Joaquin Phoenix in Joker (2019): die Joker se humor-gevulde opstand het tipies gekontrasteer met Batman se morele selfgeregtigheid. Warner Bros
Die joker, die trickster, die nar, die provocateur - daar is 'n ryk kultuurgeskiedenis van hierdie rolle wat tot in die Griekse mitologie strek Hermes.
Een van die bekendste jestersfigure uit die moderne tyd is die Joker, wat in die eerste uitgawe van Batman-strokiesprente in 1940 sy debuut gemaak het.
Die eerste strokiesprent-verskyning van The Joker. Wikipedia
As Batman se aartsgenesis bied die Joker 'n uitstel van die minder interessante narsissistiese, angsbevange histrionics van die held. Die Joker se straf op die samelewing is dikwels komies, en sy meedoënlose ironiese gees van opstand kontrasteer met Batman se morele selfgeregtigheid.
Die Joker is snaaks, gaaf en verfrissend intelligent. Hy is ook volgende maand terug in teaters in die gepaste naam Joker, wat hierdie week het die beste film gewen tydens die filmfees in Venesië.
Die kulturele provokateur
In 'n dekkaart is die joker (meestal) formeel nutteloos. Die meeste jokerkaarte word by die meeste speletjies weggelaat, maar die dek is onvolledig daarsonder.
Die joker is 'n noodsaaklike nie-kaart, die uitsondering wat die res van die pak aanmekaar plak. Die joker is 'n kaart van wisselende rang en gebruik en bied 'n vonk van improvisasie binne 'n streng hiërargiese orde.
Kultureel herbevestig die joker die sosiale orde deur sy ontploffing daarvan, wat sosiaal-belangrike plekke omskep in ruimtes van karnaval en clowning, en onthul die komiese en absurde krake in 'n gees van anargistiese spel.
Die kaart bied ''n vonk van improvisasie'. Wikimedia Commons, CC BY
Tog is hierdie rol altyd intiem gekoppel aan die instellings wat dit blyk te ondermyn. Die hofdienaar het byvoorbeeld deels gefunksioneer om die sosiale orde te legitimeer. Hy het 'n performatiewe verhouding met die mense gehandhaaf, maar sy ondermyn van mag het in die eerste plek sy grense bevestig.
Daar is deesdae baie van hierdie selfgestileerde “maverick” -figure in die wêreldpolitiek wat hulself strategies op een of ander manier posisioneer buite die magstrukture wat hulle in werklikheid dien om weer te gee.
Die woorde en optrede van sulke provokateurs wat met die grense van sosiale goeie smaak en etiket flirt, moet altyd met 'n soutkorrel geneem word. Krag kan homself op verskeie maniere reproduseer - dit sluit in die oënskynlike kritiek.
1989: Wackiness met 'n nare rand
Binne die Batman-franchise laat die mees effektiewe karakterisering van die Joker hom gevaarlik wissel tussen komiese pluim en psigopatiese sadisme - daardie liminale ruimte waarin alle groot komedie waarskynlik voorkom.
Die grootste akteur wat die rol vertolk, is miskien Jack Nicholson in Tim Burton batman (1989). Nicholson se Joker omhels die gekheid van Cesar Romero se vroeëre vertolking in die TV-reeks 1960s, maar voeg 'n werklik nare voorsprong, en hierdie kombinasie van kleurvolle helderheid en dodelike brutaliteit sorg vir 'n ontstellende ervaring vir die kyker.
'Ek maak kuns totdat iemand sterf,' sê Joker van Nicholson aan die joernalis Vicki Vale (Kim Basinger) in 'n kunsmuseum nadat hy en sy goons verskeie stukke onthoof het terwyl hy na Prince oorgekom het.
'Kyk, ek is die wêreld se eerste ten volle funksionerende manslagkunstenaar.'
Teen die laat 1980's verskyn Nicholson as die perfekte sleatbal in films soos The Witches of Eastwick (1987), was die man agter sommige van die mees gehate karakters in die bioskoop. Hy was dus perfek gegiet as die Joker - dit help dat die demonies gedraaide gesig van die Joker nie so ver van sy eie is nie.
Nicholson het die eerste faktuur in Batman ontvang, en soos Roger Ebert kommentaar lewer, is die neiging van die kyker om na die Joker oor Batman te wortel. Dit is hierdie dubbelsinnigheid wat Burton se film so dwingend maak.
2008: Waarom so ernstig?
Heath Ledger se Joker van Die donker ridder (2008), waarvoor hy 'n postuum Oscar vir beste Suid-Afrikaanse akteur ontvang het, was virtuoos volop. Grootboek is onaardig, uiters intens. Tog kan die beroemde vraag wat hy in die film stel - 'Waarom so ernstig?' - maklik teruggewys word op Ledger se eie opvoering.
Grootboek gee die rol aan 'n sielkundige realisme wat paradoksaal genoeg sorg vir 'n minder interessante (en minder ingewikkelde) ervaring vir die kyker as meer dubbelsinnige uitbeeldings.
Die ongemaklike mengsel van die komiese en die sadistiese is wat die karakter meerjarig aantreklik maak - ons weet nooit watter Joker ons te eniger tyd gaan kry nie. Grootboek, deur die karakter "eg te maak", maak hom bloot 'n taamlik humorlose kruip.
2017: Gevang in 'n slegte bromance
Die simbiotiese aard van die verhouding tussen Batman en die Joker bly gewoonlik nie ondersoek nie. wonderlik, Die Lego Batman Movie (2017) maak hierdie verhouding sentraal.
Die film volg die Joker (Zach Galifianakis), terwyl hy probeer om Batman (Will Arnett) te laat erken dat hy die Joker nodig het net soos die Joker hom nodig het. Batman weier om erkenning te gee aan die band wat die twee deel in die grootste deel van die film; wanneer hy uiteindelik dit doen, kan hul bromance ten volle volwasse word.
The Joker and Batman - die oorspronklike paartjie. Warner Bros
2019: 'n geestelike agteruitgang
Die jongste weergawe van die Joker word gespeel deur Joaquin Phoenix, 'n akteur wie se loopbaan tussen die absurdste intense (Walk the Line) en die ontwapenende clownish (Ek is nog hier). Todd Phillips se film beloof om die karakter te laat herleef in 'n oorsprongverhaal na aanleiding van die komediant / nar van die fliek Arthur Fleck wat in die Joker verander namate sy geestesgesondheid agteruitgaan.
Vroeë resensies het die film se voorstelling van die huidige politieke landskap geprys. Time Out noem dit 'n “nagmerries visie van die laat-era kapitalisme”, en IndieWire dui daarop dat dit “gaan oor die ontmenslikende gevolge van 'n kapitalistiese stelsel wat die ekonomiese leer smeer”.
In die konteks van die incel beweging - waarin mans saamval oor die persepsie van hul eie onregverdige slagoffer - 'n vertelling van 'n gewelddadige volksheld wat vorm uit die mislukking van sy drome van beroemdheidsroer, lyk opvallend treffend.
Die frekwensie waarmee massa-skietery nou in Amerika voorkom (in 2012 James Holmes doodgemaak 12 mense tydens 'n vertoning van The Dark Night in Aurora, Colorado), het dit ook tot kommer gelei oor hoe die verhaal gelees gaan word. In dieselfde Indiewire-resensie word die film gekritiseer as ''n giftige uitroep vir selfbejammering'.
Gegewe die noodsaaklikheid van 'n wet en orde wat die Joker kan gebruik om sy antics te begin, is dit opmerklik dat daar geen Batman in hierdie film is nie. Sal die Joker op sy eie 'n kenmerklange vertelling kan onderhou?
Stuur die narre in
Clownsyfers is besig om die nuwe normale in die professionele politiek te word. In April komediant Volodymyr Zelensky is verkies tot president van die Oekraïne. Die Britse nuwe premier, Boris Johnson, is deur die pers 'Bojo' genoem, en hulle verwys nie net na sy naam nie.
re: die bedanking van die suster-LP van die Eerste Minister van die Verenigde Koninkryk, ek moes hierdie opskrif hardop voor die TVO dot org-kantoor lees, want goeie GOD, dit is heerlik pic.twitter.com/PNUCOXISDU
- John Michael McGrath (@jm_mcgrath) September 5, 2019
Baie van die gewildheid van Trump blyk uit sy aanbieding van homself as 'n buitestander aan die elite wat gewillig is om mag te bekamp en te bespot - let op dat hy, as 'n ryk sakeman in New York, magspersoonlik is.
Die breër belang van hierdie verskynsel is 'n bietjie moeiliker om te diagnoseer. Dit maak sin dat in 'n tyd waarin alles waardeer word in terme van die vermaaklikheidsfunksie (en as die meeste mense bewus is van die algemene handvatsels van die hoofstroommedia wat hulle verbruik), is die werklike TV-sterre in die werklikheid, uitgelese komediante en wreedaardige slimmige ondernemers sou ongekende vlakke van mag in die openbare domein versamel.
Politici vermaak ons ​​deur die uitrusting van die nar aan te trek en politici te vermaak.
Miskien weerspieël dit 'n meer algemene publieke sinisme ten opsigte van professionele politiek, of miskien is dit bloot 'n weerspieëling van 'n begeerte om voortdurend afgelei te word deur narre te vermaak.
Hoe dit ook al sy, die film moet in elk geval 'n hoot wees om na te kyk.
Ari Mattes, dosent in mediastudies, Universiteit van Notre Dame Australië