Die tweede is dat die leier van die EFF, die politieke stormvoël Julius Malema, gesê het Afrikaans moet “op sy plek gesit” en slegs (soos Mandaryns, Frans, Spaans en Swahili) ’n keusevak wees.
Nee, kyk ’n mens by jou instinktiewe verontwaardiging verby, is daar in sy woorde nogal iets van waarde. Hy het naamlik gesê dis ongehoord dat vraestelle, wat al klaar moeilik is, aan tersiêre instellings soos Unisa slegs in Engels en Afrikaans is. Dit benadeel die studente wat ander tale as moedertaal het, het hy te kenne gegee.
Daarmee kan geen regdenkende mens fout vind nie. As dit gaan om die opheffing van die swart tale tot akademiese vlak, staan Afrikaanssprekendes se ervaring tot die swartes se beskikking. Die SA Akademie vir Wetenskap en Kuns het al jare gelede die hand van vriendskap na swart taalsprekers uitgesteek om hul tale te ontwikkel.
Maar, soos N.P. van Wyk Louw dit gestel het, die doelbewuste ontwikkeling van Afrikaans was ’n “geloofsdaad”. Veral koerante soos Die Burger en Die Volksblad, asook ’n tydskrif soos Die Huisgenoot het destyds baanbrekerswerk gedoen om nuwe woorde en begrippe te skep – oor sport, motors, die ekonomie, die alledaagse lewe, noem maar op. Dit het ’n ongelooflike kraginspanning van ’n leërskare van besielde mense geverg om van Afrikaans ’n volwaardige kultuurtaal te maak.
Dit beteken dat Afrikaans ’n kulturele kapitaal opgebou het wat nie te versmaai is nie. En Juju kan gerus verby sy eie rassisme kyk en hande met Afrikaans vat om swart tale ook te ontwikkel, soos Nkosi tans doen.
Gelukkig het die Afrikaners hulle nie daardeur laat onderkry nie. Dit het hulle net nog meer gemotiveer om skouer aan die wiel te sit en Afrikaans behoorlik te ontwikkel.