Verenigde Koninkryk en Engeland: Biografieë - Inligting
Verenigde Koninkryk en Engeland: Biografieë
Abercromby, James, generaal
Abercromby, sir Ralph, 1734-1801
AEthelfrith, koning van Northumbria, (-616)
Alexander, veldmaarskalk Harold, 1891-1969
Allenby, Edmund Henry, eerste Burggraaf Allenby van Megiddo, 1861-1936, Britse generaal
Amherst, Jeffrey, 1717-1797, eerste baron Amherst (1776), veldmaarskalk (1796)
Argylle, John Campbell, tweede hertog van Argylle (1678-1743)
Baillie, William, Skotse generaal
Baskeyfield, Lance Sersant John D., V.C 1944
Batten, admiraal sir William († 1667)
Beatty, David, 1871-1936, Britse admiraal
Beharry, privaat Johnson Gideon VC, gebore in 1979
Boscawen, Edward, admiraal, 1711-1761
Brock, generaal-majoor Isaac, 1769-1812
Burney, sir Cecil, 1858-1929, Britse admiraal
Byng, generaal sir Julian, burggraaf Byng van Vimy, 1862-1935
Cadogan, William, eerste graaf van (1675-1726)
Cadwallon, koning van Gwynedd, d.632
Charles I, 1600-1649, koning van Groot-Brittanje en Ierland (1625-1649)
Charles Edward Stuart, die Young Pretender (1720-1788)
Collingwood, Cuthbert, eerste baron Collingwood (1750-1810)
Coningham, Air Vice Marshal Arthur 'Mary' (1895-1948)
Coote, sir Eyrie (1726-1783)
Cork en Orrery, William Boyle, 12de graaf van 1873-1967
Cradock, sir Christopher "Kit", 1862-1914
Crauford, Robert (1764-1812)
Cumberland, William Augustus, hertog van (1721-1765)
Cunningham, admiraal sir Andrew, 1883 - 1963
Cunningham, admiraal sir John, 1885-1962
Dagworth, sir Thomas († 1352)
Dempsey, luitenant-generaal Miles, 1896-1969
Derby, Thomas Stanley, graaf van, c.1433-1504
Edward III, koning van Engeland, 1327-1377
Edward IV, koning van Engeland, 1442-1483
Edward, die Swart Prins, prins van Wallis (1330-1376)
Egremont, Thomas Percy, Here, 1422-1460
Fairfax, Thomas, Derde baron Fairfax (1612-1671)
FitzClarence, brigadier-generaal Charles, VC, 1865-1914
Freyberg, generaal Bernard
George I, (1660-1727), keurvorst van Hanover (1698-1727), koning van Groot-Brittanje en Ierland (1714-1727)
George II (1683-1760), koning van Groot-Brittanje en Ierland (1727-1760)
Germain, George Sackville, eerste Burggraaf Sackville (1716-1785)
Goodenough, sir William Edmund, 1867-1945, Britse admiraal
Gort, John Vereker, sesde Burggraaf, 1886-1946
Gough, generaal sir Hubert de la Poer, 1870-1963
Gough-Calthorpe, Sir Somerset Arthur, 1864-1937, Britse admiraal
Granby, John Manners, Markies van Granby (1721-1770)
Grenvile, sir Bevil, 1596-1643, Royalist-generaal
Hackett, John Winthrop, Junior, 1910 - 1997
Hawke, Edward, eerste baron Hawke, admiraal van die vloot (1705-1781)
Hawker, L. G., VC, DSO. (1890-1916)
Henry VI, koning van Engeland, 1421-1471
Hill, Rowland "Daddy" (1772-1842)
James Edward Stuart, die ou Pretender (1688-1766)
Jervis, John, Earl St. Vincent (1735-1823)
Kelly, sir John D., 1871-1936, Britse admiraal
Khan, Noor Inayat, GC, MBE, Croix de Guerre, 1914-1944
Langdale, Marmaduke, eerste Baron Langdale (? 1598-1661)
Laugharne-kasteel, beleg van 29 Oktober-3 November 1644
Liddell-Hart, Sir Basil Henry (1895-1970)
Lowery Cole, Galbraith (1772 -1842)
Manchester, Edward Montagu, tweede graaf van (1602-1671)
Mar, John Erskine, graaf van Mar (1675-1732)
Marlborough, John Churchill, eerste hertog van († 1722)
Mathews, Thomas, admiraal (1676-1751)
Mauny, sir Walter de, (-1372)
Maxse, generaal Sir (Frederick) Ivor, 1862-1958
Montgomery, Bernard Law, generaal (1887-1976)
Montrose, James Graham, 1ste markies van (1612-1650)
Nelson, Horatio (1758-1805), Deel 1: Vroeë lewe
Nelson, Horatio (1758-1805), Deel 2: The Nile to Copenhagen
Nelson, Horatio (1758-1805), Deel 3: 1803 na Trafalgar
Nelson, Horatio, eerste burggraaf Nelson (1758-1805)
Neville, George, aartsbiskop van York, 1432-1476
Neville, sir Humphrey, van Brancepeth
Neville, Richard, graaf van Salisbury (1400-1460)
Neville, Richard, graaf van Warwick (1428-1471)
Newcastle, William Cavendish, hertog van, 1592-1676
Nixon, John Eccles, sir, 1857-1921, Britse generaal
Ormonde, James Butler, tweede hertog van, 1665-1745
Oswiu, koning van Bernicia en Northumbria, (d. 670)
Outram, generaal sir James (1803-63)
Penda, koning van Mercia († 654)
Pitt die oudste, William, 1ste graaf van Chatham (1708-78)
Pond, admiraal sir Dudley, 1877-1943
Rupert, Prins, graaf Palatyn van die Ryn, hertog van Beiere, hertog van Cumberland, graaf van Holderness (1619-1682)
Salisbury, Richard Neville, graaf van (1400-1460)
Skippon, Philip, parlementêre generaal
Somerset, Edmund Beaufort, tweede hertog van, c.1406-1455
Somerset, Edmund Beaufort, vierde hertog van, 1439-1471
Somerset, Henry Beaufort, derde hertog van, 1436-1464
Somerville, admiraal sir James (1882-1949)
Stanley, Thomas Lord, graaf van Derby, c.1433-1504
Stanley, sir William, c.1435-1495
Stuart, Charles Edward, the Young Pretender (1720-1788)
Stuart, James Edward, die ou Pretender (1688-1766)
Steuben, Friedrich Wilhelm Augustus, baron von (1730-94)
Trollope, sir Andrew, d.1461
Tudor, Owen, c.1400-1461
Vereker, John, sesde Burggraaf Gort, 1886-1946
Vian, admiraal Philip, 1894-1968
Walpole, Sir Robert, 1ste graaf van Orford (1676-1745)
Warwick, Richard Neville, graaf van (1428-1471)
Wavell, generaal Sir Archibald, 1883-1950
Wolfe, James (1727-1759), generaal-majoor
Wyatt, Sir Thomas, the Younger, c.1519-1554
York, George Neville, aartsbiskop van, 1432-1476
York, Richard Plantagenet, derde hertog van, 1411-1460
Geskiedenis van die parlement aanlyn
Hierdie databasis bevat die 21 420 artikels wat tot dusver deur die History of Parliament gepubliseer is en wat die loopbane van parlementslede dek. Tans is die artikels vir die afdelings 1604-29 en 1820-32 nie beskikbaar nie: dit sal onderskeidelik laat in 2012 en laat in 2011 op die webwerf gepubliseer word.
Die geskiedenis is oor 'n lang tyd saamgestel: die eerste artikels is in 1964 gepubliseer en die mees onlangse is in 2010. Daar is 'n aansienlike variasie in die grootte en hoeveelheid inligting wat verskaf word. Oor die algemeen moet die gedeeltes wat meer onlangs gepubliseer is, as baie voller en gesaghebbender beskou word, alhoewel op die vroeëre biografieë vir die meeste doeleindes staatgemaak kan word.
Elke biografie bevat inligting oor die gesinsagtergrond van die lid, loopbaan en belangrike prestasies, maar die hoofklem word gelê op die parlementêre aktiwiteit van die lid, waar dit opgespoor kan word.
Hou die volgende punte in gedagte wanneer u die biografieë raadpleeg:
'n Lid se naam word gegee in die styl wat hy gehad het toe hy die eerste keer in die betrokke afdeling die huis binnegegaan het-probeer om alternatiewe spellings, naamsveranderinge en dubbele loopweergawes te gebruik, eerder as om die soekfunksies te gebruik as om die blaai-fasiliteite te gebruik
'n Lid se biografie kan oor twee of meer afdelingsperiodes verdeel word - waar van toepassing, volg die skakels na inskrywings wat die vorige of latere loopbane van die lid dek (waar die naam nie presies in dieselfde vorm verskyn nie)
'n Lid se biografie dek slegs sy loopbaan in die Laerhuis - waar van toepassing, sal sy loopbaan in die House of Lords deur die betrokke Lords -afdeling behandel word
'n Lid se biografie begin met sy naam en adres, en gee dan 'n lys van al die kiesafdelings waarvoor hy gedurende sy loopbaan gesit het - waar slegs 'n jaardatum gegee word, verwys dit na die algemene verkiesing van daardie jaar
Vir meer verduideliking oor die uitleg en betekenis van die verskillende elemente van die biografie, gaan na die afdeling Metode in die inleidende opname van die betrokke afdeling.
Die Romeine verlaat Brittanje
Na 400 jaar in Brittanje vertrek die Romeine
410 Honorius, die Romeinse keiser in Brittanje, sê dat hy na Rome moet terugkeer om sy tuisland te beskerm teen aanvalle deur Germaanse stamme en die Britte moet die verantwoordelikheid neem om hulself te verdedig teen Jutes, Angles, Saxons, Picts and Scots.
'N Koninkryk in Kent word gevorm
449 40 jaar nadat die Romeine vertrek het, nooi Vortigen, 'n plaaslike heerser in Kent, Jutes uit Jutland Denemarke as huursoldate om te veg teen die indringende Pikke en Skotte. Nadat hulle die Pikke en Skotte verslaan het, draai hulle Vortigen aan en vestig hulle in Kent en kies die Jute -oorlogsheren, Hengist en Horsa as hul heersers (455).
Sommige het Hengist en Horsa as die eerste post van die Germaanse konings van Engeland geplaas.
Die Koninkryk van Sussex
477 Ella, 'n suidelike Saksiese land in Pevenseybaai, en na 'n bloedige oorlog wat 'n paar maande duur, vermoor hy die meeste van die plaaslike Britte en vorm Sussex. (Suid -Sakse)
Die koninkryk van Wessex
495 Meer Sakse kom aan en land in die Southampton -omgewing, verower die ou Romeinse stad Winchester en die land van die Wes -Sakse in gebore, geregeer deur Cedric. Alle daaropvolgende konings en koninginne van die hele Engeland is verwant aan Cedric.
516 Slag van Badon Hill. 'N Wes -Saksiese uitbreiding weswaarts word 'n paar jaar gestop deur miskien 'n koning Arthur, een van die laaste geromaniseerde Britte in Engeland.
Die koninkryk van Essex
527 Die derde en laaste Saksiese stam arriveer hierdie keer, waarskynlik deur die Teems net oos van Londen, en hulle vestig hulle in die land van die Teems na St Albans. Essex, die land van die Oos -Sakse. Insluitend die webwerf wat voorberei word vir die Olimpiese Spele 2012
Die Koninkryk van Northumberland
547 Nou is dit die beurt aan die Angels wat die Sakse vermy en hulle noord van die rivier Humber (Noord-Humbria) vestig.
Die Koninkryk van East Anglia
575 Twee verdere Angles -stamme land in wat nou East Anglia genoem word. Hulle vestig hulle in twee groepe wat Norfolk en Suffolk vorm. (Noordmense en Suidmense)
Die Koninkryk van Mercia
586 Hierdie gebied wat nou die East Midlands genoem word, is ook oorval deur Angles toe hulle die laaste oorblywende deel van die geromaniseerde Brittanje koloniseer.
585 Engeland is dus verdeel in 7 afsonderlike koninkryke wat almal deur aparte Germaanse konings beheer word. Ongeveer 200 000 hoeke, Sakse en Jute (uit Jutland) woon nou in Engeland en die meerderheid Britse mans is dood of het na Wallis, Skotland of Cornwall gevlug. Die nuwe Germaanse stamme spandeer baie van hul tyd om onder mekaar te veg.
Ipswich is een van Engeland se oudste dorpe,   indien nie die oudste nie. Ipswich was en is die oudste stad wat nog steeds deur die Engelse gevestig en ontwikkel is.  Dit het 'n ononderbroke geskiedenis van die gemeenskap as 'n stad sedert die vroeë Angelsaksiese tyd.
Romeinse nedersetting Redigeer
Onder die Romeinse ryk vorm die gebied rondom Ipswich 'n belangrike roete in die binneland na plattelandse dorpe en nedersettings via die riviere Orwell en Gipping. [ aanhaling nodig ] 'N Groot Romeinse fort, deel van die kusverdediging van Brittanje, het by Walton naby Felixstowe (21 myl, 21 km) gestaan,  en die grootste Romeinse villa in Suffolk (moontlik 'n administratiewe kompleks) het by Castle Hill (noord- Wes -Ipswich). 
Die moderne stad het in die Angelsaksiese tyd (7de tot 8ste eeu) gestalte gekry rondom die hawe van Ipswichs. Namate die kusstate van Noordwes-Europa uit die ineenstorting van die Romeinse Ryk ontstaan ​​het, het noodsaaklike Noordsee-handel en kommunikasie tussen Oos-Brittanje en die vasteland (veral na Skandinawië en deur die Ryn) deur die voormalige Romeinse hawens van Londen gegaan (wat die koninkryke Mercia, die Oos -Sakse, Kent) en York (Eoforwic) (wat die koninkryk Northumbria bedien).
Gipeswic (ook in ander spellings soos Gippeswich)  het as ekwivalent hiervan ontstaan ​​en dien die koninkryk East Anglia,       sy vroeë ingevoerde ware wat dateer uit die tyd van koning Rædwald, opperheerser van die Engelse (616–624). Die beroemde begraafplaas en skat by Sutton Hoo in die omgewing (14 myl, 14,5 km) is waarskynlik sy graf. Die Ipswich -museum huisves replika's van die skatte van die Romeinse Mildenhall en Sutton Hoo. 'N Galery wat gewy is aan die stad se oorsprong, sluit in Angelsaksiese wapens, juweliersware en ander artefakte.
Die sewende-eeuse stad was naby die kaai geleë. Teen 700 nC het Friese pottebakkers uit Nederland in Ipswich gevestig en die eerste grootskaalse pottebakkerye sedert die Romeinse tyd in Engeland opgerig. Hul ware is ver in Engeland verhandel, en die bedryf was 200 jaar uniek aan Ipswich.   Met groeiende welvaart, in ongeveer 720 nC, is 'n groot nuwe deel van die stad in die Buttermarket -omgewing aangelê. Ipswich was besig om 'n plek van nasionale en internasionale belang te word.  Dele van die ou padplan bestaan ​​steeds in sy moderne strate.
Na die inval van 869 val Ipswich onder Viking -bewind. Die aardewalle rondom die middestad is waarskynlik omstreeks 900 deur die Vikings in Ipswich opgehef om te verhoed dat die Engelse dit kon herower.   Hulle was onsuksesvol. Die stad bedryf 'n munt onder koninklike lisensie van koning Edgar in die 970's, wat deur die Normandiese verowering tot in die tyd van koning John, in ongeveer 1215.  Die afkorting Gipes verskyn op die muntstukke.
Koning John het die stad sy eerste handves in 1200 toegestaan ​​en die middeleeuse fondamente van sy moderne burgerlike regering gelê.   Thenceforth Ipswich handhaaf sy jurisdiksie ten sterkste oor die Liberty of Ipswich, 'n administratiewe gebied wat ongeveer 35 vierkante kilometer strek, gesentreer op die stad. 
In die volgende vier eeue het dit sy rykdom optimaal benut deur Suffolk -doek met die vasteland te verhandel. [ aanhaling nodig ] Vyf groot godsdienstige huise, waaronder twee Augustynse Priories (St Peter en St Paul, en Holy Trinity, beide middel van die 12de eeu  ), en dié van die Ipswich Greyfriars (Franciscans, voor 1298), Ipswich Whitefriars ( Karmeliete het 1278–79 gestig) en Ipswich Blackfriars (Dominikaners, voor 1263), het in die middeleeuse Ipswich gestaan. Die laaste karmelietprior van Ipswich was die gevierde John Bale, skrywer van die oudste Engelse historiese versdrama (Kynge Johan, c.1538).  Daar was ook verskeie hospitale, waaronder die melaatse hospitaal van St Mary Magdalene, wat voor 1199 gestig is.
Gedurende die Middeleeue was die Marian -heiligdom van Our Lady of Grace 'n beroemde pelgrimsbestemming en het baie pelgrims gelok, waaronder Henry VIII en Katherine van Aragon.   By die Reformasie is die standbeeld na Londen weggeneem om verbrand te word, hoewel sommige beweer dat dit oorleef het en bewaar word in Nettuno, Italië. 
Omstreeks 1380 het Geoffrey Chaucer die handelaars van Ipswich in die satiriseer Die Canterbury -verhale. Thomas Wolsey, die toekomstige kardinaal, is in 1473 in Ipswich gebore as die seun van 'n welgestelde grondeienaar. Hy was een van Henry VIII se naaste politieke bondgenote en stig in 1528 'n kollege in die stad, wat vir 'n kort tydjie een van die huise van die Ipswich School was.  Hy bly steeds een van die bekendste figure in die stad.
Vroeë-moderne era Redigeer
Gedurende die 14de tot die 17de eeu was Ipswich 'n kantoor vir die Hanzesliga, en die hawe word gebruik vir invoer en uitvoer na die Baltiese See. In die tyd van koningin Mary is die Ipswich -martelare op die brandstapel op die Cornhill verbrand weens hul protestantse oortuigings. 'N Monument ter herdenking van hierdie gebeurtenis staan ​​nou in Christchurch Park. Ipswich was in die 16de eeu 'n druk-, boekverkopersentrum en 'n voorblad vir kontinentale boeke.  Van 1611 tot 1634 was Ipswich 'n belangrike sentrum vir emigrasie na New England. Dit is aangemoedig deur die dorpsdosent, Samuel Ward. Sy broer Nathaniel Ward was die eerste minister van Ipswich, Massachusetts, waar 'n voorstad 'Castle Hill' genoem is na die plek van die naam in die noordweste van Ipswich, die Verenigde Koninkryk. Ipswich was ook een van die belangrikste hawens van aanvang vir puriteine ​​wat gedurende die 1630's ander Oos -Angliese dorpe en dorpe na die Massachusettsbaaikolonie verlaat het en wat bekend geword het as die Groot Migrasie. 
Die skilder Thomas Gainsborough het in Ipswich gewoon en gewerk. In 1835 het Charles Dickens in Ipswich gebly en dit gebruik as 'n omgewing vir tonele in sy roman Die Pickwick Papers. Die hotel waar hy gewoon het, is eers in 1518 geopen, dit was toe bekend as The Tavern en het later bekend geword as die Great White Horse Hotel. Dickens het die hotel in hoofstuk XXII van Die Pickwick Papers, beskryf die kronkelende gange en trappe van die hotel.
In 1797 verhuis Lord en Lady Nelson na Ipswich, en in 1800 word Lord Nelson aangestel as hoë steward van Ipswich.
19de en 20ste eeu Redigeer
In 1824 stig dr George Birkbeck, met ondersteuning van verskeie plaaslike sakelui, een van die eerste Mechanics 'Institutes wat tot vandag toe nog bestaan ​​as die onafhanklike leeskamer en biblioteek van die Ipswich Institute. Die gebou, in Tavernstraat 15, is sedert 1836 die tuiste van die biblioteek. [ aanhaling nodig ]
In die middel van die 19de eeu is koproliet (gefossileerde dieremis) ontdek dat die materiaal ontgin en dan in suur opgelos is, en die gevolglike mengsel vorm die basis van die kunsmisbedryf van Fisons. 
Die Tolly Cobbold -brouery, wat in die 18de eeu gebou is en in 1894–96 herbou is, is een van die beste Victoriaanse brouerye in die Verenigde Koninkryk. Daar was 'n Cobbold -brouery in die stad van 1746 tot 2002 toe Ridley's Breweries Tolly Cobbold oorgeneem het.  Felix Thornley Cobbold het Christchurch Mansion in 1896 aan die stad voorgehou. Kleiner brouerye sluit in St Jude's Brewery, geleë in 'n 18de-eeuse koetshuis naby die middestad.
Ipswich is tydens die Eerste Wêreldoorlog deur bombardemente deur Duitse Zeppelins onderwerp, maar die grootste skade het verreweg tydens die Duitse bombardemente van die Tweede Wêreldoorlog plaasgevind. Die gebied in en om die dokke was veral verwoes. Tagtig burgerlikes sterf tydens vyandelike optrede in die distrik Ipswich tydens die laaste oorlog.  Die laaste bomme wat op Ipswich geval het, het op 2 Maart 1945 om 02:00 op Seymourweg geland en 9 mense doodgemaak en 6 huise vernietig. 
Die Willis-gebou is 'n glasbeklede gebou wat deur Willis besit word. Die gebou is ontwerp deur Norman Foster en dateer uit 1974, toe dit bekend was as die Willis Faber & Dumas -gebou. Dit het in 1991 die jongste graad I -gebou in Brittanje geword, en was destyds een van slegs twee monumente wat minder as 30 jaar oud was. 
In September 1993 word Ipswich en Arras, Nord Pas-de-Calais, Frankryk tweelingdorpe, en 'n plein in die nuwe Buttermarket-ontwikkeling is Arras Square genoem om die verhouding te kenmerk. 
Ipswich het voorheen 'n munisipale lughawe in die suidooste van die stad gehad, wat in 1929 deur die Ipswich Corporation geopen is. Die lughawe is in 1996 deur die Ipswich Borough Council omstrede gesluit. [ aanhaling nodig ] Die perseel is herontwikkel vir behuising as die landgoed Ravenswood. 
Ipswich het 'n bouboom in die vroeë deel van die 21ste eeu beleef. Konstruksie het hoofsaaklik gekonsentreer rondom die voormalige nywerheidsdok wat nou bekend staan ​​as die Ipswich Waterfront. Wedergeboorte in die omgewing het dit 'n kultuurknooppunt in Ipswich gemaak, met uitstekende restaurante, 'n boetiekhotel en die nuwe plaaslike universiteit, die Universiteit van Suffolk. Die nuwe hoë geboue van die Regatta Quay -ontwikkeling is bo -aan die lys van die hoogste geboue in Ipswich. Die hoë gebou met gemengde gebruik, die Cranfield Mill, is tans die hoogste gebou in East Anglia.
Ipswich bly 'n 'stad' ondanks 'n paar pogings om 'stad' -status te wen.  Die stad het nie 'n katedraal nie, dus is die biskop van St Edmundsbury en Ipswich gevestig in Bury St Edmunds, die voormalige distrik West Suffolk.
Die waterfront is nou hoofsaaklik toegewy aan ontspanning en bevat uitgebreide onlangse ontwikkeling van woonstelblokke en 'n universiteitskampus. Ondernemings wat vanaf die hawe bedryf word, sluit luukse bote en 'n houthandelaar in. Ander nywerhede is in die suide van die nat dok gevestig. Die gebied is in 2013 oorstroom tydens 'n gety. In Februarie 2019 is 'n vloedhek, wat die 'New Cut' beskerm, onthul. Die vloedgrens, soortgelyk aan die Thames Barrier, het £ 67 miljoen gekos.  Die Ipswich Village Development, wat in 2002 rondom Russellweg begin is, is die tuiste van Suffolk County Council en Ipswich Borough Council.
Holywells is die gebied rondom Holywells Park, 'n openbare park van 27 hektaar naby die dokke, en die onderwerp van 'n skildery deur Thomas Gainsborough. Alexandra Park is die naaste park aan die noordelike kaai aan die waterfront, geleë op Back Hamlet, aangrensend aan die Universiteit van Suffolk.
Ten ooste van die stad is Trinity Park naby Bucklesham, die tuiste van die jaarlikse Suffolk Show, 'n tipiese graafskapskou. Die 'Drie-eenheid' is die naam wat gegee word aan die drie diere wat inheems is aan die graafskap Suffolk, naamlik Rooi poll-beeste, die kragtige Suffolk Punch-perd en die Suffolk-skape met swart gesig.
Ipswich is die tuiste van baie kunstenaars en het 'n aantal galerye, waarvan die prominentste in Christchurch Mansion, die stadsaal, in Ancient House en die Artists 'Gallery in Electric House is. Die visuele kunste word verder ondersteun met baie beelde op maklik toeganklike plekke. Die stadsraad bevorder die skepping van nuwe openbare kunswerke en dit is bekend dat dit 'n voorwaarde is vir toestemming vir die beplanning.  Die stad het drie museums: Ipswich Museum, die Ipswich Transport Museum en Christchurch Mansion.
Die New Wolsey Theatre is 'n teater met 400 sitplekke aan Civic Drive. Alhoewel die Wolsey Theatre in 1979 gebou is, het The New Wolsey Company die bestuur en bestuur van die Wolsey Theatre in 2000 aangeneem en sy eerste produksie in Februarie 2001 geopen.
DanceEast, wat die primêre doel het om innovasie en ontwikkeling van dans in die ooste van Engeland te bepleit, woon nou in hul nuwe perseel as deel van die ontwikkeling aan die waterfront.  Hulle bou nuwe persele as deel van die waterfront -ontwikkeling. Dit is die eerste op maat gemaakte dansfasiliteite in die ooste van Engeland teen 'n koste van ongeveer £ 8 miljoen.
Spill Festival of Performance is in 2007 in Ipswich bekendgestel en wissel jaarliks ​​tussen Londen en Ipswich. In 2018 is Clarion Call die kenmerkende installasie op die fees  Clarion Call, wat in die historiese middestad en aan die waterfront in Ipswich geïnstalleer is, is 'n soniese intervensie wat daagliks na die ondergaande son roep, en die stemme weerspieël die hedendaagse Brittanje terwyl hulle die die plaaslike geskiedenis van die Eerste Wêreldoorlog, met behulp van klanktegnologie wat oorspronklik in oorlog en noodgevalle gebruik is, en die stemme en liedjies van vroue en meisies, om 'n klankbeeld van groot skaal te skep.
Eastern Angles Theatre Company is gevestig in die Sir John Mills Theatre in Ipswich, vernoem na die beroemde akteur wat as kind in Felixstowe gewoon het. In 2012 het dit sy 30ste bestaansjaar gevier. Die groep doen plattelandse toere en seisoenale optredes.
Die Ipswich Kunstefees, bekend as 'Ip-art', is sedert 2003 die jaarlikse somerkunstefees van die stad en het 'n ontwikkelende en gevarieerde program van gebeure van visuele kunste, uitvoerende kunste, letterkunde, film en musiek beleef, veral 'n gratis musiekdag in Christchurch Park. 
Die Ipswich Jazz Festival is 'n jazz -musiek- en kunstefees wat in 2015 in vennootskap met die Ipswich Arts Festival begin is en kombineer gevestigde jazztalent, opkomende sterre en streekspelers. 
Ipswich het 'n opvallende punk -toneel en 'n invloedryke grindcore -band Extreme Noise Terror, wat in 1985 in die stad gestig is.
Dit bevat ook kuns- en fotografie -uitstallings, filmvertonings en werkswinkels wat oral in die stad gehou word.
Key Arts is 'n ruimte wat deur kunstenaars bestuur word deur die oortollige St Mary by die Quay Church aan die waterfront te gebruik. Hulle hou gedurende die jaar 'n uitgebreide program vir geleenthede en koshuise en is sedert 2006 aan die gang.
Norwich bly die streeksentrum vir TV -uitsendings, maar beide BBC East en Anglia TV het aanbieders en kantore in Ipswich. Die stad het vyf plaaslike radiostasies, BBC Radio Suffolk wat die hele provinsie dek, waar die East Anglian-aksent gehoor kan word op sy talle telefoon-ins, die kommersiële stasie Heart East, wat in 1975 gestig is as Radio Orwell oor die A14-gang in Suffolk , en Ipswich 102 wat die FM-frekwensie oorgeneem het in 2018. Die jonger gehoor word versorg met die Suffolk-gebaseerde Kiss 105-108. Ipswich Community Radio is van stapel gestuur in 2007. Die stad se daaglikse koerant is die Ipswich Star 'n susterstitel vir die provinsie se dagblad The East Anglian Daily Times.
Benewens die Christchurch Mansion en Ancient House, het Ipswich in die 21ste eeu ook belangrike kulturele geboue, waaronder die New Wolsey Theatre en die Regent Theatre - die grootste teater in East Anglia waar die Beatles in die 1960's opgetree het toe dit nog was bekend as die Gaumont.
Daar is verskeie middeleeuse Ipswich-kerke, maar die grootste is St. Mary-le-Tower,  wat deur die Victoriaanse herbou is. Holy Trinity Church by die waterfront is een van die min kerke in die land wat tydens die bewind van William IV gebou is, en hoewel die buitekant effens lyk, is die binnekant nogal skouspelagtig. Die wêreld se oudste sirkel kerkklokke word in die St Lawrence -kerk gehuisves. 
Die Ancient House in the Buttermarket is 'n voorbeeld van 'n handelshuis met tudorpargeting en die Ipswich -venster.
Die voormalige East Suffolk County Hall is net oos van die sentrum van Ipswich. Dit word deur die Victoriaanse Vereniging as 'n gevaarlike gebou gelys.  Die stadsaal word steeds gebruik as 'n kunssentrum en 'n plek vir geleenthede, en dateer uit 1866 (argitekte: Bellamy en Hardy van Lincoln).
Moderne geboue sluit in Endeavour House (hoofkwartier van Suffolk County Council en voorheen die tuiste van die TXU Corporation), Grafton House (tuiste van Ipswich Borough Council) en Ipswich Crown Court, almal geleë op Russellweg in die gebied bekend as die Ipswich Village Development, wat sluit Portmanweg -stadion in. Die stadion het Engeland onder 21, onder 23 en internasionale sokkerwedstryde aangebied, asook rugbyunie en hokkiewedstryde.
In die waterfront is The Mill die hoogste gebou in East Anglia, met 23 verdiepings.
Aan die noordwestelike kant van Ipswich lê Broomhill Pool, 'n graad II genoteerde lido van die Olimpiese grootte wat in 1938 geopen en in 2002 gesluit is, en sedertdien is 'n veldtog om die herstel en heropening van die Broomhill Pool Trust te bestuur. . Aan die suidekant van Ipswich is die historiese Belstead Lodge, nou die Belstead Brook Hotel.
Ipswich word plaaslik beheer deur 'n tweevlak-raadsisteem. Ipswich Borough Council vervul distriksraadfunksies soos vullisverwydering, behuising en beplanning, en die Suffolk County Council lewer die distriksraaddienste soos vervoer, onderwys en maatskaplike dienste.
Die stad word gedek deur twee parlementêre kiesafdelings: Ipswich, wat verteenwoordig word deur die konserwatiewe parlementslid Tom Hunt en beslaan ongeveer 75% van die stad, en Central Suffolk & North Ipswich, wat die oorblywende 25% dek en deur die konserwatiewe parlementslid Dan Poulter verteenwoordig word.
In April 2006 het die stadsraad openbare besprekings begin oor die idee om die stad in 'n eenheidsowerheid te verander  Ipswich het van 1889 tot 1974 'n distrik gevorm, onafhanklik van die administratiewe graafskap East East Suffolk, en hierdie status is nie herstel deur die Banham/Cooksey -kommissie in die 1990's. Ipswich, Norwich, Exeter en Oxford verenig hulle om hulle te beywer vir eenheidsgesagstatus vir die vier dorpe, in die hoop om die geleentheidsvenster wat deur die Witskrif van die plaaslike regering in Oktober 2006 aangebied is, te gebruik. In Maart 2007 is aangekondig dat Ipswich een van die 16 rade op die kortlys is  en op 25 Julie 2007 het die minister van buitelandse sake aangekondig dat sy van plan is om die eenheidsvoorstel vir Ipswich te implementeer, maar dat daar 'n aantal risiko's is met betrekking tot die finansiële saak in die voorstel ',  waarop sy Ipswich genooi het om verdere werk te onderneem voordat 'n finale besluit geneem word.  Vroeg in Desember is planne in twyfel getrek omdat die regering aangekondig het dat dit die eenheidsbod vir Ipswich en Exeter 'vertraag' het.  In Julie 2008 kondig die Grenskomitee aan dat sy voorkeuropsie is vir 'n eenheidsowerheid wat Ipswich en die suidoostelike hoek van Suffolk dek, insluitend Felixstowe. 
Die industrie rondom Ipswich, wat die provinsie van landbou -Suffolk was, het 'n sterk boerderyvooroordeel gehad met Ransomes, Sims & Jefferies Ltd, een van die bekendste landbouvervaardigers in die stad. Dit is opmerklik dat die wêreld se eerste kommersiële gemotoriseerde grassnyer in 1902 deur Ransomes gebou is. Ransomes & amp Rapier was 'n groot Britse vervaardiger van spoorwegtoerusting en later hyskrane, van 1869 tot 1987. Daar was jare lank 'n suikerbietfabriek in Ipswich. in 2001 gesluit as deel van 'n rasionalisering deur British Sugar. Hierdie landbouverbinding word bewaar in die plaaslike sokkerklub se bynaam "The Tractor Boys". Phillips & amp Piper Bpk op Old Foundry Road het baie vroue in diens gehad wat vir 130 jaar perdry- en baadjag vir Harrods, Pytchley en ander etikette naai en uiteindelik in Junie 1982 gesluit word. 
Die British Telecom Research Laboratories was in 1975 oos van die stad in Martlesham Heath geleë, dit is nou 'n wetenskapspark genaamd Adastral Park. Die gebied was oorspronklik RAF Martlesham Heath, 'n vliegveld van die Tweede Wêreldoorlog. 'N Deel van die ou vliegveld is nou die tuiste van die polisie se hoofkwartier in die Suffolk Constabulary.
'N Belangrike indiensnemingsektor is versekering, beide in die groothandel en in die kleinhandel. Sommige van die belangrikste spelers met 'n belangrike teenwoordigheid in Ipswich is Axa, Churchill, Legal & amp General, LV en Willis Towers Watson. Toegang tot 'n vaardige en ervare arbeidsmag het ook gelei tot die oprigting van bykomende ondernemings wat hierdie ondernemings bedien, insluitend inbelsentrums wat handel oor verkope en eise.
Ipswich is een van die Haven -hawens en is steeds 'n werkende hawe, wat elke jaar miljoene ton vrag hanteer. Voor die inbedryfstelling, het HMS Grafton was 'n gereelde besoeker aan die hawe en het spesiale bande met die stad en die graafskap Suffolk. HMS Orwell, vernoem na die rivier, is ook nou verbind met Ipswich.
Busdienste in Ipswich word bestuur deur Ipswich Buses, First Norfolk & Suffolk, Beestons en verskeie kleiner ondernemings. Stadsdienste werk hoofsaaklik vanaf die busstasie Tower Ramparts en plaaslike dienste vanaf die busstasie Ipswich Old Cattle Market.
Ipswich is naby die A14- en die A12 -paaie geleë, dit is ook op die Groot -Oosterse hooflyn van Londen na Norwich, die East Suffolk -lyn na Lowestoft en die Felixstowe -taklyn. Die Orwell -brug wat die A14 -pad oor die Orwell -rivier vervoer, is 'n belangrike brug vir die streek wat die hawe van Felixstowe met die res van die land verbind. Die brug word af en toe gesluit as gevolg van voorvalle of sterk wind, die sluiting van die brug bring Ipswich tot stilstand met afgeleide verkeer.
Daar is twee treinstasies, Ipswich en Derby Road. Treindienste in Ipswich word bestuur deur Greater Anglia en bied direkte dienste aan stede in die omgewing, waaronder Londen, Cambridge, Norwich en Peterborough.
Ipswich is 'n uur weg van die Stansted -lughawe, 40 minute van die Harwich -internasionale hawe af, en dit is ook op Sustrans se nasionale fietsroete 1 en die nasionale fietsroete 51. Die hawe van Felixstowe is 'n groot houerhawe, 19 km oos.
Die Ipswich-lughawe is gesluit in 1996. Die spoorwegmotorhuis van die stad is in 1846 geopen en in 1968 gesluit. Ipswich is steeds 'n aanmeldingspunt vir loko-spanne en 'n stallingspunt.
Ipswich se enigste professionele verenigingsvoetbalklub is Ipswich Town, wat in 1878 gestig is en vanaf 2019 [update] speel in die derde vlak van die EFL League One in die Portman Road-stadion met 30 300 kapasiteit. Hulle is verkies tot die Football League in 1938,   en het 'n sterk wedywering met Norwich City, en was die vorige klub van die twee suksesvolste Engelse bestuurders, Alf Ramsey, wat op die Old Cemetery in die stad begrawe is. sy dood in 1999, en Bobby Robson. Ipswich het die ligakampioenskap in 1961–62 gewen in hul eerste seisoen as 'n klub in die hoogste afdeling tydens die bewind van Ramsey, sowel as die FA Cup 1978 en die UEFA Cup in 1981 onder Robson. Die klub is ook onoorwonne tuis in alle Europese kompetisies, nadat hulle ses gelykop gespeel het en die ander 25 gewen het. 
Ipswich is ook die tuiste van verskeie nie-liga sokkerklubs, waaronder Ipswich Wanderers en Whitton United in die Eastern Counties League, en Achilles, Crane Sports en Ransomes Sports, onder andere in die Suffolk & amp; Ipswich League. Die stad het verteenwoordiging in albei rugbykodes. Daar is twee rugbyunie -spanne - Ipswich RFC, wat in Londen 2 North East League speel, en Ipswich YM RUFC - en een rugbyspan - Ipswich Rhinos, wat in die Rugby League -konferensie speel. Ipswich Cardinals is 'n Amerikaanse voetbalspan wat in die Suid-Oos-konferensie van BAFACL 1 speel, die tweede vlak van die BAFA Community Leagues.
Die speedway-span, die Ipswich Witches, het sedert 1951 in die Foxhall-stadion aan die buitewyke van Ipswich gery  en het vier keer die hoogste posisie in die liga gewen, die uitklopbeker vyf keer en die tweede uitklophou koppie twee keer.  Die stadion word ook gereeld gebruik vir Hot Rod-, Stock Car- en Banger -renwedstryde, wat gedurende die jaar groot geleenthede op die buitenste teerpad van die stadion aanbied.
Ipswich Gymnastics Centre is een van slegs drie ten volle Olimpiese geakkrediteerde gimnastiekgeriewe in die Verenigde Koninkryk.   Ipswich Swimming,  wat in 1884 gestig is as Ipswich Swimming Club, is gevestig in die stad se Crown Pools en gebruik ook die Fore Street -swembad. Die suksesvolste lid van die klub is die goue medaljewenner van die Wêreldkampioenskap, Karen Pickering.
Ipswich het 'n renbaan gehad wat 'n mengsel van plat- en National Hunt -wedrenne van 1710 tot 1911 aangebied het. [ aanhaling nodig ]
Sekondêre skole wat deur die staat gefinansier word, sluit omvattende skole in, soos Copleston High School, St Alban's Catholic High School, Holbrook Academy, Holbrook Primary en Northgate High School en akademies soos Ipswich Academy en Chantry Academy. Ipswich is ook die tuiste van verskeie onafhanklike skole, waaronder Royal Hospital School, Ipswich School (albei is mede-opvoedkundiges en lede van die hoofmeesters- en hoofmeesterskonferensie), die Ipswich High School (het onlangs van meisies net na meisies en seuns verander) en St Joseph's College (Katoliek, mede-opvoeding) wat 'n internasionale somerkamp aanbied.
Verdere en hoër onderwys Redigeer
Suffolk New College is 'n kollege vir verdere opleiding in Ipswich, wat studente van die stad en die omliggende gebied bedien. Daar is ook 'n sesde kollege, One, wat studente uit dieselfde omgewing bedien.
Ipswich is die plek van die Universiteit van Suffolk, Suffolk se eerste instelling vir hoër onderwys (HEI), wat in 2007 gestig is. Dit was oorspronklik University Campus Suffolk, 'n samewerkingsonderneming wat die Universiteit van Essex in Colchester, die Universiteit van East Anglia in Norwich, insluitend verskeie hoërskole en Suffolk County Council. Die universiteit het egter in November 2015 sy eie graad toegeken, en in Mei 2016 het hy universiteitstatus gekry. Die universiteit is in Augustus 2016 herdoop tot die Universiteit van Suffolk, voor sy voormalige naam University Campus Suffolk.  
Ipswich beleef 'n oseaanklimaat, soos die res van die Britse Eilande, met 'n smal temperatuurtemperatuur en reënval wat eweredig deur die jaar versprei word. Een van die twee naaste waaroor data beskikbaar is, is East Bergholt, ongeveer 11 km suidwes van die middestad en op 'n soortgelyke hoogte, en 'n soortgelyke situasie in die riviervallei/riviermonding. Die gemiddelde Julie-maksimum van 23,2 ° C [73,8 ° F]  is die derde hoogste vir 'n groot nedersetting in die land, agter Londen en Colchester, wat die relatiewe warmte van die gebied gedurende die somergedeelte van die jaar illustreer. Die rekord maksimum is 35,2 ° C (95,4 ° F),  wat gedurende Augustus 2003 gestel is. Gewoonlik sal 24,9 dae van die jaar 'n maksimum temperatuur van 25,1 ° C (77,2 ° F) of hoër, en die warmste dag van die jaar behoort gemiddeld 30,0 ° C (86,0 ° F) te bereik, .
Die absolute minimum is −16,1 ° C (3,0 ° F),  wat in Januarie 1963 vasgestel is, hoewel ryp in alle maande behalwe Julie, Augustus en September aangeteken is. In 'n gemiddelde jaar meld 55,33 nagte 'n lugvries. Die laagste temperatuur wat die afgelope jaar aangeteken is, was −14,5 ° C (5,9 ° F) gedurende Desember 2010. 
Soos met baie ander dele van East Anglia, is die reënval laag, gemiddeld 569,3 mm  in 'n tipiese jaar, met 103,8 dae van die jaar  wat meer as 1 mm reën rapporteer. Alle gemiddeldes verwys na die periode 1971–2000.
Die weerstasie by Levington is selfs nader as East Bergholt, 9,4 kilometer van die middestad af verder langs die riviermonding op pad na Felixstowe. Dit het 'n effens meer seeklimaat as East Bergholt, met effens laer hoogtepunte en ligter laagtepunte gedurende die jaar gedurende die gemiddelde tydperk 1981-2010. Dit is effens minder geneig tot ryp, en gemiddeld 35,5 sulke voorvalle in 'n kalenderjaar.  Sonskynvlakke van 1,707,7 uur per jaar is relatief hoog vir die Britse Eilande, maar nie abnormaal vir die suidelike dele van Engeland nie.
Klimaatdata vir East Bergholt, hoogte 7 m, 1971–2000, uiterstes 1960–
Rekord hoë ° C (° F)
Rekord laag ° C (° F)
Bron: KNMI 
Klimaatdata vir Levington, hoogte 22 m, 9,4 kilometer van Ipswich, gemiddeldes 1981–2010
Bron: Met Office 
Die Tudor -kardinaal Thomas Wolsey is in die stad gebore. Die kunstenaar Thomas Gainsborough en die spotprenttekenaar "Giles" het hier gewerk, Horatio, lord Nelson, het bestuurder van Ipswich geword, en Margaret Catchpole het haar avontuurlike loopbaan hier begin. Alf Ramsey en Bobby Robson was albei suksesvolle bestuurders van Ipswich Town. Ipswich was die geboorteplek in 1741 van Sarah Trimmer, née Kirby, skrywer en kritikus van kinderliteratuur en een van die eerstes wat beeldmateriaal en diere en die natuurlike wêreld daarin ingebring het.  Sam Claflin is ook gebore in Ipswich, wat verskyn het in The Hunger Games en Peaky Blinders.
Die akteur en regisseur Richard Ayoade, veral bekend vir sy rol as Maurice Moss in Die IT -skare, is grootgemaak in Ipswich, , net soos die keramiekkunstenaar Blanche Georgiana Vulliamy.  Hugh Catchpole (OBE, CBE, Hilal-i-Imtiaz), 'n bekende opvoedkundige met meer as 60 jaar verbintenis met militêre skole en kolleges in Indië en Pakistan, is in Ipswich gebore.  
In die roman van Villains van Serena Valentino Arme ongelukkige siel: 'n verhaal van die seeheks, Verskyn Ursula in die stad Ipswich en gaan die inwoners van die stad verander in verdraaide seediere, wat herinner aan die gruwelverhale van die skrywer HP Lovecraft. Sy word gestop met die aankoms van koning Triton.
Bede het sy boek voltooi Historia ecclesiastica gentis Anglorum (Ecclesiastical History of the English People) in ongeveer 731. Dus is die term vir Engelse mense (Latyn: gens Anglorum Angelsaksies: Angelcynn) was toe in gebruik om Germaanse groepe in Brittanje te onderskei van dié op die vasteland (Oud -Sakse in Noord -Duitsland).  [a] Die term 'Angelsaksies' is in die 8ste eeu (waarskynlik deur Paulus die diaken) in gebruik geneem om Engelse Sakse te onderskei van kontinentale Saksers (Ealdseaxan, 'ou' Sakse).
Die historikus James Campbell het voorgestel dat Engeland eers in die laat Angelsaksiese tydperk as 'n volkstaat beskryf kan word.  Dit is seker dat die konsep van "Engelsheid" slegs baie stadig ontwikkel het.  
Terwyl die Romeinse besetting van Brittanje tot 'n einde gekom het, het Konstantyn III die oorskot van die leër teruggetrek in reaksie op die Germaanse inval in Gallië met die kruising van die Ryn in Desember 406.   Die Romano-Britse leiers was word gekonfronteer met 'n toenemende veiligheidsprobleem as gevolg van aanvalle op see, veral deur Picts aan die ooskus van Engeland.  Die doel wat die Romano-Britse leiers aangeneem het, was om die hulp van Angelsaksiese huursoldate in te roep (bekend as foederati) aan wie hulle grondgebied afgestaan ​​het.   In ongeveer 442 het die Angelsakse gemut, blykbaar omdat hulle nie betaal is nie.  Die Romano-Britte reageer deur 'n beroep op die Romeinse bevelvoerder van die Westerse ryk, Aëtius, vir hulp ('n dokument bekend as die Gons van die Britte), al het Honorius, die Wes -Romeinse keiser, aan die Britte geskryf civitas in of ongeveer 410 vir hulle gesê om na hul eie verdediging te kyk.     Daarna volg etlike jare se gevegte tussen die Britte en die Angelsaksers.  Die gevegte duur voort tot ongeveer 500, toe die Britte tydens die Slag van Mount Badon die Angelsakse 'n ernstige nederlaag toegedien het. 
Daar is rekords van Germaanse infiltrasie in Brittanje wat dateer voor die ineenstorting van die Romeinse Ryk.  Daar word geglo dat die vroegste Germaanse besoekers agt groepe Batawe was verbonde aan die 14de legioen in die oorspronklike invalsmag onder Aulus Plautius in AD 43.    Daar is 'n onlangse hipotese dat sommige van die inheemse stamme, wat deur die Romeine as Britte geïdentifiseer is, was moontlik Germaansprekendes, maar die meeste geleerdes stem nie hiermee saam nie as gevolg van 'n onvoldoende rekord van plaaslike tale in artefakte uit die Romeinse tyd.   
Dit was redelik algemeen dat Rome sy legioene opswel met foederati wat uit die Duitse tuislande gewerf is.  Hierdie praktyk het ook tot die weermag wat in Brittanje gedien het, uitgebrei, en grafte van hierdie huursoldate, saam met hul gesinne, kan op die Romeinse begraafplase van die tydperk geïdentifiseer word.  Die migrasie het voortgegaan met die vertrek van die Romeinse leër, toe Angelsakse gewerf is om Brittanje te verdedig en ook gedurende die tydperk van die Angelsaksiese eerste opstand van 442. 
As die Angelsaksiese kroniek Daar word geglo dat die verskillende Angelsaksiese koninkryke wat uiteindelik saamgesmelt het om Engeland te word, gestig is toe klein vlootjies van drie of vyf skepe van indringers op verskillende plekke rondom die kus van Engeland aangekom het om die sub-Romeinse Britte te beveg en hul lande verower het. .  Die taal van die migrante, Oud -Engels, het oor die volgende paar eeue oorheers in die huidige Engeland, ten koste van Britse Keltiese en Britse Latyn.
Die aankoms van die Angelsaksers in Brittanje kan gesien word in die konteks van 'n algemene beweging van Germaanse mense in Europa tussen 300 en 700, bekend as die migrasietydperk (ook bekend as die Barbarian Invasions of Völkerwanderung). In dieselfde tydperk was daar migrasies van Britte na die Armorican-skiereiland (Bretagne en Normandië in die hedendaagse Frankryk): aanvanklik ongeveer 383 tydens die Romeinse bewind, maar ook ongeveer. 460 en in die 540's en 550's word vermoed dat die migrasie van 460's 'n reaksie was op die gevegte tydens die Angelsaksiese muitery tussen ongeveer 450 tot 500, net soos die migrasie na Britonia (die huidige Galicië, in die noordweste van Spanje), ongeveer dieselfde tyd.  Die historikus Peter Hunter-Blair verduidelik wat nou beskou word as die tradisionele siening van die Angelsaksiese aankoms in Brittanje.  Hy het 'n massa-immigrasie voorgestel, met die inkomers wat die sub-Romeinse Britte van hul land af en tot in die westelike eindes van die eilande, en na die Bretonse en Iberiese skiereilande veg en dryf.  Hierdie siening is gebaseer op bronne soos Bede, wat noem dat die Britte geslag word of in 'ewige diensbaarheid' gaan.  Volgens Härke is die meer moderne siening van naasbestaan ​​tussen die Britte en die Angelsaksers.    Hy stel voor dat verskeie moderne argeoloë die invalsmodel nou heroorweeg het en 'n model van saamleef ontwikkel het wat grootliks gebaseer is op die wette van Ine. Die wette bevat verskeie klousules wat ses verskillende vlakke vir die Britte bied, waarvan vier onder die van vryman is.  Alhoewel dit moontlik was dat die Britte ryk vrymanne was in die Angelsaksiese samelewing, blyk dit oor die algemeen dat hulle 'n laer status het as die van die Angelsaksers.  
Besprekings en ontledings duur steeds voort oor die omvang van die migrasie, en of dit 'n klein elite-groep Angelsakse was wat ingekom het en die bestuur van die land oorgeneem het, of 'n massamigrasie van mense wat die Britte oorweldig het.     'n Opkomende siening is dat twee scenario's saam kon plaasvind, met grootskaalse migrasie en demografiese verandering in die kerngebiede van die nedersetting en elite-oorheersing in perifere streke.        
Volgens Gildas is die aanvanklike sterk Britse verset gelei deur 'n man genaamd Ambrosius Aurelianus,  vanwaar die oorwinning tussen die twee volke gewissel het. Gildas teken 'n 'finale' oorwinning van die Britte aan by die Slag van Mount Badon in c. 500, en dit kan 'n punt wees waarop Angelsaksiese migrasie tydelik gestuit is.  Gildas het gesê dat hierdie geveg 'vier-en-veertig jaar en een maand' na die aankoms van die Sakse was, en ook die jaar van sy geboorte was.  Hy het gesê dat 'n tyd van groot voorspoed gevolg het.  Maar, ten spyte van die stilte, het die Angelsaksers beheer geneem oor Sussex, Kent, East Anglia en 'n deel van Yorkshire, terwyl die Wes-Sakse 'n koninkryk in Hampshire gestig het onder leiding van Cerdic, omstreeks 520.  sou 50 jaar duur voordat die Angelsakse met verdere groot vooruitgang begin het.  In die tussenliggende jare het die Britte hulself uitgeput met burgeroorlog, interne geskille en algemene onrus, wat die inspirasie agter Gildas se boek was De Excidio Britanniae (The Ruin of Britain). 
Die volgende groot veldtog teen die Britte was in 577, onder leiding van Ceawlin, koning van Wessex, wie se veldtogte daarin geslaag het om Cirencester, Gloucester en Bath (bekend as die Slag van Dyrham) in te neem.    Hierdie uitbreiding van Wessex het skielik geëindig toe die Angelsakse onder mekaar begin baklei het en daartoe gelei het dat Ceawlin terugtrek na sy oorspronklike gebied. Hy is daarna vervang deur Ceol (wat moontlik sy neef was). Ceawlin is die volgende jaar vermoor, maar deur die annale word nie deur wie gespesifiseer nie.   Cirencester het daarna 'n Angelsaksiese koninkryk geword onder die heerskappy van die Mercians, eerder as Wessex. 
Teen 600 ontwikkel 'n nuwe orde van koninkryke en sub-koninkryke. Die Middeleeuse historikus Hendrik van Huntingdon het die idee van die Heptargie, wat bestaan ​​uit die sewe belangrikste Angelsaksiese koninkryke, bedink (Heptargie letterlike vertaling uit die Grieks: huppel - sewe argie - reël). 
Angelsaksiese heptargie in Engeland Redigeer
Die vier belangrikste koninkryke in Angelsaksiese Engeland was:
Ander klein koninkryke en gebiede Redigeer
Aan die einde van die 6de eeu was Æthelberht van Kent die magtigste heerser in Engeland, waarvan die lande noordwaarts tot by die Humberrivier strek.  In die beginjare van die 7de eeu was Kent en East Anglia die voorste Engelse koninkryke.  Na die dood van Æthelberht in 616 word Rædwald van East Anglia die magtigste leier suid van die Humber. 
Na die dood van Æthelfrith van Northumbria het Rædwald militêre hulp verleen aan die Deiran Edwin in sy stryd om die twee dinastieë van Deira en Bernicia in die verenigde koninkryk Northumbria oor te neem.  By die dood van Rædwald kon Edwin 'n groot plan volg om die Northumbrian -mag uit te brei. 
Die groeiende sterkte van Edwin van Northumbria dwing die Angelsaksiese Merciërs onder Penda tot 'n alliansie met die Walliese koning Cadwallon ap Cadfan van Gwynedd, en saam val hulle Edwin se lande binne en verslaan en vermoor hom tydens die Slag van Hatfield Chase in 633. [57 ]  Hulle sukses was van korte duur, aangesien Oswald (een van die seuns van die ontslape koning van Northumbria, Æthelfrith) Cadwallon op Heavenfield naby Hexham verslaan en vermoor het.  In minder as 'n dekade het Penda weer oorlog gevoer teen Northumbria en Oswald in die Slag van Maserfield in 642 vermoor. 
Sy broer Oswiu is na die noordelike uiterstes van sy koninkryk gejaag.   Oswiu vermoor egter Penda kort daarna, en Mercia bestee die res van die 7de en die hele 8ste eeu aan die stryd teen die koninkryk Powys.  Die oorlog bereik sy hoogtepunt tydens die bewind van Offa van Mercia, , wat onthou word vir die bou van 'n dyk van 150 myl wat die grens tussen Wallis en Engeland gevorm het.  Dit is nie duidelik of dit 'n grenslyn of 'n verdedigende posisie was nie.  Die opkoms van die Merciërs het in 825 tot 'n einde gekom, toe hulle tydens Be slag van Ellendun deur Egbert van Wessex stewig geslaan is. 
Die Christendom was tydens die Romeinse besetting op die Britse Eilande ingebring.  Die vroeë Christelike Berber -skrywer, Tertullianus, wat in die 3de eeu geskryf het, het gesê dat 'die Christendom kon selfs in Brittanje gevind word. " Die Romeinse keiser Konstantyn (306–337), verleen in 313 amptelike verdraagsaamheid aan die Christendom met die Edik van Milaan.  Toe, in die bewind van keiser Theodosius" die Grote "(378– 395), is die Christendom die amptelike godsdiens van die Romeinse Ryk. 
Dit is nie heeltemal duidelik hoeveel Britte Christene sou gewees het toe die heidense Angelsaksers daar aangekom het nie.   Daar was pogings om die Iere deur pous Celestine I in 431 te evangeliseer.  Dit was egter die heilige Patrick wat erkenning kry vir die bekering van die Iere in massa.  'n Christen -Ierland het toe die res van die Britse Eilande begin evangeliseer, en Columba is gestuur om 'n godsdienstige gemeenskap in Iona, aan die weskus van Skotland, te stig.  Daarna is Aidan van Iona gestuur om sy stoel in Northumbria, by Lindisfarne, tussen 635–651 op te rig.  Vandaar dat Northumbria deur die Keltiese (Ierse) kerk bekeer is. 
Bede is baie onkomplimentêr oor die inheemse Britse geestelikes: in sy Historia ecclesiastica hy kla oor hul 'onuitspreeklike misdade', en dat hulle nie die geloof aan die Engele of Sakse verkondig het nie.  Pous Gregorius I het Augustinus in 597 gestuur om die Angelsaksers te bekeer, maar Bede sê die Britse geestelikes het geweier om Augustinus te help met sy missie.   Ondanks Bede se klagtes word daar nou geglo dat die Britte 'n belangrike rol gespeel het in die bekering van die Angelsaksers.  By aankoms in die suidooste van Engeland in 597, het Augustinus grond gekry deur koning Æthelberht van Kent om 'n kerk te bou, en in 597 het Augustinus die kerk gebou en die See in Canterbury gestig.  Æthelberht is deur 601 gedoop, en daarna het hy voortgegaan met sy missie om die Engelse te bekeer.  Die grootste deel van die noorde en ooste van Engeland is reeds deur die Ierse Kerk geëvangeliseer. Sussex en die Isle of Wight het egter hoofsaaklik heidens gebly tot die koms van Saint Wilfrid, die verbanne aartsbiskop van York, wat Sussex omstreeks 681 en die Isle of Wight in 683 bekeer het.   
Dit is nog onduidelik wat 'bekering' eintlik beteken. Die kerklike skrywers was geneig om 'n gebied as 'bekeerd' te verklaar bloot omdat die plaaslike koning ingestem het om gedoop te word, ongeag of hy in werklikheid Christelike gebruike aangeneem het en ook of die algemene bevolking van sy koninkryk dit wel gedoen het.  Toe kerke gebou is, was dit geneig om heidense sowel as Christelike simbole op te neem, wat 'n poging tot die heidense Angelsaksers aandui, eerder as om aan te toon dat hulle reeds tot bekering gekom het.  
Selfs nadat die Christendom in al die Angelsaksiese koninkryke tot stand gekom het, was daar wrywing tussen die volgelinge van die Romeinse rites en die Ierse rites, veral oor die datum waarop Paasfees val en die manier waarop monnike hul hare sny.  In 664 is 'n konferensie gehou in die Whitby Abbey (bekend as die Whitby -sinode) om te besluit oor die saak dat Saint Wilfrid 'n advokaat was vir die Romeinse rites en biskop Colmán vir die Ierse rites.  Wilfrid se argument het die dag gewen en Colmán en sy party keer terug na Ierland in hul teleurstelling.  Die Romeinse rites is deur die Engelse kerk aangeneem, hoewel dit nie algemeen deur die Ierse kerk aanvaar is nie, totdat Henry II van Engeland Ierland in die 12de eeu binnegeval en die Romeinse rites met geweld ingestel het.  
Tussen die 8ste en 11de eeu het plunderaars en koloniste uit Skandinawië, hoofsaaklik Deens en Noors, Wes -Europa geplunder, insluitend die Britse Eilande.  Hierdie plunderaars het bekend gestaan ​​as die Vikings die naam is vermoedelik afkomstig van Skandinawië, waar die Vikings ontstaan ​​het.   Die eerste aanvalle op die Britse Eilande was aan die einde van die 8ste eeu, hoofsaaklik op kerke en kloosters (wat as rykdom beskou is).   Die Angelsaksiese kroniek berig dat die heilige eiland Lindisfarne in 793 afgedank is.  Die aanval het toe feitlik ongeveer 40 jaar gestop, maar in ongeveer 835 het dit meer gereeld begin word. 
In die 860's, in plaas van strooptogte, het die Dene 'n volskaalse inval uitgevoer. In 865 het 'n vergrote leër aangekom wat die Angelsakse beskryf het as die Groot Heidense leër. Dit is in 871 versterk deur die Great Summer Army.  Binne tien jaar het byna al die Angelsaksiese koninkryke aan die indringers geval: Northumbria in 867, East Anglia in 869 en byna die hele Mercia in 874–77.  Koninkryke, leersentrums, argiewe en kerke val almal voor die aanslag van die indringende Dene. Slegs die koninkryk Wessex kon oorleef.  In Maart 878 het die Angelsaksiese koning van Wessex, Alfred, met 'n paar manne 'n vesting by Athelney gebou, diep versteek in die moerasse van Somerset.  Hy gebruik dit as 'n basis om die Vikings mee te maak. In Mei 878 het hy 'n leër saamgestel uit die bevolking van Somerset, Wiltshire en Hampshire, wat die Viking -leër in die Slag van Edington verslaan het.  Die Vikings trek terug na hul vesting, en Alfred beleër dit.  Uiteindelik het die Dene kapituleer, en hul leier Guthrum het ingestem om uit Wessex te onttrek en om gedoop te word. Die formele seremonie is 'n paar dae later op Wedmore voltooi.   Daar volg 'n vredesverdrag tussen Alfred en Guthrum, wat 'n verskeidenheid bepalings bevat, waaronder die definiëring van die grense van die gebied wat deur die Danes (wat bekend gestaan ​​het as die Danelaw) en die van Wessex sou heers.  Die koninkryk Wessex beheer 'n deel van die Midlands en die hele Suide (afgesien van Cornwall, wat nog deur die Britte in besit geneem is), terwyl die Dene East Anglia en die Noorde gehad het. 
Na die oorwinning in Edington en die gevolglike vredesverdrag, het Alfred begin om sy koninkryk van Wessex op 'n voltydse oorlogsposisie te omskep in 'n samelewing.  Hy bou 'n vloot, reorganiseer die weermag en stel 'n stelsel van versterkte dorpe op wat bekend staan ​​as burhs. Hy gebruik hoofsaaklik ou Romeinse stede vir sy burhs, aangesien hy hul bestaande versterkings kon herbou en versterk.  Om die burhs en die staande weermag in stand te hou, het hy 'n belastingstelsel opgestel wat bekend staan ​​as die Burghal Hidage.  Hierdie burhs (of burghs) het as verdedigende strukture gedien. Die Vikings kon daarna nie groot dele van Wessex oorsteek nie: die Angelsaksiese kroniek berig dat 'n Deense aanvalparty verslaan is toe hy die burch van Chichester wou aanval.  
Alhoewel die burhs was hoofsaaklik ontwerp as verdedigende strukture, dit was ook kommersiële sentrums, wat handelaars en markte na 'n veilige hawe lok, en dit bied 'n veilige plek vir die koning se geldmakers en muntstukke.  'n Nuwe golf Deense invalle het in 891 begin,  wat 'n oorlog begin het wat oor drie jaar geduur het.   Alfred se nuwe stelsel van verdediging het egter gewerk, en uiteindelik het dit die Dene in die wiele gery: hulle het opgegee en versprei in die middel van 896. 
Alfred word onthou as 'n geletterde koning. Hy of sy hof het die Angelsaksiese kroniek, wat in Ou Engels geskryf is (eerder as in Latyn, die taal van die Europese annale). Alfred se eie literêre produksie was hoofsaaklik uit vertalings, maar hy het ook inleidings en gewysigde manuskripte geskryf.  
Van 874–879 is die westelike helfte van Mercia regeer deur Ceowulf II, wat opgevolg is deur Æthelred.  Alfred die Grote van Wessex het homself as koning van die Angelsakse gestileer vanaf ongeveer 886. In 886/887 trou Æthelred met Alfred se dogter Æthelflæd. 
By Alfred se dood in 899 volg sy seun Edward die Ouere hom op.  Edward het saam met Alfred se kleinseuns Æthelstan, Edmund I en Eadred die versetbeleid teen die Vikings voortgesit. 
Toe Æthelred in 911 sterf, het sy weduwee die Merciaanse provinsie toegedien met die titel "Lady of the Mercians".  As bevelvoerder van die Merciaanse leër het sy saam met haar broer, Edward die Ouere, saamgewerk om die Merciaanse lande wat onder Deense beheer was, terug te wen.  Edward en sy opvolgers het Alfred se netwerk van versterkte burhs uitgebrei, 'n belangrike element van hul strategie, sodat hulle in die offensief kon gaan.   Edward herwin Essex in 913. Edward se seun, Æthelstan, het Northumbria geannekseer en die konings van Wallis gedwing om hulle by die Slag van Brunanburh in 937 te onderwerp, hy verslaan 'n alliansie van die Skotte, Denen en Vikings om koning te word van die hele Engeland.  
Sommige van die ander Angelsaksiese koninkryke het saam met die Britte en die gevestigde Dene nie daarvan gehou om deur Wessex beheer te word nie. Gevolglik sou die dood van 'n Wessex -koning gevolg word deur opstand, veral in Northumbria.  Alfred se agterkleinseun, Edgar, wat in 959 op die troon gekom het, is in 973 in Bath gekroon en kort daarna ontmoet die ander Britse konings hom in Chester en erken hy sy gesag. 
Die teenwoordigheid van Deense en Noorse setlaars in die Danelaw het 'n blywende impak gehad. Die mense daar het homself honderd jaar na die vestiging as 'leërs' beskou:  Koning Edgar het in 962 'n wetgewing uitgereik wat die mense van Northumbria sou insluit. hy het dit aan graaf Olac gerig "en die hele leër wat in die graafskap woon".  Daar is meer as 3000 woorde in moderne Engels wat Skandinawiese wortels het,   en meer as 1500 plekname in Engeland is van Skandinawiese oorsprong, byvoorbeeld topografiese name soos Howe, Norfolk en Howe, North Yorkshire is afgelei van die Ou Noorse woord haugr wat heuwel, heuwel of heuwel beteken.   In argeologie en ander akademiese kontekste die term Anglo-Skandinawies word dikwels gebruik vir die Skandinawiese kultuur in Engeland.
Edgar sterf in 975, sestien jaar nadat hy die troon verower het, terwyl hy nog net in die vroeë dertigerjare was. Sommige magnate ondersteun die opvolging van sy jonger seun, Æthelred, maar sy ouer halfbroer, Edward, is verkies, ongeveer twaalf jaar oud. Sy bewind is gekenmerk deur wanorde, en drie jaar later, in 978, word hy deur 'n paar van sy halfbroer se bewaarders vermoor.  Æthelred het daarin geslaag, en hoewel hy agt-en-dertig jaar regeer het, een van die langste regerings in die Engelse geskiedenis, het hy die naam "Æthelred the Unready" gekry, aangesien hy een van Engeland se rampspoedigste konings was.  William van Malmesbury, skryf in sy Kroniek van die konings van Engeland ongeveer honderd jaar later was hy skerp in sy kritiek op Æthelred en het gesê dat hy die koninkryk beset het, eerder as om dit te beheer. 
Net toe Æthelred gekroon is, het die Deense koning Gormsson probeer om die Christendom op sy gebied te dwing.  Baie van sy onderdane hou nie van hierdie idee nie, en kort voor 988 het Swein, sy seun, sy pa uit die koninkryk verdryf.  Die rebelle, wat tuis onteien is, het waarskynlik die eerste golwe van aanvalle aan die Engelse kus gevorm.  Die rebelle het so goed gevaar in hul aanvalle dat die Deense konings besluit het om die veldtog self oor te neem. 
In 991 het die Vikings Ipswich afgedank, en hul vloot het naby Maldon in Essex geland.  Die Denene eis dat die Engelse 'n losprys betaal, maar die Engelse bevelvoerder Byrhtnoth het geweier dat hy in die daaropvolgende Slag van Maldon vermoor word, en die Engelse is maklik verslaan.  Van toe af lyk dit of die Vikings na willekeur toegeslaan het, want hulle was minagtend vir die gebrek aan weerstand van die Engelse. Selfs die Alfrediaanse stelsels het misluk.  Dit lyk asof Æthelred net buite die bereik van die stropers weggesteek het. 
Betaling van Danegeld Edit
Teen die 980's het die konings van Wessex 'n sterk greep op die muntstukke van die koninkryk. Daar word gereken dat daar ongeveer 300 geldmense en 60 muntstukke regoor die land was.  Elke vyf of ses jaar sou die muntstuk in omloop nie meer wettig betaalmiddel wees nie en nuwe munte word uitgereik.  Die stelsel wat die geldeenheid regoor die land beheer, was uiters gesofistikeerd, wat die koning in staat gestel het om groot bedrae geld in te samel indien nodig.   Die behoefte het inderdaad ontstaan ​​na die slag van Maldon, aangesien Æthelred besluit het dat hy, eerder as om te veg, losprys aan die Dene sou betaal in 'n stelsel wat bekend staan ​​as Danegeld.  As deel van die losprys is 'n vredesverdrag opgestel wat bedoel was om die aanvalle te stop. Maar eerder as om die Vikings af te koop, het die betaling van Danegeld hulle net aangemoedig om terug te kom vir meer. 
Die hertogte van Normandië was baie bly om hierdie Deense avonturiers toe te laat om hul hawens te gebruik vir aanvalle aan die Engelse kus. Die gevolg was dat die howe van Engeland en Normandië toenemend vyandig teenoor mekaar geraak het.  Uiteindelik het Æthelred 'n verdrag met die Normandië gesoek en uiteindelik trou met Emma, ​​die dogter van Richard I, hertog van Normandië in die lente van 1002, wat beskou is as 'n poging om die band tussen die plunderaars en Normandië te verbreek.  
Dan, op St. Brice se dag in November 1002, is Danes wat in Engeland woon, op bevel van Æthelred geslag. 
Rise of Cnut Edit
In die middel van 1013 het Sven Forkbeard, koning van Denemarke, die Deense vloot na Sandwich, Kent, gebring.  Van daar af is hy noordwaarts na die Danelaw, waar die plaaslike bevolking onmiddellik ingestem het om hom te ondersteun.  Daarna slaan hy suidwaarts en dwing Æthelred in ballingskap in Normandië (1013–1014). Op 3 Februarie 1014 sterf Sven egter skielik.  As voordeel trek uit sy dood, keer Æthelred terug na Engeland en stuur Sven se seun, Cnut, terug na Denemarke en dwing hom om sy bondgenote in die proses te laat vaar. 
In 1015 het Cnut 'n nuwe veldtog teen Engeland begin.  Edmund het met sy pa, Æthelred, uitgeval en op sy eie toegeslaan.  Sommige Engelse leiers het besluit om Cnut te ondersteun, sodat Æthelred uiteindelik teruggetrek het na Londen.  Voordat hy met die Deense weermag aangegaan het, sterf Æthelred en word hy vervang deur Edmund.  Die Deense weermag het Londen omsingel en beleër, maar Edmund kon ontsnap en het 'n leër van lojaliste opgerig.  Edmund se weermag het die Danes gery, maar die sukses was van korte duur: tydens die Slag van Ashingdon het die Dene seëvier, en baie van die Engelse leiers is gedood.  Cnut en Edmund het ingestem om die koninkryk in twee te verdeel, met Edmund wat oor Wessex regeer en Cnut die res.  
In 1017 sterf Edmund in geheimsinnige omstandighede, waarskynlik vermoor deur Cnut of sy ondersteuners, en die Engelse raad (die witan) bevestig Cnut as koning van die hele Engeland.  Cnut het Engeland in graafdele verdeel: die meeste hiervan was toegewys aan edeles van Deense afkoms, maar hy het 'n Engelsman graaf van Wessex gemaak. Die man wat hy aangestel het, was Godwin, wat uiteindelik deel geword het van die uitgebreide koninklike familie toe hy met die skoonsuster van die koning getrou het.  In die somer van 1017 stuur Cnut na Æthelred se weduwee, Emma, ​​met die bedoeling om met haar te trou.  Dit lyk asof Emma ingestem het om met die koning te trou op voorwaarde dat hy die Engelse opvolging sou beperk tot die kinders wat uit hul unie gebore is.  Cnut het reeds 'n vrou gehad, bekend as Ælfgifu van Northampton, wat vir hom twee seuns, Svein en Harold Harefoot, gebaar het.  Dit lyk egter asof die kerk Ælfgifu eerder as die byvrou van Cnut as sy vrou beskou het.  Benewens die twee seuns wat hy by Ælfgifu gehad het, het hy 'n verdere seun by Emma, ​​wat Harthacnut genoem is.  
Toe Cnut se broer, Harald II, koning van Denemarke, in 1018 sterf, is Cnut na Denemarke om die koninkryk te beveilig. Twee jaar later het Cnut Noorweë onder sy beheer gebring, en hy het Ælfgifu en hul seun Svein die taak gegee om dit te beheer. 
Edward word koning Edit
Een gevolg van Cnut se huwelik met Emma was om 'n opvolgingskrisis te veroorsaak na sy dood in 1035,  omdat die troon betwis word tussen Ælfgifu se seun, Harald Harefoot, en Emma se seun, Harthacnut.  Emma ondersteun haar seun deur Cnut, Harthacnut, eerder as 'n seun deur Æthelred.  Haar seun van Æthelred, Edward, het 'n onsuksesvolle aanval op Southampton uitgevoer, en sy broer Alfred is vermoor op 'n ekspedisie na Engeland in 1036.  Emma vlug na Brugge toe Harald Harefoot koning van Engeland word, maar toe hy sterf. in 1040 kon Harthacnut as koning oorneem.  Harthacnut het vinnig 'n reputasie ontwikkel om hoë belasting op Engeland op te lê.  Hy het so ongewild geraak dat Edward genooi is om terug te keer uit ballingskap in Normandië om erken te word as die erfgenaam van Harthacnut,   en toe Harthacnut skielik in 1042 sterf (waarskynlik vermoor), Edward (bekend onder die nageslag as Edward die Belyder) koning geword. 
Edward word ondersteun deur graaf Godwin van Wessex en trou met die graaf se dogter. Hierdie reëling is egter as nuttig beskou, aangesien Godwin betrokke was by die moord op Alfred, die koning se broer. In 1051 arriveer een van Edward se skoonfamilie, Eustace, om in Dover te gaan woon.  Toe Godwin weier om hulle te straf, roep die koning, wat 'n geruime tyd ontevrede was met die Godwins, hulle na die verhoor. Stigand, die aartsbiskop van Canterbury, is gekies om die nuus aan Godwin en sy gesin oor te dra.  Die Godwins vlug eerder as om verhoor te word.  Normaanse verslae dui daarop dat Edward op hierdie tydstip die opvolging aangebied het aan sy neef, William (hertog) van Normandië (ook bekend as William the Conqueror, William the Bastard of William I), hoewel dit onwaarskynlik is in die lig van die toetreding tot die Angelsaksiese koningskap was uitverkiesing, nie oorerwing nie-'n feit wat Edward sekerlik sou geweet het nadat hy self deur die Witenagemot verkies was.
Die Godwins, wat voorheen gevlug het, dreig om Engeland binne te val. Daar word gesê dat Edward wou veg, maar tydens 'n Groot Raadsvergadering in Westminster het Earl Godwin al sy wapens neergelê en die koning gevra om hom toe te laat om van alle misdade ontslae te raak.  Die koning en Godwin is versoen,  en die Godwins het dus die magtigste familie in Engeland geword ná die koning.   By Godwin se dood in 1053 het sy seun Harold die erediens van Wessex Harold se broers Gyrth, Leofwine en Tostig opgevolg, wat East Anglia, Mercia en Northumbria gekry het.  Die Northumbrians het 'n hekel aan Tostig vanweë sy harde gedrag, en hy is na 'n ballingskap in Vlaandere geskors, terwyl hy in die proses uitval met sy broer Harold, wat die koning se linie ondersteun het om die Northumbrians te ondersteun.  
Die dood van Edward the Confessor Edit
Op 26 Desember 1065 is Edward siek.  Hy het na sy bed gegaan en op 'n stadium in 'n koma geval, wakker geword en na Harold Godwinson gewend en hom gevra om die koningin en die koninkryk te beskerm.   Op 5 Januarie 1066 sterf Edward die Belyder, en word Harold koning verklaar.  Die volgende dag, 6 Januarie 1066, is Edward begrawe en Harold gekroon.  
Alhoewel Harold Godwinson die kroon van Engeland 'gegryp' het, maak ander aanspraak daarop, veral William, hertog van Normandië, wat neef was van Edward die Belyder deur sy tante, Emma van Normandië.  Daar word geglo dat Edward die kroon aan William beloof het.  Harold Godwinson het ingestem om William se bewering te ondersteun nadat hy in Normandië in die gevangenis was, deur Guy van Ponthieu. William het die vrylating van Harold geëis en ontvang, en tydens die verblyf onder die beskerming van William word deur die Normandië beweer dat Harold ''n plegtige eed' van lojaliteit aan William afgelê het. 
Harald Hardrada ("The Ruthless") van Noorweë het ook 'n aanspraak op Engeland gehad, deur Cnut en sy opvolgers.  Hy het 'n verdere eis gegrond op 'n verdrag tussen Harthacnut, koning van Denemarke (Cnut se seun) en Magnus, koning van Noorweë. 
Tostig, Harold se vervreemde broer, was die eerste wat volgens die middeleeuse historikus Orderic Vitalis verhuis het; hy het na Normandië gereis om die hulp van William, hertog van Normandië in te roep, later bekend as William the Conqueror.    William was nie gereed om betrokke te raak nie, sodat Tostig van die Cotentin -skiereiland afgevaar het, maar weens storms in Noorweë beland het, waar hy die hulp van Harald Hardrada suksesvol ingeroep het.   Die Angelsaksiese kroniek het 'n ander weergawe van die verhaal, met Tostig wat in Mei 1066 op die Isle of Wight land, en dan die Engelse kus verwoes voordat hy in Sandwich, Kent aankom.   By Sandwich word gesê dat Tostig seevaarders ingeroep en gedruk het voordat hulle noordwaarts gevaar het, waarna hy, nadat hy met sommige van die noordelike grawe gesukkel het en ook Skotland besoek het, uiteindelik by Hardrada aangesluit het (moontlik in Skotland of by die monding van die rivier) Tyne).  
Slag van Fulford en nadraai Edit
Volgens die Angelsaksiese kroniek (Manuskripte D en E) Tostig het Hadrada se vasaal geword, en toe met ongeveer 300 skepe langs die Humber -riviermonding, vaar die Engelse vloot in die Swale -rivier en land op 24 September by Riccall aan die Ouse.   Hulle marsjeer in die rigting van York, waar hulle gekonfronteer word, by Fulford Gate, deur die Engelse magte wat onder bevel was van die noordelike grawe, Edwin en Morcar volg die slag by Fulford Gate, op 20 September, wat was een van die bloedigste gevegte van die Middeleeue.  Die Engelse magte is gelei, hoewel Edwin en Morcar ontsnap het. Die oorwinnaars het die stad York binnegekom, gyselaars uitgeruil en is voorsien.  Toe hy die nuus hoor terwyl hy in Londen was, dwing Harold Godwinson die tweede van die Engelse leër na Tadcaster in die nag van die 24ste, en nadat hy Harald Hardrada verras het, het Harold die oggend van 25 September 'n totale oorwinning behaal die Skandinawiese horde na 'n verlowing van twee dae by die Slag van Stamford Bridge.  Harold het 'n kwart aan die oorlewendes gegee sodat hulle in 20 skepe kon vertrek. 
Willem van Normandië vaar na Engeland Edit
Harold sou sy oorwinning op die Stamford Bridge in die nag van 26/27 September 1066 gevier het, terwyl die invalsvloot van Willem van Normandië die oggend van 27 September 1066 na Engeland vertrek het.  Harold het sy leër teruggetrek na die suide kus, waar hy William se leër ontmoet het, op 'n plek wat nou Battle net buite Hastings genoem word.  Harold is dood toe hy op 14 Oktober 1066 die Slag van Hastings geveg en verloor het. 
Die Slag van Hastings het die Godwin -dinastie feitlik vernietig. Harold en sy broers Gyrth en Leofwine was dood op die slagveld, net soos hul oom Ælfwig, abt van Newminster. Tostig is op Stamford Bridge vermoor. Wulfnoth was 'n gyselaar van Willem die Veroweraar. Die Godwin -vroue wat oorgebly het, was óf dood óf kinderloos. 
William het opgeruk na Londen. Die stadsleiers het die koninkryk aan hom oorgegee, en hy is op Kersdag 1066 gekroon in die Westminster Abbey, die nuwe kerk van Edward die Belyder.  Dit neem William nog tien jaar om sy koninkryk te konsolideer, waartydens enige opposisie genadeloos onderdruk is in 'n besonder wrede proses, bekend as die Harrying of the North, het William bevele gegee om die noorde te verwoes en al die beeste, gewasse en boerderytoerusting te verbrand en die aarde te vergiftig.  Volgens Orderic Vitalis, die Anglo-Normandiese kroniekskrywer, sterf meer as honderdduisend mense aan hongersnood.  Syfers gebaseer op die opbrengste van die Domesday Book beraam dat die bevolking van Engeland in 1086 ongeveer 2,25 miljoen was, dus sou die getal van honderdduisend sterftes weens hongersnood 'n groot deel wees (ongeveer een uit 20) van die bevolking. 
Teen die tyd van William se dood in 1087 word geraam dat slegs ongeveer 8 persent van die grond onder Angelsaksiese beheer was.  Byna al die Angelsaksiese katedrale en abdye van enige aantekening is teen 1200 gesloop en vervang met Normandiese argitektuur. 
Londen is die hoofstad van Engeland en die Verenigde Koninkryk en een van die grootste en belangrikste stede ter wêreld. Die gebied is oorspronklik gevestig deur vroeë jagterversamelaars omstreeks 6 000 vC, en navorsers het bewyse gevind van brûe uit die Bronstydperk en forte uit die Ystertyd naby die Teemsrivier.
Antieke Romeine het in 43 nC 'n hawe- en handelsnedersetting met die naam Londinium gestig, en 'n paar jaar later is 'n brug oor die Teems gebou om handel en troepebewegings te vergemaklik. Maar in 60 nC het die Keltiese koningin Boudicca 'n leër gelei om die stad te ontslaan, wat in die eerste van vele brande tot op die grond afgebrand het om Londen te vernietig.
Die stad is spoedig herbou, maar brand weer ongeveer 125 nC. Meer heropbou het plaasgevind, en binne 'n paar geslagte was die bevolking meer as 40 000 mense. Na die val van die Romeinse Ryk in 476 nC, is die stad egter talle kere deur Vikings en ander plunderaars aangeval, en gou is Londen grotendeels verlaat.
Die lot van die stad het in 1065 begin verander toe die Westminster Abbey gestig is. 'N Jaar later, na sy oorwinning in die Slag van Hastings, is Willem die Veroweraar as koning van Engeland gekroon. Tydens sy bewind is die Tower of London gebou, en in 1176 is 'n hout London Bridge wat herhaaldelik gebrand het, vervang deur 'n klipbrug.
Namate die mag van die Tudor- en die Stuart -dinastieë toegeneem het, het Londen in omvang en belangrikheid uitgebrei. Teen die tyd dat Henry VIII koning was, was die bevolking van Londen minstens 100,000.
Die spanning tussen Protestante en Katolieke het egter die andersins welvarende bewind van Henry ' se dogter, Elizabeth I., verduister. In 1605 het die Katolieke simpatiseerder Guy Fawkes probeer om die hele Britse parlement in die berugte kruitplot op te blaas.
Die ware ramp het in 1665 plaasgevind toe Londen deur die Groot Plaag getref is, wat ongeveer 100 000 mense doodgemaak het. 'N Jaar later het die stad, wat tot ongeveer 'n halfmiljoen bevolking geswel het, meestal in houtstrukture, weer tot as gereduseer tydens die Groot Brand in Londen. In die nasleep van die inferno is baie noemenswaardige geboue gebou, waaronder Buckingham -paleis en St. Paul's Cathedral.
Die Bank van Engeland is in 1694 gestig en is eers bestuur deur Hugenoot John Houblon, wat gehelp het om van Londen 'n internasionale finansiële kragstasie te maak. Teen 1840 het die stad tot 2 miljoen mense opgeswel, dikwels in onhigiëniese hutte, wat gehelp het om epidemies van cholera en ander siektes te veroorsaak.
Tydens die bewind van koningin Victoria was Londen goed gevestig as die gesogte setel van die uitgestrekte Britse ryk, en terwyl Big Ben in 1859 bo die stad uitgestyg het, is die Londense metro in 1863 geopen as die eerste ondergrondse spoorlyn ter wêreld. Maar in die skadu van die groot metropool het Jack the Ripper in 1888 die vroue van die stad bekruip en minstens vyf in een van die berugste moordtogte in die geskiedenis doodgemaak.
Lugaanvalle het in die Eerste Wêreldoorlog ongeveer 2,300 slagoffers in Londen veroorsaak, en tydens die Slag van Brittanje in die Tweede Wêreldoorlog is die stad meedoënloos gebombardeer deur die Duitse Luftwaffe en die London Blitz het uiteindelik ongeveer 30,000 inwoners doodgemaak.
Tydens die Groot Smog van 1952 het Londenaars onmeetlike lyding verduur en duisende sterf tydens en na die besoedeling. Meer onlangs het 'n terroriste -aanslag op die Londense vervoerstelsel in 2005 56 mense gedood. Maar die stad het steeds gegroei en gedy, terwyl die Olimpiese Spele in 2012 aangebied is, terwyl dit hom as die vooraanstaande kulturele en finansiële sentrum van Europa gevestig het.
Onderwerpe sluit eweknieë, LP's, regters, baie senior staatsamptenare en vooraanstaande skrywers, akteurs, prokureurs, wetenskaplikes, navorsers, atlete en kunstenaars in. Sommige (soos diegene wat 'n professorale leerstoel in Oxbridge beklee) word outomaties ingesluit op grond van hul amp, diegene in minder hiërargiese beroepe word na goeddunke van die redakteurs opgeneem.
Insluiting in Wie's wiehet, anders as baie ander soortgelyke publikasies, nooit 'n betaling deur of aan die onderwerp behels nie, of selfs 'n verpligting om 'n kopie te koop nie. Insluiting was nog altyd 'n prominente plek in die openbare lewe of professionele prestasie. Insluiting het dus 'n aansienlike vlak van aansien gekry. Paul Levy verklaar in Die Wall Street Journal in 1996 dat 'n inskrywing in Wie's wie "plaas regtig die stempel van uitnemendheid op 'n moderne Britse lewe". 
Sodra iemand ingesluit is in Wie's wie hy of sy bly lewenslank daarin, sodat LP's byvoorbeeld nie verwyder word wanneer hulle die parlement verlaat nie. Die sewende graaf van Lucan is nog steeds in die boek gelys, alhoewel hy sedert 1974 vermis is en in 1999 wettig dood verklaar is. 
Die publikasie word oorheers deur mense wat aktief is in die Britse openbare lewe, insluitend die lede van die Skotse parlement, die Walliese en Noord -Ierse gemeentes, sowel as lede van die House of Commons, die uitvoerende hoofde van alle Britse stede en provinsies, en buitelandse ambassadeurs geakkrediteer in Londen.  Daar is 'n groot deel van die gegradueerdes van Oxford en Cambridge (Brittanje se mees gesogte universiteite) onder die nuwe toetreders.  Die publikasie is gekritiseer in Die toeskouer in 2004 weens die gebrek aan bekende persone, sportpersoonlikhede, prokureurs en baie van die rykste mense in Brittanje. 
Die inskrywings word saamgestel uit vraelyste wat deur die onderwerpe aan die uitgewer teruggestuur is. Sekere ondersoeke word deur die redakteurs gedoen, maar onderwerpe mag alles sê of weglaat wat hulle wil. Die dramaturg John Osborne erken byvoorbeeld nie 'n vervreemde dogter in sy inskrywing nie. Carole Jordan noem geen huwelik in haar artikel nie, alhoewel haar eksman, Richard Peckover, in sy artikel. Jeremy Paxman  het ook bereken dat slegs 8% van die nuwe toetreders in 2008 enige verwysing gemaak het na huweliksbreuk, wat ver onder die nasionale gemiddelde is. 
Deur die mense self te vra om 'n kort biografie in te dien, lei dit soms daartoe dat hulle inligting ontvang wat andersins nie bekend sou wees nie, en laat die onderwerp toe om iets van sy of haar karakter te toon, eerder as om 'n curriculum vitae te wees, veral in die beskrywings van "ontspanning". Van konvensionele verwysings na visvang, lees of opera (wat steeds prominent voorkom), het gelysde ontspannings ingesluit: "Onderhoud van geroeste ou motors" (Alastair Balls),  "Oor die algemeen die aanstoot van kapitalisme" (die skadukanselier van die staat) John McDonnell),  "Anglofobie" (Christopher Murray Grieve)  en "Oorweeg wraak" (Stephen Chambers).  In sommige gevalle is daar 'n oormaat detail, omdat die vrugbare romantiese romanskrywer Dame Barbara Cartland elk van haar publikasies, honderde boeke, saam met 'n lys van haar ander prestasies gelys het, die resultaat was een van die langste inskrywings in die boek se geskiedenis.
Wanneer die onderwerp van 'n Wie's wie inskrywing sterf, word die biografie oorgedra na die volgende volume van Wie Was Wie, waar dit gewoonlik gedruk word soos dit in sy laaste verskyn het Wie's wie, met die sterfdatum bygevoeg.
Die eerste volume van Wie Was Wie het sterftes gedek tussen 1897 en 1915. Hulle is daarna met tussenposes van 10 jaar gepubliseer, en sedert 1990 met tussenposes van vyf jaar.
Wie Was Wie reeks:
1897–1915, 1988 herdruk: 0-7136-2670-4
1916–1928, herdruk van 1992: 0-7136-3143-0
1929–1940, herdruk van 1967: 0-7136-0171-X
1941–1950, 1980 herdruk: 0-7136-2131-1
1951–1960, herdruk van 1984: 0-7136-2598-8
1961–1970, herdruk van 1979: 0-7136-2008-0
1971–1980, 1989 herdruk: 0-7136-3227-5
1981–1990: 1991 0-7136-3336-0
1991–1995: 1996 0-7136-4496-6
1996–2000: 2001 0-7136-5439-2
2001–2005: 2006 0-7136-7601-9
2006–2010: 2011 9781408146583
2011–2015: 2016 9781472924322
Die akademiese wie is wie was 'n afslag van die hoof Wie's wie deur dieselfde uitgewer. Die eerste uitgawe van Die akademiese wie is wie vir 1973 tot 1974 is gepubliseer deur Adam & amp; Charles Black in Londen in 1973, en versprei in New York deur Bowker.  Die tweede uitgawe vir 1975 tot 1976 is in 1975 deur Adam & amp; Charles Black in Londen uitgegee en in Detroit versprei deur Gale Research. Die ondertitel van die Academic Who's Who is Universiteitsonderwysers op die Britse eilande in die kunste, opvoeding en sosiale wetenskappe. Die tweede uitgawe bevat biografieë van byna sewe duisend akademici.  
Wie's wie is sedert 1849 gepubliseer.  Dit is oorspronklik uitgegee deur Baily Brothers.  Sedert 1897 word dit uitgegee deur A & amp; Black.  Van 1849 tot 1850, Wie's wie is geredigeer deur Henry Robert Addison,  van 1851 tot 1864 deur Charles Henry Oakes,  van 1865 deur William John Lawson en van 1897 tot 1899 deur Douglas Brooke Wheelton Sladen.  Latere uitgawes maak nie die identiteit van hul redakteur bekend nie. 
Oorspronklik bevat dit slegs lyste met die name van noemenswaardige mense, byvoorbeeld alle parlementslede en alle biskoppe. Vanaf die 1897 -uitgawe het dit mense alfabeties gelys en volledige biografiese besonderhede verskaf.
'N Volledige aanlyn -uitgawe van die werk is in 2005 bekendgestel. Dit word egter steeds jaarliks ​​in harde kopie gepubliseer.
'N Geskiedenis van Wie's wie is gepubliseer om saam te val met die 150ste uitgawe in 1998.  "Voorwoord met 'n kort geskiedenis 1849–1998" is opgeneem in Wie is wie 1998.
Baie soortgelyke publikasies is gemaak, dikwels met Wie's wie in die titel soos Markies wie is wie, wat daarop aanspraak maak dat hulle noemenswaardige mense in 'n sekere gebied of veld noem. Sommige sulke publikasies bied betroubare inligting oor mense wat inderdaad opvallend is, ander lys mense op 'n manier wat bedoel is om geld vir die uitgewer te verdien, met inagneming van betroubare inligting oor opvallendheid: Who's Who scams. 
Die naam word ook dikwels metafories gebruik, soos in hierdie voorbeeld uit 'n artikel van Associated Press oor begraafplase in Los Angeles:
Los Angeles, Spaans vir "The City of Angels", het een van die wêreld se grootste versamelings begraafplase en gedenkparke ter wêreld. 'N Wie's wie van wat was. 
Ministers van die Kroon, en veral ministers van die Kabinet, word hoofsaaklik gekies uit die verkose lede van die Laerhuis, en uit die House of Lords, deur die Eerste Minister. Kabinetsministers is gewoonlik hoofde van staatsdepartemente, meestal met die kantoor van "minister van buitelandse sake vir [departement, bv. Verdediging, gesondheid en maatskaplike sorg, buitelandse sake, ens."], Gewoonlik vereenvoudig tot "sekretaris van verdediging, minister van gesondheid, minister van buitelandse sake ens. " Sommige kabinetsministers kan predikante wees sonder portefeulje, hetsy direk as sodanig of (meer algemeen) deur opregte poste te beklee, soos Lord Keeper of the Privy Seal, of andersins leë titels soos die eerste minister van buitelandse sake. Sekere ander kabinetsministers is in 'n ietwat hibriede posisie, waar hulle 'n portefeulje het, maar staan ​​nie aan die hoof van 'n regeringsdepartement nie. het nie 'n heer -president se departement daaraan verbonde nie. Hoewel die mees kragtige of gesogte lede van die kabinet hoofsaaklik van kritieke bedienings soos die ministerie van buitelandse sake hou, kan ministers sonder portefeulje ook belangrike komponente wees (byvoorbeeld Michael Heseltine as adjunk -premier in die tweede groot ministerie). Die magtigste kabinetsminister, die premier, staan ​​nie aan die hoof van 'n departement nie, hoewel die kantoor van die premier hul toesig oor die hele regering koördineer. 
Die gesamentlike koördinerende funksie van die kabinet word versterk deur die statutêre standpunt dat alle staatsekretarisse gesamentlik dieselfde amp beklee en dieselfde bevoegdhede kan uitoefen.  Dit is egter nie van toepassing op die nie-staatsekretarisse in die kabinet, soos die leier van die Laerhuis (wanneer die amp van die kabinet beklee). Tegnies bestaan ​​die kabinet dus uit baie meer mense as regskantore, aangesien die staatsekretaris eintlik in opdrag is, net soos die posisie van Lord High Treasurer, en die eerste minister en kanselier die eerste en tweede heer van die tesourie is. , onderskeidelik. [ aanhaling nodig ]
Die kabinet is die uiteindelike besluitnemingsliggaam van die uitvoerende gesag binne die Westminster-regeringstelsel in tradisionele grondwetlike teorie. Hierdie interpretasie is oorspronklik in die werk van 19de -eeuse konstitusionaliste soos Walter Bagehot, wat die kabinet beskryf het as die 'doeltreffende geheim' van die Britse politieke stelsel in sy boek beskryf. Die Engelse Grondwet. Die politieke en besluitnemende gesag van die kabinet is die afgelope dekades geleidelik verminder, terwyl sommige beweer dat die rol daarvan deur 'n 'premier' regering oorgeneem is. In die moderne politieke era maak die premier inligting oor die rang van die kabinet bekend in die vorm van 'n lys waarin die senioriteit van alle ministers van die kabinet uiteengesit word. 
Die kabinet is die uitvoerende komitee van haar majesteit se geheime raad, 'n liggaam wat wetgewende, geregtelike en uitvoerende funksies het, en waarvan die groot lidmaatskap lede van die opposisie insluit. Sy besluite word oor die algemeen uitgevoer óf onder die bestaande bevoegdhede van individuele regeringsdepartemente, óf deur bevele in die raad. 
Tot ten minste die 16de eeu het individuele staatsamptenare afsonderlike eiendom, bevoegdhede en verantwoordelikhede gehad met hul afsonderlike ampte deur koninklike bevel, en die Kroon en die Geheime Raad was die enigste koördinerende owerhede. In Engeland kom frases soos 'kabinetsraad', wat privaat beteken, in 'n kabinet in die sin van 'n klein kamer, aan die monarg voor, vanaf die laat 16de eeu, en gegewe die nie-gestandaardiseerde spelling van die dag Dit is dikwels moeilik om te onderskei of 'raad' of 'raad' bedoel word.  Die OED skryf Francis Bacon in sy Opstelle (1605) met die eerste gebruik van "Kabinetsraad", waar dit beskryf word as 'n vreemde gewoonte, waarvan hy dit afkeur: "Waarvoor ongerief, die leer van Italië en die praktyk van Frankryk in sommige konings se tye die kabinet gee raad vir 'n erger middel as die siekte. "  Charles I begin 'n formele "Kabinetsraad" vanaf sy toetreding in 1625, as sy Privy Council, of "private raad", en die eerste aangetekende gebruik van "kabinet" op sigself vir so 'n liggaam kom uit 1644, en is weer vyandig en assosieer die term met twyfelagtige buitelandse praktyke. 
Daar was ministeries in Engeland onder leiding van die hoofminister, wat 'n persoon was wat die Engelse regering vir die monarg gelei het. Ondanks die primêre aanspreeklikheid teenoor die monarg, was hierdie ministeries, met 'n groep ministers wat die land bestuur het, 'n voorganger van die moderne kabinetsperspektief. Nadat die bediening van lord Stanhope en lord Sunderland ineengestort het, het sir Robert Walpole aan die bewind gekom as eerste heer van die tesourie. Sedert die bewind van koning George I was die kabinet die belangrikste uitvoerende groep van die Britse regering. Beide hy en George II het van die stelsel gebruik gemaak, aangesien albei nie moedertaalsprekers was nie, wat nie vertroud was met die Britse politiek nie en dus sterk op geselekteerde groepe adviseurs staatgemaak het. Die term 'minister' het ontstaan ​​sedert die koninklike offisiere die soewerein 'bedien' het. Die naam en instelling is deur die meeste Engelssprekende lande aangeneem, en die ministerraad of soortgelyke liggame van ander lande word dikwels informeel as kabinette genoem. [ aanhaling nodig ]
Die moderne kabinetstelsel is opgestel deur premier David Lloyd George tydens sy premierskap, 1916-1922, met 'n kabinetskantoor en sekretariaat, komiteestrukture, ongepubliseerde notules en 'n duideliker verhouding met departementele ministers. Die formele prosedures, praktyk en verrigtinge van die kabinet bly grootliks ongepubliseer. [ aanhaling nodig ]
Hierdie ontwikkeling het ontstaan ​​uit die nood van die Eerste Wêreldoorlog, waar vinniger en beter gekoördineerde besluite regoor die regering as 'n belangrike deel van die oorlogspoging beskou is. Besluite oor massa diensplig, koördinasie wêreldwyd met ander regerings in internasionale teaters en bewapening produksie gekoppel aan 'n algemene oorlogstrategie wat ontwikkel en onder toesig van 'n innerlike "Oorlogskabinet" kan wees. Die land ondergaan opeenvolgende krisisse na die oorlog: die generaal van die Verenigde Koninkryk in 1926 het die Groot Depressie van 1929–32 getref, die opkoms van Bolsjewisme na 1917 en die fascisme na 1922 die Spaanse Burgeroorlog 1936 en daarna die inval van Abessinië in 1936, die Volkebondkrisis wat gevolg en die herbewapening en herlewing van Duitsland vanaf 1933, wat tot 'n ander wêreldoorlog gelei het. Dit alles vereis 'n hoogs georganiseerde en gesentraliseerde regering wat gerig is op die kabinet. [ aanhaling nodig ]
Hierdie sentralisasie versterk die mag van die premier, wat oorgegaan het van die primus inter pares van die Asquith -kabinette van 1906 af aan die oorheersende figure van David Lloyd George, Stanley Baldwin en Winston Churchill. [ aanhaling nodig ]
Kabinetsministers word, net soos alle ministers, aangestel en kan op advies van die premier sonder kennisgewing of rede deur die monarg afgedank word. Die toewysing en oordrag van verantwoordelikhede tussen ministers en departemente is ook oor die algemeen volgens die diskresie van die premier. Die kabinet is nog altyd gelei deur die premier, wie se oorspronklik onbetaalde amp as sodanig tradisioneel as bloot beskryf is primus inter pares (eerste onder gelykes), maar vandag is die premier die belangrikste regeringshoof, met die effektiewe bevoegdheid om ministers aan te stel en af ​​te dank en om die agenda van die kabinet te beheer. Die mate waarin die regering kollegiaal is, hang af van politieke omstandighede en individuele persoonlikhede. [ aanhaling nodig ]
Elke verandering in die samestelling van die kabinet wat meer as een afspraak behels, word gewoonlik 'n hervorming genoem, 'n roetine -hervorming vind gewoonlik elke somer plaas. Die totale aantal ministers wat as "kabinetsministers" betaal kan word, word beperk deur die Wet op Ministeriële en Ander Salarisse 1975, maar daar kan gereeld bywonings by die kabinet wees wat nie as kabinetsministers betaal word nie. Vanaf 1 Maart 2021 is die aantal benewens die premier 22,  totale kabinetsamestelling wat wissel tussen 21 en 23. [ aanhaling nodig ]
Die kabinetsekretaris het nie 'n politieke aanstelling soos die minister van buitelandse sake nie en is nie 'n lid van die kabinet nie, maar is die professionele hoof van die staatsdiens van haar majesteit. Die kabinetsekretarisse van die afgetrede Skotse regering word gelei deur die eerste minister van Skotland en is nie verwant aan die Britse kabinet nie.
In formele grondwetlike terme is die kabinet 'n komitee van die eerbaarste geheime raad van haar majesteit. Alle kabinetslede word kort na aanstelling as privaat beraders aangewys as hulle nie reeds privaat beraders is nie, maar slegs geselekteerde privaat beraders word in die kabinet aangestel of genooi om dit by te woon. Parlementslede en eweknieë in die kabinet gebruik die styl 'die eerbare' (abbr. Die eerwaarde) 
Die kabinet bestaan ​​amper uit lede van die Laerhuis. Die leier van die House of Lords is 'n lid van die House of Lords. Anders is dit selde dat 'n eweknie in die kabinet sit. Die Lord Chancellor was voorheen die voorsittende beampte van die House of Lords, maar hoef sedert 2007 nie 'n lid van die Lords te wees nie, en lede van die House of Commons is aangestel. Tot die herbenoeming in die kabinet van Peter Mandelson op 3 Oktober 2008, was die ou leier van die here, Valerie Amos, die laaste eweknie wat van Mei tot Oktober 2003 as 'n minister van buitelandse sake in enige ander kabinetspos sit Voordat was David Lord Young van Graffham die laaste minister van buitelandse sake vir 'n groot departement wat van die Here afkomstig was, wat tussen 1985 en 1989 as minister van buitelandse sake werk tot 1987 en minister van buitelandse sake vir handel en nywerheid tot 1989. Die nommer van junior predikante wat eweknieë is, het toegeneem sedert 1997. [ aanhaling nodig ]
Soms word kabinetslede van buite die parlement gekies en, indien nodig, 'n eweknie toegestaan. Harold Wilson het Frank Cousins ​​en Patrick Gordon Walker in die kabinet van 1964 aangestel ondanks die feit dat hulle destyds nie parlementslede was nie. Op 3 Oktober 2008 word Peter Mandelson, tydens die aanstelling, nie lid van die Huis nie, minister van Buitelandse Sake vir Ondernemings, Ondernemings en Reguleringshervorming en word onmiddellik 'n eweknie. Tydens die Eerste Wêreldoorlog het die Suid -Afrikaanse politikus Jan Smuts in Lloyd George's War Cabinet gedien sonder om ooit lid van enige van die Britse parlement se lede te word. [ aanhaling nodig ]
Daar is ongeveer 100 junior lede van die regering wat nie lede van die kabinet is nie, insluitend minister van buitelandse sake en parlementêre onder-sekretarisse van die staat en onbetaalde privaat sekretarisse in die praktyk is in die praktyk vakleerlinge op die betaalstaat. Sommige van hulle is moontlik Privy -beraders, of kan as 'n onderskeidingsmerk in die Privy Council aangestel word sonder om kabinetsministers te word. Sommige junior ministers onder kabinetsvlak kan natuurlik ook na alle kabinetsvergaderings genooi word. Die prokureur -generaal vir Engeland en Wallis, saam met die voorsitter van die regerende politieke party, word gewoonlik ingesluit, en ander lede van die regering kan na goeddunke van die premier uitgenooi word, hetsy gereeld of ad hoc. [ aanhaling nodig ]
Sedert die einde van die 20ste eeu is meer nie-lede van die regering van haar majesteit deur die premier toegelaat om gereeld kabinetsvergaderings by te woon, veral Alastair Campbell in sy hoedanigheid as direkteur van kommunikasie en strategie tussen 1997 en 2003, en Jonathan Powell, die stafhoof van die premier, onder leiding van Tony Blair, met 'n duidelike aparte rol van die kabinetsekretaris/staatshoof. [ aanhaling nodig ]
'N Foto word geneem van elke nuwe kabinet in die tuin of kamer in Downingstraat 10. 
Daar word beweer dat die moderne kabinet te groot is, onder meer deur die voormalige kabinetsekretaris Mark Sedwill en die geleerdes Robert Hazell en Rodney Brazier.   Robert Hazell het voorgestel dat die kantore van die minister van buitelandse sake vir Noord -Ierland, Skotland en Wallis saamgesmelt word tot een minister van buitelandse sake vir die Unie,  in 'n departement waarin Rodney Brazier voorgestel het om 'n minister van buitelandse sake toe te voeg vir Engeland met die verantwoordelikheid vir die Engelse plaaslike regering. 
Die kabinet vergader gereeld, gewoonlik weekliks op 'n Donderdagoggend, ideologies om die belangrikste aangeleenthede van die regeringsbeleid te bespreek en besluite te neem. Ondanks die gebruik om op 'n Donderdag te vergader, is die byeenkomsdag na Dinsdag na die aanstelling van Gordon Brown as premier aangepas.  Toe David Cameron egter premier geword het, het hy Donderdae weer sy kabinetsvergaderings gehou. Theresa May het die kabinetsvergaderings teruggeskakel na Dinsdag.  Die lengte van vergaderings wissel na gelang van die styl van die premier en politieke omstandighede, maar vandag kan vergaderings so kort wees as 30 minute, wat dui op die aankondiging of bekragtiging van besluite wat in die komitee, deur informele groepe of in twee laterale besprekings tussen die premier en individuele kollegas, met bespreking in die kabinet self baie beperk. Die premier het gewoonlik daarna 'n weeklikse gehoor by die koningin. [ aanhaling nodig ]
Die kabinet het talle subkomitees wat fokus op bepaalde beleidsgebiede, veral dié wat verskeie ministeriële verantwoordelikhede oorskry, en daarom moet gekoördineer word. Dit kan permanente komitees wees of vir 'n kort tydperk ingestel word om na spesifieke kwessies ("ad hoc -komitees") te kyk. Junior predikante is ook lede van hierdie komitees, benewens staatsekretarisse. Die transaksie van staatsbesighede deur vergaderings van die kabinet en sy vele komitees word deur 'n klein sekretariaat in die kabinetskantoor bestuur. Gevolglike bevele in die Raad word gewoonlik deur die Koningin met 'n kworum van die Privy Council gemaak, wat maandeliks of ad hoc. [ aanhaling nodig ]
Die Instituut vir Regering beweer dat die verminderde aantal volledige kabinetsvergaderings aandui dat "die rol van die kabinet as 'n formele besluitnemingsorgaan sedert die oorlog afneem het." [ aanhaling nodig ] Hierdie siening word weerspreek deur Vernon Bogdanor, 'n Britse konstitusionele kenner, wat beweer dat "die kabinet in werklikheid versterk is deur die afname in volledige vergaderings, omdat dit toelaat dat meer aangeleenthede na kabinetskomitees oorgedra word. word meer doeltreffend gedoen. " 
Die meeste eerste ministers het 'n sogenaamde 'kombuiskas' gehad wat bestaan ​​uit hul eie vertroude adviseurs wat moontlik kabinetslede is, maar dikwels persoonlike adviseurs wat nie deur die kabinet vertrou word nie. In onlangse regerings, in die algemeen van Margaret Thatcher, en veral van Tony Blair, is berig dat baie of selfs alle groot besluite voor kabinetsvergaderings geneem is. Hierdie voorstel is gemaak deur voormalige ministers, waaronder Clare Short en Chris Smith, in die media, en dit is duidelik gemaak in die Butler Review, waar Blair se styl van "bankregering" gesensor is. [ aanhaling nodig ]
Kabinetsvergaderings word gewoonlik gehou in die kabinetsaal van Downingstraat 10, die amptelike woning van die premier. [ aanhaling nodig ]
Kabinetsvergaderings is ook by Checkers gehou, en in een geval in die Grand Hotel, Brighton.  In September 1921, onder David Lloyd George, is 'n kabinetsvergadering gehou in Inverness Town House in die Skotse Hoogland om die Ierse vraag te bespreek. 
In 2008 het Gordon Brown streekkabinetsvergaderings ingestel, toe die kabinet 'n paar keer per jaar op verskillende plekke in die VK vergader. 
Op 31 Januarie 2020 het die kabinetsvergadering van Boris Johnson in Sunderland plaasgevind, 'n stap wat daarop dui dat die stad die eerste skikking is wat 'n "verlof" -resultaat in die referendum verklaar het. [ aanhaling nodig ]
Twee grondwetlike konvensies het betrekking op die aanspreeklikheid van ministers in die parlement van die Verenigde Koninkryk: kollektiewe verantwoordelikheid van die kabinet en individuele ministeriële verantwoordelikheid. [ aanhaling nodig ]
Dit is afgelei van die feit dat die lede van die kabinet parlementslede is en dus aanspreeklik is vir die huis waarvan hulle lid is. Die koningin sal slegs 'n premier aanstel wie se regering die steun van die Laerhuis kan beveel, wat alleen aan die regering voorsiening kan maak deur belasting te magtig en die Laerhuis verwag dat alle ministers persoonlik aanspreeklik moet wees teenoor die parlement. In die praktyk sal ministers van die kabinet gewoonlik 'n junior minister hê om hul departement in die House of Lords te verteenwoordig. [ aanhaling nodig ]
Kabinets kollektiewe verantwoordelikheid beteken dat lede van die kabinet gesamentlik belangrike besluite neem en dus gesamentlik verantwoordelik is vir die gevolge van hierdie besluite. Daarom mag geen minister teen regeringsbesluite spreek nie, en as daar in die parlement 'n wantroue gestem word, word verwag dat elke minister en regeringsamptenaar wat uit die parlement gehaal is, uit die uitvoerende gesag sal tree. Kabinetsministers wat nie saamstem met groot besluite nie, sal na verwagting bedank. Robin Cook is 'n onlangse voorbeeld oor die besluit om in 2003 met Irak te gaan oorlog maak. eerder as deur die volle kabinet. [ aanhaling nodig ]
Individuele ministeriële verantwoordelikheid is die konvensie dat 'n minister in sy hoedanigheid as departementshoof persoonlik verantwoordelik is vir die optrede en tekortkominge van hul departement. Onder omstandighede van groot mislukking in hul departement, word van 'n minister verwag om te bedank (en kan deur die premier gedwing word om dit te doen), terwyl hul staatsamptenare permanent en anoniem bly. Dit is in die praktyk relatief skaars, miskien omdat administratiewe mislukking vir die media van minder belang is as persoonlike skandaal, en minder vatbaar vir onomwonde bewys. Die naaste voorbeeld die afgelope jare is miskien Estelle Morris, wat in 2002 bedank het as minister van buitelandse sake vir onderwys en vaardighede na ernstige probleme en onakkuraathede in die nasien van eksamens op A-vlak. Die omstandighede waaronder hierdie konvensie gevolg word, kan nie streng gedefinieer word nie en hang af van baie ander faktore. As 'n minister se reputasie deur 'n persoonlike skandaal aangetas word (byvoorbeeld wanneer dit onduidelik was dat David Mellor 'n buite -egtelike verhouding gehad het), bedank hy baie keer. Dit volg dikwels op 'n kort tydperk van intense media- en opposisiedruk waarop hulle dit moet doen. In die algemeen is bekende gevalle van ernstige korrupsie (byvoorbeeld aanvaarding van omkoopgeld) relatief skaars in vergelyking met baie ander demokrasieë, ondanks talle skandale. [ aanhaling nodig ]
Parlementêre vrae kan in die parlement se parlement ingedien word vir skriftelike of mondelinge antwoord. Dit kan 'aangeplante' vrae wees tot voordeel van die regering, of antagonistiese vrae van die opposisie, of kan werklik inligting soek. Kabinetsministers moet self of deur 'n adjunk reageer, hoewel die antwoorde nie altyd die vraag volledig beantwoord nie. Geskrewe antwoorde, wat gewoonlik meer spesifiek en gedetailleerd is as mondelinge vrae, word gewoonlik deur 'n staatsamptenaar geskryf. Antwoorde op skriftelike en mondelinge vrae word in Hansard gepubliseer. [ aanhaling nodig ]
Die parlement kan nie individuele ministers afdank nie (alhoewel lede of 'n huis kan vra dat hulle bedank, of formeel besluit om hul salaris met 'n nominale bedrag te verminder), maar die volksraad kan die lot van die hele regering bepaal. As 'n stemming van wantroue in die regering slaag, sal die koningin probeer om vertroue te herstel, hetsy deur die parlement te ontbind en 'n nuwe te kies, of deur die aanvaarding van die bedanking van haar hele regering. [ aanhaling nodig ]
In die parlementêre stelsel van die Verenigde Koninkryk is die uitvoerende gesag nie geskei van die wetgewer nie, aangesien kabinetslede uit die parlement onttrek word. Boonop is die uitvoerende gesag geneig om die wetgewer om verskeie redes te oorheers: [ aanhaling nodig ]
die eerste-na-die-stem-stelsel (wat geneig is om 'n groot meerderheid aan die regerende party te gee)
die mag van die regeringswepe (wie se rol is om te verseker dat partylede stem ooreenkomstig die partylyn)
die "betaalstaat" ('n term wat verwys na die feit dat alle lede van die regering saam met die regering moet stem, anders bedank of afgedank word)
Die gesamentlike effek van die premier se vermoë om die kabinet te beheer deur effektiewe bespreking in die kabinet te omseil en die uitvoerende gesag se vermoë om parlementêre verrigtinge te oorheers, plaas die Britse premier in 'n posisie van groot mag, wat vergelyk word met 'n keusediktatuur ('n frase wat deur Quinton Hogg, Lord Hailsham in 1976). Die relatiewe onvermoë van die parlement om die regering van die dag tot verantwoording te roep, word gereeld deur die Britse media genoem as 'n regverdiging vir die krag waarmee hulle die regering bevraagteken en uitdaag. Dit is dikwels omstrede, aangesien sommige mense meen dat individuele mediakorporasies 'n belangrike invloed op sekere komponente van die Britse verkiesing gehad het. 
Die klassieke siening van die kabinetsregering is deur Walter Bagehot uiteengesit in Die Engelse Grondwet (1867) waarin hy die premier beskryf het as die primus ‐ inter -pares ("eerste onder gelykes").  Die siening is bevraagteken deur Richard Crossman in Die mites van die kabinetsregering (1972) en deur Tony Benn. Hulle was albei lede van die Arbeidsregerings van die 1960's en het gedink dat die posisie van die premier meer mag verkry het, sodat die premier se regering 'n meer gepaste beskrywing was.  Crossman verklaar dat die toename in die mag van die premier die gevolg was van die mag van gesentraliseerde politieke partye, die ontwikkeling van 'n verenigde staatsdiens en die groei van die premier se privaat kantoor en kabinetsekretariaat. 
Graham Allen ('n regeringssweep tydens Tony Blair se eerste regering) voer die saak aan Die laaste premier: eerlik oor die Britse presidentskap (2003) dat die amp van premier presidensiële magte het,  net soos Michael Foley in Die Britse presidentskap (2000).  Die mag wat 'n premier het oor sy of haar kabinetskollegas is egter direk eweredig aan die hoeveelheid steun wat hulle met hul politieke partye het, en dit hou dikwels verband met die vraag of die party hulle as 'n kiesbate of 'n las beskou. . Ook as 'n party in faksies verdeel word, kan 'n premier gedwing word om ander magtige partylede in die kabinet in te sluit vir partypolitieke samehorigheid. Die persoonlike mag van die premier word ook ingekort as hul party in 'n magsdelingreëling is, of 'n formele koalisie met 'n ander party (soos in die koalisieregering van 2010 tot 2015).   
Vanaf April 2021 is die samestelling van die kabinet (in volgorde van ministeriële rangorde):    
Voor die koms van opleiding was verpleegkunde dikwels gemaklik en laag betaal. Betaal in vrywillige hospitale in Londen was tussen 6 sjielings en 9 sekondes per week, met 'n bietjie kos en verblyf. Buiten Londen was die salaris baie laer. Min verpleegsters is as opgevoed beskryf. Die fasiliteite in hospitale was swak, hoewel sommige maaltye vir verpleegsters begin voorsien het. Die benaming 'suster' het ontstaan ​​as gevolg van die bediening van godsdienstige susters wat apart van verpleegsters gewerf is en eerbiediger, eerliker en gewetensvriendeliker gewy was aan die welstand van pasiënte (wat hulle dikwels in konflik met die hospitaalowerhede gebring het). Matrone, wie se werk grotendeels administratief was, was selfs meer so. Die verpleegsusters van St John the Divine (est. 1848) en die All Saints Sisters of the Poor (1851) het die verpleegpersoneel voorsien vir verskeie van die grootste onderrighospitale in Londen, waaronder Kings College, Charing Cross en University College Hospitale tot naby die einde van die eeu.
Verpleegkunde in die arm wetlike siektes, soos dit was, is grootliks uitgevoer deur armes wat nie betaal is nie. In 1866 was daar altesaam 53 verpleegsters in diens in die 11 metropolitaanse werkhuise, teen 'n gemiddelde salaris van £ 20 18s. 
Florence Nightingale word beskou as die stigter van die moderne verpleegberoep.  Daar was geen hospitaalopleidingsskool vir verpleegsters totdat een in Kaiserwerth, Duitsland, in 1846 gestig is nie. Daar het Nightingale die opleiding ontvang wat haar in 1860 in staat gestel het om die eerste skool, wat hoofsaaklik ontwerp is, in die St Thomas -hospitaal in Londen te vestig om verpleegsters op te lei eerder as om verpleegdiens vir die hospitaal te lewer.
In die Krimoorlog teen Rusland is Nightingale deur Sir Sidney Herbert aangestel om toesig te hou oor die bekendstelling van vroulike verpleegsters in die militêre hospitale in Turkye. In November 1854 het Nightingale in die Barrack -hospitaal by Scutari aangekom, met 'n groep van tien verpleegsters en tien godsdienstige susters, Anglikaan en Rooms -Katoliek. Aanvanklik wou die dokters nie die verpleegsters daar hê nie en het hulle nie om hulp gevra nie, maar binne tien dae het nuwe slagoffers uit die Slag van Inkermann gekom en die verpleegsters was heeltemal uitgerus. Nightingale was geskok oor wat sy in die tydelike hospitaal gevind het: dokters hergebruik besmette lappe, die gebruikte lappies wat net in 'n hoop bly, soldate wat nie gewas is nie en bloei. Sy het sanitêre protokolle ingestel en die slagoffersyfer met vyftig persent verlaag.
Toe Nightingale in Augustus 1856 uit die Krimoorlog terugkeer, skuil sy weg van die aandag van die publiek. Vir haar bydrae tot die weermagstatistiek en vergelykende hospitaalstatistieke in 1860, word Nightingale die eerste vrou wat verkies is tot 'n genoot van die Statistical Society.
Toe die staat se registrasie van die mediese professie in 1858 begin het, het baie waarnemers gewys op die behoefte aan 'n soortgelyke stelsel vir verpleegkunde. Daardie jaar het die Verpleegrekord (herdoop na die British Journal of Nursing in 1902), 'n verpleegjoernaal, gevra "die hele vraag na die registrasie van opgeleide verpleegsters wat in 'n bondige vorm voor die beroep en die publiek uiteengesit word". Ondersteuning vir die regulering van verpleegkunde het toenemend begin toeneem na die instelling van georganiseerde verpleegkundeopleiding in 1860.
Teen die 1880's was die Hospitals Association ('n vroeë weergawe van die NHS -konfederasie) verbind tot die beginsel van registrasie vir verpleegsters. Die Matrone -komitee, wat bestaan ​​uit die matrone van die vooraanstaande hospitale, stem saam met registrasie, maar verskil van mening oor die vereiste duur van opleiding, en argumenteer drie jaar lank in teenstelling met die wat deur die Hospitaalvereniging ondersteun word. In 1887 het die Hospitals Association die matrone oorheers en 'n nie-statutêre vrywillige register opgestel. Hierna het die Matrone -komitee verdeel tussen een groep wat die Hospitals Association ondersteun en 'n ander faksie, onder leiding van Ethel Gordon Fenwick, wat die nuwe register gekant het en probeer om hulself nouer by die mediese professie aan te pas. Florence Nightingale ondersteun terloops nie een van die groepe nie en was gekant teen enige vorm van regulering vir verpleegkunde, en glo dat die noodsaaklike kwaliteite van die verpleegster nie onderrig, ondersoek of gereguleer kan word nie.
In 1887 het die groep verpleegsters verbonde aan Ethel Gordon Fenwick die British Nurses 'Association gestig, wat "om alle Britse verpleegsters te verenig in lidmaatskap van 'n erkende beroep en om voorsiening te maak vir hul registrasie op voorwaardes, bevredigend vir dokters en chirurge, as bewys dat hulle stelselmatige opleiding ontvang het".
Daarom bestaan ​​daar nou twee afsonderlike vrywillige registers. Terwyl die register van die Hospitals Association slegs 'n administratiewe lys was, het die register wat deur die BNA opgestel is, 'n meer eksplisiete taak van openbare beskerming.
Teen 1892 is in die vrywillige hospitale aanvaar dat die matrone die hoof was van 'n onafhanklike operasie, wat haar eie personeel beheer en direk aan die hospitaalkomitee rapporteer.
In 1901 was daar 3 170 betaalde verpleegsters in werkshuise, met ongeveer 2 000 proefpersone - ongeveer een verpleegster vir 20 pasiënte. In totaal was daar ongeveer 63,500 vroulike verpleegsters en 5,700 manlike verpleegsters in Engeland en Wallis, wat beide in instansies en in meerderheid in pasiëntehuise werk. Die mans was byna heeltemal verpleegsters en is nie opgeneem in verpleegskole nie. Verpleegsters in werkhuise is ongeveer £ 17 per jaar betaal. Hospitaalverpleegsters in 1902 is ongeveer £ 19 per jaar betaal, maar die koste van onderhoud, wasgoed, uniforms en verblyf wat voorsien is, was ongeveer £ 30 per jaar. By huishoudelike werk was twee gane per week met normale maaltye betaal, en die werk was makliker. In hospitale was 12-uur dae normaal. 
Prinses Helena en The Royal British Nurses 'Association wysig
Prinses Helena, die dogter van koningin Victoria, het 'n sentrale rol gespeel in die borg en legitimering van die beroep. Helena het 'n vaste belangstelling in verpleegkunde, en word president van die British Nurses 'Association by die stigting daarvan in 1887. In 1891 ontvang dit die voorvoegsel "Royal" en ontvang die Royal Charter die volgende jaar. Sy was 'n sterk voorstander van registrasie van verpleegsters, 'n kwessie wat deur Florence Nightingale en vooraanstaande openbare persone gekant is.  In 'n toespraak wat Helena in 1893 gemaak het, het sy duidelik gemaak dat die RBNA hom beywer vir 'verbetering van die onderwys en status van die toegewyde en opofferende vroue wie se hele lewe daaraan gewy is om siekes, lydendes en sterwendes op te pas. "In dieselfde toespraak het sy gewaarsku teen opposisie en wanvoorstelling wat hulle teëgekom het. Alhoewel die RBNA ten gunste was van registrasie as 'n manier om die professionele status van opgeleide verpleegsters te versterk en te waarborg, het die opname daarvan by die Privy Council dit moontlik gemaak om 'n lys in plaas van 'n formele register van verpleegsters by te hou. 
Na die dood van koningin Victoria in 1901, dring die nuwe koningin, Alexandra, daarop aan om Helena as president van die Army Nursing Service te vervang. In ooreenstemming met rang, het Helena ingestem om in Alexandra se guns te bedank, en sy het die presidentskap van die Army Nursing Reserve behou. Hoewel Helena slegs as 'n artefak geskep is, het Helena 'n doeltreffende en outokratiese regime uitgeoefen - "as iemand dit waag om nie met haar koninklike hoogheid saam te stem nie, het sy eenvoudig gesê: 'Dit is my wens, dit is voldoende.'" 
Die RBNA het geleidelik agteruitgegaan na aanleiding van die Wet op Verpleegstersregistrasie 1919 na ses mislukte pogings tussen 1904 en 1918, het die Britse parlement die wetsontwerp goedgekeur wat formele verpleegkundige registrasie moontlik maak.  Die gevolg was die Royal College of Nursing (RCN), en die RBNA het lidmaatskap en dominansie verloor. Helena ondersteun die voorgestelde samesmelting van die RBNA met die nuwe RCN, maar dit was onsuksesvol toe die RBNA die onderhandelinge onttrek. Prinses Helena bly egter aktief in ander verpleegorganisasies. 
Nightingale het die grondslag gelê vir professionele verpleegkunde met die beginsels wat in die boek saamgevat is Aantekeninge oor verpleegkunde.  Haar hoogs gepubliseerde blootstelling aan die afgrondlike sorg het siek en gewonde soldate hervormers opgewek. In 1860 het koningin Victoria beveel dat 'n hospitaal gebou moet word om weermagverpleegsters en chirurge, die Royal Victoria -hospitaal, op te lei. Die hospitaal het in 1863 in Netley geopen en militêre pasiënte opgeneem en versorg. Vanaf 1866 is verpleegsters formeel in die militêre algemene hospitale aangestel.
Die Army Nursing Service (ANS) het toesig gehou oor die werk van die verpleegsters vanaf 1881. Hierdie militêre verpleegsters is vanaf 1879 tot 1881 na die buiteland gestuur, begin met die Eerste Boereoorlog (dikwels Zoeloe -oorlog genoem).  Hulle is ook gestuur om te dien tydens die Egiptiese veldtog in 1882 en die Soedan -oorlog van 1883 tot 1884. Tydens die Soedan -oorlog het lede van die Army Nursing Service verpleeg in hospitaalskepe op die Nyl sowel as die Citadel in Kaïro. Byna 2000 verpleegsters het gedien tydens die tweede Boereoorlog, die Anglo-Boereoorlog van 1899 tot 1902, saam met verpleegsters wat deel was van die koloniale leërs van Australië, Kanada en Nieu-Seeland. Hulle het in tente veldhospitale gedien. 23 Army Nursing -susters uit Brittanje het hul lewens verloor weens siekte -uitbrake. 
Koningin Alexandra se keiserlike militêre verpleegdiens. Redigeer
In Maart 1902 het Koningin Alexandra se keiserlike militêre verpleegdiens (KEIWE) gestig en is vernoem na koningin Alexandra, wat die president geword het.  In 1949 word die QAIMNS 'n korps in die Britse leër en word dit herdoop as die Koningin Alexandra se Royal Army Nursing Corps. Sedert 1950 het die organisasie verpleegsters opgelei, en in 1992 is mans toegelaat om aan te sluit. 
Die gepaardgaande Koningin Alexandra se Royal Army Nursing Corps Association is 'n geregistreerde liefdadigheidsorganisasie. Koningin Alexandra was president van 1902 tot haar dood in 1925. Die jaar daarna is sy opgevolg deur koningin Mary.
Nasionale Raad vir Verpleegsters gestig.
Die Eerste Wêreldoorlog lei tot 'n groot aantal ongetroude vroue, van wie baie hul lewens aan verpleegkunde wy.
College of Nursing gestig in 1915. (Sien inskrywings oor Cooper Perry en Royal College of Nursing) en die oprigting van die Ministerie van Gesondheid. 
Die druk op staatsregistrasie het gedurende die 1890's toegeneem, maar is ondermyn deur meningsverskille in die professie oor die gewenste vorm en doel van die regulatoriese stelsel. In 1902 het die Wet op Vroedvroue se registrasie die staatsregulasie van vroedvroue ingestel, en twee jaar later is 'n House of Commons Select -komitee ingestel om die registrasie van verpleegsters te oorweeg.
Die komitee het in 1904 verslag gedoen en 'n gedetailleerde en oortuigende saak vir registrasie uiteengesit. Die regering het egter oor die verslag gesit en geen stappe gedoen nie. Gedurende die volgende dekade is 'n aantal wetsontwerpe vir die opstel van regulasies ingestel, maar almal het nie daarin geslaag om beduidende steun in die parlement te verkry nie.
Teen die begin van die Eerste Wêreldoorlog in 1914 het militêre verpleging nog net 'n klein rol gespeel vir vroue in Brittanje, 10 500 verpleegsters wat ingeskryf was vir Queen Alexandra's Imperial Military Nursing Service (QAIMNS) en die Princess Mary's Royal Air Force Nursing Service. Hierdie dienste dateer uit 1902 en 1918 en geniet koninklike borgskap. Daar was ook 74 000 verpleegsters van die Vrywillige Hulpoplossing (VAD) wat deur die Rooi Kruis ingeskryf is.  Die geledere wat vir die nuwe verpleegsorgdienste geskep is, was hoofmatrone, hoofmatrone, susters en personeelverpleegsters. Vroue het deur die loop van die oorlog geleidelik aangesluit. Aan die einde van 1914 was daar 2,223 gewone en reserwe lede van die QAIMNS en toe die oorlog geëindig het, was daar 10,404 opgeleide verpleegsters in die QAIMNS. 
Grace McDougall (1887–1963) was die energieke kommandant van die First Aid Nursing Yeomanry (FANY), wat in 1907 gevorm is as 'n hulp vir die huiswag in Brittanje. McDougall is op 'n stadium deur die Duitsers gevang, maar het ontsnap. Die Britse weermag wou niks met hulle te doen hê nie, daarom het hulle ambulanse gery en hospitale en ongevalle -opruimingsstasies vir die Belgiese en Franse leërs bestuur.  
Die Eerste Wêreldoorlog het die laaste stukrag gegee aan die totstandkoming van verpleegregulering, deels vanweë die spesifieke bydrae wat verpleegsters tot die oorlogspoging gelewer het, en ook as 'n weerspieëling van die verhoogde bydrae van vroue meer algemeen in die samelewing. Die College of Nursing (later die Royal College of Nursing) is in 1916 gestig en het drie jaar later 'n parlementslid (LP), majoor Richard Barnett, oorreed om 'n wetsontwerp op private lede in te stel om 'n regulatoriese stelsel in te stel. Die wetsontwerp is uiteindelik in Desember 1919 aangeneem en afsonderlike verpleegregistrasiewette is aangeneem vir Engeland/Wallis, Skotland en Ierland, wat toe nog deel van die Verenigde Koninkryk was. Hierdie wette het die General Nursing Council vir Engeland en Wallis gestig en die ander liggame wat ongeskonde oorleef het tot die wetswysigings in 1979 wat die UKCC en die National Boards of Nursing sou stig. Ethel Gordon Fenwick was die eerste verpleegster op die Engelse register.
Die National Asylum Workers 'Union het in 1918 stakings by die Prestwich-hospitaal, die Whittingham-hospitaal en die Bodmin-hospitaal georganiseer. Dit dreig om stakings in al die Londense asale te organiseer ter ondersteuning van 'n week van 48 uur in 1919. Die Professional Union of Trained Nurses is gestig in 1919. 
In die 1921 -sensus verklaar 111 501 vroue en 11 000 mans dat hulle verpleegsters is. Die registrasieregime het die baie klein hospitale gekeer om opleiding aan te bied. Die eerste nasionale eksamen was in 1925. Ongeveer 40% van die kandidate het gedruip.
Die Arbeidersparty het sy eerste konsepbeleidverklaring oor die professie in 1926 gelewer, waarin 'n voorstel van 'n week van 48 uur, die skeiding van opleidingskole en hospitale gepleit word en dat die professie op vakbondlyne georganiseer moet word. 
In die 1931 -sensus het 138.670 vroue en 15.000 mans verklaar dat hulle verpleegsters was. 88% van die vroue was enkellopend, 5% getroud en 7% weduwee of geskei.
In 1930 het verpleegsters in die vrywillige hospitale 117 uur per week in Londen gewerk en 119 in die provinsies. In 1936 het die London County Council 'n standaard 54 uur-week vir verpleegsters ingestel en in 1938 na 'n 96-uur-twee weke. 
In 1935 het landrade begin met opleidingskursusse vir hulpverpleegsters om chroniese siekes te versorg.
In 1937 het die Trades Union Congress 'n "Nurses 'Charter" aangeneem, waarin twee weke lank 96 uur geëis word, die geriewe in die verpleeghuise verbeter word en aangevoer word dat verpleegsters moet kan uitleef.  Destyds werk die gemiddelde verpleegster 104 uur per twee weke. Die graaf van Athlone is aangestel as voorsitter van 'n komitee van ondersoek na die reëlings vir "werwing, opleiding en registrasie en diensvoorwaardes" vir verpleegsters. Dit het bevind dat ongeveer 12 000 nuwe rekrute elke jaar nodig is. Dit beveel hoër salarisse aan, 'n vakansie van 96 uur twee weke en vier weke per jaar en die verwydering van onredelike beperkings op die lewe van verpleegsters. Dit pleit vir meer huishoudelike personeel en dat subsidies uit openbare fondse aan vrywillige hospitale gemaak moet word om vir hierdie verbeterings te betaal. 
Die komitee vir verpleegsters is in Oktober 1941 gestig met Lord Rushcliffe as voorsitter. 
Die staatsrol wat verpleegster ingeneem het, word formeel erken, met twee jaar opleiding in plaas van drie.
Horder Committee beveel minder verpleegskole aan en die instelling van inspeksie. word beskikbaar vir burgerlike gebruik.
Die aantal manlike verpleegsters het toegeneem namate gedemobiliseerde diensmanne met mediese ervaring by die beroep aansluit. Teen 1949 was daar ongeveer 1300 geregistreerde manlike verpleegsters. 
Die National Health Service (NHS) word in 1948 van stapel gestuur en bied omvattende gesondheidsorg aan almal, gratis by aflewering, maar betaal deur belasting. Whitley Councils gestig vir verpleegkunde. Die vergoeding vir studente -verpleegsters is vasgestel op £ 200 met 'n aftrekking van £ 100, en vir personeelverpleegsters £ 315, wat styg met stygings tot £ 415 met 'n aftrekking van £ 120 vir kos en verblyf.
Tweede Wêreldoorlog 1939-45 Redigeer
Die gewapende magte het aan die begin van die oorlog beraam dat hulle 5000 opgeleide verpleegsters benodig. Daar word vermoed dat tot 67 000 nodig sou wees vir die verwagte lugaanvalle. Dit was meer as die aantal opgeleide verpleegsters in diens. 'N Burgerlike verpleegreservaat is gestig - 7000 opgeleide verpleegsters, 3000 hulpverpleegsters en ook verpleeghulp. Die hulpverleners het vyftig uur opleiding in die hospitaal gekry voordat hulle begin werk het. Na protesaksies is ooreengekom dat hulle nie huishoudelike werk mag doen nie. 6 200 van die Civil Nursing Reserve het in Junie 1940 in hospitale gewerk.
Die Ministerie van Gesondheid het 'n salaris van £ 40 gewaarborg aan verpleegstudente in opleiding, ongeveer dubbel wat vrywillige hospitale voor die oorlog betaal het. 
Tydens die oorlog het verpleegsters behoort aan koningin Alexandra se Imperial Military Nursing Service (QAIMNS), soos tydens die Eerste Wêreldoorlog, en soos hulle vandag nog is. (Verpleegsters wat deel uitmaak van die QAIMNS word informeel 'QA' genoem.) Lede van die Army Nursing Service het tydens elke Tweede Wêreldoorlog in elke oorsese Britse militêre veldtog gedien, sowel as in militêre hospitale in Brittanje. Aan die begin van die Tweede Wêreldoorlog het verpleegsters 'n offisierstatus met 'n gelyke rang gehad, maar was nie onderoffisiere nie. In 1941 is noodkommissies en 'n rangstruktuur geskep, in ooreenstemming met die struktuur wat in die res van die Britse leër gebruik is. Verpleegkundiges het rangskikkings gekry en kon nou tot rang van luitenant tot brigadier bevorder word.  Verpleegkundiges is tydens die oorlog aan alle gevare blootgestel, en sommige is gevange geneem en krygsgevangenes geword.
Groot toeloop van Karibiese toetreders tot Britse verpleegsteropleiding.
Bekendstelling van kalmeermiddels verander geestesgesondheidsverpleging.
Manlike verpleegsters sluit by die verpleegregister aan in 1951. bied die eerste kursus aan vir kliniese verpleegsters.
Die Wet op Geestesgesondheid 1959 skaf die wettige skeiding van psigiatriese hospitale af, sodat die pasiënte in enige hospitaal opgeneem kan word.
Teen 1959 werk die meeste hospitaalverpleegkundiges twee weke lank 88 uur. 
Die beskikbaarheid van steriele voorrade maak 'n einde aan die was en sterilisasie van toerusting soos verbande en spuite. Edinburgh begin die eerste graad in verpleegkunde. Charlotte Bentley van die "National Association of State Enrolled Assistent Verpleegsters "het saamgewerk met Irene Ward, 'n parlementslid vir Tynemouth en 'n wetsontwerp van 'n privaat lid, die" Wet op verpleegsters (wysiging), 1961 ", wat deur die parlement gegaan het om die neerhalende" assistent "uit die poste van die State Enrolled Nurse te verwyder. [ 29]
Die Wet op Ouetehuise 1963 bring registrasie en groter beheer deur plaaslike owerhede mee.
Die Salmon -verslag vra dat hervorming van die verpleegkunde -gradering hervorm word, wat die einde van matrone begin. 
Verpleegster Dame Cicely Saunders stig die eerste hospies in 1967. word wettig ingevolge die Aborsiewet 1967.
Verpleegkundiges marsjeer na Downingstraat en eis beter betaal en wen stygings van tot 58 persent. stel die eerste professor in verpleegkunde aan.
Die Royal College of Nursing (RCN) word 'n vakbond.
Die verpleegproses vestig 'n etos gebaseer op assessering, beplanning, implementering en evaluering.
Hervorming van skofpatrone begin
Die Briggs -komitee is in 1970 gestig weens die druk van die RCN om kwessies rakende die kwaliteit en aard van verpleegsteropleiding en die plek van verpleegkunde binne die NHS te oorweeg, eerder as regulering op sigself. Dit het in 1972 verslag gedoen en 'n aantal veranderinge aan die professionele onderwys aanbeveel. Byna as 'n nagedagte het Briggs ook aanbeveel dat die bestaande regulerende struktuur (met nege afsonderlike liggame in die Verenigde Koninkryk) vervang word deur 'n verenigde sentrale raad en afsonderlike rade in elk van die vier lande met spesifieke verantwoordelikheid vir onderwys. Ses jaar se debat en vertraging het gevolg voordat die gewysigde Briggs -voorstelle die basis vorm van die Wet op Verpleegsters, Vroedvroue en Gesondheidsbesoekers van 1979. Dit was te wyte aan die noodsaaklikheid om rekening te hou met ontbinding, twyfel van die tesourie, gebrek aan konsensus binne die beroepe (veral van vroedvroue), en 'n gebrek aan regeringswil om parlementêre tyd te vind om die wetgewing in te stel.
Massavergaderings word gehou oor salaris, die toestand van die NHS, kliniese gradering en die afskaffing van die ingeskrewe verpleegster.
Die sentrale raad van die Verenigde Koninkryk vir verpleegkunde, vroedvrou en gesondheidsbesoek (UKCC) word in 1983 die nuwe regulerende liggaam van die professie.
In 1983 is die UKCC gestig. Die belangrikste funksies daarvan was om 'n register van Britse verpleegsters, vroedvroue en gesondheidsbesoekers by te hou, leiding aan registrante te gee en professionele wangedragsklagtes te hanteer. Terselfdertyd is nasionale rade vir elk van die Britse lande geskep. Hulle hooffunksies was om die kwaliteit van verpleeg- en vroedvrou -opleidingskursusse te monitor en om die opleidingsrekords van studente op hierdie kursusse by te hou.
Hierdie struktuur het met geringe wysigings bestaan ​​tot April 2002, toe die UKCC opgehou het om te bestaan ​​en die funksies daarvan oorgeneem is deur 'n nuwe Raad vir Verpleegkunde en Verloskunde (NMC). Die Engelse Nasionale Raad is ook afgeskaf en die kwaliteitsversekeringsfunksie daarvan is deur die NMC aangeneem. Die ander nasionale rade is ook afgeskaf, maar nuwe liggame is in elke land geskep om hul funksies oor te neem, byvoorbeeld NES in Skotland. 
Die verskil tussen die Verenigde Koninkryk, Groot -Brittanje en Engeland
baie mense raak deurmekaar deur verskillende terme vir die politieke of geografiese liggaam wat Engeland insluit, en sommige mense sal Groot -Brittanje en die VK uitruilbaar gebruik. Daar is egter 'n paar belangrike verskille tussen Brittanje, Groot -Brittanje, die Verenigde Koninkryk en Engeland.
Romeinse Britannia, of "Brittanje"
Die naam "Brittanje" kom van die ou Romeinse naam "Britannia", wat gebruik word vir die streke wat ons nou as Engeland en Wallis sou identifiseer. Britannia was die gebied onder Romeinse bewind, wat eindig by Hadrian's Wall (wat Skotland, of "Caledonië", van Britannia verdeel het).
Dit moet nie verwar word met Bretagne in Frankryk nie. Hulle is wel verbind. Brittany is op 'n tyd 'Klein -Brittanje' genoem (in teenstelling met 'Groot -Brittanje'), aangesien dit deur Britte regoor die Kanaal gevestig is.
Engeland is 'n land wat deel uitmaak van die Verenigde Koninkryk. Engeland is die grootste en mees bevolkte land in die Verenigde Koninkryk. Dit word begrens deur Wallis en die Ierse See in die weste en Skotland in die noorde. Die Engelse kanaal, die Straat van Dover en die Noordsee skei dit van Europa na die ooste. Die kanaal -eilande soos die Isle of Wight, buite die suidelike vasteland in die Engelse kanaal, word as deel van Engeland beskou. Die eilande Scilly, in die Atlantiese Oseaan buite die suidwestelike punt van die vasteland, word ook as deel van Engeland beskou.
Die eiland Groot -Brittanje, wat ook deur die Romeine 'Albion' genoem word, bestaan ​​uit drie ietwat outonome streke wat Engeland, Skotland en Wallis insluit. Dit is oos van Ierland en noordwes van Frankryk in die Atlantiese Oseaan geleë. Die term bevat ook verskeie eilande aan die kus, waaronder die Hebrides in Skotland.
Die Verenigde Koninkryk van Groot -Brittanje en Noord -Ierland
Die Verenigde Koninkryk (algemeen afgekort UK) is 'n land wat Engeland, Skotland, Wallis en Noord -Ierland insluit. Die amptelike naam is die Verenigde Koninkryk van Groot -Brittanje en Noord -Ierland. Terwyl Engeland, Wallis, Skotland en Noord -Ierland lande genoem word, bestaan ​​daar regulasies en beleid in die state wat deur die Verenigde Koninkryk bepaal word. Die hoofstad van die Verenigde Koninkryk is Londen, hoewel die verskillende lande parlemente in Cardiff (Wallis), Edinburgh (Skotland) en Belfast (Noord -Ierland) onderhou.
Die Verenigde Koninkryk het voorheen die hele eiland Ierland omvat, en die eilande is gesamentlik die Britse eilande genoem. Maar vroeg in die 20ste eeu het 'n groot deel van Ierland outonomie as die Ierse Vrystaat verkry, en later onafhanklikheid as die Republiek Ierland.
Die Verenigde Koninkryk bestaan ​​letterlik uit die verenigde koninkryke Skotland en Engeland. Hulle het geslagte lank monarge gedeel, maar was afsonderlike entiteite. Dit het verander toe die Skotse koning James Stuart (James I van Engeland en James VI van Skotland) die troon van Engeland erf van Elizabeth I. James was die kleinseun van Margaret Tudor, suster van Henry VIII. Aangesien Elizabeth I kinderloos was, het dit hom haar opvolger gemaak.
'N Eeu later sou sy afstammeling, koningin Anne van Engeland, Skotland en Ierland, die Acts of Union aanvaar. In Engeland en Skotland het beide die parlement 'n vakbond aangeneem wat die samesmelting van die twee state formaliseer. Die gevolg was die Verenigde Koninkryk van Groot -Brittanje. Dit sou later Ierland insluit, na die Union Acts van 1800.
Walliese mense is lank beskou as deel van die Koninkryk van Engeland. Hulle sou eers in die laat negentigerjare hul eie parlement stig.
Die term VK bevat ook verskillende afhanklikhede en gebiede, nasies wat polities van mekaar verskil, maar op die VK staatmaak vir noodsaaklike dienste. Dit sluit in Gibraltar, die eiland Man en ander kleiner eilande.
Die Statebond van Nasies
The Commonwealth of Nations is 'n vrywillige vereniging van 52 state of lande wat voorheen deel was van die Britse Ryk. Dit sluit nie die Verenigde State in nie.
16 lede van die Commonwealth of Nations erken die monarg van die Verenigde Koninkryk as hul eie koning of koningin, maar bly polities onafhanklik. Dit word geïdentifiseer as ryk van die Statebond.
33 ander lande van die Statebond is republieke, wat beteken dat hulle nie 'n monarg herken nie. Hulle neem egter steeds deel aan die vennootskap.
Die Statebond het geen grondwet nie. Die Singapore Declaration of Commonwealth Principles sê egter dat die Statebond ''n vrywillige vereniging is van onafhanklike soewereine state wat elkeen verantwoordelik is vir sy eie beleid, wat konsulteer en saamwerk in die gemeenskaplike belange van hul mense en ter bevordering van internasionale begrip en wêreldwye vrede. "