Wat sal mens doen as jy 'n pasiënt in die hospitaal gaan besoek en jy vind dat die chirurg die persoon soos 'n motor se masjien heeltemal uitmekaar gehaal het? Oral lê daar hande, voete, oë en ore rond! Die beste wat 'n mens dan sal kan doen is om 'n begrafnis te reël.
Uit die Bybel leer ons dat die kerk ook 'n lewende "liggaam" is, die liggaam van Christus waarin elke orgaan noodsaaklik is vir die geheel. In hierdie liggaam is Jesus die kop, die diakens die hande, ouderlinge die oë en die predikant die mond, ens. Elkeen is 'n noodsaaklike orgaan. Wat sal met so 'n liggaam gebeur as iemand dit uitmekaar haal? As een oorgaan – klein of groot – nie sy deel doen nie is die liggaam lam of dood.
Soos daar in die vorige aflewering aangetoon is het die regering in September 1947 aan die DKF toestemming verleen om 'n 100 Duitse wesies na die Unie te bring. Uiteraard wou die Fonds graag baie meer kinders gebring het en daarom ontstaan die vraag of die onderneming ter wille van 100 kinders nog enigsins die moeite geloon het. Die dagbestuur was egter daarvan oortuig dat die skema uitgevoer moes word. Die belangrikste rede hiervoor moet daarin gesoek word dat die regering die Fonds te verstane gegee het dat, indien die eerste 100 kinders suksesvol uitgebring word, die regering geneë sou wees om op 'n latere tydstip nog kinders na die Unie te laat kom.
Die regering se toestemming om 100 Duitse weeskinders na Suid-Afrika te bring, was egter aan 'n baie belangrike voorwaarde gekoppel: Die DKF moes die regering van 'n waarborg voorsien dat die kinders tot en met hul mondigwording behoorlik versorg word sodat hulle nie van die staat afhanklik sou wees nie. In ruil vir hierdie waarborg het die regering onderneem om die vervoerkoste van die kinders en van ongeveer sewe volwasse begeleiders te betaal. Die regering het egter bepaal dat sy bydrae om die eerste 100 wese te bring nie die bedrag van 5 500 pond oorskry nie. Sou die Fonds wel daarin slaag om meer as 100 geskikte kinders te vind, was die Tesourie wel bereid om die bykomende onkoste te betaal.
Een van die MIV-variante wat in Zaïre gevind is, is die sogenaamde NDK-MIV wat immuunselle 10 000 keer vinniger dood as MIV-variante wat in die VSA voorkom. Volgens die NS:Mei 1988 het navorsers MIV-infeksies in Zaïre beskryf wat die slagoffers binne drie jaar uitgewis het. Sommige navorsers het geglo dat die swartes in Afrika se immuunsisteem meer vatbaar vir die virus is, en heel moontlik ook dat die subtipe MIV wat in Afrika voorgekom het, vinniger versprei het. Die Afrika-MIV verskil ook baie van die Westerse variante wat hul genetiese struktuur betref.
Hierdie wonderbaarlike ondervinding het in die vroeë Christelike lewe van C D Hedstrom plaasgevind. Hy het ‘n vooraanstaande Christelike sakeman in Chicago geword en mens kan maar net die Here dank vir die getuienis van so 'n man:
Op ‘n dag het ‘n dame die skoenwinkel waar ek werksaam was, binnegekom en skoene aangepas. Sy het op ‘n paar besluit, en toe ek haar die pakkie oorhandig, vra sy my watter nommer dit is. “Nommer 8, “ het ek gesê, waarop sy met ergernis sê dat sy nie so’n groot nommer dra nie.
“Wel, watter nommer dra u dan?” wou ek weet, en haar antwoord was: “Nommer 5.” “ Wel, ek kan u ‘n nommer vyf gee," het ek gesê, maar sy het geweier en wou dit nie neem nie. “Hulle pas mooi,” het sy gesê, “en hulle is die styl waarvan ek hou, maar onthou, jong man, ek dra nie so ’n nommer soos daardie nie.”
Ons glo dat ons Here Jesus Christus volkome God en volkome mens was, uitgesonderd die sonde (NGB Art 10 en 18). Jesus Christus het mens geword om aan die geregtigheidseis van God die Vader te voldoen ( HK Sondag 3). In die Kersnag is Jesus Christus in die stal van Betlehem gebore, 'n kindjie, 'n mens uit 'n vrou gebore, God wat mens geword het.
Hy is gebore soos elke ander mens uit die mensegeslag, met 'n voorgeslag in die heilshistoriese lyn.
Daar word sedert die tagtigerjare gepraat van 'n grafskrif vir die Afrikanervolk. Mense is bereid om die Afrikanervolk dood te verklaar, ook vele wat uit die Afrikanervolk self voortgekom het. Dit is gelukkig geen mens of menslike instansie se taak om 'n volk lewend of dood te verklaar nie. Hierdie gewigtige saak is slegs die Allerhoogste beskore, Hy wat volkere en nasies in aansyn roep.
Ons is as Afrikaners nog lank voor 1994 betrokke by 'n verklaarde derde vryheidstryd. Hierdie stryd is op 20 Mei 1990 op Monumentkoppie in Pretoria by wyse van 'n plegtige onderneming en 'n gebed verklaar. 'n Beter aansporing tot omgording vir die stryd bestaan daar nie.
Dit blyk dat die eerste Afrika VIGS-gevalle vissermanne was, afkomstig van die Zaïre-kant van die Tanganjikameer, soos deur dr Piot teen die einde van die 1970's opgeteken. Die mense het aan 'n eienaardige longsiekte gely en Piot het hulle na Antwerpen oorgeplaas waar hulle ten spyte van behandeling gesterf het. Volgens Garret was die eerste VIGS-geval waarskynlik in 1977 in die Mama Yemo-hospitaal in Kinshasa, Zaïre, opgeneem en het die vrou die daaropvolgende jaar gesterf. 'n Bloedmonster van hierdie pasiënt het later bevestig dat sy aan VIGS gesterf het.
In die begin van 1983 het 'n jong Noord-Tanzaniese prostituut met VIGS-simptome gepresenteer en die storie was dat sy die virus van 'n materiaalverkoper gekry het. Die inwoners van die stat het haar toestand dadelik aan toordery toegeskryf, maar 'n Tanzaniese dokter het 'n bloedmonster geneem en dit aan die CDC vir ontleding gestuur.
Om te kan lewe het die mens goeie voedsel nodig, lug met voldoende suurstof, 'n temperatuur wat nie hoog en nie te laag is nie; kortom, die lewensomstandighede moet gunstig wees. Mikrobes is ook lewende wesentjies. Om te kan lewe en vermeerder moet die omgewing en die omstandighede ook vir hulle gunstig wees.
Virus beteken "smetstof", en dit is dus duidelik dat dit 'n stof moet wees waardeur 'n mens besmet en siek kan word. Dit geld glad nie net vir mense nie want ook diere en plante kan deur virusse besmet word.
Gister was dit die jaarlikse herdenking van die grootste weldaad wat daar ooit aan die mensdom bewys is: die kruisiging van Jesus wie in ons plek vir ons sondes moes ly sodat ons die ewige lewe kon verkry; dit was Goeie Vrydag – in elkgeval vir sommige. Vir die meeste van die Afrikanervolk was dit 'n dag van groot jolyt, sommige reeds by hul langnaweekbestemmings, ander nog op die pad. En soos tydens die meeste Paaslangnaweke was daar sommer vroeg Donderdagaand reeds 'n hele aantal sterfgevalle op die besige landspaaie in die groot uittog na plesier. Vir dié wat die uittog op die pad oorleef het, het die druk verkeer deur die nag hulle eers baie ure later laat arriveer en kon hulle seker Vrydag goed uitrus.