Wendag - God Lewe in die Water - Deel I
Hierdie artikel sal in twee gedeeltes aangebied word weens die hoeveelheid van die inhoud daarvan. Omdat afbreek aan die begrip en impak gemaak sal word indien dit verkort, of sekere inligting uitgelaat word, het ek dit nodig gevind om dit so aan te bied. Dit is 'n verwoording van 'n dokumentêre DVD wat ek uit Amerika bestel het en pas gekyk het. Ek deel dit graag met my mede lesers.
Moderne instrumente bepaal dat daar in elk van water se geheue selle, 440,000 'informasie panele' is en elkeen is verantwoordelik vir sy eie tipe interaksie met die wêreld om dit. Indien die groepe elk as enkele entiteite sou bestaan, sou dit gou uitgeleef raak en vergaan, maar selle in elke groep kan die groepering verlaat en oorgaan na 'n ander groep en daar opgeneem word. Dit verleng die bestaan tyd van die selle en hierdie verskynsel rugsteun die hipotese van die stoor van inligting ..."Die molekulêre samestelling van water is in effek die alfabet van water. Deur die letters te groepeer kan data en inligting bekom word..." Professor Rustom Roy van die Universiteit van Pennsylvania, en ook lid van die Internasionale Akademie vir Wetenskap, gaan verder en verklaar dat ..."water waarskynlik die wêreld se enigste, en mees vloeibare rekenaar is..."I
n die winter van 1818 het die skip 'Lara' op 'n tog tussen Liverpool en San Francisco aan die brand geslaan en moes die bemanning en passasiers die skip verlaat. Kaptein Niel Carrie was een van die oorlewendes wat in die reddingsbootjies op die see gedryf het. Die bietjie vars water wat hulle by hul gehad het, het opgeraak en baie gou was dit duidelik dat hulle van die dors sou omkom. Hulle het eers na drie weke op die see land bereik, maar nie een van die mense het gesterf nie. Hulle oorlewing was merkwaardig. Kaptein Carrie wat 'n nugter denkende mens was, het vertel dat hulle op 'n stadium gedagtes verwissel het, saam gedroom het en hulle verbeel het dat die water om hulle vars water was. Op 'n ingewing het hy oor gebuk, 'n hand vol water opgeneem en dit in sy mond geplaas – die water was vars en hulle kon dit drink. Dit het hulle aan die lewe gehou.
Hulle het water geneem, positiewe effekte daarop laat inwerk en toe saad daarin laat ontkiem. Daar is gevind dat die pante uit die saad wat in die 'gelukkige' water ontkiem het baie beter gegroei het en die minerale in die vrug van die plant was baie meer gekonsentreerd. Die plante het deurgaans ook minder water nodig gehad en geen kunsmis nie. Die water wat gebruik is het nie sy komposisie verander nie, dit het H2O gebly, maar die struktuur het verander. Insiggewend van hierdie verskynsel, en dit dra volgens my waarneming by tot die metafisiese agter die storie; is dat die wetenskaplikes kan bepaal 'hoe' die struktuur verander, maar gladnie 'waarom' nie. Die 'waarom' is vir my soos 'hoe' 'n by weet welke blom die beste nektar bevat... sien my artikel: 'Die God van die By'