Santie van der Merwe, skrywer van "Gelyke kans" en "Vandat jy weg is" se nuutste boek, "Al wat oorbly", is nou beskikbaar. Santie was al twee keer ’n finalis vir die ATKV-Woordveertjieprys vir die beste liefdesromans. Hier is ’n uittreksel uit dié nuwe boek.
Julia word stil toe Wynand se arms van agter om haar gaan. Sy laat toe dat hy sy ken in haar hare laat sak, draai willoos om, teen sy breë bors vas.
Hy kreun. “Julia. Ek kan nie sonder jou nie.” Sy weet sy kan ook nie sonder hom nie. Maar hulle sal ’n manier moet vind, sonder mekaar. Sy draai uit sy omhelsing. “Moenie, Wynand.”
“Daar is nie. Kry dit in jou kop. En jy kan nie net tydig en ontydig hier by my inloop nie. ’n Slot. Sorg dat daar ’n slot aan die hekkie is wanneer ek terugkom.” Sy beduie na die hekkie wat haar tuin van sy agterplaas skei.
Twee lang tree sluk die afstand tussen hulle in. “Julia, ek is jammer.” Hy neem haar in sy arms en sy protesteer nie.
Kopskuddend tree sy die huis in, sluit die veiligheidshek tussen hulle. Wynand staan hulpeloos op haar stoep, sy bene jonk soos dié van ’n seun in sy kortbroek, sy voete kaal. Al wat sy kan doen om nie week te word nie, is om die agterdeur ook toe te maak. Met haar rug teen die deur betrag sy haar veilige hawe. Haar kombuis wat oorvloei in ’n eetarea, ’n sitkamer, werkskamer, alles ineen. Sy wil op die bank gaan lê en haar ouma se hekelkombers oor haar trek, haar gesig in die bont kussing druk en haar hart uithuil. Oor Wynand en die futiliteit van hulle verhouding. Oor haar ma wat weg is toe sy nog so bitter jonk was. Oor haar stiefma wat nooit haar ma se plek kon volstaan nie. Maar sy het nie tyd nie.
Haar bene dra haar outomaties kamer toe. Sy pak die enigste rok wat vir ’n begrafnis sal deug in haar oornagtassie en ’n skoon bloes vir môre. Onderklere, haar toilet- en grimeersakkies. Slaapklere. Sy sit haar tas by die voordeur neer.
Sy sit die radio summier af. Sy spoel haar koffiebeker uit en maak seker daar is kos in Delilah se kosbak. Die kombuis is netjies. Die laaste twee dae het sy byna nie geëet nie. Nie omdat sy rou oor haar stiefma nie maar omdat die ou vrou se skielike dood allerhande dinge na die oppervlak gedwing het. Julia se gemoed is eenvoudig te vol, daar is nie plek in haar maag nie. ’n Donderslag herinner haar daaraan om die modem se kragdraad en die telefoonkabel uit te trek. Natuurlik broei daar ’n Hoëveldstorm. En sy het nie die beslommernis van apparaat wat deur die weer uitgeslaan word ook nog nodig nie.
Dit reën so hard dat Michelle al haar aandag aan die pad moet gee en Julia kan haar gedagtes laat gaan. Hoe het haar lewe in so ’n kort tydjie in so ’n doodloopstraat beland? Hoekom is die ou vrou juis nou dood, net nadat sy besef het sy en Wynand het nie ’n toekoms saam nie? “So, wanneer laas het jy haar gesien?” wil Michelle weet.
“Jy weet dis nie waarvan ek praat nie. Hoekom tree jy vir haar in die bresse, Julia? Jy weet die beste van ons almal dat sy geen respek gehad het vir ons ma nie. Het sy of het sy nie elke liewe foto van haar laat verdwyn nie?”