Ná ’n dag van haarsny stap hy die aand huis toe; dis sowat 40 km altesaam. In daardie stadium het hy dit reeds 24 jaar lank gedoen - sowat 30 000 myl; dus 48 000 km!
Op ’n koel Saterdagoggend teken ons die stapregister vir die Haarkapperroete by die Phillipskop-bergreservaat sowat 12 km oos van Stanford.
Ná sowat ’n halfuur se stap vou die Hidden Valley oop anderkant die skouer van die berg. Ons begin soek na die David and Goliath Rock Stacks. Twee netjiese natuurlike rotstorings staan oorkant mekaar in die klofie regs van ons asof hulle gereed maak vir ’n tweegeveg; die een strek twee keer hoër as die ander een.
Die paadjie daal verder af in die vallei neffens David verby tot by ’n stroom. Dis ’n mooi kol tussen digte fynbos – ons deel droëvrugte en neute en maak waterbottels vol bergwater.
Aan die ander kant van die stroom klim die paadjie weer stelselmatig uit die vallei. Teen dié tyd bak die sonnetjie warm op my, en ná ’n driekwartier van stap, hyg, rus, stap, hyg, rus... staan ons bo-op die rug van die berg en kyk terug.
In die verte sien jy die Akkedisbergpas waarmee julle vanoggend gery het. Rondom jou staan die fynbos plek-plek kophoogte met spatsels skelpienk sewejaartjies tussenin.
Die mooi uitsigte hou net nie op nie! Van hier af stap jy op ’n plat stuk totdat jy die eerste keer die Tesselaarsdal-kant sien.
’n Mens sou dus kon redeneer dat Jannie vir dié punt gemik het, maar die bestaande paadjies in daardie tyd sou waarskynlik sy roete bepaal het,” verduidelik Chris.
Op die oorspronklike tekening van die landmeter-generaal van 1870 en op ’n latere tekening in 1951 van Phillipskop is daar wel aantekeninge van voetpaadjies wat hierdie punt oorsteek.
Van hier af swenk die pad na regs tot by ’n kruising. Ons hou reguit aan vir ongeveer tien minute tot by die afdraaipaadjie na Haar-kapperpiek. ’n Paar nuuskieriges stap die vyf minute tot op die piek, maar die res van ons is tevrede om op die rotse uit te span en die reeds mooi uitsigte oor die Overberg te geniet – daar is berge, koring- en canolavelde net waar jy kyk!
Nou is dit al die pad afdraande – die voorste stappers raak klein in ’n geel see van tolbosse al langs die skouer van die berg. Namate jy daal, sien jy weer die Hidden Valley; nou aan jou regterkant doer onder, voor die paadjie weer links swenk en julle in ’n reeks sigsagpaadjies berg af loop.
Die paadjie kruis ’n stroom en mettertyd word die fynbos deurspek met helder oranje speldekussings (op hulle mooiste in Oktober).
’n Mens stap dieselfde pad terug tot by die hekkie op die randjie van die dorp – hier draai ons nou regs bergop. Die klim tot weer op die rug van die Kleinriviersberg is ’n pyniging – dit het seker iets te make met die quiche en bier in my maag en die son wat soos ’n verhooglig op my kop brand.
Die berig in Die Transvaler lui: “Die haarkappery is vir mnr. Willemse ’n liefhebbery: Hy wou van kindsbeen af graag haarkapper word.” Nadat ek die roete gestap het, wonder ek egter of mnr. Willemse bloot ’n verskoning gesoek het om meer tyd in die berge deur te bring...
Phillipskop se vyf netjiese selfsorghuise het ’n puik uitsig oor die Overberg. Dit kos vanaf R1 500 p.n. vir 4 mense, R220 per ekstra persoon, R110 per ekstra kind (slaapplek vir 6 mense).
Die afdraai na die Phillipskop-bergreservaat is sowat 7 km oos van Stanford op die R326. Daar is goeie aanwysings op die webruimte. Van die Kaap af is dit vinniger om met die N2 en R316 soontoe te ry.
Ons het bespreek en steeds twee uur vir ons kos gewag, maar die eienaar het om verskoning gevra – daar was ’n misverstand in die kombuis. Daar is ook ’n kafee of twee op Tesselaarsdal waar julle koue koeldrank en skyfies kan koop.