Europa se koolstofryke veenlande toon '' wydverspreide '' en '' droogtendens '' - Klimaatimpak Nuus | Klimaatsimpaknuus
Geskryf deur Josh Gabbatiss
Europese turfvelde kan van koolstofbakke tot bronne verander, aangesien 'n kwart vlakke van droogte bereik het wat ongeëwenaard was in 'n rekord wat oor 2,000 jaar strek, volgens 'n nuwe studie.
Hierdie neiging van 'wydverspreide' en 'aansienlike' droging stem ooreen met die onlangse klimaatsverandering, natuurlik en deur mense veroorsaak, maar kan ook vererger word deur die veenlande wat vir landbou en brandstof gebruik word.
Dit kom as 'n ander studie skat dat die hoeveelheid koolstof wat in veenlande in die noordelike gebiede gestoor word, soveel kan wees as die dubbele vorige berigte.
Albei artikels wat in Nature Geoscience gepubliseer is, dui op 'n behoefte aan pogings om veenlande te bewaar as koolstofopslag op hoër breedtegrade.
Wêreldwye klimaatsstaking: Greta Thunberg en skoolstudente hou protes oor klimaatkrisisse - lewendige opdaterings
Saamgevat is die bevindings ''n werklike probleem', volgens een wetenskaplike wat nie by die navorsing betrokke was nie, gegewe die sleutelrol wat hierdie ekosisteme in die globale koolstofsiklus speel.
veenland vorm wanneer toestande wat versuip het, die ontbinding van plante vertraag, beteken dit dat lae dooie plante oor baie jare as turf ophoop. Dit is 'n belangrike komponent in wetenskaplikes se begrip van hoe die aardoppervlak van die planeet koolstof uitstraal en opneem.
Ten spyte van slegs 3% van die aardoppervlakte, bevat turfvelde ongeveer 'n vyfde van sy grondkoolstof. In Europa stoor hierdie ekosisteme vyf keer meer CO2 as woude.
Die bestaan ​​van baie veenlande word egter bedreig, deels danksy eeue van menslike ontginning van turf as 'n brandstofbron or kunsmis.
Beskadigde veenlande is 'n belangrike bron van emissies, vry te laat 3.5% van die wêreldwye antropogene CO2-uitstoot elke jaar.
Dr Graeme Swindles, 'n Universiteit van Leeds navorser en hoofskrywer van een van die artikels, gee 'n uiteensetting van die verskillende kwessies waarmee hierdie ekosisteme in Europa en verder geleë is:
"Sny, dreinering, brand, landbou, bebossing. Dit word alles aangedryf deur die behoefte aan turf as hulpbron of vir grondgebruikspraktyke wat nie ooreenstem met die behoud van gesonde veenlande nie. Tesame hiermee is klimaatsverwarming en -droging ook 'n belangrike faktor. "
Terwyl die turf wat versuip het, sal voortgaan om koolstof op te slaan, kan steurings as gevolg van klimaatsskommelinge of mense wat hierdie ekosisteme beskadig, suurstof daarin binnedring, wat die vrystelling van CO2 veroorsaak.
Baie Europese veenlande het reeds bewys van hierdie oorgang, aangesien die plantegroei wat hulle ondersteun verskuif van turfmosse na gras en struike.
Die eerste vraestel, vervaardig deur Swindles en 'n groot internasionale groep wetenskaplikes, is verwelkom deur Universiteit van Leicester vleiland ekoloog Prof Susan Page as 'n "robuuste stuk werk" - en een met 'n paar belangrike gevolge.
Dit identifiseer 'n droogtendens oor Europese veenlande, van Skandinawië tot die Baltiese lande, wat veral in die afgelope 200-jare veral uitgesproke geword het. Page verduidelik aan Carbon Brief:
"Hierdie neiging moet kommerwekkend wees, aangesien veenlande 'n reeks voordelige, maar dikwels onderwaardeerde ekostelseldienste lewer, insluitend koolstofopslag en sekwestrasie en daarom 'n belangrike rol speel in klimaatsverligting."
Alhoewel die resultate nie bloot die resultaat van menslike ingryping is nie, merk die skrywers daarop dat Europese turfvelde "nou wegbeweeg van natuurlike basislyne". Die resultate was die ergste vir veenlande in Groot-Brittanje en Ierland.
Aangesien daar geen langtermyn hydrologiese moniteringsdata beskikbaar is nie, gebruik die wetenskaplikes die teenwoordigheid van skulpe (of 'toetse') van klein, moebos-amoeba om historiese watervlakke te meet.
Hulle het rekonstruksies van die Europese veenlande van 31 geanaliseer en tot die gevolgtrekking gekom dat 60% van die terreine droër was van 1800 tot 2000 as wat dit die afgelope 600 jaar was.
Verder was 40% van die werwe op die droogste in 1,000 jaar, en 24% was droër as wat dit ooit oor die hele 2,000-jaarrekord was.
Terwyl hulle tot die gevolgtrekking gekom het dat hierdie effek 'n toenemende droë klimaat in die streek weerspieël, merk hulle ook op dat menslike invloed in veenlande waarskynlik die neiging vererger het. In totaal het hulle beduidende skade deur mense in 42% van die terreine geïdentifiseer en 'n verdere 29% wat geringe skade ly.
Swindles merk egter op dat hulle "meestal op die mees ongeskonde terreine in Europa gewerk het ... so daar is baie meer wat dreinerings ervaar het as dit".
Hierdie resultate kan veral belangrik wees in die lig van die tweede artikel, wat daarop dui dat die rol van Europese veenlande in die opberg van koolstof selfs groter kan wees as wat voorheen gedink is.
In hul studie, Prof Jonathan Nichols en sy kollega Prof Dorothy Peteet, albei om Columbia Universiteit skat in New York dat noordelike veenlande ongeveer 1,055 gigatonnes (Gt) koolstof stoor.
Hulle het dit vergelyk met 'n vorige, wyd aangehaalde skatting gemaak deur Dr Zicheng Yu van Lehigh Universiteit en sy medewerkers terug in 2010, wat by 'n syfer van 547Gt vir dieselfde streek aankom.
Nichols verduidelik hul werk aan Carbon Brief en merk op dat die ontledings in die verlede nie behoorlik verantwoordelik was vir die onderampseerde streke, soos Asië en Suid-Europa nie.
Turfskoolstofkolom, sê hy, word normaalweg gemeet aan die hand van 'n 'tyd-geskiedenis-metode' wat die tempo waarteen koolstof mettertyd opgehoop het, op 'n verskeidenheid terreine, gekombineer met die oppervlakte van die veenland, meet om die totale hoeveelheid koolstof te verkry. .
Volgens hul koerant is pogings van die verlede wat hierdie metode gebruik het, beïnvloed deur "verskeie bekende bronne van steekproefneming".
Die paar beklemtoon spesifiek die aanname dat turfakkumulasietempo met verloop van tyd die resultaat is van die wêreldklimaat en derhalwe dieselfde oor die noordelike halfrond is.
Nichols verduidelik aan Carbon Brief hoe hul metode op hierdie aanname verbeter:
'Die groot verskil is hoe ek al die verskillende terreine bymekaar bereken ... Die meeste plekke waar mense die hoeveelheid koolstofophopings gemeet het, is in Noordwes-Europa en Kanada. Dus bevoordeel u basies u berekeninge teenoor daardie plekke en weg van ander plekke ... [Ons het probeer om] die probleem op te los deur ons gemiddeldes volgens die oppervlakte te weeg in plaas van willekeurig gebaseer op hoeveel metings gedoen is. "
Die navorsers het meer as 4,000 radiokoolstofmetings gebruik om die ouderdom van veen vanaf 645 veenlande te bepaal.
Hulle het voorheen ongebruikte data van die Neotoma Paleoecology databasis, tesame met nuwe rekenaaralgoritmes vir die beraming van die geskiedenis van turfkoolstofakkumulasie en wanneer turflande gevorm is.
Nichols merk op dat hoewel hul finale syfer vir koolstofopberging aansienlik hoër is as vorige datastrewe pogings, het modelleerstudies al hoër syfers opgelewer:
'As u 'n aardstelsel-model gebruik om te voorspel hoeveel turf daar moet wees, is dit gewoonlik meer as wat ons kry as ons meet, so hopelik sal dit sorg dat dit meer in lyn is.'
Carbon Brief het met 'n aantal wetenskaplikes gesels wat hul verbasing uitgespreek het oor die ontleding van Nichols en Peteet, gegewe die veel groter skatting van die koolstofopslag wat dit opgelewer het. Ander het vrae gevra oor die metodes wat die paar gebruik het om hul finale syfer te bereik.
Yu, wat die span gelei het wat by die 2010-skatting van die veenland opgedaag het, vertel Carbon Brief dat, hoewel hy tevrede is dat so 'n koerant 'n prominente posisie het, hy bekommerd is dat daar 'groot tegniese tekortkominge' is wat tot hierdie aansienlike hersiening gelei het.
Hy het aan Carbon Brief gesê hoewel wetenskaplikes wat op hierdie gebied werk 'lankal' erken het dat die verantwoording van streeksverskille tussen veenlande die 'regte pad' is, het die gebrek aan voldoende gegewens hul pogings belemmer:
"In hierdie verband het hierdie nuwe artikel 'n potensieel belangrike vordering en verbetering gemaak deur die berekening van die koolstofophopingsyfers vir elk van agt turfstreke te bewerkstellig, met die doel om die ruimtelike vooroordeel te verantwoord."
(As deel van hul ontleding het die navorsers noordelike veenlande in agt streke verdeel, hoofsaaklik gebaseer op politieke grense, wat in wetenskaplike literatuur gerapporteer word. Hulle het ook twee ander maniere bedink om die streek te verdeel om enige vooroordele uit te skakel.)
Yu sê verder dat dit 'ongelukkig en miskien onvermydelik' is dat Nichols en Peteet, volgens wat hy kon vertel, 'n enkele gemiddelde koolstofdigtheidswaarde vir alle terreine moes gebruik, ondanks die bekende variasie oor veenlande.
Hy voeg by dat die skrywers van die nuwe artikel, met voorheen misgekykte data, webwerwe bevat wat nie normaalweg onder die kategorie "noordelike" turflanderye oorweeg sou word nie. Hieronder is enkele dele van Suid-Europa en selfs 'n paartjie in Noord-Afrika.
Yu sê dat die kombinasie van hierdie twee faktore volgens sy mening gelei het tot 'n oorskatting van die hoeveelheid koolstofopslag wat deur die noordelike turf voorsien word.
Na aanleiding van hierdie kritiek, vertel Nichols aan Carbon Brief dat hulle, bo die gemiddelde koolstofdigtheid, ook die aansienlike variasie en onsekerheid in ag geneem het deur 'n groot verdeling van waardes op grond van 16,000-metings op te neem. Wat die groter ligging betref, sê hy dat dit "op die punt van die koerant kom":
'Ons wil koolstof in veenlande meet waar ons weet dat veenlande bestaan ​​en nie waar ons aanneem dat hulle is nie.'
In die praktyk beteken dit dat u data uit onkonvensionele gebiede insluit, insluitend streke waar veenlande gering is. In die algemeen sê hy dat hul metodes ontwerp is om 'veel groter onsekerhede' te produseer, maar ook 'n finale resultaat wat nader aan die 'regte' antwoord is as vorige pogings.
Die publikasie van hierdie twee vraestelle dien om die belangrikheid van turf vir die wetenskaplikes se begrip van die klimaatstelsel te beklemtoon, asook die noodsaaklikheid om veenlande te bewaar en te herstel.
Prof Pete Smith, 'n grondkundige by die Universiteit van Aberdeen en Interregeringspaneel oor Klimaatsverandering skrywer wat nie by een van die studies betrokke was nie, vertel Carbon Brief:
"Samevattend dui die studies daarop dat turfvelde met 'n hoë breedtegraad as 'n beduidende koolstofopwasbak optree, aangesien dit in gebieds- en koolstofvoorraad groei - maar as hulle ook droog word, kan die potensiaal wees dat hulle van netto koolstofwasbakke na bronne. Gegewe die groot koolstofopslag in turfvelde met groot breedtegraad, is dit 'n groot bron van kommer. "
Hy merk op dat hoewel die Swindles-papier daarop dui dat droging nog nie meer as die normale droogte-siklusse van veenlande kan wees nie, kan die verskuiwing weg van langtermyn-basislyne hulle nader aan 'n drempel stoot waardeur turfvorming vervang word deur veenafbraak, wat sou lei tot enorme koolstofverliese in die atmosfeer ".
Page sê 'n besondere kommer is dat 'n kombinasie van hierdie stoornisse en menslike aktiwiteite 'n "kumulatiewe effek" het.
Swindles en sy span skryf dat daar met Europese veenlande in 'n "toestand van oorgang" bestaan reeds maatreëls aan die gang om sommige van hulle te herstel deur kunsmatige dreine en sluise in te dam.
Hulle merk op dat hierdie aksies 'lewensbelangrik' kan wees om die menslike impak en toekomstige aardverwarming te beskerm. Hulle sê hierdie inisiatiewe moet hul bevindings in ag neem.
Volgens Nichols is dit belangrik dat wetenskaplikes die totale hoeveelheid turf wat oor die hele wêreld beskikbaar is, oorweeg vir die bedreiging van veenlande, om ''n getal te bepaal hoeveel daar is om te verloor':
"Vleilande vorm nie gewoonlik deel van globale klimaatmodelle nie. As ons realistiese voorspellings wil maak oor toekomstige klimaat, moet veenlande deel daarvan wees. "
Swindles, GT et al. (2019) Wydverspreide droging van Europese veenlande in die afgelope eeue, Nature Geoscience, doi.org/10.1038/s41561-019-0462-z
Nichols, JE en Peteet, DM (2019) Vinnige uitbreiding van noordelike veenlande en verdubbelde skatting van koolstofopslag, Nature Geoscience, doi.org/10.1038/s41561-019-0454-z