Die Infantilization Of Western Cultuur
Geskryf deur Simon Gottschalk
Wat gebeur as 'n hele samelewing geskenk word aan kinderlike gedrag en diskoers? Elantseva Marina
As jy gereeld TV kyk, het jy waarskynlik gesien 'n spotprentbeer stort jou toiletpapier op, 'n gekko Met 'n Britse aksent wat jou motorversekering verkoop 'n bunny in sonbrille batterye bevorder.
Dit het my altyd 'n bietjie vreemd geslaan. Sure, dit maak sin om karakters karakters te gebruik om produkte aan kinders te verkoop - 'n verskynsel wat goed gedokumenteer is.
Maar hoekom adverteerders gebruik dieselfde tegnieke op volwassenes?
Vir my is dit net een simptoom van 'n breër tendens van infantilisering in die Westerse kultuur. Dit het begin voor die koms van slimfone en sosiale media. Maar, soos ek in my boek stry "Die Terminale Self, "Ons daaglikse interaksies met hierdie rekenaar tegnologie het versnel en genormaliseer ons kultuur se infantiele tendense.
Samelewingswye gearresteerde ontwikkeling
Die woordeboek definieer infantilizing as iemand behandel "as 'n kind of op 'n manier wat hul volwassenheid ontken in ouderdom of ondervinding."
Wat as ouderdomspas of volwasse beskou word, is natuurlik redelik relatief. Maar die meeste samelewings en kulture sal gedrag beskou wat geskik is vir sommige stadiums van die lewe, maar nie ander nie.
Soos die Bybel dit stel in 1 Corinthians 13: 11, "Toe ek 'n kind was, het ek soos 'n kind gepraat, ek het gedink soos 'n kind, ek het soos 'n kind geredeneer. Toe ek 'n man geword het, het ek kinderlike maniere agter my gesit. "
Sommige sielkundiges sal vinnig wees om op te let dat nie almal hul "kinderagtige maniere" agter hulle plaas nie. U kan op 'n bepaalde stadium van ontwikkeling gefixeer word en versuim om 'n ouderdom-toepaslike vlak van volwassenheid te bereik. Wanneer u onbeheerbare stres of trauma ondervind, kan u selfs terugval na 'n vorige stadium van ontwikkeling. En sielkundige Abraham Maslow het voorgestel dat spontane kinderlike gedrag by volwassenes nie inherent problematies is nie.
Maar sommige kulturele praktyke roetineer tans gereeld groot swaths van die bevolking.
Ons sien dit in ons alledaagse toespraak, wanneer ons na verwys volwassenes as "meisies"; in hoe ons ouers behandel, wanneer ons hulle in volwassenesorgsentrums plaas waar hulle gedwing word gee hul outonomie en privaatheid oor; en in die manier skool personeel en ouers behandel tieners, weier om hul intelligensie en behoefte aan outonomie te erken, hul vryheid te beperk en hul vermoë om die arbeidsmag te betree, te beperk.
Kan hele samelewings swanger raak vir infantilisering?
Frankfurt Skool geleerdes soos Herbert Marcuse, Erich Fromm en ander kritiese teoretici stel voor dat 'n samelewing, soos individue, ook kan ly aan inhegtenisneming.
Volgens hulle is volwassenes se versuim om emosionele, sosiale of kognitiewe volwassenheid te bereik nie te wyte aan individuele tekortkominge nie.
Inteendeel, dit is sosiaal gemanipuleer.
'N Terugkeer na onskuld
Besoek Amerika in 1946, Franse antropoloog Claude Levi-Strauss kommentaar gelewer op die innemende kinderagtige eienskappe van die Amerikaanse kultuur. Hy het veral kennis geneem van die volwassenes se kinderagtige verleiding van baseball, hul passievolle benadering tot speelgoedagtige motors en die hoeveelheid tyd wat hulle in stokperdjies belê het.
Soos kontemporêre geleerdes noem egter hierdie "infantilistiese etos " het minder sjarme geword - en meer deurdringend.
Navorsers aan beide kante van die Atlantiese Oseaan het opgemerk hoe hierdie etos nou in 'n wye verskeidenheid sosiale sfere ingekruip het.
Op baie werkplekke kan bestuurders nou hul werknemers elektronies monitor, van wie baie werk in oop ruimtes met min persoonlike privaatheid. Soos sosioloog Gary T. Marx waargeneem, dit skep 'n situasie waarin werkers voel dat bestuurders van hulle verwag "onverantwoordelik optree, om voordeel te trek en op te skroef, tensy hulle alle versoeking verwyder, hulle verhoed om dit te doen of te mislei of te dwing om anders te doen."
Daar is baie geskryf oor hoër onderwys se neiging om haar kinders infantiliseer, of dit nou is monitering van hul sosiale media rekeninge, lei hulle elke stap, of die bevordering van "veilige ruimtes" op die kampus.
Intussen toeriste bestemmings soos Las Vegas markoormaat, toegewing en vryheid van verantwoordelikheid in casino-omgewings wat herinneringe aan kinderjare fantasieë veroorsaak: die Ou Wes, Middeleeuse kastele en die sirkus. Geleerdes het ook ondersoek ingestel na hoe hierdie vorm van Las Vegas-styl "Disneyfication" sy stempel op gelaat het beplande gemeenskappe, argitektuur en kontemporêre kuns.
Dan het ons die opkoms van 'n "terapie kultuur" gesien, wat, as sosioloog Frank Furedi waarsku, behandel volwassenes as kwesbaar, swak en broos, terwyl dit impliseer dat hul probleme in die kinderjare gewortel word, hulle kwalifiseer vir 'n "permanente opskorting van morele sin." Hy beweer dat dit volwassenes van volwasse verantwoordelikhede onthef en hul vertroue in hul eie ervarings vererger en insigte.
Navorsers in Rusland en Spanje het selfs infantilistiese tendense geïdentifiseer in taal, en die Franse sosioloog Jacqueline Barus-Michel waarneem wat ons nou kommunikeer in "flitse" eerder as deur deeglike diskoers - "armer, binêr, soortgelyk aan rekenaartaal, en met die doel om te skok."
Ander het soortgelyke neigings opgemerk populêre kultuur - in die korter sinne in kontemporêre romans, in die gebrek aan gesofistikeerdheid in politieke retoriek en in sensasionele kabel nuus dekking.
Terwyl geleerdes soos James Côté en Gary Cross herinner ons dat die infantiliserende tendense goed begin het voor ons huidige oomblik. Ek glo dat ons daaglikse interaksies met slimfone en sosiale media so aangenaam is, juis omdat hulle kinderagtige ingesteldhede normaliseer en bevredig.
Hulle onderskryf selfgesentreerdheid en opgeblaasde exhibitionisme. Hulle bevorder 'n oriëntering tot die hede, beloon impulsiwiteit en vier konstante en onmiddellike bevrediging.
Hulle vlei ons behoeftes vir sigbaarheid en voorsien ons 24 / 7 persoonlike aandag, terwyl ons ons vermoë om met ander te empathiseer, erodeer.
Of ons dit vir werk of plesier gebruik, ons toestelle bevorder ook 'n onderdanige houding. Om voordeel te trek uit alles wat hulle bied, moet ons aan hul vereistes voldoen, instem tot "terme" wat ons nie verstaan ​​en oorhandig met winkels van persoonlike data nie.
Inderdaad, Die roetine en aggressiewe maniere waarop ons toestelle ons privaatheid oortree Via toesig ontneem ons ons outomaties van hierdie fundamentele volwasse reg.
Terwyl ons dit triviaal of amusant vind, word die kinderloos-etos veral verleidelik in tye van sosiale krisisse en vrees. En die bevordering van eenvoudig, maklik en vinnig verval natuurlike affiniteite vir sekere politieke oplossings teenoor ander.
En tipies nie intelligente nie.
Demokratiese beleidmaking vereis debat, vereis kompromie en behels kritiese denke. Dit behels die oorweging van verskillende standpunte, die vooruitskouing van die toekoms en die saamstel van deurdagte wetgewing.
Wat is 'n vinnige, maklike en eenvoudige alternatief vir hierdie politieke proses? Dit is nie moeilik om te dink dat 'n infantiele samelewing aangetrokke is tot outoritêre reël nie.
Ongelukkig blyk ons ​​maatskaplike instellings en tegnologiese toestelle die kenmerke van volwassenheid te erodeer: geduld, empatie, solidariteit, nederigheid en toewyding aan 'n groter projek as jouself.
Al die eienskappe is tradisioneel as noodsaaklik vir beide gesonde volwassenheid en vir die behoorlike funksionering van demokrasie.