Die pad tussen Nata en Pandamatenga is nou 'n pragtige geboude teerpad. Dit in teenstelling met die gate pad wat ons die vorige keer raakgeloop het.Langs die pad sien ons weer die grashuis mense. Hulle is 'n klein "tribe", genaamd Kalanga, met hulle eie tradisies en taal. Die res van die bevolking verstaan nie hulle taal nie.
Die rede vir die tekort aan kampplekke, is omdat Toro Lodge, wat baie groot is, verkoop en gesluit is vir verberinge en herbouing en nog nie weer her-open is nie.
Ons spandeer die dag om reelings te tref vir 'n boot rit op die Chobe Rivier om voels te kyk, 'n besoek aan Victoria Valle en 'n besoek aan die Chobe reservaat. Ons kry soveel verskillende kwotasies vir die ritte, dit wissel vir 'n besoek aan Victoria Valle van P400 tot P1000 per persoon. Die bootrit wissel van P295 tot P1000 vir 3 ure. Ons vind later uit dat die kampeerplek 'n bootrit kan doen vir P270, wat die Chobe toegangsgeld insluit.
Ons kom reg met 'n fooi na Vic Valle van P400 per persoon, en die bootrit vir P295 per persoon. Hier in die dorp is alles duurder as wat jy buite die dorp 'n bespreking maak. Die les hieruit te leer? Doen navraag buite die dorp al is dit by 'n obskure gehuggie wat deurgaan as Kasane Inligtingskantoor. "Looks can be deceiving"! "Looks" kos jou baie Pula ekstra.
Dit is soos hierdie kampplek van ons. Baie basie, maar vriendelike personeel, veilig met 4 wagte wat snags patroleer, en netjies. Nie 5-ster nie, maar die omgewing en koelte maak op daarvoor. 'n Kruiwe vol hout kos P10, terwyl by die "Name Brands" kampplekke is dit P30 vir 5 stukkies.
Moses neem ons eers stroom-af, en wys vir ons die area waar daar dosyne Nimmersatte (Yellow Billed Stork) in die bome hul neste het. Die kleintjies maak 'n redelike lawaai soos hul aandag en kos soek.
Na 3 ure se ry en voël besigtiging met 'n baie bekwame gids, is ons weer terug by die jettie. Ons besoek weer die kantoor van Flame Of Africa, en betaal ons P295 per persoon met 'n kredietkaart. Die fooi sluit alles in, gids, brandstof, parkfooie en die koue drankies.
Teen 07:00 tel Ktee van Kalrose Roere ons op in 'n Nissan 8 sitplek bussie. 'n Duitse meisie ry saam tot by die Valle. Ktee is 'n baie versigtige bestuurder en sy ry nie meer as 90 k/u nie. (Ktee soos in Caty)
Met die terugrit moes Ktee 'n ouerpaar met twee kleintjies by die lughawe oplaai om saam te ry na Kasane. Sy laai ons af by 'n Tappas restaurant sodat ons iets kan eet, en gaan laai die mense by die lughawe op. Amper 3 ure later is sy terug en kon ons op 'n manier in die motortjie inwurm om terug te ry. Die vlug was glo laat. Ons was bietjie ongeduldig met die toedrag van sake, maar Ktee was baie vriendelik en verskonend en ons is goeie vriende uitmekaar.
Terug by ons kampeerplek, roep hulle ons om na die olifante te kom kyk wat hier digby die omheining staan en wei. Die veiligheidswagte wat op pad is vir die nagskof, kan nie die kamp bereik nie, want die olifante is in hul pad. Moeg en lyfseer eet ons die aand vroeg en klim in die bed.
Die middag ry ons om te kyk wat by die rivier aangaan. Ons merk 'n groep olifante hier in die dorp wat oor die pad wil stap om by die water te kom. Hulle stap tot by die pad, kyk links, kyk regs, en toe daar geen motors is nie, drafstap hulle flink oor die pad !
Net buite Kasane is die ingang na die Chobe Reservaat. Ons betaal ons toegangsgeld van P290 en is reg om te kyk wat te sien is. Die dame vra of ons 'n 4x4 het, en dit was nodig. Die pad is sandelike n baie sag en sonder 'n 4x4 sal dit moeilik wee som daar te ry. Ons neem op 'n plek die regterkantste baan om 'n versperring, in plaas van die linkerkantste baan en daar sit ons vas. Niks wat ons doen kry ons daar uit nie. Gelukkig was daar ander voelkykers agter ons met wie ons inligting uitgeruil het. Hulle stop en stoot ons uit die sand.
Na wat voel soos 'n ewigheid, kom ons uiteindelik by die Piekniekplek uit. Dis maar primitief met 'n konkreet tafeltjie en twee konkreet sitplekke. Niks meer nie.
Ons ry na ete weer verder en kom uiteindelik by Ihaha kampplek uit. Dis nou boskamp op sy beste. Die pad daarheen is wel 'n uitdaging
Ons was teleurgesteld met wat ons in die park gesien het - voels en diere. Ons neem die Route 15 pad vanaf Ihaha om weer by die teerpad te kom, aangesien die heg personeel se die pad Ngoma toe is bietjie sleg. Wel as hy slegter was as die Route 15 moet hy beslis sleg wees.