Besoek die Absa Galery
Emosie, 'n subjektiewe, abstrakte gevoel wat 'n universele taal voorskryf. Ons ervarings en interaksies beïnvloed 'n emosionele toestand, een wat verbind is aan en gemanipuleer word deur ons sintuie. Emosies word gevorm deur ons verlede en verewig deur die samelewing se vermoë om die liggaamlike manifestering te vertaal. Elke emosie is persoonlik, maar die uitdrukking is 'n kultureel-ontwikkelde instink. Ons herken ons eie reaksies in ander en tog ontlok daardie reaksies verskillende emosionele herinnerings by ons elkeen.
Ons kunsgalery is nie 'n konvensionele galery nie. Die kuns wat ons in hierdie ruimte uitstal is beide die werke van baanbrekerkunsmeesters en dié van dinamiese, inspirerende en opkomende visuele kunstenaars. Ons is verbind tot die behoud van die kunserfenis van die Afrika vasteland, en selfs meer om werke van jong Afrika kunstenaars die kollig te gee om aan hul potensiaal lewe te gee.
Alhoewel die Covid-19-pandemie die manier waarop ons kuns gebruik verander het (om uitstallings of kunsgalerye te besoek), moet dit nie ons kunservaring beïnvloed nie. Ons wil kuns vir almal meer toeganklik maak. Daarom het ons die Absa Art Hot Spot begin, 'n inisiatief waardeur ons digitale kunsuitstallings in ons galery stroom. Verder het ons met bekende plaaslike kunstenaars saamgewerk om kuns-meesterklasse en insiggewende besprekings met vorige Absa L'Atelier-kunstenaars aan te bied. Jy kan nou 'n gesogte kunsgeleentheid in die gemak van jou huis bywoon.
Jy sien, kuns is in ons DNA. Alhoewel bankwese nie iets is wat gewoonlik met kuns geassosieer word nie, is ons korporatiewe kunsversameling een van die grootste in Afrika en in die top-10 wêreldwyd. In werklikheid is ons geboue gevul met kuns uit ons versameling, sowel as kunswerke wat spesiaal vir ons geboue geskep is.
Dr. Paul Bayliss dien sedert Januarie 2011 as Senior Spesialis-kunskurator vir Absa.
Hierdie rol sluit die bestuur van Absa se kunsversameling van ongeveer 16 000 kunswerke, die koördinering van die Absa L'Atelier-kunswedstryd oor die hele Afrika-kontinent, en die bestuur van die Absa-galery, Money Museum en Absa-argiewe in.
Dr. Bayliss is verantwoordelik vir die denkbeeld en ontwerp van die Money Museum wat in 2011 in Absa Towers West in die Johannesburgse middestad geopen is. Hy skryf en publiseer verskeie boeke, artikels en wetenskaplike artikels, en het verskillende aanbiedings gedoen en referate gelewer by konferensies regoor Suid-Afrika en internasionaal.
Sy mening oor erfenisaangeleenthede is voortdurend gesog, plaaslik en in die buiteland, en hy word beskou as een van Suid-Afrika se voorste numismatiese spesialiste. Hy het al meer as honderd visuele kunsuitstallings in die Absa-galery en regoor die land saamgestel.
Anthea Pokroy is 'n kunstenaar en fotograaf in Johannesburg. Sy behaal haar BA-graad in Beeldende Kunste in 2007 en haar MA Beeldende Kunste in 2019 aan die Universiteit van die Witwatersrand, albei cum laude. Sy neem sedert 2005 aan baie groepuitstallings deel en het al twee solo-uitstallings gehad: I collect gingers (2013 by CIRCA Galery) en Be-longing: an Exhibition on Loneliness (2019 by die Johannesburg Kunsgalery). Pokroy se kuns maak deel uit van die openbare versamelings van die Wits-kunsmuseum, Rand Merchant Bank en Ampersand Foundation en is ook in baie private versamelings te sien. Sy stig projekte soos Assemblage en die kuns podsending Unframed. Terwyl sy as kunstenaar werk, brei sy haar portefeulje as professionele fotograaf vir toonaangewende Suid-Afrikaanse en internasionale kunstenaars, galerye en museums uit.
Meer oor Anthea Pokroy se kuns
My werk is toe te skryf aan menseverhoudinge as medium; om reaktiewe oomblikke tussen deelnemers te skep deur die dialoog van eensaamheid, oor 'n onderwerp wat individualisties en isolerend voel. Kan eensaamheid intersubjektief en affektief word, iets wat tussen liggame beweeg en 'n kollektiewe eensaamheid vorm? Kan kollektiewe eensaamheid, om saam met ander eensaam te wees, om met 'n ander se eensaamheid te identifiseer, 'n gevoel van behoort bevorder? Is dit selfs moontlik om tot iets te behoort as dit net in 'n oomblik as iets tussenin, vlugtig en moeilik om te begryp bestaan?
Oor 'n tydperk van twee jaar het ek gesprekke oor eensaamheid en om te behoort met honderde mense gevoer. My performatiewe, dialogiese ingryping het menslike interaksies ondersoek en die potensiaal vir konneksie, empatie en intimiteit as 'n resultaat van deelname.
Tête-à-tête is 'n tweerigting-video-installasie wat tegelyk 'n dialoog tussen twee deelnemers beskryf (52 mense in totaal) wat hul ervarings van eensaamheid ondersoek. Die gesprek-stoele (tête-à-tête, wat van aangesig tot aangesit beteken) waarop hulle sit, moedig verbinding en intimiteit tussen die twee deelnemers aan. 'n Kollektiewe verhaal van eensaamheid en om aan iets te behoort, kom na vore.
( voorskou )
KYK VOLLEDIGE VIDEO
Bernard Brand is in 1985 in Odendaalsrus, Suid-Afrika, gebore. Hy woon en werk tans in Pretoria. Brand is 'n vryskutfotograaf wat hoofsaaklik op die gebied van konseptuele en eksperimentele portrette werk. Hy beskou homself as 'n kluisenaar en gebruik sy kreatiewe navorsing om met die wêreld te verbind en in te skakel.
Van sy vorige kliënte sluit Universal Music, Sony Music, Walmart en FCB Joburg in. In 2014 reis hy na Amerika vir 'n internskap onder fotograaf Zack Arias, en in 2017 en 2018 na Switserland waar hy die Steinway-pianis Charl du Plessis op die Musikdorf-fees in Ernen dokumenteer. In 2019 woon hy 'n opleidingsperiode saam met Juanita Kotzé by The Rare Library in Franschhoek, Suid-Afrika by.
Brand neem aan verskeie plaaslike groepuitstallings deel, waaronder die Sasol New Signatures in 2015, Absa L'Atelier in 2017 en die Sasol New Signatures in 2018 (finalis).
Meer oor Bernard Brand se kuns
Bernard Brand se Oil & Honey-reeks is tydens die wêreldwye Covid-19-pandemie geskep.
Oil & Honey sit die kunstenaar se oordenkings oor die konsep van identiteit, geslag en liggaamspolitiek voort deur die klassieke liggaamshouding, die staar, en simbolies-gelaaide organiese materiale teenoor mekaar te stel, en sodoende 'n dinamiese verhaal te skep met hierdie selfportretreeks.
Deur die konsep van ervaring deur middel van videokuns, sy medium van keuse, te bevraagteken, vind die Suid-Afrikaanse kunstenaar Daandrey Steyn dat die transformasie, wat die kenmerk van sy werk geword het, 'n inherente ongemaklikheid openbaar, 'n makabere fassinasie wat ons eie kwesbaarheid weerspieël.
Sy werke isoleer die oomblikke tussen menslike ervarings, meestal verteenwoordig deur die beweging en transformasies van die menslike figuur. Daardeur word nuwe, meesleurende en groteske reekse geskep wat 'n onlosmaaklike verband tussen ervaring en identiteit openbaar. Sy transformasies toon nooit die volledige struktuur nie.
Steyn skep, met spookagtig-herkenbare elemente, 'n ongekende situasie waarin die kyker gekonfronteer word met die kondisionering van sy eie persepsie en sy bevooroordeelde posisie moet heroorweeg.
Keer op keer laat die kunstenaar ons met 'n mengsel van botsende gevoelens en gedagtes. Hy poog om die dinamiek tussen die gehoor en skrywer te verhoog deur emosies objektief voor te stel en die dualiteit wat deur verskillende interpretasies ontwikkel, te ondersoek.
Sy werke word dikwels geklassifiseer as deel van die nuwe Romantiese beweging, die begeerte na die verhewe in die geglobaliseerde wêreld waar hy historiese kunswerke as vertrekpunte gebruik om nuwe allegoriese interpretasies te bewerkstellig.
Meer oor Daandrey Steyn se kuns
Die slang het dikwels deur die mitologiese geskiedenis gemanifesteer as 'n instrument vir die afrekening en straf van diegene wat die gode as skuldig beskou het. In die Griekse mitologie is die Trojaanse priester Laocoön, saam met sy twee seuns, aangeval deur reuse-slange wat deur die gode gestuur is vir sy raad om die Trojaanse perd te verbrand. Hier word Laocoön die allegoriese verpersoonliking van skuld; die morele emosie voortspruitend uit die "geloof, akkuraat of nie, dat jy jou eie gedragstandaarde in gedrang gebring het of universele morele standaarde oortree het en aansienlike verantwoordelikheid daarvoor dra."
Laocoön wat met die slang worstel, dui op die innerlike onrus in die hantering van skuldgevoelens. Alhoewel Laocoön se raad Troje sou gered het, oortree sy optrede die wil van die gode (die universele morele standaarde van sy tyd). Dit is 'n stryd van persoonlike standaarde teenoor sosiale norme. Die gevolglike dood van sy twee seuns verbind die idee van skuld deur assosiasie verder. Alhoewel hulle nie self oortree het nie, word die skuld steeds oorgedra. Geheue en herinneringe vuur die vlamme van skuld aan, terwyl oordeel sy hande in skaamte en berou opwarm.
Frederick Bamfo is in 1981 in Kumasi, Ghana, gebore, waar hy tans die moderne kuns en argitektoniese landskap herdefinieer deur sy multidissiplinêre kunsvorme. Bamfo werk aan sy PhD in navorsing aan KNUST in Kumasi, Ghana. Hy verwerf sy graad in beeldende kuns in 2010 en sy meestersgraad in 2014. Hy het al vele plaaslike en internasionale uitstallings behartig. Sy huidige werk ondersoek die verhoudings tussen beeldhouwerk, skilderkuns, argitektuur en klank.
Meer oor Frederick Bamfo se opname
Smile Back! maak deel uit van 'n samewerkingsprojek. Aanvanklik was die doel van die werk gebaseer op die idee dat glimlag 'n klankrespons het, en op die aansteeklike aard daarvan. Die projek het gegroei om die ervaring van 'n lag vas te vang en ander te lok om te glimlag of te lag deur middel van geluid alleen. Glimlag word as visueel aansteeklik beskou, maar kan iemand deur klankstimulasie alleen beïnvloed word om te glimlag? Deur selfopname moedig die kunstenaar die kyker aan om sy gelag te hoor en toe te gee tot sy drange.
Die kunstenaar erken graag die openhartige bydraes van Emma, Enoch, Hellen, Ken, Lucy, Sandra, Tess en al die anonieme deelnemers.
Ilené Bothma is 'n 39-jarige vrou en moeder van twee wat in Kaapstad, Suid-Afrika, woon en werk. Sy het in 2003 'n BA-graad in Beeldende Kuns met lof behaal en in 2007 'n MA-graad in Beeldende Kuns aan die Universiteit Stellenbosch. Nadat sy getroud is en vir drie jaar as kunsonderwyser gewerk het, hervat Bothma haar studies in Engeland waar sy in 2011 'n tweede MA-graad in Beeldende Kuns met lof aan die Northumbria Universiteit in Newcastle upon Tyne verwerf.
Bothma het as student begin uitstal en haar werk verskyn sedert 2000 gereeld in plaaslike sowel as internasionale groepuitstallings. Sy het al agt solo-uitstallings gehad, waarvan ses in die afgelope sewe jaar. 99 Loop Galery het al gereeld haar skilderye op die gesogte Investec Cape Town Art Fair aangebied en haar mees onlangse solo-uitstalling, Life, Death and All The Fear In-Between is met groot lof ontvang.
Sy is genomineer as finalis in talle nasionale kunswedstryde, waaronder Sasol New Signatures in 2007, Vuleka Art Competition in 2012 en Barclays L'Atelier in 2016. Haar werk is opgeneem in menigte privaat – en openbare versamelings, waaronder die M&C Saatchi Abel Art-versameling en die Art Bank van Suid-Afrika. 'n Onlangse artikel deur Irene Bronner, senior lektor aan die Universiteit van Johannesburg, oor Bothma se kunspraktyk getiteld Stitching and unpicking ambivalence toward womanhood and maternity in works by Ilené Bothma, is in Desember 2020 in die visuele kultuurjoernaal Image and Text gepubliseer. Die artikel bied 'n diepgaande oorsig van verskillende aspekte van haar kunspraktyk tot dusver.
Meer oor Ilené Bothma se kuns
In my werk probeer ek om my ervaring van die huishoudelike ruimte, en in meer onlangse jare my ervaring van moederskap, te ontrafel en saam te brei.
My werk is geleë in 'n ruimte tussen verskeie binêre: die gemaklike en die ongemaklike; die beheerde en onbeheerde; die bekende en die vreemde; die uiterlike en innerlike. Dit is in hierdie vreemde ruimte wat ek idees oor liggaamlike outonomie, subjektiwiteit, werk, waarde en taboe ondersoek.
Die materiale wat ek gebruik is opvallend uiteenlopend en weerspieël my belangstelling in opposisies. Herhalende, moeisame dade wat die verveling van huishoudelike lewe naboots, ongelukke, vernietiging en saamvoeging speel alles 'n belangrike rol in die manier waarop ek my verhoudings binne die huishoudelike sfeer, sowel my rol as moeder, vrou en mens ondersoek. Die performatiewe aard van my kunsmaak-proses weerspieël dikwels die bedrywigheid van vrouewerk om die voortdurende inspanning van ouerskap bloot te lê, die tydrowende, skynbaar eindelose herhaling van onbenullige take wat binne die alledaagse lewe van ons vereis word.
Kara Schoeman is 'n Vrystaatse kunstenaar wat hoofsaaklik spesialiseer in beeldhou en videoprojeksies. Sy behaal in 2016 haar BA Beeldende Kuns-graad met lof aan die Universiteit van die Vrystaat en voltooi in 2017 'n BA Honneursgraad in Sielkunde aan dieselfde instelling. Sy werk tans aan 'n Honneursgraad in Kuns Terapie aan die Universiteit van Johannesburg.
Schoeman se werk word in talle galerye uitgestal, waaronder die Johannes Stegmann-kunsgalery, Oliewenhuis-kunsmuseum, Map Galery, UJ-kunsgalery, Young Blood-kunsgalery, Gallery on Leviseur, Absa Galery, Art @ Clocktower Gallery, Art @ Africa en Design Indaba.
Sy is tans 'n gaslektor aan die departement Beeldende Kuns van die Universiteit van die Vrystaat. Sy is ook 'n fasiliteerder aan die Universiteit van die Vrystaat se Sielkundedepartement en bedryf 'n metaalgietery waar metale in kunswerke herwin word.
Meer oor Kara Schoeman se kuns
Kavinash Thomoo is 'n Mauritiaanse kunstenaar gebore in 1983 en het 'n Honneursgraad in Beeldende Kuns aan die Universiteit van Mauritius behaal. Thomoo het 'n beurs ontvang vir sy Meestersgraad in Beeldende Kuns aan die Cambridge School of Art in Engeland. Hy het meer as tien jaar onderwyservaring in die sekondêre onderrigstelsel op die gebied van kuns en ontwerp. Thomoo werk as deeltydse dosent aan die Skool vir Beeldende Kunste, Universiteit van Mauritius, Open University of Mauritius, die Fashion and Design-instituut, Universiteit van Tegnologie en die Mauritius Instituut vir Onderwys.
Sy portefeulje bestaan uit meer as 50 plaaslike en internasionale uitstallings in onder meer Engeland, Frankryk, Seychelle, Suid-Afrika, Reunion, Dubai, Abu Dhabi, Ivoorkus, Thailand, Indië, Kanada, Amerika en Saoedi-Arabië, om 'n paar te noem. In 2015 neem hy aan die gesogte 56ste Venesiese Biënnale in Italië deel. Sy kundigheid strek oor tradisionele media, soos teken en skilder, tot nuwe mediakuns, insluitend installasie, fotografie en video. Sy navorsing en eksperimentering fokus op temas soos sosiale aktivisme en outo-destruktiewe kuns. Inspirasie vir die meerderheid van sy werk spruit uit self-refleksiwiteit, menslike sielkunde en sosio-politiese kwessies.
Meer oor Kavinash Thomoo se kuns
Fit Me In ondersoek die emosie wat daaraan gekoppel is om onder toesig te wees deur middel van (gedigitaliseerde) klassifikasie in hedendaagse burokrasieë en die inherente ontmenslikingsproses daarvan. Gevorderde digitale tegnologieë het die outomatiese metodes om individue waar te neem verhoog; die volle implikasie hiervan moet nog begryp word.
Deur die inskrywing van simbole van digitale identifikasie (byvoorbeeld die slim ID-kaart wat in Mauritius geïmplementeer is) op die liggaam van die kunstenaar, bevraagteken die werk die normalisering van waarnemings-praktyke van hedendaagse instellings.
Alhoewel die moontlikheid van inmenging in die privaat data van individue deur talle agentskappe bevraagteken word, fokus hierdie werk op die vertroudheid van selfblootstelling/polisiëring deur die hoeveelheid persoonlike inligting wat gewillig via geboortesertifikate, ID-kaarte, registrasievorms, biometriese data vir onder andere bywoning/toegang en rekenaar-gemedieerde kommunikasie gegee word. Die liggaam is die middelpunt van hierdie metodes van identifikasie. Die kunstenaar beklemtoon die liggaam en bevraagteken die idee van identifikasie deur middel van biometriese data.
Ten spyte van beperkte keuses en toenemende verlies aan beheer, moet daar gevra word of dit selfs moontlik is om buite die ritueel van objektivering en her-subjektivering te bestaan as jy 'n lid van die moderne wêreld wil wees.
Kgaugelo Rakgwale is 'n self-geleerde multidissiplinêre kunstenaar wat in Soweto grootgeword het en in Johannesburg gebaseer is. Sy het 'n bogemiddelde ywer vir digitale lynkuns, fotografie en eksperimentele kortfilms.
Meer oor Kgaugelo Rakgwale se kuns
Hierdie kunswerk, wat leen uit my monochromatiese artistieke handtekening, vang die polsslag van pyn vas; die intense en onderdrukte klopping. Uit 'n donker, absorberende agtergrond kom 'n kwesbare en brose figuur na vore. Die vibrasies en golwe van die individu se emosies riffel in die omliggende atmosfeer in.
My werke bestaan uit emosionele portrette wat fokus op temas van stilte en introspeksie, 'n benadering wat ek waarneem om my kuns te skep.
Kirsten Eksteen is in Kaapstad, Suid-Afrika, gebore. Sy was die eerste student by Hoërskool Grassdale wat kuns as vak geneem het. Tussen 2011 en 2014 woon Eksteen klasse by die Peter Clark Kunssentrum by en sy behaal haar BA-honneursgraad in beeldende kuns aan die Michaelis School of Fine Art. Sy is op die Universiteit van Kaapstad se dekaan-lys geplaas.
Eksteen maak geskiedenis by die Absa L'Atelier-kompetisie in 2018 met twee van haar werke wat in die top tien aangewys word. Sy is die ontvanger van die New York Ampersand-opleidingsperiode en ontwerp die Absa L'Atelier-trofee vir die 2019-wenners.
Sy het 'n passie vir die mode-industrie en skep tans werk vir 'n komende uitstalling.
Meer oor Kirsten Eksteen se kuns
Battleground is lens gebaseerde werk; die kleurfoto bied 'n teenstellende vertelling oor die vooraf-opgestelde idees van werklikheid. Hierdie kunswerk fokus daarop om die emosie van verbystering by die kyker te wek. Die raaiselagtige aard van die dubbelsinnigheid wat innerlik verteenwoordig word. Vertolk in absurdistiese visuele grammatika, beeld Battleground 'n kombers uit wat visueel gekamoefleer word en vervaag in 'n grasmat.
Die vervaging skep ingewikkeldheid in die inhoud, maar skep ook moontlikhede. Dit laat persepsie fluktueer en 'n staat van wedergeboorte vind plaas. Binne hierdie werk besin ek oor idees van uitgewiste verhale en die ontbrekende stukke, asook hoe beelde gebruik kan word om sekere persepsies te bewapen en sekere reaksies uit te lok. Battleground se doel is om die waargenome werklikheid met speelse heruitvinding uit te daag en te verskuif, om hoe iets voorkom te bowe te gaan.
Lebo Rasenyalo is in 1986 in Bloemfontein gebore. Sy studeer aan die Wits Universiteit verwerf 'n BA-graad in Dramatiese Kuns, waarna sy haar Nagraadse Onderwyssertifikaat aan UNISA voltooi. Rasenyalo is tans 'n onderwyser in dramatiese kunste by 'n Katolieke meisieskool in Ekurhuleni. Met haar ervaring in televisiewerk was sy gretig om haar in digitale kuns te verdiep. Sy stel belang in refleksiewe materiale en gebruik persoonlike aanhitsers as onderwerp in haar werk. In 2016 ontvang sy 'n derde merietetoekenning in die Barclays L'Atelier-kompetisie. Sy het al vantevore die medium van videografie ondersoek vir 'n uitstalling by die Klein Karoo Nasionale Kunstefees (KKNK). Rasenyalo is voortdurend op soek na 'n bewuste begrip van die leemte wat bestaan as gevolg van rituele wat in 'n stedelike atmosfeer bestaan.
Meer oor Lebo Rasenyalo se kuns
Die inspirasie vir my werk kom vanuit die idee van 'n individu se behoeftes, aangrensend met die beswil van 'n samelewing. Ons tentoonstelling van geluk op sosiale digitale platforms is in teenstryd met die werklikheid van ons gemeenskappe. Verhale oor die selfverryking van individue bo die gesondheid en veiligheid van die meerderheid in ons land, blyk selfs in hierdie tye voort te duur. Die beeld is 'n kontras en 'n weerspreking van elke element, soos albei veg vir dominansie binne dieselfde bestaan.
Marguerite Kirsten is in Kaapstad, Suid-Afrika, gebore. Sy het haar Baccalaureus in Beeldende Kunste in 2017 verwerf en het onlangs haar meestersgraad in Visuele Kunste aan die Universiteit Stellenbosch voltooi.
'n Fundamentele tema in Kirsten se werk is die aard van die liggaam, spesifiek kwessies wat verband hou met 'n siek liggaam. Sy probeer albei hierdie elemente deur middel van haar kuns uitdruk, en vind dat die installasie as medium 'n perfekte weerspieëling is van hoe ongemaklik iets so natuurlik soos die liggaam ons kan laat voel as ons deur 'n siekte aangeval word. Haar proses is geïnspireer deur haar persoonlike ervaring met 'n siek liggaam. Die materiale wat sy in haar kunsinstallasies gebruik, soos verskillende liggaamsvloeistowwe (urine, bloed en binneaarse vloeistowwe) verteenwoordig die kortstondige aard van haar eie liggaam, en daarom verval die materiale met verloop van tyd om die kyker ook te herinner aan hul eie verganklike vlees.
Sy was die algehele wenner van die 2018 Absa L 'Atelier-kompetisie met haar 2017 installasie, Embodiment. In 2019 spandeer Kirsten 'n ses maande opleidingsperiode in Parys by die Cite Internationale des Arts. Dit is hier waar sy die werk begin ontwikkel het vir haar solo-uitstalling, Dignifying the Diseased Body, wat in 2020 as die Absa Galery se eerste virtuele uitstalling geopen het.
Kirsten ondersoek voortdurend die liggaam en eksperimenteer met installeringsmetodes om 'n ruimte te skep waar die persepsie van 'n siek liggaam verander kan word om skoonheid te weerspieël. John Constable se teorie vorm die kern van Kirsten se werk: "Daar is niks lelik nie; ek het nog nooit in my lewe 'n lelike ding gesien nie: laat die vorm van 'n voorwerp wees wat hy is – ligte skaduwee en perspektief sal dit altyd mooi maak."
Meer oor Marguerite Kirsten se kuns
Ek gebruik my persoonlike ervaring van worsteling met 'n lewenslange siekte om die emosies van doelloosheid en onsamehangendheid uit te beeld. Ons gebruik slaap as 'n manier om ons werklikheid se probleme te ontsnap, en tog word ons drome beïnvloed deur die aktiwiteite van ons daaglikse lewe. Dit is juis in ons drome dat ons ware gevoelens na vore kom en ons onderbewussyn konfronteer.
Bloed en water is belangrike simbole in die droomwêreld. Om die idee van bloed en water te bepeins kan baie ontstellend wees, maar die onderliggende interpretasie is dit van lewenskrag, energie en 'n verbinding met diep emosies.
Niere filter bloed en water, en dit is my fisiese onvermoë om die afval uit hierdie vloeistowwe te filtreer wat my doelloos, onsamehangend en traag laat voel. Ek ondersoek my begeerte om van my liggaam en verstand weg te breek en te ontsnap na die swewende gedagtes wat my tyd in beslag neem.
Naitiemu Nyanjom is 'n materiële kunstenaar, uitvoerende kunstenaar en kunsdirekteur wat in Kenia gebore en getoë is.
Geïnteresseerd in materiële gedrag en om 'n verband in menslike sielkunde te vind, word Nyanjom se begrip ondersteun deur 'n BSc-graad in Siviele Ingenieurswese, en sodoende word wetenskaplike beginsels met artistieke konsepte saamgevoeg. Sy het 'n praktiese, eksperimentele benadering.
Nyanjom se kunswerke is al regoor die land uitgestal en sy het onlangs aan uitstallings deelgeneem om hoop en bewustheid te wek tydens die Covid-19-pandemie, soos die Covid19- social distancing-uitstalling in One Off Gallery, en die ArtHouse Haus-uitstalling in Londen (2021) en by die KAN-fees in Arusha (2020).
Nyanjom is die artistieke direkteur agter die Labelled Human-lied en -beweging by die Nairobi Design Week, waar meer as 50 kunstenaars betrokke was en die gemeenskap bymekaar gebring is om hul verskille en ooreenkomste as mense te omhels.
Sy neem tans die kreatiewe voortou by die Nairobi Design Week, en bied verskeie ondersteunende veldtogte aan, waaronder vanjaar se volledige aanlyn NDW-fees. Sy wil dieper delf in die ondersoek na meer onkonvensionele artistieke konsepte, en om kuns as 'n universele taal vir alle mense aan te dryf; ons is almal verbind.
Meer oor Naitiemu Nyanjom se kuns
Van een geslag tot die volgende het die mens al hoe meer goddelike vaardighede ingespan en hy streef voortdurend na meer. Met die aanvang van tegnologie en die internet het ons verwagtinge selfs hoër gestyg.
Dit bring 'n gevoel van afwagting mee. Ons kyk die nuus en kan dan die weer voorspel, die volgende president, die volgende konsert, die volgende Covid-geteisterde gebied, die volgende beste haarproduk, die volgende telefoon… Dit gaan altyd oor wat volgende kom, met verbeterde voordele. Ons is 'n prikkelbare en angstige generasie wat in 'n vinnige wêreld leef en altyd uitsien na die volgende groot ding.
Hoeveel van myself verloor ek elke dag deur te volg wat ander doen? Of wat ander verwag? Hoeveel van die internet is voordelig en hoeveel is nadelig?
Wat moet ek doen om my selfidentiteit te herwin in 'n tyd wat reeds 'n verwagte profiel vir my opgestel het?
Paul Shiakallis is in 1982 in Johannesburg gebore van Cypriotiese afkoms. Hy voltooi 'n nasionale diploma in fotografie aan die Tshwane Universiteit vir Tegnologie in Pretoria.
Shiakallis het kommersieel vir talle advertensie-agentskappe in Suid-Afrika foto's geneem. Benewens kommersiële en redaksionele werk, het hy opdrag ontvang om foto-opstelle te neem vir polities-gebaseerde internasionale publikasies.
Sy persoonlike werk is wêreldwyd gepubliseer, vernaamlik deur i-D Mag USA; The Guardian UK; New York Mag USA; Esquire Russia; De Volksrant Holland en The Mail and Guardian SA. Hy het al sy werk in Griekeland, Indië, Australië en die VSA uitgestal.
Shiakallis, gebaseer in sy ateljee in Johannesburg, werk tans aan kommersiële en konseptuele projekte.
Meer oor Paul Shiakallis se kuns
Hierdie projek ondersoek die gevolge van isolasie en afgetrokkenheid. Covid-19 het ons tot ons huise beperk en ons gedistansieer van die bekende van ons normale lewens. Met min inligting oor die virus begin ons emosies en gemoedstoestand afdwaal.
Terwyl ek by die huis was tydens inperking, het ek die nuanses van natuurlike lig wat teen die mure van my ateljee val, opgemerk. Die skaduwees, weerkaatsings en kleure het visuele seine geskep wat lyk soos die lug en die grond, soos 'n verre landskap. Vir die eerste keer in my lewe het ek gedink oor hoe ek sou sterf.
Met 'n digitale kamera wat op 'n driepoot vasgemaak was het ek die verbygaande lig op verskillende tye van die dag afgeneem. Ek het die verskuiwing van lig deur die venster van sonop tot sononder aangeteken. Die lug het 'n dorre woestyn gekweek en die grond in 'n dooie see ontbind, terwyl die son in die doolhof van die bos verduister het.
Hierdie kunswerk illustreer een beeld wat in die volgende in vloei om die verloop, verlies en onsamehangendheid van tyd te simboliseer. Terwyl ek in isolasie was, het ek meer bewus geword van geluide wat van die bekende na die eienaardige en die ongewenste gevloei het. Die mag van die onbekende kan verlammend wees. 'n Muwwe lug, 'n smeer van bome, die versmorende hitte, maar is dit 'n lig in die verte?
Thami Mbenekazi, gebore in 1987 in Mpumalanga, behaal 'n graad in grafiese ontwerp aan The Design School of Southern Africa in Pretoria. Hy ontvang 'n studiebeurs om drukkuns aan Artist Proof Studios in Johannesburg te studeer. Na afloop van dié kursus word hy as intern in die ateljee aangestel en werk hy saam met kunstenaars soos Nelson Makamo, Faith47 en William Kentridge.
Mbenekazi se werk maak regoor die land deel uit van talle uitstallings, hy word bekroon met eerste prys by die Fried Contemporary Galery en is gekies in die Top 100 tydens die jaarlikse Absa L'Atelier in 2015.
Meer oor Thami Mbenekazi se kuns
"Daar kan geen diepe teleurstelling wees, as daar nie diepe liefde is nie." – Martin Luther King
Ons woon in 'n land wat die waarde van die jeug verminder deur aan tradisionele prosesse en denkwyses vas te hou. Hulle sal eerder 'n ou agenda en verouderde narratief aanpor om verandering te voorkom. Niks stel 'n kind meer teleur as 'n ouer mens wat een ding sê en dan iets anders doen nie.
Die goue inlegsels in hierdie werk simboliseer die afnemende waarde van 'n teleurgestelde jeug wat hoop verloor het. Die afwagting van 'n voorspoedige toekoms word belemmer deur tradisionele ouers wat nie die potensiaal van die toekoms en van die jeug wat hierdie land werklik liefhet, raaksien nie.