Die Handves van Regte - Opstel, Grondwetlike Konvensie en Wysigings - GESKIEDENIS - Inligting
Die Handves van Regte - Opstel, Grondwetlike Konvensie en Wysigings
Na die Onafhanklikheidsverklaring in 1776, het die stigters hulle tot die samestelling van die state en daarna die federale grondwet gewend. Alhoewel 'n handves van regte om die burgers te beskerm aanvanklik nie belangrik geag is nie, het die Grondwet se ondersteuners besef dat dit van kardinale belang is om bekragtiging te bereik. Danksy die pogings van James Madison, is die Handves van Regte - die eerste tien wysigings aan die Amerikaanse Grondwet - op 15 Desember 1791 bekragtig.
Invloed van Magna Carta
Die wortels van die Handves van Regte lê diep in die Anglo-Amerikaanse geskiedenis. In 1215 het die Engelse koning John, onder druk van opstandige baronne, sy seël aan Magna Carta gesit, wat onderdane beskerm het teen koninklike magsmisbruik. Onder die belangrikste bepalings van Magna Carta is die vereiste dat verrigtinge en vervolgings volgens die "wet van die land" - die voorloper van "behoorlike regsproses" - en 'n verbod op verkoop, ontkenning of vertraging van geregtigheid moet wees.
In reaksie op arbitrêre optrede van Karel I, het die parlement in 1628 die petisie van reg aanvaar, wat onwettige gevangenisstraf veroordeel en ook bepaal dat daar geen belasting moet kom "sonder die toestemming van die parlement". In 1689, met die beperking van die Glorious Revolution (wat William en Mary op die troon geplaas het), het die Parlement die Handves van Regte aanvaar. Die naam voorsien nie net die Amerikaanse dokument van 'n eeu later nie, die Engelse Handves van Regte voorsien 'n paar van die spesifieke bepalings van die Amerikaanse wetsontwerp - byvoorbeeld die verbod op die agtste wysiging op buitensporige borgtog en boetes en op wrede en ongewone straf.
LEES MEER: Hoe het Magna Carta die Amerikaanse grondwet beïnvloed?
Die idee van geskrewe dokumente wat individuele vryhede beskerm, het vroeg in die Amerikaanse kolonies van Engeland posgevat. Koloniale handveste (soos die 1606 -handves vir Virginia) het verklaar dat diegene wat na die nuwe wêreld gemigreer het dieselfde "voorregte, franchises en immuniteite" moet geniet asof hulle in Engeland woon. In die jare voor die breuk met die moederland (veral na die seëlwet van 1765), het Amerikaners traktate geskryf en resolusies aangeneem wat hul aanspraak op regte op Magna Carta, op die koloniale handves en oor die leer van die natuurreg berus.
Nadat die onafhanklikheid in 1776 verklaar is, het die Amerikaanse state hulle onmiddellik tot die skryf van staatsgrondwette en staatswetsontwerpe gewend. In Williamsburg was George Mason die hoofargitek van Virginia's Declaration of Rights. Hierdie dokument, wat Lockean -idees oor natuurlike regte verweef het met konkrete beskerming teen spesifieke misbruik, was die model vir handves van regte in ander state en uiteindelik vir die federale handves van regte. (Mason se verklaring was ook invloedryk in die opstel van die Franse verklaring van regte van mens en burger in 1789).
In 1787, tydens die konstitusionele konvensie in Philadelphia, het Mason opgemerk dat hy "wou dat die plan voorafgegaan is deur 'n handves van regte". Elbridge Gerry het 'n komitee aangestel om so 'n wetsontwerp op te stel, maar die afgevaardigdes het die mosie sonder debat verslaan. Hulle het nie die beginsel van 'n handves van regte gekant nie; hulle het dit eenvoudig onnodig geag, in die lig van die teorie dat die nuwe federale regering slegs een van opgesomde magte sou wees. Sommige van die Framers was ook skepties oor die nut van wat James Madison 'perkamentversperrings' teen meerderhede noem; hulle het ter beskerming gekyk na strukturele reëlings soos die skeiding van magte en kontrole en saldo's.
Teenstanders van bekragtiging het vinnig beslag gelê op die afwesigheid van 'n handves van regte en federaliste, veral Madison, het gou besef dat hulle moet aanbied om wysigings aan die Grondwet by te voeg nadat dit bekragtig is. Slegs deur so 'n belofte te maak, kon die Grondwet se ondersteuners bekragtiging bereik in noue verdeelde state soos New York en Virginia.
LEES MEER: 7 dinge wat u nie van die grondwetlike konvensie mag weet nie
James Madison stel wysigings op
In die eerste kongres het Madison onderneem om sy belofte na te kom. Deur die wysigings noukeurig af te wys van voorstelle wat in die staatsbekragtigingskonvensies gemaak is, het Madison sy projek gelei deur die mate van onverskilligheid van sommige lede (wat gedink het dat die huis belangriker werk moes doen) en reguit vyandigheid van ander (antifederaliste wat gehoop op 'n tweede byeenkoms om die magte van die federale regering te verswak). In September 1789 aanvaar die Huis en die Senaat 'n konferensieverslag waarin die taal van voorgestelde wysigings aan die Grondwet uiteengesit word.
Binne ses maande nadat die wysigings - die Handves van Regte - by die state ingedien is, het nege dit bekragtig. Nog twee state was nodig; Die bekragtiging van Virginia, op 15 Desember 1791, het die Handves van Regte deel van die Grondwet gemaak. (Tien wysigings is bekragtig; twee ander, wat handel oor die aantal verteenwoordigers en die vergoeding van senatore en verteenwoordigers, was nie.)
Op hul gesig is dit duidelik dat die wysigings van toepassing is op optrede deur die federale regering, nie op optrede deur die state nie. In 1833, in Barron v. Baltimore, Hoofregter John Marshall het hierdie begrip bevestig. Barron het die stad gedagvaar vir skade aan 'n kaai, en berus op die eis van die vyfde wysiging dat privaat eiendom nie sonder openbare vergoeding vir openbare gebruik geneem moet word nie. Marshall het beslis dat die vyfde wysiging slegs bedoel was as 'n beperking op die uitoefening van mag deur die regering van die Verenigde State en nie van toepassing is op die wetgewing van die state nie.
LEES MEER: Voordat James Madison die Handves van Regte opgestel het, het hy aangevoer dat die Grondwet daarsonder goed was
Wysigings na die handves van regte
Die burgeroorlog en heropbou het in die nasleep van die veertiende wysiging gebring, wat onder meer verklaar dat geen staat 'enige persoon lewens, vryheid of eiendom sonder die regsproses mag ontneem nie'. In hierdie paar woorde lê die saad van 'n revolusie in die Amerikaanse staatsreg. Die rewolusie het in 1947 begin aanneem, in die onenigheid van justisie Hugo Black Adamson v. Kalifornië. Nadat hy die geskiedenis van die aanneming van die veertiende wysiging hersien het, het Black tot die gevolgtrekking gekom dat die geskiedenis "afdoende bewys" dat die wysiging bedoel is om te verseker dat "geen staat sy burgers die voorregte en beskerming van die Handves van Regte kan ontneem nie."
Justice Black se teorie oor "groothandel" is nog nooit deur die Hooggeregshof aanvaar nie. Gedurende die bloeitydperk van die Warren -hof, in die 1960's, het die regters egter 'n proses van 'selektiewe inlywing' begin. In elke geval het die hof gevra of 'n spesifieke bepaling van die Handves van Regte noodsaaklik is vir 'fundamentele regverdigheid'; as dit was, dan moet dit van toepassing wees op die state, net soos op die federale regering. Deur hierdie proses is byna al die belangrike bepalings van die Handves van Regte nou van toepassing op die state. 'N Gedeeltelike lys bevat die regte van spraak, pers en godsdiens van die eerste wysiging; die beskerming van die vierde wysiging teen onredelike soektogte en beslagleggings; die voorreg van die vyfde wysiging teen self-inkriminasie; en die reg van die sesde wysiging om raad te gee, tot 'n spoedige en openbare verhoor en deur 'n jurie.
Die oorspronklike Grondwet is 'n paar keer gewysig-byvoorbeeld om voorsiening te maak vir direkte verkiesing van senatore en om die stemming aan agtienjariges te gee. Die Handves van Regte is egter nog nooit gewysig nie. Daar is natuurlik 'n skerp debat oor die interpretasie van die Hooggeregshof van spesifieke bepalings, veral waar sosiale belange (soos die beheer van dwelmverkeer) in spanning kom met die bepalings van die Handves van Regte (soos die Vierde Wysiging). Nietemin, so 'n debat bestaan ​​daar geen twyfel dat die Handves van Regte, as simbool en inhoud, die kern vorm van Amerikaanse opvattings oor individuele vryheid, beperkte regering en die oppergesag van die reg nie.
Die Handves van Regte
Die Kongres mag geen wet maak met betrekking tot die vestiging van godsdiens of die verbod op die gratis uitoefening daarvan nie; of verkorting van die vryheid van spraak, of van die pers; of die reg van die mense om in vrede bymekaar te kom, en om 'n versoek aan die regering te vra vir 'n regstelling van griewe.
As 'n goed gereguleerde burgermag noodsaaklik is vir die veiligheid van 'n vrystaat, word die reg van die mense om wapens te hou en te dra, nie geskend nie.
Geen soldaat mag in vrede in 'n huis in 'n huis woon sonder toestemming van die eienaar nie, ook nie tydens oorlog nie, maar op 'n manier wat deur die wet voorgeskryf word.
Die reg van die mense om veilig te wees in hul persone, huise, papiere en gevolge, teen onredelike soektogte en beslagleggings, sal nie geskend word nie, en geen lasbriewe mag uitgereik word nie, maar op waarskynlike rede, ondersteun deur eed of bevestiging, en beskryf veral die plek waarna gesoek moet word, en die persone of dinge waarop beslag gelê moet word.
Niemand mag aanspreeklik gehou word vir 'n hoofmisdaad of andersins berugte misdaad nie, tensy dit tydens 'n voorlegging of beskuldiging van 'n groot jurie is, behalwe in gevalle wat ontstaan ​​in die land- of vlootmagte, of in die burgermag, wanneer dit in werklike diens is ten tyde van oorlog of openbare gevaar; en niemand mag dieselfde oortreding twee maal in gevaar stel nie; word ook nie gedwing om in 'n strafsaak 'n getuie teen homself te wees nie, en word nie beroof van lewe, vryheid of eiendom sonder behoorlike regsproses nie; privaat eiendom mag ook nie sonder regverdige vergoeding vir openbare gebruik geneem word nie.
In alle strafregtelike vervolgings geniet die beskuldigde die reg op 'n spoedige en openbare verhoor deur 'n onpartydige jurie van die staat en distrik waarin die misdaad gepleeg is, watter distrik voorheen deur die wet vasgestel is, en om in kennis gestel te word van die die aard en oorsaak van die beskuldiging; om met die getuies teen hom gekonfronteer te word; om 'n verpligte proses vir die verkryging van getuies in sy guns te hê en om hulp van 'n advokaat vir sy verweer te hê.
In staatsregte, waar die omstrede waarde twintig dollar oorskry, word die reg van verhoor deur die jurie behou, en geen feit wat deur 'n jurie verhoor word nie, word andersins in 'n hof van die Verenigde State heroorweeg as volgens die reëls van die gemenereg.
Oormatige borgtog word nie vereis nie, en buitensporige boetes word nie opgelê nie, en ook nie wreedaardige en ongewone strawwe nie.
Die opsomming in die Grondwet van sekere regte mag nie uitgelê word om ander wat deur die mense behou word, te ontken of te minag nie.
Die bevoegdhede wat nie deur die Grondwet aan die Verenigde State gedelegeer is nie, en ook nie daardeur aan die Verenigde State verbied word nie, word onderskeidelik aan die State of aan die mense voorbehou.
Die handves van regte is deur die nuutgestigte Amerikaanse kongres goedgekeur.
'N Beduidende bekommernis van die anti-federaliste en wat hulle hartstogtelik en effektief aangevoer het, was dat die Grondwet niks oor individuele vryhede gesê het nie. Die beskerming van natuurlike regte en die vryheid van alle mense, so welsprekend voorgehou in die Onafhanklikheidsverklaring, was merkbaar afwesig in die Grondwet. Alhoewel dit 'n gebalanseerde politieke stelsel en 'n volksregering tot stand gebring het, het die Grondwet niks uitdrukliks gesê oor die beskerming van diegene wat dit bedoel was om te regeer nie. Hierdie uitgawe het tydens bekragtiging die grootste stokpunt geword. Die federaliste beweer dat die beskerming van regte inherent is aan so 'n stelsel dat die skeiding van magte nie een van die drie regeringsvertakkings in staat sal stel om regte te skend nie. Alexander Hamilton gaan verder en beweer dat 'n verklaring van regte 'n vermorsing van tyd sal wees, aangesien die beskerming van individuele vryhede en regte die beste aan die gemenereg oorgelaat word. So 'n stelsel, het Hamilton voorgestel, was baie meer buigbaar en aanpasbaar as die toekenning van regte in die Grondwet, waar dit reggestel sou word. Tog was baie nie daarvan oortuig dat hul regte beskerm sou word nie, wat die vermoedens toon oor die nuwe politieke stelsel wat in 1787 gevorm is. beskerm ook individuele regte.
Die Grondwet is middel 1788 bekragtig sonder enige vooraf of ooreenkoms oor regte, maar dit het steeds debat en kritiek veroorsaak. Dit was James Madison, self verantwoordelik vir 'n groot deel van die Grondwet, wat die eerste noemenswaardige federalis was wat ingegee het oor 'n voorgestelde Handves van Regte. In Junie 1789 stel Madison voor dat hoewel 'n herstrukturering van die hele Grondwet te moeilik was, hy die idee van 'n wysiging sou wou geniet: vir die veiligheid van regte, waarteen ek meen dat daar geen ernstige besware teen enige klas van ons kiesers is nie. " Dit was Madison wat 'n reeks voorgestelde wysigings opgestel het. Hy haal die inhoud uit drie bronne: John Locke's Two Treatises of Government, die Engelse Handves van Regte (1689) en die meer kontemporêre Virginia -verklaring van regte (Junie 1776). In oorleg met ander het Madison 'n reeks voorgestelde wysigings opgestel, wat dit in Junie 1789 voor die kongres voorgelê het. Die kongres het dit aan die state oorgedra vir bekragtiging, 'n proses wat teen einde 1791 voltooi was.
Die besluit om nie 'n lys van individuele regte op te neem nie, was 'n oordeelsfout van die ondersteuners van die Grondwet wat ernstige gevolge sou hê. Selfs terwyl die dokument afgehandel is, het verskeie prominente afgevaardigdes geëis dat 'n tweede grondwetlike byeenkoms gehou moet word om dit wat hulle as ernstige gebreke in die [dokument] wat hulle skryf, reg te stel. [Maar] dit het buitengewone inspanning van baie individue gekos om hierdie eerste byeenkoms te organiseer en tot 'n suksesvolle gevolgtrekking te bring. 'N Tweede konvensie kan politieke onstabiliteit veroorsaak, selfs chaos. "
Die Handves van Regte is 'n reeks van tien wysigings aan die Grondwet wat die wettige, burgerlike en menseregte van alle Amerikaners en besoekers aan die Verenigde State uitdruklik beskerm. Onder diegene wat spesifiek beskerm word, is spraakvryheid, die pers, godsdiens, vergadering en versoekskrif. Regerings mag nie die lewe, vryheid of eiendom van individue afdwing nie, tensy die regte proses gevolg is. Wetlik word individue beskerm deur die vierde, vyfde en sesde wysiging: hulle het die reg op 'n verhoor deur die jurie, mag nie sonder aanklag aangehou word nie, mag nie twee keer vir dieselfde misdaad verhoor word nie en het die reg om hulself nie te beskuldig wanneer hulle gee nie getuienis. Omstrede beskerm die Tweede Wysiging ook die reg om wapens te dra (in die 1780's beskou dit as 'n belangrike burgerlike beskerming teen onderdrukkende regerings of staande leërs). Die derde wysiging verhoed dat die regering soldate in privaat huise kwarteer. Soos gesien kan word, spruit baie aspekte van die Handves van Regte uit griewe en opleggings wat gedurende die 1760's en 1770's waargeneem is.
Vroeë Amerikaanse wantroue oor regeringsmag kom uit die koloniale ervaring self. Die meeste historici meen dat die belangrikste gebeurtenis die seëlwet was, wat in 1765 deur die Engelse parlement goedgekeur is. Belasting is op alle regs- en sakedokumente gehef. Koerante, boeke en pamflette is ook belas. Selfs meer as die belasting self, was die Amerikaners erger oor die feit dat hulle opgelê is deur 'n verre regering waarin hulle nie verteenwoordig is nie. En hulle was verder woedend oor die wyse waarop die seëlwet toegepas is.
Gewapen met 'bystand' wat deur die parlement uitgereik is, het Britse doeane -inspekteurs mense se huise binnegegaan, selfs al het hulle geen bewyse van 'n oortreding van 'n seëlwet nie, en die besittings van mense ontplof op soek na smokkelary. Die kolonialiste het hierdie 'ongegronde' soektogte gehaat en dit het 'n versamelingspunt geword vir opposisie teen die Britse bewind.
Uit hierdie ervarings het 'n unieke Amerikaanse siening van mag en vryheid as natuurlike vyande gekom. Die stigters van die land was van mening dat dit die belangrikste taak was om die mag van die regering te beskerm en die vryheid te beskerm, en 'n nuwe doel vir die regering verklaar: die beskerming van individuele regte.
Die beskerming van regte was nie die enigste doel van die regering nie. Daar word steeds verwag dat die gemeenskap teen buitelandse en binnelandse bedreigings beskerm word, om ekonomiese groei te verseker en om buitelandse sake te voer. Dit was egter nie die regering se taak om mense te vertel hoe hulle hul lewens moet lei, in watter godsdiens hulle moet glo of waaroor hulle in 'n pamflet of koerant moet skryf nie. In hierdie sin is die idee van individuele regte die oudste en mees tradisionele Amerikaanse waardes.
Die Handves van Regte: Hoe het dit gebeur?
Die wysigings wat James Madison voorgestel het, was bedoel om steun in beide kongreshuise en die state te wen. Hy het hom toegespits op regteverwante wysigings, en ignoreer voorstelle wat die regering struktureel sou verander het.
Teenstand teen die Grondwet
Baie Amerikaners, oortuig deur 'n pamflet wat deur George Mason geskryf is, het die nuwe regering gekant. Mason was een van drie afgevaardigdes wat teenwoordig was op die laaste dag van die konvensie, wat geweier het om die Grondwet te onderteken omdat dit nie 'n handves van regte ontbreek nie.
James Madison en ander ondersteuners van die Grondwet het aangevoer dat 'n handves van regte nie nodig is nie omdat "die regering slegs die magte kan uitoefen wat die Grondwet bepaal." Maar hulle het ingestem om wysigings by te voeg wanneer bekragtiging in die sleutelstaat Massachusetts in gevaar was.
Bekendstelling van die Handves van Regte tydens die Eerste Kongres
Min lede van die Eerste Kongres wou die wysiging van die nuwe Grondwet 'n prioriteit maak. Maar James Madison, wat eens die sterkste teenstander van die Handves van Regte was, het op 8 Junie 1789 'n lys van wysigings aan die Grondwet voorgestel en 'sy kollegas meedoënloos agtervolg' om dit te verseker. Madison het besef hoe belangrik kiesers aan hierdie beskerming is, die rol wat hulle in die Grondwet kan vervat in die opvoeding van mense oor hul regte, en die kans dat die toevoeging daarvan kan verhinder dat sy teenstanders meer drastiese veranderinge daaraan maak.
Die bekragtiging van die Handves van Regte
Die Huis het 'n gesamentlike resolusie aangeneem met 17 wysigings gebaseer op Madison se voorstel. Die Senaat het die gesamentlike besluit verander na 12 wysigings. 'N Gesamentlike konferensiekomitee van die huis en die senaat het in September oorblywende meningsverskille besleg. Op 2 Oktober 1789 stuur president Washington afskrifte van die 12 wysigings wat die kongres aangeneem het, aan die state. Teen 15 Desember 1791 het driekwart van die state 10 hiervan bekragtig, nou bekend as die 'Handves van Regte'.
Die Federale Pilare, 1789
Die Massachusetts -kompromie, waarin die state ingestem het om die Grondwet te bekragtig, mits die Eerste Kongres die regte en ander wysigings wat hy voorgestel het, oorweeg, bekragtiging verseker en die weg baan vir die verloop van die Handves van Regte. Met vergunning van die Library of Congress
Federal Hall, Seat of Congress 1790, deur Amos Doolittle
Federal Hall, oorspronklik die stadsaal van New York, was die eerste hoofstad van die Verenigde State. Die Handves van Regte is daar ingevoer. Met vergunning van die Library of Congress Met vergunning van die Library of Congress
Senaat se hersienings van voorgestelde wysigings aan huis, 1789
Hierdie gedrukte dokument toon 17 wysigings wat die Huis goedgekeur het met die handgeskrewe hersienings deur die Senaat. Nasionale Argief
2d. Die Handves van Regte
Deur te werk om die Handves van Regte goedgekeur te kry, het James Madison sy steun aan Jefferson se beleid voortgesit. Jefferson ondersteun die Grondwet onder die voorwaarde dat basiese menseregte deur 'n reeks wysigings beskerm sal word.
Dit is te verstane dat alle mense wat 'n rewolusie oor "belasting sonder verteenwoordiging" beveg het, versigtig sou wees oor die nuwe Grondwet wat in 1787 geskep is. Die beroemde Virginian Patrick Henry het byvoorbeeld geweier om die Konvensie by te woon omdat hy 'n rot ruik '.
State het hul nuwe vryheid van Britse beheer gekoester, en die bekragtiging van die Grondwet deur staatswetgewers was geensins seker nie. Al dertien state het uiteindelik teen 1790 bekragtig, maar slegs met die byvoeging van tien wysigings, bekend as die Handves van Regte, wat die burger se regte en vryhede gewaarborg het.
Die debat oor bekragtiging
Die debat het die nuwe nasie gepolariseer. Diegene wat die Grondwet gesteun het, het bekend gestaan ​​as federaliste en diegene wat hulle bekragtig het, is antifederaliste genoem. Die federaliste het 'n sterk nasionale regering ondersteun om die orde te behou. Die antifederaliste het sterk staatsregerings bevoordeel en was van mening dat die nasionale regering wat deur die Grondwet geskep is, te sterk was.
In baie opsigte was die argument dieselfde ou debat oor die regte balans tussen orde en vryheid. Alexander Hamilton, James Madison en John Jay het oortuigende argumente ten gunste van bekragtiging geskryf in 'n reeks opstelle, bekend as die Federalist Papers. Daar was waarskynlik meer antifederaliste in Amerika, maar die federaliste was beter georganiseer, het meer koerante beheer en was in groter magsposisies. Die twee partye het uiteindelik 'n aanvaarbare kompromie bereik toe hulle ingestem het om 'n paar wysigings aan die Grondwet toe te voeg wat individuele vryhede en regte beskerm.
Die stuk perkament wat die Handves van Regte genoem word, is eintlik 'n gesamentlike resolusie van die Huis en die Senaat waarin twaalf wysigings aan die Grondwet voorgestel word. Die finale aantal aanvaarde wysigings was tien, en dit het bekend geword as die Handves van Regte.
In 1789 het Virginian James Madison twaalf wysigings aan die kongres voorgelê. Sy bedoeling was om die kritiek van die antifederaliste te beantwoord. Die state het almal behalwe twee bekragtig en een om die vergroting van die Huis van Verteenwoordigers te magtig en een om te keer dat lede van die Huis hul eie salaris verhoog totdat 'n verkiesing plaasgevind het. Die oorblywende tien wysigings, bekend as die Handves van Regte, is in 1791 bekragtig.
Hulle beperk die reg van die nasionale regering om spesifieke burgerlike vryhede en regte te beheer, waarvan baie reeds deur sommige van die staatsgrondwette beskerm is. Vryhede wat beskerm is, sluit in vryheid van spraak, pers, godsdiens en vergadering (eerste wysiging). Die Handves van Regte bied ook voorsorgmaatreëls vir diegene wat van misdade beskuldig word. Twee wysigings en die reg om wapens te dra (Tweede Amendement) en die reg om te weier dat soldate in u huis moet sit (Derde Amendement) en mdash was duidelik reaksies op die Britse bewind. Die antifederaliste was verheug oor die toevoeging van die tiende wysiging, wat verklaar dat alle magte wat nie uitdruklik aan die kongres verleen is nie, aan die state voorbehou is.
George Mason was een van die leidende figure in die opstel van die Handves van Regte. Nadat hy uit die Grondwetlike Konvensie gekom het omdat die Grondwet nie 'n verklaring van menseregte bevat nie, het hy gewerk om wysigings aan te bring wat burgers teen 'n indringende regering sou beskerm.
Deur die jare het die Handves van Regte 'n belangrike kern van Amerikaanse waardes geword. Die kompromie wat die Handves van Regte geskep het, het ook gedefinieer wat Amerikaners bo alles sou koester. Saam met die Onafhanklikheidsverklaring en die Grondwet help die Handves van Regte om die Amerikaanse politieke stelsel en die regering se verhouding met sy burgers te definieer.
Grondwetlike ontwikkeling in die DDR
Onmiddellik na die oorlog het beide die Ooste en die Weste gevoel dat die afsonderlike Duitse state tydelik was. Die uiteindelike doel van beide state was eenwording, maar namate die Ooste 'n nouer verhouding met die Sowjetunie gevorm het, het hereniging al hoe onwaarskynliker gelyk. Die spanning tussen Oos en die Weste het in die 1950's en 60's toegeneem, wat gelei het tot die bou van die Berlynse Muur, wat die twee state verdeel het. Die eerste DDR-grondwet, wat in 1949 aangeneem is, wou 'n Duitse grondwet wees en bevat baie gedeeltes soortgelyk aan die Weimar-grondwet van 1919. Dit is in 1968 en 1974 gewysig om beide die sosialistiese politieke organisasie van die Ooste en die geslote, onherroeplike verhouding met die Sowjetunie te beklemtoon. Omdat die dokument van 1949 bedoel was om 'n toekomstige, verenigde Duitsland te regeer, het dit 'n kompromie aangegaan tussen die liberaal-demokratiese en marxisties-leninistiese faksies. Alhoewel die Grondwet die DDR tot demokrasie verklaar het, is die regering beheer deur 'n lid van die kommunisties-beheerde Sosialistiese Eenheidsparty. Die staat het 'n enkelhuis-parlement (die Volkskammer) en twee uitvoerende organe (die Staatsraad en die Ministerraad) gehad. Die Grondwet het 'n onafhanklike regbank ingestel - 'n hooggeregshof en laer howe. Onder die onafhanklikheid van die regbank was die Volkskammer se gesag om regters na willekeur aan te stel en te verwyder. Teen die herfs van 1989 was dit duidelik dat die DDR se Grondwet nie voldoende kon voldoen aan die uitdagings wat die land in die gesig staar nie. Die Sowjetunie was besig om agteruit te gaan, net soos die ander Oosblok -state. 'N Konstitusionele opstelkomitee, die Tafelronde, is saamgestel om 'n nuwe demokratiese grondwet op te stel. Konstitusionele deskundiges van binne die land, sowel as westerse deskundiges, het die komitee aangeraai. Namate die komitee klein werkgroepe begin stig het, het dit egter al hoe duideliker geword dat die Duitse eenwording op hande was en dat eenwording die aanvaarding van die Wes -Duitse grondwet sou behels. Die verenigingsproses het uitgeloop op die Two Plus Four -verdrag op 12 September 1990, waaronder die Geallieerdes afstand gedoen het van enige regte ingevolge die instrument van oorgawe, en Duitsland die volle soewereiniteit herwin het. Op 3 Oktober 1990 het Duitsland amptelik herenig, en die vyf oostelike state het by die Bondsrepubliek Duitsland aangesluit.
Agt basiese feite oor die Handves van Regte
Baie van die regte en vryhede wat Amerikaners koester, soos vryheid van spraak, godsdiens en regsproses, is nie opgesom in die oorspronklike grondwet wat by die Philadelphia -konvensie in 1787 opgestel is nie, maar is opgeneem in die eerste tien wysigings, bekend as die Handves van Regte. Hoeveel weet jy van die Handves van Regte? Kyk na hierdie handige algemene vrae om alles daaroor te leer.
Wat is die Handves van Regte?
Die Handves van Regte is die eerste tien wysigings aan die Amerikaanse grondwet. Hierdie wysigings waarborg noodsaaklike regte en burgerlike vryhede, soos die reg op vrye spraak en die reg om wapens te dra, asook die voorbehoud van regte aan die mense en die state.
Die Handves van Regte het sy eie fassinerende verhaal as 'n duidelike historiese dokument, apart opgestel van die sewe artikels wat die liggaam van die Grondwet vorm. Maar sedert die eerste tien wysigings in 1791 bekragtig is, was die Handves van Regte ook 'n integrale deel van die Grondwet.
Hoeveel oorspronklike kopieë van die Handves van Regte bestaan ​​daar? Waar is hulle?
Die Kongres het 14 amptelike afskrifte van die Handves van Regte en mdashone vir die federale regering in opdrag gegee en een vir elk van die oorspronklike 13 state, wat president George Washington na die state gestuur het om dit te bekragtig.
Vandag is die meeste van hierdie oorspronklike eksemplare in die argiewe van hul onderskeie state. Die kopie van die federale regering word vertoon by die National Archives and Records Administration in Washington, DC, langs die oorspronklike, handgeskrewe afskrifte van die Amerikaanse grondwet en die onafhanklikheidsverklaring.
Vier state ontbreek hul afskrifte: Georgia, Maryland, New York en Pennsylvania. Dit is bekend dat twee ongeïdentifiseerde afskrifte oorleef het, een is in die Library of Congress en die ander in die versameling van The New York Public Library.
North Carolina & rsquos -afskrif van die Handves van Menseregte was byna 140 jaar lank vermis nadat dit tydens 'n burgeroorlog deur 'n vakbond -soldaat gesteel is. Die National Constitution Center het 'n sleutelrol gespeel in die herstel van die dokument in 2003, insluitend hulp in 'n FBI -steekoperasie.
Waarom is die handves van regte nie in die oorspronklike grondwet vervat nie?
Teen die einde van die Konstitusionele Konvensie in 1787 stel George Mason, 'n afgevaardigde van Virginia, voor om 'n handves van regte by te voeg, wat volgens hom 'n groot stilte aan die mense sou gee en dat dit binne 'n paar uur voorbereid sou wees. & Rdquo
Die staatsafvaardigings het die voorstel van Mason en rsquos eenparig verwerp. Sommige afgevaardigdes het geredeneer dat 'n federale handves van regte nie onnodig was nie, omdat die meeste staatsgrondwette reeds 'n vorm van gewaarborgde regte bevat, ander het gesê dat die uiteensetting van sekere regte sou impliseer dat dit die enigste regte was wat aan die mense voorbehou is. Historikus Richard Beeman, 'n voormalige kurator van die National Constitution Center, het egter 'n baie meer prosaïese rede uitgewys dat die afgevaardigdes so skepties was: hulle het vier moeisame maande van omstrede debat in 'n warm, bedompige kamer deurgebring en wou nie vermy nie enigiets wat die byeenkoms sou verleng. Hulle wou huis toe gaan, en daarom het hulle 'n pas geneem. 'N Handves van regte is van die hand gewys.
Die grondwet is op 17 September 1787 onderteken deur 39 afgevaardigdes in die Pennsylvania State House, nou bekend as Independence Hall, in Philadelphia. Drie afgevaardigdes was teenwoordig, maar het geweier om te teken, deels weens die afwesigheid van 'n handves: George Mason, Edmund Randolph en Elbridge Gerry.
Na die Konvensie het die afwesigheid van 'n handves van regte na vore gekom as 'n sentrale deel van die debat oor bekragtiging. Anti-federaliste, wat teen bekragtiging gekant was, beskou die afwesigheid daarvan as 'n noodlottige gebrek. Verskeie state het die Grondwet bekragtig op voorwaarde dat 'n handves van regte onmiddellik bygevoeg word, en baie het selfs voorstelle gegee oor wat hulle moet insluit.
Pauline Maier, skrywer van Ratifikasie: The People Debate the Constitution, 1787 & ndash1788, kennis geneem van hierdie voorstanders van 'n handves van regte:
Sonder hul vasberade opposisie sou die eerste tien wysigings nie later deel van die Grondwet geword het om 'n kragtige instrument vir die verdediging van Amerikaanse vryheid te word nie. & hellip Hulle voorbeeld kan hul grootste geskenk aan die nageslag wees. & rdquo
Wie het die Handves van Regte geskryf?
Nadat die Grondwet in 1788 bekragtig is, het James Madison, wat reeds gehelp het om 'n groot deel van die oorspronklike Grondwet op te stel, die taak aangeneem om 'n handves van regte op te stel. Madison het grootliks geput uit die Virginia -verklaring van regte, wat hoofsaaklik deur George Mason in 1776 geskryf is (twee maande voor die onafhanklikheidsverklaring), en hy het ook geput uit wysigings wat deur die state en rsquo -bekragtigingskonvensies voorgestel is.
Madison drafted 19 amendments, which he proposed to Congress on June 8, 1789. The House of Representatives narrowed those down to 17 then the Senate, with the approval of the House, narrowed them down to 12. These 12 were approved on September 25, 1789, and sent to the states for ratification.
Copyright © salvadoryoscar.com | Die Handves van Regte - Opstel, Grondwetlike Konvensie en Wysigings...