God het ŉ behae in almal wat met Hom wandel. Daarom het Hy deur die eeue mense geroep om op ŉ baie besondere manier met Hom te wandel, veral in moeilike tye soos dié van Miga. Miga tree in ŉ tyd op toe Israel geestelik so veragter het, dat sy kwalik as die uitverkore volk geëien kon word en min van die heidendom verskil! Hosea, ŉ tydgenoot van Miga, skryf van misdaad in Israel wat die hoogte ingeskiet het - bedrog, inbrake en rowers wat mense aanval. Dit klink baie modern!
Niemand hou God vir die gek sonder straf nie! “Vreeslik is dit om te val in die hande van die lewende God” (Heb. 10:31). Desondanks het mense die tempel gereeld besoek en offers gebring. Alles was egter kunsmatig. Israel was nie opreg met die Here nie, maar blind vir haar geestelike verval. Daarom het God vir Miga geroep om Israel se oë oop te maak. Israel moes wakker word!
Die Jode het slegs deur offerandes versoening van sonde verkry. Waar sulke offerandes egter nie met sondeberou gepaard gegaan het nie, was dit ook tevergeefs. Die probleem was dat baie mense gruwelik geleef, maar God met hul offers probeer paai het! Hulle het as’t ware die boete vir hul sondes betaal, maar die sonde nie laat staan nie. Daarom vra Miga in vers 7: “Sal die Here ŉ welbehae hê in duisende ramme...” Stel God in die offer of die berou belang? Israel wou eerder bly boete betaal as om van hul sonde ontslae te raak. Die sonde was al te lekker!
In vers 7 vra Miga: “Sal ek my eersgeborene gee vir my oortreding, die vrug van my liggaam vir die sonde van my siel?” Alhoewel die Bybel mense-offers verbied, kan ŉ mens jou nouliks ŉ groter offer indink as iemand wat sy eie kind offer. Dink maar aan Abraham se sielewroeging toe hy aangesê is om Isak te offer!
Reeds in die OT het God opregte geloof bo godsdienstige gewoontes verkies: “en om Hom lief te hê uit die hele hart en uit die hele verstand en uit die hele siel en uit die hele krag, en om die naaste lief te hê soos jouself, is meer as al die brandoffers en die slagoffers” (Mark.12:33).
In die teksvers sê Miga hoe hierdie gehoorsaamheid moet lyk en noem drie vereistes. Gelowiges moet doen (i) goeie dinge te doen (ii) in liefde met mekaar leef en (iii) God opreg dien. Die eerste twee het met die tweede tafel van die Wet te doen; ons optrede teenoor ons naaste. Die derde vereiste het met die eerste tafel te doen – om God nie ŉ rat voor die oë te wil draai, maar eerder opreg met Hom te wandel.
Wanneer wandel ons opreg (ootmoedig) met God? As ons die lewenspad in diepe afhanklikheid van Hom stap. Ootmoed beteken om geestelik met jou hoed in die hand te staan. Ons is bedelaars voor God. Ons het niks om op te roem nie. Alles is genade.
As ek met God wandel, gee Hy my iets wat geld nie kan koop nie – vrede. En dis ontsaglik belangrik – om vrede met God te hê. In Amos 3:3 sê die profeet: “Sal twee met mekaar wandel tensy hulle eers afgespreek het?” Daarna sê hy in vers 8 dat om sonder vrede met God te probeer wandel, is soos ŉ man wat in die bos loop en ŉ leeu hoor brul. Hy is onmiddellik onrustig want sy lewe word bedreig! So is die mens sonder God – hy het geen rus vir sy siel nie, omdat hy bang is vir die oordeel en hel wat op hom wag!
As jy nie tot rus in God gekom het nie, kan jy nie met Hom wandel nie. Jy bly altyd onrustig omdat daar vyandskap tussen jou en God is. Daar is, in Amos se woorde, geen afspraak tussen jou en God nie. Sonder ŉ afspraak, kan geen verhouding ontwikkel nie. Ons moet eers ŉ afspraak met God hê alvorens ons met Hom kan wandel. En dit bring vrede en rus. In Efes.2:14 sê Paulus: “Want Hy is ons vrede...”
So, dis waar die wandel met God begin – vind eers vrede en rus met Hom. En dit geskied deur die bekering. Daarsonder is alle godsdiensywer tevergeefs – gebede, Bybellees, kerkgang, gemeentebetrokkenheid – alles tevergeefs!
ŉ Mens aanvaar nie geskenke van jou vyande nie. God nog minder. Almal wat die genade van God in Christus verwerp, is sy vyande. Sulke mense moenie met gebede, Bybellees, kerkgang of wat ook al vir God geskenke aandra nie. Vir hulle sê Hy soos vir die vyf dwase maagde wat aan die feessaal se deur klop: “....Voorwaar ek sê vir julle, ek ken julle nie” (Mt.25:12).
Waarom het God alles gemaak; mense, plante, diere? Tot sy verheerliking. “Alles het die Here gemaak vir sy doel...” (Spr.16:4). “U is waardig, o Heer, om te ontvang die heerlikheid en die eer en die krag, want U het alles geskape en deur U wil bestaan hulle ...” (Openb.4:11).
God wil dat ons Hom as ŉ genadige, vergewende God sal ken en verheerlik. Elkeen wat met Hom wandel, moet dit geniet en weet dat dit die beste ding is wat hy ooit kon doen. Daar is selfs loon aan verbonde! “Vrees nie, Abram, Ek is vir jou ŉ skild en jou loon is baie groot” (Gen.15:1). Christus sê in die Bergpredikasie: “Verbly en verheug julle omdat julle loon groot is in die hemele...” (Mt.5:12). Dis nie net heerlik om met God te wandel nie; dis ook lonend!
Kom ons bid vir die geestelike dooies in ons volk. En daar is baie! Dink aan God se woorde aan die gemeente Sardis: “....Ek ken jou werke, dat jy die naam het dat jy leef, en jy is dood” (Openb.3:1). Kom ons bid dat ons volksgenote nie ŉ tweede Sardis sal wees – dit lyk asof ons leef, maar eintlik is ons dood! Ons het net een lewe. Laat daar eendag op jou graf geskryf staan: Hy/sy het met God gewandel!
Ons het 519 gaste aanlyn