Ek twyfel of hulle destyds besef het dat hulle byna veertig jaar lank betrokke sou bly by ‘n aaneenlopende en herhalende opvoedingsmissie waarby ek en die nege na my – wat van ons driemanskap ‘n dosyn gemaak het – so merkwaardig baatgevind het. Hy kon darem die afgelope twintig jaar spreekwoordelik terugstaan en sy handewerk in oënskou neem; die vrugte daarvan pluk? Sy nie. Sy kon nooit terugstaan en sê ‘so ja; hierdie lewenstaak is afgehandel’ nie. Sy moes gaan. So gou. Dankie tog dat hy gebly het.
Byna nege dekades lank het jy voluit geleef. Geleenthede ten volle benut. Daarom dat jy daar vanuit jou hospitaalbed angstig verneem het of iemand omsien na jou groentetuin. Totdat jy dit weer self kan doen… Jy hoop om ‘volgende week’ tuis te wees, het jy nog in die laaste dag of twee gesê.
Ek is nie ‘n vlees-en-bloed Krige nie. Maar darem al byna 35 jaar in jul dampkring. Ek dink Pa sal vir my altyd uitstaan as die mens met die wydste algemene kennis van almal wat ek al teëgekom het. ‘n Saluut werd.