Khazar Khaganate - Inligting
Die Khazar -ryk is 'n interessante Turkse stamryk wat in die laat 6de eeu tot stand gekom het. Die Khaganate omvat groot steppegebiede in die suide van Rusland, die Oekraïne wat so ver oos as die moderne Kazakstan strek en suid tot dele van Georgië. Hulle sou uiteindelik geassimileer word in die Mongoolse Ryk van die Golden Horde.
Die presiese rasmengsel van die Khazars is onduidelik, maar dit word normaalweg geklassifiseer as 'n Turkse stam wat moontlik bestaan ​​uit verskeie stamme met 'n taal wat nou verwant is aan antieke Bulgaars, die woord Khazar beteken vermoedelik dwaal. In die 9de eeu was die hoogtepunt van hul mag soms bekend as Pax Khazarica met oorheersing oor die Pontiese steppe, maar teen die 10de eeu was die Ryk aangeval deur verskillende vyande, waaronder die Vikings en Rus sowel as ander steppestamme. Teen die einde van die agteruitgang van die Ryk het die Khazars nie meer as 'n aparte identiteit erken nie
Arabies -Khazar -oorloë
Gedurende die 7de en 8ste eeu het die Khazars 'n reeks oorloë gevoer teen die uitbreiding van die Umayyad -kalifaat in die Kaukasus. Die eerste groot oorlog vir die Khazars was vroeg in 650 nC, waar hulle 'n Arabiese mag onder leiding van Abd ar-Rahman ibn Rabiah geveg en verslaan het, naby die stad Balanjar (vermoedelik in die moderne Daghestan). Die geveg is opmerklik, aangesien beide magte belegermotors op mekaar se magte gebruik het.
Omvalle tussen die mededingende moondhede het omstreeks 710 weer begin, maar dit was op klein skaal met min gevegte. Die stad Balanjar is weer aangeval deur Arabiese magte in 722 (of moontlik 723). Die Umayyad-soldate is gelei deur al-Djarrah ibn Abdullah, maar het 'n sterk verdediging ondergaan deur die Khazars wat die vesting van die stad omring het met 'n versperring van 3000 waens. Die Arabiese troepe was seëvierend en het die meeste inwoners met groot buit geslag. Die stad is uiteindelik herbou na die oorlog en het van groot belang vir die Khaganate gebly, maar het omstreeks 1100 nC uiteindelik afgeneem en verdwyn.
In 730 het 'n Khazar -mag onder leiding van prins Barjik die noorde van Iran binnegeval en die Arabiese magte verslaan tydens die slag van Ardabil, die Arabiese bevelvoerder doodgemaak en die stad kort aangehou. In 731 het die Arabiese magte die offensief aangeval en die Khazars by Mosul verslaan waar prins Barjik vermoor is. Die Umayyad -magte het daarna in die volgende paar jaar geleidelik vordering gemaak oor die Kaukasus, 'n ander Khazar -leër onder leiding van Hazer Tarkhan in 737 verslaan en die Khazar -hoofstad beset, maar as gevolg van binnelandse onstabiliteit moes die Arabiese leërs onttrek en Khazar het sy onafhanklikheid herwin.
In 758 was die laaste geveg in die Arabies-Khazar-oorloë nadat 'n Khazar-mag onder Ras Tarkhan dele van Azerbeidjan binnegeval het. Daar word vermoed dat Tarkhan 'generaal van die Alans' beteken en dui moontlik 'n rol aan as 'n hulp- of huursoldaat. 'N Interessante gevolg van die Arabiese oorloë was dat die Khazars hul tradisionele Tengri -geloof vervang het met Judaïsme as die staatsgodsdiens met 'n groot deel van die adel en koninklikes wat tot bekering gekom het
Khazar -betrekkinge met die Bisantynse Ryk
Die Khaganate het noue bande met Bisantium gehad en hul troepe het gedurende die sewende eeu gereeld langs mekaar geveg teen die Arabiese en Sassanidiese magte. Tydens hierdie veldtog het hulle die Bisantynse keiser Heraclius gehelp om Georgië te oorwin, en 'n huwelik met Heraclius se dogter is selfs vir 'n Khazar -prins oorweeg.
Teen die laat 7de eeu het die Khazars oor die grootste deel van die Krim geheers, terwyl 'n opstand deur die Krim -Gote in die 8ste eeu neergelê is. Gedurende die agtste eeu was die Khanagate verbonde aan verskillende Bisantynse heersers en het hy soms bystand gebring aan rebelle, waaronder generaal Bardanes wat in 711 keiser Philippicus geword het. hul seun (Leo IV keiser 775-780) was bekend as 'Leo die Khazar'
Teen die 10de eeu het die alliansie met Bisantium begin breek met Khazar -magte wat op die Krim bots. In die middel van die 9de eeu het die Bisantyne bondgenootskappe gesluit met die Rus en Pechenegs, tradisionele vyande van die Khazars en keiser Konstantyn VII openlik bespreek hoe die Khazars verswak en vernietig kan word.
Gedurende die 9de eeu het 'n groep genaamd die Kabare bestaan ​​uit 3 Khazar -stamme wat in opstand gekom het, moontlik as deel van die verwerping van die bekering tot Judaïsme deur die koninklikes, hoewel die Khazars baie gelowe deur die hele bevolking het. Die Kabars is verslaan en het by die Magyar -konfederasie aangesluit. Toe die 9de eeu tot 'n einde gekom het, het die Khazars wat met Oghuz verbonde was, die Pecheneg -stam aangeval om hierdie stam weswaarts te dryf, waar hulle die Magyars wat vasale van die Khaganate was, verplaas het. Die Magiërs onder hul hoof Lebedias vlug wes en vestig hulle in die hedendaagse Hongarye. Met die Magyars weg, het die Khazars beheer oor die Noordelike Steppe van die Swart See verloor
Oorloë teen die Rus
Rus en verskillende Noorse faksies was oorspronklik bondgenote van die Khazars en sommige Rus -stamme is sterk beïnvloed deur die Khazars, terwyl hulle gereeld deur die Khaganate gereis het om gebiede rondom die Kaspiese en Swart See in te val. Hierdie aanvalle was winsgewend vir die Khazars, aangesien hulle dikwels die helfte van die buit geëis het in ruil daarvoor dat hulle veilig na die Rus kon gaan. Die Rus gebruik ook die handelsroete langs die Wolga met toestemming van Khazar, maar die aanvalle op die Moslemland deur Varangiaanse Rus het tot onrus gelei deur die Moslem -bevolking van die khaganate, sodat die Khazar -heerser Joseph die toegang tot die roete gesluit het vir die noorde wat 'n oorlog uitlok teen die Rus in 960 nC. Daar word vermoed dat Joseph gesê het: "Ek moet oorlog voer met hulle, want as ek hulle 'n kans sou gee, sou hulle die hele land van die Moslems tot Bagdad verwoes"
Met die nie -amptelike steun van die Bisantyne, wat die Khaganate as 'n bedreiging begin sien het, het die Rus verskeie aanvalle op die Khazars geloods, wat uiteindelik die mag van die Khaganate teen die laat 960's vernietig het, met die Khazar -kalkvestings Sarkel en Tamatarkha wat in 965 val en die Ryk se hoofstad Atil word omstreeks 969 verwoes, die buit van die stad deur die Rus was so volledig dat 'n tydgenoot geskryf het "daar bly geen druiwe of rosyne oor nie, nie 'n blaar op 'n tak nie"
Khazar militêre stelsel
Die leërs van die Khaganate is gelei deur 'n Bek met minder generaals bekend as tarkhans. 'N Tipiese mag word geïllustreer deur die mag wat Armenië in 758 binnegeval het. Hierdie mag het Moslem -hulpmagte, bekend as Arsiyah, moontlik van Alan decent ingesluit, maar dit is onduidelik of hierdie huursoldate bestaan ​​uit een of meer stamme. Interessant genoeg was hierdie Moslem -magte vrygestel van die stryd teen mede -Moslems.
Die Bek kon 'n beroep doen op 'n hoofsaaklik kavallerie -leër wat opgeblaas was deur stamheffings en hulpverleners van onderdane van die ryk (hoofsaaklik steppestamme). Daar kan ook Khazar -huursoldate gevind word wat die leërs van die Kalifaat en ander Islamitiese state bedien, sowel as die Bisantynse Ryk, asook 'n kompanjie in die Imperial Hetaireia -lyfwag.
Die Khazars (Heb. sing. Kuzari כ ו ז ר י plur. & quotKuzarim & quot כ ו ז ר י ם Arab. خ ز ر Turk. sing. & quotHazar & quot plur. Hazarlar Greek & Chi & alpha & zeta ά & rho & omicron & iota Russ. Х а з а р ы Tat. sing X & aumlz & aumlr plur. X & aumlz & aumlrl & aumlr Krim -Tataars: sing. Hazar, meervoud. Hazarlar Persies خ ز ر Latyn & quot; Gazari & quot of & quotCosri & quot) was 'n semi-nomadiese Turkse volk uit Sentraal-Asië, waarvan baie hulle tot Judaïsme bekeer het. Dit lyk asof die naam Khazar gekoppel is aan 'n Turkse werkwoordvorm wat beteken & quotwandering & quot ('gezer ' in moderne Turks). In die 7de eeu nC stig hulle 'n onafhanklike Khaganate in die Noord -Kaukasus langs die Kaspiese See, waar Judaïsme met verloop van tyd die staatsgodsdiens geword het. Op hul hoogtepunt beheer hulle en hul sytakke baie van wat tans Suid -Rusland, Wes -Kazakstan, Oos -Oekraïne, groot gedeeltes van die Kaukasus (insluitend Dagestan, Azerbeidjan en Georgië) en die Krim is.
Die Khazars was belangrike bondgenote van die Bisantynse Ryk teen die Sassanidiese ryk, en was op hul hoogtepunt 'n groot streekmoondheid. Hulle het 'n reeks suksesvolle oorloë teen die Arabiese Kalifate gevoer, wat waarskynlik 'n Arabiese inval in Oos -Europa verhoed het. Teen die einde van die tiende eeu is hul mag deur die Kiëf -Rus verbreek, en die Khazars het grotendeels uit die geskiedenis verdwyn.
Die Khazars het oorspronklik in die Pontiese Kaspiese Steppe aan die noordwestelike oewer van die Kaspiese See gewoon, hulle vorm 'n deel van die Hunniese stamhiërargie, en hulle het in die suide van die Kaukasus eeu uitgevoer en geplunder. Teen die middel van die 6de eeu nC het hulle die stamme noord van die Kaukasusberge onderwerp, maar die Gokturks was steeds die hoofmag in die steppe, wat die Khazars onder hul bewind gebring het as 'n leidende deel van die Westelike Turkiese Khaganate se militêre krag. In 630 ontbind die Westelike Khaganaat na die dood van Tong Yabghu Qaghan, en die opkoms van Islam in die Midde -Ooste en die noordelike opmars van die Rashidun -leërs teen 640 vul die magvakuum. Die Moslem -leërs dreig om deur die bergpasse binne te val, en in 642 bereik Moslemaanvalle Derbent tussen die Kaukasus en die Kaspiese See. Die volgende 8 jaar het die Moslems stadig verby Derbent en in die rigting van die Khazar-hoofstad by Balanjar gestoot, en 'n Bisantynse-Khazar-leër is in Armenië verslaan. In 652 is 'n Arabiese leër gestuur om Balanjar aan te val, maar hulle is met groot verliese afgeweer.
Terwyl die Moslems weer gefokus het op hul oorlog met die Bisantyne, het die Khazars gedurende die 650's en 660's na die noorde uitgebrei en beweer dat hul hegemonie oor die Magyars en Bulgars twee kolomme Bulgaarse vlugtelinge op pad was na die Donau en Volga, wat die Bulgare en Volga vorm Bulgars, onderskeidelik. Die Khazars het 'n khaganaat geword met 'n ingewikkelde administratiewe stelsel, en hulle het teen 692 'n paar keer op die Kaukasus toegeslaan, en die Umayyad -heer van Armenië het verskeie forte suid van die Kaukasus begin vestig, maar in 721 het die Khazars die offensief aangeval en 15 jaaroorlog in Armenië. Die Khazars onder Barjik het Moslemlande in Azerbeidjan in 730 binnegeval, en in die Slag van Marj Ardabil vernietig hulle 'n 25 000 sterk Arabiese leër onder al-Jarrah ibn Abdallah en vermoor hul bevelvoerder. Die Khazars het egter oor die hele gebied versprei op soek na buit en buit, sodat die Arabiere die teenaanval in die Kaukasus kon terugjaag. In 750 het die minder ekspansionistiese Abbasiede die bewind oorgeneem en die Arabiese-Khazar-oorloë beëindig.
Bekering tot Judaïsme
Khazaria gedurende die 10de eeu
Omstreeks 740 besluit die Khazars om hul Tengri -oortuigings te laat vaar ten gunste van 'n kragtige monoteïstiese geloof, wat volgens hulle 'n wettige mag sou wees in die oë van die Christelike Weste en die Islamitiese Ooste. In plaas van hulself te onderwerp aan óf die Christelike keiser óf die Moslem -kalief, het die Khazar -heersersklas tot die Judaïsme oorgegaan, die derde belangrikste monoteïstiese geloof dat die geloof deur die gehelleniseerde Jode aan die streek bekendgestel is (van wie baie vir die vervolging gevlug het) Heraclius en Leo III). Joodse vlugtelinge uit die Bisantynse en Moslem -lande het in die Khazar -lande aangekom en 'n kosmopolitiese siening van verdraagsaamheid in die Khazar -hoofstad Atil geskep, en Joodse sendingvlugtelinge het Bisantynse kuns, kunsvlyt en landbou- en handelsmetodes na die Khazars gebring, wat die neutrale aangeneem het geloof as hul eie. Die Khazars het Moses-munte begin uitreik, en hulle het in die 8ste en 9de eeu as handelaars bekend geword. Khazar -handelaars het na Wolga, Bulgarye, Khwarezm, China, Indië en Swede gegaan om hul goedere uit te voer, en handelaars uit ander lande het hulle in Atil gevestig om hul eie goedere aan die Khazars te verkoop. Aan die begin van die 10de eeu het Magjars en Pechenegs deur hul land begin rondval, terwyl die Varangiërs van Kiëf -Roes hul heerskappy wes van die Dnjeprrivier afgesny het. Vanaf 900 begin die Khazars met 'n reeks oorloë met die Rus, en in die laat 960's vaar Sviatoslav I van Kiev langs die Volga -rivier en ontslaan Atil, wat die Khazar -staat afbreek wat sy seun, Vladimir die Grote, beweer het dat Rus gesag oor die voormalige Khazar het gebiede soos Samandar, wat sy eerbiedige tuine verbrand. Die Kiëfse staat het regeringsraamwerk en militêre organisasie van die Khazars geërf, en Joodse Khazar -vlugtelinge het moontlik 'n groot deel van die Ashkenazi -Jode in Oos -Europa gevorm.
Joodse nomades, of was die Khazar Khanate 'n Joodse staat?
Die Khazar Khanate bestaan ​​van die sewende tot die tiende eeu. Op die hoogtepunt van sy voorspoed beheer hierdie nomadiese Turkse staat die Noord -Kaukasus, die onderste en middelste Volga -gebiede, 'n deel van Kazakstan, sowel as 'n deel van die gebied van die hedendaagse Oekraïne, insluitend die Krim, die linkeroewer, en, met die oog op sommige historici, selfs Kiev.
Die geskiedenis van Khazaria is tipies van die vroeë Middeleeuse Turkse staat. Dit het ontstaan ​​uit 'n alliansie van stamme, die omliggende gebiede verower en daarna verdwyn sonder om baie spore na te laat. Hierdie nomadiese staat het egter driehonderd jaar bestaan, oorloë gevoer en handel gedryf met Bisantium, die Arabiese Kalifaat, die Vikings, en dit was moontlik die enigste Joodse staat onder die heidense nomades. Professor Shaul Stampfer, die voormalige hoof van die Departement Joodse Geskiedenis aan die Hebreeuse Universiteit van Jerusalem, 'n gasdosent van die Magisterprogram in Joodse Studies aan die Kyiv-Mohyla Akademie, en spesialis in die geskiedenis van Oos-Europese Jode, en ek het bespreek of Judaïsme was die belangrikste godsdiens in die Khazar Khanate.
Andriy Kobalia: Kan ons hierdie groep bronne vertrou? Is die meeste onderwerpe legendaries?
Shaul Stampfer: Die Khazars was 'n nomadiese stam, die steppe was hul geboorteplek. Die hoofstad van die staat was die stad Itil. Vandag is dit moeilik om met sekerheid te sê waar die stad geleë is. Die stamme het saam met die troppe beweeg.
Andriy Kobalia: Anders as baie ander historici, glo u dat die Khazars nie Judaïsme aangeneem het nie. Hoekom?
Shaul Stampfer: Ek wil begin met algemene dinge. Dit is baie makliker om te bewys dat iets gebeur het as om te bewys dat een of ander gebeurtenis nie plaasgevind het nie. As u eersgenoemde wil bewys, vind u eenvoudig een bron, bied u dit aan, en daar is u bewys. As u glo dat niks werklik gebeur het nie, moet u alle moontlike omstandighede in ag neem en bewys dat al die bewyse onbetroubaar is. Dit is wat ek probeer doen in my navorsing oor die Khazar Khanate.
Die kwessie van die Khazars se bekering tot Judaïsme herinner baie aan die beginsel van vandag se fopnuus. Daar is materiaal in 'n koerant, op die radio of op televisie. As dit deur 'n amptelike staatsbron uitgesaai word, begin almal dit glo. Maar watter bron van inligting? Die Khazars was vir 'n lang tyd heidene. Die waarheid is dat ons baie min van die Khazars weet. Hulle het ons nie tekste of inskripsies agtergelaat nie, en nie baie materiële artefakte nie. Ons weet van hulle omdat hulle deur hulle vyande genoem is.
Die Khazars het geveg teen die Arabiere, Bisantium, Rus ′ en die Vikings. Maar hulle het self nie 'n beskrywing van hul oortuigings gelaat nie. As ons praat oor bronne wat melding maak van die Khazars se bekering tot Judaïsme, is daar 'n bondel korrespondensie in Hebreeus tussen die Khazar -koning en 'n Spaanse Jood. As ons na 'n kaart kyk en ons die mense in daardie dae voorstel, sien ons dat daar 'n groot afstand is tussen Spanje en Khazaria. Nadat u die briewe van die koning van die Khazars gelees het, ontstaan ​​daar baie vrae. Daar is eenvoudig 'n ideale taal daar. Selfs vandag sou dit moeilik wees om 'n persoon te vind wat so mooi en grammatikaal korrek kan skryf. Dit is interessant dat die taal van die koning van die stam so mooi was. Ons sou iets baie eenvoudiger en met foute verwag, met minder aanhalings en nie sulke [uitstekende] grammatika nie. Na my mening is hierdie teks in Spanje geskryf, wat in daardie dae die middelpunt van Hebreeuse taal was. Daar is ook geen bewys dat daar Turkse invloede in die teks is nie. Dit is algemeen bekend dat die Khazars 'n Turkse volk was. Ons weet nie watter taal hulle gepraat het nie, maar dit was van die Turkse groep.
Daar is dus 'n baie goeie beskrywing van die staat in hierdie korrespondensie waaroor hy praat oor die Krim en ander gebiede. Maar die beskrywing van die oostelike grens is duister. Dit is heel waarskynlik dat 'n persoon beskryf wat hy van ander gehoor het, en nie weet waar die grens van hierdie staat lê nie. In die tekste word geskryf dat die koning van die Khazars 'n geslag gelede 'n godsdiens gekies het en besluit het dat sy godsdiens Judaïsme sou wees. Die vraag is dat, as ons die bron wil glo, die Khazars tot Judaïsme bekeer het voordat die Khazar Khanate selfs ontstaan ​​het.
Andriy Kobalia: Wat kan ander geskrewe bronne ons vertel? Die Bisantynse Ryk was byvoorbeeld 'n buurman van Khazaria.Bevestig Bisantynse bronne die bekering tot Judaïsme? Of die Vikings, wat al die pad na die Arabiese lande gekom het? Al hierdie reise is op 'n baie oordrewe manier in die sages beskryf. Is daar vermeldings van hierdie stamme?
Shaul Stampfer: Ek stem saam met u dat dit nodig is om verskillende bronne te ondersoek. Khazaria en Bisantium was bondgenote teen die Arabiese state wat noordwaarts gestoot het. Ek het die Bisantynse bronne baie noukeurig bestudeer en iets baie vreemds raakgesien. Daar is baie vermeldings van hierdie staat, maar nie een enkele oor hoe hulle hulle tot Judaïsme bekeer het nie. Die Bisantyne was Christene uit die Oos-Rite. Waarom het hulle nie geskryf dat hulle te doen het met 'n stam wat 'n godsdiens bely wat die beginsels van hul godsdiens verwerp het nie?
Toe Christene sendelinge daarheen gestuur het, het hulle hulle instruksies gegee. Hulle het nie genoem dat hulle te doen het met 'n bevolking wat meestal Joods was nie. Hoekom? Later dokumente noem dat Cyril en Methodius Hebreeus bestudeer het, maar dit is bygevoeg in 'n tyd toe die legende van die bekering al 'n paar eeue daarna bestaan. Daar is geen sodanige inligting in die bronne van daardie tydperk nie. Boonop het hierdie sendelinge daarheen gegaan om die Christendom te verkondig! Ek wonder of die leier van 'n staat waarvan die hoofgodsdiens Judaïsme was, sou toelaat dat 'n ander godsdiens verkondig word. Dit is vir my moeilik om so iets voor te stel. Die koning, wat in die tekste as werklik vroom beskryf word, het hulle toegelaat om te proseliseer. Daar was gedurende hierdie tydperk nêrens sulke verhale nie. Sou Joodse predikers in Bisantium verwelkom word? Nee. Verdraagsaamheid was in daardie dae nie gewild nie.
Maar as u dink dat die koning 'n heiden was en in baie gode geglo het, is die teorie dat hy inderdaad toegelaat het dat sendelinge een van die vele gode preek, meer geloofwaardig, maar nie 'n Joodse koning nie.
Andriy Kobalia: Behalwe die korrespondensie wat u genoem het, is daar 'n Arabiese bron wat die bekering tot Judaïsme vertel. Dit praat oor die historikus en reisiger Al-Masudi. Hy word gereeld deur die Russiese historikus Kokovets aangehaal. Al-Masudi het in die laat negende tot vroeë tiende eeu geleef en beweer dat Khazaria tydens die heerskappy van ar-Rashida, die vyfde kalief van die Abbasid-kalifaat, besluit het om tot Judaïsme oor te skakel. Waarom noem hierdie persoon ook die bekering?
Shaul Stampfer: Die feit is dat hy baie neem uit vroeëre tekste. Byvoorbeeld, ek en jy het nie die Khazarian Khan gesien nie. En alles wat ons daarvan weet, is uit boeke en bronne wat ons tans het. Dit was toe dieselfde. Daarom noem die meerderheid Arabiese bronne oor hierdie onderwerp ouer bronne. As historikus het ek uiteindelik 'n primêre bron gevind. Byna geen van die skrywers was in Khazaria nie. Dit was gevaarlik omdat hulle vyande was. Al die inligting kom dus uit wat hulle van ander mense gehoor het. En daardie mense was nie Khazars nie.
Soms is inligting van 'n ooggetuie na 'n individu oorgedra en eers daarna aan 'n skrywer. As alles so oorgedra word, is dit altyd sleg. Daardie bronne noem dinge wat ons vandag as mities beskryf. Daar is byvoorbeeld 'n verslag oor mense agter 'n muur wat die wêreld sal vernietig as hulle kan deurbreek. Uiteraard verwys ons hier na die Groot Muur van China. Oor die algemeen is daar baie legendes in hierdie vroeë bronne. Op daardie stadium het skrywers eenvoudig nie instrumente gehad om legendes van werklike feite te skei nie.
'N Ander goeie illustrasie van die twyfelagtige bronne is die feit dat elke vroeë Arabiese bron sy eie datum gee van die bekering tot Judaïsme. Ons het dus nie eers 'n datum nie. As iemand van een afspraak gehoor het, hoekom het hy 'n ander afspraak gemaak? Daar is baie gerugte daarin. En elke nuwe skrywer het nuwe inligting bygevoeg. Ek sou Arabiese bronne nie verwerp nie. Maar 'n mens moet hulle baie versigtig behandel. As iets in die ou tyd geskryf is, beteken dit nie dat dit die waarheid is nie.
Andriy Kobalia: U kan meer uitvind oor die Khazars uit argeologie en numismatiek. Die historici, die Florovs, glo dat dit baie moeilik is om bewyse te vind van die bekering tot Judaïsme in argeologie of numismatiek. Kan hierdie twee wetenskappe iets sê oor die bekering?
Shaul Stampfer: In hierdie sin bied argeologie geen bewys van die omskakelingsteorie nie. Daar is geen grafitti nie. Sommige mense verbind die kandelare wat tydens grawe gevind is, met Judaïsme, maar dit was nie uitdruklik Joodse kandelare nie, bloot 'n simbool van lig. Begrafnisrites het nie verander nie. Sommige rituele is oor die algemeen verbied in die Judaïsme. Maar daar is uitsonderings. Daar is 'n muntstuk wat deur die Khazars gemaak is met die Arabiese teks "Moses, boodskapper van God" - Moses, nie Mohammed nie. En dit bewys die betrokkenheid van Jode by die vervaardiging van munte in Khazaria. Jode was dikwels spesialiste hierin. Dit kan 'n bewys wees van 'n anti-Moslem en pro-Joodse beleid. Maar daar is 'n gesegde: 'Een swaeltjie maak nie 'n somer nie.' Dit is dieselfde met munte. As die khanaat Joods was en muntstukke gemaak het, sou daar meer sulke inskripsies gewees het. Maar ons het net een. Dit is makliker om te sê dat daar 'n Jood was wat besig was om muntstukke in Khazaria te slaan. Daarom het ons nog steeds geen bewyse nie. En as daar geen bewys is nie, is dit makliker om te sê dat dit nooit gebeur het nie.
Andriy Kobalia: Die Khazar -staat het teen die tiende eeu verval. Die Arabiere, Kyivan Rus ′ en die Bisantynse Ryk het dit van verskeie kante af gedruk. In die 960's het prins Sviatoslav die dapper 'n paar veldtogte teen die Khazars gelei en uiteindelik hul hoofstad Itil ingeneem. Hierdie gebeurtenis word beskou as die einde van die Khazar -staat.
Hierdie program is moontlik gemaak deur die Kanadese nie-winsgewende organisasie Ukrainian Jewish Encounter.
Oorspronklik hier in die Oekraïens (Hromadske Radio podcast) verskyn.
Uit die Oekraïens vertaal deur Marta D. Olynyk.
Geredigeer deur Peter Bejger.
OPMERKING: UJE onderskryf nie noodwendig die menings wat uitgedruk word in artikels en ander materiaal wat op sy webwerf en sosiale media gepubliseer word nie. Sulke materiaal word geplaas om besprekings rakende Oekraïens-Joodse interaksies en verhoudings te bevorder. Die webwerf en sosiale media -bladsye sal inligtingplekke wees wat uiteenlopende standpunte weerspieël.
Geen bewyse uit genoomwye gegewens van 'n Khazar-oorsprong vir die Ashkenazi-Jode nie
Die oorsprong en geskiedenis van die Ashkenazi-Joodse bevolking was lank van groot belang, en vooruitgang in genetiese analise met 'n hoë deurset het onlangs 'n nuwe benadering gebied om hierdie onderwerpe te ondersoek. Ons en ander het op grond van genoomwye gegewens aangevoer dat die Ashkenazi-Joodse bevolking sy afkoms ontleen aan 'n kombinasie van bronne wat na Europa en die Midde-Ooste teruggevoer is. Deur 'n heranalise van sommige van ons gegewens word beweer dat 'n groot deel van die afkoms van die Ashkenazi-bevolking afkomstig is van die Khazars, 'n Turkssprekende groep wat noord van die Kaukasus-gebied gewoon het.
1 000 jaar gelede. Omdat die Khazar -bevolking geen duidelike moderne afstammelinge agtergelaat het wat 'n duidelike toets vir 'n bydrae tot die Ashkenazi -Joodse afkoms moontlik gemaak het nie, was die Khazar -hipotese moeilik om te ondersoek met behulp van genetika. Omdat slegs beperkte genetiese data uit die Kaukasus-streek beskikbaar was, en omdat hierdie gegewens gekonsentreer is in bevolkings wat geneties naby aan bevolkings uit die Midde-Ooste is, is die toekenning van 'n sein van Ashkenazi-Kaukasus genetiese ooreenkoms met Khazar-afkoms eerder as gedeelde voorvaderlike Midde -Oosterse afkoms was problematies. Hier, deur integrasie van genotipes uit nuut versamelde monsters met data uit verskeie van ons vorige studies, het ons die grootste beskikbare datastel tot nog toe saamgestel vir die beoordeling van Ashkenazi Joodse genetiese oorsprong. Hierdie datastel bevat genoomwye enkel-nukleotied polimorfismes in 1,774 monsters van 106 Joodse en nie-Joodse bevolkings wat oor die moontlike streke van potensiële Ashkenazi-afkoms strek: Europa, die Midde-Ooste en die gebied wat histories verband hou met die Khazar Khaganate. Die datastel bevat 261 monsters van 15 bevolkings uit die Kaukasus -streek en die streek direk in die noorde, monsters wat nie voorheen saam met Ashkenazi -Joodse monsters in genomiese studies ingesluit is nie. Met behulp van 'n verskeidenheid standaardtegnieke vir die ontleding van die bevolkingsgenetiese struktuur, het ons gevind dat Ashkenazi-Jode die grootste genetiese afkoms deel met ander Joodse bevolkings en, onder nie-Joodse bevolkings, met groepe uit Europa en die Midde-Ooste. Daar is geen spesifieke ooreenkoms tussen Ashkenazi -Jode en bevolkings uit die Kaukasus nie, veral die bevolkings wat die Khazar -streek die naaste verteenwoordig. So ontleed die ontleding van Ashkenazi -Jode tesame met 'n groot steekproef uit die Khazar Khaganate -streek die vroeëre resultate wat Ashkenazi -Jode hul afkoms verkry het, hoofsaaklik uit bevolkings in die Midde -Ooste en Europa, dat hulle 'n aansienlike gedeelde afkoms met ander Joodse bevolkings het, en dat daar geen aanduiding is van 'n beduidende genetiese bydrae van binne of van noord van die Kaukasus -streek nie.
Kopiereg © 2014 Wayne State University Press, Detroit, Michigan 48201-1309.
Die Joodse Khaganate van die Khazars
Een van die mees intrigerende mense van die Middeleeue was die Khazars, 'n Turkse stam van obskure oorsprong wat lank die gebiede bo die Swart en Kaspiese See oorheers het. Die Khazar Khaganate was 'n groot moondheid wat met die Ryk van Konstantinopel en die Arabiese Ryk geworstel het vir invloed op die oostelike einde van die Middellandse See. In die internet van die internasionale politiek het die Khazars gereeld saam met Konstantinopel geskuif teen dreigemente soos die Rus, die Bulgare en die inbreukmaking van Moslem -magte in die Anatoliese en Kaukasus -gebied. Die Khazar-vriendskap met Konstantinopel was die duidelikste in die 8ste eeu, toe die Khazars bruide aan keiser Justinianus II (r. 685-695, 705-711) en Konstantyn V (r. 741-775) bruide verskaf het-Konstantyn se seun is Leo die Khazar (r. 775-780). Intussen het die Khazars 'n groot deel van die agtste eeu in 'n toestand van vyandigheid teen die Umayyad en daarna die Abbasid -kalifate deurgebring en in 730 tot by Mosoel ingeval, maar uiteindelik in 798 vrede gemaak met die Abbasids. Die ware uniekheid van die Khazars toon die meeste in hul godsdiens, veral die skielike aanvaarding van Judaïsme onder die Khazar -elite teen die einde van die 8ste eeu.
Onder vae omstandighede het die khagan (leier) van die Khazar Khaganate, sowel as sy administratiewe luitenant en byna elke hoofman onder die invloed van die khagan, besluit om die Judaïsme tussen 740 en 800 te bekeer. In die vroeë 9de eeu het die Khazars verder gevoer stap om 'n muntstuk wat Moses prys, vry te laat. Ten spyte van die aanvaarding van die Judaïsme, het die Khazar-leierskap sommige van hul tradisionele gebruike gehandhaaf, soos die bestaan ​​van die khagan se harem, wat volgens die Abbasid-diplomaat Ibn Fadlān in die 10de eeu altesaam 25 vroue getel het. Net soos met hul bereidwilligheid om die harem te verdra, was die Khazar -leiers ook redelik toegeeflik teenoor die vele onderdane in hul domein wat nie Judaïsme aangeneem het nie. Tog was dit bekend dat die leiers van die Khazar wraak neem op enige gemeenskap wat dit gewaag het om 'n sinagoge in die Khazar Khaganate leed aan te doen.
Die ondergang van die Khazar Khaganate het gelyktydig plaasgevind met die opkoms van die Kiëf -Rus. Die Rus het in die 9de eeu as 'n opkomende mag verskyn. Hulle het hul vrymoedigheid en sterkte getoon deur direkte aanvalle op Konstantinopel in 860, 907 en 941 te doen. Sviatoslav I, wat in die vroeë 940's die Groot Prins of koning van die Kiëf -Rus geword het, sou die man wees om uiteindelik die Khazar Khaganate omver te werp. Van 965-969 het Sviatoslav meedoënloos veldtogte teen die Khazars gevoer en diep in die khaganaat ingeval, waar hy die hoofstad van Khazar afgedank en die politieke invloed van Khazar in die streek vernietig het. Behalwe die Rus, het die Ghuzz Turke en die Volga Bulgars ook baat by die val van die Khazar Khaganate.
Geskryf deur C. Keith Hansley
Beeldtoekenning: (handelsonderhandelinge tussen die Volga -rivier tussen Rus en Khazars, geskilder deur S. V. Ivanov (1864–1910), [Public Domain] via Creative Commons).
Gyula Németh, na aanleiding van Zoltán Gombocz, afgelei Khazar uit 'n hipotetiese *Qasar wat 'n Turkse wortel weerspieël qaz- ("om rond te loop, te dwaal") synde 'n hipotetiese teruggetrokke variant van Common Turkic kez-  András Róna-Tas het egter beswaar gemaak dat *qaz- is 'n spookwoord.  In die fragmentariese opskrifte van Tes en Terkhin van die Uyğur -ryk (744–840) verskyn die vorm Qasar word getuig, alhoewel onsekerheid bestaan ​​of dit 'n persoonlike of stamnaam is, kom daar geleidelik ander hipoteses na vore. Louis Bazin het dit van Turkies afgelei qas- ("tiranniseer, onderdruk, terroriseer") op grond van sy fonetiese ooreenkoms met die Uyğur -stamnaam, Qasar. [nota 5] Róna-Tas verbind qasar met Kesar, die Pahlavi -transkripsie van die Romeinse titel Caesar. [nota 6]
D. M. Dunlop het probeer om die Chinese term vir "Khazars" te koppel aan een van die stamname van die Uyğur, of Toquz Oğuz, naamlik die Qasar (Hfst Gésà).   Die besware is dat Uyğur 葛薩 Gésà/Qasar was nie 'n stamnaam nie, maar eerder die van van die hoof van die 思 结 Sijie stam (Sogdian: Sikari) van die Toquz Oğuz (Ch. 九姓 j xu xìng), [nota 7] en dat die etnoniem "Khazars" altyd in die middel -Chinees voorgeskryf is Tūjué, dan nog gereserveer vir Göktürks en hul splintergroepe,  (Tūjué Kěsà bù: 突厥 可 薩 部 Tūjué Hésà: 突厥 曷 薩) en "Khazar" se eerste lettergreep word getranskribeer met verskillende karakters (可 en 曷) as 葛, wat gebruik word om die lettergreep weer te gee Qa- in die Uyğur -woord Qasar. [nota 8]  
Na hulle bekering word berig dat hulle die Hebreeuse skrif aangeneem het [nota 9] en dit is waarskynlik dat, alhoewel hulle 'n Turkse taal praat, die Khazar -kanseliers onder Judaïsme waarskynlik in Hebreeus ooreenstem. [nota 10]
Kornienko et al. ontleed die Y-chromosome van nege geraamtes wat herstel is van elite grafheuwels wat toegeskryf word aan die 7de-9de eeu van die Khazar Khaganate in die moderne Rostov-streek. Drie individue het R1a Y-haplogroep, twee het C2b, en een het elk G2a, N1a, Q en R1b Y-haplogroepe. Sulke resultate was opmerklik vir die mengsel van Europese en Oos -Asiatiese afstammelinge in hierdie monsters. Die Y-chromosoom-data stem ooreen met die resultate van die kraniologiese studie en genoomwye analise van dieselfde individue om gemengde genetiese oorsprong vir die vroeë Middeleeuse Khazars aan te toon. 
Die bepaling van die oorsprong en aard van die Khazars is nou verbind met die teorieë van hul tale, maar dit is 'n kwessie van ingewikkelde probleme, aangesien geen inheemse rekords in die Khazar -taal oorleef nie, en die staat poliglot en poliëtnies was. [nota 11] [nota 12] Terwyl die koninklike of regerende elite waarskynlik 'n oostelike variëteit van Shaz -Turks gepraat het, blyk dit dat die onderdane stamme van Lir Turkic praat, soos Oğuric, 'n taal wat verskillende met Bulğaric, Chuvash en Hunnish geïdentifiseer is. (laasgenoemde is gebaseer op die bewering van die Persiese historikus al-Iṣṭakhrī dat die Khazar-taal anders is as enige ander bekende taal. [nota 13] [nota 14] "Khazar".
Stamoorsprong en vroeë geskiedenis Redigeer
Die stamme [nota 15] wat uit die Khazar -ryk sou bestaan, was nie 'n etniese unie nie, maar 'n sameloop van steppe nomades en mense wat ondergeskik was en 'n kern van Turkse leierskap was.  Baie Turkse groepe, soos die Oğuriese volke, waaronder Šarağurs, Oğurs, Onoğurs en Bulğars wat vroeër deel uitgemaak het van die Tiělè (鐵勒) konfederasie, word redelik vroeg getuig nadat hulle deur die Sabirs in die weste gedryf is, wat in beurt het die Asiatiese Avars gevlug en vanaf die 4de eeu nC in die Volga-Kaspiese-Pontiese gebied begin vloei, en dit word deur Priscus aangeteken om in 463 in die Wes-Eurasiese steppelande te woon.   Dit blyk dat hulle uit Mongolië en Suid -Siberië afkomstig is na die val van die Hunnic/Xiōngnú nomadiese politiek. 'N Gevlekte stamfederasie onder leiding van hierdie Turke, wat waarskynlik bestaan ​​uit 'n komplekse verskeidenheid Iraanse, [nota 16] proto-Mongoolse, Uraliese en Paleo-Siberiese stamme, het die Rouran Khaganate van die hegemoniese sentrale Asiatiese Avars in 552 verslaan en weswaarts gevee. in hul trein ander steppe nomades en mense uit Sogdiana. 
Die regerende familie van hierdie konfederasie het moontlik afkomstig van die Āshǐnà (阿 史 那) stam van die West -Türkiese stamme,   hoewel Constantine Zuckerman Āshǐnà en hul deurslaggewende rol in die vorming van die Khazars met skeptisisme beskou. [nota 17] Goue note dat Chinese en Arabiese verslae byna identies is, wat die verbinding sterk maak, en vermoed dat hul leier Yǐpíshèkuì (Chinees: 乙 毗 射 匱) was, wat die krag verloor het of omstreeks 651 vermoor is. [  Deur die weste te bereik, bereik die konfederasie die land van die Akatziroi, [nota 18], wat belangrike bondgenote van Bisantium was om die leër van Attila te beveg.
Opkoms van die Khazar -staat Redigeer
'N Embryoniese deelstaat Khazaria het iewers na 630 begin ontstaan,   toe dit uit die ineenstorting van die groter Göktürk Khaganate ontstaan ​​het. Göktürk -leërs het teen 549 die Wolga binnegedring en die Avars uitgestoot, wat toe gedwing is om na die heiligdom van die Hongaarse vlakte te vlug. Die Āshǐnà -stam wie se stamnaam was Tür (ü) k, verskyn teen 552 op die toneel toe hulle die Rourans omverwerp en die Göktürk Qağanate stig. [nota 19] Teen 568 het hierdie Göktürks gesoek na 'n alliansie met Bisantium om Persië aan te val. 'N Tussentydse oorlog het 'n paar dekades later tussen die senior oostelike Göktürks en die junior West -Turkse Khaganate uitgebreek, toe 'n opvolgingsgeskil met die dood van Taspar Qağan gelei het tot 'n dinastiese krisis tussen Taspar se gekose erfgenaam, die Apa Qağan, en die heerser aangestel deur die stamhoofraad, Āshǐnà Shètú (阿 史 那 摄 图), die Ishbara Qağan.
Teen die eerste dekades van die 7de eeu het die Āshǐnà yabgu Tong daarin geslaag om die Westelike afdeling te stabiliseer, maar na sy dood, nadat hy belangrike militêre hulp aan Byzantium verleen het om die Sasaniese leër in die Persiese hartland te lei,   die Westerse Turkse Qağanate ontbind onder druk van die indringende leërs van die Tang -dinastie en verdeel in twee mededingende federasies, elk bestaande uit vyf stamme, gesamentlik bekend as die "Tien pyle" (Op Oq). Albei het Tang -hegemonie in die ooste van Turkestan kortliks uitgedaag. In die Weste het daar intussen twee nuwe nomadiese state ontstaan: Ou Groot -Bulgarye onder Kubrat, die Duōlù -leier en die Nǔshībì -subkonfederasie, wat ook uit vyf stamme bestaan. [nota 20] Die Duōlù het die Avars in die Kubanrivier-See van Azov-gebied uitgedaag terwyl die Khazar Qağanate verder weswaarts gekonsolideer het, blykbaar gelei deur 'n Āshǐnà-dinastie. Met 'n klinkende oorwinning oor die stamme in 657, ontwerp deur generaal Sū Dìngfāng (蘇 定 方), is Chinese heerskappy aan hul Ooste opgelê na 'n laaste opruimingsoperasie in 659, maar die twee konfederasies van Bulğars en Khazars het geveg vir oppergesag in die westelike rigting steppeland, en met die styging van laasgenoemde, het eersgenoemde toegegee aan die Khazar -bewind of, soos onder Asparukh, die seun van Kubrat, nog verder weswaarts oor die Donau geskuif om die fondamente van die Eerste Bulgaarse Ryk op die Balkan te lê (c. 679) .  
Die Qağanate van die Khazars het dus gestalte gekry uit die ruïnes van hierdie nomadiese ryk toe dit onder druk van die Tang -dinastie -leërs na die ooste iewers tussen 630 en 650 opgebreek het.  Na hul verowering van die onderste Volga -streek in die Ooste en 'n gebied weswaarts tussen die Donau en die Dnjepr, en hul onderwerping aan die vakbond Onoğur-Bulğar, omstreeks 670, kom 'n behoorlik saamgestelde Khazar Qağanate na vore,  en word die westelikste opvolgerstaat van die formidabele Göktürk Qağanate na sy verbrokkeling. Volgens Omeljan Pritsak sou die taal van die Onoğur-Bulğar-federasie die lingua franca van Khazaria word , aangesien dit ontwikkel het tot wat Lev Gumilev 'n 'steppe Atlantis' genoem het (stepnaja Atlantida/ Степная Атлантида).  Geskiedkundiges het dikwels na hierdie periode van Khazar -oorheersing verwys as die Pax Khazarica sedert die staat 'n internasionale handelsentrum geword het wat Westerse Eurasiese handelaars in staat gestel het om hul reis sonder inmenging te bedryf.  Die hoë status wat binnekort aan hierdie ryk in die noorde toegeken word, word getuig deur Ibn al-Balḫî Fârsnâma (ongeveer 1100), wat vertel dat die Sasanian Shah, Ḫusraw 1, Anûsîrvân, drie eie trone geplaas het, een vir die koning van China, 'n tweede vir die koning van Bisantium en 'n derde vir die koning van die Khazars. Alhoewel dit anachronisties was om die Khazars tot hierdie tydperk terug te keer, getuig die legende deur die Khazar Qağan op 'n troon te plaas met gelyke status as die konings van die ander twee supermoondhede, die reputasie wat die Khazars van vroeg af gewen het.  
Staat Khazar: kultuur en instellings Redigeer
Royal Diarchy met sakrale Qağanate Edit
Khazaria het 'n dubbele koningsbestuurstruktuur ontwikkel, [nota 21] tipies onder Turkse nomades, bestaande uit 'n shad/bäk en a qağan.  Die opkoms van hierdie stelsel hang moontlik diep saam met die bekering tot Judaïsme.  Volgens Arabiese bronne is die mindere koning genoem îšâ en die groter koning Khazar xâqân eersgenoemde het die weermag bestuur en aangestel, terwyl die rol van die groter koning hoofsaaklik sakraal was, minder gemoeid met daaglikse sake. Die groter koning is gewerf uit die Khazar House of Notables (ahl aas ma'rûfīn) en, in 'n inisiasieritueel, is hy amper verwurg totdat hy die aantal jare verklaar het wat hy wou regeer, met die verstryking waarvan hy deur die edeles gedood sou word. [nota 22]   [nota 23] Die onderheerser sou slegs met groot seremonie die teenwoordigheid van die afgeslote groter koning binnegaan, kaalvoet na hom toe kom om hom in die stof neer te sit en dan 'n stuk hout aan te steek as 'n reinigingsmiddel vuur, terwyl u nederig en kalm wag om ontbied te word.  Veral uitgebreide rituele het gepaard gegaan met 'n koninklike begrafnis. Op 'n stadium moes reisigers afklim, buig voor die heerser se graf en dan te voet wegstap.  Vervolgens was die begraafplaas van die charismatiese soewerein weggesteek, met 'n paleisstruktuur ("Paradys") wat gebou is en dan onder herlei rivierwater om versteuring deur bose geeste en latere geslagte te voorkom. So 'n koninklike begraafplaas (qoruq) is tipies van die binneste Asiatiese mense.  Sowel die îšâ as die xâqân het hulle in die 8ste eeu tot Judaïsme bekeer, terwyl die res volgens die Persiese reisiger Ahmad ibn Rustah waarskynlik die ou Türkiese godsdiens gevolg het.  [nota 24]
Regerende elite Edit
Die heersende laag, soos dié van die latere Činggisids binne die Golden Horde, was 'n relatief klein groep wat etnies en taalkundig van die onderdane bevolk het, wat beteken die Alano-As en Oğuric Turkiese stamme, wat numeries beter was in Khazaria.  Die Khazar Qağans, terwyl hulle vroue en byvroue uit die bevolkingsgroepe geneem het, is beskerm deur 'n Khwârazmiaanse wagkorps, of comitatus, die Ursiyya genoem. [nota 25] [nota 26] Maar in teenstelling met baie ander plaaslike polities, het hulle soldate (huursoldate) (die junûd murtazîqa in al-Mas'ûdî).  Op die hoogtepunt van hul ryk het die Khazars 'n gesentraliseerde fiskale administrasie bestuur, met 'n staande leër van ongeveer 7-12 000 man, wat, indien nodig, twee of drie keer soveel kon vermenigvuldig deur reserwes van hul edeles in te neem vervolg.  [nota 27] Ander syfers vir die permanente staande weermag dui aan dat dit tot honderdduisend getel het. Hulle het hulde gebring en geëis van 25 tot 30 verskillende nasies en stamme wat in die groot gebiede tussen die Kaukasus, die Aralsee, die Oeralberge en die Oekraïense steppe woon.  Khazar -leërs is gelei deur die Qağan Bek (uitgespreek as Kagan Bek) en onder bevel van ondergeskikte offisiere bekend as tarkhans. Toe die bek 'n groep troepe uitstuur, sou hulle onder geen omstandighede terugtrek nie. As hulle verslaan is, is elkeen wat teruggekeer het, doodgemaak. 
Skikkings word beheer deur administratiewe amptenare, bekend as tuduns. In sommige gevalle, soos die Bisantynse nedersettings in die suidelike Krim, a tudun sou aangestel word vir 'n stad, nominaal binne die invloedsfeer van 'n ander staat. Ander amptenare in die Khazar -regering sluit hoogwaardigheidsbekleërs in wat deur ibn Fadlan genoem word Jawyshyghr en Kündür, maar hul verantwoordelikhede is onbekend.
Daar word beraam dat 25 tot 28 verskillende etniese groepe die bevolking van die Khazar Qağanate uitmaak, afgesien van die etniese elite. Dit lyk asof die heersende elite uit nege stamme/stamme bestaan, wat self etnies heterogeen is, versprei oor miskien nege provinsies of owerhede, wat elkeen aan 'n stam behoort.  Wat kaste of klas betref, dui sommige bewyse aan dat daar 'n onderskeid tussen ras "of ras" of "sosiaal" bestaan ​​tussen "Wit Khazars" (ak-Khazars) en "Black Khazars" (qara-Khazars).  Die 10de-eeuse Moslem-geograaf al-Iṣṭakhrī het beweer dat die Wit Khazars opvallend mooi was met rooierige hare, 'n wit vel en blou oë, terwyl die Swart Khazars donkergroen was, asof hulle 'swart' was. van Indiër ".  Baie Turkse nasies het 'n soortgelyke (politieke, nie rassige) skeiding tussen 'n 'wit' heersende vegterskaste en 'n 'swart' klas gewone mense nie, die konsensus onder hoofstroom geleerdes is dat Istakhri verward was deur die name wat aan die twee groepe gegee is .  Khazars word egter deur vroeë Arabiese bronne algemeen beskryf as 'n wit gelaat, blou oë en rooierige hare.   Die etnoniem in die Tang Chinese annale, Āshǐnà (阿 史 那), speel dikwels 'n sleutelrol in die Khazar -leierskap, weerspieël moontlik 'n Oos -Iraanse of Tokhariese woord (Khotanese Saka âşşeina-āššsena "blou"): Middelpersies axšaêna ("donkerkleurig"): Tokharian A âśna ("blou", "donker").  Dit lyk asof die onderskeid die ineenstorting van die Khazariese ryk oorleef het. Latere Russiese kronieke, wat kommentaar lewer oor die rol van die Khazars in die magyarisasie van Hongarye, verwys na hulle as "White Oghurs" en Magyars as "Black Oghurs".  Studies oor die fisiese oorskot, soos skedels by Sarkel, het 'n mengsel van Slawiese, ander Europese en 'n paar Mongoolse tipes aan die lig gebring. 
Die invoer en uitvoer van buitelandse ware, en die inkomste uit die belasting op hul vervoer, was 'n kenmerk van die Khazar -ekonomie, hoewel daar ook gesê word dat dit 'n glasbril produseer.  Kenmerkend onder die nomadiese steppestate het die Khazar Qağanate 'n selfversorgende binnelandse Saltovo  -ekonomie ontwikkel, 'n kombinasie van tradisionele pastorisme-waarmee skape en beeste uitgevoer kan word-uitgebreide landbou, oorvloedige gebruik van die ryk visbestande van die Wolga , tesame met die vervaardiging van kunsvlyt, met 'n diversifikasie in winsgewende opbrengste uit belasting op internasionale handel, gegewe die belangrikste beheer van die belangrikste handelsroetes. Die Khazars was een van die twee groot verskaffers van slawe aan die Moslem -mark (die ander is die Iraanse Sâmânid amîrs), wat aan gevange slawe en stamlede uit die Eurasiese noordland voorsien het.  Dit was die wins uit laasgenoemde wat dit in staat gestel het om 'n staande leër van Khwarezm -Moslem -troepe in stand te hou. Die hoofstad Atil weerspieël die verdeeldheid: Kharazān op die westelike oewer waar die koning en sy Khazar -elite, met 'n gevolg van ongeveer 4 000 bywoners, woon en Itil in die ooste, bewoon deur Jode, Christene, Moslems en slawe en deur vakmanne en buitelandse handelaars. [nota 28] Die heersende elite het in die stad oorwinter en van die lente tot laat herfs in hul velde deurgebring. 'N Groot besproeide groen gordel, wat op kanale van die Volga -rivier getrek het, lê buite die hoofstad, waar weide en wingerde ongeveer 20 farsakhs (ongeveer 60 myl).  Terwyl doeaneregte op handelaars opgelê is, en eerbetoon en tiendes van 25 tot 30 stamme geëis is, met 'n heffing van een swart vel, eekhoringsvel, swaard, dirham per haard of ploegskaar, of huide, was, heuning en vee , afhangende van die sone. Handelsgeskille is hanteer deur 'n kommersiële tribunaal in Atil, bestaande uit sewe regters, twee vir elkeen van die monoteïstiese inwoners (Jode, Moslems, Christene) en een vir die heidene. [nota 29]
Khazars and Byzantium Edit
Die Bisantynse diplomatieke beleid ten opsigte van die steppemense het oor die algemeen bestaan ​​uit die aanmoediging om onderling te veg. Die Pechenegs het die Byzantyne in die 9de eeu groot hulp verleen in ruil vir gereelde betalings.  Bisantium soek ook bondgenootskappe met die Göktürks teen gemeenskaplike vyande: in die vroeë 7de eeu is een so 'n alliansie met die Westelike Türke bemiddel teen die Persiese Sasaniërs in die Bisantynse -Sasaniese oorlog van 602–628. Die Bisantyne het Khazaria genoem Tourkía, en het teen die 9de eeu na die Khazars verwys as 'Turke'. [nota 30] Gedurende die tydperk voor en na die beleg van Konstantinopel in 626, soek Heraclius hulp via afgevaardigdes, en uiteindelik persoonlik, by 'n hoof van Göktürk [nota 31] van die West -Turkse Khaganate, Tong Yabghu Qağan, in Tiflis, hom met geskenke en die belofte van trou met sy dogter, Epiphania.  Tong Yabghu reageer deur 'n groot mag te stuur om die Persiese ryk te verwoes, wat die begin van die Derde Perso-Turkse oorlog was.  'n Gesamentlike Bisantynse-Tűrk-operasie het die Kaspiese hekke oortree en Derbent in 627 afgedank. Saam beleër hulle Tiflis, waar die Bisantyne moontlik 'n vroeë verskeidenheid trekkaste (ἑλέπόλεις) ontplooi het om die mure te oortree. Na die veldtog word berig dat Tong Yabghu, miskien met 'n mate van oordrywing, ongeveer 40 000 troepe by Heraclius agtergelaat het.  Alhoewel dit soms met Khazars geïdentifiseer word, is die Göktürk -identifikasie waarskynliker, aangesien die Khazars eers uit die groep gekom het na die fragmentasie van eersgenoemde iewers na 630.   Sommige geleerdes het aangevoer dat Sasanian Persië nooit van die verwoestende kon herstel nie nederlaag veroorsaak deur hierdie inval. [nota 32]
Sodra die Khazars as 'n mag verskyn het, het die Bisantyne ook alliansies met hulle begin sluit, dinasties en militêr. In 695 word die laaste Heracliaanse keiser, Justinianus II, met die bynaam "die spleetneus" (ὁ ῥινότμητος) nadat hy vermink en afgesit is, na Cherson in die Krim verban, waar 'n Khazar-goewerneur (tudun) voorsit. Hy het in 704 of 705 na Khazar -gebied ontsnap en asiel gekry deur qağan Busir Glavan (Ἰβουζήρος Γλιαβάνος), wat hom sy suster in die huwelik gegee het, miskien in reaksie op 'n aanbod van Justinianus, wat moontlik gedink het dat 'n dinastiese huwelik deur verwantskap sou seël 'n kragtige stamsteun vir sy pogings om die troon te herwin.  Die Khazarian gade het daarna haar naam verander na Theodora.  Busir is deur die Bisantynse usurpator, Tiberius III, omkoopgeld aangebied om Justinianus te vermoor. Waarsku Theodora, ontsnap Justinianus en vermoor twee Khazar -amptenare in die proses. Hy vlug na Bulgarye, wie se Khan Tervel hom gehelp het om die troon te herwin. By sy herinstelling, en ondanks Busir se verraad tydens sy ballingskap, het hy gestuur dat Theodora Busir gehoor gee, en sy is gekroon as Augusta, wat daarop dui dat beide die bondgenoot waardeer.  
Dekades later sluit Leo III (regeer 717–741) 'n soortgelyke alliansie om 'n strategie te koördineer teen 'n gemeenskaplike vyand, die Moslem-Arabiere. Hy stuur 'n ambassade na die Khazar qağan Bihar en trou met sy seun, die toekomstige Konstantyn V (regeer 741–775), na Bihar se dogter, 'n prinses waarna verwys word as Tzitzak, in 732. Toe sy hom tot die Christendom bekeer het, het sy die naam Irene aangeneem. Konstantyn en Irene het 'n seun gehad, die toekomstige Leo IV (775–780), wat daarna die sobriek, "die Khazar", gedra het.   Leo sterf in geheimsinnige omstandighede nadat sy vrou in Athene vir hom 'n seun gebaar het, Konstantyn VI, wat saam met sy ma, die weduwee, saam met hom regeer het. Hy was ongewild en sy dood het 'n einde gemaak aan die dinastiese skakel van die Khazars met die Bisantynse troon. [ aanhaling nodig ] Teen die 8ste eeu het Khazars die Krim oorheers (650 - ongeveer 950) en selfs hul invloed uitgebrei na die Bisantynse skiereiland Cherson totdat dit in die 10de eeu teruggeval het.  Khazar en Farghânian (Φάργανοι) huursoldate was deel van die keiserlike Bisantynse Hetaireia lyfwag na sy stigting in 840, 'n posisie wat openlik gekoop kon word teen 'n betaling van sewe pond goud.  
Arabies -Khazar oorloë Redigeer
Gedurende die 7de en 8ste eeu het die Khazars 'n reeks oorloë gevoer teen die Umayyad -kalifaat en sy Abbasid -opvolger. Die Eerste Arabies-Khazaaroorlog het tydens die eerste fase van Moslem-uitbreiding begin. Teen 640 het Moslem-magte Armenië in 642 bereik, en hulle het hul eerste aanval oor die Kaukasus onder Abd ar-Rahman ibn Rabiah geloods. In 652 vorder Arabiese magte na die hoofstad van Khazar, Balanjar, maar word verslaan en ly groot perse volgens Persiese historici soos al-Tabari. 'N Aantal Russiese bronne gee die naam van 'n Khazar khagan uit hierdie tydperk as Irbis en beskryf hom as 'n deel van die Göktürk -koningshuis, die Ashina. Of Irbis ooit bestaan ​​het, is oop vir debat, net soos of hy geïdentifiseer kan word met een van die vele Göktürk -heersers met dieselfde naam.
As gevolg van die uitbreek van die Eerste Moslem Burgeroorlog en ander prioriteite, het die Arabiere hulle daarvan weerhou om 'n aanval op die Khazars tot in die vroeë 8ste eeu te herhaal.  Die Khazars het 'n paar aanvalle op Transkaukasiese owerhede onder Moslem-heerskappy geloods, waaronder 'n grootskaalse aanval in 683–685 tydens die Tweede Moslem Burgeroorlog wat baie buit en baie gevangenes veroorsaak het.  Daar is bewyse uit die verslag van al-Tabari dat die Khazars 'n verenigde front gevorm het met die oorblyfsels van die Göktürks in Transoxiana.
Die Tweede Arabies-Khazaar-oorlog het begin met 'n reeks aanvalle oor die Kaukasus in die vroeë 8ste eeu. Die Umayyads het in 705 hul greep op Armenië verskerp nadat hulle 'n grootskaalse opstand onderdruk het. In 713 of 714 verower Umayyad -generaal Maslamah Derbent en ry dieper die Khazar -gebied binne. Die Khazars het aanvalle geloods in reaksie op Albanië en Iranse Azerbeidjan, maar is deur die Arabiere onder Hasan ibn al-Nu'man verdryf.  Die konflik eskaleer in 722 met 'n inval deur 30 000 Khazars in Armenië wat 'n verpletterende nederlaag veroorsaak. Kalief Yazid II reageer, stuur 25 000 Arabiese troepe noordwaarts, ry vinnig die Khazars terug oor die Kaukasus, herwin Derbent en vorder op Balanjar. Die Arabiere het deur die Khazar -verdediging gebreek en die stad binnegestorm, die meeste van die inwoners is gedood of as slawe daarvan, maar 'n paar het daarin geslaag om noordwaarts te vlug.  Ondanks hul sukses het die Arabiere nog nie die Khazar -leër verslaan nie, en hulle het suid van die Kaukasus teruggetrek.
In 724 het die Arabiese generaal al-Jarrah ibn Abdallah al-Hakami die Khazars 'n verpletterende nederlaag toegedien in 'n lang stryd tussen die riviere Kores en die Arabiere, en daarna oorgegaan om Tiflis te verower, wat die Kaukasiese Iberië onder Moslem-heerskappy gebring het. Die Khazars het in 726 teruggekeer, onder leiding van 'n prins met die naam Barjik, wat teen 729 'n groot inval in Albanië en Azerbeidjan begin het; die Arabiere het beheer oor noordoostelike Transkaukasië verloor en weer in die verdediging gedruk. In 730 het Barjik die Iraanse Azerbeidjan binnegeval en die Arabiese magte by Ardabil verslaan, die generaal al-Djarrah al-Hakami doodgemaak en die stad kortliks beset. Barjik is die volgende jaar in Mosul verslaan en vermoor, waar hy Khazar-magte gelei het van 'n troon af met al-Djarrah se afgesnyde kop [ aanhaling nodig ]. In 737 het Marwan Ibn Muhammad die gebied van Khazar binnegekom onder die dekmantel om 'n wapenstilstand te soek. Daarna het hy 'n verrassingsaanval geloods waarin The Qaghan noord gevlug het en die Khazars oorgegee het.  Die Arabiere het nie hulpbronne gehad om die sake van Transkaukasië te beïnvloed nie.  Die Qağan was gedwing om terme te aanvaar wat betrekking het op die bekering tot Islam, en hom aan die kalifaat te onderwerp, maar die akkommodasie was van korte duur as 'n kombinasie van interne onstabiliteit onder die Umayyads en Bisantynse ondersteuning en het die ooreenkoms binne drie jaar ongedaan gemaak, en het die Khazars hul onafhanklikheid herbevestig. Die suggestie dat die Khazars Judaïsme al in 740 aangeneem het, is gebaseer op die idee dat dit gedeeltelik 'n herbevestiging van onafhanklikheid was ten opsigte van beide Bisantium en die Kalifaat, terwyl dit voldoen aan 'n algemene Eurasiese neiging tot 'n wêreldgodsdiens omhels. [nota 33]
Wat ook al die gevolge van Marwan se veldtogte was, oorlogvoering tussen die Khazars en die Arabiere het meer as twee dekades na 737 opgehou. Arabiese aanvalle het tot 741 voortgeduur, maar hul beheer in die streek was beperk omdat die instandhouding van 'n groot garnisoen in Derbent die reeds uitgestrekte leër verder uitgeput het. . 'N Derde Moslem -burgeroorlog het spoedig uitgebreek, wat gelei het tot die Abbasidiese rewolusie en die val van die Umayyad -dinastie in 750.
In 758 het die Abbasid-kalief al-Mansoer gepoog om die diplomatieke bande met die Khazars te versterk deur Yazid ibn Usayd al-Sulami, een van sy adellikes en die militêre goewerneur van Armenië, te beveel om 'n koninklike Khazar-bruid te neem. Yazid trou met 'n dogter van Khazar Khagan Baghatur, maar sy sterf onverklaarbaar, moontlik tydens bevalling. Haar bediendes het teruggekeer huis toe, oortuig dat een of ander Arabiese faksie haar vergiftig het, en haar pa was woedend. Khazar -generaal Ras Tarkhan het in 762–764 suid van die Kaukasus binnegeval en Albanië, Armenië en Iberië verwoes en Tiflis verower. Daarna het die verhoudings al hoe meer hartlik geword tussen die Khazars en die Abbasids, wie se buitelandse beleid oor die algemeen minder ekspansionisties was as die Umayyads, slegs deur 'n reeks strooptogte in 799 oor 'n ander mislukte huweliksbond.
Khazars en Hongare Redigeer
Omstreeks 830 het 'n opstand in die Khazar -khaganaat uitgebreek. Gevolglik het drie Kabar -stamme  van die Khazars (waarskynlik die meerderheid etniese Khazars) by die Hongare aangesluit en deur Levedia beweeg na wat die Hongare die Etelköz noem, die gebied tussen die Karpate en die Dnieperrivier. Die Hongare het omstreeks 854 hul eerste aanval deur die Pechenegs ondergaan,  hoewel ander bronne beweer dat 'n aanval deur Pechenegs die rede was vir hul vertrek na Etelköz. Die nuwe bure van die Hongare was die Varangiërs en die oostelike Slawiërs. Vanaf 862 begin die Hongare (wat reeds as die Ungri) saam met hul bondgenote, die Kabare, 'n reeks strooptogte vanaf die Etelköz na die Karpate -bekken begin, meestal teen die Oos -Frankiese Ryk (Duitsland) en Groot -Morawië, maar ook teen die Neder -Pannoniese vorstedom en Bulgarye. Toe beland hulle saam op die buitenste hange van die Karpaten en vestig hulle daar, waar die meerderheid Khazars in die 10de tot 13de eeu van Judaïsme tot Christendom bekeer het. Behalwe Jode kan daar sjamaniste en Christene onder hierdie Khazars wees.  [ beter bron nodig ]
Rise of the Rus 'en die ineenstorting van die Khazariese staat Edit
Teen die 9de eeu het groepe Varangiaanse Rus ', wat 'n kragtige handelaarstelsel ontwikkel het, suidwaarts na die waterweë begin soek deur die Khazars en hul protektoraat, die Wolgabulgariërs, gedeeltelik op soek na die Arabiese silwer wat noordwaarts gestroom het om deur te vaar. die Bulgaarse handelsgebiede Khazarian-Volga, [nota 34] gedeeltelik om handel te dryf met pelse en ysterwerk. [nota 35] Noordelike handelsvlote wat Atil verbygesteek het, was net soos by die Bisantynse Cherson.  Hulle teenwoordigheid het moontlik tot die vorming van 'n Rus -staat gelei deur die Slawiërs, Merja en die Chud 'te oortuig om saam te staan ​​om gemeenskaplike belange te beskerm teen Khazariese vereiste. Daar word gereeld aangevoer dat 'n Rus 'Khaganate wat volgens die Khazariese staat gemodelleer is, in die ooste gevorm het, en dat die Varangiaanse kaptein van die koalisie die titel qağan toegeëien het (khagan) al in die 830's: die titel het oorleef om die vorste van Kiëf -Rus aan te dui, wie se hoofstad, Kiev, dikwels met 'n Khazariese stigting verbind word.   [nota 36] [nota 37] Die konstruksie van die vesting Sarkel, met tegniese hulp van destyds die Bisantynse bondgenoot van Khazaria, tesame met die verslaan van 'n outonome Khazar -muntstuk rondom die 830's, was moontlik 'n verdediging maatreël teen opkomende bedreigings van Varangians in die noorde en van die Magyars op die oostelike steppe. [nota 38] [nota 39] Teen 860 het die Rus tot in Kiev en deur die Dnjepr, Konstantinopel, binnegedring. 
Alliansies het dikwels verskuif. Bisantium, bedreig deur die aanvallers van Varangian Rus, sou Khazaria help, en Khazaria het soms die noordelike inwoners toegelaat om deur hul gebied te gaan in ruil vir 'n gedeelte van die buit.  Vanaf die begin van die 10de eeu het die Khazars op verskeie fronte geveg omdat nomadiese aanvalle vererger is deur opstande deur voormalige kliënte en invalle van voormalige bondgenote. Die pax Khazarica was vasgevang in 'n knypbeweging tussen die steppe Pechenegs en die versterking van 'n opkomende Rus se mag in die noorde, wat albei die sytakryk van Khazaria ondermyn.  Volgens die Schechter -teks het die Khazar -heerser koning Benjamin (ongeveer 880–890) 'n geveg gevoer teen die geallieerde magte van vyf lande waarvan die bewegings moontlik deur Bisantium aangemoedig is. [nota 40] Hoewel Benjamin seëvier, het sy seun Aaron II nog 'n inval ondergaan, hierdie keer onder leiding van die Alans, wie se leier tot die Christendom bekeer het en 'n alliansie aangegaan het met Bisantium, wat hulle onder Leo VI die Wyse aangemoedig het om te veg teen die Khazars.
Teen die 880's het die Khazar -beheer van die Middel -Dnjepr uit Kiev, waar hulle huldeblyk van Oos -Slawiese stamme versamel het, begin afneem toe Oleg van Novgorod die beheer van die stad van die Varangiaanse krygshere Askold en Dir afgestuur het, en begin het om te bewys dat die fondament van 'n Rus -ryk wees.  Die Khazars het aanvanklik die Rus toegelaat om die handelsroete langs die Wolgarivier te gebruik en na die suide toe te val. Sien Kaspiese ekspedisies van die Rus '. Volgens Al-Mas'udi sou die qağan sy toestemming gegee het op voorwaarde dat die Rus hom die helfte van die buit sou gee.  In 913, twee jaar nadat Byzantium egter 'n vredesverdrag met die Rus in 911 gesluit het, het 'n Varangiaanse inval met Khazar -hulp deur Arabiese lande tot 'n versoek aan die Khazar -troon gelei deur die Khwârazmian Islamitiese wag om toestemming om vergeld teen die groot Rus se kontingent by sy terugkeer. Die doel was om wraak te neem op die geweld wat die Rus se razzias hul mede -Moslem -gelowiges veroorsaak het. [nota 41] Die Rus -mag is deeglik gelei en vermoor.  Die Khazar -heersers het die gang langs die Wolga tot by die Rus gesluit, wat 'n oorlog veroorsaak het. In die vroeë 960's het die Khazar-heerser Joseph aan Hasdai ibn Shaprut geskryf oor die agteruitgang van die Khazar-betrekkinge met die Rus ': "Ek beskerm die monding van die rivier (Itil-Volga) en verhoed dat die Rus wat in hul skepe aankom, oor see gaan. teen die Ismaeliete en (ewe veel) al (hulle) vyande van die land af na Bab. " [nota 42]
Die Russiese krygshere het verskeie oorloë teen die Khazar Qağanate geloods en na die Kaspiese see toegeslaan. Die Schechter -brief vertel die verhaal van 'n veldtog teen Khazaria deur HLGW (onlangs geïdentifiseer as Oleg van Chernigov) omstreeks 941 waarin Oleg deur die Khazar -generaal Pesakh verslaan is.  Die Khazar -alliansie met die Bisantynse ryk het in die vroeë 10de eeu begin ineenstort. Bisantynse en Khazaarse magte het moontlik in die Krim bots, en teen die 940's het keiser Konstantyn VII Porphyrogenitus bespiegel in De Administrando Imperio oor maniere waarop die Khazars geïsoleer en aangeval kan word. Die Bisantyne het gedurende dieselfde tydperk met verskillende mate van sukses alliansies aangegaan met die Pechenegs en die Rus. Sviatoslav I het uiteindelik daarin geslaag om die keiserlike mag van Khazar in die 960's te vernietig, in 'n sirkelbeweging wat Khazar -vestings soos Sarkel en Tamatarkha oorweldig het, en tot by die Kaukasiese Kassogiërs/Circassians [nota 44] en dan terug na Kiev.  Sarkel val in 965, met die hoofstad Atil daarna, ongeveer. 968 of 969.
In die Russiese kroniek word die oorwinning van die Khazar -tradisies geassosieer met die bekering van Vladimir in 986.  Volgens die Primary Chronicle was daar in 986 Khazar -Jode by Vladimir se geskil om te besluit oor die voornemende godsdiens van die Kiev Rus.  Of dit Jode was wat hulle in Kiev gevestig het of afgevaardigdes uit 'n Joodse Khazar -oorblywende staat, is onduidelik. Omskakeling na een van die gelowe van die mense van die Skrif was 'n voorwaarde vir enige vredesverdrag met die Arabiere, wie se Bulgaarse gesante na 985 in Kiev aangekom het. 
'N Besoeker aan Atil het kort na die aflegging van die stad geskryf dat die wingerde en die tuin vernietig is, dat daar nie 'n druiwe of rosyntjie in die land agtergebly het nie, en dat daar nie eens aalmoese vir die armes beskikbaar was nie.  'n Herbouingspoging is moontlik onderneem, aangesien Ibn Hawqal en al-Muqaddasi daarna verwys het, maar teen Al-Biruni se tyd (1048) was dit in puin. [nota 45]
Nadraai: impak, afname en verspreiding Redigeer
Alhoewel Poliak aangevoer het dat die Khazar-koninkryk nie heeltemal toegegee het aan Sviatoslav se veldtog nie, maar tot 1224, toe die Mongole Rus ingeval het,   in die meeste opsigte ingehou het, het die Rus'-Oghuz-veldtogte Khazaria verwoes gelaat, met miskien baie Khazaarse Jode in vlug,  en laat op sy beste 'n geringe agterstand agter. Dit het min spore nagelaat, behalwe vir 'n paar plekname, [nota 46] en 'n groot deel van die bevolking was ongetwyfeld opgeneem in opvolgerhordes.  Al-Muqaddasi, wat ongeveer 985 skryf, noem Khazar anderkant die Kaspiese see as 'n distrik van 'wee en weemoed', met heuning, baie skape en Jode.  Kedrenos noem 'n gesamentlike Rus'-Bisantynse aanval op Khazaria in 1016, wat sy heerser Georgius Tzul verslaan het. Die naam dui op Christelike affiliasies. Die verslag sluit af deur te sê dat na die nederlaag van Tzul, die Khazar -heerser van "upper Media", Senaccherib, vir vrede en onderdanigheid moes dagvaar.  In 1024 het Mstislav van Tsjernigow (een van Vladimir se seuns) teen sy broer Yaroslav opgeruk met 'n leër wat 'Khazars en Kassogians' ingesluit het in 'n afgeweerde poging om 'n soort 'Khazariese' tipe heerskappy oor Kiev te herstel.  Die vermelding van Ibn al-Athir van 'n 'aanval van Faulūn die Koerd op die Khazars' in 1030 nC, waarin 10 000 van sy manne deur laasgenoemde verower is, word verwys na so 'n Khazar-oorblyfsel, maar Barthold identifiseer hierdie Faḍlūn as Faḍl ibn Muḥammad en die "Khazars" as óf Georgiërs óf Abchaziërs.   'n Kievse prins met die naam Oleg, kleinseun van Jaroslav, is na berig word in 1079 deur 'Khazars' ontvoer en na Konstantinopel gestuur, hoewel die meeste geleerdes meen dat dit 'n verwysing is na die Cumans-Kipchaks of ander destydse stappemense in die Pontiese streek. By sy verowering van Tmutarakan in die 1080's gee Oleg Sviatoslavich, seun van 'n prins van Chernigov, homself die titel "Archon of Khazaria".  In 1083 word gesê dat Oleg wraak op die Khazars geëis het nadat sy broer Roman deur hul bondgenote, die Polovtsi/Cumans, vermoor is. Na nog 'n konflik met hierdie Polovtsi in 1106, vervaag die Khazars uit die geskiedenis.  Teen die 13de eeu het hulle in die Russiese folklore slegs as 'Joodse helde' in die 'land van die Jode' oorleef. (zemlya Jidovskaya). 
Teen die einde van die 12de eeu het Petachiah van Ratisbon berig dat hy deur wat hy 'Khazaria' noem, reis, en het weinig op te let behalwe die beskrywing daarvan minim (sektore) te midde van verlatenheid in ewige rou.  Die verwysing blyk te wees na Karaïete.  Die Franciskaanse sendeling William van Rubruck het eweneens slegs verarmde weivelde gevind in die onderste Wolga -gebied waar Ital eens gelê het.  Giovanni da Pian del Carpine, die pouslike legaat aan die hof van die Mongoolse Khan Guyuk in daardie tyd, noem 'n andersins ongetwyfelde Joodse stam, die Brutakhi, miskien in die Wolga -streek. Alhoewel daar verbindings met die Khazars gemaak word, is die skakel slegs gebaseer op 'n algemene kenmerk van Judaïsme. 
Die Zoroastrian Dênkart uit die 10de eeu het die ineenstorting van die Khazaarse mag geregistreer deur die verduistering toe te skryf aan die verstommende gevolge van 'valse' godsdiens. [nota 47] Die agteruitgang was kontemporêr as die wat die Transoxiana Sāmānid -ryk in die ooste gely het, albei gebeurtenisse het die weg gebaan vir die opkoms van die Groot Seljuq -ryk, waarvan die grondliggende tradisies Khazar -verbindings noem.  [nota 48] Wat ook al die opvolgende entiteit oorleef het, dit kon nie meer as 'n bolwerk dien teen die druk oos en suid van nomade -uitbreidings nie. Teen 1043 druk Kimeks en Qipchaqs, weswaarts, die Oğuz onder druk, wat weer die Pechenegs weswaarts na die Balkan -provinsies van Bisantium gedruk het. 
Khazaria het nietemin sy stempel afgedruk op die stygende state en sommige van hul tradisies en instellings. Veel vroeër het Tzitzak, die Khazar -vrou van Leo III, die kenmerkende kaftan of rygewoonte van die nomadiese Khazars, die tzitzakion (τζιτζάκιον), in die Bisantynse hof ingebring, en dit is as 'n plegtige element van keiserlike kleredrag aangeneem. [nota 49] Die ordelike hiërargiese opvolgstelsel deur "skale" (lestvichnaia sistema: лествичная система) aan die groot prinsipaal van Kiev is waarskynlik gebaseer op Khazar -instellings, deur die voorbeeld van die Rus 'Khaganate. 
Die protos-Hongaarse Pontiese stam, wat Khazaria moontlik reeds in 839 bedreig het (Sarkel), het hul institusionele model beoefen, soos die dubbele heerskappy van 'n seremoniële kende-kündü en a gyula praktiese en militêre administrasie as sytakke van die Khazars administreer. 'N Afwykende groep Khazars, die Qabars, het by die Hongare aangesluit in hul migrasie weswaarts toe hulle na Pannonia verhuis het. Elemente binne die Hongaarse bevolking kan beskou word as die voortbestaan ​​van Khazar -tradisies as 'n opvolgerstaat. Bisantynse bronne verwys na Hongarye as Westelike Tourkia in teenstelling met Khazaria, Oos -Tourkia. Die gyula -lyn het die konings van die Middeleeuse Hongarye voortgebring deur afstamming van Árpád, terwyl die Qabars hul tradisies langer behou het en bekend gestaan ​​het as 'swart Hongare' (fekete magyarság). Sommige argeologiese bewyse van Čelarevo dui daarop dat die Qabars Judaïsme beoefen het    sedert krygersgrafte met Joodse simbole daar gevind is, insluitend menorahs, shofars, etrogs, lulavs, kersnooiers, asversamelaars, inskripsies in Hebreeus en ses -puntige ster identies aan die Ster van Dawid.  
Die Khazar -staat was nie die enigste Joodse staat wat ontstaan ​​het tussen die val van die Tweede Tempel (67–70 nC) en die stigting van Israel (1948) nie. 'N Staat in Jemen het Judaïsme ook in die 4de eeu aangeneem, wat tot die opkoms van Islam geduur het. 
Daar word gesê dat die Khazar -koninkryk messiaanse aspirasies vir 'n terugkeer na Israel so vroeg as Juda Halevi gestimuleer het.  In die tyd van die Egiptiese vizier Al-Afdal Shahanshah († 1121) het ene Solomon ben Duji, wat dikwels as 'n Khazariese Jood geïdentifiseer is, [nota 51] probeer pleit vir 'n messiaanse poging om die bevryding van en terugkeer van alle Jode na, Palestina. Hy het aan baie Joodse gemeenskappe geskryf om ondersteuning te kry. Uiteindelik het hy na Koerdistan verhuis, waar sy seun Menachem 'n paar dekades later die titel van Messias aangeneem het en 'n leër vir hierdie doel opgerig het, die vesting Amadiya noord van Mosul geneem. Die rabbynse owerhede het sy projek teëgestaan ​​en hy is in sy slaap vergiftig. Een teorie beweer dat die Dawidster, tot dan toe 'n dekoratiewe motief of 'n magiese embleem, sy nasionale waarde in die laat -Joodse tradisie begin aanneem het uit sy vroeëre simboliese gebruik deur Menachem. 
Die woord Khazar, as 'n etnoniem, is laas in die 13de eeu gebruik deur 'n volk in die Noord -Kaukasus wat glo Judaïsme beoefen.  Die aard van 'n hipotetiese Khazar -diaspora, Joods of andersins, word betwis. Avraham ibn Daud noem dat hulle rabbynse studente in die 1160's van Khazars tot in Toledo, Spanje, afstam.  Khazar -gemeenskappe het hier en daar volgehou. Baie Khazar -huursoldate het in die leërs van die Islamitiese Kalifate en ander state gedien. Dokumente uit die Middeleeuse Konstantinopel getuig van 'n Khazar -gemeenskap wat vermeng was met die Jode van die voorstad Pera.  Khazar -handelaars was in die 12de eeu aktief in beide Konstantinopel en Alexandrië. 
Direkte bronne vir die Khazar -godsdiens is nie baie nie, maar hulle het oorspronklik waarskynlik 'n tradisionele Turkse vorm van godsdienstige gebruike, bekend as Tengrism, gehad wat fokus op die hemelgod Tengri. Iets van die aard daarvan kan afgelei word uit wat ons weet van die rituele en oortuigings van aangrensende stamme, soos die Noord -Kaukasiese Huns. Perdeoffers is aan hierdie opperste godheid gebring. Rites behels offers aan vuur, water en die maan, aan merkwaardige wesens en aan "gode van die pad" (vgl. Ou Türk yol tengri, miskien 'n fortuingod). Sonamulette was wydverspreid as kultiese ornamente. 'N Boomkultus is ook gehandhaaf. Wat ook al deur weerlig getref is, mens of voorwerp, word beskou as 'n offer aan die hoë god van die hemel. Die hiernamaals, om te oordeel uit opgrawings van aristokratiese tumuli, was baie 'n voortsetting van die lewe op aarde, waar krygers begrawe is met hul wapens, perde en soms met menslike offers: die begrafnis van een tudrun in 711-12 het 300 soldate doodgemaak om hom na die ander wêreld te vergesel. Voorvaderaanbidding is waargeneem. Die belangrikste godsdienstige figuur blyk 'n sjamaan te wees qam,  en dit was hierdie (qozmím) wat volgens die Khazar Hebreeuse bekeringsverhale verdryf is.
Baie bronne dui daarop, en 'n noemenswaardige aantal geleerdes het aangevoer dat die charismatiese Āshǐnà -stam 'n deurslaggewende rol in die vroeë Khazar -staat gespeel het, hoewel Zuckerman die wydverspreide opvatting van hul kernrol as 'n 'spook' verwerp. Die Āshǐnà was nou verbonde aan die Tengri -kultus, wie se praktyke betrokke was by rites wat uitgevoer is om 'n stam van die hemelse beskermende voorsienigheid te verseker.  Daar word geglo dat die qağan regeer op grond van qut, "die hemelse mandaat/geluk om te regeer."  [nota 52]
Khazaria het lank gedien as 'n bufferstaat tussen die Bisantynse ryk en beide die nomades van die noordelike steppe en die Umayyad -ryk, nadat hy as Byzantium se volmag teen die Sasaniese Persiese ryk gedien het. Die bondgenootskap is omstreeks 900 gesluit. Bisantium het die Alans begin aanmoedig om Khazaria aan te val en sy greep op die Krim en die Kaukasus te verswak, terwyl hy probeer om 'n entiteit te verkry met die stygende Rus se mag in die noorde, wat hy wou bekeer tot die Christendom. 
Op die suidelike flank van Khazaria was beide Islam en die Bisantynse Christendom besig om groot moondhede te beoefen.Bisantynse sukses in die noorde was sporadies, hoewel Armeense en Albanese missies van Derbend baie kerke gebou het in die maritieme Daghestan, destyds 'n Khazar -distrik.  Boeddhisme het ook 'n aantrekkingskrag uitgeoefen op leiers van sowel die Oosterse (552-742) as die Westelike Qağanates (552-659), waarvan laasgenoemde die stamvader van die Khazar -staat was.  In 682, volgens die Armeense kroniek van Movsês Dasxuranc'i, stuur die koning van die Kaukasiese Albanië, Varaz Trdat, 'n biskop, Israyêl, om die Kaukasiese "Huns" wat aan die Khazars onderwerp was, te bekeer en het daarin geslaag om Alp te oortuig Ilut'uêr, 'n skoonseun van die Khazar qağan, en sy leër, om hul sjamaniserende kultusse te laat vaar en by die Christelike groep aan te sluit.  [nota 53]
Die Arabiese Georgiese martelaar St Abo, wat hom tot die Christendom bekeer het binne die Khazar -koninkryk omstreeks 779–80, beskryf plaaslike Khazars as onreligies. [nota 54] Sommige verslae registreer 'n Christelike meerderheid by Samandar, [nota 55] of Moslem -meerderhede. [nota 56]
Die omskakeling van die Khazars na Judaïsme word deur eksterne bronne en in die Khazar -korrespondensie gerapporteer, hoewel twyfel voortduur.  Hebreeuse dokumente, waarvan die egtheid lank betwyfel en betwis is, [noot 57] word nou algemeen deur spesialiste aanvaar as óf outentieke óf as weerspieëling van interne Khazar -tradisies. [nota 58] [nota 59] [nota 60]  Argeologiese bewyse vir bekering bly aan die ander kant ontwykend, [nota 61] [nota 62] en weerspieël moontlik die onvolledigheid van opgrawings, of dat die laag van werklike aanhangers was dun. [Nota 63] Die omskakeling van steppe of perifere stamme na 'n universele godsdiens is 'n redelik goed getuigende verskynsel, [nota 64] en die Khazar -bekering tot Judaïsme, alhoewel ongewoon, sou nie uniek gewees het nie. [nota 65] Ander geleerdes het tot die gevolgtrekking gekom dat die bekering van die Khazar -elite tot Judaïsme nooit gebeur het nie. 'N Paar geleerdes, Moshe Gil, wat onlangs deur Shaul Stampfer gesekondeer is, [nota 66] verwerp die bekering as 'n mite.  
Dit is bekend dat Jode uit sowel die Islamitiese wêreld as Bisantium na Khazaria gemigreer het tydens periodes van vervolging onder Heraclius, Justinianus II, Leo III en Romanus Lakapēnos.   Vir Simon Schama het die Joodse gemeenskappe van die Balkan en die Bosforaanse Krim, veral van Panticapaeum, begin migreer na die meer gasvrye klimaat van heidense Khazaria in die nasleep van hierdie vervolgings, en is daar saam met Jode uit Armenië. Hy voer aan dat die Geniza -fragmente duidelik maak dat die Judaiseringshervormings wortels in die hele bevolking gestuur het.  Die patroon is een van 'n elite-bekering wat voorafgegaan is aan die grootskaalse aanvaarding van die nuwe godsdiens deur die algemene bevolking, wat dikwels die oplegging weerstaan ​​het.  Een belangrike voorwaarde vir massa -bekering was 'n gevestigde stedelike staat, waar kerke, sinagoges of moskees 'n fokus vir godsdiens bied, in teenstelling met die vrye nomadiese lewensstyl op die oop steppe. [nota 67] 'n Tradisie van die Iraanse Judeo-Tats beweer dat hulle voorouers verantwoordelik was vir die Khazar-bekering.  'n Legende wat herlei kan word tot die 16de-eeuse Italiaanse rabbi Judah Moscato, het dit aan Yitzhak ha-Sangari toegeskryf.   
Sowel die datum van die bekering as die omvang van die invloed daarvan buite die elite, [nota 68] word dikwels tot 'n minimum beperk, [nota 69], 'n geskil, [nota 70], maar op 'n stadium tussen 740 en 920 nC Die koninklikes en adel van die Khazar het blykbaar tot Judaïsme oorgegaan, gedeeltelik, word aangevoer, miskien om die mededingende druk van Arabiere en Bisantyne af te lei om Islam of Ortodoksie te aanvaar. [nota 71] [nota 72]
Geskiedenis van besprekings van Khazar Jewishness Edit
Die vroegste Arabiese teks wat na Khazar Joodheid verwys het, is blykbaar die van ibn Rustah, 'n Persiese geleerde wat in die vroeë tiende eeu 'n ensiklopediese werk oor aardrykskunde geskryf het.  Daar word geglo dat ibn Rustah baie van sy inligting verkry het uit die werke van sy tydgenoot Abu al Jayhani in Sentraal -Asië.
Christian van Stavelot in sy Expositio in Matthaeum Evangelistam (c. 860–870s) verwys na Gazari, vermoedelik Khazars, as woonagtig in die lande van Gog en Magog, wat besny is en omnem Judaismum observat- om al die wette van Judaïsme na te kom. [nota 73] Nuwe numismatiese bewyse van munte gedateer 837/8 met die opskrifte arḍ al-ḫazar (Land van die Khazars), of Mûsâ rasûl Allâh (Moses is die boodskapper van God, in navolging van die Islamitiese muntstuk: Muḥammad rasûl Allâh) stel vir baie voor dat die bekering in daardie dekade plaasgevind het. [nota 74] Olsson voer aan dat die getuienis van 837/8 slegs die begin is van 'n lang en moeilike amptelike Judaïsme wat 'n paar dekades later afgehandel is. [nota 75] Na bewering het 'n Joodse reisiger uit die 9de eeu, Eldad ha-Dani, die Spaanse Jode in 883 ingelig dat daar 'n Joodse regering in die Ooste is, en dat fragmente van die legendariese Ten Lost Tribes, deel van die lyn van Simeon en halflyn van Manasse het in "die land van die Khazars" gewoon en hulde gebring van ongeveer 25 tot 28 koninkryke.    'n Ander opvatting is dat teen die 10de eeu, terwyl die koninklike stam amptelik aanspraak maak op Judaïsme, 'n nie-normatiewe verskeidenheid Islamisering onder die meerderheid Khazars plaasgevind het. 
Teen die 10de eeu beweer die brief van koning Josef dat Israel na die koninklike bekering teruggekeer het (yashuvu yisra'el) met die mense van Qazaria (tot Judaïsme) in totale berou (bi-teshuvah shelemah). " Die Persiese historikus Ibn al-Faqîh het geskryf dat" al die Khazars Jode is, maar hulle is onlangs ver Judaïsiseer. " "die kernelement van die staat, die Khazars, was Judaized", [nota 76] iets onderskryf deur die Qaraitiese geleerde Ya'kub Qirqisânî omstreeks 937. [nota 77] Dit blyk dat die bekering plaasgevind het teen 'n agtergrond van wrywing wat voortspruit uit beide 'n Verskerping van die Bisantynse sendingbedrywighede vanaf die Krim tot die Kaukasus, en Arabiese pogings om beheer oor laasgenoemde in die 8ste eeu nC,  en 'n opstand deur die Khavars om die middel van die 9de eeu, te bewerkstellig soos gedeeltelik beïnvloed deur hulle weiering om Judaïsme te aanvaar.  Moderne geleerdes beskou die bekering oor die algemeen as 'n stadige proses deur drie fases, wat ooreenstem met Richard Eaton se model van sinkretiese insluiting, geleidelik identifikasie en uiteindelik, verplasing van die ouer tradisie. [nota 79] 
Iewers tussen 954 en 961 het Ḥasdai ibn Shaprūṭ, van al-Andalus (Moslem-Spanje), 'n ondersoekbrief aan die heerser van Khazaria geskryf en 'n antwoord van Joseph van Khazaria ontvang. Die uitruilings van hierdie Khazar -korrespondensie, tesame met die Schechter -brief wat in die Kaïro -Geniza ontdek is en die beroemde plato -dialoog  ​​deur Juda Halevi, Sefer ha-Kuzari ("Boek (van) The Khazari"), wat op sulke bronne aanneemlik was, [noot 80] gee ons die enigste direkte bewys van die inheemse tradisies [nota 81] rakende die bekering. Daar word gesê dat koning Bulan [nota 82] die towenaars verdryf het [nota 83] en dat hy engelbesoeke ontvang het wat hom aangespoor het om die ware godsdiens te vind, waarop hy, vergesel van sy vizier, na die woestynberge van Warsan reis op 'n aan die see, waar hy 'n grot teëkom wat uit die vlakte van Tiyul styg en waarin Jode die sabbat vier. Hier is hy besny. [nota 84] Bulan het dan 'n koninklike debat tussen eksponente van die drie Abrahamitiese godsdienste byeengeroep. Hy het besluit om tot bekering te kom toe hy oortuig was van die meerderwaardigheid van Judaïsme. Baie geleerdes plaas hierdie c. 740, 'n datum wat deur Halevi se eie rekening ondersteun word.   Die besonderhede is beide Judaïs [noot 85] en Türkic: 'n Türkiese etnogoniese mite spreek van 'n voorouergrot waarin die Āshǐnà bedink is deur die paring van hul menslike voorouer en 'n wolfvoorouer.  [nota 86]  Hierdie verslae dui daarop dat daar 'n rasionaliserende sinkretisme van inheemse heidense tradisies met die Joodse wet was, deur middel van die motief van die grot, 'n plek van voorvaderlike rituele en bewaarplek van vergete heilige tekste, Turkse mites van oorsprong en Joodse opvattings oor die verlossing van Israel se gevalle mense.  Daar word algemeen ooreengekom dat hulle eerder rabbynse as Qaraïtiese Judaïsme aangeneem het. 
Ibn Fadlan berig dat die beslegting van geskille in Khazaria beoordeel is deur regters wat elkeen uit sy gemeenskap afkomstig is, hetsy Christelik, Joods, Moslem of heidens.  Sommige bewyse dui daarop dat die Khazar -koning homself as 'n verdediger van Jode beskou het, selfs buite die koninkryksgrense, en teruggekeer het teen Moslem of Christelike belange in Khazaria in die nasleep van Islamitiese en Bisantynse vervolging van Jode in die buiteland.  [nota 87] Ibn Fadlan vertel spesifiek 'n voorval waarin die koning van Khazaria die minaret van 'n moskee in Atil vernietig het as wraak vir die vernietiging van 'n sinagoge in Dar al-Bâbûnaj, en na bewering gesê het dat hy erger sou gedoen het. dit is nie uit die vrees dat die Moslems op hul beurt weer teen Jode kan vergeld nie.   Ḥasdai ibn Shaprūṭ het inligting oor Khazaria gesoek in die hoop dat hy '' 'n plek op hierdie aarde kan ontdek waar geteisterde Israel homself kan regeer '' en skryf dat as dit waar was dat Khazaria so 'n koning het, sou hy nie huiwer om sy hoë amp en sy gesin te laat vaar om daarheen te emigreer nie. [nota 88]
Albert Harkavy het in 1877 opgemerk dat 'n Arabiese kommentaar op Jesaja 48:14 toegeskryf aan Saadia Gaon of die Karaïetiese geleerde Benjamin Nahâwandî, interpreteer "Die Here het hom liefgehad" as 'n verwysing na die Khazars, wat Babel gaan vernietig "( dit is Babylon), 'n naam wat gebruik word om die land van die Arabiere aan te dui. Dit word beskou as 'n aanduiding van die Jode se hoop dat die Khazars die Kalifaat kan vernietig. 
In 965, terwyl die Qağanate sukkel met die oorwinningsveldtog van die Russiese prins Sviatoslav, noem die Islamitiese historikus Ibn al-Athîr dat Khazaria, wat deur die Oğuz aangeval is, hulp by Khwarezm gesoek het, maar hul appèl is van die hand gewys omdat hulle as "ongelowiges" (al-kuffâr: heidene). Behalwe vir die koning, word gesê dat die Khazariërs hulle tot Islam bekeer het om 'n alliansie te bekom, en die Turke is met Khwarezm se militêre hulp afgeweer. Volgens Ibn al-Athîr het dit die Joodse koning van Khazar daartoe gelei dat hy hom tot Islam bekeer het. 
Bewerings van Khazar -oorsprong vir mense, of voorstelle dat Khazars deur hulle geabsorbeer is, is gemaak met betrekking tot die Kazakhs, die Hongare, die Slawiese Judaiserende Subbotniks, die Moslem Karachays, Kumyks, Avars, die Kosakke van die Don en Oekraïense Kosakke, die Turkse -praat Krymchaks en hul Krim -bure, die Karaïete aan die Moldawiese Csángós, die bergjode en ander.     Turkssprekende Krim-Karaïete (bekend in die Krim-Tataarse taal as Qaraylar), waarvan sommige in die 19de eeu van die Krim na Pole en Litaue gemigreer het, het Khazar -oorsprong geëis. Spesialiste in die geskiedenis van Khazar bevraagteken die verband.   [nota 89] Geleerdheid is ook skepties oor bewerings dat die Tataarssprekende Krymchak-Jode van die Krim afkomstig is van Khazars. 
Krim -Karaïete en Krymchaks Redigeer
In 1839 is die Karaim -geleerde Abraham Firkovich deur die Russiese regering aangestel as navorser van die oorsprong van die Joodse sekte, bekend as die Karaïete.  In 1846 het een van sy kennisse, die Russiese oriëntalis Vasilii Vasil'evich Grigor'ev (1816–1881), teoretiseer dat die Krim -Karaïete van Khazar -stam was. Firkovich het die idee ten sterkste verwerp,  'n standpunt wat deur Firkovich gesekondeer is, wat gehoop het dat deur 'te bewys' sy volk van Turkse oorsprong was, hulle uitsondering sou kry op Russiese anti-Joodse wette, aangesien hulle geen verantwoordelikheid vir die kruisiging van Christus dra nie.  Hierdie idee het 'n noemenswaardige impak in die Krim -Karaïtiese kringe. [nota 90] Daar word nou geglo dat hy baie van hierdie materiaal op Khazars en Karaïete gesmee het.  Spesialiste in die geskiedenis van Khazar bevraagteken ook die verband.  [nota 89] Brook se genetiese studie van Europese Karaïete het geen bewyse gevind van 'n Khazar- of Turkse oorsprong vir 'n uniparentale afstamming nie, maar het wel die Europese Karaïete se bande met Egiptiese Karaïete en Rabbynse Joodse gemeenskappe onthul.  
'N Ander Turkse Krim -groep, die Krymchaks, het baie eenvoudige Joodse tradisies behou, meestal sonder halagiese inhoud, en baie gekenmerk deur magiese bygelowe wat, in die nasleep van die volgehoue ​​opvoedingspogings van die groot Sephardi -geleerde Chaim Hezekiah Medini, ooreenstem met tradisionele Judaïsme. 
Alhoewel die bewering dat hulle nie van Joodse afkoms was nie, baie Krim -Karaïete in staat gestel het om die Holocaust te oorleef, wat gelei het tot die moord op 6000 Krymchaks, het baie van die laasgenoemde, ietwat onverskillig vir hul Joodse erfenis, 'n idee van die Krim gekry Karaïete, en ontken hierdie verband om die antisemitiese gevolge van die stigma aan Jode te vermy. 
Ashkenazi-Khazar teorieë Redigeer
Verskeie geleerdes het voorgestel dat die Khazars nie verdwyn het na die ontbinding van hul Ryk nie, maar weswaarts migreer om uiteindelik deel uit te maak van die kern van die latere Ashkenazi Joodse bevolking van Europa. Hierdie hipotese word met skeptisisme of versigtigheid deur die meeste geleerdes begroet. [nota 91] [nota 92] [nota 93] Die Duitse oriëntalis Karl Neumann, in die konteks van 'n vroeëre kontroversie oor moontlike verbintenisse tussen Khazars en die voorvaders van die Slawiese volke, het alreeds in 1847 voorgestel dat emigreerde Khazars die kern beïnvloed het bevolking van Oos -Europese Jode. [nota 94]
Die teorie is daarna in 1869 deur Albert Harkavi opgeneem toe hy ook beweer het dat 'n moontlike verband tussen die Khazars en Ashkenazi was, [let wel 95], maar die teorie dat Khazar -bekeerlinge 'n groot deel van Ashkenazi uitmaak, is eers in 'n lesing aan 'n Westerse publiek voorgestel deur Ernest Renan in 1883. [nota 96]  Daar is af en toe suggesties dat daar 'n klein Khazar-komponent in Oos-Europese Jode was in werke van Joseph Jacobs (1886), Anatole Leroy-Beaulieu, 'n kritikus van antisemitisme (1893) ,  Maksymiliaan Ernest Gumplowicz, [nota 97] en deur die Russies-Joodse antropoloog Samuel Weissenberg. [nota 98] In 1909 ontwikkel Hugo von Kutschera die idee tot 'n boeklengte-studie,   met die argument dat Khazars die grondslag vorm van die moderne Ashkenazi.  Maurice Fishberg het die idee in 1911 aan die Amerikaanse gehore bekendgestel.   Die idee is ook in 1918 deur die Pools-Joodse ekonomiese historikus en generaal-sionis Yitzhak Schipper opgeneem. [Nota 99]  Israel Bartal het voorgestel dat vanaf die Haskalah polemiese pamflette teen die Khazars geïnspireer is deur Sephardi-organisasies wat gekant was teen die Khazaro-Ashkenazim. 
Geleerde antropoloë, soos Roland B. Dixon (1923), en skrywers soos HG Wells (1920) het dit gebruik om te argumenteer dat "Die grootste deel van die Jood was nooit in Judea nie", [nota 100]  'n tesis wat het 'n politieke weerklank in die latere opinie. [nota 101]   In 1932 waag Samuel Krauss die teorie dat die Bybelse Ashkenaz na Noord -Klein -Asië verwys, en identifiseer dit met die Khazars, 'n standpunt wat onmiddellik deur Jacob Mann betwis word.  Tien jaar later, in 1942, het Abraham N. Polak (soms na verwys as Poliak), later professor in die geskiedenis van die Middeleeue aan die Universiteit van Tel Aviv, 'n Hebreeuse monografie gepubliseer waarin hy tot die gevolgtrekking gekom het dat die Oos -Europese Jode uit Khazaria kom. [nota 102] [nota 103]  D.M. Dunlop, wat in 1954 geskryf het, het gedink dat baie min bewyse steun vir wat hy as 'n blote aanname beskou het, en het aangevoer dat die Ashkenazi-Khazar afkomsteorie veel verder gaan as wat 'ons onvolmaakte rekords' toelaat.  Léon Poliakov, hoewel hy aanvaar dat die Jode van Wes -Europa voortspruit uit 'n "panmixia" in die eerste millennium, beweer in 1955 dat daar algemeen aanvaar word dat die Oosterse Jode van Europa afstam van 'n mengsel van Khazaarse en Duitse Jode. [nota 104] Poliak se werk het steun gevind by Salo Wittmayer Baron en Ben-Zion Dinur, [nota 105] [nota 106], maar is deur Bernard Weinryb as 'n fiksie afgemaak (1962). [nota 107] Bernard Lewis was van mening dat die woord in Kaïro, Geniza wat as Khazaria geïnterpreteer word, eintlik Hakkari is en dus betrekking het op die Koerde van die Hakkari -berge in die suidooste van Turkye. 
Die Khazar-Ashkenazi-hipotese het onder die aandag van 'n baie wyer publiek gekom met die publikasie van Arthur Koestler se The Thirteenth Tribe in 1976, , wat beide positief beoordeel en afgemaak is as 'n fantasie, en 'n ietwat gevaarlike een. Die Israeliese historikus Zvi Ankori het aangevoer dat Koestler sy literêre verbeelding toegelaat het om die tesis van Poliak te ondersteun, wat die meeste historici as spekulatief afgemaak het.  Israel se ambassadeur in Brittanje bestempel dit as ''n antisemitiese aksie wat deur die Palestyne gefinansier word' ', terwyl Bernard Lewis beweer dat die idee nie deur enige bewyse ondersteun word nie en dat dit deur alle ernstige geleerdes laat vaar is.  [nota 108] Raphael Patai het egter steun verleen vir die idee dat Khazar -oorblyfsels 'n rol gespeel het in die groei van Oos -Europese Joodse gemeenskappe, [nota 109] en verskeie amateurnavorsers, soos Boris Altschüler (1994) ,  het die proefskrif in die openbare oog gehou. Die teorie is soms manipuleer om die Joodse nasie te ontken.   Onlangs het 'n verskeidenheid benaderings, van taalkunde (Paul Wexler)  tot historiografie (Shlomo Sand)  en bevolkingsgenetika (Eran Elhaik, 'n genetikus van die Universiteit van Sheffield)  na vore gekom om die teorie lewendig te hou.  In 'n breë akademiese perspektief, beide die idee dat die Khazars hulle bekeer het in hul massas na die Judaïsme en die voorstel wat hulle geëmigreer het om die kernbevolking van die Ashkenazi -Joodskap te vorm, bly hoogs polemiese kwessies. 
Een tesis het aangevoer dat die Joodse bevolking van die Khazar in 'n noordelike diaspora gegaan het en 'n beduidende invloed op die opkoms van Ashkenazi -Jode gehad het. Die teorie, wat deur Paul Wexler uiteengesit is, sluit aan by hierdie tesis dat die grammatika van Jiddisj 'n Khazar -substraat bevat.  In 2018 het Kevin Alan Brook genetiese data aangehaal om te argumenteer teen die bewering dat Ashkenazim 'n hoeveelheid Khazariese afkoms het. 
Gebruik in antisemitiese polemiek Redigeer
Volgens Michael Barkun speel die Khazar-hipotese nooit 'n belangrike rol in antisemitisme nie,  alhoewel hy skryf dat geskiedenis van laasgenoemde nogal vreemd die invloed wat dit op Amerikaanse antisemiete uitgeoefen het sedert die beperkings op immigrasie in die twintigerjare, uiters miskyk. [nota 110] [nota 111] Maurice Fishberg en Roland B Dixon se werke is later uitgebuit in rassistiese en godsdienstige polemiese literatuur in beide Brittanje, in die Britse Israelisme en die Verenigde State.  [nota 112] Veral na die publikasie van Burton J. Hendrick's Die Jode in Amerika (1923)  dit het 'n mode begin geniet onder die voorstanders van immigrasiebeperking in die 1920's rasseteoretici , soos Lothrop Stoddard, antisemitiese samesweringsteoretici soos die Ku Klux Klan, Hiram Wesley Evans, antikommunistiese polemiste soos John O. Beaty [nota 113] en Wilmot Robertson, wie se siening David Duke beïnvloed het.  Volgens Yehoshafat Harkabi (1968) en ander speel dit [nota 114] 'n rol in Arabiese anti-Sionistiese polemiek en het dit 'n antisemitiese voorsprong aangeneem. Bernard Lewis, wat in 1987 opgemerk het dat Arabiese geleerdes dit laat vaar het, het opgemerk dat dit slegs af en toe in die Arabiese politieke diskoers verskyn het. [nota 115] Dit het ook 'n rol gespeel in die Sowjet-antisemitiese chauvinisme [nota 116] en die Slawiese Eurasiaanse historiografie, veral in die werke van geleerdes soos Lev Gumilev , dit word uitgebuit deur die blanke supremacistiese Christelike Identiteitsbeweging  en selfs deur terroriste -esoteriese kultusse soos Aum Shinrikyō. 
Genetiese studies Redigeer
Die hipotese van die Khazariese afkoms in Ashkenazi was ook 'n onderwerp van hewige meningsverskille op die gebied van bevolkingsgenetika, [nota 117], waarin bewerings gemaak is ten opsigte van bewyse daarvoor en daarteen. Eran Elhaik het in 2012 aangevoer vir 'n belangrike Khazar-komponent in die vaderslyn, gebaseer op die studie van Y-DNA van Ashkenazi-Jode wat Kaukasiese bevolkings gebruik-Georgiërs, Armeniërs en Azerbeidzjaanse Jode-as gevolmagtigdes. [nota 118] Die getuienis van historici wat hy gebruik het, is deur Shaul Stampfer  gekritiseer, en die tegniese reaksie op so 'n posisie van genetici is meestal afwysend en beweer dat as daar spore van afkoms van Khazars in die Ashkenazi -genepoel voorkom, die bydrae sal redelik klein wees,     [nota 119] of onbeduidend.   Een genetikus, Raphael Falk, het aangevoer dat "nasionale en etniese vooroordele 'n sentrale rol in die geskil speel." [nota 120] Volgens Nadia Abu El-Haj word die oorsprongskwessies oor die algemeen bemoeilik deur die probleme om geskiedenis te skryf via genoomstudies en die vooroordeel van emosionele beleggings in verskillende vertellings, afhangende van die klem op direkte afkoms of op bekering binne die Joodse geskiedenis. Die gebrek aan Khazar -DNA -monsters wat verifikasie moontlik maak, bied ook probleme. [nota 121]
Die Kuzari is 'n invloedryke werk geskryf deur die Middeleeuse Spaanse Joodse filosoof en digter Rabbi Yehuda Halevi (ongeveer 1075–1141). Verdeel in vyf opstelle (ma'amarim), neem dit die vorm aan van 'n fiktiewe dialoog tussen die heidense koning van die Khazars en 'n Jood wat genooi is om hom te onderrig in die beginsels van die Joodse godsdiens. Die bedoeling van die werk was, hoewel dit gebaseer was op correspondasdai ibn Shaprūṭ se korrespondensie met die Khazar -koning, nie histories nie, maar eerder om Judaïsme te verdedig as 'n geopenbaarde godsdiens, geskryf in die konteks, eerstens van Karaïtiese uitdagings aan die Spaanse rabbynse intelligentsia, en dan teen versoekings om Aristotelianisme en Islamitiese filosofie aan te pas by die Joodse geloof.  Oorspronklik in Arabies geskryf, is dit deur Juda ibn Tibbon in Hebreeus vertaal. 
Benjamin Disraeli se vroeë roman Alroy (1833) maak gebruik van die verhaal van Menachem ben Solomon.  Die kwessie van massa-godsdienstige bekering en die onbepaalbaarheid van die waarheid van verhale oor identiteit en bekering is sentrale temas van Milorad Pavić se topverkoper-raaiselverhaal Woordeboek van die Khazars. 
H.N. Turteltaub's Justinianus, Marek Halter's Boek van Abraham en Wind van die Khazars, en Michael Chabon's Menere van die Pad verwys na of bevat elemente van die Khazar -geskiedenis of skep fiktiewe Khazar -karakters. 
Stede wat verband hou met die Khazars sluit in Atil, Khazaran, Samandar in die Kaukasus, Balanjar, Kazarki, Sambalut en Samiran in die Krim en die Taman -streek, Kerch, Theodosia, Yevpatoria (Güzliev), Samkarsh (ook genoem Tmutarakan, Tamatarkha) en Sudak en in die Don -vallei, Sarkel. 'N Aantal Khazar-nedersettings is in die Mayaki-Saltovo-streek ontdek. Sommige geleerdes veronderstel dat die Khazar -nedersetting Sambat aan die Dnjepr verwys na die latere Kiev. [nota 122]
AHC/WI: 'n Oorlewende Khazar Khaganate
'N Halwe moontlikheid wat ek oorweeg het, sou wees dat die Khazars geleidelik afneem, maar dan 'n bondgenootskap met die Mongole kry en 'n herlewing beleef, met 'n "tweede Khaganate" wat die rol van die Golden Horde vervul.
Hier is nog 'n gedagte: die Khazars sou 'n baie gevegskultuur wees. Selfs as hulle deur Rusland verower word, sou dit nie verdwyn nie. Miskien probeer die Russe die Khazars gebruik in 'n rol soortgelyk aan Kosakke, wat moontlik daartoe lei dat 'n Joodse Khazar -staat in Siberië ontstaan?
Grondwet van Pylyp Orlyk - Wikipedia
'N Halwe moontlikheid wat ek oorweeg het, sou wees dat die Khazars geleidelik afneem, maar dan 'n bondgenootskap met die Mongole kry en 'n herlewing beleef, met 'n' Tweede Khaganate 'wat die rol van die Golden Horde vervul.
Hier is nog 'n gedagte: die Khazars sou 'n baie gevegskultuur wees. Selfs as hulle deur Rusland verower word, sou dit nie verdwyn nie. Miskien probeer die Russe die Khazars gebruik in 'n rol soortgelyk aan Kosakke, wat moontlik lei tot 'n Joodse Khazar -staat in Siberië?
Die Khazar -staat, wat op verskillende tye die Khazar Khaganate of Khazaria genoem word, was 'n sentraal -Asiatiese staat in die Middeleeue. Baie Jode het hul toevlug gesoek by onrus in die Persiese en Oos -Romeinse ryke deur na die Khazar -streek te emigreer, en teen die 10de eeu nC word geskat dat daar ongeveer dertigduisend Jode in Khazaria gewoon het. ΐ ] Rondom die 9de eeu nC met Obadiah het die heersersklas van die Khazars tot Judaïsme bekeer, en van toe af het hulle verhoudings aangegaan met diasporiese Joodse gemeenskappe in Europa en Asië tot hulle val in die 10de eeu.
Khazar Khaganate - Geskiedenis
Lees van Die Jode van Khazaria - die beste boek van algemene belang oor die Khazars in Engels
Bestel die verbeterde 3de uitgawe (Februarie 2018) in hardebandformaat:
Die Jode van Khazaria van Amazon.com
beter diens as Amazon op die oomblik)
-> van Amazon.ca in Kanada
van Amazon.co.uk in die Verenigde Koninkryk
van Booktopia in Australië
KINDLE EDITION (3de uitgawe)
Meer bestelopsies + Meer formate (hardeband, e -boek) + Meer inligting oor die 25ste verjaardag van KHAZARIA INFO CENTRE (5 Mei 2020)
Die eerste webwerf wat die Khazars in 'n nie -fiksieverband noem
'N Inspirasie agter Michael Chabon se roman Gentlemen of the Road
'N Nuwe kandidaat vir Atil se ligging het na vore gekom! Dit is Semibugry, 'n groot stad in die Khazar-era wat in 2019 deur navorsers van Astrakhan ontdek is, waaronder Damir Solovyov. Hulle het in die somer van 2020 verder gegrawe en sal weer in 2021 hervat. Ek het wat ons tot dusver oor die oorblyfsels van Semibugry weet, by my Atil -bladsy gevoeg.
Die Genetika van die Middeleeuse Khazars is ons nuwe bladsy wat die resultate wat tot dusver verkry is van wetenskaplike spanne regoor die wêreld wat saam met egte Khazar -DNA en Saltoviaanse DNA werk, opsom. Die jongste studie is gelei deur Tatiana Tatarinova van die Universiteit van La Verne en bevat Y-DNA, mtDNA en outosomale DNA. Die span van Tatarinova het tot die gevolgtrekking gekom dat die Khazars se DNA nie ooreenstem met die Ashkenaziese Jode se DNA nie. Hulle het ook bevestig dat die Khazars lede insluit van 'n kombinasie van Kaukasiese en Mongoolse oorsprong. Beide hierdie bevindinge pas by stellings in die 3de uitgawe van Die Jode van Khazaria, wat twee jaar tevore geskryf is. Almal behalwe een van die goedaardige Khazars wat bestudeer is, toon beduidende Mongoolse afkoms uit die oorspronklike Turkse tuisland in die suide van Siberië en Sentraal -Asië.
"O nakhodke sosuda s graffiti v Mariupole" deur Eduard Ye. Kravchenko en V. K. Kul'baka is in Russies (met 'n Engelse opsomming) in die tydskrif gepubliseer Arkheologicheskii al'manakh Nr. 21 (2010) op bladsye 386-395. Hierdie artikel beskryf artefakte uit die Khazar-era wat in die stad Mariupol in die suidooste van die Oekraïne gevind is. Dit bevat twee Arabiese dirhams wat gebruik is as hangertjies, spieëlfragmente en 'n pot (onderaan bladsy 389 getoon) met twee getekende simbole: 'n Joodse menora en 'n plusteken wat as 'n Christelike kruis geïnterpreteer word. Die skrywers glo dat die pottebakker nie 'n Jood of 'n Christen was nie, maar 'n heiden wat bekend was met die ander godsdienste wat destyds in Khazaria beoefen is. Was die plusteken regtig nie 'n tamga nie? Sommige ander skrywers stem nie saam met die hipotese dat die plusteken Christelik is nie.
In sy artikel "Iudaizm, khristianstvo, islam v khazarskom kaganate po arkheologicheskim dannym (kratkiy obzor)" ("Judaïsme, Christendom, Islam oor argeologiese gegewens in Khazaria") in volume 8 (2018) van die tydskrif Prinosi kum bulgarskata arkheologiya op bladsye 139-145 stem Valery S. Flyorov saam dat dit onder die huidige artefakte 'n unieke beeld van 'n Joodse Khazariese menorah (met 7 kerse bo 'n ruit) 'S bol'shoy doley veroyatnosti' (met 'n hoë mate van waarskynlikheid) uitbeeld. (bladsy 140). Dit gesê, Flyorov beskou dit as Joods onvanpas om 'n menora in 'n kombuis te vind en meen dus dat die pot deur 'n "neofiet" gemaak is (bladsy 141). Hy wys ook daarop dat die pot saam met ander artefakte in 'n graf gevind is, waaronder 'n spieël, 'n koperketting en twee dirham-muntstukke uit Bagdad van die 8ste eeu, en begrawe met voorwerpe tipeer heidendom eerder as standaard Judaïsme (bladsy 140) . Die ruit in die menora is ook ongewoon en 'laat vrae ontstaan' (bladsy 139). Flyorov stem nie saam met die idee dat die pot se "klein lomp gesnyde skuins kruis met gelyke stawe" deur die Christendom geïnspireer is nie (bladsy 139). Middeleeuse Koninkryk Khazaria, 652-969
Meer as duisend jaar gelede is die verre ooste van Europa regeer deur Joodse konings wat die leiding gehad het oor talle stamme, waaronder hul eie stam: die Turkse Khazars. Na hul bekering het die Khazar -mense Joodse persoonlike name gebruik, in Hebreeus gepraat en geskryf, besny, sinagoges en rabbi's gehad, die Torah en Talmud bestudeer en Hanukkah, Pesach en die Sabbat gehou. Die Khazars was 'n gevorderde beskawing met een van die mees verdraagsame samelewings van die Middeleeue. Dit was gasheer vir handelaars van regoor Asië en Europa. Op hierdie bladsye word gehoop dat u meer kan leer oor hierdie fassinerende kultuur.
'N INLEIDING TOT DIE GESKIEDENIS VAN KHAZARIA Opstelle wat die geskiedenis van die Khazars, hul belangrikste stede, hul kultuur en hul bekering tot Judaïsme in die 9de eeu saamvat.
'N Inleiding tot die geskiedenis van Khazaria
Huidige kwessies in Khazar -studies
Los Khazares: 'n eksperimentele Europese konstruksie en 'n versameling van 'n Jud & iacuteo - in Spaans
Histoire des Khazars: la nation juive de Russie et d'Ukraine - in Frans
Znakomstvo s Istoriey Xazarii - in Russies
Hazar T & uumlrkleri tarihine giri ş - in Turks
"Die Khaganaat van die Khazars was van die grootste strategiese belang vir die Bisantyne om verskeie redes. Eerstens het dit die roetes na die suide van die Kaukasus beheer en sodoende 'n sentrale rol gespeel in die geopolitiek van die gebied. Tweedens, die Bisantynse besittings op die Krim. is omring deur die Khazars, wat 'n belangrike rol in die legkaart van nasies was wat meegeding het om die heerskappy van die streek.
- Die keiser Theophilos en die Ooste, 829–842 deur Juan Signes Codo & ntildeer, "Afdeling V: Die Khazar -flank", bladsy 335.
DIE JODE VAN KHAZARIA
deur Kevin Alan Brook
Hierdie boek bespreek alle belangrike kwessies rondom die Khazar -ryk, insluitend diplomasie, handel, kultuur, militêre aangeleenthede, Khazariese Judaïsme en migrasies. Die boek kom uit die belangrikste primêre en sekondêre bronne en bevat 'n bondige tydlyn en 'n woordelys aan die einde. Dit was die eerste Engelstalige boek oor die Khazars wat 'n aansienlike hoeveelheid argeologiese gegewens bevat het. Die derde uitgawe was die eerste boek oor die Khazars wat genetiese data van Khazaria bevat.
deur Mikhail Zhirohov en David Nicolle
'N Geïllustreerde gids tot die geskiedenis van Khazar, wat fokus op militêre aangeleenthede, insluitend Khazaria se oorloë met die Arabiere en die Rus, hul wapens soos spiese, slagvlakke en swaarde, hul helms en wapens, en hul versterkings gemaak van klip en hout.
DIE KUZARI: Ter verdediging van die veragtelike geloof
vertaal en geannoteer deur Rabbi N. Daniel Korobkin
In hierdie klassieke filosofiese werk deur Yehuda HaLevi, verduidelik 'n Joodse wyse die beginsels van Judaïsme aan 'n nuuskierige Khazar -koning. As 'n spesiale bonus is die historiese kommunikasie wat tussen Khazar King Joseph en die Spaanse Joodse diplomaat Hasdai ibn Shaprut uitgewis is, in hierdie bundel opgeneem.
Khazaria.com ontvang monetêre kommissiebetalings van Viglink uit verkope wat via skakels gegenereer word.
Hierdie kommissies help om hierdie webwerf aanlyn en gratis te hou. Dankie vir jou ondersteuning.
Skakels na die Joodse wêreld
Ander hulpbronne oor Oos -Europa
Kopiereg �-2021 Kevin Alan Brook, Vladimir Klyutchnikov, Todd Morrison, Christian Settipani, Eugene Wiglin, Leon Kull, Adam J. Levin en Barry R. Long. Alle regte voorbehou.
Kommentaar en voorstelle word uitgenooi. U is welkom om die gasheer van hierdie webwerf, Kevin Brook, te e-pos by