Generaal Anders en generaal Sikorski in Moskou, 1 Desember 1941 - Inligting
Generaal Anders en generaal Sikorski in Moskou, 1 Desember 1941
Hierdie foto toon generaal Anders en generaal Sikorski in Moskou op 1 Desember 1941, drie dae voor die ondertekening van 'n gesamentlike vriendskapsverklaring tussen die Poolse regering in Londen en die Sowjetunie (4 Desember 1941). Sikorski is tweede van links, Anders is aan die regterkant. Die drie mans agter is (van links na regs) M. Kot, Poolse ambassadeur in Rusland, M. Vyshinsky, adjunk -volkskommissaris vir buitelandse sake en M. Kalinin, die voorsitter van die Presidium van die Opperste Sowjet.
Op 8 Julie 1941, tydens die inval van die Duitse weermag in Pskov, 180 kilometer van Leningrad, Rusland, het die hoof van die Duitse weermag, generaal Franz Halder, in sy dagboek Hitler se planne vir Moskou en Leningrad opgeteken: & #x201C Om hul bevolking ten volle te benut, wat ons andersins gedurende die winter moet voed. "
Franz Halder, as stafhoof, het 'n dagboek gehou van die daaglikse besluitnemingsproses. Namate Hitler hom bemoedig het deur sy suksesse in Rusland, het Halder opgemerk dat die 𠇏uhrer vasbeslote is om Moskou en Leningrad gelyk te maak. tussen faksies binne die weermag oor strategie. Onder andere Halder wou die hoofstad binnegaan, Moskou Hitler wou met veldmaarskalk Wilhelm Leeb ' se weermaggroep, wat op pad was na Leningrad, ontmoet. Die voordeel wat Hitler teen die Sowjets gehad het, sou nie duur nie. Die winter kom nader en so ook die voordeel wat sulke toestande die Russe sou bied.
Generaal Anders en generaal Sikorski in Moskou, 1 Desember 1941 - Geskiedenis
Geplaas op Saterdag 5 Julie 2003
[Al die prente wat deur hierdie webwerf bygevoeg is, en#93
Londen, Vrydag, 4 Julie 2003
Sikorski (links) saam met generaal Kukiel, Clementine en Winton Churchill en die Poolse ambassadeur graaf Raczynski. (Guy Liddell se dagboek onthul dat Kukiel met die Duitse geheime diens kommunikeer.)
Generaal Sikorski, die Poolse leier in die oorlog, is vandag 60 jaar gelede oorlede. Ons korrespondent kyk na nuwe bewyse oor sy geheimsinnige dood
Op 4 JULIE 1943, vandag 60 jaar gelede, het 'n bekeerde Liberator -bomwerper van RAF Transport Command van Gibraltar na Engeland vertrek. Aan boord was generaal Wladyslaw Sikorski, premier van ballingskap in Londen in Londen, en hoofkommandant van haar gewapende magte, terug van besoekende Poolse troepe in die Midde-Ooste.
Die vliegtuig het normaalweg van die aanloopbaan geklim, gelykgemaak om spoed te versamel, maar toe skielik hoogte verloor en in die hawe vasgery. Die 62-jarige generaal is saam met 15 ander dood. Die enigste oorlewende was die Tsjeggies gebore vlieënier, Max Prchal, wat gered is deur 'n RAF-bekendstelling. Die lyke van vyf passasiers en bemanning, waaronder Sikorski se dogter, is nooit gevind nie.
Ek het tien jaar gelede die eerste keer oor Sikorski geskryf, op die 50ste herdenking van sy dood. Een van die wilder teorieë oor die ongeluk was dat Prchal op een of ander manier deel was van 'n komplot om hom te vermoor.
Foto bygevoeg deur hierdie webwerf, van David Irving: ongeluk, dood van generaal Sikorski. Die neergestorte vliegtuig lê onder die oppervlak van die Middellandse See, Julie 1943
DIT is 'n teken van die tye (geen woordspeling bedoel nie) dat die koerantberig nie vermeld dat ek die eerste definitiewe boek oor die ongeluk, Ongeluk: die dood van generaal Sikorski, in 1967 gepubliseer het nie en dat dit in 1967 was reaksie op 'n brief van my waarin ek eis dat die RAF -ondersoek heropen dat Harold Wilson sy verklaring aan die parlement afgelê het.
The Times het baie van sy besonderhede uit my boek gehaal. Ver van die nuut vrygestelde rekords wat die afgelope paar jaar 'ongemerk' lê, het ek elke lêer konsekwent nagegaan terwyl dit vrygestel word, en ek het 'n spesiale bylae geskryf oor die nuwe bewyse en die vrees van premier Wilson, wat ek in Churchill's War, vol. .ii Ek het hierdie bylae op 11 April 2001 op my webwerf geplaas (en die hele bundel 'n paar dae later).
Ludwik Lubienski was natuurlik een van die vele karakters wat ek vir die boek ondervra het.
'N Klein raaisel bly staan: stuk 34614b in die sentrale lêers van die ministerie van buitelandse sake het nou die titel: "Die dood van generaal Sikorski". Toe ek dit vir die eerste keer gaan sien, aan die einde van die sestigerjare, is dit gesluit, en die oorspronklike naam van die titel is in die katalogus geplak ("ontsmet"), sodat dit nie gelees kon word nie, en ek wonder gereeld wat dit oorspronklik genoem is.
Ek het 'n belangrike getuie gevind en onderhoude gevoer - Ludwik Lubienski, wat tydens die ongeluk die hoof van die Poolse militêre sending in Gibraltar was. Nou dood, het hy my tien jaar gelede vertel hoe hy persoonlik die opgeblase Mae West -reddingsbaadjie wat die vlieënier gedra het, losgemaak het toe hy bewusteloos aan wal gekom het tydens die lansering. Die volgende dag het hy Prchal in die hospitaal besoek. Tot sy verbasing ontken die beseerde vlieënier ten sterkste dat hy die baadjie aangehad het, wat hy volgehou het dat hy altyd aan die agterkant van sy vlieënde sitplek bly hang het - die rekening wat hy dae later aan die RAF -ondersoekhof gegee het.
Die vermoedens dat Sikorski vermoor is, het deurgaans en na die oorlog geput, en in 1968 het dit aan die kook gekom met die opvoering in Londen van 'n toneelstuk deur Rolf Hochhuth, 'n Duitse skrywer. Soldate bevat die opspraakwekkende bewering dat niemand anders as Winston Churchill deel was van die plot nie. Prchal, wat in 1984 oorlede is, dagvaar die dramaturg vir laster en Harold Wilson se Arbeidsregering was bekommerd dat hy in die saak gewikkel sou raak en die ondersoekverslag en ander rekords moes beskikbaar stel.
Verlede week, met die 60ste herdenking wat voorlê, het ek besluit om die lêers oor die Sikorski -aangeleentheid by die Public Records Office na te gaan om te sien of daar iets nuuts in die afgelope dekade na vore gekom het. Ek het beslis 'n opsomming gekry van verslae van die kabinetskantoor uit die laat sestigerjare, gemerk "Top Secret", wat vrygestel is onder die 30-jarige reël, maar wat die afgelope paar jaar ongemerk gelê het.
Die merkwaardigste onthulling wat hulle bevat, is dat daar, in teenstelling met die oorspronklike ondersoek se bevindings en 'n verklaring wat Wilson vroeg in 1969 aan die gemeentelede gemaak het, 'n ernstige verval in die veiligheid gehad het terwyl Sikorski se vliegtuie op die teerpad in Gibraltar was, en genoeg ruimte vir sabotasie .
In 'n inligtingsbrief aan die kabinetsekretaris, Sir Burke Trend, gedateer 24 Januarie 1969, skryf sir Robin Cooper, 'n voormalige vlieënier wat ook in die kabinetskantoor werksaam was, nadat hy die bevindinge van die oorlogsondersoek nagegaan het: "Veiligheid in Gibraltar was toevallig, en 'n 'n aantal sabotasiegeleenthede het ontstaan ​​terwyl die vliegtuig daar was.
Alhoewel sir Robin twyfel of daar sabotasie plaasgevind het, of dat die vlieënier doelbewus met die vliegtuig neergestort het, voeg hy by:
Die bevinding van die ondersoek oor die vasgemaakte kontroles, het hy geskryf, lyk aanneemlik. "Maar dit laat nog steeds die vraag oop wat - of wie - hulle vasgemaak het. Niemand het ooit 'n bevredigende antwoord gegee nie." Volgens 'n ander koerant was daar ander "eienaardige aspekte van die aangeleentheid", waarop die ondersoek geen lig gewerp het nie, byvoorbeeld dat Maisky se vliegtuig (die Sowjet -ambassadeur, Ivan) langs die bevryder van Sikorski opgestel is in die tydperk onmiddellik voor die ongeluk. "
By 'n merkwaardige toeval het Maisky (regs) ook die oggend van 4 Julie 1943 in Gibraltar aangekom op pad na Moskou. Sy bevryder land net na 07:00 - die tydstip waarop, volgens getuienis, die vliegtuig van Sikorski onbewaak gelaat is. 'N Ander slaggat vir die regering was die feit dat die hoof van die Britse geheime intelligensiediens se afdeling vir teen-intelligensie vir die Iberiese Skiereiland-afdeling van 1941 tot 1944 Kim Philby was, die Sowjet-dubbelagent wat in 1963 oorgeloop het, en later beweer het dat hy 'n dubbelagent sedert die veertigerjare. Voor 1941 dien Philby as instrukteur by die Special Operations Executive - wat spesialiseer in sabotasie agter vyandelike linies.
Die inligtingsbrief onthul 'n aantal ander nuuskierige besonderhede. Een van die eerste duikers van die Royal Navy wat die wrak ondersoek het, was luitenant -kommandant Lionel "Buster" Crabb. Alhoewel Wilson verseker was dat daar niks sinisters in was nie, was Crabb teen 1969 bekend as 'n voormalige vlootduiker wat in 1956 in geheimsinnige omstandighede verdwyn het terwyl hy op 'n geheime onderwatermissie was onder 'n Sowjet-kruiser in die Portsmouth-hawe. 'N Koplose lyk in 'n duikpak is weke later gevind, te midde van onbevestigde bespiegelinge dat Crabb oorgeloop het, en sy vrou kon nie die lyk as die van haar man identifiseer nie.
In die lig van 'n verdere agtergrond word Wilson gegee, waarvan 'n groot deel die Sikorski -waters modderig maak, sy verklaring aan die Commons op 11 Februarie 1969 lyk nou op sy beste minder as eerlik: 'Daar is glad geen bewyse dat daar behoefte of rede om die ondersoek te heropen. " Hy het bygevoeg dat die bewerings oor Churchill se betrokkenheid 'verwerp en opsy gesit moet word met die minagting wat hulle verdien'.
AANWYSINGS dat Brittanje Sikorski vermoor het, het van tyd tot tyd opgeborrel. Die dramaturg Hochhuth het in Oktober 1967 aan die tydskrif Der Spiegel gesê dat hy sy toneelstuk gedeeltelik gebaseer het op 'n verhaal in 'n boek van die Joego -Slawiese politikus Milovan Djilas. Stalin het Djilas aangesê om vir sy eie president Tito te sê: "Die Britte sal moontlik dieselfde operasie teen hom onderneem as wat hulle teen Sikorski onderneem het."
Indien nie Churchill en die Britte nie - en daar het nog nooit 'n greintjie bewyse ontstaan ​​dat hy agter die komplot was nie - wie het die sterkste motief gehad om Sikorski weg te doen? Die Russe het hom beslis as 'n ernstige moeilikheidmaker beskou. Teen die lente van 1943 het Sikorski die kwessie van die naoorlogse grense met die Sowjetunie aan die orde gestel en na die VSA gereis om steun van president Roosevelt te steun.
In April het hy saam met Churchill in Downingstraat geëet, waar hy die beweerde slagting deur die Russe op 10 000 Poolse offisiere in die woude van Katyn, naby Smolensk in die USSR, gebring het. Churchill het versigtigheid aangemoedig, aangesien die alliansie tussen Stalin en die Weste broos was.
Sikorski het, sonder om die Britse regering te raadpleeg, in die openbaar 'n beroep op die Internasionale Rooi Kruis gedoen om die slagtings te ondersoek. 'N Woedende Stalin verbreek dadelik diplomatieke betrekkinge met die Poolse regering in ballingskap. Sy woede is oorgedra aan Churchill in Chartwell in Kent en in werklikheid by Checkers 93 deur 'n ontstoke Maisky - die man wie se vliegtuig 'n paar weke later langs Sikorski in Gibraltar neergestort het.
Die PRO -dokumente toon dat Wilson in kennis gestel is dat ''n naamlose KGB -ontloper' twee of drie jaar gelede 'beweer het dat Sikorski vermoor is deur die voorloper van die agentskap, die NKVD. Hierdie inligting word beskou as 'uiters delikaat'. Wilson is gewaarsku dat 'geen melding daarvan in die openbaar gemaak moet word nie'.
In deel IV van sy herinneringe aan die Tweede Wêreldoorlog gee Churchill 'n gedetailleerde weergawe van Sikorski en die Katyn -kontroversie, maar maak dit verstommend genoeg geen melding van sy dood nie. Na alles, het Churchill 'n goeie verhouding met die Poolse leier gehad. Miskien sê die opvallende weglating ons niks. Maar miskien kan dit 'n teken wees dat Churchill in sy hart weet dat Sikorski se lot verseël is en dat hy magteloos was om in te gryp.
Invasie van die Sowjetunie, 1941
Vir die veldtog teen die Sowjetunie het die Duitsers byna 150 afdelings toegeken met 'n totaal van ongeveer 3 000 000 man. Hieronder was 19 panzer -afdelings, en in totaal het die 'Barbarossa' -mag ongeveer 3 000 tenks, 7 000 artillerie -stukke en 2 500 vliegtuie. Dit was in werklikheid die grootste en magtigste invalmag in die geskiedenis van die mensdom. Die Duitsers se krag is verder verhoog deur meer as 30 afdelings Finse en Roemeense troepe.
Die Sowjetunie het twee of miskien drie keer die aantal tenks en vliegtuie gehad soos die Duitsers gehad het, maar hul vliegtuie was meestal verouderd. Die Sowjet -tenks was egter ongeveer gelyk aan dié van die Duitsers. 'N Groter belemmering vir Hitler se kans op oorwinning was dat die Duitse inligtingsdiens die troepereserwes wat Stalin uit die dieptes van die USSR kon opskat, onderskat het. meer kan geproduseer word. Maar die Sowjette het teen middel Augustus eintlik meer as 200 nuwe afdelings opgebou, wat 'n totaal van 360 gemaak het. ene. Die gevolge van die wanberekeninge is verhoog omdat 'n groot deel van Augustus vermors is terwyl Hitler en sy raadgewers lang argumente gehad het oor watter rigting hulle moet volg na hul aanvanklike oorwinnings. 'N Ander faktor in die berekeninge van die Duitsers was suiwer polities, hoewel hulle nie minder verkeerdelik geglo het dat die Sowjet -regime binne drie tot ses maande na hul inval sou ineenstort weens 'n gebrek aan huishoudelike ondersteuning.
Die Duitse aanval op die Sowjetunie sou 'n onmiddellike en baie heilsame uitwerking op die situasie van Groot -Brittanje hê. Tot dan het die vooruitsigte van Brittanje hopeloos voorgekom in die oë van die meeste mense behalwe die Britte self en die besluit van die regering om die stryd na die val van Frankryk voort te sit en Hitler se vredesaanbiedings te verwerp, kan slegs selfmoord vertraag, tensy verligting van die Verenigde State of die USSR Hitler het Groot -Brittanje verligting gebring deur ooswaarts te draai en die Sowjetunie binne te val net toe die druk op Brittanje ernstig word.
Op 22 Junie 1941 is die Duitse offensief deur drie leërgroepe onder dieselfde bevelvoerders geloods as tydens die inval in Frankryk in 1940: links (noord) het 'n leërgroep onder Leeb uit Oos -Pruise na die Baltiese state na Leningrad toegeslaan. regs (suid) het 'n ander weermaggroep, onder Rundstedt, met 'n gepantserde groep onder Kleist, van die suide van Pole na die Oekraïne gevorder teen Kiev, waarvandaan dit suidooswaarts sou ry na die kus van die Swart See en die See van Azov en in die middel, noord van die Pripet -moerasse, is die grootste slag deur Bock se leërgroep gelewer, met een gepantserde groep onder Guderian en nog een onder Hoth, wat noordooswaarts na Smolensk en Moskou stoot.
Die inval langs 'n front van 1,800 myl het die Sowjet-leierskap heeltemal verras en die Rooi Leër in 'n onvoorbereide en gedeeltelik gedemobiliseerde staat betrap. Die tenks van Guderian het op die eerste dag van die inval 50 kilometer ver oor die grens geloop en was op 27 Junie by Minsk, 200 myl daarbuite. By Minsk kom hulle byeen met Hoth se tenks, wat die teenoorgestelde flank deurboor het, maar Bock se infanterie kon nie vinnig genoeg opvolg om die omsingeling van die Sowjet -troepe in die gebied te voltooi nie, alhoewel 300 000 gevangenes in die belangrikste gevange geneem is, kon 'n groot deel van die Sowjet -magte na die ooste ontsnap. Die Sowjet -leërs is lomp hanteer en het hul tenksterkte in stukke soos die van die Franse in 1940 weggeruk. Maar die geïsoleerde Sowjet -troepe het geveg met 'n hardkoppigheid wat die Franse nie getoon het nie, en hulle weerstand het 'n rem geslaan deur die pad te blokkeer. senters lank nadat die Duitse gety verby hulle gekom het. Die resultaat was soortgelyk toe die tenks van Guderian, wat op 10 Julie die Dnieperrivier oorgesteek het, ses dae later Smolensk binnegekom en met Hoth se stoot deur Vitebsk saamgekom het: 200 000 Sowjet -gevangenes is geneem, maar sommige Sowjet -magte is teruggetrek uit die lokval na die Desna -lyn. , en 'n groot sak verset lê agter die Duitse wapenrusting. Teen die middel van Julie het 'n reeks reënbuie ook die sanderige Russiese paaie in verstopte modder verander, waaroor die Duitse vervoervoertuie agter die tenks slegs baie stadig kon vorder. Die Duitsers het ook begin belemmer word deur die beleid van verskroeide aarde wat die terugtrekkende Sowjette aanvaar het. Die Sowjet -troepe het oeste verbrand, brûe vernietig en fabrieke ontruim ten spyte van die Duitse opmars. Hele staal- en ammunisie -aanlegte in die westelikste dele van die VSR is afgebreek en per spoor na die ooste gestuur, waar dit weer in produksie gebring is. Die Sowjets het ook die meeste van hul rollende materiaal (spoorwegwaens) vernietig of ontruim, en sodoende die Duitsers die gebruik van die Sowjet -spoorwegstelsel ontneem, aangesien die Sowjet -spoorweg van 'n ander spoor was as die Duitse spoor en die Duitse rolmateriaal gevolglik nutteloos was .
Nietemin, teen die middel van Julie het die Duitsers meer as 400 myl gevorder en was hulle net 200 km van Moskou af. Hulle het nog genoeg tyd gehad om beslissende winste te maak voor die aanvang van die winter, maar hulle het die geleentheid verloor, hoofsaaklik as gevolg van argumente gedurende Augustus tussen Hitler en die OKH oor die bestemming van die volgende stuwings daarvandaan: terwyl die OKH Moskou as die hoofdoel voorstel , Hitler wou dat die groot poging suidooswaarts gerig word, deur die Oekraïne en die Donetskom tot in die Kaukasus, met 'n geringe swaai noordweswaarts teen Leningrad (om saam te kom met Leeb se leërgroep).
In die Oekraïne het Rundstedt en Kleist intussen die voorste Sowjet -verdediging kort gedoen, alhoewel laasgenoemde sterker was. 'N Nuwe Sowjetfront suid van Kiëf is teen einde Julie verbreek en in die volgende twee weke het die Duitsers na die Swartsee -monding van die Bug- en Dnjepr -riviere geslinger - om saam te kom met die gelyktydige offensief van Roemenië. Kleist is toe beveel om noordwaarts van die Oekraïne, Guderian suidwaarts van Smolensk, noordwaarts te ry vir 'n knypbeweging rondom die Sowjet -magte agter Kiev, en teen einde September het die kloue van die omringende beweging 520 000 mans gevang. Hierdie reusagtige omsingelinge was deels die skuld van onbekwame Sowjet -hoëkommandante en deels die skuld van Stalin, wat as opperbevelhebber hardnekkig die advies van sy generaals omseil en sy leërs beveel om te staan ​​en te veg in plaas daarvan dat hulle in staat was om ooswaarts terug te trek en in voorbereiding te hergroepeer. vir 'n teenaanval.
Die winter kom nader, en Hitler stop Leeb se noordwaartse rit aan die buitewyke van Leningrad. Hy beveel Rundstedt en Kleist egter om van die Dnjepr voort te gaan in die rigting van die Don en die Kaukasus en Bock sou die opmars na Moskou hervat.
Bock se hernude vooruitgang op Moskou begin op 2 Oktober 1941. Die vooruitsigte daarvan lyk helder toe Bock se leërs 'n groot omsingeling rondom Vyazma veroorsaak het, waar 600 000 meer Sowjet -troepe gevange geneem is. Dit het die Duitsers kortliks met 'n byna duidelike pad na Moskou gelaat. Maar die stryd teen Vyazma was eers einde Oktober voltooi, maar die Duitse troepe was moeg, die land het 'n lawaai geword namate die weer erger geword het, en vars Sowjet -magte verskyn in die pad terwyl hulle stadig vorentoe beweeg. Sommige van die Duitse generaals wou die offensief afbreek en 'n geskikte winterlyn opneem. Maar Bock wou voortgaan en glo dat die Sowjets op die punt was om in duie te stort, terwyl Brauchitsch en Halder geneig was om met sy siening saam te stem. Aangesien dit ook in ooreenstemming was met Hitler se begeerte, het hy geen beswaar aangeteken nie. Die versoeking van Moskou, nou so naby voor hulle oë, was te groot vir een van die grootste leiers om dit te weerstaan. Op 2 Desember is 'n verdere poging geloods, en 'n paar Duitse afdelings dring deur in die voorstede van Moskou, maar die opmars as geheel word in die woude wat die hoofstad bedek, gehou. Die totstandkoming van hierdie laaste fase van die groot Duitse offensief was deels te wyte aan die gevolge van die Russiese winter, waarvan die temperatuur in nul die ergste was in etlike dekades. In Oktober en November het 'n vlaag van bevroren gevalle die Duitse troepe gedompel, vir wie daar nie winterklere gemaak is nie, terwyl die yskoue die Duitsers se gemeganiseerde vervoer, tenks, artillerie en vliegtuie verlam het. Die Sowjette, daarenteen, was goed geklee en het in die winter meer effektief geveg as die Duitsers. Teen hierdie tyd het die Duitse ongevalle tot op vlakke gestyg wat teen November ongehoord was in die veldtogte teen Frankryk en die Balkan, en die Duitsers het ongeveer 730,000 slagoffers gely.
In die suide het Kleist reeds op 22 November Rostov-aan-Don, poort na die Kaukasus, bereik, maar sy tenks se brandstof daarmee uitgeput. Rundstedt, siende dat die plek onhoudbaar was, wou dit ontruim, maar is deur Hitler oorheers. 'N Sowjet -teenoffensief herower Rostov op 28 November en Rundstedt is vier dae later van sy bevel onthef. Die Duitsers het egter daarin geslaag om 'n front aan die Miusrivier te vestig - soos Rundstedt aanbeveel het.
Namate die Duitse opstand teen Moskou verslap het, het die Sowjet -bevelvoerder aan die front van Moskou, generaal Georgy Konstantinovich Zhukov, op 6 Desember die eerste groot teenoffensief ingehuldig met slae teen Bock se regterkant in die Elets (Yelets) en Tula sektore suid van Moskou en teen sy sentrum in die Klin- en Kalinin -sektore in die noordweste. Heffings van Siberiese troepe, wat uiters doeltreffende vegters in koue weer was, is vir hierdie aanvalle gebruik. Daar volg 'n hou aan die Duitse linkerkant, in die Velikie Luki -sektor, en die teenoffensief, wat gedurende die winter van 1941–42 volgehou is, het spoedig die vorm aanneem van 'n drievoudige konvergensie na Smolensk.
Hierdie Sowjet -teenaanvalle het die uitgeputte Duitsers teruggesak, om hul flanke geklap en 'n kritieke situasie veroorsaak. Van generaals afwaarts was die indringers gevul met gruwelike gedagtes oor die terugtrekking van Napoleon uit Moskou. In hierdie noodgeval het Hitler enige terugtog buite die kortste moontlike plaaslike onttrekkings verbied. Sy besluit stel sy troepe bloot aan ontsaglike lyding in hul gevorderde posisies wat Moskou in die gesig staar, want hulle het nie klere of toerusting vir 'n Russiese winterveldtog nie, maar as hulle eers 'n algemene toevlug begin het, sou dit maklik in 'n paniekerige toestand verval het.
Die winter -teenoffensief van die Rooi Leër het meer as drie maande na sy aanvang in Desember voortgeduur, maar met afnemende vordering. Teen Maart 1942 het dit in sommige sektore meer as 150 myl gevorder. Maar die Duitsers het hul greep op die belangrikste bastions van hul winterfront behou - soos dorpe soos Schlüsselburg, Novgorod, Rzhev, Vyazma, Bryansk, Orël (Oryol), Kursk, Kharkov en Taganrog - ondanks die feit dat die Sowjets dikwels baie gevorder het myl verder as hierdie bastions, wat in werklikheid afgesny was. Terugskouend het dit duidelik geword dat Hitler se veto teen enige uitgebreide onttrekking so uitgewerk het dat dit die vertroue van die Duitse troepe herstel en hulle waarskynlik van 'n wydverspreide ineenstorting gered het. Nietemin het hulle indirek 'n duur prys betaal vir die rigiede verdediging. Een onmiddellike nadeel was dat die krag van die Luftwaffe gedruk is in die langdurige poging om onder die winter toestande deur die lug aan die garnisoene van hierdie min of meer geïsoleerde bastionstede te onderhou. Die geweldige druk van die winterveldtog op leërs wat nie daarop voorberei was nie, het ander ernstige gevolge gehad. Voordat die winter verby is, is baie Duitse afdelings tot skaars 'n derde van hul oorspronklike krag verminder, en hulle is nooit weer volledig opgebou nie.
Die Duitse veldtogplan het in Augustus 1941 begin misluk, en die mislukking daarvan was 'n patent toe die Sowjet -teenaanval begin het. Nietemin, nadat hy Brauchitsch ontslaan en in Desember homself as opperbevelhebber aangestel het, het Hitler volgehou om die voorlopige opposisie van die algemene personeel teen sy strategie te oorskry.
huidige 31 Julie 2019 22:28 800 × 501 (64 KB) Julaoperation (bespreking | bydraes) Gebruikersgeskepte bladsy met UploadWizard
Elke punt op die kaart hierbo van die Sowjet -Rusland verteenwoordig 'n strafkonsentrasiekamp (gulag), of 'n spesiale 'sielkundige' gevangenis.
Die volledige lys van alle liggingname en besonderhede kan gevind word in 'n boek (in Pools) Die lot van Pole in die USSR in jare 1939-1986 & quot: & quotLosy Polak & oacutew w ZSRR w latach 1939-1986 & quot, deur Julian Siedlecki, Gryf Publications, Londen 1987.
Teen die einde van die tweede oorlogsjaar in Europa is die Sowjetunie op 22 Junie 1941 onverwags deur Hitler aangeval en die Sowjet-Nazi-verdrag van vriendskap en samewerking van 1939 verbreek. Die Sowjette het hulself, na wense, aan dieselfde kant as Brittanje, Pole en die Geallieerdes bevind.
Hulle het die sogenaamde "amnestie" uitgereik vir Poolse burgers wat in die gevangenis of na die Sowjetunie gedeporteer is. Inderdaad 'n vreemde amnestie waar daar geen misdaad was nie! Baie gevangenes en gedeporteerdes is onder die voorwaardes van hierdie kwotasie uit gevangeniskampe vrygelaat om werwing van 'n Poolse leër moontlik te maak.
So laat in 1941 word die Poolse leër in die Sowjetunie tot stand gebring deur oorlewendes van meer as anderhalf miljoen pole wat na die Sowjet- en Nazi -inval in 1939 na dwangarbeidskampe in alle dele van die Sowjetunie gedeporteer is.
Die weermag is opgerig in die suide van die Asiatiese deel van Rusland, onder leiding van generaal Anders, voormalige gevangene, wat twee jaar in die berugte Lubyanka -gevangenis in Moskou deurgebring het.
Generaal Anders, voormalige Sowjet -gevangene, inspekteer die Poolse werwingskamp in Buzuluk, Rusland - 1941
Generaal Sikorski, opperbevelhebber van die Poolse leër in die weste saam met Winston Churchill, premier van Brittanje en oorlogsbevelvoerder
INGANG TOT DIE POLSE ARMY GARRISON IN BUZULUK, RUSLAND - NOV. 1941
WERKING AAN GEN. ANDERS POLISH ARMY - LAAT 1941 - VROEG 1942 .
VORIGE GEVANGENE WAG TOE OM AAN TE SLUIT
Poolse leër word Sowjet -styl opgelei en#151 houtgewere en skynbare artillerie
Dit was gou duidelik dat die Russe nie in staat was om die Poolse weermag behoorlik te voed of toe te rus nie. Min kos, epidemies, geen wapens, min toerusting en ammunisie. Ons het egter 'n moraal wat nuwe gevegsrokke van goeie gehalte bevorder in plaas van lappe en luise en stewels van regte leer. Die Britte het dit veral vir die Poolse leër in Rusland verskaf.
Na baie druk op Moskou het generaal Anders dit reggekry om Stalin se ooreenkoms te kry om Poolse troepe deur Persië (Iran) na Irak en Palestina (toe onder Britse mandaatadministrasie) te ontruim, waar hulle deur die Britte toegerus en gevoed sou word. Hierdie ooreenkoms was hoofsaaklik te wyte aan die ondersteuning van Churchill (in oorleg met genl. Sikorski, C in C van die Poolse leër in die Weste) wat Stalin beklemtoon het dat troepe nodig is om olievelde in die Midde -Ooste te beskerm. Vooruitgang van Duitsers (en Italianers) was nie so ver weg van olievelde in Noord -Afrika en Suid -Rusland nie, en die stuur van Britse troepe na Irak sal die opening van die tweede oorlogsfront in die Weste van Europa vertraag wat die Russe eis.
Die Russe het waarskynlik nie omgegee dat ons gaan nie. Ons was 'n slegte publisiteit vir die verslaafde Sowjet -bevolking wat nog nooit sulke goeie kwaliteit westerse klere soos ons woluniforms en egte leerstewels gesien het wat beter is as die goedkoop uniforms en stewels van die Rooi Leër nie. Ook die Poolse weermag -eenhede hou massas uit nood in die buitelug, wat plaaslike toeskouers lok. Baie Russe wat nie eers die mis verstaan ​​nie, het begin deelneem deur ons voorbeeld van kniel, kruistekens, ens. Te volg - dit was alles verbied in die Sowjetunie.
Die 20 -jarige Zygmunt is deur die NKVD in Pinsk gearresteer, beskuldig van antisovietiese praatjies en tot 5 jaar harde arbeid in 'n gulag gevonnis.
Na die sogenaamde & quotamnesty & quot, het my broer Zygmunt, wat 2 jaar gevangenisstraf, slawewerk, koue en hongersnood oorleef het Vorkuta gulag -kamp, ​​het uiteindelik die garnisoen van die Poolse leër bereik Buzuluk, Orenburg distrik, suid van Rusland, en het by die genl. Anders Army. As gevolg van die bevordering van die Duitse oorlogsfront, is die garnisoen verby Oeral na Guzar, Oezbeeks Sosialistiese Sowjetrepubliek in die Asiatiese suide van die USSR, verskuif.
Zygmunt was baie bly om die uniform van 'n Poolse soldaat te dra, maar sy liggaam was so verswak deur die arbeid en langdurige hongersnood dat hy gou op 4 Junie 1942, 21 jaar oud, in Guzar (Ghuzor), Kashkadariyskaya -provinsie, Oesbekistan oorlede is. Hierdie inligting oor sy dood het ek ontvang tydens die Poolse Rooi Kruis in Londen in die oorlog 1944.
Meer besonderhede is in die jaar 2000 bevestig deur Karta id. 51374 en 120197.
My broer Zbigniew (Zbyszek), nou 16 jaar oud, in September 1942, probeer om die Anders Army in die suide van Rusland uit Noord -Kazakstan te bereik. Hy het sover gekom Akmolinsk (nou Tselinograd genoem), waar hy honger in 'n kolhoz in die omgewing gewerk het om kos te kry en te oorleef. 'N Ernstige winter het aangebreek en Zyszek het geen ander keuse gehad as om terug te keer na ons ma wat ook alleen agtergebly het nie sneeu bedek Matveyevka. Kort daarna was daar 'n verbrokkeling van die Sowjet -Poolse diplomatieke betrekkinge.
In die lente 1943, nadat Sowjet -burgerskap hom weer afgedwing is, is Zbigniew ontbied eerder na die Rooi Leër. Met min militêre opleiding is hy uit Siberië gestuur die oorlogsfront in Oos -Europa as & quotkaneelvoer & quot. Hy was gewond in Boedapest in Hongarye. Hierdie inligting het ek 'n geruime tyd na die oorlog in Londen, deur die Rooi Kruis, agtergekom nadat ek met my ma gekontak het wat na Pole teruggekeer het.
Op 'n ysige Siberiese 1ste Februarie 1942, op 18-jarige ouderdom, met lappe en geskeurde skoene, het ek 50 km van ons dorp Matveyevka na die Sowjet-politburo in die distrik Aryk-Balyk gegaan om die weermag te besoek. Daar het ek myself voorgestel as 'n kandidaat vir die Poolse leër. Na verskeie eenvoudige mediese ondersoeke en ander Sowjet -stylondersoeke (bv. Of ek my naam kan lees en onderteken), is ek aanvaar.
Van Aryk-Balyk, saam met ander Poolse jongmanne uit die distriksgebied, is ons na die provinsiale hoofstad gestuur, waar daar 'n behoorlike militêre kommissie was. Ons het twee dae lank op 'n sneeu per perde aangedrewe sleë gereis na die treinspoor in Kokchetov, terwyl ons onderweg Poolse patriotiese en militêre liedere gesing het. As 'n kortpad het ons oor 'n bevrore meer by Imantov gegaan. Vanuit Kokchetov met 'n stampvol trein bereik ons ​​die stad AKMOLINSK (later Tselinograd genoem en nou ASTANA).
In Akmolinsk was daar 'n Poolse militêre kommissie met Sowjet -verteenwoordigers. 'N Sowjet -majoor het my sonder sukses probeer voorstel om eerder by die Sowjet -leër aan te sluit. Na die werwingsprosedure is ek in 'n groep van 100 mans opgeneem en iewers suid na die Poolse leër gestuur. Na 26 dae se gesukkel om op verskillende stampvol veevragmotortreine te klim, en honger, wag ek dae lank om die volgende trein in Petropavlovsk, Omsk, Novo-Sibirsk, Semipalatinsk en Alma-Ata te haal en in te klim, en probeer gereeld prioriteit eis deur te skreeu is die dienspligtiges vir oorlog! & quot, het ons uiteindelik ons ​​bestemming bereik.
Dit was 'n klein plekkie met die naam Lugovoy (sien kaart hierbo) in Kirgisië, Kirgiz Sowjetrepubliek, een van 'n aantal plekke in die suide van Asiatiese Rusland waar Anders Army geleë was.
Daar, in Lugovoy, op 26 Februarie 1942 het ek aangesluit by die 28ste Infanterieregiment, 10de afdeling van genl. Anders Poolse leër in Rusland.
Ten spyte van die steeds vriesende temperature in die nag in die suide van Rusland, en modder en sneeu bedags, het ons in Sowjet-somertente op die grond geslaap sonder om te verhit, 18-20 soldate na 'n tent.
Ons het geleef op skamele rantsoene wat ons ook gedeel het met uitgehongerde Poolse burgers wat in die kamp rondgehang het. Maar in plaas van lappe en luise het ek nou nuwe, warm Britse strydster en egte leer stewels gedra - hemelse troos!
Einde Maart het ek en my weermagregiment per goederetrein na Krasnovodsk aan die Kaspiese See gereis, waar ons op 2 April 1942 soos sardientjies op 'n vervalle Russiese vragskip in die hawe gepak is.
Toe verlaat ons die Sowjetunie.
My vertrek met een van die vervoer van genl. Anders Poolse leër van hawe Krasnovodsk, USSR, oor die Kaspiese See na hawe Pahlevi in ​​Persië. Almal vol staan ​​of sit op die geroeste Sowjet -skip, 'n olietenkskip & quotAgamali Ogly - Einde Maart/April 1942.
FOTO & gt & gt & gt
Nog 'n vervoer van siek en uitgehongerde Poolse troepe en 'n paar vroue arriveer in die Persiese hawe. Hulle beland by die hawe Pahlevi, waar die atmosfeer vars, gratis en vriendelik was.
Hierdie vervoer van troepe sluit in Poolse weeskinders wie se ouers in Rusland gesterf het, en 'n paar militêre vroue.
Die siek en uitgehongerde Poolse afdelings het saam met hulle in die Sowjet -Krasnovodsk begin en deur die Kaspiese See na vryheid gevaar.
Die volgende dag nadat ek Krasnovodsk verlaat het, het ek op 3 April 1942 in die hawe Pahlevi (nou Resht) in Persië aangekom.
Ek kon myself nie glo dat ek buite die Sowjetunie en sy kommunistiese tirannie was nie.
Die eerste opwindendste gesig vir my in Port Pahlevi was die Persiese vlag op die skepe in die hawe, met 'n leeu en son. Vir die eerste keer het ek 'n ander vlag gesien, nie die gehate en gevreesde hamer en sekel nie meer simbool !! Dit het my oortuig dat ek beslis nie in die USSR was nie.
Ek was so bly dat ek nou weer terug was in die normale mensewêreld, waar mense vry was - nie in die Sowjet -wêreld van wetteloosheid, geweld, skynheiligheid en haat vir mense nie.
'N Paar Poolse kinders, weduwees en gesinne wat toevallig in die buurt was Poolse leërformasies in Rusland, is onder die beskerming van hierdie leër geneem en is ook ontruim.
Hulle is in 'n transito -kamp in Teheran, Persië, geplaas en daarna na Palestina, Brits -Oos -Afrika en Indië oorgeplaas. Baie van hulle het later in Australië tuisgekom.
Sien Australiese immigrasie in my Hoofstuk 9.
In Pahlevi kampeer ons op die sand langs die rande van oliebesoedelde Kaspiese See.
Twee dae later, op 5 April, vier ons op die strand ons eerste Paasfees sedert ons Polen verlaat het.
5 April 1942: Paasfeesmis gevier deur ons Poolse leër -eenheid (deel van die 10de infanteriedivisie van Logovoy) op die strandsand in die Persiese hawe Pahlevi, waar ons kampeer na ontruiming uit die Sowjetunie. Voor kan 'n mens gevoude jasse, rugsakke en rugsakke sien.
Slegs 114 duisend soldate en sommige burgerlikes, uit byna twee miljoen Pole in die Sowjetunie, is gered deur die ontruiming na Persië. Dit was 'n unieke uitgang van mense uit die USSR, goedgekeur deur Stalin, in die hele geskiedenis van die tiranniese kommunistiese Rusland. Ek was een van die gelukkige soldate.
Ek het eers gedink ek is die enigste oorlewende in my familie.
My ma en my jonger broer Zbyszek het in Siberië agtergebly. Ek het aan hulle geskryf, maar ek het geen antwoorde gehad nie. Ek het geen nuus gehad oor my pa of my broer Zygmunt of Edward, of van my familie nie.
Later, in Palestina, het ek met groot vreugde ontdek dat my broer Edward was ook gelukkig om weg te kom uit die greep van Stalin, die grootste massamoordenaar van alle tye. Baie later, in Engeland, Het ek 'n brief van die militêre hospitaal ontvang dat my neef Mietek is gewond in Italië, wat die tweede enigste familielid was wat op die laaste oomblik uit Rusland gekom het.
Ongelukkig het die ontruiming van generaal se Anders Army nie lank geduur nie.
In April 1943 het die Duitsers, wat op die Sowjet -gebied gevorder het, gevind massagrafte in die Katyn -woud naby Smolensk en het bewyse gelewer wat die Sowjetunie verbind met die moord op duisende Poolse offisiere wat in hierdie massagrafte begrawe is.
Toe die Pole reël vir 'n onafhanklike, internasionale Rooi Kruis -ondersoek na die bloedbad, wat bevestig dat die offisiere deur die Sowjets vermoor is, was Stalin woedend, beskuldig die Pole van samewerking met Duitse propaganda en verbreek diplomatieke betrekkinge met die Poolse regering in ballingskap in Londen.
Die "kwessie" is teruggetrek, die Sowjet -burgerskap is weer aan alle Pole in Rusland opgelê.
Die ontruiming van die Anders Army het opgehou.
1 September 1939 tot 28 Julie 1942
Na hongersnood en siektes in die Sowjetunie, in die sonnige Palestina en Irak vol lemoene, pomelo, dadels, druiwe en lekker kos, is die generaal Anders se leër gevoed, genees en vinnig herstel.
Dit het 'n nuwe lewe begin as die Poolse 2de Korps. Sommige soldate het vrywillig as aanvulling op die Poolse lugmag, Poolse vloot, valskermsoldate en pantserkorps in Engeland aangevul en is na Brittanje gestuur om in Europa te veg.
Die 2de korps self het saam met die Britse 8ste leër aan die Middellandse See -veldtog deelgeneem en in Italië geveg, waaronder Monte Cassino.
Na vrylating uit die noorde Vorkuta Gulag (Karta id. 50750) waar hy sy neef Mietek agtergelaat het, terwyl hy nog in afwagting was op sy beurt om vrygelaat te word, het Edward sy pad na die suide van Rusland onderneem op soek na die Poolse leër. Terwyl die Duitsers diep in die USSR -gebied gevorder het naby Moskou en Stalingrad, het die leër in die vorming steeds sy ligging verander na die Asiatiese streek.
Om te oorleef en kos te kry, het hy in kolhozes in die omgewing van die gewerk rivier Amu Darya, in Kirghis steppe tussen die Kaspiese en Aral Seë. Uiteindelik sluit hy aan by genl. Anders Army en is toegewys aan die Sentrum vir Gepantserde Eenhede by Karabalty, Kirgizië Sowjetrepubliek. Daarna is Edward ontruim uit Krasnovodsk aan Pahlevi in Persië deur die eerste vervoer in Maart 1942.
Van daar het sy eenheid gereis Palestina en het in kampe gebly in Hedera en El - Khassa.
Binnekort is Edward toegewys om die Poolse magte aan te vul in Groot -Brittanje (First Armoured Dvision onder genl. Maczek) en is daarheen gestuur deur die seevervoer, vaar om die Afrikaans kontinent.
Die enigste foto van my broer Edward tydens sy reis uit Palestina na Engeland.
Foto geneem in 'n transito -kamp in PIETERMARITZBURG, naby DURBAN, provinsie Natal,
Suid -Afrika ongeveer Julie 1942.
Mietek het by generaal Anders -weermag aangesluit Kermine, Oezbeeks Sowjetrepubliek. Hy is aangewys by die 7de Infanteriedivisie se lugafweerartillerie en is in die NCO-opleidingsbattery geplaas. Alle mans in Kermine is verswak deur langdurige hongersnood en met lae immuniteit sterf ongeveer veertig van hulle elke dag.
Mietek is tydens die latere vervoer van die Poolse leër via die Kaspiese See ontruim. Hy vaar in Augustus 1942 op 'n skip wat hy genoem het Gruzavik (laaier) van hawe Krasnovodsk na hawe Palhlevi in Persië (Iran).
Toe reis hy na Khanakin in Irak, waar hy ter verdediging van 'n raffinadery geplaas is. Sy eenheid is herorganiseer en word die 8ste swaar lugweerregiment. Hulle het nuwe gewere gekry en intensiewe opleiding begin. Mietek is vir 'n tyd lank as bestuurder aangestel.
Binnekort is Mietek gepos na 'n gebelde plek Habbaniya naby Bagdad ter verdediging van 'n lughawe.
Foto: Mietek in Kirkuk, Irak, langs sy tent, met 'n oorjas aan - winter 1942/43
Daarna is na Mietek geplaas Kirkuk in die noorde van Irak, en later na Palestina waar hy op Hill 69, naby, gestasioneer was Rehovot.
Die volgende skuif van die geheel Poolse 2de korps was na Noord -Afrika. Uiteindelik het Mietek en al die troepe bymekaargekom by Cassasin in Egipte, in afwagting van die aanvang om na te gaan die oorlogsfront in Italië.
Mietek in Irak langs die heiligdom van die Poolse leër, met 'n Poolse wees uit die USSR. Mei 1943.
Hierdie heiligdom is gebou deur die meer HABBANIYA in Irak deur genl. Anders Poolse leër, onderweg van die USSR na die oorlogsfront in Europa.
Die opskrif op die altaar is in Pools:
ZWR ÓC NAS PANIE NA OJCZYZNY LONO, en bedoel O, HERE, KEER ONS TERUG NA DIE BOSOM VAN ONS HEMELAND
Van Pahlevi in Persië het ek gereis Kazvin, Hamadan en Kermanshah in hoë Persiese berge in gehuurde vragmotors wat deur Iraanse roekelose burgerbestuurders bestuur word (jaag, jaag mekaar, veroorsaak ongelukke), tot by die grens tussen Persië en Irak. Toe word ons deur verstandige Britse of Oos -Indiese weermag gedryf om Bagdad in Irak, gerus in Habbaniya naby 'n meer, en ons reis deur Ramadi, Rutba en Transjordaanse woestyn na Palestina, eindelik in 'n groot kamp gestop Hedera (Gedera).
Later is ek verhuis na 'n kamp in El-Khassa waar ek uitgereik is doodsidentiteitsskywe wat te alle tye om die nek gedra moet word.
Ons eenhede in Palestina is gevorm tot 'n nuwe Karpaten Afdeling waarin eersgenoemde opgeneem word Poolse Karpatenbrigade (& quotdie rotte van Tobruk& quot) wat pas na die suksesvolle verdediging van Palestina na Palestina verhuis is Tobruk in Libië, Noord -Afrika, saam met die Australiërs.
In die El-Khassa-kamp ontmoet ek 'n man uit Pinsk, genaamd Filipiak, wat my vertel het dat hy my broer Edward (66.121) hier in die weermag gesien het. Dit was ongelooflik, aangesien ek gedink het hy woon in die Duitse gebied van die besette Pole. Nou het ek besef dat hy seker gevange geneem is terwyl hy probeer het om aan die Sowjet -besetting te ontsnap, en dat hy deur die Sowjets opgesluit was. Die opwindende nuus was dat hy dit oorleef het en ook soos ek uit die Sowjet -Rusland gekom het en hier in die weermag was! Ek kon nie wag om hom te sien nie.
Gou was daar 'n groot teleurstelling. Ek het by my weermagkommando die slegte nuus ontdek net 'n week tevore is Edward na Engeland gestuur. Dit was die laaste van sulke vervoer. Die res van ons gaan na Noord -Afrika.
Die oorlog was in volle gang en wie weet of ek en Edward mekaar ooit sal ontmoet.
Ek wou bitter graag saam met my broer Edward wees! . Gou het 'n geleentheid ontstaan ​​toe ek dit ontdek 100 vrywilligers wou in die besette Pole valskerm geslinger word om by ondergrondse verset aan te sluit. Hulle belangrikste pligte sal wees as Morse Code radio -operateurs van die geheime radiostasies die intelligensie na Londen oorgedra. Hulle sal wees in Engeland opgelei is.
Sonder twyfel Ek het vinnig by hierdie groep vrywilligers aangesluit sodat ek na Engeland kon gaan.
Nadat ek aangesluit het, is ons tot my nuwe teleurstelling vertel dat ons, voordat ons in Engeland opgelei kan word vir ondergrondse aktiwiteite, kennis moet maak met Morse Code en die ABC's van kortgolfradio -senders en -ontvangers hier in Palestina.
Ons is dus gevorm in 'n onafhanklike, spesiale eenheid van 100 man, gestasioneer in Palestina in 'n klein kampie by El-Mughar, naby Rehovot. Die eenheid is direk ondergeskik gestel aan die kantoor van die opperhoof van die Poolse weermag in Londen.
Die eenheid was onder bevel van luitenant Piotr Tarnowski, 'n elektriese ingenieur van die Tobruk -veldtog, en ons het met ons opleiding begin.
Franek Rymaszewski in El -Khassa -kamp, ​​Palestina - 1942.
Ek is 18 jaar oud.
Poolse leër C amp by El-Mughar, naby Rehovot.
Franek Rymaszewski in die middel (3de van links) buite ons lesingstent tydens die radiokursus.
Straattoneel in REHOVOT. Joodse dameskopers en Arabiese kinders op 'n donkie - 1942
Arabiese vroue kry water - 1942
Militêre opleiding benewens radio-telegrafie
Tydens 'n wandeling tydens die middagete onder die kaktusse in Palestina - 1942. Franek Rymaszewski staan ​​eerste aan die regterkant en dra 'n helm.
Franek Rymaszewski, 18 jaar oud, met 'n jong esel wat aan 'n Arabiese lemoenverkoper behoort - YIBNA Camp, Palestina - 1 Junie 1942
FOTO: Met 'n Arabier op 'n gelaaide kameel.
Franek Rymaszewski is derde van links. & gt & gt
Franek Rymaszewski - 19 jaar oud
Palestina, November 1942
PALESTINIESE MUNTE - 1942
(Opgespoor in my notaboek)
Ons spesiale eenheid van 60 mans wat naby Gedera -kamp in Palestina, November 1942, marsjeer
'N Eenheid van Women's Auxiliary Service (PSK) van die Poolse weermag wat in Gedera -kamp, ​​Palestina, November 1942, marsjeer. Hulle was die enigste in die Anders Army wat die hoede van die Australiese weermag gedra het. Alhoewel die eenheidsleier 'n voerpet dra (sy is voor, eers links - ander marsjeer in 3's)
IN GEDERA WERKWEKKAMP WAS DAAR 'N KEINEMOER GENOEM & quotLA SCALA' wat elke aand films teen lae pryse vertoon. Hierbo is 'n program vir die week Vrydag 13 November 1942 tot Donderdag November 1942. Elke week vertoon hulle twee of drie goeie films uit die vooroorlogse Pole.
Na twee jaar in die Sowjet -Rusland was dit vir ons 'n aangename verrassing om weer films in Poolse taal uit die besette Pole te sien. Ons het Israeliete bewonder dat hulle al sulke films het.
En dit is die OMKANT van die bogenoemde bioskoopprogram met advertensies, alles in die Poolse taal! Trouens, oral in die Britse mandaat van Palestina kon u Jode uit Pole ontmoet wat Pools kon praat. Hulle was almal baie vriendelik en het ons altyd welkom laat voel.
28 Julie 1942 tot 1 Oktober 1942
Terug see toe IRAQ rondom die Arabiese skiereiland
oor troepeskip & quotBANFORA & quot
Later in 1942 het die oorblywende eenhede van die Poolse leër in die USSR onder genl. Anders word uit Rusland ontruim en is na die noorde van Irak geneem om die 2de korps te voltooi. My neef Mietek was by hulle. Die Poolse weermag wat reeds in Palestina was, moes by hulle in Irak aansluit om die 2de korps te konsolideer.
Padvervoer was beperk, so al die troepe uit Palestina en my spesiale eenheid saam met hulle het na Irak gereis per seekonvooi om die Arabiese Skiereiland. Ek seil van Port Suez op 'n skip & quotBANFORA& quot, in 'n konvooi langs die Poolse voering & quotKosciuszko& quot ook gevul met Poolse soldate en Britse slagskip, wat in die Persiese Golf.
Van die Persiese Golf af is ons per vragmotor Bagdad. Van Bagdad af met 'n smalspoor-trein waarheen ons gereis het Khanaquin in Noord -Irak. In Khanaquin daar was geleë die Hoofkwartiere van genl. Anders Poolse leër.
Franek Rymaszewski (staan ​​tweede van links) in die Quizil Ribat -kamp,
Noord -Irak - 7 Oktober 1942
Arabiese dorpenaars, Bagdad - 1942
Maar een mot later, nadat ons kamp opgeslaan het in Khanaquin, Noord -Irak, het 'n bevel uit Londen gekom dat die beste 60 soldate uit my spesiale eenheid, uit die 100 vrywilligers, moet gekies word en na Engeland gestuur word vir verdere opleiding.
Die keuringstoetse is gedoen en ek, goed gemotiveerd, was een van die beste.
Ons reis dus terug na Palestina, hierdie keer per land, in vragmotors, weer deur die Transjordanse woestyn, en daarna na 'n tydperk in Palestina per spoor na Egipte, verby El-Kantara en Ismailia.
Ons vertrekhawe was Suez, aan die suidpunt van Suez -kanaal, waar ons wag vir vervoer oor see in klein tente op Egiptiese sand (skets & gt & gt & gt)
15 Oktober 1942 tot 30 November 1942
van MIDDEL -OOSTE na ENGLAND
Die troepe is vervoer rondom die Afrika -kontinent omdat die Middellandse See en Noord -Afrika die oorlogsteater was.
Op die 22 November 1942 in die Egiptianus Port Suez ons Poolse spesiale eenheid van 60 soldate aan boord van die 40 000 ton Nederlandse voering & quotNieuw (nuut) Amsterdam& quot wat tydens die oorlog as troepevervoer gedien het.
Holland-America Liner NIEUW AMSTERDAM dien as troepeskip. & gt & gt & gt
Twee Britse slagskepe en 'n duikboot, wat ons skip begelei, Nieuw Amsterdam en geallieerde troepe van hawe Suez in Egipte na Durban in Suid -Afrika vervoer - 1942
Agt dae later, anker by die hawe Diego Suarez in Madagaskar op 1 Desember 1942, ons skip Suid-Afrikaanse troepe opgetel het na hul onlangse Britse optrede hier om die eiland Madagaskar van die Vichy-French oor te neem.
Die soldate het van Madagaskar en quotsouvenirs huis toe gekom, soos ape, groot slange, papegaaie.
Op die 7 Desember 1942 ons het ingekom Durban, Natal, Suid-Afrika.
So het hierdie pragtige Nieuw Amsterdam gelyk aan die einde van die oorlog na 5 jaar troepe wat diens gedoen het. & Gt & gt & gt
Van Durban se hawe het ons buite die stad gereis, na 'n Army Transit -kamp in Clairwood, waar ons ons Kersfees in 1942 deurgebring het.
& quot DAME IN WIT & quot
Ek onthou 'n onvergeetlike toneel by aankoms in Durban, van 'n dame geklee in wit en 'n slap hoed wat op die kaai staan ​​en sing met behulp van 'n megafoon vir die aankomende troepe.
Jare later het ek uitgevind dat haar naam was Perla Siedle Gibson. Sy word met liefde onthou as Durban se sang & quot dame in wit& quot in baie herinneringe van troepe wat gedurende die oorlog verby is. 50 -jarige ma van drie, sy het vrywillig gesing net soos patriotiese liedjies van Vera Lynn vir elke aankomende en vertrekkende troepeskip in Durban,.
Stadsaal in Durban. Let op 'n riksja op die pad.
FOTO: & gt & gt & gt Sit op die riksja : Piotr Romanowski (links), Franek Rymaszewski, myself (middel) en a Griekse matroos (Vasilico Navtico) van die weermagkamp in Clairwood. Die matroos herken ons nadat hy ons Poolse arendskentekens opgemerk het. Regs: 'n inheemse, bejaarde riksja -eienaar, wat verkies om in syne te poseer Zoeloe stam kostuum langs sy riksja in plaas van om te ry.
Piotr Romanowski, my vriend, is volgende jaar (7.7.1943) dood toe ons spesiale eenheid valskermspringopleiding op die militêre vliegveld Ringway naby Manchester in Engeland gehad het. Piotr is in 1918 in Dzierkowszczyzna naby Glebokie gebore, noord van Wilno (nou Vilnius).
Dit is 'n blok massief goud (18 karaat) wat tydens die Gold Cavalcade in Johannesburg, die stad van goudmyne, geparadeer word.
Nog 'n foto geneem tydens die Gold Cavalcade in Johannesburg.
Ons Poolse eenheid met ander geallieerde troepe is toe aangewys om te waak oor 'n vervoer van 3000 Italiaanse krygsgevangenes, wat seker met die trein of vragmotors daar aangekom het van die oorlogsfront in Noord-Afrika. Hulle moes óf na Engeland óf na Kanada geneem word. Ons het almal op die voering geklim & quotOrion& quot op 22 Januarie 1943.
Later, middel Februarie, het ons 'n gerug gehoor dat hierdie skip deur Duitse U-bote getorpedeer is en saam met die Italiaanse krygsgevangenes gesink het
Orion, vol troepe en krygsgevangenes gereed om te vertrek - 22.1.1943
23 Januarie 1943 - Na die aanvang van die skip Orion in Durban, 'n vriendelike matroos (prent) van die skeepsbemanning het my meegedeel dat dit 3 dae sal neem om Kaapstad te bereik, waar ons 7 dae sal bly om kos en voorrade te laai. Dan neem dit ons 3 weke na Engeland. Maar,.
Nadat ek drie dae van Durban af gevaar het, het ek dan om die stad gegaan Kaap die Goeie Hoop en in Kaapstad, is ons klein groepie van 60 Poolse soldate onverwags versoek om in Kaapstad te klim en plek te maak op die skip vir dringender gevalle.
So weereens is ons na nog 'n transito kamp, hierdie keer in Kaapstad. Net so is dit gebruik vir troepe wat na die Midde -Ooste of Verre Ooste verskuif is, of terug huis toe na Groot -Brittanje. Sy naam was & quotImperial Forces Transit Camp 'Pollsmoor', naby Terugtog (sien kaart hieronder).
Adderlaystraat, Kaapstad - 1942
Rhodes -gedenkteken, Kaapstad - 1942
Op 28 Januarie 1943 is ons van die skip na Imperial Forces Transit Camp & quotPollsmoor & quot, Retreat (naby Kaapstad), Kaapprovinsie, Suid -Afrika geneem:
'N Kamp wat gedien het tydens die Tweede Wêreldoorlog, as 'n opvoeringsgebied vir Britse en geallieerde troepe wat deur troepeskepe van Engeland na die Midde -Ooste of Verre Ooste of na ander dele van die Britse Ryk, die kolonies in Afrika en Asië, of na die huis van Groot -Brittanje verskuif is.
Suid -Afrikaanse voorloper van & quotDrive -In Take Away & quot; op die snelweg naby ons kamp in Retreat - Jaar 1942 -
Goedkoop spoorkaartjie van 9 sent vir die weermag in uniform van Retreat na Kaapstad, gedruk in Engels en Afrikaans
Foto's: & gt & gt & gt
Ons spesiale eenheid van 60 mans wat rotse verken naby Tafelberg in Kaapstad
op 12 Februarie 1943.
Die bevelvoerder en groepsleiers van ons spesiale eenheid.
Sers. Edmund Szalbierz
Epl Jan Lul
Kpl. Kazimierz Kujalowicz
Kpl. Teodor Kopczynski
Kpl. Tadeusz Czapowski
Kpl. Jozef Kryza
Kpl. Marian Kurys
Kpl. Wladyslaw Woszczyk
Kpl. Ludwik Bereszynski
1 Desember 1942 tot 5 Julie 1943
Imperial Military Hospital in Retreat naby Kaapstad
Op 16 Februarie 1943 is ek met koors en pleuritis (pleuritis) in my longe in die militêre hospitaal in Retreat opgeneem.
Ek betaal nou vir die onbehandelde longontsteking tydens my gevangenisstraf in die onmenslike Sowjetunie. Hieronder is 'n foto in die hospitaal se herstelkamer in April 1943.
Uiteindelik vaar ons eenheid na Skotland op die & quot; Queen Mary & quot; destyds die tweede grootste vaartuig ter wêreld, wat as troepeskip gebruik is.
Ongelukkig het hulle my in die Imperial Military Hospital agtergelaat.
Een van die sale in die Imperial Military Hospital in Retreat naby Kaapstad
Imperial Forces Transit Camp & quotPollsmoor & quot; in Retreat
Nadat my eenheid Suid -Afrika na Engeland verlaat het en nadat ek uit die hospitaal ontslaan is, was ek onder die Britse troepe in die kamp.
Franek Rymaszewski hurk tweede van regs in die onderste rou .
Aan my regterkant is George Hunter, my vriend.
Terwyl ek in die militêre hospitaal in Retreat was, het ek kennis gemaak met 'n ander pasiënt, Gordon Lanning, van die Britse leër. En hy het geword my beste vriend. Hy is gebore in Sjina waar sy pa gewerk het. Ek is hom dank verskuldig vir my beskeie kennis van Engels op daardie tydstip, want hy het my heeltyd geesdriftig geleer. Ek het amper geen Engels gepraat toe ek na die hospitaal gegaan het nie en eers moes ek my skool Frans gebruik om met my dokter te kommunikeer. Gordon het vir my sy ouers se adres gegee en my gevra om vir hulle te skryf as ek in Engeland kom: 9, Cavendish Crescent, BAD, Somerset, Engeland.
Foto van Gordon Lanning voor sy huis in Bath, Engeland voordat hy oorsee gaan.
Foto op 17 Februarie 1943 aan my in Kaapstad gegee
14 Junie 1943
Maandag . Pragtige sonskyndag. Ek het pas afskeid geneem Gordon Lanning wat vanaand Capetown verlaat met sy Royal Armoured Corps -eenheid, na Durban op pad na die Midde -Ooste, of na Indië, of miskien êrens verder. Die troepe kry nie baie besonderhede nie. MOENIE OOR SKIPPE OF VERZENDING NIE SPREEK NIE! word die kennisgewings oral geplaas.
Vir jare het min daaroor gepraat. Baie het die gevoel gedeel 'U wou hulle nie vertel nie, want hulle sou nie verstaan ​​of lag nie, sodat u uself toegesluit het.' Die verhaal van die gruwelike misdaad wat die Russe tydens die Tweede Wêreldoorlog op die mense van Oos -Pole uitgevoer het, was nie bekend nie en is nog steeds nie. Hoe kan die gedwonge deportasie van tot 1,7 miljoen mans, vroue en kinders van wie slegs 'n derde het oorleef, nie algemene kennis nie?
As kinders van die kinders wat oorleef het, het ons ook gevoel vrees om ander kinders te vertel hoe ons ouers na die Verenigde Koninkryk gekom het, met ongelooflike of leë voorkoms, asof ons dit uitmaak. Nou is daar boeke wat deur die oorlewendes of hul kinders geskryf is, en baie lesers se kommentaar verklaar dit hierdie verhaal moet vertel word. En tog is dit nooit in die openbare bewussyn nie, ondanks die toenemende belangstelling in die Tweede Wêreldoorlog.
Daar is 'n dokumentêre film wat op die History Channel en in baie ander lande vertoon is, maar dit moet nie vergeet word nie: A Forgotten Odyssey – The Untold Story of 1,700,000 Poles deported to Siberia in 1940. Ek was in 2000 gemaak, maar ek was vaag daarvan bewus, maar ek het nie veel geweet van die skrywers nie Jagna Wright en Aneta Naszyńska, wat albei tragies vroeg gesterf het. Jagna het die laaste 15 jaar van haar lewe, afgesny van borskanker, gewy aan twee dokumentêre films met die professionele redakteur Aneta. Jagna haarself die kunsvlyt van filmmaak geleer en begin met die optekening van die getuienisse van die kwynende getuies van die volksmoord in Siberië. Dit is beskikbaar op YouTube, verdeel in dele en kies die deel waarvan u die minste weet of deel met vriende sodat hulle verstaan.
Soos baie van julle weet, begin die nagmerrie in die middel van die nag op 10 Februarie 1940 vir baie gesinne, insluitend myne en vir ander gedurende die daaropvolgende maande. Nadat Rusland Pole binnegeval het, het Stalin 1,7 miljoen Pole gedeporteer na slawe -arbeidskampe in Siberië, Kazakstan en die Arkhangelsk -oblast in die noorde, in veevragmotors. Reise wat weke geduur het totdat hulle kampe bereik het waar die Russe hulle verseker het dat die burgerlike Pole klaar was, en dat hulle nooit die woude sou verlaat waar hulle aangekom het om met min kos of skuiling te werk nie. Elke gesin se verhaal is uniek, sekondes of minute om in te pak, wat beïnvloed of hulle geleef het of gesterf het, As voorsiening was warm klere en beddegoed noodsaaklik vir oorlewing.
Die vreeslike beproewing om in myne, plase of afgeleë houtkappe te werk, was dikwels te veel vir oud of jonk. As jy nie gewerk het nie, het jy nie geëet nie. Die wintertemperature het tot minus 40 gedaal, maar daar word voortgegaan. Sommige spatsel hulself met water, wat 'n ysige pantser op hul jasse vorm om warm te bly. Geen mediese aandag het beteken dat baie mense gesterf het nie. Hulle is vertel "jy sal daaraan gewoond raak, en as jy dit nie doen nie, sterf jy die dood van 'n hond. Voedselvoorrade was skaars genoeg om te oorleef, maar die werk was ongelooflik moeilik. Onthou, dit is die oorlewendes wat praat.
Vrygestel, maar waarheen?
Op 22 Junie 1941 val Nazi -Duitsland die Sowjetunie aan en dwing hulle om alle hulp wat hulle kan kry om te vergeld, te erken. In Londen het die Poolse regering in ballingskap en die Sowjetunie tot 'n ooreenkoms gekom dat die Sowjets hul Poolse gevangenes sou vrylaat sodat 'n leër, onder bevel van generaal Wladyslaw Anders (ook om uit die gevangenis vrygelaat te word) in Rusland gevorm kan word. Die Pole moes hul weg oor groot afstande vind, slegs gehelp deur Poolse konsulêre amptenare en vertrouenspersone by spoorwegaansluitings en -stede. Sommige groepe was minder as 10% van die totale aantal gevangenes wat die kampe binnegekom het. Die ander is lank onder die Siberiese sneeu begrawe. En tifus en ander siektes het selfs meer van die verswakte, bedorwe mense doodgemaak.
In Desember 1941, toe die Duitse leërs na Moskou marsjeer, Generaal Sikorski (die Poolse premier in ballingskap) het met Stalin vergader om die jong leër na die suide van Rusland te skuif. Toe die uitgeputte vlugtelinge aankom, wonder generaal Anders waar al die Poolse offisiere is. 'N Verdere vergadering in Maart 1942 tot ooreenkoms gelei dat die helfte van die weermag kon na die Britse gebied in Persië verhuis (Iran) gevolg deur die ander helfte in Julie 1942, toe Churchill ingegryp het. In totaal is 114 000 ontruim, waaronder 78 000 militêre en 36 000 burgerlikes. Maar waar was die res? Die Duitse ontdekking van die gruwelike slagtings in Katyń beantwoord die vraag.
Veg vir 'n gratis Pole en huise om terug te keer na …
Enige Pole wat nog in Rusland vertrek en hoop om by die weermag aan te sluit, is na die Sowjetse plase teruggestuur om te werk, en na die oorlog het sommige na Pole teruggekeer. Intussen het die nuutgestigte Die Poolse leër het dapper saam met die Geallieerdes in Frankryk, België, Holland en Italië geveg met meer as 45 000 verloor hul lewens. Gehoor oor die nuut voorgestelde grense wat vir die naoorlogse Pole tussen Churchill, Roosevelt en Stalin getrek is, beteken dat al hierdie mense hul tuisdorpe aan die Sowjets verloor het en het geen huise meer gehad om voor te veg nie. Briewe van Poolse soldate wat hieroor gekla het, was gesensor omdat die Sowjetunie 'n amptelike bondgenoot was en daar was niks teen hulle te sê nie. Na die oorlog het die odyssee voortgegaan terwyl die Pole weier om terug te keer na dieselfde regime, oor die hele wêreld versprei was, waar hulle 'n nuwe lewe kon bou.
In die inleiding tot die hele film, Norman Davies, die bekende historikus vertel dat dit in geen Britse dokument was nie erken as 'n oorlogsmisdaad en hoewel die opname in 2000 gemaak is, twyfel ek of iets verander het. 'N Russiese joernalis het gesê dat die Pole wat deur Stalin na Rusland gedeporteer is, deur Westerse historici uit die geskiedenis gedeporteer is. Pasop. Dit beteken dat nog een persoon die volle waarheid ken. Jagna en Aneta het ook 'n tweede film gemaak, 'n driedelige dokumentêr, Die ander waarheid oor die komplekse geskiedenis van Pools-Joodse verhoudings.
Hierdie vroue was ware baanbrekers in die filmbedryf, aangesien daar nog steeds baie min films deur vroue gemaak word. In hierdie jaar van vrouemansipasie in die Verenigde Koninkryk en in Pole het hierdie vroue 'n nalatenskap agtergelaat wat ons uit ons kop behoort te ken.
Hoe die Duitse blitzkrieg in die Slag van Moskou in 1941 gestaak is (FOTO'S)
Die aanvanklike tydperk van Operasie Barbarossa was 'n ware nagmerrie vir die Rooi Leër. Gedurende 'n paar maande het die Wehrmacht die hele Baltiese gebied, Wit -Rusland en die grootste deel van die Oekraïne beset. Honderde duisende Sowjet -soldate is doodgemaak of gevange geneem, terwyl die Duitsers baie naby die land en die groot stede van Rsquos, Leningrad en Moskou gekom het.
Duitse troepe aan die Oosfront.
Amerikaanse National Archives and Records Administration
Vroeg in Oktober 1941, net 200 km van die hoofstad, naby Vyazma, het vier Sowjet -leërs, omring, ongeveer 'n miljoen mense verloor, óf gedood, gewond of gevange geneem. Moskou beland feitlik weerloos. Op 15 Oktober het die stad paniekerig geraak, aangesien die inwoners massaal na die ooste gevlug het en die chaos gepaard gegaan het met plundering en roof. 'n Klomp mense in die straat dwing die deure van 'n winkel oop, iemand steel al kos, en die ingenieur Susanna Karpacheva onthou. Daar was 'n eindelose stroom mense met rugsakke wat langs die snelweg beweeg, asook motors en vragmotors vol huishoudelike besittings. Vandag het mense uit Moskou vertrek, net soos gister uit Vyazma. & Rdquo Dit was slegs deur streng maatreëls toe te pas, insluitend 'n aandklokreël en militêre patrollies, dat die owerhede daarin geslaag het om die situasie in die stad weer normaal te maak.
Moscoviete bou verdedigingslyne op die benaderings na die stad.
Totdat reserwe -eenhede uit Siberië, die Oeral en die Verre Ooste aangekom het om die hoofstad te verdedig, het die Sowjet -bevel probeer om tyd in te win en die vyand so lank as moontlik te vertraag. Alle beskikbare regimente en afdelings is na die haastige konstruksie van die verdedigingslinies na die naderings na Moskou gegooi. Hulle is versterk deur militêre skoolkadette uit Moskou (sogenaamde & lsquoKremlin kadette & rsquo) en Podolsk, waarvan baie nog nie eens 18 was nie. Na die gradeplegtigheid sou hulle as bevelvoerders by die weermag aangesluit het, maar nou gaan hulle as privaat na die front.
In hewige en hewige gevegte het gesamentlike afdelings van kadette van die Podolsk -infanterie- en artillerieskole, met 2500 mense van die altesaam 3,500 verloor, daarin geslaag om die vyand vir 12 dae terug te hou, hoewel hulle bevel slegs vyf dae lank sou duur die meeste. & ldquoDie eerste peloton blaas 'n bunker op waar ons deur die lyne breek, & rdquo Adalbert Wasner van die 19de Panzer Division van die Wehrmacht onthou. & ldquo Uiters hewige noue gevegte vind plaas, terwyl beide kante verliese ly. Die eerste gevangenes word geneem. Dit is kadette van die Podolsk militêre skool. Hulle word genoem & lsquoStalin kadette & rsquo en hulle het almal uiters dapper geveg. & Rdquo
Ministerie van Verdediging van die Russiese Federasie
Op 7 November, die 24ste herdenking van die Bolsjewistiese Revolusie, is 'n militêre parade op die Rooi Plein gehou. Sommige van die eenhede wat daaraan deelgeneem het, marsjeer reguit na die voorkant, wat meedoënloos nader aan die hoofstad kom. Soos maarskalk Georgy Zhukov in sy memoires geskryf het Herinneringe en besinning: & ldquoDie gebeurtenis het 'n groot rol gespeel in die versterking van die moreel van die weermag en van die Sowjet -mense en was van groot internasionale belang. & rdquo Die parade het aan die wêreld gewys dat die Sowjetunie nog nie geslaan is nie. Wat veral vir Muscovites belangrik was, was dat Stalin self by die parade was en 'n toespraak daar gehou het. Mense het gesien dat die opperbevelhebber nog in Moskou was, hoewel die meeste van die regering teen hierdie tyd reeds na Kuibyshev (Samara) ontruim het.
'N Militêre parade op die Rooi Plein op 7 November 1941.
Op 2 Desember het eenhede van die 2de Panzer -afdeling van die Wehrmacht die dorpie Krasnaya Polyana, net 30 km van die Kremlin, beset. Gegewe die groot gebied en menslike hulpbronne van die USSR, het Duitse militêre leiers besef dat die oorlog nog nie verby was nie, maar hulle was seker dat die ruggraat van die Rooi Leër gebreek is. Russiese en rsquos -weermag hou moontlik nie meer 'n bedreiging vir Europa in nie, en Franz Halder, stafhoof van die weermag van die weermag, het op 23 November in 'n oorlogsdagboek geskryf.
PzKpfw III Ausf G tenks naby Moskou.
Tog was die Wehrmacht & rsquos -aangeleenthede op pad na die Sowjet -hoofstad nie so vlot soos die Duitse militêre leierskap sou wou hê nie. Die Rooi Leër en hardnekkige weerstand en konstante teenaanvalle het die Duitse troepe uitgeput en oorbelas. Die beweging van Duitse gepantserde eenhede word belemmer deur die swaar ontginning van alle benaderings tot die stad wat bekwaam deur Sowjet -militêre ingenieurs uitgevoer is. Boonop het die Duitsers probleme met voorraad ondervind, en hul perde sterf massaal, sonder voer terwyl die winter aanbreek.
Die Duitse weermag het gehoop op 'n finale beslissende stoot na Moskou, maar het nie die feit in ag geneem dat groot pas opgeleide reserwes van die Rooi Leër in die stad versamel het nie. Op 5 Desember het troepe van die Wesfront onder leiding van Georgy Zhukov en van die Suidwes-Front, onder leiding van Konstantin Timoshenko, 'n grootskaalse teenaanval geloods. Toe ons vorder, het ons artillerie so 'n groot vuur gelewer dat dit die Duitse verdediging dikwels onderdruk het nog voordat die infanterie hul posisies genader het. Daarom het die Duitsers hulle reeds verlaat toe ons in die dorpe kom. Daar het ek Katyusha -vuurpylwerpers die eerste keer in aksie gesien en 'n onvergeetlike gesig gesien. En natuurlik is al die dorpe tot op die grond afgebrand, en Rdquo herinner aan privaat Gerts Rogovoy.
Katyusha -vuurpylwerpers in aksie.
Die Duitse troepe het vinnig uit die hoofstad teruggetrek. Op sommige plekke het die toevlugsoord 'n paniekerige vlug geword en die opruiende eenhede van die Rooi Leër het beslag gelê op artilleriestelsels wat die vyand laat vaar het. Op 19 Desember vervang Adolf Hitler Walther von Brauchitsch as opperbevelhebber van die Duitse weermag en ontslaan Fedor von Bock as die bevelvoerder van die Army Group Center. Die bevelvoerder van die 2de Panzer Group, Heinz Guderian, wat ook sy pos verloor het, sou baie jare later in sy boek skryf Herinneringe aan 'n soldaat: Die aanval op Moskou het misluk. Al die opofferings en pogings van ons dapper troepe was tevergeefs. & Rdquo Dit was eers vroeg in Januarie 1942 dat die Duitsers daarin geslaag het om die voorste linie te stabiliseer.
Nadat die Wehrmacht 'n wonderlike slag toegedien het, het die Rooi Leër die vyand 100-250 km van Moskou gestoot. Dit het daarin geslaag om belangrike gebiede te bevry en in die algemeen die bedreiging vir die hoofstad uit te skakel. Die militêre leierskap en rsquos se ambisieuse planne om die offensief voort te sit en die Army Group Center heeltemal te verslaan, het egter gelei tot hewige gevegte, moeisame pogings om omsingeling te ontsnap en groot verliese vir die Sowjet -troepe in. Ondanks die triomf in die Slag van Moskou en die ineenstorting van die blitzkrieg -strategie, sou die keerpunt in die oorlog nog kom.
Op 1 September 1939 val die Duitse Wehrmacht Pole binne en begin 'n veldtog met die doel om die westelike deel van die Tweede Poolse Republiek deur die Duitse Ryk te verower (die oostelike deel van Pole is in die geheime protokol tot die Molotov-Ribbentrop-verdrag). Die vuurdoop van brigadier Wladyslaw Anders was die Slag van Mlawa (1-3 September), maar sy Nowogr dzka-kavallerie-brigade moes gou terugtrek en nog erger, om uitmekaar te gaan. Toe was hy besig met die bloedige slag van Bzura (9-12 September).
Vanaf 12 September 1939 was Anders bevelvoerder van die Cavalry Operational Group 'General Anders' en hy was in Lublin in 'n taai stryd gewikkel met die Duitse weermag om Minsk Mazowiecki en Tomaszo. Op 22 September het die aanvalsgroep van Anders die stad Krasnobrd herower, waarna hulle die stad verlaat en 'n tydelike stilstand in die dorpie Maidan Sopocki gemaak het. Die aanrandingsgroep het daarna na Lvov opgeruk.
Brigadier Anders het besluit om sy aanvalsgroep in kleiner afdelings te verdeel weens die bedreiging van twee fronte (die Sowjetunie het in werklikheid op 17 September oorlog teen Pole verklaar). Op 29 September 1939 is Anders twee keer gewond en is kort daarna deur die Sowjette gevange geneem.
Aanvanklik is Anders gevange gehou in die Lvov -hospitaal en daarna in die Brygidki -gevangenis in Lvov. Op 29 Februarie 1940 is hy deur die NKVD, die Sowjet -geheime diens, na Lubyanka in Moskou gedeporteer. Tydens sy verblyf van 22 maande in hierdie gevangenis is hy herhaaldelik gemartel en aangemoedig om by die Rooi Leër aan te sluit.
Kort na die Duitse inval in die Sowjetunie op 22 Junie, is 1941 Brigadier Anders vrygelaat sodat hy 'n Poolse leër, die Poolse weermag in die Sowjetunie, kon vorm onder bevel van die Rooi Leër. Op 30 Julie is die sogenaamde Sikorski-Maiski-verdrag onderteken tussen die Poolse premier in ballingskap in Londen, Wladiyslaw Sikorski en die Sowjet-ambassadeur in Groot-Brittanje, Iwan Maiski. Hierdie verdrag het beteken dat Pole en die Sowjetunie onderlinge politieke betrekkinge hervat het. Dit is verbreek nadat die Sowjetunie op 17 September 1939 oorlog teen Pole verklaar het. Intussen is Anders op 4 Augustus 1941 as bevelvoerder van die Poolse gewapende magte in die Sowjetunie aangestel en op 11 Augustus 1941 tot generaal bevorder. kwessies en 'n voortdurende gebrek aan wapens, voedsel en toerusting het uiteindelik die plan om die 'Anders Army' langs die Rooi Leër te ontplooi, vernietig. Generaal Anders ontruim sy leër (saam met meer as 20 000 Poolse burgers) in die somer van 1942 na Iran. Hierdie land is in 1941 deur die Britte en Sowjette binnegeval om die Iraanse olievelde te beveilig. Hierdie militêre aksie het in die geskiedenisboeke verskyn as Operation Countenance. Anders se leër (nou amptelik onder bevel van die Britse Nabye Ooste -kommando) was in Palestina gestasioneer.
Op 21 Julie 1943 word die 2de Poolse korps (Drugi Korpus Woiska Polskiego) gestig uit elemente uit die weermag van Anders. Generaal Anders het die bevelvoerder van die nuutgestigte leër gebly. In Desember 1943 is hierdie korps na Egipte oorgeplaas en van daar na Italië gestuur. Hierdie oordrag duur tot Januarie 1944. Die 2de Poolse korps was onder bevel van die Britse agt leër.
Voordat die 2de Poolse korps in die stryd gewerp is, spreek generaal Anders sy soldate toe met die volgende toespraak:
"Soldate! Liewe broers en my kinders! Die strydmoment is daar. Ons wag al lank op sy oomblik van vergelding en wraak op ons ewige vyand. Langs ons sy afdelings, Britte, Amerikaners, Kanadese, Nieu -Seeland, Frans, Italiaanse en Indiese afdelings sal die stryd aanvaar. Ons taak sal oor die hele wêreld bekend staan ​​as die van die Poolse soldaat. Op hierdie oomblikke sal ons in hul gedagtes en die hele (Poolse) nasie in hul harte wees. Die geeste van ons kamerade sal wees altyd by ons. Laat die leeu wakker word in u hart! "
In 1944 en 1945 was die 2de Poolse korps betrokke by verskillende gevegte en gevegte in Italië, waaronder die slag van Monte Cassino (uiteindelik gewen met die hulp van die Poolse). Die 2de Poolse korps het tot 1946 in Italië gebly, voordat dit uiteindelik in 1947 in Brittanje ontbind is.
Intussen is generaal Anders op 26 Februarie 1945 aangestel as die opperbevelhebber van die Poolse magte in die Weste. Hy het hierdie plek beklee tot 21 Junie 1945. Anders was 'n hewige teenstander van die Jaltakonferensie (4-11 Februarie 1945) vanweë die voorregte wat aan die Sowjetunie met betrekking tot Pole beloof is. Ingevolge hierdie verdrag het die oostelike streke van Pole deel geword van die Sowjetunie en het die nuutgestigte Volksrepubliek 'n staat binne die Sowjet -invloedsfeer.
Rondom hierdie tydperk word generaal Anders beskuldig van betrokkenheid by 'n vermeende sluipmoordaanval op generaal Wladislaw Sikorski (premier van die Poolse regering in ballingskap), maar hierdie aangeleentheid is vinnig stilgemaak.
Die Slag om Moskou: Hoe Rusland tydens die Tweede Wêreldoorlog 'n einde gemaak het aan Hitler se militêr
In Oktober 1941 kronkel die Tweede Wêreldoorlog op 'n mesrand.
Daar was oorlog in China en oorlog in Noord -Afrika, en binnekort sou daar oorlog wees tussen Amerika en Japan. Maar in die herfs van 1941 is die enigste oorlog wat werklik saak maak, in 'n deel van Sentraal -Rusland gevoer.
Operasie Barbarossa, die Duitse inval in die Sowjetunie, het op 22 Junie 1941 skitterend begin. Omsingeling na omsingeling het bykans 4 miljoen slagoffers die groot, maar ongeorganiseerde Sowjet -leërs veroorsaak. Begin Oktober het hulle gevorder tot binne 200 myl van Moskou. Nou kom Operasie Typhoon, die offensief om die Sowjet -hoofstad in beslag te neem en - of so het die Duitsers gehoop - die veldtog te beëindig.
Wanhoop kweek optimisme, so Duitsland moes inderdaad binnekort die oorlog in die Ooste beëindig. Die nuusberigte van groot kolomme verwarde Sowjet -gevangenes het moontlik 'n beeld van Duitse onoorwinlikheid oorgedra, maar vir die Wehrmacht was Rusland Death by a Thousand Cuts. Duitsland en sy bondgenote het meer as 3 miljoen mans aan Barbarossa toegewy: teen Oktober het hulle meer as 500 000 slagoffers gely, oftewel 15 persent van die invalsmag. Die pansers wat 500 myl diep in Rusland ingevaar het, het 'n spoor van afgebreekte tenks gelaat. Die Russiese paaie, min in getal en swak van gehalte, het miskien 40 persent van die Duitse vragmotorvloot verslind. Dit het spoorweë gelaat as die toevoerstrate aan die Oosfront, maar die Russiese spoorweë was breër as die Duitse, en het toevoertreine gestrand wat nie kon vorentoe beweeg totdat herstelpersoneel die Russiese spoorweë verander het nie. Die Duitse logistiek het in duie gestort, wat die troepe tekort aan kos, ammunisie en veral brandstof vir die pansers gelaat het.
Nie dat die Sowjets in 'n beter toestand was nie. Sy offisierkorps het voor die oorlog verwoes, en sy generaals was dikwels onbevoeg, maar polities aanvaarbaar, en die Rooi Leër was verras en toe meedoënloos gestamp deur 'n teenstander wat Frankryk binne slegs ses weke verower het. Maar ten minste val die Sowjets terug op hul voorraadbasis. Die Rooi Leër het ook 'n eindelose stroom vars verdeeldheid na vars verdeeldheid gehad. Die troepe was swak opgelei en het sekerlik gelei, maar die Duitse intelligensie, wat oortuig was dat die Sowjets nou moes ineengestort het, kon nie verstaan ​​hoe die Rooi Leër so 'n bons kan kry nie en tog kan groei.
Operation Typhoon was soos 'n boksgeveg tussen twee gehawende en bebloede vegters wat skaars op hul voete was. Die Sowjette kon meer as 'n miljoen soldate en duisend tenks in Moskou oprig, gegrawe in verskeie verdedigingslinies wat deur vroue en kinders gegrawe is. Die Duitsers het daarin geslaag om byna twee miljoen mans bymekaar te kry, en meer as duisend tenks en vyfhonderd vliegtuie. Die plan was om meer te doen van wat reeds so goed gewerk het: voer 'n reeks knypoperasies uit om die Sowjet -leërs voor Moskou te omring en te vernietig en dan in die hoofstad in te rol.Die panzers wat vinnig beweeg, sou die arms van die knypers wees, wat die vyand omsingel om te keer dat hulle ontsnap totdat die Duitse infanterie die wapenrusting ingehaal het en die sak in die sak gesteek het. Wanneer die Wehrmacht Moskou bereik, sou die stad ook omsingel en ingeneem word.
Met die regte voorraad en goeie weer kon so 'n groot Duitse strydmag waarskynlik enige land op die planeet verower het. Helaas, geen van die voorwaardes sou waar wees nie. Die aanvanklike fase van Typhoon het volgens plan verloop, met vier Sowjet -leërs en meer as 500 000 Sowjet -soldate wat alleen in Vyazma doodgemaak of gevange geneem is.
Maar toe val reën en smeltende sneeu vroeg in Oktober, wat die berugte meebring rasputitsa, die modderige seisoen wat die Russiese landskap in so 'n moeras verander het dat voertuie op hul asse sak. Hulle moes uitgetrek word deur spanne sweet soldate wie se stewels ook in die moerse moeras verdwyn het. Die gevegstroepe kon nie net vorder nie, maar ook die voorraadvragmotors. Intussen het die Sowjet -teenaanval na die Sowjet -teenaanval, selfs al is dit afgeweer, Duitse magte gehawend en uitgeput gelaat.
Die Sowjet T-34 tenks was ook onaangenaam. Die Duitsers, wat swaarder gewapen en gepantser was as hul Teutoniese eweknieë, het ontsteld gesnak toe hul wapens teen tenks van die dik vel van die T-34 afbons. Om die saak erger te maak, het die T-34 wye spore gehad, wat hom beter wendbaarheid in die modder gegee het.
Maar die Wehrmacht het steeds die vaardigheid, leierskap en professionaliteit behou wat dit destyds die beste leër ter wêreld gemaak het. Die opmars het voortgegaan, wat gelei het tot die ontruiming van die Sowjet -regering van Moskou na Kuibyshev. Ondanks dat Stalin verkies het om in die hoofstad te bly, het die stap die Sowjet -moreel verder verswak.
Nadat die Duitse leërs vroeg in November asem opgehou het, het die weer kouer geword, die modder bevries en Hitler se troepe die vaste voet gegee wat hulle nodig gehad het om te vorder. Einde November was die Duitse verkenningseenhede net 20 km van Moskou af, so naby dat hulle die torings van die stad deur hul verkyker kon sien.
So naby en tog so ver. Aan die begin van Desember het die termometer gedaal tot 45 grade onder nul Fahrenheit. Dit is nie waar dat die Duitsers nie bewus was van die Russiese winter nie. Maar met 'n beperkte toevoervermoë, is brandstof en ammunisie voorkeur gegee. Wie benodig buitendien winterklere as Moskou verower moes word voordat generaal Winter toeslaan?
In plaas daarvan was dit die Sowjets wat toegeslaan het. Stalin is gerusgestel deur inligting van Richard Sorge, 'n Duitser wat in Japan woon, maar werk vir Sowjet -intelligensie, dat die Japannese suid sou draai om die Amerikaners en Britte in plaas van noord teen Siberië te veg. Hy het gevoel dat hy 18 elite Siberiese afdelings, goed opgeleide en goed toegerus om in moeilike wintertoestande te werk, per trein na Moskou kon vervoer.
Toe die teenaanval op 5 Desember begin, het die Sowjet -leërs meer voëlverskrikker as mense deur 'n vyand geslaan. Duitse wapens is gevries, Duitse soldate is gevries, en soms het die soldate gevries na die wapens. Die oorlewendes kon net magteloos toekyk hoe die aanvallers, warm geklee in baadjie-omhulde baadjies en stewels, gekamoefleer in wit sneeupakke, soos spoke deur die mis en sneeu opkom.
Nou kom een ​​van die beslissingspunte wat in elke groot veldslag voorkom. Sommige van Hitler se generaals wou terugtrek na 'n lyn ver van Moskou. Maar Hitler was bang dat 'n terugtog sou ontbind in 'n paniekbevange roete wat die Rooi Leër na die poorte van Duitsland sou bring. Hy het sy troepe beveel om hul posisies by die laaste man te hou, 'n krimpvarkie van sterk punte wat verdedig sou word, selfs as hulle omring word. Alhoewel Hitler 'n paar generaals afgedank het wat nie saamgestem het nie, het baie Duitse bevelvoerders later die besluit geprys as 'n ineenstorting soos die wat Napoleon se Grande Armee in 1812 gely het.
Die Duitsers is teruggestoot na Rzhev, 150 myl van Moskou. Maar hul lyne was nog steeds ongeskonde, en alhoewel hulle gehawend was, was hul leërs nog steeds gereed om te veg. En nou was dit Stalin se beurt vir oorvertroue. Die Sowjets het ook swaar gely tydens die teenaanval: hul troepe was onervare, hul toevoerlyne was gespan deur sneeu en modder, en hulle het ook gely onder die koue. Nietemin, met drome om Berlyn in sy oë te bereik, beveel Stalin sy uitgeputte magte om aan te val. Die gevolg was groot verliese in nuttelose aanvalle. Teen Februarie het die Duitsers selfs 'n teenaanval gekry en verskeie Sowjet -afdelings vernietig.
Wat is bereik? Beide kante het gedobbel en misluk. Duitse drome om Moskou te verower en die oorlog in die Ooste te beëindig, het verdamp. Stalin se drome van 'n groot teenoffensief wat die Duitsers uit die Sowjetunie sou verdryf, het ook gefaal. Die slaghuis wat die Oosfront was, sou in 1942 en daarna in 1945 voortduur.
Dit was egter Hitler se waagstuk wat dodelik was. 1941 en 1942 sou die laaste jare wees wat die Duitsers die luukse gehad het om 'n eenfront oorlog te voer. Daarna sou die Amerikaners en Britte die Tweede Fronte oopmaak met amfibiese landings in Europa en bombardemente rondom die Derde Ryk. As Hitler sou wen, moes dit wees voordat die Anglo-Amerikaners hul krag bymekaarmaak, en voordat die Sowjets hul leërs herorganiseer en hul groot industriële potensiaal benut.
Ironies genoeg het die katastrofe wat Duitsland skaars in Moskou vermy het, eers later tot katastrofes gelei. Dit was moontlik dat Hitler sy leërs beveel het om nie terug te trek nie. Vir die voormalige korporaal, wrewelrig en agterdogtig oor die Duitse offisierkorps, was dit 'n bewys dat hy meer genie en senuweeagtigheid gehad het as die professionele soldate. Daarom sou Hitler net na homself luister en nooit die advies van sy generaals aanvaar om terug te trek nie, wat beteken het dat die Duitse leërs in Stalingrad en Normandië hul posisies beklee het totdat hulle vernietig is.
Sou die verowering van Moskou die uitkoms van die Tweede Wêreldoorlog verander het? Deur hul kapitaal te verloor, het lande dikwels vrede gesoek. Moskou was meer as die administratiewe hoofstad van die Sowjetunie: dit was ook 'n belangrike spoorweghub en produksiesentrum. Daar was ook die simboliese waarde: totalitêre diktators, soos Hitler en Stalin, het beelde gemaak van hulself as alwetende leiers van hul nasies. Die verlies van Moskou sou beslis die volksvertroue in Stalin ingehou het. Trouens, Stalin het blykbaar deur Swede diskrete vredesgevoelers na Duitsland uitgesteek, wat Hitler geïgnoreer het.
Kyk die video: Sikorski In Moscow 1941
Copyright © salvadoryoscar.com | Generaal Anders en generaal Sikorski in Moskou, 1 Desember 1941 ...