Met God is dit nie so nie. Hy het in een enkele Woord (Christus) alles gesê wat Hy wou sê‚ in een enkele Woord Homself volledig uitgedruk. In daardie Woord lê sy diepste gedagtes. Daarmee sê Hy hoe Hy oor ons dink en hoe lief Hy ons het. Met daardie Woord maak Hy sy hart vir ons oop.
Die ooreenkoms tussen Johannes 1:1 en Genesis 1:1 is opvallend. Johannes het dit waarskynlik doelbewus so beplan dat die begin van sy Evangelie en die begin van Genesis dieselfde is. Dié boeke begin met: “In die begin …” In al twee gaan dit oor die spreke van God. In Genesis 1 lees ons telkens: “God het gesê …” In Johannes 1 bereik dit wat God sê ’n klimaks as Hy sy groot‚ allesomvattende Woord‚ Jesus Christus‚ die wêreld instuur.
Soos God‚ deur sy woord‚ lig oor die donker wêreld gebring het‚ bring Christus lig in donker harte. Ja‚ Hy is Self die ware lig wat elke mens verlig (Joh. 1:9).
Ons ken die woord “tent” as uitdrukking vir: ’n tydelike woning op aarde. Die aartsvaders‚ byvoorbeeld‚ het in tente gewoon. Hulle moes leer dat die beloofde land nog nie bereik is nie. Elke dag weer moes jy jou tente afbreek en verder trek. Die apostels gebruik dié woord dan ook as beeldspraak vir die sterflikheid van ons liggaam. “Want ons weet dat as ons aardse tentwoning afgebreek word‚ ons ’n gebou van God het” (2 Kor. 5:1‚ 4; vgl. 2 Pet. 1:13). Sterflikheid‚ tydelikheid: is dit wat Johannes oor Jesus as die Seun van God aan ons wil oordra? Nee. Dat die Woord sy tent onder die mense opgeslaan het‚ wys terug na die geskiedenis van God met sy volk.
Toe Israel in tente gewoon en deur die woestyn getrek het‚ het God mos saamgetrek! En‚ wat was al die jare die hart van die tentekamp? Die tent van die samekoms! Ja‚ God het ook‚ by wyse van spreke‚ ’n “tent” gehad. Daar kon die volk die Here ontmoet. In Eksodus 29:42 lees ons van die lammers wat in die môre en teen die aand geoffer moes word. Twee keer per dag moes ’n lam geoffer word “by die ingang van die tent van die samekoms‚ voor die aangesig van die Here‚ waar Ek met julle sal saamkom om daar met julle te spreek.” So was die Here al die jare saam met sy volk op pad: met ’n tent‚ soos hulle. Naby en bereikbaar.
Dit is waaraan ons herinner moet word wanneer ons hoor: nou het die Seun van God mens geword “en onder ons Sy tent opgeslaan.” Die Here het al eerder (op reis saam met Sy volk deur die woestyn) “onder ons gewoon en sy tent opgeslaan.” Maar nou het God op ’n nuwe manier na sy volk gekom: God‚ die Seun‚ het mens geword! Hy is inderdaad Immanuel! Jesus is nie net ’n teken van God se teenwoordigheid soos die tent in die woestyn nie. Hy is die enigste Seun van die Vader. Hy is die unieke‚ onherhaalbare teenwoordigheid van God. Uiteraard gryp dit ook vooruit na die dag wanneer God se woonplek by die mense sal wees – wanneer alles nuut sal wees!