Posting wat verwyder is - wat ookal ter sprake was. | Health24
Posted by: Johan | 2004/11/01
Posting wat verwyder is - wat ookal ter sprake was.
Ek lees vanoggend van skrywes van 28 Okt wat verwyder is en aangesien ek voor dit laas hier was, het ek geen idee waaroor alles gaan nie. Ek self, was teleurgesteld in 'n persoon se houding en opmerkings, sodanig dat dit geensins saak gemaak het om ooit daarop te gereageer het nie. Ook nie om enigsens meer gereeld te kom kyk wat hier aangaan nie. Ek los dit vir ander.
I hope this episode can now be laid to rest, while L continues to deal met die harde werk van Rou. Good luck with the legal and investigative matters, hope they'll be successful, L.
Lucky this site doesn't charge by the word, isn't it ?
Posted by: L | 2004/11/01
Ek verstaan wat jy sê. Ek weet ook nie hoekom jy vanoggend gepost het nie, maar ek kan wel dit sê: Ek laaik jou ook. (o:
Lekker aand vir jou ook. Ons gesels môre weer.
Wat ek sê, en ek weet nie hoekom dit so is nie, ek sou nie vanoggend ge-post het as dit enige iemand anders was nie.
Ja, ek sou geld daarop verwed het dat ek nooit weer met jou sou gesels het nie. Ek het reeds gesê hoe ek onder andere gevoel het, was gereed met 'n lekker teen-aanval. Later ook besef ek het sekerlik overboard gegaan met my skrywery en dit voel nie lekker nie.
Maar soos ek verduidelik het, haal ek soms ook my frustrasie met groot oorgawe uit, op van die postings wat ek lees, indien ek lekker ge-irriteerd is oor heeltemal ander dinge in die lewe.
Op daardie stadium was ander aktuele dinge in jou lewe so na aan jou hart dat my geskrywery seker maar lekker niksseggend was.
Die episode het my weer bewus gemaak van iets wat ek doen in die lewe wat nog net 2 mense na aan my opgetel het, een vriend en die persoon wat paar jaar gelede selfmoord gepleeg het, hul stel dit baie erger as wat ek dit sien. Ek voel daar is sekere dinge in die lewe waarvan ek nie hou nie waaraan ek niks kan doen nie, en die frustrasie haal ek moontlik uit op dit waaraan ek iets kan doen. Toe ek jare gelede uit 'n provinsiale sportspan gelos het en dit vir almal 'n grap was omrede dit so ooglopend was dat dit weens meningsverskil met keurder was, het ek daarvan weggeloop. 'n ander ou sou die volgende jaar met herniede ywer gewys het wat in hom steek. Ek besluit net, ek is bedonnerd en koebaai, sny dit uit my gedagtes en lewe uit. As ek met iemand 'n kwaai meningsverskil sal he, en daar is slegte gevoelenes, sny ek die persoon maklik net uit. Nie dat ek nie weet hoe om, om verskoning te vra as ek dink dat ek verkeerd was nie, die doen ek maklik. Ander sien dit raak en se ek is 'n tough guy wat maklik mense uit my lewe uit sny. Moontlik is dit 'n verdedigingsmeganisme om seerkry te keer, maar dit lyk slapgattig, mens moet seker veg vir dit waarin jy glo. En omrede daar sekere dinge is wat mens niks aan kan doen nie, behalwe om uit die land uit pad te gee as VIGS dan nie vinnig genoeg wil inskop nie!, haal ek dit moontlik uit op die dinge wat ek wel kan uitsny indien ek nie daarvan hou nie, maar dit lyk asof mens weghardloop van jou probleme af. En mens vereensaam deur so 'n optrede.
Ek lees netnou dat Pierre Spies oorlede is, hy het my en ander Vrystaters se hoop darem lelik verydel toe hy destyds in die doodsnikke van die Currybeker (eindstryd?) in 1976 'n hoekskop van Naas met een hand uit die lig gepik het en vir Gerrie Germishyusen weggehardloop het. Pla my, hy moes tussen 50 - 55 jaar oud gewees het, wat bloedjonk is -veral as jy self tussen 40 en 50 is....
Jy moet jou aand geniet.
Ja, jy's reg. Dat hy nou vir my 'n alien is, is waar, maar hy bly my kinders se pa. Mens sou dink dat dit vir hom genoeg rede is om nie die lewe vir hulle ma onaangenaam te maak nie, maar nou ja. Sulke idiote kry mens seker ook.
Ek voel baie jammer vir my kinders hieroor, ja, en bietjie skuldig ook. Ek wil nooit hê dat hulle weet ons twee is so hatig teenoor mekaar nie. Ek wil nie vir hulle 'n deur ooplos om eendag hatig teenoor mense te wees en dan my voorbeeld daarvoor te gebruik nie. Jy ken my so goed...
Ek het baie na my klein tirade van verlede week gedink dat ek dit eerder onder 'n ander naam moes doen, maar dit sou verraad teen myself wees. 'n Posting of wat na my verskoning het iemand homself "anon" genoem en opgemerk dat almal hy/sy inkluis, hulle name verander het toe hulle my begin aanval het. Selfs onder dit het ek "lulu" gebly. Dit het my in 'n mate effens beter laat voel. Al het die haan drie keer gekraai, ek het getrou gebly. (o;
Die ergste van als is dat ek nie eintlik 'n hel omgegee het oor die opinie wat ek gelug het nie. Dis nie eers asof ek hierdie dwingende begeerte gehad het om my opinie oor te dra nie. Ek was seer en bitter en bitchie en ek het die eerste en beste irriterende post gebruik om my eie pyn se intensiteit vir myself te verlig. Dit was per ongeluk iets oor VIGS, maar kon net sowel iets anders ook gewees het. Dis vieslik, en ek is skaam dat ek so maak, maar ek weet ook dat dit "human nature" is. Ek was groot genoeg om te sê dat ek jammer is (wat ek is) en nou loop ek weg daarvan. Diegene wat dit nie aanvaar vir wat dit is nie, hoef ook nie.
Baie dankie vir die verstaan. Soos ek heelwat vroeër genoem het, ek weet ek verdien dit nie, maar dis nogtans lekker om dit te kry. Snaaks hoe mens altyd die mense naaste aan jou gebruik vir pleisters, né? Seker maar oor hulle misstappe die maklikste sal vergewe.
Ek moet sê, na ons "geselsie" hier vandag voel ek aan die een kant baie slegter oor hoe ek met jou gemaak het, en aan die ander kant baie beter oor al die ander dinge. Dankie baie daarvoor...
En dan het jy soms in die verlede gewonder hoe hierdie vreemde wese en jy ooit 'n "item" kon gewees het baie jare gelede as hy nou so radikaal in sy denke en norme verskil van jou. Die minste normaliteit wat mens van sy kant af verwag is 'n pligsbesef teenoor sy kinders.
Wat die prokureur aanbetref; dit vorm deel van jou drome om nie net mense te kan help nie, maar seker ook die illusie wat ons soms het dat die wereld mos makilik 'n beter plek behoort te wees: Kan almal maar nie net NORMAAL wees nie, as niemand moor en steel nie sal die wereld moes 'n wonderlike plek wees, en ons dink nie dat dit te veel is om te vra nie, want ons doen dit dan nie. Net so die prokureur, in 'n ideale wereld sal hy sy klient adviseer oor wat regtens sy saak is, maar dit werk nie so nie, as hy nie die saak vat nie gaan die volgende een dit doen, en wie wil nou besigheid verloor! Dit gaan nie oor wat is reg en wat is verkeerd nie, dit gaan oor geld! Baie frustrerend. Jammer so 'n aangeleentheid kan nie op 'n laer vlak as die Hooggeregshof uitgesorteer word nie. En jy gaan ook vir my sê dat jy geensins sal wil hê dat die kinders eintlik moet agterkom daar is verskille is wat uitgesorteer moet word waar hulle (onbetrokke) in die middel van staan nie, sodat hul nie enigsens 'n skuldgevoel ontwikkel oor iets waarin hul geen rol speel nie.
Soos jy hopelik weet, sal ek met jou sienings aangaande dinge verskil indien ek verskil, en wat VIGS aanbetref stem ons 100% saam. (Ek vat dit verder as dit by die nuwe SA kom, daar voel ek vere.) En waar mens sterk opinie het oor iets, of juis nie een het nie maar heeltemal verskil met iemand anders wat sy siening hier lug, dan is mens geneig om heelhartig jou mening te verkondig, en why not? Almal hier, agv hul verwysingsraamwerk of omrede hul is wie hulle is, lug soms kontroversiele/radikale menings/stellings oor verskeie aangeleenthede. Maar dalk voel mens nie meer dat mens onder 'n kleed van anoniemiteit beweeg nie en word dan geraak deur kritiek. Want sommige van julle is mos ou customers hier en voel al soos ou bekendes. As jy, wat jy ookal gesê het, as xx of zz gesê het was dit nie so 'n issue vir hulle en vir jou as wat Lulu dit gesê het nie, want sy het al 'n lewe gekry hier. (hogere bome vang die meeste wind!)
Ek praat names myself as ek sê dat ek al hoogs ge-irriteerd was deur iets heeltemal verwyderd van hierdie forum en sy mense, en daardeur aangevuur; soms spontaan/sterk (dalk nie so erg soos sommige mense nie!) verskil en kritiek gelewer het as ek iets lees waarmee ek totaal verskil of wat my kwaai grief of irriteer, net om later te dink; niemand gaan sleg van my dink en meen dat ek nie my "verpligtinge" nakom as ek nie my mening lug nie! Dit gaan geen refleksie op my hê as ek stil bly nie! Maar mens voel "geroepe"/verplig om jou kant te moet stel. En soms is dit wat hier geskrywe word, so belagliks dat mens voel jy nie eers so laag wil daal om betrokke te raak nie. Maar dis soms moeilik om nie te reageer as mens hewig verskil nie. Afgesien van menings waarmee ek verskil, irriteer my soms ook dat sommiges belangrik wil voel en hierdie plek nodig het om te voel hulle "behoort" erens. Maar dis ook lelik van my om so te wees.
Ek het dit nog nie gesê nie: sterkte met al die frustrasies wat tans in jou lewe is, mag hul uitgesorteer word, en nie weer opduik nie.
Ag weet jy, ek was heeltemal te wrapped up in my eie klein kruisvaart. Ek het nooit gedink dat jy iets daarin gesê het nie. Ek het self die posting gemis, so dit was water van 'n eend se rug af vir my. Wie ookal dit gepost het, het waarskynlik rede gehad om hatig teenoor my te voel, want ek was nie die gaafste maatjie in die sandput op daardie stadium nie. Ek het dit in daardie lig gesien. Dit het my glad nie gepla nie.
Jammer om te hoor dat jy ook nou al 'n paar naby gevalle moes beleef. Ek kan vir die eerste keer sê "ek verstaan hoe jy moes gevoel het". Dis waar wat jy sê, tyd heel. Ek weet dit gelukkig en ek klou vas daaraan. Dankie dat jy my probeer beter laat voel. Dit werk. (o:
Nog inligting oor my onderhoud: Hy het van die tweede jaar wat ons geskei was reeds self bepaal hoeveel hy betaal. Ek het dit gelos, omdat ek hom nie in my of die kinders se lewe wou hê nie. Hy het egter kort na ek weer getroud is besluit dat hy nou ook nie meer die kinders se mediese bybetalings gaan doen nie. Hy eis nou dat ek een derde van sy fonds se rekeninge betaal wanneer dit uitgeput is voor die jaar om is. Bid jou dit aan! So eintlik subsidieer ek dan SY mediese kostes ook, nie net die kinders s'n nie. Ironies genoeg is hy vir die kinders se mediese kostes verantwoordelik volgens die oorspronklike skikkingsooreenkoms. Hy voer ook aan dat die skoolklere (waarvan hy 50% moet betaal) wat ek vir die kinders koop "onnodig" baie is, en dat ek nie nodig gehad het om hulle van skole te verwissel toe ek van JHB na PTA getrek het nie. Hoe hy DAARBY uitkom, weet net hy en sy stupid prokureur.
Die veranderinge wat hy nou in die Hooggeregshof wil laat aanbring is simpel goed soos elke tweede naweek se besoeke by hom moet nou skielik gespesifiseer word. Dit was nog nooit voorheen 'n probleem nie en ek het hom nog nooit naweke met die kinders geweier nie. Hy wil ook goed soos CPIX as verhoging hê in plaas van die huidige 10%. Dit opsigself is 'n grap, want hy betaal selfs minder as wat CPIX is! Nou ja, ek glo nie sy prokureur het al die informasie by hom gekry voor hy my met sulke crap gedreig het nie. Dit mors egter nogsteeds my tyd en gaan my geld kos om hulle name gat te gaan maak in die hof.
My man is dierbaar omtrent dit alles. Hy het nog nie een keer laat blyk dat dit hom omkrap nie. Hy staan 200% agter my aansoek om verhoging en ek verwag dit ook van hom. Maar jy is reg, dit kan 'n huwelik ook krapperig maak wanneer hy sy kant bring en ek laat my deadbeat toe om te maak soos wat hy wil.
Bly om te hoor dat jy dink ek het aanhangers wat simpatiseer en ondersteun. Ek voel aaklig omdat ek soveel mense wat wel so oor my gevoel het, teleurgestel het. Kan niks meer daaraan doen nie, en dus los ek dit nou agter en gaan aan. Ek moes my groot bek gehou het toe ek agterkom dat dinge hand uit ruk, en ek het nie. Die eintlike probleem is, simpatie is wonderlik en ek gee dit graag. So nou en dan krop daar iets op wat nie vir my so 'n "hartsaak" is soos vir ander nie. VIGS is so iets. Ek ken niemand daarmee nie, en ek het oor die algemeen 'n redelike negatiewe gevoel teenoor dit. Ek is baie onsimpatiek teenoor mense wat dit "self inflicted" gekry het. Ek kry kindertjies en bloedoortapping victims en onskuldige eggenotes bitterlik jammer, maar ek kan nie my gevoel verander oor die res nie. Daarom moes ek my groot bek gehou het en nie 'n opinie gelug het nie.
Ek het my les geleer, al was dit 'n seer een. (o:
Ek hoop ek be-indruk jou met EEN DING: Toe ek vanoggend lees van postings wat verwyder is waar jy betrokke by was, en ek het geen clue wat daarin gestaan het nie, was my eerste gedagte: dalk dink jy ek het onder 'n ander naam dinge kwytgeraak om jou aan te val, snaaks dat so iets my pla. Want al het ons nooit weer gepraat nie, en al was ons kwaad vir mekaar, sou ek nie wou he jy moes dink ek is so common om so iets te doen nie.
So paar jaar gelede 'n 3 jarige in die familie afgestaan met verdrinking in motor (in jou streek se koerante gewees, ek was kwaad daaroor, mens laat so iets net in koerante voorkom as jy sensasie soek voel ek) en ook iemand baie naby wat selfmoord gepleeg het -nee, ek was nie so naby dat ek enigsens 'n invloed daarop gehad het nie! en die dinge het mens saans wakker gemaak en van vooraf geskok, want die abnormale omstandighede bly moes by jou spook en voor jou geestesoog beleef jy die verskriklike vrees wat dei persoon moes beleef het en dit maak jou dood as jy daaraan dink. Al wat ek nou kan se na paar jaar verby is; tyd heel alles, ongelukkig is dit nie veel van 'n troos tydens krisistyd terwyl mens vars met die dinge sukkel nie.
Lyk my die regslewe weet hoe om geld te maak, hoe kan hy so 'n saak (kinders) aanhangig maak -as ek reg verstaan -wat met jou omstandighede- geen kans sal he tot sukses nie. Maar wat sy agterstallige onderhouds-geld aanbetref, dis mos net nie aanvaarbaar nie, al lewe hy nou in 'n ander lewe waar jy en sy verpligtinge vir hom soos 'n slegte droom is wat hy graag sal wil afskud. Ander probleem, jy weet al die dinge, jy kom dit self geskryf het: die onderhoud dinge kan maklik tot wrywing in jou huidige huwelik meebring, al is mens hoe volwasse en dalk finansieel sterk, dit gee julle tog 'n knock en jou man sal hom moet instel om nie onbewustelik soms sommetjies te maak nie, en dis moeilik genoeg om in vrede te lewe met stiefkinders sonder dat mens nog daardie swaard van negatiwiteit ook kan he wat dalkies eendag 'n rol kan speel. Ek veralgemeen natuurlik. Ten minste is die situasie nie jou skuld nie.
Emotional dumping? :) Nooit! Dis nuwe terminilogie in my woordeskat.
Uit wat ek deur die tyd gelees het. klink dit vir my eerder dat hier genoeg van jou aanhangers is wat simpatiseer/ondersteun. Ek dink jou probleem is dalk, en ek weet nie wat geskryf was nie, dat baie jou sien as die kundige op die gebied wat jy is en opkyk na jou toe as hierdie sterke rots (kwaai) dat daar foutiewelik nie 'n begrip is dat jy ook net 'n mens is met jou eie hartseer/sorge en probleme nie. Baie lelik, sommige verknus hul dalk daarin dat jy ook soms weerbaarheid toon.
En ook baie kompleks is, laat ek jou vertel!
HAHAHA... Ja, jy kan seker sê meer as een ou was die donner in vir my.
Haar dood was/is nogal swaar vir my om te verwerk, ja. Naaste wat dit nog aan my gekom het... As die omstandighede anders was, sou ek dalkies ook beter gevoel het daaroor, maar nou haat ek, ek wonder, ek verwyt, ek verdink, ek is bang, ek is met afgryse vervul, ens. Al hierdie dinge in plaas van EK ROU. Dit vat nogal heavy aan my. Ding is ook, dit hou nie op met die begrafnis soos 'n gewone dood nie. Daar is nou privaat speurders aangestel vanoggend en R500 000 deur die familie beskikbaar gestel vir enige inligting. Dit hou net nie op nie! Anyway...
Oor jou ander observasie: Spot on! (o: Ek is knie diep in 'n onderhoudsaak gewikkel met my eks. Moet deur alles nog deal met dreigende prokureurs wat my uitmaak as 'n fortuinsoekerige eks vrou wat nie die son oor die arme man se kop sien skyn nie en hom wil melk vir alles wat hy het. Dat hy amper R10 000 agterstallig is in onderhoud en my huidige man in effek vir 4 kinders se onderhoud betaal, dit word nie genoem nie. Ek het geen begeerte om R20 000 te spandeer om 'n Hooggeregsaansoek teen te staan wat my beheer en toesig oor die kinders wil wysig nie. Ek weet ek sal wen, want sy eise is absurd, maar dit vat nogtans aan my.
Bottom line is seker dit: Ek is so bietjie swartgallig oor die mensdom en die onskuldiges wat keer op keer teleurgestel word of seerkry. Miskien wens ek diep in my hart dat ek Superwoman kan wees en die wêreld red. Ek is nie en nou voel ek of ek faal... Too much info?
Jy klink soos die slimgatte. (o: Ten minste kruisig jy my nie. Dit was hulle grootste vermaak verlede week.
So jy het BAIE mense onlangs die dônner in gehad? :)
Shame, uit ondervinding, ander gevalle -geen gedigte daaroor nie! - weet ek watse skok dit is as mens iemand na aan jou aan die dood afstaan, lei af dit was/is vir jou 'n moeilike tyd gewees.
Sterkte daarmee, al is dit nou reeds verby, dit kom mos maar nog terug in mens se gedagtes en skok mens nou en dan, plus hoe dit ander in die familie ook raak en hoe hul optrede jou dalk ook be-invloed.
Jammer hiervoor: En daar moet meer agter jou ongelukkigheid/emosies steek as net dit, hartseer laat my nie so optree nie. Jy het dalk ander dinge wat jy nie met ander deel nie (jou goeie reg), dinge wat jou ongelukkig/seer/kwaad/emosioneel maak met tye. As dit so is, sterkte daarmee.
Hei, nou klink ek soos baie van die ander slimgatte wat my soms hewig irriteer met hul opdringerigheid/verwaande wyshede/onkunde wat hul met groot graagte in ander se kele afdruk! Sorry daarvoor, veral as ek die pot heeltemal missit -en dis in elk geval ongevraagd.
Ek verstaan. Ek het daarna baie gewonder hoe ek dit kon regmaak sonder dat jy eers iets gesê het, maar ek kon nie. Ek wroeg vreeslik die laaste paar dae, en het dit op almal om my uitgehaal. Vieslik, ek weet, maar dis wat gebeur het.
Al wat ek kan sê is dat ek opreg jammer is en dat dit baie vir my beteken dat jy daaroor gepraat het. Ek verwag nie verstaan nie, en verdien waarskynlik al die negatiwiteit wat ek veroorsaak het. Dit was nooit my intensie nie, weet dit net.
Ek glo dat dit van hier af anders sal wees. My einas het rofies op, en elke dag lyk bietjie minder grys. (o:
Mooi bly jy ook.
Uiteraard was ek baie verbaas, ek het gedink mens gesels sommer lekker soos met 'n ou vriend en gee dinge te kenne wat na aan die hart le, maar dit kom seker as ongebalanseerd voor so vroeg in 'n brief-wisseling. Ek kon nie antwoord en verdedig sonder dat dit aanvallend sou klink nie en dit help tog niks, daarom het ek dit gelos.
Posted by: Louise | 2004/11/01
Ek het jou ook geaffronteer, en ek is jammer... Was ongelooflik bitsig en heeltemal onnodig. Weereens, uit die diepte van my hart, jammer oor my ongevoeligheid.