Waepad-kind – Page 2
Van kleuterjare word stories vertel van feetjies. In my geestesoog sien ek die skoonheid van een. Sy het die mooiste rok aan. Soos die son haar vang verander die kleure van die rok. Dit is amper of dit deurskynend is. Haar hare is koperrooi met die groenste pare oë. Met net 'n kuiltjie in haar linker wang.
Die sagtheid wat deur haar oë straal, dring jou binnekant binne. Haar treetjies is amper of haar voetjies net-net die grond raak.
Haar hande is uitgestrek langs haar lyfie. Daar waar sy aan die plante en bome raak lyk dit kompleet of hulle lewe kry. Hulle blare blink in die lig. Al die plante se blommetjies lyk so vars en hulle koppies draai in haar rigting.
Agter haar is daar troepe van bytjies en vlinders wat haar volg. Al wat jy hoor is die gefladder van hulle vlerkies. Almal volg haar want waar sy tot stilstand kom, gaan sy sit op 'n groot boomstomp met sy mos kombers tussen die varings om haar storie te vertel. 'n Storie wat almal op die punte van hulle padda stoeltjies laat sit en met ogies wat blink luister hulle na haar storie.
Met alles in haar vertel sy haar storie. Haar groen oë lewe saam met haar lyfie soos sy al die stemme naboots met haar vertelling daarvan. Net soos in storieboeke eindig haar stories elke keer met die mooiste einde.
Daarna gaan almal huis toe met 'n opgewondenheid wat borrel binne hulle. Hulle kan nie wag om by hulle huisies te kom om die storie oor te vertel nie, net soos sy dit gedoen het.
So is dit in 'n mens se lewe ook. Wanneer jy iets belewe wat jou sonder woorde los, kan jy nie wag om dit oor te vertel nie.
Met groot oë vertel jy die storie oor! Jou lyftaal praat saam met jou.
Die storie moes 'n groot indruk op jou gemaak het. Of dit 'n boek, of 'n fliek of 'n ware gebeurtenis gewees het, jou hele wese skree daarna om uiting te gee oor dit.
Net soos die feetjie se skare gesiggies, sit jou mede-luisternaars ook reg vir hulle storie.
Almal se oë is op jou gerig, almal word meegesleur soos jy vertel, geen vrae nie, almal luister net.
Dit is so 'n lekker gevoel om jou storie oor te vertel. In die ou ou jare was dit al waarna mense geluister het. Stories wat vertel is van een persoon na die volgende persoon. Ja daar is nou wel stertjies by gelas maar, op die ou einde het die storie die hele wye wêreld ingegaan.
Daar was geen storieboeke, geen selfone wat boodskappe kon stuur nie, geen televisie om stories te kon oor dra tot in jou binne huis nie. Nee almal het om 'n tafel of voor 'n kaggel gesit en stories is uitgeruil.
Wat ek wil sê met hierdie stuk wat ek skryf, ons het klein en groot meer tyd gemaak vir mekaar. Want daar was niks anders wat ons aandag vasgehou in die dag of nag nie. Ons kon nie wag vir daardie storietyd in die aande nie. Dit was so deel van ons. Nou kry niemand meer tyd om eers 'n slaap storie vir hulle kinders te lees as hulle gaan slaap nie, eerder met hul selfoon in die hand word kinders aan die slaap.
Wat is lekkerder om na 'n lekker storie te luister of dit gelees word uit 'n boek, of die vertel word met jou mond en lyftaal. Is dit nie ons werk om weer tyd te maak soos in donkie jare gelede om meer stories te vertel as om meer tyd te spandeer op ons selfone of rekenaars nie.
Dink jy dit is hoekom ons verleer het om te lag, dat die wêreld om ons kan vergaan, ons sal dit nie eers opmerk as ons more oggend opstaan nie. Ons neuse is in ons tenologie vasgebind.
Gaan haal uit daardie storieboeke wat so diep in jou kas gebêre is, vat vanaand tyd en gaan sit langs jou kind of daardie spesiale mens en lees hard op uit die boek. Geniet die stuk wat gelees word, more aand sal jy sien, daardie spesiale tyd het 'n fees geword.
Laat die feetjie in jou uitkom. Gebruik jou lyftaal, jou oë, jou stem, vertel daardie storie met baie passie.
Posted on March 3, 2021 by hanadutoit Posted in Stories	Tagged feetjie, hanadutoit, Stories, waepad, waepadkind	Leave a comment
Posted on February 21, 2021 by hanadutoit Posted in Wêreld	Tagged hanadutoit, waepad, waepadkind, Wêreld, web-huisie	Leave a comment
So kom die dag … daardie een vir wat jy so lank gewag het, maar nie tyd of datum van geken het nie!
Jy staan voor die deur en hy gaan van self oop, sonder geweld, sonder 'n sleutel. Amper soos die sprokies sin. Of die feë dit met haar towerstaf oop tik. Voor jou gaan 'n splinternuwe wêreld oop. Een van soveel skoonheid, asof dit nog nooit oopgemaak gewees het vir die "real world". Lyk of alles lewe, of alles juig van blydskap so ver jy loop. Of alles jou verwelkom met soveel liefde, vreugde en vrede. Jy voel op so 'n "high". Met ongeloof loop jy al verder, want dis 'n wêreld wat jy nie ken.
Dis of Aspoestertjie se verhaal voor jou afspeel. Altyd tevrede gewees om almal te "please". Om hard te werk en stelselmatig van jouself te vergeet. Dan jouself te sien in 'n beeld soos 'n spieël. Hoe al die seer en sleg van jou afval en vervang word met die mooi. Dat vrede en liefde die plek in neem en vir die eerste keer in 'n lang tyd sien jy jouself soos ander jou sien wat baie naby saam met jou lewe. Die beeld wat ingekleur is nou, wat warmte en geluk uitstraal.
Agter jou is die GROOT – ongelooflike GROOT deur besig om toe te gaan.
Jy weet met 'n lied in jou hart dat jou sprokie 'n werklikheid geword het.
Posted on May 22, 2020 by hanadutoit Posted in Persoonlik	Tagged hanadutoit, Persoonlik, SPROKIE, waepad, waepadkind	Leave a comment
In die Finesse-tydskrif het Linda Krause-Wiid, gevra vir vrouens om stories in te stuur oor hulle lewens, sy gaan 'n storieboek publiseer, ek het hierdie stuk geskryf vir daardie hoofstuk in haar boek, maar daar was nie genoeg stories om 'n boek te publiseer die keer nie.
Op 8 April 2006 het ek 'n splinternuwe tyd vlak binne gestap. Ek was weer lus vir die lewe na 'n egskeiding en 'n rowwe pad. Ek het 'n nuwe werk aanvaar wat ek moes leer soos die Gr 1'tjies. Om elke dag te kon opstaan en positief voel oor die lewe was elke dag 'n BONUS.
15 Augustus 2006, is my mat onder my voete uitgeruk. Ek was vol lewensvreugde elke dag tot daardie dag. 'n Groot motorongeluk het my vir 6 maande op 'n hospitaalbed vas gekluister. Dit was my bed, my toilet, my gym , my bad en etenstafel. Al was my bed tot op hoogste opgelig, kon ek net die Vodacom Toring by Bloemfontein se Waterfront sien.
Terwyl ek vas gespalk was op my bed, moes ek alles waarneem en beleef. In elke saal het mense gelê soos ek en jy. Elkeen was om 'n ander rede daar. Almal se storie het my hart geraak.
Ek het besef dat pyn en seer, het nie 'n "label" nie. Dit tref ons almal. Oud, jonk, pienk en pers, ryk of arm. Dit laat 'n letsel op elkeen van ons.
Baie keer het ek gewonder oor hoekom moes ek daar beland. My sig het verander. My lyf was vergruis. My pelvis, bekken en heup was daarmee heen. Dr se woorde van hy weet nie of ek ooit weer sal kan loop nie, het my geruk. Sy woorde het alles in my laat vries. Laat ophou asem haal. Jy dink, maar registreer nie. Baie dinge het deur my gespoel. Hoe gaan ek weer 'n Alta wees. Normaal aangaan met my lewe. Al die hoekom 's en waarom 's het deur my gehardloop. My been was daarmee heen. Ek moes dink oor hoe my lewe gaan verander. Baie dinge moes ek opgee. Nagte deur gehuil. Eensaamheid het in my binnekant begin nes maak.
Daar in die Rehab in Bloemfontein het ons Vader my mooi geleer oor die lewe. Dit is nie altyd wat jy het wat saak maak nie. Dit is nie wie jy is nie. Nee, dit is dinge wat gebeur wat jou beproef. Gaan jy staande bly in jou geloof of gaan jy die Satan najaag om jou lewe te herstel.
Daar het die Here my hand gevat en so op die bed my stadig maar seker na herstel gelei. Ek was vasgevang met die pyn, seer en verwerping wat mense om my gevoel het. Vanaf my bed het ek probeer om te luister, om mense te laat lag, om net daar te wees.
Wonderwerke het voor my afgespeel. Dit was soos om 'n storieboek te lees.
Ek dink as die Here my nie gehelp het deur al my dae wat ek nie wou aangaan nie, sou ek vandag 'n ander mens gewees het.
Deur ander se pyn en seer het Hy my geleer wat geduld en empatie is. Om elke dag ten volle te leef, want more is dit dalk te laat.
Om te kan huil as ander gehuil het. Om daardie opgewondenheid te beleef as iemand 'n goeie dag met die fisio gehad het. Om saam te kon bid. Geen mens kan voel soos jy voel op daardie oomblik nie. Geen mens kan jou keuse maak vir jou nie. Alles kon net jy, jouself doen.
Hier waar ek vandag is, is net genade van Hom. Hy het my deur 'n leerskool gesit waar ek van myself moes vergeet en almal om my die reënboog wys na hul woeste storms.
Party keer moet 'n mens weer klein word. Jy moet weer glo soos 'n kind.
As die lewe jou gooi, 1 maand in Hoë Sorg Eenheid, 5 maande in Rehab, weet jy dat jou tweede kans in die lewe van Bo gekom het. Dat Hy nog baie planne met my lewe het.
Met geloof in Hom en geloof in myself het ek weer aangegaan met my lewe.
Net anders as gevolg van my beserings, al die uitdagings positief aanvaar en lag sal ek aanhou lag. Die beproewing was alles die moeite werd.
My dankbaarheid loop oor soos water oor 'n dam se wal.
Dankie Heer vir 2de kanse, my tweede kans.
Posted on May 2, 2020 by hanadutoit Posted in Persoonlik	Tagged hanadutoit, My Storie, Persoonlik, waepad, waepadkind	Leave a comment