Die Krag van Siekte
Alhoewel ek al baie jare Chinese akupunktuur beoefen het, is ek, soos die meeste van ons, 'n kind van die 20e-eeuse Westerse kultuur en is in die verlede behandel met allopatiese chemiese medisyne. Westerse medisyne soek na die onmiddellike genesing en werk goed met akute siektes - polio by die infektiewe stadium word behandel met wat dikwels spaar met lewensreddende metodes soos die ysterong; bakteriële infeksies word met antibiotika suksesvol behandel.
Baie jare sedert die ontwikkeling van Post Polio Sindroom (PPS), het ek verlang na hierdie vinnige oplossing, maar ongelukkig is hierdie benadering nutteloos wanneer dit kom by langtermyn chroniese siektes. Wes-medisyne is teen 'n verlies wanneer dit gekonfronteer word met probleme soos PPS. Alhoewel daar behandelings is om die simptome te help verlig - pynstillers vir spierspier en bromoscriptine om breinneurone te stimuleer, is daar geen direkte genesing nie, en daar is dikwels newe-effekte van die middels wat gebruik word.
Die doel van Westerse medisyne blyk te wees om siektes uit die bestaan ​​te ontploffing, en ek dink medici voel betwyfel en verleë oor hul oënskynlike 'mislukking' by kroniese siektes. Hierdie repressiewe gesindheid teenoor siekte kom volgens my vanuit ons moderne kultuur; daar is geen plek vir die swak of stadig in die 20 / 21ste eeu skema van dinge nie. Die lewe in die hedendaagse lewe leef in 'n hektiese tempo en produktiwiteit is die groot god wat aanbid moet word. Ons moet gesien word om tuis, by skool, by die werk te bereik, in alle aspekte van ons lewens totdat ons die (dikwels vroeë!) Graf bereik.
Chemoterapie en radioterapie kan bom en blitzkanker in die slagveld van die siek liggaam aantas. Die term 'heldhaftige' wat op chirurgie toegepas word, berus op die idee dat ons dapper en swaar streef teen lyding en siektes. Siekte word gesien as die vyand - 'n dief in die nag kom om ons besige produktiewe lewens te steel. Ons sit die ketting aan die deur om onsself te beskerm deur ons dosisse vitamien C te verdubbel, franties te oefen en vesel, oggend, middag en nag te eet. Ons onderdruk die eerste teken van verkoue met aspirien, en gaan voort met 'n doelgerigte lug.
Die bedreiging van siekte en gestremdheid
Siekte word beskou as 'n bedreiging vir produktiwiteit, en 'n siek persoon as een wat nie kan bydra nie. Die kwesbare pakkie kaarte wat ons 'samelewing' noem, word bedreig deur siekte en gestremdheid, te midde van vrese wat dit kan afneem. Hoeveel keer het ons die algemene praktisyn (MD) ervaar, en ons het vinnig 'n voorskrif gekry, sodat ons na-haas kan terugkeer om te werk.
Die Cartesiese siening van die heelal - die meganistiese, wetenskaplike siening wat vandag algemeen deur medisyne gehou word - kyk na die liggaam as 'n masjien wat herstel kan word. En wie wil nie 'vas' wees as dit beteken dat dit fiks en goed weer voel nie? Die onmiddellike genesing is baie verleidelik. Om gesond te wees, is iets wat niemand sal verontagsaam nie, en tog is chroniese siektes hier en hulle is nie altyd regmaakbaar nie. Verder is daar 'n prys wat betaal moet word vir hierdie vinnige oplossing.
Wanneer ons die liggaam sien as 'n gebreekte masjien, moet ons die moontlikheid ignoreer dat siekte 'n kriptiese boodskap is, wat deur die simptome van bloedsweet en trane sigbaar is, om ons te vertel dat ons nie in balans is nie. Ons ignoreer dit op ons gevaar. Wanneer simptome oppervlakkig verlig word, word die boodskap onder die oppervlak gebreek, om net weer op 'n verdere tyd en plek van siekte op te staan.
Die doel van genesing is gemoedsrus
Siekte kan gesien word as 'n geleentheid om voorraad te maak. In antieke Griekeland was daar tempels met kamers waar siek mense kon terugtrek om deur die gode en godinne genees te word. Dit was 'n tyd van stil introspeksie, gebaseer op die begrip dat siekte 'n heilige ruimte is waar innerlike werk gedoen kan word, sodat genesing van die kern van ons wese kan kom. Dit beteken dat die doel van genesing gemoedsrus is, en of die liggaam '' vaste '' is of nie, is irrelevant. Dit is dan 'n bonus om die liggaam te verjong, maar dit is nie die primêre fokus nie.
Die laat gevolge van polio het my my lewe laat hersien, en dit was 'n pynlike proses. As ek polio as kind gehad het, moes ek my gestremdheid oorkom om in ooreenstemming te wees met die onbeweeglike wêreld. Ek het die wêreld as uitdagend beskou, en ek het gevoel dat ek myself so goed soos die volgende persoon (bekwame persoon) moes bewys. 'N Verslawing van uitdagings het gevolg, asook 'n strewe om obstakels te oorkom. Ek het vir myself gestreef en ook as moeder en terapeut bygedra tot die wêreld. My houding was om soveel in te pak as wat ek kon - werk, sosialiseer, oefen - dit was al die koring vir my meul. Dit was geen verrassing vir ander toe ek die simptome van post-polio sindroom ontwikkel het nie.
Frustrasie, vrees en wanhoop het in daardie tyd op my neergedaal en ek het gevoel ek sal nooit weer my lewe kan geniet nie. Hoe kon ek, as ek nie die bekwame produktiewe vrou was nie, nog altyd gewees het? In my gedagtes was daar geen plek vir verandering nie - ek wou terugkom na daardie besige lewenstyl wat so lonend gevoel het. Stadig moes ek die feit sien dat my simbole-katalogus nie verdwyn en my ou lewe en identiteit moes verander nie.
Om te sien dat daar 'n doel is om te ly, is om dit nie te romantiseer nie, maar dit maak dit beter en hopelik verstaanbaar. Dit lyk vir my moontlik dat Life kies vir sommige van ons om aktiewe, gesonde presteerders te wees sodat werk in die wêreld gedoen kan word. Dit kan ook moontlik wees dat die lewe vir ander van ons kies om siek of gestremd te wees, sodat die diepste werk van groei namens die kollektiewe gedoen word.
Ek glo dat ons almal deel is van 'n web van die lewe - elke deel van die geheel. Ek glo dus dat ek as deel van u PPS ervaar om by te dra tot ons heelheid. Wat ek nou moet bydra, is dalk nie so tasbaar as die werk wat ek kon doen as ek goed en goed was nie, maar ek voel dat die werk van groei so geldig is as my vorige bydrae. Ek kan nou na my lewe kyk met meer oorsig en hopelik kan my insigte ander help.
Dit lyk vir my dat die deel wat die laat effekte van polio in my lewe gespeel het om te help om transformasie teweegbring, is om my te laat leer om ou verouderde maniere om te dink en te voel en op te tree, los te laat. Aanhegsel om te bereik, deur te stoot sonder om na gedagte of liggaam te kyk, het baie spanning op my sentrale senuweestelsel geplaas. Ek het die wêreld as 'n uitdaging beskou, en myself as 'n vegtervrou, gereed om die stryd aan te pak wat dit bied. Ek het die lewe gesien as 'n stryd waarin ek myself moet bewys, 'n eksamen waarin ek boontoe moet kom. Ek het stadig besef dat ek my persepsie van die lewe moet verander, en begin leef soos Boeddhiste sou sê, met 'n houding van "Mindfulness".
Mindfulness en loslaat van aanhangsel
Mindfulness behels die verwydering van ou gekondisioneerde houdings en persepsies om sodoende te waardeer wat die vloei van die energie van die lewe is, en so te laat. Hoe om los te laat? Dit lyk my asof dit nie werklik moontlik is om los te gaan nie, tensy dit 'n beweging na, of na 'n ander staat van wese is. Ons kan nie losgemaak word van die bekende maniere om te reageer en op te tree nie, maar ondermyn dit kan vir die gesondheid wees, tensy ons die belofte het van 'n ander en beter manier om te wees.
Boeddha het meer as tweeduisend jaar gelede gepraat van gehegtheid as die wortel van alle lyding. As ons aan emosionele toestande hang soos woede, hartseer, angs of vrees, dan ly ons. Boeddhisme suggereer dat vryheid van verbondenheid aan hierdie state ontstaan ​​wanneer ons hulle loslaat en beweeg na die aanvaarding van wat is. Dit beteken die kalmte van die angswekkende en waansinnige gemoed, sodat dit die lewe waardeer, waardeer en geniet.
As ons begin om te vertrou dat daar genot is in die klein besonderhede van die lewe - 'n gesprek met 'n vriend, die warm reuk van die ete kook, die toneelstuk van die sonlig op blare - dan laat ons gaan om in te woon. 'n kalm waardering van hierdie oomblik. Wanneer ons dit doen, gee ons die liggaam en verstand die kans om diep te ontspan, en in hierdie ruimte kan genesing plaasvind. Op hierdie punt vloei ons met die energie van die lewe, eerder as teen dit. Dit is die moontlikheid van siekte - die kans om op die oomblik bewus te wees sodat die gees en liggaam kan genees. Fisiese simptome kan nie verdwyn nie - weefselbeskadiging kan plaasvind en mag nie heeltemal genees nie - maar 'n proses het begin om te ontspan en te ontspan, om te fokus op die absorbeer van elke dag genot wat in die hier en nou toeganklik is.
Kies om die geleenthede wat aangebied word, te neem
Ons is meer as ons simptome - ons het die bewustheid om te kies om die geleenthede te bied wat die lewe bied, en waardeer en waardeer die geskenke wat die sintuie bring. Die simpele genot om die somerreën te geniet of in die diepte van die winter te brul, kan verlore gaan in 'n besige wêreld, waarvan die voorneme dikwels die bewerking van die materiaal eerder as die geestelike blyk te wees. Vir my bied hierdie genotings my die geleentheid om ten volle lewend te voel, selfs al is dit siek en moeg.
Ek is glad nie uit die bos van post-polio sindroom nie en ek wil nie soos Pollyanna klink nie en gee die indruk dat siekte 'n wonderlike ding is. Die meeste dae is ek gefrustreerd, hartseer, en bang vir die simptome wat ek ervaar, maar die teenmiddel wat my uit die donker tonnel help, is daar, as ek kies om dit oop te maak. Eerstens word ek bewus van die gedagtes en gevoelens waarna ek identifiseer, en dan laat ek hulle los deur my aandag te vestig om iets in my omgewing op hierdie oomblik te waardeer. Dit is 'n keuse wat nog steeds vir my beskikbaar is ten spyte van alles, en deur die keuse kom 'n genesing.
Post-polio sindroom het my die tyd en ruimte gegee om te probeer om 'n bietjie meer te verstaan ​​oor die doel en die betekenis van my lewe. Laat my duidelik wees - as ek kan kies om siek of goed te wees, sal ek elke dag die toverstaf vir welsyn wuif! Ek is egter hierdie spesifieke hand kaarte behandel, en ek is dankbaar dat ek die belangrikheid en die behoefte om te leer daardie rose langs die pad kan ruik, verstaan. In plaas daarvan kan ek meer en meer streef na 'n houding van aanvaarding en waardering van my lewe soos dit is. Die geskenke is daar - die gemak van 'n vriend, luister na musiek, waardeer stilte, lees 'n goeie boek - hulle het almal plesier in hierdie oomblik. En in daardie oomblik groei genesing.
Wie het hierdie vragmotor vrag bestel? Inspirerende verhale vir die verwelkoming van die lewe se probleme
Die 108-verhale in hierdie boek bied deurdagte kommentaar op alles van liefde en toewyding aan vrees en pyn. Skrywer Ajahn Brahm gebruik meer as 30 jare van geestelike groei as 'n monnik om heerlike verhale te gebruik wat in stilte geniet kan word of hardop aan vriende en familie kan lees. Geskik vir kinders, volwassenes en enigiemand tussenin.
Vicki McKenna is in 1951 gebore en het die volgende jaar polio gekontrakteer. Sy oefen akupunktuur en gebruik hierdie terapie as 'n instrument om haar kliënte in staat te stel om makliker te werk oor die kwessies wat hulle saambring. Sy is die skrywer van "'n Gebalanseerde Lewenswyse; Praktiese en Holistiese Strategieë vir die Behandeling van Post Polio Sindroom".