Duckworth-Lewis-metode - Wikipedia
(Aangestuur vanaf Duckworth-Lewis metode)
In krieket, is die Duckworth-Lewis metode (D/L-metode) 'n wiskundige manier om die teikentelling te bepaal vir die span wat tweede kolf in 'n Internasionale eendagwedstryd wat deur die weer of ander omstandigheid onderbreek is. Dit word algemeen aanvaar as 'n regverdige en akkurate metode om 'n teikentelling te bereken, maar is egter nie sonder omstredenheid nie. Die metode word nie in toetskrieketwedstryde gebruik nie.
Die D/L metode is oorspronklik ontwikkel deur die twee Engelse statistici, Frank Duckworth en Tony Lewis. Die metode is vir die eerste keer gebruik in internasionale krieket tydens die tweede wedstryd tussen Zimbabwe en Engeland in die reeks van 1996/7 seisoen en wat Zimbabwe met 7 lopies gewen het.
Die beste telling boulbeurtmetode wat tydens die 1992 Krieketwêreldbeker gebruik is het die Suid-Afrikaanse span gelaat met 'n vereiste 21 lopies vanaf slegs een bal– terwyl die maksimum telling gewoonlik slegs 6 lopies van 'n enkele bal is– dit nadat hulle voor die kort reënonderbreking 'n teiken van 22 lopies vanaf 13 balle gehad het, 'n teiken wat alhoewel dit moeilik is, ten minste haalbaar is en 'n opwindende einde kon bewerkstellig het. Dit het egter tot niet gegaan toe die span dieselfde teiken na die onderbreking met 12 balle minder gegun is. Hierdie gebreke word grootliks aangespreek deur die D/L metode.
Die D/L metode is betreklik maklik om toe te pas maar vereis 'n gepubliseerde verwysingstabel en 'n eenvoudige wiskundige berekening (of die gebruik van 'n rekenaar). Die aankondiging van die afgeleide teiken gee dikwels aanleiding tot baie bespreking onder die skares by 'n krieketwedstryd. Dit word as een van die metode se suksesse beskou deurdat dit 'n stadige wedstryd wat deur reën beïnvloed word meer interessant maak.
In wese maak die D/L metode staat op "hulpbronne". Elke span word geag twee "hulpbronne" te hê wat hulle kan gebruik om soveel lopies moontlik aan te teken: die aantal boulbeurte wat hulle moet ontvang en die aantal paaltjies wat hulle beskikbaar het. Op enige tydstip tydens die kolfbeurt hang die span se vermoë om meer lopies aan te teken van 'n kombinasie van hierdie twee hulpbronne af. Geskiedkundige tellings toon dat daar 'n baie noue verband tussen die beskikbaarheid van hierdie hulpbronne en 'n span se finale telling, 'n verband wat die D/L metode benut.
Opdaterings[wysig | wysig bron]
Die gepubliseerde tabel wat die grondslag vorm van die D/L metode word gereeld op datum gebring en is so onlangs as 2004 opgedateer, toe dit duidelik word dat daar deesdae heelwat hoër tellings behaal word in eendagwedstryde as in vorige dekades. Saam met hierdie wysiging is die D/L metode ook geskei in 'n Professionele Uitgawe en 'n Standaard-uitgawe. Die hoof verskil tussen hierdie tabelle is dat die Standaard-uitgawe slegs 'n enkele tabel en eenvoudige berekening behels wat dit geskik maak vir enige eendagwedstryd op enige vlak terwyl die Professionele uitgawe meer gesofistikeerde statistiese modelering inspan en die gebruik van 'n rekenaar vereis. Die Professionele uitgawe is gebruik vir alle internasionale krieketwedstryde sedert vroeg in 2004.
'n Eenvoudige voorbeeld van die toepassing van die D/L metode was die eendagwedstryd tussen Indië en Pakistan tydens hulle 2006 eendagreeks. Indië het eerste gekolf en is almal uitgeboul in die 49ste boulbeurt vir 328 lopies. Pakistan, wat tweede gekolf het, het 7 paaltjies verloor met 311 lopies toe die spel gestaak is weens swak lig na die 47ste boulbeurt. Hierdie is 'n voorbeeld met min omstredenheid omdat die meeste ondersteuners sou saamstem dat met drie boulbeurte oor (18 balle) en drie paaltjies beskikbaar dat Pakistan verseker die 17 lopie gaping sou kon toemaak. Die toepassing van die D/L metode het aangedui dat teen die einde van die 47ste boulbeurt die teiken 304 sou wees en daarom is die uitslag van dié wedstryd in Pakistan se guns beklink en is hulle geag om die wedstryd met 7 lopies te gewen het.
Sekere waarnemers meen dat die D/L metode nie sekere opmerkbare neigings in die lopietempos tydens 'n kolfbeurt in ag neem nie, soos byvoorbeeld die feit dat dit baie moeiliker word om lopies aan te teken as die aantal vereiste lopies baie hoog is, of die neiging vir lopietempos om toe te neem aan die einde van 'n kolfbeurt. So 'n neiging wat 'n statistiese werklikheid is vir eendagwedstryde word egter outomaties in berekening gebring deur die feit dat die D/L tabelle 'n geskiedkundige korrelasie van wedstryd-data gebruik om die verhouding tussen hulpbronne en lopietempos te bereken.
'n Ander kritiek op die D/L metode is dat dit nie die veranderinge in lopietempos as gevolg van veldwerkbeperkinge in ag neem nie.