Van straf om te protesteer: 'n Franse geskiedenis van tatoeëermerke
Volhoubare Akwakultuur is moontlik, met die regte wetenskap
Akwakultuur is weer in die kollig, met 'n ABC -ondersoek wat kommer wek oor die ...
Van straf om te protesteer: 'n geskiedenis van tatoeëermerke
Sarah Wood, Universiteit van York
Miljoene mense oor grense, klasse en kulture het hul liggame verander deur ink te gebruik. Terwyl baie gefassineer word deur tatoeëermerke vir hul estetiese waarde, toon hul grafiese geskiedenis hoe hulle opgetree het as onderdrukking en uitsluiting, maar ook as 'n vorm van weerstand teen beperkende sosiale kodes. Frankryk is 'n kleurvolle gevallestudie wat wys hoe houdings teenoor tattoos oor die eeue heen verander het.
Vanaf die 16de eeu het Franse reisigers mense met verskillende soorte liggaamlike praktyke ondervind in plekke van die Suidelike Stille Oseaan na die Amerikas. Sulke mense was, in die oë van sommige Franse waarnemers, "primitiewe" buitestaanders na die "beskawing", en hul tatoeëermerke het slegs bygedra tot hierdie persepsie. Ander - veral matrose - was geïnspireer deur wat hulle gesien het, en het besig met die ink. Teen die beurt van die 19e eeu het die "tattoo" 'n algemene naam in Europa gehad tattoos, Tätowiren, of tatoeëermerke.
In die 19-eeuse Frankryk het owerhede begin om die tatoeëermerk te gebruik om 'n ander soort "buitestaander" te merk: die misdadiger. Die warm yster wat vroeë-moderne Franse misdadigers gebrandmerk het, is vervang deur die meer strategies wapen van die tattooist se naald in 1832. In plaas van 'n generiese fleur-de-lys, is misdadigers gemerk met 'n individuele kode om hulle te identifiseer.
Die tatoeëermerk was 'n visuele merker van die misdadiger se voorlegging aan regsgesag. Maar dit was ook 'n vorm van fisiese oortreding. In Christelike godsdienstige kultuur is liggaamlike merke dikwels veroordeel as bewyse van heidendom soos Jane Caplan daarop gewys het. Toe die naald die oortreder se vel binnedring, het dit simbolies weggeneem wat van hul liggaam se heiligheid oorgebly het. Die warm ystermerk het die liggaam gestraf, maar die tatoeëermerk het die siel gestraf.
Tattoo as rebellie
Toe gevangenes hulself inkink, het hulle die tatoeëermerk egter toegewys. Die voorkoms van tatoeëermerke op mans in die Franse oorsese strafkolonies en in militêre gevangenisse het tot die einde van die XVI-XIX eeu bygedra tot hul verbintenis met deviancy.
In 'n fotografiese opstel, Jerome Pierrat en Eric Guillaume het getoon hoe die tatoeëermerk 'n opvallende manier van opstand teen die "gerespekteerde" samelewing geword het deur die mauvais garçons van die Fin-de-Siècle Franse onderwêreld. Vir sommige het hierdie getatoeëerde "slegte seuns" 'n sekere eksotiese allure gehad - sien die gewildheid van Edith Piaf se getatoeëerde Legionnaire, of Papillon, die fanciful "memoir" van ex-skuldigvaar Henri Charrière gepubliseer in 1969. In die boek kom die protagonis se bynaam van die vlinder - die Papillon - getatoeëer op sy bors: 'n embleem van hoop en vryheid as hy probeer om die tronk te ontsnap.
Sedertdien het individue en groepe voortgegaan om naalde en ink te kies as instrumente waarmee die hof op dieselfde tyd kan verontagsaam as om hulself artistiek uit te druk.
Tattoo as solidariteit
Tattoos kan 'n eis op hul draers se sin van gemeenskaplike besit sowel as hul individualiteit betrek. Mense gebruik hulle om gemeenskappe van alle soorte te bou, van militêre regimente tot bikerbendes. Tattoos dra ook iets oor die "rand" tussen jouself en die res van die wêreld. Vir sommige word hulle geassosieer met innerlike misterie en duisternis wat op die oppervlak gebring word, wat (in die woorde van Juliet Fleming), "'N innerlike demoon wat gelyktydig verdryf en gehou word aan die grens van die onderwerp".
Hierdie interpretasie lyk geskik in die lig van die onlangse Semikolonprojek in Anglo-Europese lande, waar 'n getatoeëerde halfkolon 'n simbool vir solidariteit met diegene wat onder depressie en selfmoord gedagtes het, geword het. Sommige kommentators beskou die veldtog as 'n vlietende tendens, wat versprei deur hashtags, min doen om outonomie te bevorder onder diegene wat dit bereik. Ander is versigtig vir 'n agenda wat verband hou met godsdiens.
Projek Semikolon het vir Twitter onder gebruikers gewerk, maar dit is ver van oppervlakkige. Soos baie van hul getatoeëerde voorgangers, neem deelnemers iets wat oorspronklik 'buitestaander' status gehad het - in hierdie geval probleme met geestesgesondheid - en het dit in plaas daarvan 'n simbool van inklusiwiteit, kommunikasie en kreatiwiteit. Die halfkolon is terselfdertyd 'n self-gekose "branding" en 'n kollektiewe verklaring van hoop.
Soos die Franse saak aantoon, is die tattoo stewig ingeskryf binne die kulturele geskiedenis van die moderne era. Deesdae speel tattoos 'n belangrike sosiale rol deur ons idees van skoonheid en besittings uit te daag. Miskien kan ons die beste tatoeëermerke verstaan ​​as sigbare (en tasbare) demonstrasies op 'n liggaam wat soveel buite kragte probeer dissiplineer en beheer.