Sou dit nie wonderlik wees as wetenskaplikes hul gedagtes kon opdoen nie? Een minuut vertel hulle ons planeet is opwarm weens menslike aktiwiteite en ons loop die risiko van potensiële verwoestende omgewingsverandering. Volgende is hulle waarsku dat die aarde op pad is na 'n klein ystydperk in die volgende 15 jaar.
Laasgenoemde hoofstuk het sy oorsprong in 'n onlangse persverklaring uit die Verenigde Koninkryk se Nasionale Astronomie Vergadering wat berig word oor 'n studie wat daarop dui dat die son op pad is na 'n tydperk van baie lae uitset.
Skommelinge in sonaktiwiteit is nie 'n nuwe ontdekking nie. Die 11 jaar variasie In die aantal donker sonstrale op die sonoppervlak is meer as 150 jaar gelede ontdek. Ons verstaan ​​nou dat hierdie kolle simptome van verhoogde magnetiese aktiwiteit is en voorkom gedurende periodes wanneer plofbare uitbarstings van energie en materiaal soos sonvlamme en koronale massa-uitstoten is meer gereeld.
Die wetenskaplikes agter die nuwe navorsing het die ritmiese variasies in zonneactiviteit geskoei oor die afgelope dekades en voorspel dat 'n diep lae is te danke tussen 2030 en 2040. Spesifiek, die persverklaring dui daarop dat hierdie daling in aktiwiteit 'n terugkeer na stil son voorwaardes nie gesien vir meer as 350 jaar kon merk.
Hoe is hierdie sterrekundeverhaal verwant aan 'n dreigende ystydperk? Die tydperk van lae sonaktiwiteit in die 17e eeu, bekend as die bazelen minimum, duur ongeveer 70 jaar en het ongeveer saamgeval met die "Little Ice Age", 'n era wat gekenmerk word deur 'n abnormaal hoë aantal harde winters in die Verenigde Koninkryk en Europa. Soos byna almal koerant stories het gerapporteer, tydens verskeie besonder koue winters, het die Thames gevries ryp kosse op die ys gehou word.
Gegewe die oënskynlik sterk verband tussen lae sonaktiwiteit en die Klein-ystydperk wat in die pers gerapporteer word, is dit verstaanbaar dat die vooruitsig van 'n terugkeer na Maunder se minimum voorwaardes baie belangstelling geopper het.
As hierdie verband tussen variasies in sonaktiwiteit en veranderinge in die aarde se klimaat voor die hand liggend lyk, is dit omdat dit is. Wanneer die hoeveelheid energie wat deur die son uitgegee word, verander, het dit 'n invloed op ons klimaat.
Maar die werklike probleem is net hoe sterk hierdie invloed vergelyk word met ander faktore. Die totaal sonbestraling, 'N mate van die krag wat deur die son in die vorm van elektromagnetiese bestraling, is afhanklik van die slegs sowat 0.1% in die loop van die 11 jaar sonsiklus. Klimaat wetenskaplikes het hierdie effek vir 'n geruime tyd verstaan ​​en dit reeds gebou in die rekenaar modelle wat gebruik word om te probeer en voorspel ons klimaat.
Maar daar is nog sekere onsekerhede. Veranderinge in die ultravioletgedeelte van die son se uitset oor 'n sirklus kan baie groter wees en kan energie in die stratosfeer plaas - op hoogtes bo 10km. Hoe hierdie energie ons weer en klimaat in die onderste atmosfeer beïnvloed, is nog nie duidelik nie, maar daar groei getuienis dat tydens periodes van lae sonaktiwiteit, atmosferiese "blokkering" gebeure meer algemeen voorkom. Hierdie blokkeer episodes bevat uitgebreide en byna stilstaande anti-siklone in die oostelike deel van die Atlantiese Oseaan wat vir 'n paar weke kan duur, wat die vloei van die straalstroom verhinder en tot kouer winters in die VK en Europa lei.
Die goeie nuus is dat as die son is in die rigting bazelen minimum voorwaardes, die waarskynlikheid van wat grootliks varieer in die verskillende studies, dan 'n nuwe ystydperk is nie onafwendbaar. Gedurende die Klein Ystydperk, die atmosferiese blokkerende effek waarskynlik 'n rol gespeel het, maar so het verhoogde globale vulkaniese aktiwiteit wat uitgeskiet gas en as in die atmosfeer, weerspieël sonstraling terug in die ruimte.
Die Klein Ystydperk het voor die Maunder-minimum begin. Hoyt & Schatten / wiki, CC BY-SASo het ons om versigtig te wees assosieer die minimum bazelen met die Klein Ystydperk. 'N Kykie na die data toon dat die Klein Ystydperk begin 'n lang tyd (beslis meer as 'n eeu) voor die aanvang van die bazelen minimum - en voortgegaan lank nadat dit geëindig. In elk geval, die Klein Ystydperk was nie regtig 'n ystydperk. Hoewel koue winters in Europa was buitengewoon gemeen, lyk dit nie 'n wêreldwye verskynsel te gewees het. navorsing dui dit was 'n plaaslike verskynsel en dat die kouer winters in Europa sou gewees vergesel deur warmer dié elders.
Wat van globale klimaatsverandering? As solar aktiwiteit val, en dit het 'n koel invloed oor die Verenigde Koninkryk en Europa, is dit nie 'n goeie ding nie?
Ongelukkig nie. Die oorweldigende konsensus onder die wêreld se klimaat wetenskaplikes is dat die invloed van die son variasie op die klimaat is verdwerg deur die impak van verhoogde vlakke van koolstofdioksied in die atmosfeer. Die meeste berekeninge stel voor dat 'n nuwe "grand solar minimum" in die aktiwiteit 'n verkoeling effek sal hê wat tydelik net die waarde van die verwarming as gevolg van die uitstoot van koolsuurgas deur mense sal vergoed.
Ons kan goed gaan na 'n tydperk van lae sonaktiwiteit, maar 'n nuwe mini ystydperk lyk baie onwaarskynlik op hierdie punt.
Jim Wild is professor in Ruimtefisika aan die Lancaster Universiteit. Sy navorsing ondersoek die fisika agter die aurora borealis, die impak van ruimteresweer op menslike tegnologie en die wisselwerking tussen die Martiaanse atmosfeer en die interplanetêre omgewing.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Bewyse van verhitting > Hier is die rede waarom ons nie op pad na 'n mini Ice Age