Moenie Pakistan blameer vir die uitkoms van die oorlog in Afghanistan nie - EU Reporter
Toe ek die onlangse kongresverhore oor Afghanistan sien, was ek verbaas om te sien dat Pakistan se opofferings as 'n Amerikaanse bondgenoot in die oorlog teen terreur meer as twee dekades lank nie genoem is nie. In plaas daarvan het ons die skuld gekry vir die verlies van Amerika, skryf die premier van Pakistan, Imran Khan (op die foto).
Laat ek dit duidelik stel. Sedert 2001 het ek herhaaldelik gewaarsku dat die Afghaanse oorlog onoorwinbaar is. Gegewe hul geskiedenis, sou die Afghanen nooit 'n uitgerekte buitelandse militêre teenwoordigheid aanvaar nie, en geen buitestaander, insluitend Pakistan, kon hierdie werklikheid verander nie.
Ongelukkig het opeenvolgende Pakistaanse regerings na 9/11 probeer om die Verenigde State tevrede te stel in plaas daarvan om die fout van 'n militêr-gedomineerde benadering aan te dui. Die militêre diktator van Pakistan, Pervez Musharraf, was wanhopig vir globale relevansie en binnelandse legitimiteit, en het na 9/11 ingestem tot elke Amerikaanse eis om militêre ondersteuning. Dit het Pakistan en die Verenigde State duur te staan ​​gekom.
Diegene wat die Verenigde State Pakistan gevra het om te teiken, is groepe wat gesamentlik deur die CIA en ons intelligensie -agentskap, die ISI, opgelei is om die Sowjette in Afghanistan in die 1980's te verslaan. Destyds word hierdie Afghanen geprys as vryheidsvegters wat 'n heilige plig verrig. President Ronald Reagan het selfs die mujahideen in die Withuis vermaak.
Nadat die Sowjette verslaan is, het die Verenigde State Afghanistan verlaat en my land goedgekeur, wat meer as 4 miljoen Afghaanse vlugtelinge in Pakistan en 'n bloedige burgeroorlog in Afghanistan agtergelaat het. Uit hierdie veiligheidsvakuum ontstaan ​​die Taliban, baie gebore en opgelei in Afgaanse vlugtelingkampe in Pakistan.
Vinnig vorentoe na 9/11, toe die Verenigde State ons weer nodig gehad het - maar hierdie keer teen die akteurs wat ons gesamentlik ondersteun het om buitelandse besetting te beveg. Musharraf het Washington logistiek en lugbase aangebied, 'n CIA -voetspoor in Pakistan toegelaat en selfs 'n blinde oog gehou vir Amerikaanse drones wat Pakistani's op ons grond bombardeer. Vir die eerste keer het ons weermag die semi-outonome stamgebiede aan die grens tussen Pakistan en Afghanistan ingevoer, wat vroeër as die grondslag vir die anti-Sowjet-jihad gebruik is. Die hewig onafhanklike Pashtun -stamme in hierdie gebiede het diep etniese bande met die Taliban en ander Islamitiese militante gehad.
Vir hierdie mense was die Verenigde State 'n "besetter" van Afghanistan, net soos die Sowjets, wat dieselfde behandeling verdien het. Aangesien Pakistan nou die medewerker van Amerika was, is ons ook skuldig geag en aangeval. Dit is nog erger gemaak deur meer as 450 Amerikaanse drone -aanvalle op ons gebied, wat ons die enigste land in die geskiedenis gemaak het wat so gebombardeer is deur 'n bondgenoot. Hierdie aanvalle het groot burgerlike ongevalle veroorsaak, wat die anti-Amerikaanse (en anti-Pakistaanse weermag) sentiment verder laat toeneem het.
Die dobbelsteen is gegooi. Tussen 2006 en 2015 het bykans 50 militante groepe 'n jihad op die Pakistaanse staat verklaar en meer as 16,000 80,000 terreuraanvalle op ons gedoen. Ons het meer as 150 3.5 slagoffers gely en meer as $ XNUMX miljard in die ekonomie verloor. Die konflik het XNUMX miljoen van ons burgers uit hul huise verdryf. Die militante wat ontsnap het uit die Pakistaanse pogings om terrorisme te bekamp, ​​het Afghanistan binnegekom en is daarna ondersteun en gefinansier deur Indiese en Afgaanse intelligensie -agentskappe, wat nog meer aanvalle op ons geloods het.
Pakistan moes veg vir sy voortbestaan. Soos 'n voormalige CIA -stasiehoof in Kaboel in 2009 geskryf het, het die land "begin kraak onder die meedoënlose druk wat die VSA direk uitoefen." Tog het die Verenigde State ons steeds gevra om meer te doen vir die oorlog in Afghanistan.
'N Jaar vroeër, in 2008, ontmoet ek destydse Sens. Joe Biden, John F. Kerry en Harry M. Reid (onder andere) om hierdie gevaarlike dinamika te verduidelik en beklemtoon die nietigheid om 'n militêre veldtog in Afghanistan voort te sit.
Tog het politieke doeleindes in Islamabad gedurende die periode na 9/11 geheers. President Asif Zardari, ongetwyfeld die mees korrupte man wat my land gelei het, het die Amerikaners aangesê om aan te hou om Pakistani's te rig omdat 'kollaterale skade julle Amerikaners bekommer. Dit maak my nie bekommerd nie. " Nawaz Sharif, ons volgende premier, was nie anders nie.
Terwyl Pakistan teen 2016 die terroriste -aanslag meestal verslaan het, het die Afgaanse situasie steeds versleg, soos ons gewaarsku het. Waarom die verskil? Pakistan het 'n gedissiplineerde weermag en intelligensie -agentskap gehad, wat albei gewilde steun geniet het. In Afghanistan word die gebrek aan legitimiteit vir die langdurige oorlog van 'n buitestaander vererger deur 'n korrupte en ongeskikte Afghaanse regering, gesien as 'n marionetregime sonder geloofwaardigheid, veral deur plattelandse Afghanen.
Tragies genoeg, in plaas van om hierdie realiteit die hoof te bied, het die Afgaanse en Westerse regerings 'n gerieflike sondebok geskep deur Pakistan die skuld te gee, ons verkeerdelik daarvan beskuldig dat ons veilige hawens aan die Taliban verskaf en sy vrye beweging oor ons grens toelaat. As dit so was, sou die Verenigde State nie 'n paar van die 450-hommeltuigaanvalle gebruik het om hierdie vermeende heiligdomme te rig nie?
Tog, om Kabul tevrede te stel, het Pakistan 'n gesamentlike meganisme vir grenssigbaarheid aangebied, biometriese grensbeheer voorgestel, gepleit vir die omheining van die grens (wat ons nou grootliks op ons eie gedoen het) en ander maatreëls. Elke idee is verwerp. In plaas daarvan versterk die Afghaanse regering die verhaal van 'blame Pakistan', aangehelp deur valse nuusnetwerke wat deur Indië bedryf word en wat honderde propaganda-afsetpunte in verskeie lande bedryf.
'N Meer realistiese benadering sou gewees het om veel vroeër met die Taliban te onderhandel, om die verleentheid van die ineenstorting van die Afghaanse weermag en die Ashraf Ghani -regering te vermy. Pakistan is sekerlik nie die skuld daarvoor dat 300,000 XNUMX plus goed opgeleide en goed toegeruste Afghaanse veiligheidsmagte geen rede gesien het om die liggies gewapende Taliban te beveg nie. Die onderliggende probleem was 'n Afgaanse regeringstruktuur wat in die oë van die gemiddelde Afghaan nie legitimiteit het nie.
Vandag, met Afghanistan op 'n ander kruispad, moet ons na die toekoms kyk om nog 'n gewelddadige konflik in die land te voorkom, eerder as om die skuldspel van die verlede te bestendig.
Ek is oortuig dat die regte ding vir die wêreld nou is om met die nuwe Afghaanse regering in gesprek te tree om vrede en stabiliteit te verseker. Die internasionale gemeenskap wil sien dat groot etniese groepe by die regering ingesluit word, respek vir die regte van alle Afghanen en verbintenisse wat die Afghaanse grond nooit weer vir terrorisme teen enige land sal gebruik nie. Talibanleiers sal groter rede en vermoë hê om by hul beloftes te hou as hulle verseker is van die konsekwente humanitêre en ontwikkelingshulp wat hulle nodig het om die regering effektief te bestuur. Deur sulke aansporings te bied, sal die buitewêreld ook 'n ekstra hefboomfinansiering bied om die Taliban aan te hou om sy verbintenisse na te kom.
As ons dit reg doen, kan ons bereik wat die vredesproses van Doha altyd bedoel het: 'n Afghanistan wat nie meer 'n bedreiging vir die wêreld is nie, waar Afgane uiteindelik kan droom van vrede na vier dekades van konflik. Die alternatief - om Afghanistan te laat vaar - is al probeer. Soos in die 1990's, sal dit noodwendig tot 'n ineenstorting lei. Chaos, massamigrasie en 'n herleefde bedreiging van internasionale terreur sal natuurlike gevolge wees. Om dit te vermy, moet beslis ons globale noodsaaklikheid wees.