die wet vir die Napoleontiese regime beteken het, was dat niemand belastingvry sou wees nie. Alle Franse burgers gaan nou die finansiële laste van die staat dra.
Volgens die nuwe grondwet is godsdiensvryheid gewaarborg Protestante sou hul godsdiens kon beoefen en Napoleon het stappe gedoen om die Jode te emansipeer. Dit was aanvanklik tydens die rewolusie self in die eerste grondwet gedoen. Napoleon sou verdere stappe in hierdie rigting neem.
Die nuwe grondwet roep ook op tot vryheid van beroep. Dit klink nie baie revolusionêr nie, maar dit was. Dit het die ou dood die laaste slag toegedien, en dit was 'n buiging na die nuwe magte van kommersiële kapitalisme en industrialisasie in Frankryk. Wat dit gedoen het, was om aan liberale ekonomiese elemente te kenne te gee dat dit 'n regime sou wees wat beleide sou aanneem wat gunstig was vir die onderneming, gunstig vir handel, vir handel, om die oorblywende magte van die ou gildestelsel in Frankryk te verbreek.
Wat ook baie belangrik is, is dat Napoleon enigsins die moeite gedoen het om 'n grondwet te hê. Vir Napoleon was dit duidelik dat die genie nie in die bottel van die rewolusie geplaas kon word nie. Tog het Napoleon geglo dat u nie 'n wettige regering kan hê nie, na die Revolusie, sonder 'n grondwet. Sy regime was gebou op 'n aanspraak op volksoewereiniteit, ingebed in die Grondwet, ingebed in die verkiesings, ingebed in die volksraad, wat alles 'n baie radikale progressiewe neiging aan hierdie Napoleontiese regime gegee het.
Napoleon sou ook voortgaan met 'n beleid wat werklik tydens die Revolusie beklemtoon is: die klem op onderwys. Napoleon sou die stelsel van lycées onder noue toesig van die regering, en hierdie klem val op die opvoeding van mense sodat hulle kan lees, sodat hulle kan deelneem, sodat hulle burgers kan wees. Dit was ook deel van een van die ander groot sosiale aansprake van die Napoleontiese regime. Dit sou 'n regime wees waarin loopbane oop was vir talent. Dit was nie oorerwing nie, dit was nie verbindings nie, dit was niks daarvan nie. Wat werklik saak gemaak het, was die talentvolle mens, die man met die vermoë, bereid om kanse te waag en te bereik.
Brittanje en die ondergang van Napoleon
Brittanje se pogings om die uitdaging van Napoleon in die oorloë van die post-revolusionêre Frankryk te verslaan, het in twee fases plaasgevind. Die eerste eindig by Trafalgar, wat verseker het dat geen Franse troepe hul voete op die Britse Eilande sou sit nie. Die grafskrif oor hierdie fase is verskaf deur die Eerste Seeleer, Earl St. Vincent, wat na bewering gesê het: "Ek sê nie dat die Fransman nie sal kom nie, ek sê net dat hy nie oor die see sal kom nie."
Maar baie het nog gedoen. In die tweede fase het Napoleon probeer om Brittanje op indirekte wyse te verslaan. In plaas van direkte inval het hy ekonomiese blokkade aangeneem. Die gebrek in sy denke was egter dat die Berlynse verordeninge wat sy poging om die hele kontinent 'n ekonomiese greep te beklee, gekodifiseer het, die voorpunt vir al die state van die kontinent verhoog het, aangesien dit meer direk gekom het onder die duim van Frankryk. In die ontleding van Clausewitz het Napoleon se verbreding van die oorlog na die hele kontinent, insluitend die Berlynse verordeninge, die besetting van Spanje en uiteindelik die opmars na Rusland, gehelp om die nasionalistiese reaksie wat uiteindelik tot sy ondergang gelei het, uit te lok. Dit verskaf die nodige wig om tussen Frankryk en haar bondgenote te ry. Die rol van Brittanje het 'n rol gespeel in die poging om ontevrede kontinentale state uit die Franse alliansiestelsel te haal, en haar ekonomiese oorlewing was die belangrikste.
Dit was 'n skrikwekkende taak. Engeland was die enigste Europese land wat nie 'n alliansie met Napoleon gesluit het of 'n wapenstilstand gesluit het nie. Dit kon sy bekostig om te doen omdat sy nie teëgekom het met die inval van die inval wat die kontinentale vyande van Frankryk so gedemoraliseer het nie. Na die tweelingrampe van Jena-Auerstadt en Freidland, is Engeland se mees betroubare bondgenote, Pruise en Rusland, uit die veld verdryf, en die Pruise sluit by Napoleon Grande Armee aan, die Russiese bedreiging wat ten minste tydelik gedemp is deur die Verdrag van Tilsit . Intussen het onrus in Londen gelei tot die vorming van 'n nuwe regering, en koning George III is (verkeerdelik) as mal beskou.
Die beste historikus van Engeland en die oorlog met die Franse empirium, Piers Mackesy, het in 'n reeks boeke die vele uiteenlopende elemente beklemtoon wat 'n groot strategie maak, maar selfs sy werk is nie omvattend nie. Sy geskiedenis eindig met 1810, met Napoleon nog steeds sterk. Vreemd genoeg is die behoefte om Britse groot strategie tydens hierdie laaste belangrike fase van die Napoleontiese oorloë te dokumenteer tot dusver nie vervul nie.
Rory Muir het probeer om hierdie gaping te stop Brittanje en die nederlaag van Napoleon, 1807-1815, en doen 'n wonderlike werk. Ondanks 'n paar foute wat sy poging benadeel, is sy geskiedenis in die Mackesy -tradisie. Daarom sien ons die invloed van persoonlikhede, ekonomiese sterkte en swakheid, twis tussen politieke partye, diplomatieke struikelblokke en suksesse, selfs die kranige pers, sowel as militêre gebeure in Europa en so ver as Indië, Amerika en die Karibiese Eilande op beleid wat gemaak is in Londen. Ons word bewus gemaak van die logistieke en kommunikasiehindernisse wat almal in daardie tydperk ondervind het, maar veral Brittanje vanweë haar afhanklikheid van kommunikasie deur die see, onderhewig aan die verskillende grille van Neptunus.
Brittanje het oorlog gevoer teen Frankryk, nie soos Edmund Burke aangespoor het nie, teen die Franse rewolusie, maar om dieselfde rede het sy so gereeld in die verlede en weer in die toekoms, die vryheid van die Lae Lande behou. Die kardinale reël van die Britse veiligheid was dat geen mededinger daardie lande sou oorheers nie en sodoende Brittanje se vryheid op die see bedreig, die uiteindelike sleutel tot haar veiligheid. Tog kan ons op hierdie vroeë datum die opkoms van 'n ander shibboleth van die Britse veiligheidstrategie sien, die onwilligheid om groot Britse landmagte aan die vasteland toe te dien, 'n huiwering wat die realiteite van die vleismaaloorlog 'n eeu later in die gesig gestaar het. Teenoor Napoleon was die onwilligheid meer finansieel as menslik, soos Muir duidelik maak. Die regering se bestraffing voor 1807 was van so 'n aard dat daar te min troepevervoer was om 'n leër na die vasteland te stuur, iets wat die potensiële bondgenote van Brittanje wou hê. By Vitoria in 1813 het Wellington die grootste leër gelei wat hy ooit op die Iberiese skiereiland gelei het, ongeveer 50 000 Britse troepe om saam met sy bont Spaanse kontingente en meer betroubare Portugese troepe te gaan. Die jaar voordat Napoleon meer as 'n halfmiljoen na Rusland gelei het, selfs in Leipzig, slegs enkele maande na die verwoestende Russiese veldtog wat hy meer as 200,000 beveel het, kon Brittanje se totaal nie ooreenstem nie. Daar sou 'n ander manier moes wees.
Soos so gereeld gebeur, het die krygsheer wat so bedrewe is op die slagveld die politieke fout begaan wat die deur oopgemaak het vir Britse ingryping op die vasteland. Britse aanvalle op die Amerikaanse kolonies in Spanje het gehelp om 'n wig tussen die Spaanse Bourbon -dinastie en Napoleon te dryf, en dit het Bonaparte uiteindelik daartoe gedryf om sy broer Joseph as sy volmagkoning te installeer. Die daaropvolgende guerrilla -opstande het gelei tot 'n uitnodiging aan Brittanje om troepe en 'n militêre leier te voorsien, en Londen het Arthur Wellesley, later die hertog van Wellington, gekies.
Wellington is die sentrale figuur hier, soos in baie van die boek, en die uitbeelding van Muir is minder as hagiografies. Van sy kant af het Wellington uiteindelik byna 'n kwartmiljoen Franse troepe vasgemaak wat andersins die reis na Rusland sou onderneem het. Muir beskryf die vordering van Wellington noukeurig uit Portugal, dwarsdeur Spanje en uiteindelik deur die Pireneë en na Frankryk. Na die eerste afsetting van Napoleon word hy Londense ambassadeur in Frankryk, 'n pos waarvoor hy waarskynlik nie geskik was nie, en waarna hy terugtrek na België om 'n ander leër by Waterloo te beveel. Muir is miskien 'n bietjie te hard teenoor die hertog, wat soos elke ander bevelvoerder in die geskiedenis sy regering beledig het met versoeke om meer troepe. hulle het. Net so het die talente wat Wellington so 'n ongelooflik suksesvolle generaal gemaak het, waarskynlik swak vertaal in diplomasie. Ondanks die feit dat onsekere kommunikasie met Londen hom gedwing het tot 'n diplomatieke rol sedert hy in Iberia oorgeneem het, was sy betrekkinge met die voorlopige Spaanse regering nog altyd broos.
Die oorlog het ook in ander teaters voortgeduur. 'N Belangrike skakel in Brittanje se beheer oor die Middellandse See was die pro-Britse regering op Sicilië, wat 'n groot deel van hierdie tydperk in sy eie binnelandse onrus gewikkel was. Net so het Brittanje betrokke geraak by 'n onnodige oorlog met die Verenigde State wat niks gedoen het om Napoleon seer te maak nie, maar baie om die Britse aandag te trek van die belangrikste taak: die verslaan van Frankryk. Muir bied ten minste soveel aandag aan hierdie filiaal -teaters as wat hulle verdien.
Soos Muir opgemerk het, het Brittanje nie die strategiese bates gehad om Frankryk op die vasteland aan te val sonder kragtige vriende nie, en die poging om die voormalige bondgenote van Frankryk en 'n alliansie met Brittanje te lok, oorheers die boek. Soos Mackesy voor hom, konsentreer Muir op die finansiële en diplomatieke pogings om die kontinentale stelsel oop te maak. Pruise, Rusland en Skandinawië (Mackesy maak in een van sy boeke duidelik dat Oostenryk met 'n geelsug as 'n moontlike bondgenoot beskou is) het doelwitte geword vir Britse grootheid. Die sukses van Londen is tasbaar. Een van die belangrikste faktore wat Napoleon op sy noodlottige opmars na Rusland gedryf het, was laasgenoemde se gebrekkige gebrek aan entoesiasme om die Berlynse verordeninge af te dwing. Aangesien Brittanje min regstreekse rol speel, ontvang die epochale opmars en terugtrekking uit Rusland slegs 'n kaalbeenvertelling, wat gegewe die omvang van die boek heeltemal geregverdig is. Gegewe die fokus op Brittanje, sou 'n waardevolle toevoeging tot die rol van Wellington meer gewees het op die pogings van admiraal sir James Saumarez, wie se geheime vergaderings aan boord van sy vlagskip Swede en Rusland in 'n meer konfronterende houding teen Napoleon getrek het en gehelp het om absoluut te beskerm kritieke voorraad Skandinawiese hout vir die Britse vloot, en wat gehelp het om Pruise per see te voorsien. Alhoewel hierdie vergaderings destyds geheim was, is daar geen rede waarom dit vandag so moet bly nie.
Met voorbehoud oor sy oordeel oor Wellington en sy weglating van Saumarez, moet Muir die voordeel van die twyfel in sy ander interpretasies ontvang. Sy bronne is die briewe van Wellington, waarvan sommige nog nooit gepubliseer is nie, amptelike versendings, parlementêre debatte en kommentaar en tekenprente van die Britse pers van die tydperk, waarvan die standaarde in die daaropvolgende twee eeue min verander het. Hierdie primêre dokumente word aangevul met natuurlik Mackesy en die onmisbare werke oor die Skiereilandoorlog deur genl -majoor sir William Napier, en veral die monumentale werk van sir Charles Oman. Die resultaat is die omvattendste enkelvolume-opname van die hele afgelope dekade van Brittanje se stryd teen Napoleon.
Uiteindelik kon Castlereagh, Liverpool, Canning, Wellington en 'n paar ander mense die bitter teenstanders in die parlement, die finansiële hulpbronne, die mannekrag, die skepe en die wapens bymekaarbring om 'n kragtige vyand te verslaan. Hulle belangrikste prestasie, nadat hulle Brittanje van direkte inval verseker het, twee alliansies bymekaargemaak het om Napoleon in Frankryk te verslaan, hom in ballingskap te stuur, hom 'n tweede keer in Waterloo te verslaan en 'n blywende vrede te verseker, was waarskynlik die skepping van België. In teenstelling met baie vandag se verdragte wat vir 'n vredesproses verloop, het hul konkrete prestasie 'n eeu lank die knyp van Britse veiligheid gebring totdat die veiligheid daarvan weer deur 'n moedswillige kontinentale vyand aangetas is. Die boek van Muir is dus insiggewend, nie net vir die historikus nie, maar dit is ook 'n interessante studie oor die meerjarige vrae oor oorlog en diplomasie.
*Die tweefase-insig wat ek aan Alfred Thayer Mahan te danke het, Die invloed van seemag op die Franse Revolusie en Ryk, 1793-1812 (Londen: Sampson Low, Marston en Co., n.d. orig.pub.1892), Vol. II, pp.196—8.
*Veral gegewe die aandag wat Saumarez gegee het deur admiraal J. C. Wylie, USN, in sy waardevolle boek Militêre strategie (Annapolis: Naval Institute Press, 1967, 1989).
Kyk die video: Napoleon Bonaparte Quotes (Julie 2022).
Copyright 2022 \ Die persoonlikheidstrekke wat gelei het tot die epiese ondergang van Napoleon Bonaparte...