Die vertaling van die woord sarks - Hermie van Zyl - www.bybelkennis.co.za
by Mitch Kalp · 08/06/2017
Hierdie is 'n opvolg oor 'n vorige vraag oor die mens se sondige natuur
Die Direkte Vertaling van die Interliniêre Bybel (CUM, 2012) is nie dieselfde as die Direkte Vertaling van die Bybelgenootgeskap (2014) nie. Eersgenoemde is meer letterlik as laasgenoemde. Daarom het ons in eersgenoemde verkies om sarks met "vlees" weer te gee. 'n Letterlike vertaling probeer altyd so kort as moontlik op 'n konkordante manier vertaal, dit wil sê, dit probeer 'n een tot een verhouding bewerkstellig tussen die Griekse woorde en die ontvangertaal, met so min as moontlik interpretasie. Maar juis hierdie kenmerk maak 'n letterlike vertaling baie onbevredigend vir die ontvangertaal-leser. Want die vraag bly steeds: wat beteken "vlees" nou eintlik? En daarom het ons in die regterkantste kolom van die Interliniêre Bybel die 1983-Afrikaanse Vertaling bygevoeg sodat die leser kan sien hoe verskil 'n letterlike en dinamiese vertaling. Laasgenoemde probeer juis die betekenis van die Grieks vir die ontvangertaal (in hierdie geval Afrikaans) so presies as moontlik weergee. En, soos reeds beredeneer in die vorige antwoord, daarom word "vlees" met "sondige natuur" vertaal omdat lg die bedoeling van die teks beter verwoord. En dat die vertalers nie hier 'n fout begaan het nie, word geïllustreer in bv Rom 8:3 waar letterlik staan dat God sy eie Seun gestuur het "in gelykheid aan die sondige vlees". Paulus self tipeer dus die vlees as sondig.
Die Boodskap is op sy beurt 'n baie vrye vertaling, eintlik 'n parafrase. Hierdie vertaling vertaal "vlees" in Rom 8 op 'n verskeidenheid van maniere, soos die volgende: "mag van die sonde in ons lewe"; "deur die sonde oorheers"; "in sonde leef"; "die sonde heers oor hulle"; "in die greep van sonde". Met hierdie uitdrukkings word in wese dieselfde gesê as die 1983-Vertaling se "sondige natuur". Hulle druk almal die gedagte uit dat die mens nie anders kan as om te sondig nie; die mens is in die greep van sonde; hy kan met die beste wil in die wêreld nie doen wat God behaag nie. Laasgenoemde begin eers moontlik word wanneer God deur sy Gees 'n nuwe natuur in die mens genereer wat na God se wil kan begin lewe.
Waar kom die sondige natuur van die mens vandaan? God het ons inderdaad nie aan die begin so gemaak nie. Die mens in sy oorspronklike staat is goed (Gen 3:31). In die teologie sê ons die mens is geskape in 'n staat van ongeskondenheid (status integritatis). Maar as gevolg van die ongehoorsaamheid van die mens het die sonde verbrei na alle mense (Rom 5:12) en bevind die mens hom nou in 'n staat van korrupsie (status corruptionis). Waar die mens voorheen in staat was om nie te sondig nie (posse non peccare), is hy nou nie in staat om nie te sondig nie (non posse non peccare). Dit is die situasie wat Paulus in sy aanwending van die begrip sarks beskryf. Maar deur die Gees (wedergeboorte) skep God weer in ons 'n nuwe natuur waar ons verlang om volgens al God se gebooie te lewe. En so is God met ons op weg na die verheerlikte staat (status gloriae) wat ons eers sal beklee in God se nuwe skepping. En dis die dilemma van die Christen: ons lewe tussen wat ons alreeds het in Christus, maar nog nie volkome gerealiseerd sien in ons eie lewe nie. Wanneer ons dus oor die aard of natuur van die mens dink soos ons hom nou ken, mag ons die onderskeid tussen hoe ons oorspronklik gemaak is (status integritatis) en wat die sonde van ons gemaak het (status corruptionis) nooit uit die oog verloor nie.