(Aangestuur vanaf Kruisvaarders)
Die kruistogte was 'n reeks militêre veldtogte van 'n ongekende logistieke dimensie wat tussen die 11de eeu en die 13de eeue plaasgevind het, gewoonlik met goedkeuring deur die Pous. Oorspronklik was dit Rooms-Katolieke pogings om Christelike heiligdomme in die Heilige Land en Christelike pelgrims teen Islamitiese aanvalle te beskerm. Sommige was egter selfs teen ander Christene gemik, soos byvoorbeeld die Vierde Kruistog wat deur deelnemende Venesiane teen Konstantinopel geloods is nadat Europese Kruisriddermagte skepe, wat in hul opdrag in Venesië se Arsenale-skeepswerf gebou is, by aflewering nie kon betaal nie (in plaas daarvan is Konstantinopel ingeneem en geplunder), en die Albigensiese Kruistog teen die Kathare van Suid-Frankryk (wat egter nie deel uitgemaak het van die oorspronklike Kruistog-beweging).
'n Ander belangrike kenmerk van die Kruistogte is die kerklike propaganda, wat 'n religieuse regvaardiging vir die militêre optrede teen die Moslems gee. Die tradisionele Christelike pelgrimstog na die Heilige Graf is nou tegelykertyd as 'n oorlog teen heidense volke gepropageer.
Die vinnige uitbreiding van die Islamitiese geloof in die 7de en 8ste eeu was die resultaat van veroweringsveldtogte en die godsdienstige ywer van Moslem-stryders. Om nuwe gebiede onder Islamitiese beheer te bring, is as 'n godsdienstige verpligting beskou. So het die eenheid van geloof en geweldpleging in Islam vroeër en vinniger na vore gekom as in die Latynse Kerk waar godsdienstige redes net geleidelik as regverdiging vir geweld aanvaar is.