Liefde ál kuur vir Suid-Afrika se bitter hartStudente se betogings voor die Uniegebou in Pretoria in 2015. Foto: Twitter Deur Dano Taljaard My mede-Suid-Afrikaners Kom ek stel my aan julle bekend. Ek is ’n jong student in hierdie land en my hart bloei vir Suid-Afrika. Miskien bereik ek een persoon, maar dalk tog duisende. Nietemin, ek móét dit net doodeenvoudig sê. ’n Week gelede was ek baie negatief oor hoe dinge tans in Suid-Afrika lyk. Ek het nogal diep besin oor of dit werklik die moeite werd is om in hierdie land aan te bly en my lewe as jong mens hier te begin. Ek het myself afgevra: “Hoe het ons hier uitgekom?” Hoe kan ons so min vir mekaar omgee dat ons mekaar verskree, aanval, mekaar se menslikheid vernietig en alles moontlik van ’n ander persoon afvat wat dalk ’n bedreiging vir ons inhou? Ons het ons vermoë verloor om menslik te wees; ons het ons waardigheid verloor; en, heel belangrikste van alles, ons het die liefde vir mekaar, waarvoor miljoene mense geveg het, verloor. Ons het dit verloor, en ons stap nie op die regte pad om dit weer terug te kry nie. Dit is die hartseeer werklikheid van Suid-Afrika vandag. Fisiek leef ons almal, maar in werklikheid is ons dood. Ons loop soos lyke rond in hierdie land; dit is wat van Suid-Afrika geword het. Ek skryf nie hierdie brief om my politieke opvattings te verwoord of die politici te kritiseer nie. Ek glo vas dat ons, as Suid-Afrikaners, genoeg gehad het van politiek, ons weet alles wat ons moet weet. So, ek raak nie vandag by daardie gesprek betrokke nie. Ons, die mense van hierdie land, is die polsende hart wat lewenskragtige bloed deur elke enkele stukkie van hierdie land pomp. Niks kan oorleef sonder ’n hart nie. Neem die hart weg, en dit is ook die einde van lewe. Ons het ’n baie ongelukkige verlede, maar ek glo vas die apartheid-hoofstuk is nou agter ons en ons moet ophou daarmee om dit alewig op te haal. Ja, die uitwerking van apartheid is steeds sigbaar, en ons durf dit nie ignoreer nie – dit sou wees soos om ’n boek net vir die prente te koop, en nie vir die inhoud, die woorde, nie. So, kom ons skei uit daarmee om die skuld vir al ons huidige probleme op apartheid te pak. Hiermee sê ek allermins ons moenie daardie probleme wat juis aan apartheid te wyte is voor apartheid se deur lê nie. Natuurlik moet ons! Geen Suid-Afrikaner kan ’n eerlike, sinvolle lewe lei sonder om die gevolge van hierdie wrede stelsel in die oë te staar nie. Asseblief, laat ons tog nooit mekaar se waardigheid stroop nie – dis soos om iemand se hart weg te vat. ’n Persoon wat sy waardigheid verloor het, is bloot ’n verlore siel wat sy menslikheid op die wreedste manier denkbaar verloor het, aan die hand van iemand anders wat dit sonder ’n greintjie gewete gegryp het. Ek is baie trots op die jong mense van hierdie land wat hul stem vind, oftewel opstaan vir iets wat aan hulle belowe is. Ek moet dit darem ook byvoeg, die manier waarop julle vir jul regte probeer veg, is onmenslik en niks om op trots te wees nie. Julle doen presies wat die apartheidsregering gedoen het: Julle ontneem mense hul waardigheid en gee nie ’n flenter om wat julle doen om dit te bereik nie. Al verskil tussen julle en die apartheidsregering is dat julle vir iets goeds en opbouends veg. So, gaan asseblief voort om jul regte te beoefen, maar neem tog ander mense ook in ag. Wit, swart, gekleurd, enige ras in hierdie pragtige land, vat hande en werk aan ’n beter Suid-Afrika – dit is die enigste weg. Ek sien mede-Suid-Afrikaners wat as’t ware verdrink in hul begeerte om gehoor te word. Laat ons mekaar tog nie voos slaan omdat ons regering nie sy beloftes nakom nie. Ons is almal dieselfde, presies dieselfde! Ons moet dit begin glo, want as ons dit nie doen nie, sal ons almal vergeefs sterf – ons is reeds vinnig op pad daarheen. Ek het julle lief, nou en altyd, julle is my broers en susters. Liefde is die geneesmiddel! Uit die pen (en hart) van ’n besorgde, sielsongelukkige lid van Suid-Afrika se jeug.