Hendrix se weergawe van die volkslied het eerbied en revolusie gekombineer. nelag0 / pixabay, CC BY
In sy memoir het Hendrix se tromspeler, Mitch Mitchell, toegelaat dat die band “nie geoefen het nie… of van plan was om 'The Star-Spangled Banner' op Woodstock te doen nie.”
Die fees was veronderstel om Sondagaand op te klaar, maar 'n reeks vertragings, verkeersknope en reënstorms het die sluitingsdatum tot 9: 00 die volgende dag uitgestel. Hendrix het die vorige aand nog nie geslaap nie.
Hendrix het daardie Maandagoggend meer as 'n uur gespeel voordat hy sy gereelde konsert-nader, "Voodoo Child (Slight Return)" bekendgestel het.
'Baie dankie en goeie nag,' Hy het gesê, terwyl die band aanhoudend vasgesteek het. 'Ek wil graag vrede, ja en geluk sê.'
Maar dan, in plaas daarvan om sy stel op te tel, begin hy met die ikoniese opname van Francis Scott Key se liedjie.
Hendrix het die volkslied uitgevoer as 'n encore.
Vyftig jaar nadat Hendrix op The Woodstock “The Star-Spangled Banner” op Woodstock opgevoer het, dien die weergawe steeds as voorbeeld van die politieke sterkte van musiek. Dit het geïnspireer my eie beurs oor die verlede, hede en toekoms van die nasionale volkslied.
Wat Hendrix se weergawe so merkwaardig gemaak het, was sy vermoë om protes horror met patriotisme en hoop te vermeng.
'N Lewende, asemende volkslied
Francis Scott Key het die lied in September 1812 geskryf, beroof deur die heldhaftigheid van die soldate wat die Britse aanval op Baltimore se Fort McHenry tydens die oorlog van 1814 afgestoot het. Met behulp van 'n bekende melodie, het die prokureur-digter 'n nuwe stel lirieke gekomponeer om by die wysie te pas.
In die 19de eeu was dit algemene praktyk om nuwe lirieke op ou liedjies te skryf as 'n manier om kommentaar op politiek en kultuur te lewer - 'n tradisie bekend as breë balladie. Tot dusver het my navorsing ongeveer 200-liedjies geïdentifiseer wat geskryf is met die titel "The Star-Spangled Banner."Ag sê, hoor jy?'Is 'n besonder kragtige voorbeeld.
Hendrix het op hierdie manier die tradisie voortgesit en die deuntjie opgedateer om iets oor die wêreld rondom hom te sê.
Eerder as om die woorde te verander, verander Hendrix egter die musikale rangskikking.
Die ontginning van die volkslied se vele betekenisse
Sommige mense dink dat Hendrix se Woodstock Banner 'n improvisasie ter plaatse was. Maar hy eksperimenteer al meer as 'n jaar met die liedjie, en hy sal voortgaan om die volkslied uit te voer tot en met sy ontydige dood in September 1970.
Alles, Hendrix het die stuk minstens 70 keer opgevoer, met sy laaste bekende opvoering wat byna 'n jaar na Woodstock plaasgevind het - op Hawaii, op Augustus 1, 1970.
Hendrix het soms sy volkslied-weergawes “This Is America” getiteld en sy reëlings was net so buigsaam soos kragtig. Dit kan so drie minute of so ses en 'n half duur.
Gebaseer op die tradisionele melodie, kon Hendrix 'n prentjie van patriotiese trots of kommersiële korrupsie skilder.
Hendrix het geweet hoe om die nasie te vier. Byvoorbeeld, sy ateljee-weergawe van die volkslied is 'n patriotiese vuurwerkvertoning, gevul met oorvleuelende lae van die tradisionele melodie. Dit is versier met sprankelende trille, ekstra melodiese verbygaande tone en uiterste oktaafverskuiwings.
Aan die ander einde van die simboliese spektrum is syne vier volksliedweergawes wat hy regstreeks opgeneem het in die Winterland Ballroom van San Francisco in Oktober 1968. Hulle begin met donker, atmosferiese improvisasies, wat deur Mitchells plofbare tromme geplaas word, en bevat luidrugtige aanhalings van TV-reklamegirge en 'n verdraaide, out-of-tune weergawe van die melodie wat in die burgeroorlog klaarkom.
Hendrix het ook geweet hoe om die volkslied op te blaas.
Versmelt afgryse met hoop
Woodstock was 'n sosiale eksperiment - 'n kulturele reaksie op 'n dekade van protes en vrees.
Aan die een kant was daar Amerika se jeug, woedend oor rasse-onreg en oorlog in Viëtnam. Aan die ander kant was daar 'n onderneming wat vreesbevange was vir die sosiale rewolusie: nuwe houdings oor seks, dwelms, spiritualiteit, rasse-gelykheid en gemeenskaplike bestaan.
Hierdie generasie-botsing het op die houtverhoog op Max Yasgur se plaas gekom.
Hendrix was 'n onwaarskynlike teenkulturele held. Hy was 'n gemengde rots-ikoon wat in die Amerikaanse weermag se 101st Airborne gedien het, verdien sy “Screaming Eagles” pleister as valskermspringer. Terwyl hy uit die weermag ontsnap om sy musikale loopbaan te volg, het hy steeds vriende in Viëtnam gehad.
In sy Woodstock-volkslied lyk dit asof Hendrix ontploffings, masjiengeweer en 'n huilende noodsirene naboots - musikale beelde van afgryse.
Maar hierdie afwykings van die tradisionele melodie ontbind nie die volkslied nie. In plaas daarvan speel hy note wat die woorde 'bomme wat in die lug bars' en 'rooi skynsel van vuurpyle' bevat. Hy beeld die lied uit, eerder as om dit te vernietig.
Hendrix speel dan die “kraneMelodie, 'n deuntjie wat tradisioneel by militêre begrafnisse uitgevoer word om die opoffering van die diens te vereer.
Uiteindelik keer hy terug na die tradisionele volksliedmelodie en bied 'n volledige en getroue afsluiting van die lied. Hy hou 'n paar woorde aan en brei die noot uit wat die woord “vry” vir ses volle sekondes klink. Sy musikale gevolgtrekking herinner aan die optimistiese, indien nie triomfantelike, temas van die fees nie.
Toe 400,000 opdaag vir 'n konsert wat ontwerp is vir hoogstens die helfte van die getal, is daar 'n ramp vir openbare gesondheid. Tekorte aan voedsel, water, gas en mediese voorrade, vererger deur 'n onbegaanbare verkeersknoop wat voorspel word van lyding indien nie geweld. Tog het die gemeenskap saamgetrek en 'n tydelike stad verskyn. Strome van modder maak utopie onmoontlik, maar deelnemers het volhard. Ekstra kos is geskenk, vrywillige dokters van die Amerikaanse weermag en die Rooi Kruis is per helikopter ingevlieg, geduld en vrede het geheers. Musiek het die wêreld gehou saam.
Hendrix het die volkslied van Key gebruik om die Amerika te weerspieël wat hy die naweek by Woodstock beleef het. Dit was 'n volk wat teenstrydig was, maar ook 'n gemeenskap wat kon saamtrek.
Dit was 'n kreet van angs en 'n visie van 'vrede, ja en geluk'.
Mark Clague, medeprofessor in musiekwetenskap, Universiteit van Michigan