08 | December | 2017 | BILTONG & POT- ROAST
EK SOU GRAAG VIR DIE WÊRELD 'N KOELDRANK WOU KOOP
December 8, 2017 by Biltong & Pot-roast
Gabriël was Woensdae vroeg op sy pos om na die tuin om te sien – vir so lank ek kan onthou. Hy het vertel dat hy 'n Barolong was en gemeet aan hom, was die Barolongs 'n vreedsame, vriendelike en hardwerkende nasie wat gek oor sokker was. Pligsgetrou. Hy was dalk so 'n jaar of wat jonger as Pa. Soggens het hy van Rocklands-lokasie af met sy fiets by die hek gestop waar Spottie ons vertel het dat Gabriël opgedaag het. Onder keffende begeleiding het hy dan langs sy fiets tot agter die garage geloop waar hy sy ryding teen die muur gesit en kombuisdeur toe gekom het. Spottie het intussen ophou blaf en Gabriël het onnodig aan die deur kom klop.
Terwyl die ketelwater kook, het Ma saam met Gabriël deur die tuin geloop om sy dag se take uit te wys. Gabriël het nooit die yslike grasperk gesny nie, om watter rede weet ek nie. Dalk omdat Pa so perfeksionisties gewaak het oor al sy toerusting en gereedskap. Pa het self die gras gesny totdat ek groot genoeg was om met die grassnyer vertrou te kon word. Die snoeiwerk is ook deur Pa gedoen; al die vrugtebome, roosbome en die druiwe. Gabriël was dus verantwoordelik vir die beddings, blare optel, bossies uittrek en om nou en dan 'n dooie of ongewenste struik of boom uit te haal. Namiddag het hy Ma se kar gewas en die skoene skoon gemaak. Hiervoor is hy aanvanklik een Rand vir die dag se werk betaal. Dit was die aanvaarde loon en hy was tevrede. Die mense by wie hy op die ander dae van die week gewerk het, het hom dieselfde betaal. Gaandeweg is die loon verhoog totdat hy 'n volle blou vyfrandnoot Woensdae in sy sak gesteek het.
Sodra Ma hom klaar ingelig het oor sy dagtaak, het sy vir hom koffie gaan maak. En hier by tienuur se koers het hy en Martha saam ontbyt geëet. Baie dae het ek gewonder waaroor die twee so sit en gesels. Ek het oor baie goed gewonder.
The New Seekers het destyds 'n treffer gehad met I'd like to teach the world to sing. Maar eintlik was dit die Hillside Singers wat die lied met 'n koeldrankadvertensie 'n wêreldtreffer gemaak het.
Dieselfde koeldrankmaatskappy het die volgende jaar met die Olimpiese Spele 'n promosie gehad waar ons die kurkseël – voordat dit later jare met 'n plastiese seël vervang is – binne in die proppie moes uitlig. Die kurkseël is versigtig met 'n mes verwyder om die merk aan die onderkant bloot te lê en by die kafee in te ruil vir 'n wit plastiese figuurtjie van 'n sportman (daar kon dalk vroue ook gewees het). Oral is proppies gebedel – familie sonder kinders het dit vir ons gebêre, Pa het vir my van die werk se kafeteria af gebring en so het my versameling mannetjies vinnig gegroei. Die merk op die proppieseël het bepaal watse sportmannetjie die vrou agter die toonbank vir jou gaan gee.
My versameling was feitlik volledig, behalwe vir een sportsoort – 'n skaars een. En Gabriël het dáárdie mannetjie trots op die voorste modderskerm van sy fiets geplak gehad. Sy maskot – die sokkerspeler wat 'n sokkerballetjie so op sy een voet gebalanseer het.
Ek het by hom geneul en gesoebat om vir my die mannetjie te gee, maar tevergeefs. Totdat ek een middag, op pad huis toe van die skool af, 'n vyftigsent opgetel het. Met die muntstuk en nog twee mannetjies, 'n spiesgooier en 'n swemmer, is ek weer na Gabriel toe waar hy besig was om die vensters van ma se Morris blink te vryf.
Gabriël het na die geld in my oop hand gestaar en toe met gemengde gevoelens van sy sokkermannetjie afskeid geneem. Hy het nooit een van die ander twee mannetjies op sy fiets geplak nie.