Dis gewoonlik 'n gesukkel om geskenke te koop, ek het 'n paar idees wat jy dalk in sal belangstel, klik gerus hier om te gaan kyk. Daar is bv. 'n CD met 50 resepteboeke op (Engels)
’n KOP vir syfers het ek nou eenmaal nie. Eerder ’n kop vir letters, maar dié raak ook maar deurmekaar.
Ek vermoed die syfersonde het daar iewers in standerd 7 begin met ’n kop vol muisneste en ’n besonder mislike wiskunde meneer. Op die een of ander manier het my brein se meganisme wat met syfers en somme te doen het, gefuse, onklaar geraak en net loop staan.
Ek bewonder mense wat flink en skerp met syferkunde is, wat na ’n tabel syfers kan kyk en met die eerste oogopslag sê of die finansiële state van ’n maatskappy goed of sleg lyk. Mense wat uit hul kop kan optel hoeveel ’n restaurant rekening is en bereken hoe om die bedrag tussen die groep te verdeel en boonop kan sien dat die kelner ’n fout gemaak het deur vir die een Coke N$4.99 en vir die ander N$7.95 te vra.
Ek wil my vreeslik graag glad nie steur aan my syfer disleksie nie en uitmaak asof ’n sakrekenaar ’n goeie substituut vir ’n regterbrein is. Maar dit is nie so maklik nie.
Jy stap jou vinnige pas oudergewoonte en kyk die rustige mense wat hier voor jou drentel verwyted aan. Die linker arm pomp op en af, gesig toe en terug, want dis tyd wat saakmaak. Jy storm deur Haystreet Mall sonder om links of regs te kyk, gretig om die minute te verdrink in die 'hustle en bustle' van die stad. Afrika man met 'n missie.
Maar net soos jy amper op die drumpel tree van Barrack street slaan Big Ben in London Court se hekke sy twaalf massiewe slae - ding dong ....en jy kan nie help om saam met die skare in die wandellaan op te kyk nie. En dis asof iets vir jou sê: vertoef 'n wyle. En dis wanneer jy die nar op sy stelte sien met 'n silwer kostuum en massiewe engel vlerke wat die verbygangers vermaak. En die musikant met sy saxofoon, en die kêrel met die kortbroek en lang hare wat sy vingers laat dartel oor die snare van sy boks kitaar.
Jy sien die ou man wat die juke box opwen en die marionet op sy toutjies laat dans langs die ou tannie wat met haar ratelende blikkie geld insamel vir die blindes. Jy sien hoe Hungry Jacks en Macdonalds se drumpels deurgetrap word vir 'n vinnige ete wat sommer daar op die sypaadjie verorber word. Die sambrele verdring mekaar om die 30 UV faktor van die vel af weg te hou. Die geur van vars gebroude koffie in die kroegies sypel lui-lui by jou verby in die wandellaan af, verby die kêrel wat naarstiglik 'n paar jeans luidkeels halfprys adverteer op 'n PA system wat beter dae geken het.
En jy wonder wat die haas is. Stop. Neem twee tree terug, haal die horlosie van jou arm af. Verkyk jou aan die Sjinese toeris wat 'n duisend foto's per minuut neem, en steeds nog tyd het om in 'n babelse gebrabbel die vrou en kinders strategies te plaas voor die winkelpop met die stoute klere aan in Barbarellas se venster.
Dan skielik voel jy die rustigheid van Perth. Jy kyk om jou heen en jy wonder of die mense ooit gaan klaarkry waarmee hulle besig is. Want tyd bestaan nie hier nie... 'tomorrow is another day. .'
Is waar. Telkemale dat hy my al uit die leeukuil opgehys het, of my deur die Rooikappie-bos gelei het met sy piccolo. Anderaand gesels ons oor kontinente heen oor die foon. Só vertel hy van die toutrekkery in die koerante oor aanddienste. En net daar kom ‘n storie-visioen. Maar omdat dit hom styf teen die vel raak, pleit ek sy konsent af om te skryf oor ‘n stoute aanddiens, toentertyd op Bedford.
‘n Vrou is nou maar eenmaal ‘n gebore jakkals, want toe offer ek hom 500 pond vir gebruiksreg. Dis R5500. Hy swyg. En sy swye is so goed soos kontrak maak.
Daar’s minnerig mense in die aanddiens. Die gryse stuur my by die agterbank in, en soos die sonde dit wil hê, kom sit daar niemand anders in die bank nie. Skaars het die predikant ingekom en die eerste voorsanglied opgegee, of ek skuif my rok op. Watter man sal nou onaangeraak bly? En ek verlustig my in my magsposisie teenoor ‘n weerlose man. Dán kruis en ontkruis die ou gryse sy bene; vou sy hande oor sy skoot; probeer sy baadjiepante oormekaar slaan. As hy effe wegskuif, skuif ek nader. As hy my rok afskuif, skuif ek hom weer op. Halfpad deur die preek verloor die predikant sy draad en begin stotter. Moes seker ‘n doring in sy vlees gewees het om die twee oorbesige mense in die agterbank te aanskou.
Dis toe dat die gryse besluit: Tot hiertoe. Onheilig is onheilig, klaar. Hy stamp my in die ribbes met die elmboog, en sis iets van ‘n stoornis en stilsit. Toe druk hy sy palms op die bank en skuif met mening weg. In die momentum van wegskuif, toe hy sy regterboud oplig om met die linkerboud oor die verniste bank te gly, glip daar ‘n donderende wind uit. Dit skeer oor die houtbank en galm deur die kerk.
Die predikant verstil en elke siel in die kerk kyk om. Synde agterbanksitters, is daar vir ons nêrens om heen om te kyk nie. En ek begin lag, onbedaarlik. Sodat ek nie asem kry nie, en ‘n agteruit hyggeluid maak. Toe gryp die ou gryse die boekgoeters en storm uit; ek hygend-laggend agterna.
My ou grys manmaat na wie ek só hunker hier in England; saam met wie ek soveel soetsuur herinneringe geoes het. Ek stuur sy 500 pond hierdie week. Hopende dat my kop nie gelyk met my nek afgeslaan sal word nie.
DIE storie van Tintel se Winkel en die kersblakers, wat nou so 'n tyd gelede daar op Kanoneiland in die Oranjerivier afgespeel het, moet vandag vertel word. Al klink dit miskien so, is hierdie geen feëverhaal nie. Dis eintlik maar net so 'n paar reisaantekeninge waardeur die skrywer so ietsie oor hierdie baie besondere eiland daar naby Upington in die Noord-Kaap wil vertel.
Kanoneiland is een van vele eilande wat in daardie deel van die Oranjerivier lê. Ek word vertel dat dit die grootste bewoonde eiland in 'n rivier in Suid-Afrika is. Ry jy in die wintertyd - wanneer die rivier laag loop - padlangs sal jy nie sommer die eilande raaksien nie. Dan lyk diit eintlik maar net asof jy tussen 'n klomp landerye deur ry. Kom die rivier egter die slag af, is dit 'n heel ander saak. Dan werk al wat 'n hand is oortyd om die keerwalle wat om die eilande is, gepak te kry sodat die inwoners teen die aanstormende watermassa beskerm kan word.
Dit is ook interessant om te sien hoe die woongebiede op die hoër gedeeltes van die eilande staan. Dis so 'n soort van boere-dorpie model wat jy daar sien. Weens die vloedgevaar moet hulle almal op 'n hoop op die paar hoë kolletjies wat daar is, gaan saamwoon. Kanoneiland se huise, kerk, skool en Tintel se Winkel staan op een van daardie hoogtes.
Ek het gedurende Julie een agtermiddag met 'n klompie toeriste daar aangery, want ek wou graag vir hulle gaan wys hoe 'n rêrige outydse plaaswinkel lyk. Dis nou daardie soort waar jy nog hierdie kant van die houttoonbank staan en jou winkellysie vir die een aan die ander kant van die toonbank gee. Dié haal dan alles van die rakke - wat van die vloer tot teen die dak strek - af, pak dit in 'n boks, skryf die pryse van jou items op jou lysie in, tel dit op en laat jou dan betaal. Eers daarna word die persoon wat na jou die winkel ingekom het, gehelp.
Die Tintel waarna die winkel vernoem is, is Tintel van den Heever. Sy staan self nog agter die toonbank, maar sy sê sy dink darem al aan aftree. Toe ons die dag daar instap, het die vroue so een en ander gekoop. Eintlik het dit maar meer om die kyk gegaan, soos dit mos gewoonlik met vrouens in 'n winkel gaan. Skielik vra een of Tintel dan nie gewone outydse kersblakers het nie. "Ja", sê sy en begin rondsoek tussen alles wat daar rond staan en hang.
Toe sy uiteindelik onder 'n rolle materiaal, wat bo-op die vertoonkas lê, uitbuk, staan sy met 'n knalrooi dubbelloop blaker vir twee kerse in haar hand. Iets soos 'n kanonskoot het skielik die winkel getref. Almal, ek inkluis, het op haar afgestorm, want dié besondere blaker wou ons hê. Só kom dit toe dat 'n stuk of vyf van ons dié dag trots elk met 'n baie besondere blaker daar van Kanoneiland af wegry.
Net toe ek dag ek kon ry, sê die vrouens hulle wil nog by die vrugtepakstoor langsaan ook aanry. 'n Vriendelike assistent sluit oop en daar laai ons toe 'n hele 20 kg se dadels wat by Klein-Pella verbou word, ook in. Genadiglik het die son toe begin sak, want was daar meer tyd sou ek 'n lorrie moes huur om ons aankope in die Kaap te kry.
Twee manne sit in die kroeg. Nommer 1: 'Ek haat dit om huis toe te gaan. Elke aand dieselfde smaaklose kos uit die vrieskas, ek moet self die skottelgoed was, met die hond gaan stap, en dan alleen bed toe gaan!' Nommer 2: 'Hoekom soek jy nie vir jou 'n oulike meisie, en TROU nie?' Nommer 1: 'Ek IS getroud!!'
Mike en sy vrou besef hulle moet bykom in die nuwe Suid-Afrika en besluit om 'n swart babatjie aan te neem. Nie lank nie, toe laat weet die sosiale werkster dat daar 'n pasgebore babatjie beskikbaar is, en hulle hom maar kan kom haal. Hulle maak so, en op pad huis toe hou hulle met baba en al stil by die tegniese kollege, en skryf in vir 'n Zulukursus. 'Want,' sê Mike, 'dis net 'n jaar dan begin die mannetjie praat...'
'n Sielkundige gaan met vakansie en reël 'n student wat pas klaar gemaak het om sy groepterapie te behartig terwyl hy weg is want hy wil nie hê dat die groep 'n té lang onderbreking in hul sessies moet hê nie. Die student is bietjie bekommerd dat hy aan die diep kant ingegooi word, maar die praktisyn verseker hom dat dit 'n heel normale groep is en dat al wat hy basies hoef te doen, is om hulle maar net aan die praat te kry en dan gesels hulle normaalweg lekker. So gesê so gedaan. Op die datum en tyd van die volgende groepsessie is die pas-afgestudeerde toe ook aangenaam verras met die wyse waarop die groep moeite doen om hom te laat tuis voel. Nadat die preliminaries afgehandel is, vra hy wie in die groep eerste iets wil sê. 'Ek sal begin,' sê een van hulle. 'Goed, wat wil jy vandag met ons deel?' 'Ek is Nelson Mandela,' sê die man. Die plaasvervangersielkundige is ietwat uit die veld geslaan. Die praktisyn het dan gesê dat dit 'n normale groep is ... 'E-eh ... hoe lank voel jy nou al so?' 'So twee weke ... en ek vóél nie net so nie, ek ís Nelson Mandela!' 'Eh ... ja, goed ... eh ... vertel ons 'n bietjie meer?' 'Wel, ek moet nou aangaan waar ek opgehou het. Ek was lank in die tronk, maar het die ANC tot 'n demokratiese oorwinning gelei.... ' O ... en ... eh ... hoe het jy tot hierdie insigte gekom ... eh ... dat jy Mandela is, ensovoorts? 'Osama Bin Laden het dit vir my gesê.' Waarop een van die ander lede van die groep onderbreek en sê: 'Nee, ek het nie!'
Iemand stuur vir my 'n Word dokument wat 'n klomp tertresepte bevat, geen aanduiding van wie die samesteller is nie, maar ek deel 'n paar van die resepte hier:
Ek is nie juis 'n ou vir afval nie maar daar is diegene wat hulle agtertande sal ruil daarvoor, hierdie is net vir julle!
3. Jy kan egter ook vriende maak op enige ander plek. Die vrou in die boekwinkel het ‘n mooi handsak en jy komplimenteer haar en sê: “Maar dis nou ‘n pragtige sak, waar het jy dit gekoop?” Sy glimlag en sê vir jou dankie – dit was die aanknopingspunt. Dan sê jy iets waarmee julle saamstem – julle staan voor ‘n sekere afdeling in die boekwinkel: “Ek sien jy hou ook van reis – ek dink dit verbreed ‘n mens ‘n visie baie deur ander plekke in die wêreld te besoek.” Natuurlik gaan sy saamstem en siedaar, jy het ‘n kontak tussen jou en ‘n ander mens gemaak. Dis ‘n tegniek wat goeie verkoopsmanne toepas om dadelik met ‘n vreemdeling kontak te maak en ‘n verhouding te skep.
5. Wanneer jy vriende wil wen, leer om te gee. Ons wil so graag ontvang, maar dis eers wanneer jy gee dat jy die grootste vriende sal maak. Gee van jou tyd, energie en positiwiteit aan mense, probeer vir hulle iets beteken, doen iets spesiaals vir hulle en dan sal hulle jou vriende word. Deur te gee gaan jy veel meer terug ontvang.
Moedersdag is om die draai en vir sommige van ons is dit lelik kopkrap om die ideale geskenk vir die spesiale vrouens in ons lewe te koop. Daarom wil ek jou vertel van 'n baie spesiale samestelling resepte in die vorm van 'n e-Boek. Hierdie boek bevat nie net resepte nie, maar ook gesegdes, waarhede en allerhande verrassingtjies. Maar net voordat jy vir my laat weet jy het nie meer 'n mammie nie, lees asseblief die volgende aanhaling uit die voorwoord.
Hierdie e-boek is vir ALLE vroue, en nie net diegene wat die titel ma, moeks, mammie of moeder dra nie. My beskeie mening is dat elke vrou met natuurlike moederinstink gebore word, en dus in haar wese die moederlike rol op een of ander stadium in haar lewe vertolk. Of dit is dat jy kinders van jou eie het, of dit is dat jy peetma is, of voog is, of dit is dat jy toe jy klein dogtertjie was vir jou poppe ma-ma gespeel het en of dit is dat jy vir die hondjies, katjies of voëltjies kos gee. Die moederinstink sal daar altyd wees, so ook die behoefte om te versorg, te bederf, te beskerm en te vertroetel. Al hierdie dinge, is ma-wees dinge, en alle vroue het 'n begeerte daartoe.
Die prys van die boek is slegs R70 en buiten die 200 of meer resepte, glo ek die res van die boek baie spesiaal
"Jy kannie 'n T-hemp aantrek na 'n gradeplegtigheid nie" kla ek Erik hou die toga styf toe, maar ek kanmos sien daar is g'n boordjie nie. "En op hoeveel gradeplegtighede was Ma al?"
Die jaar toe Erik veertien geword het, het sy pa besluit hy ruil my in vir 'n jonger model, een sonder rekmerke op haar maag. Toe ek bel om te vra of hy na die gradeplegtigheid wil kom, sê hy net:
En in sy veertiende jaar het hy daardie vriende begin kry. Knape met lang kuiwe wat jou nooit in die oë kyk nie en altyd swart dra. Waaroor rou die tieners so? Oor hul eie of hul ouers se verlore lewe?
Sy maats se ouers is almal baie ryker as ek en toe hy sê hy wil ook universiteit toe, het ek bang geraak. Erik het vir ouditeur gestudeer.
Dis een ding: hy het my kop vir syfers geërf. Van die debiteureklerke by die werk is ek die akkuraatste.
Vir ekstra geld het ek begin om koeksisters vir die tuisnywerheid te bak. Elke aand tot twee in die oggend. Erik het sowaar werk gekry as 'n kelner So tussen ons het ons elke jaar die universiteit se rekening net-net betaal
Minder het ons nie baklei nie. Oor meisies, oor hy te min leer, oor hy nie wil kerk toe gaan nie, oor die oorbel, oor die tatoeërmerk op sy arm wat hy afgewas het net toe ek die stuipe wou kry...
"Sharrup, Ma!" Ongeërg. Ons baklei oor wie moet bestuur. Hy wen. Ons baklei oor die roete, oor hy op ander motors se sterte sit. Toe ons by die groot grys gebou inloop, bekyk ek die ander studente met hul swart togas goed.
Ek kry maklik plek omdat ek alleen is; daar is mos altyd een-een-sitplekke oop. Iemand speel orrelmusiek soos in die kerk. Die mense praat ook net so saggies soos in die kerk.
Ek soek hom tussen die rye en rye studente; ek kry hom omdat hy van agter net soos sy pa lyk. Ek sluk aan 'n knop in my keel.
Almal staan op toe 'n lang ry professore van agter ingestap kom. Net twee van hulle loop tot op die verhoog. Die studente beweeg soos 'n lang ry miertjies teen die sytrap op, verdwyn agter die gordyne en kom een-een
Erik wag vir die foto se neem, stap dan verder. Toe gaan staan hy in die middel van die verhoog en ruk sy toga oop.
Ons is sopas terug van 'n lekker naweek se uitkamp by Bakgatla in die Pilanesberg Nasionale Park. Bo en behalwe die skoonste ablusiegeriewe wat ek nog teëgekom het, kampeer jy in 'n regte bosveld atmosfeer. As jy moeg is van swem in die yslike groot swembad, klim in jou voertuig en gaan besigtig die wild in die park. Ek kan die kamp regtig aanbeveel, en die susterskamp, Manyane is net so lekker.
NÁ die seisoen van konfetti en trou-albums en katelbreektyd ontwaak 'n nuwe Seisoen in die grootste gros huwelike. Dis die tyd wanneer kinders inbars en alles omgedolwe word. Geld, tyd en rus is min. Vurige twiste en
En daar hang ons in die slagyster. Skei kan ons nie, want dis 'n geval van my kombers en jou matras en daar lê die ding. 'n Huweliksberader wíl ons nie, want niemand het energie vir 'n ellelange dermuitrygery nie. Dan maar
Ek en die ou gryse het al deur baie driwwe geswem. Enkeldiepte, borsdiepte, en soms watergetrap. Dat ons mekaar nie jakkalsgif ingegee het nie, bly 'n mirakel. En toe, tydens een van ons doodbliksem-gevegte, kom ons op die kwessie sowel as die oplossing af. Ek sê nie dit sal vir almal werk nie, maar vir ons het dit.
Die kwessie: Spasie. In sy wese bly die mens 'n eenling. Hy wil 'n sirkel om hom kan trek; 'n spasie waaroor hy, en hy alleen, baasskap het. En die huwelik het 'n rare manier om die mens sy eenlingskap te ontneem. Dis 'n
cliché om te sê die huwelik is 'n eenwording van twee mense. Want twee mense kan nooit één word as elke eenling nie 'n heel mens op sy eie is nie. En as die mens van sy spasie beroof word, raak hy soos 'n hondsdol hond wat alles byt.
Sy kamer is syne. My kamer is myne. Hy kan snork en poep en televisie kyk wanneer hy wil. Ek kan snags my bedliggie aansit en slaapkouse brei as iets my ry. Ek kan dwars oor die bed slaap, en hy kan besluit hoeveel komberse hy oor hom wil hê. Niemand besweet niemand, en daar is nooit 'n nagtelike gestry nie. En dis salig om uitgerus wakker te word sonder 'n kierie teen jou rug. Of sonder 'n redeloos beneukte vrou langs jou. Die saligste bly die op- en afsluipery met die trap. Soos outydse court. Sondagmiddag gaan lê ek in sy arm. Of ek skrik middelnag wakker as hy fluistervra of hy agter my rug kan lê, want hy verlang na my. Om boontoe te SMS dat ek my man in my kooi soek, of om sy brekfis trapop te dra en te gaan sê hy's my koning.
Na groot kruispaaie en moeilike tye vir die projek en ook vir my persoonlik– is ek dankbaar om te kan sê dat deur die genade van ons Hemelse Vader ons daardeur is en gaan ons nou alweer met nuwe moed en ywer vorentoe!
In die verlede het ek self die kwitansies gestuur maar ongelukkig het ek nie nou meer al die inligting nie en is dit nie moontlik nie. Gelukkig het die donateurs hulle eie rekords.
Baie dankie aan almal wat reg deur die jaar gehelp het om die nood van ons minderbevoorregtes te verlig.
Ons het ‘n baie oulike dogter in Danville wat nou hulp met haar afskeidsfunksie gaan nodig hê. Dit is vir die hele okkasie van naels en hare tot rok en vervoer na en van die funksie weer terug.
Ons mikpunt hierdie jaar is om tenminste weer 3000 komberse onder die minderbevoorregte bejaardes en kinders te versprei! Soos in die verlede weet ek dat ons dit sal kan doen met die ongelooflike hulp wat ons altyd van besighede en individue gekry het!
Die Bolandse platteland was 'n interessante plek om op groot te word. Ek was eintlik so op die rand van die Boland en die Swartland, met die een helfte van die plaas onder wingerd en die ander helfte onder koring.
Maar, ek dwaal af, Oom Vaaljan het geweier om vir die sending te gee. Want hy gee nie vir mense wat plase afbrand en vee steel nie. Die kerkraad het dit maar later so aanvaar, want hy het wel ruim geskenk vir die armes.
Herinner my aan die oom wat elke kermis 'n ruim bydrae per tjek gemaak het maar elke jaar het die tjek gehop. Die kerk raad praat hom toe om om 'n bees te skenk wat hulle dan op die kermis sou opveil. Groot was hulle verbasing to die einste oom die hoogste bie, en toe per tjek betaal!
Ek besluit om die kar te was. Ek beweeg na die kar toe en sien die pos op die tafel. Ek besluit om net eers gou deur die pos te gaan. Ek sit die kar se sleutels op die lessenaar neer en gooi die gemorspos weg.
Ek merk toe dat die snippermandjie vol is en besluit om dit in die asblik te gaan gooi. Terwyl ek nou naby die posbus gaan verbyloop besluit ek om sommer gou die rekeninge te betaal. My tjekboek is skoonveld. Ek onthou ek het nog 'n lee tjekblaadjie in die kamer en toe sien ek die koeldrank wat ek besig was om te drink langs die rekenaar.
Ek besluit om die tjekblaadjie te gaan haal maar ek wil net eers die koeldrank op 'n veiliger plek neersit. Miskien moet ek dit op die yskas neersit. Oppad kombuis toe sien ek die potplante het water nodig. Ek sit toe die koeldrank op die rak neer en sien my bril wat ek heel oggend gesoek het. Miskien moet ek dit eers bêre. Ek maak die waterbeker vol om die plante nat te gooi en sien iemand het die afstandbeheer van die TV in die kombuis gelos.
Ons sal nooit vanaand daaraan dink om in die kombuis vir die ding te soek nie so dit moet eers terug familiekamer toe. Ek gooi water by die plante en sit die afstandbeheer in die familiekamer en stap terug kamer toe terwyl ek dink waarmee ek besig was.
Ek wonder nou nog hoekom ek vandag niks gedoen gekry het nie want ek was tog heeldag besig! Ek besef dis 'n ernstige probleem en ek moet daaraan werk . . . maar ek wil net eers gou na my e-pos kyk!
Ek is geen 'n finansiële adviseur nie en vir meer kundige advies oor enige beleggings, boekhouding, banksake, besigheidsplanne, testamente en ander finansiële raad moet jy asseblief die regte professionele kundige nader. Ek glo nogal daarin om 'n ekspert te kry wanneer jy 'n sekere diens benodig of dit nou finansies, medies, regsaspekte, jou motor, 'n kwaai krokodil in jou agterplaas of wat ookal is. In ons reeks oor finansies kyk ek as sielkundige meer na jou ingesteldheid en gesindheid teenoor jou finansies, en hoedat jy met die regte houding en handelinge jou geldelike posisie kan bevorder.