Hoe bedreigings vir 'n groep moedig samewerking aan
Geskryf deur Jennifer Evans, Rice University
Charles Darwin het gelyk: Groepe geniet 'n voordeel wanneer hul lede "gereed is om mekaar te help en om hulleself op te offer vir die algemene welsyn", volgens 'n nuwe studie.
Deur gebruik te maak van variasies van die openbare goedere spel, het die navorsers gewys dat wanneer geen ander meganisme teenwoordig is om groep samewerking te versterk, die bedreiging van groepuitsterwing voldoende is om die samewerking binne 'n groep te motiveer en te verhoog.
"Mense reageer op bedreigings vir hul groep. Hulle is bereid om geleenthede te bied om vrye rit op die pogings van hul groeplede vry te stel, "sê Rick Wilson van Rice University, 'n mede-outeur van die studie in die joernaal PLoS ONE.
Die artikel bied insig in die oorsprong van groepkonflik en ondersteun die idee dat mededinging tussen groepe deel is van wat menslike samewerking gekweek het, sê die skrywers.
"Geskiedenis blyk die idee te ondersteun dat 'n groep wat saamwerk, 'n ander groep kan oorkom en hulle uitsterf," sê Wilson, 'n professor in die politieke wetenskap, professor in statistiek en sielkunde. "Maar dit was nie duidelik of dit te wyte was aan groepe wat saamwerk wanneer hulle in kompetisie of druk van uitsterwing deur middel van seleksie is nie."
'N Klassieke eksperiment
Die navorsers het 'n beheerde laboratorium-eksperiment uitgevoer om vas te stel of mededinging of uitsterwing die samewerking in groepe verhoog. Die eksperiment was gebaseer op die openbare goedere spel waarin deelnemers in groepe elkeen 'n vaste hoeveelheid geld gegee het. Elke groeplid kies in die geheim hoeveel om in die groeprekening te plaas en hoeveel om vir eie rekening te behou. Die bedrag in die groeprekening word vermenigvuldig met 'n vasgestelde faktor, en die uitbetaling is ewe verdeel tussen die lede van die groep; Deelnemers hou ook die geld wat hulle nie bygedra het tot die groeprekening nie.
In die navorsers se eksperiment is 168 voorgraadse studente willekeurig toegewys aan groepe van vier. Geen deelnemer het geweet wie hul mede-groeplede was nie en alle interaksies is anoniem uitgevoer oor 'n rekenaarnetwerk.
Die spel het bestaan ​​uit twee blokke 10 periodes. Elke periode het elke vak 50 monetêre eenhede gegee en besluit hoeveel om in hul private rekening te hou en hoeveel om in die groeprekening te plaas. Die private rekening het een tot een betaal. Die bydraes tot die groeprekening is verdubbel deur die eksperimente, en die totaal van die groeprekening is gelykop verdeel tussen elke lid van die groep.
"Hierdie basiese eksperimentele ontwerp is honderde kere gebruik, en gratis ry is algemeen," sê hy. "Ons wou weet of mededinging of uitsterwing werk om gratis ry op die manier wat Darwin stel voor te stel."
Vier variasies op die spel
Die navorsers het vier behandelings in hul eksperiment gebruik:
Die eerste behandeling het die standaard openbare goedere spel gerepliseer. Aan die einde van elke periode het vakke uitgevind hoeveel daar deur hulle in hul groep bygedra is tot die groeprekening. Hulle is niks vertel van die bydraes van deelnemers in die ander groepe nie.
Groepkompetisie is in die tweede behandeling bekendgestel. Vakke het dieselfde inligting gesien as in die eerste behandeling; Hulle is egter aan die einde van die eerste 10-tydperke volgens hul totale verdienste teenoor die ander groepe in die eksperiment gerangskik.
In die derde behandeling is uitsterwing ingestel. Vakke is vertel dat aan die einde van 10-tydperke hul verdienste vergelyk word met alle ander vakke se verdienste. Een derde van die laagste verdieners sal van die eksperiment verwyder word en mag nie deelneem aan die tweede blok 10 periodes nie.
In die vierde behandeling is uitwissing toegepas op groepe eerder as individue. Vakke is vertel dat aan die einde van die eerste 10-tydperke hul groep se verdienste vergelyk word met die ander groep se verdienste. Groepe wat in die onderste een derde van die verdieners geval het, sal van die eksperiment verwyder word en sal nie aan die tweede blok 10-tydperke deelneem nie.
Die navorsers het bevind dat in die behandeling van een tot drie die gemiddelde bydraes geleidelik oor die eerste 10-periodes afgeneem het. "Met verloop van tyd dra mense minder aan die publiek se goed en begunstig hulle private beleggings," sê Wilson.
"Maar as ons groepuitsterwing voorstel, sien ons 'n merkwaardige ander resultaat," sê hy. "Individu dra byna alles by tot die groeprekening. Die druk van groepuitsterwing lei tot individue wat binne die groep saamwerk. "
Navorsers het bevind dat groepuitsterwing, die vierde behandeling, gelei het tot groter bydraes tot die groeprekening (92 persentasie van die skenking, gemiddeld) as enige ander behandeling (35 persent in eerste behandeling, 36 persent in derde behandeling of individuele uitsterwing, en 42 persent in die tweede behandeling, groep vergelyking).
Die skrywers merk daarop dat "uitwissing van die groep lei tot verbeterde samewerking solank die keuringsmechanisme teenwoordig is. Sodra dit verwyder is, bly bydraes hoër vir 'n tyd, maar val vinnig na ... nul bydraes. Die kultuur van samewerking wat voortspruit uit die groep uitwissing meganisme het net 'n kort langtermyn-oordrag nadat die meganisme verwyder is. "