Natuurlik word hierdie bewyse deur ander geleerdes weerlê. Reddit (2003:3) verwys na die besware van Ehud ben Zvi (2003:283-292) wat onder andere aanvoer dat: (a) 'n Versameling impliseer nie noodwendig 'n samehangende geheel nie. 'n Boek soos Spreuke is 'n duidelike bewys van 'n tipe antieke bloemlesing wat deur antieke skrywers saamgestel is, sonder 'n koherente plan; (b) Latere gemeenskappe sedert Qumran tot die rabbi's, het die Twaalf as 'n bloemlesing beskou; (c) Die gebrek aan 'n vaste orde wat betref die eerste ses boeke (bespreking volg by punt 6), is verdere getuienis teen enige "korrekte" lesing; (d) Die opskrifte en aankondigings skei die profete van mekaar. Petersen (2000:3-10) volg 'n soortgelyke argument en beskou die versameling kleinprofete as 'n bloemlesing.
Wolfe se werk beïnvloed Dale Allen Schneiders om in 1979 ook met 'n hipotese rakende die "groei van 'n profetiese korpus" vorendag te kom (Schart 1998:8; Nogalski 1993:7). Hy stel 'n vier-fase groei van profetiese tradisies voor:
Binne die makrostruktuur van Hosea is dit baie duidelik dat Hosea 14:2-10 'n latere byvoeging is. Veral Hosea 14:8 besonder beduidend en die volgende Stichworten aan die einde van Hosea en die begin van Joël verdien aandag: beelde rondom koring, wingerd, wyn. Hierdie vers kyk enersyds terug na Hosea 2:8 en verder. Hier, in die vroeëre Hosea word Israel verwyt omdat sy die wyn en die graan, die landbouprodukte wat Jahwe haar gegee het, misbruik deur dit vir diens aan Baäl te wy. Hosea 14:8 spreek die hoop uit dat hierdie situasie reggestel gaan word, en die verhouding tussen die Here en die ontroue volk weer in ere herstel gaan word. Andersyds kyk Hosea 14:8 egter ook vorentoe na Joël, maar die verhouding met Joël is paradoksaal. 'n Geweldige spanning word geskep wanneer Hosea die prentjie van redding voorhou, maar Joël as 't ware 'n streep daardeur trek: niks bly oor van die wyn, die wingerde en die koring nie, alles is daarmee heen.
Schart (1998), ietwat later op die toneel, sien 'n groei in die profetekorps met Amos as 'n soort literêr-historiese anker. Na aanleiding van die opskrifte wat sommige van die tekste dateer, identifiseer hy 'n eerste "versameling" wat bestaan uit Hosea, Amos, Miga en Sefanja. Hy noem dit die D-korpus aangesien dit moontlik tydens die deuteronomistiese geskiedskrywing vasgestel sou kon wees.
House se benadering word egter skerp gekritiseer deur Jones (1995:31) weens sy openlike polemiek teen historiese kritiek. Ook Nogalski (1993:11) het probleme met House se metodologie. Sy kategorieë is so vaag dat dit op bykans enige van die profetiese geskrifte van toepassing gemaak kan word en hy bied nie genoegsame kriteria vir 'n argument van die kleinprofete as 'n literêre eenheid nie. Inderdaad, die bronnelys agter sy 1993-boek, toon aan dat hy hoofsaaklik van die werke van literêre kritici, en nie teoloë nie, gebruik maak. Hierdie literatuurteorieë pas hy dan op die afsonderlike boeke en reeks van die kleinprofete toe. Dit maak wel interessante perspektiewe oop, maar lewer nie werklik 'n insiggewende bydrae tot die eenheidsdebat van die korpus nie.
Geleerdes debatteer hewiglik oor watter volgorde die oorspronklike is. Steun die LXX op die volgorde van die MT, of is dit andersom? Is 4QXIIa dalk die oorspronklike aangesien dit Jona in die korrekte chronologiese volgorde laaste plaas?
Hierdie debat beland vir die afgelope aantal jare in 'n doodloopstraat. Sweeny (2000:49-64) bied 'n aantreklike selfs oortuigende alternatief. Hy stem saam dat die kleinprofete-reeks, nóg in die MT, nóg in die LXX chronologies begrond kan word. Nietemin, die orde is nie lukraak saamgeflans nie, maar doelbewus bedink en beredeneer (Sweeny 2000:55). Sy uitgangspunt is eers sinkronies: hy bekyk die twaalf kleinprofete in die MT en die LXX soos wat hulle in die onderskeie korpusse gerangskik is, en kom tot die gevolgtrekking dat elke volgorde 'n bepaalde hermeneutiek weerspieël. Nou kom die diakroniese vrae aan die orde, naamlik die situasie waarbinne die boeke ontvang is en uiteindelik tot 'n geheel gegroei het.
Sweeny (2000:56) beklemtoon dat elke kleinprofeet outonoom kan staan - elke boek het 'n eie unieke inhoud, literêre struktuur, 'n sosio-historiese agtergrond, en 'n teologiese en ideologiese perspektief. Wanneer individuele boeke egter in verhouding met mekaar gelees word, verander die kommunikatiewe funksie en perspektief radikaal.1
'n Volgende fase word deur Joël ingelei met die kenmerkende "dag van die Here"-frase. Joël is veral vir hierdie doel geskik omdat duidelike historiese gegewens ontbreek, en omdat die vyand nie gespesifiseer word nie: dit kan op enige vyand van die volk van God dui. Obadja neem die tema op, en gee die vyand 'n naam: die Edomiete (Sweeny 2000:58). Die oordeel van "dag van Here" is op Edom gemik, omdat Edom onbetrokke teenoor die leed van die volk van Jakob gestaan het. Later eggo Maleagi hierdie sentimente van Obadja as hy getuig van die Here se liefde vir Jakob en sy weersin in Edom.
Vir die MT geld ander beginsels en word die Twaalf kleinprofete op 'n ander manier gerangskik. Hier is Hosea en Joël die twee inleidende boeke (Sweeny 2000:59). Hosea se roerende beskrywing van die gebroke verhouding tussen Jahwe en sy volk, en Joël se onheilspellende beskrywing van 'n bedreiging deur 'n onbekende vyand, open die toneel. Joël se kosmiese katastrofe op die "dag van die Here" radikaliseer Hosea se natuurlike rampe (Hos 4); hierdie tema word later weer in Sagaria opgeneem.
Schart (2000:41-47) gee 'n aantal riglyne tot enkele hermeneutiese implikasies. Eerstens moet 'n mens in berekening bring dat die oorspronklike woorde van die historiese profete radikaal herbewerk en oorbewerk is tydens die literêre oorleweringsproses (Schart 2000:46). Thiemeyer (2007:166) beklemtoon ook hierdie proses van Fortschreibung - die voortdurende ontwikkeling van die profetiese boeke deur lae en lae van interpretasies heen wat telkens byge"skryf" word met die doel om die profetiese boodskappe lewendig te hou vir die nageslag. Die woord van die Here moet suksesvol in verskillende historiese situasies "spreek". Dit was die doel van die oorspronklike profete, en dit is die doel wat die profetiese boeke nastreef.
Die literêre spatsels van die voor-eksiliese profete het vorm aangeneem toe die indruk geskep is dat die oorspronklike orakels vervul is (Schart 2000:46). Die volk het inderdaad in ballingskap gegaan. Sommige het egter die katastrofe oorleef. Hulle het daartoe bygedra dat die doemprofesieë in 'n profesieë van hoop omgeskakel kan word - dat God vrede en voorspoed in Israel binne 'n nuwe skepping sal herstel.
Die profetiese geskrifte is waarskynlik oorgedra as gedeeltes van 'n versameling (Schart 2000:47). Waarskynlik het die outeurs bestaande materiaal oorgeskryf en daarop uitgebrei. Hulle kon die oorspronklike gesegdes oorneem en vir die probleme van hul eie tyd van toepassing maak. Dit kon hulle slegs doen deur 'n teologiese standpunt in te neem. Dit word die deurslaggewende faktor, dit bepaal wat binne die korpus geïntegreer word, en wat liefs geïgnoreer word. Uiteindelik gee die teologie 'n groter betekenis aan die geheel as die som van sy dele.
Die finale outeurs het egter nie gekies vir 'n vlak en vervelige samehang tussen die Twaalf nie. Hulle het al die spanninge en teenstrydighede behou. Daar is nie slegs een profeet wat die hele geskiedenis van Israel/Juda vanuit slegs een perspektief bekyk nie: daar is twaalf. In hierdie korpus van die Twaalf kleinprofete is twaalf verskillende profete van verskillende tye en elk met sy eie unieke perspektief aan die woord. Nogtans vorm hulle 'n eenheid, weliswaar 'n komplekse eenheid, maar 'n eenheid wat fokus op die herstel van die teenwoordigheid van God in die geskiedenis (Schart 2000:47).