Hy hoor deesdae van so baie mense wat doodgaan dat hy nie kan help om oor die hiernamaals te wonder nie, skryf Rian Van Heerden.
Ek weet nie hoekom ek die afgelope tyd so baie oor die dood dink nie. Miskien moet ek Facebook die skuld gee wat my die afgelope tyd byna daagliks laat weet wanneer iemand gesterf het.
Verskillende gelowe het natuurlik verskillende teorieë. En dit hang af met wie jy gesels, soms is daar 72 maagde betrokke, ander kere harpe, wolke en skape, en soms gaan jy sommer direk terug na die begin toe – in ’n splinternuwe vorm!
En dit maak nie saak watter geloof ons aanhang nie, ons wonder oor die praktiese implikasies van wat presies die ander kant behels.
Ons almal wonder maar. Diep binnekant. Al erken jy dit nie noodwendig in ordentlike geselskap waar jy dalk geoordeel mag word nie.
Is 72 maagde byvoorbeeld werklik ideaal? As hulle niks weet nie, gaan dit dan nie al jou energie vat om hulle te onderrig nie? En wat as hulle onderling stry of teen jou saamspan? Maar ook: Wat as jy ’n vrou is? Waarheen gaan jy as jy nie meer ’n maagd is nie?
En wat is die storie met die harpspelery? Hoekom nie ’n ander instrument nie? En hoe presies hou jy groot wit vlerke skoon as jy nie eers jou wit skoene kan skoon hou nie?
En ek wonder oor tyd. Die ewigheid is ’n lang tyd. Wat gaan jy doen met al daardie tyd? Ek is klaar verveeld ná die eerste week van vakansie as ek niks het om te doen nie.
Die vraag is egter of jy die kans wil waag om in niks te glo nie net om aan die ander kant uit te vind jy moes dalk.
Studies wys ook dat jy gelukkiger is as jy in iets glo. Dit temper net so ’n bietjie die druk en verantwoordelikheid.
Wel, ek is oortuig daarvan dat die fisieke nie die einde is nie. Selfs die wetenskap stem saam dat energie nie deur ons geskep of vernietig kan word nie. Dit verander net van vorm. Wat hierdie vorm is, sal elkeen van ons uiteindelik uitvind. Of nie bewus wees daarvan nie. Ek glo egter in Iets meer.