Dahlia - Geskiedenis Podcasts - 2021
'N Geslag blomme van die asterfamilie.
(Sleepboot: t. 60; dr. 6 '; s. 10 k.)
Firefly, 'n paddle-wheel stoomboot, is deur die weermag in St. Louis, Mo 'in 1862 gebou, op 1 Oktober 1862 aan die vloot oorgedra en Dahlia genoem 24 Oktober 1862. Toegewys aan die Mississippi Flotilla onder Admiraal DD Porter , Is Dahlia in diens geneem met waarnemende vaandrig T. Wright in bevel. Sy lewer sleepdienste in die Mississippi en sy sytakke tot 17 Augustus 1865 toe sy in Mound City, III, verkoop word.
Elizabeth Short (29 Julie 1924 - 15 Januarie 1947), postuum bekend as die "Swart Dahlia", was 'n Amerikaanse vrou wat in die Leimert Park -woonbuurt in Los Angeles, Kalifornië, vermoor gevind is. Haar saak het baie bekend geword weens die grafiese aard van die misdaad, wat insluit dat haar lyk vermink en in die middel gesny is.
Short, 'n boorling van Boston, het haar vroeë lewe in Medford, Massachusetts en Florida deurgebring voordat sy na Kalifornië verhuis het, waar haar pa gewoon het. Daar word algemeen geglo dat Short 'n aspirant -aktrise was, hoewel sy tydens haar tyd in Los Angeles geen werkende krediete of werk gehad het nie. Sy sou die bynaam van die Black Dahlia postuum verkry (nadat die eienaar van 'n drogistery in Long Beach, Kalifornië aan verslaggewers gesê het dat manlike kliënte die naam vir haar het), aangesien koerante van die tydperk dikwels die bynaam van die mees onstuimige misdade genoem het, waarvan die term moontlik afkomstig was. 'n film noir moord raaisel, Die Blou Dahlia, vrygestel in April 1946. Na die ontdekking van haar lyk op 15 Januarie 1947 het die Los Angeles -polisiekantoor met 'n uitgebreide ondersoek begin wat meer as 150 verdagtes opgelewer het, maar geen arrestasies opgelewer nie.
Die onopgeloste moord van Short en die besonderhede daaroor het 'n blywende kulturele intrige gehad, wat verskillende teorieë en openbare bespiegelinge gegenereer het. Haar lewe en dood was die basis van talle boeke en films, en haar moord word gereeld genoem as een van die bekendste onopgeloste moorde in die Amerikaanse geskiedenis, sowel as een van die oudste onopgeloste sake in Los Angeles County.  Dit word ook deur historici beskou as een van die eerste groot misdade in Amerika na die Tweede Wêreldoorlog wat nasionale aandag getrek het. [a]
Wat genetiese biologie betref, is die dahlia 'n wonderwerk - een van die mees interessante ontdekkings as dit kom by blomliefhebbers. Terwyl die meeste ander blomme slegs twee gene het wat 'n invloed het op hoe die plant sal lyk, het die dahlia agt gene, wat dit een van die veelsydigste blomme op die mark maak. Daarom kan die dahlia baie verskillende vorms, kleure en groottes aanneem sonder dat iemand verstaan ​​dat die blomme eintlik nou verwant is, so feit dat hulle dieselfde genus deel.
Regtig interessante feite oor Dahlia -blomme en hul betekenis
Dahlia -blomme is pragtig, het 'n treffende voorkoms en is wêreldwyd uiters gewild. Hierdie tuinagtige artikel deel met u die betekenis wat met hierdie blomme verband hou, en gee 'n paar interessante feite oor hierdie pragtige blomme.
Dahlia -blomme is pragtig, het 'n treffende voorkoms en is wêreldwyd uiters gewild. Hierdie Gardenerdy -artikel deel die betekenis wat met hierdie blomme verband hou, saam met u, asook 'n paar interessante feite oor hierdie pragtige blomme.
Daar is geen swart nie, sê ons!
Daar is geen swart dahlias nie. Hierdie blomme kom in alle kleure behalwe suiwer blou en swart. Die swart dahlias waarop mense wys, is eintlik bordeaux.
Nuttige inligting oor Dahlia
Die dahlia -blomme, wat tot die familie Asteraceae behoort, hou verband met sonneblom, krisant, zinnia en madeliefie. Hierdie blomme is beskikbaar in 'n wye verskeidenheid kleure, groottes en blompatrone. Daar is ongeveer 42 spesies, waarvan 'n paar daarvan baie na ander blomsoorte lyk. Hulle behoort tot die bergagtige gebiede van Mexiko, Sentraal -Amerika en Colombia. Die meeste van hul hibriede spesies word as tuinblomme gebruik.
Wetenskaplike indeling van Dahlia
• Planttipe: Meerjarig
• Geslag: Dahlia
• Orde: Asterales
• Inheems aan: Mexiko
• Ligvereiste: Volle sonlig
• Grondvereiste: Goeie dreinering en klam grond
• Bloeiseisoen: Somer (lente moet verkieslik in April en Mei geplant word)
• USDA -hardheidsone: 8
• Siektes: Poeieragtige skimmel, wortelvrot, kroonvrot, grysvorm, verticillium verwelking, dahlia smut, phytophthora, mosaïekvirus
• Peste wat vermy moet word: myt, slak, slak, oorwig, plantluise, blaarhopper, rooispinmyt
Dahlia -blomme word dikwels geassosieer met verskillende betekenisse wat kan wissel van boodskappe van blywende genade tot waarskuwingsseine.
• Hulle simboliseer elegansie, innerlike krag, kreatiwiteit, verandering en waardigheid. Dit is ook bekend dat dit iemand verteenwoordig wat sterk staan ​​in sy/haar heilige waardes.
• Gedurende die Victoriaanse era was hierdie blomme 'n aanduiding van persoonlike gevoelens. Hulle het toewyding bedoel, of 'n ewige band of vakbond. Die eienskappe van elegansie en waardigheid word ook in die Victoriaanse blommetaal daarmee geassosieer. Verder word gesê dat hierdie simboliek vandag nog gebruik word. Boonop word hierdie blomme wyd gebruik tydens huweliksvieringe.
• Sommige ander meen dat dit 'n voorstelling van diversiteit is.
• Die negatiewe betekenisse wat met hierdie blomme verband hou, is verraad, onstabiliteit en oneerlikheid.
• Daar word geglo dat hierdie blomme hul naam gegee is deur Antonio José Cavanilles (direkteur van die Royal Gardens, Madrid). Hy het die blom eintlik vernoem na 'n ander plantkundige met die naam Anders Dahl.
• Aangesien Dahl in klank soortgelyk is aan die Sweedse woord 'dal ', wat vallei beteken, word daar soms ook na dalblomme verwys.
• Daar word geglo dat die eerste knolle in die 18de eeu na Europa gekom het.
• Op grond van die tipe blom kan dahlia's geklassifiseer word as enkelblom tipe, bal tipe, pompon tipe, tipe kaktus, semi-kaktus tipe, kraag tipe, fimbriated tipe, waterlelie tipe, dekoratiewe tipe en diverse tipe.
• Die wye verskeidenheid kleure sluit in rooi, pienk, wit, oranje, geel, pers en nog vele meer. Boonop het sommige van die spesies strepe van verskillende kleure, terwyl ander net 'n ander kleur op die punte het (anders as die res van die blom).
• Vroeër was hul bal en klein dekoratiewe variëteite nogal gewild, maar deesdae trek hul groter groottes en hul kaktussoorte mense aan.
• Hierdie plante word gekenmerk deur hul knolwortels, blomkoppe met verskillende kleure en blaarstingels. Verder het hulle 'n hoogtebereik van 1 voet tot meer as 6-8 voet. Hulle blomme kan uiters klein (ongeveer 2 duim in deursnee) of uiters groot (tot 12 duim in deursnee) groot wees.
• 'n Bekende voorbeeld van groot dahlia's is die dhalias van die aandete, met 'n deursnee van 10 tot 12 duim dubbele blomme.
• Die spesie Dahlia pinnata is die nasionale blom van Mexiko.
• Daar word geglo dat hierdie blomme die gewildste blomplant van die somerseisoen is.
• Dit is gewoonlik meerjariges in warm klimate, maar daar word geglo dat dit in koeler klimate as eenjariges behandel kan word.
• Baie tuiniers verwys na die dahlia -blom as die ' Queen of the Autumn Garden ', aangesien dit lang tydperke blom in vergelyking met die meeste ander tuinplante.
• Daar word ook geglo dat dit die gewildste kompetisieblomme is.
• Dit is bekend dat larwes van sommige Lepidoptera -spesies op hierdie blomme voed.
• Daar word geglo dat hierdie blomme deur die Asteke gebruik is vir die behandeling van epilepsie. Boonop is dit deur die Europeërs as voedselbron gebruik nadat die Franse aartappeloes in die 1840's vernietig is.
• Hulle word gereeld in blommeskoue, as tuinplante en vir versieringsdoeleindes gebruik.
• Hulle word tydens paartjies en troues aan paartjies geskenk, hoofsaaklik as simbool van 'n ewige vereniging.
• Voordat insulien ontdek is, word geglo dat 'n natuurlike vorm van vrugtesuiker (genoem inulien) wat uit dahlia -knolle verkry is, gebruik is om 'n stof wat as Atlantiese stysel of suikersuiker bekend staan, af te lei. Hierdie stof is toe aan diabete gegee. Dit is gevolg in Europa en Amerika in 1923. Verder word gesê dat hierdie onttrekte stof of inulien selfs vandag nog gebruik word in kliniese roetes of toetse wat verband hou met die werking van die niere.
• Hulle maak vandag nog deel uit van die plaaslike kombuis van Mexiko (in die stad Oaxaca).
• 'n Uittreksel wat uit die knolle verkry word wanneer dit gebraai word, genaamd Dacopa, word gebruik in drankgeurmiddels in Sentraal -Amerika.
• Hierdie blomme is ook gebruik vir die versiering van koeke en gebak, en as versiering bedien langs nageregte. Hulle kroonblare is ook in slaaie gebruik vir 'n kleurvolle voorkoms.
The Black Dahlia: The Long, Strange History of Los Angeles 'Coldest Cold Case
Dit is die koudste gevalle, 'n saak so oud dat die speurder in beheer van die ondersoek nie gebore is tydens die moord nie. Die slagoffer was aanvanklik bekend as Jane Doe nommer een, die eerste vroulike moordslagoffer van 1947. Haar anonimiteit is gou omskep in bekendheid en haar saak het ontwikkel tot die berugste onopgeloste moord van die land. Londen het Jack the Ripper. New England het die Boston Strangler. Los Angeles se ikoniese moord is nie bekend deur die naam van die dader nie, maar die slagoffer - The Black Dahlia.
Die moord op Elizabeth Short het talle boeke, ontelbare koerantberigte, verskeie flieks tot gevolg gehad, benewens videospeletjies en podcasts. Die gruwelike moord het so 'n volgehoue ​​bekoring veroorsaak dat die misdaad in kitsch verander is. Daar is Black Dahlia-onderklere, Black Dahlia-parfuum, Black Dahlia-T-hemde en 'n aantal ander slim items. In die Biltmore Hotel, waar Short laas gesien is, bedien die kroeg 'n Black Dahlia -skemerkelkie. 'N Michigan death metal band heet The Black Dahlia Murder. Anders as ander misdade, is daar geen verjaringswet op moord nie en word 'n moordondersoek nooit gesluit totdat dit opgelos is nie. Terwyl die meeste dekades oue moorde in die duister glip, trek die Black Dahlia-saak soveel aandag dat die LAPD steeds die moord aan 'n spesifieke speurder toegewys het sedert die hoofondersoeker in 1960 afgetree het.
'Na al die jare kry ek nog steeds ongeveer 'n oproep per week,' sê die speurder van die LAPD, Mitzi Roberts, wat 'n dekade lank in beheer van die saak was. 'Sommige kom van mense wat baie navorsing gedoen het en 'n teorie het. Ek kry baie oproepe van mense met onderdrukte herinneringe, wat my vertel dat die moordenaar hul pa was, of hul oom, of hul buurman, en aan en aan. Dan is daar die regte moerwerk wat beweer dat hulle die saak opgelos het op grond van astrologiese getalle of piramides. "
Sy word so gereeld gepla dat haar kaptein haar aangeraai het om nie meer onderhoude te voer nie, want dit neem te veel tyd weg van haar huidige ondersoeke. Die vraag waarom hierdie saak so lank so gefassineer het, het Larry Harnisch geïntrigeer en hom op so 'n intensiewe en serpentine reis van navorsing, onderhoude en argiefstudie gestuur dat sommige hom as die mees kundige Black Dahlia -gesag in Los Angeles beskou. Op die vraag waarom daar nog steeds 'n obsessiewe fokus op die saak onder misdaadliefhebbers is, sê hy: 'Ek gaan uit na die teorie van die oorspronklike speurders wat met drie redes vorendag gekom het. Een, dit is onopgeloste twee, die bynaam en drie, die aaklige aard van die misdaad. Neem een ​​element weg en niemand sal vandag omgee nie. En ek sal nog 'n element byvoeg: noir. Dit was na die Tweede Wêreldoorlog in Los Angeles en die hele noir-ding is nou baie groot. Dit is soortgelyk aan die nuwe lewe. "
Die bynaam alleen, sê hy, was nie genoeg nie. In Los Angeles was daar die moord op die Wit Orchidee, die moord op die Rooi Hibiskus, die moord op die Wit Anjer en die moord op die Wit Vlam, maar nie een was die aandag nie. Daar was ontelbare bisarre onopgeloste moorde in Los Angeles en die meeste daarvan is vergeet. Terwyl ander moordslagoffers in Los Angeles wreedaardig en hul lyke vermink is, erken Harnisch dat daar iets sui generis was oor wat die moordenaar aan Elizabeth Short gedoen het. Haar lyk is gevind in 'n perseel met onkruidblare in Suid-Los Angeles, chirurgies in twee gesny, gewas en geskrop, geposeer en heeltemal van bloed gedreineer. 'N Onheilspellende grynslag is langs die rande van haar mond gesny.
Harnisch het die saak al vier en twintig jaar lank bestudeer. Hy het meer as honderd-en-vyftig mense ondervra, wat wissel van die eerste beampte op die toneel, tot familielede van Short, tot 'n voormalige kêrel, tot speurders wat by die ondersoek aangewys is, tot die vrou wat die lyk ontdek het. Die kantoor in sy klein huis in Suid -Pasadena is propvol vyf metaalkaste, twintig bokse lêergidse en vier boekrakke met honderde boeke, almal gefokus op die Short moord of die geskiedenis van Los Angeles. Harnisch skryf 'n boek oor die saak, maar die moord en die ondersoek is slegs 'n deel van sy fokus. Sy navorsing het begin toe hy 'n kopieredakteur by die Los Angeles Times en hy skryf 'n verhaal oor die moord in 1997 oor die vyftigjarige bestaan. Hy het soveel bykomende materiaal dat hy, toe die verhaal loop, besluit het om 'n boek te skryf. Na drie konsepte, ontelbare aanlyngevegte met mense wat skryf oor die saak wat hy voortdurend ondersoek, en sukkel om 'n uitgewer te vind, is daar dae dat hy wou hê dat hy nooit van die saak gehoor het nie. Sy aanvanklike uiteensetting van die boek was nou gefokus. Hy wou bloot 'n goeie misdaadverhaal vertel en 'n akkurate biografie van Short opstel, wat haar lewe van die klein dorpie Massachusetts tot in Kalifornië na haar dood herlei. Hy het nooit gedink dat hy 'n moordscenario en 'n verdagte sou opspoor wat LAPD -speurders sou interesseer nie.
Harnisch het nie in Los Angeles grootgeword met herhalende herinnerings aan die Dahlia -saak nie. Hy is grootgemaak in Illinois en Arizona en verhuis na Suid -Kalifornië toe hy by die Los Angeles Times. In die somer van 1996 het hy navorsing gedoen oor 'n speurroman wat hy van plan was om te skryf, en was hy op soek na 'n "ewekansige, nare ou misdaad" wat hy as 'n plottoestel kon gebruik. Tydens sy soektog onthou hy dat hy jare gelede iets oor die Black Dahlia gelees het. Hy het nie haar naam geken nie, en dit was die dae voor die internet, so hy kon haar nie eenvoudig Google nie. Nadat hy aanvanklike navorsing by 'n plaaslike biblioteek gedoen het, het hy besef dat die vyftigjarige herdenking in Januarie aanbreek. Hy gaan langs die punt na a Tye assistent -stadsredakteur, en verwag dat hy die verhaal aan 'n verslaggewer sal toewys. Die redakteur het egter gevra: 'Wil u dit doen?' Harnisch, wat nog altyd 'n skrywer wou word, antwoord: "Hel, ja."
By die Tye in die lykhuis, het hy al die snitte op die saak gekry, dit gefotostateer en in chronologiese volgorde geplaas. Die redakteur wou ''n noir -wandel deur die snitte', maar nadat hy die artikels gelees het, het Harnisch besef dat herdenkingsverhale van kookplate deur verslaggewers op vorige herdenkings geskryf is. 'Om so 'n storie te doen, het my nie interesseer nie. Ek het besluit om die storie te doen asof dit nuus is, soos 'n tweede dag storie. Ek het besluit om die storie waarin ek uitgaan, met mense te onderhou. "
Om te weet met wie hy 'n onderhoud moet voer, moes hy meer navorsing doen. Hy het die biblioteek in die middestad besoek en al die Dahlia -verhale wat deur mikrofilm gemaak is, gefotostateer uit die destydse drie ander groot koerante in Los Angeles - die Eksaminator, die Herald-Express, en die Daaglikse nuus. Nadat hy 'n lys saamgestel het van almal wat in die verhale genoem word - speurders, patrolliebeamptes, verdagtes, familielede, getuies en verslaggewers - het hy 'n lys gemaak met mense om onderhoude mee te voer. Dit was weer voordat aanlyn -soektogte moontlik was, en hy moes dus kiesersregistrasie -rekords, departemente van motorvoertuie se databasisse, telefoonboeke, koerantknipsels en ander bronne ondersoek. Uiteindelik het hy die lys verlaag tot ongeveer 'n dosyn van die mense wat volgens hom die belangrikste was om onderhoude te voer. Toe moes hy vasstel wie nog lewe
Nortonlaan misdaadtoneel, LAPD lêers.
Nadat Harnisch die opsporing gevind het en 'n onderhoud gevoer het met Betty Bersinger, die vrou wat die lyk op Nortonlaan in Suid -Los Angeles gevind het, het Harnisch ontdek dat een van die eerste mites wat rondom die verhaal van Dahlia toegeneem het, nie ooreenstem met die werklikheid nie. Jack Webb, wat geskep het en 'n hoofrol speel Dragnet, geskryf Die kenteken elf jaar na die moord, een van die eerste boeke wat die misdaad beskryf het. 'Langs 'n somber, onkruidblok sonder 'n huis aan weerskante, stap 'n huisvrou saam met haar vyfjarige dogter na die winkel en skel haar 'n bietjie uit omdat sy in die nat nat persele wil speel. Halfpad in die blok stop die ma verskrik oor iets wat sy in een van die persele sien. 'Wat is dit? ' het die kind gevra. Die ma antwoord nie. Sy gryp haar hand en hardloop saam met haar na die naaste buurman se huis om die polisie te bel. " Bersinger het 'n ander storie aan Harnisch vertel. Terwyl hy aan haar kombuistafel sit, voel hy gedisoriënteerd oor die naasmekaarstelling van hierdie lieflike bejaarde vrou wat met trots tekeninge met "I LOVE GRANDMA" op haar yskas vertoon het, en vertel hoe sy op die verminkte liggaam afkom. Omstreeks 10:00 het sy haar driejarige dogter in 'n stootwaentjie gestoot-nie net 'n stootwaentjie nie, maar 'n Taylor-Tot-stootwaentjie, het sy met trots daarop gewys-na 'n winkel om haar man se skoene op te tel. Bersinger en haar man het onlangs hul huis vir $ 11 000 gekoop in 'n middelklasbuurt van hoofsaaklik pasgetroude paartjies met jong kinders. Sy was op pad suidwaarts op Nortonlaan en onderhandel oor die skerwe glas wat gebreek is op die sypaadjie wat oor die leë persele staan.
'Ek kyk regs en sien hierdie baie dooie, wit lyf,' sê sy vir Harnisch, terwyl haar stem kraak. 'God, dit was so wit. Dit het nie heeltemal gelyk nie ... meer as 'n kunsmatige model. Dit was so wit en in die middel geskei. Ek het die donker hare en hierdie wit, wit vorm opgemerk. "
'Ek kyk regs en sien hierdie baie dooie, wit lyf,' sê sy vir Harnisch, terwyl haar stem kraak. 'God, dit was so wit. "
Kort was sy gesig na bo, haar grysblou oë was oop, en sy was voorgestel met elmboë wat reghoekig gebuig was, haar hande oor haar kop en haar bene gesprei met haar knieë reguit. Die patoloog het tot die gevolgtrekking gekom dat sy gesterf het as gevolg van houe in die kop en bloedverlies as gevolg van spatsels in haar gesig. Die stukkie vleis wat uit haar bobeen gesny is, is later ontdek dat dit 'n roos -tatoeëermerk was. Harnisch het 'n opvolgvraag aan Bersinger gestel, maar sy wou nie antwoord nie en het gesê dat sy die storie net een keer aan hom sou vertel. Die geheue was te ontstellend.
'Vanaf die begin wys dit u die krag van folklore,' sê Harnisch. 'Die verhaal van Webb is soos 'n mini-moraliteitverhaal: 'n Meisie luister nie na haar ma nie en maak hierdie aaklige ontdekking. Mense het gedink omdat Jack Webb vasgebind was in die LAPD, dit was alles waar. Niemand kan hierdie verhaal reguit vertel nie. " Harnisch kyk op sy knieë. 'Almal wil daarmee neuk.'
Sommige skrywers beweer dat sy uit die Ooste na Hollywood gelok is omdat sy 'n aspirant -aktrise was. Sy was nie. Ander het geskryf dat die koerante vir Short die snikbord gegee het. Hulle het nie. 'N Paar het gesê sy is 'n haker. Sy was nie. Of dat sy ten minste losbandig was. Sy was nie. Sommige skrywers beweer dat die oorspronklike speurderspan ongeskik was. Hulle was nie. Sy is 'n oorlogs weduwee genoem. Sy was nie.
Will Fowler, 'n verslaggewer van die Eksaminator het destyds aan Harnisch gesê dat hy die eerste verslaggewer op die toneel was en voor die polisie aangekom het. Fowler beweer daar was geen beamptes om te verhoed dat verslaggewers en fotograwe deur die misdaadtoneel trap nie en met die getuienis inmeng. Kort voordat die polisie opgedaag het, het Fowler, wat 'n memoir geskryf het, Verslaggewers, het aan Harnisch gesê dat hy Short se oë toegemaak het en later gehelp het om die onderste helfte van Short se liggaam in die lykskouer se voertuig te laai. Later het Harnisch die afgetrede LAPD -patrolliebeampte, Wayne Fitzgerald, opgespoor wat saam met sy lewensmaat die eerste polisie op die toneel was. Hy weerspreek byna elke element van Fowler se verslag. Tydens 'n onderhoud het Fowler Napoleon aangehaal: "Geskiedenis is 'n ooreengekome leuen." Fitzgerald het aangevoer dat daar by sy aankoms geen verslaggewers of fotograwe was nie.
"Die eerste ding wat ons gedink het, was dat dit 'n mannequin was, dat iemand ons bespot omdat daar geen bloed was nie," het Fitzgerald aan Harnisch gesê. 'Toe besef ons wat de hel ons het. Ons het al ons toesighouers begin bel en vir hulle gesê dit is iets groots. "
Harnisch het 'n tydlyn geskep van wanneer verslaggewers, fotograwe en speurders opdaag deur die skaduwees op die misdaadtoneelfoto's te bestudeer. Op 15 Januarie, op die datum waarop die lyk ontdek is, steek hy 'n besemstok in die vuil op sy voortuin, sprei 'n groot vel papier uit en spoor met 'n viltpen die vordering van die skaduwees - 'n primitiewe sonskyf - en vergelyk dit met die skaduwees op die foto's om 'n rowwe idee te kry van wie op die toneel was en wanneer. Nadat hy hierdie vroeë foutiewe verslae teëgekom het, het hy belowe dat alles wat hy skryf presies sou wees, gesteun deur geverifieerde bronne, en uiteindelik 'n buitensporige hoeveelheid tyd bestee het, wat sy eie navorsing en skryfwerk tot stilstand kon bring, wat die rekeninge van ander skrywers uitdaag. Hy is dankbaar dat hy dekades gelede met sy navorsing begin het, lank voordat die saak hernieude belangstelling in die een-en-twintigste eeu gewek het, omdat baie van diegene met wie hy 'n onderhoud gevoer het, nou dood is.
Ongeveer 'n dosyn patrolliebeamptes, sersante, bevelvoerders en speurders het op die toneel gekom, benewens talle verslaggewers en fotograwe. Dit was een van die laaste groot verhale in Los Angeles se pre-televisie en die kompetisie tussen die vier koerante het die dekking gedryf. Daar was meer as 'n halfdosyn uitgawes per dag en redakteurs het verslaggewers vir skeppings gevra, sodat uitgawes bygewerk kon word. Daaglikse nuus verslaggewer Jack Smith, later 'n eerbiedwaardige Los Angeles Times rubriekskrywer, het geskryf dat die waansinnige dekking "Die voorblad tot lewe gekom het".
'Ek werk toevallig aan die herskryf lessenaar van die Daaglikse nuus daardie oggend en die storie vertel toe ons polisielede die eerste bulletin gebel het, "het Smith jare later in 'n rubriek geskryf. 'Binne 'n minuut het ek die eerste sin geskryf wat ooit oor die Black Dahlia -saak geskryf is. Ek kan dit nie woord vir woord onthou nie, maar my voorsprong was omtrent so: 'Die naakte lyk van 'n jong vrou, netjies in twee gesny, in die middel, is vandag vroeg op 'n leë perseel naby Crenshaw en Exposition Blvd gevind . 'Ek het die kopie uit my tikmasjien geskeur en dit na die stadsredakteur geneem, wat gretig was om die storie aan die gang te kry. Hy jaag deur die twee lyne, potlood gereed en skryf in 'n enkele woord. " Smith het later ontdek dat die redakteur, wat geen idee gehad het hoe Short lyk nie, 'mooi' bygevoeg het om die slagoffer te beskryf.
Eksaminator verslaggewers was die aggressiefste en hul onortodokse en dikwels onetiese benadering het daartoe gelei dat hulle leidrade voor die speurders ontbloot het. Hulle het selfs die polisie gehelp om die identiteit van die slagoffer te bepaal. Speurders het beplan om haar vingerafdrukke aan die FBI in Washington te stuur, maar 'n Eksaminator die redakteur stel voor dat die papier se "Soundphoto" -masjien, wat soortgelyk was aan 'n faks, die vingerafdrukke na die Hearst Washington Bureau oorgedra word en dan aan die FBI gestuur word. Eksaminator verslaggewers en speurders het ontdek dat Elizabeth Short se afdrukke op die lêer was omdat sy tydens die Tweede Wêreldoorlog vir 'n klerk by Camp Cooke in Kalifornië aansoek gedoen het en deur die polisie in Santa Barbara gearresteer is weens drinkery.
Nadat Short geïdentifiseer is, het verslaggewers op die sperdatum probeer om soveel as moontlik oor haar uit te vind. 'N Eksaminator herskryf man, Wain Sutton, gebruik 'n hartelose poniekoerant om agtergrond te verkry. Terwyl stadsredakteur Jimmy Richardson in 'n draaistoel langs hom sit, bel Sutton Short se ma, Phoebe, en sê dat haar dogter 'n skoonheidskompetisie in Suid -Kalifornië gewen het. Die ontslape Pulitzerprys-bekroonde sportrubriekskrywer Jim Murray was 'n man wat herskryf het vir die Ondersoekr destyds en het langs Sutton gaan sit. Hy het in 'n onderhoud aan Harnisch gesê dat hy "nog steeds ontsteld is" en dat die voorval skerp in sy geheue ingegrawe is.
'Wain het die ma gebel en al hierdie vrae gevra en al die notas geneem,' onthou Murray. 'Ek het daar gesit en luister hoe die arm, liewe ma hom vertel van haar seëvierings op die skooldag. Ek kan nog steeds sien hoe hy sy hand oor die mondstuk van die outydse telefoon sit en sê: 'Nou, wat moet ek haar vertel?'
"Richardson maak sy goeie oog op en sê: 'Vertel haar nou'
'' Julle ',' sê Murray en volg Sutton na.
Tog wou Short se ma glo dat haar dogter dood is. Toe polisiebeamptes van haar klein dorpie in Massachusetts by haar voordeur opdaag, nadat die LAPD hulle gekontak het, het sy uiteindelik die somber nuus aanvaar.
Eksaminator verslaggewers het die polisie geslaan na die plekke waar Short al haar besittings gestoor het kort voor sy vermoor is. Verslaggewers het 'n onderhoud met 'n kennis van Short gevoer en ontdek dat sy bagasie met al haar besittings by 'n busstasie in Los Angeles bevat het. Richardson het Jack Donahoe, die hoof van die LAPD's Homicide Squad, ingelig oor sy bevinding en gesê dat hy hom sal vertel waar die tasse is - onder een voorwaarde. Hy wou hê die polisie moet hulle oopmaak by die Eksaminator kantoor. Donahoe skrik. Richardson het geantwoord: 'Geen ooreenkoms, geen tas nie.' Donahoe het onwillig ingestem, en Richardson het in sy boek geskryf: Vir die Lewe van My. By die Eksaminator, het speurders die kattebak oopgemaak, waarin Short se klere, foto's van haar en briewe van kêrels verskyn het, wat die papier gedruk het. Verslaggewers en speurders het gejaag om die kêrels in die briewe op te spoor. Tydens die Tweede Wêreldoorlog het misdaad in LA toegeneem en het dit soveel belangstelling gewek dat die Eksaminator het 'n daaglikse opsomming op die voorblad geloop. Die dag toe Short se lyk ontdek is, het die koerant berig oor twee moorde, dertien rooftogte en sewe-en-veertig inbrake.
Die FBI, wat in die saak ingeroep is om forensiese hulp te verleen, het in hul lêers die problematiese gedrag van die verslaggewers opgemerk. 'Tydens die hele ondersoek het die verslaggewers met getuies gepraat en feite gepubliseer wat die ondersoek van die plaaslike departement kon belemmer,' het die agent in beheer van die FBI se kantoor in Los Angeles aan die direkteur geskryf. 'Verslaggewers is by die speurburo, en dit is nie moontlik vir die ondersoekers om 'n vertroulike telefoongesprek te voer of selfs pos te lees sonder dat 'n nuusverslaggewer dit moet ondersoek om te sien of dit met hierdie verband verband hou nie.
Tien dae nadat Short se lyk gevind is, het die moordenaar 'n koevert met sy besittings aan die pos gestuur Eksaminator. Hy het die koevert aangespreek met briewe wat van 'n bladsy filmadvertensies afgesny is. Miskien as 'n bespotting van die speurders, het hy die frase ingesluit: HEMEL IS HIER! Die koevert bevat Short se geboortesertifikaat, Social Security-kaart, koerantuitknipsels en 'n tien jaar oue adresboek met vyf en sewentig mans. Die polisie het 'n massiewe soektog begin en baie van hulle opgespoor, maar die meeste het haar net kortliks geken en die soektog het niks betekenisvol opgelewer nie. Hulle kon nie vingerafdrukke uit die koevert kry nie, omdat dit met petrol bestrooi was. Ander briewe van senders wat beweer dat hulle die moordenaar is, is by die LAPD en die koerante afgelewer, maar dit is nooit geverifieer nie.
Speurders is ook oorstroom met tientalle valse bekentenisse gedurende die eerste paar maande na die moord en hulle ondervra 'n bestendige stroom mans - en 'n paar vroue - wat beweer dat hulle die moordenaar was. 'N Voormalige lid van die Women's Army Corps het aan speurders gesê: "Elizabeth Short het my man gesteel, sodat ek haar vermoor en haar opgesny het." Een belyder is deur skeptiese speurders gevra om Short uit 'n reeks foto's te kies. Hy kon nie en het toe probeer wankel. Speurders het hom in die dronk tenk gegooi.
Openbare wenke in Black Dahlia -saak, LAPD -lêers.
Onder skrywers het die saak dekades lank aanklank gevind. John Gregory Dunne het in sy roman uit 1979 'n fiktiewe weergawe van die moord op Dahlia gebruik Ware belydenisse, wat die slagoffer as 'n prostituut uitgebeeld het. Dunne en sy vrou, Joan Didion, het die draaiboek vir die fliek geskryf, met Robert De Niro en Robert Duvall. Na die boek van die eksperimentele filmregisseur Kenneth Anger Hollywood Babylon II, is in 1984 gepubliseer, met onstuimige foto's van die misdaadtoneel wat die groteske aard van die misdaad aan 'n nuwe generasie lesers blootgestel het, en dit het 'n wydverspreide belangstelling in die saak gewek. Die topverkoper-skrywer James Ellroy was elf-agt maande nadat sy ma vermoor is-toe hy 'n afskrif van Die kenteken as 'n verjaardaggeskenk van sy pa. Hy het die Dahlia -afdeling meer as honderd keer gelees, het hy in sy memoires geskryf My donker plekke. Sy obsessie met die saak bereik 'n hoogtepunt in sy roman uit 1986, Die Swart Dahlia, wat daarop dui dat die slagoffer by hertrolprente betrokke was. Die boek is gemaak van 'n wydverspreide Brian De Palma-film. Die Dahlia -saak het Ellroy gehelp om sy eie tragedie en sy gereelde nagmerries te hanteer, het hy geskryf, sodat hy die afgryse en hartseer oor Short se moord kon ervaar wat hy nie kon uitspreek oor die moord op sy eie ma nie.
'Hy is 'n joernalis, hy laat die feite hom lei, en hy het geen ander agenda as die waarheid nie. "
Anne Redding, voorsitter van die departement van justisie by die Santa Barbara City College, ondersoek al meer as dertig jaar die moord en gebruik dit as 'n middelpunt in haar studie oor moord. Sy raak toenemend gefrustreerd oor die slordige ontleding, nepteorieë en onakkuraathede rondom Short se lewe en dood. Sy het die blog van Harnisch begin volg oor die saak, wat hy begin het nadat hy die verjaardagverhaal geskryf het, en was onmiddellik beïndruk. 'Dit was so verfrissend om iemand te vind wat by die feite en die oorspronklike dokumente gehou het,' sê sy. 'Hy is 'n joernalis, hy laat die feite hom lei, en hy het geen ander agenda as die waarheid nie. Ek het niemand gesien wat naby is aan wat hy gedoen het nie. Ek glo dat hy die mees gesaghebbende deskundige in die saak is. "
Harnisch het drie dekades as koerantredakteur deurgebring en verseker dat verhale geen onjuisthede, inkonsekwensies bevat nie en grammatikaal korrek is, en hy bring hierdie noukeurige benadering tot sy Dahlia -navorsing. Op die vraag oor 'n element van die ondersoek, is hy dikwels huiwerig om te antwoord, en sê in plaas daarvan: "Laat ek my lêers nagaan." Hy sak dan uit sy stoel, verdwyn in sy kantoor, kyk deur die gekopieerde koerantuitknipsels, ondersoekverslae en ondersoekende lêers en keer terug met 'n presiese antwoord. 'N Intense man wat sy woorde sorgvuldig kies, 'n bril met 'n draad dra, 'n netjiese grys hare het en 'n hoë voorkop wat in die vore oplos wanneer hy die vele mites en foute bespreek wat deur skrywers afgekondig word. Hy woon in 'n huis wat gepas is vir 'n man wat in die verlede gedompel is. Die sitkamer in sy bungalow uit 1910 is deurmekaar met die oorkas se porseleinkas en weerspieël sy oupa se gereedskapskis, wat hy as 'n koffietafel met sy ma se klavier gebruik, 'n Maxfield Parish-litografie wat sy oupa vir sy ouma gegee het toe hulle trou en op die mantel sy grootouer se kandelare en 'n antieke Duitse opwindklok.
Namate Harnisch dieper in die moord op Short ingegaan het, wou hy namens haar 'n skenking maak en het familielede geraadpleeg. Hulle het Heading Home aanbeveel, 'n noodhospitaal in Boston vir hawelose vroue en gesinne met 'n lae inkomste. Elke 15 Januarie stuur hy 'n tjek. Hy spandeer ook die aand rond in die voorportaal van die Biltmore Hotel, waar Short laas gesien is, en hulde bring aan haar en herbesin oor die saak. Harnisch het verskeie kere haar graf in Oakland besoek en blomme gelos.
'Wat my aan die gang hou, is dat ek myself belowe het dat ek al die leuens en mites sou opklaar en probeer om Elizabeth Short van die Dahlia -freaks terug te kry. Ek voel verantwoordelik. Die gesin het soveel deurgemaak en al wat skrywers al ooit gedoen het, is om hulle af te haal. Hulle verdien dat iemand die storie akkuraat vertel. Dit is die minste wat ek vir hulle en vir Elizabeth Short kan doen, iemand wat my lewe verander het. "
Toe Harnisch sy boek begin ondersoek, het hy geen belang daarin gehad om die moord op te los nie. Diegene wat beweer het dat hy die moordenaar geïdentifiseer het, was bedrieg. Hy het egter 'n ontdekking gemaak wat sy perspektief verander het.
Tydens sy beriggewing oor die vyftigste herdenking het hy 'n onderhoud gevoer met die legendariese FBI -profielster John Douglas. In onlangse jare is die doeltreffendheid van profilering in twyfel getrek, maar in die negentigerjare het baie dit as 'n waardevolle ondersoekinstrument beskou. Douglas het vir Harnisch gevra wat hy van die omgewing weet. Harnisch weet nie veel nie, maar hy dink dit is 'n interessante vraag. Douglas het verduidelik dat die straat waar die lyk gestort is, 'n vreemde keuse vir die moordenaar was. Alhoewel die blok nog nie ontwikkel is nie, was daar huise naby. Binne 'n halfuur kon die moordenaar die lyk na die strand vervoer het, of die berge kon nog 'n halfuur byvoeg, en hy kon die uitgestrekte vlaktes van die woestyn in Suid -Kalifornië bereik het. In plaas daarvan het hy die lyk in 'n besige woonbuurt gelos. 'Iemand gaan deur 'n venster kyk en jou sien,' het Douglas aan Harnisch gesê. "Jy gaan jou gat betrap." Douglas het bespiegel dat die moordenaar die inwoners wou skok en verskrik, en die boodskap gestuur dat Short 'n slet was. Die moordenaar, vermoed Douglas, het 'n verband met die buurt.
Nadat die artikel geloop het en Harnisch begin ondersoek instel het na die boek wat hy van plan was om te skryf, was hy onder die indruk van Douglas, en daarom het hy 'n soektog begin doen om alles uit te vind oor die 3800 -blok van Nortonlaan en die omliggende omgewing. Hy het gehoop om die verband tussen die moordenaar, die misdaadtoneel en die omgewing te ontdek. Harnisch besluit om van die begin af te begin, toe die gebied deel was van 'n Spaanse Rancho - Rancho La Cienega o Paso de la Tiejera. Hy het 'n geskiedenis van die plaas gelees en 'n onderhoud gevoer met 'n groep geleerdes van Cal Poly Pomona wat 'n gedetailleerde studie van die argitektuur en geskiedenis van die gebied gedoen het. Boonop ontmoet hy Walter Tim Liemert, die seun van die man wat die huisvestingskantoor ontwikkel het, geleë in die na hom genoemde naam - Liemert Park. By die stadsargief het hy maande lank gesoek na inligting oor die gebied, bestudering van die polisiekommissievergaderings uit die dertiger- en veertigerjare, en deurlees van al die stadsdokumente in die buurt. Harnisch het ontdek dat die baasbaas, Jack Dragna, vier-en-'n-half blokke van die misdaadtoneel woon, sodat hy moes vasstel of daar 'n georganiseerde misdaadverbinding met die moord is.
As hy ooit iets beduidends teëgekom het, het hy geglo dat dit 'soos 'n baken sou uitstaan'. Niks wat met Nortonlaan verband hou nie, val egter op, maar hy was nie moedeloos nie.
'Ek is absoluut mal oor navorsing,' sê hy. 'Ek ondersoek eerder as om te eet. Alhoewel ek niks betekenisvol ontdek het nie, het ek al hierdie L.A. -geskiedenis boeiend gevind. "
Toe 'n Dahlia -entoesias hoor van Harnisch se ondersoek, stuur hy 'n boks met fotokopieë van koerantberigte oor die misdaad, 'n afskrif van die geregtelike doodsondersoek, 'n tuisgemaakte dokumentêr, 'n afskrif van die grade van die laerskool, en 'n dowwe fotostaat van die huweliksertifikaat van haar oudste suster, Virginia Short. Niks lyk betekenisvol nie, so hy het dit vergeet. Gedurende die somer van 1997 was sy gesin buite die stad, sodat hy ekstra tyd gehad het om die inhoud van die boks deeglik te bekyk. Toe hy die huweliksertifikaat bestudeer, ontdek hy dat die egpaar in Inglewood getroud is. Harnisch het opgewonde geraak toe hy opgemerk het dat 'n getuie van die seremonie 'n adres bevat wat soos Nortonlaan lyk, maar hy was nie seker nie, want die sertifikaat is al verskeie kere gefotografeer en vlek en moeilik leesbaar. Die oorspronklike is in Sacramento, die hoofstad van die staat, ingedien, sodat Harnisch, wat steeds nie sy hoop wou opdoen nie, 'n tjek gestuur het en 'n afskrif bestel het. Ongeveer 'n maand later, terwyl hy met sy vrou gesels het tydens 'n breek van sy kopieregwerk, het sy hom vertel dat hy 'n brief van die staat ontvang het. Hy het haar gevra om dit oop te maak en die naam van die straat te vertel wat die getuie, Barbara Lindgren, gelys het.'Nortonlaan,' het sy vir hom gesê.
Harnisch haal 'n stowwerige kartondoos uit sy kantoor, haal 'n gids uit Manila uit, verwyder 'n afskrif van die huweliksertifikaat en wys na adres - 3959 Norton Avenue. 'Dit is slegs 'n blok van waar Short se lyk gevind is,' sê hy en hardloop sy vinger langs die adres. 'Dit was 'n komponent waarna niemand nog ooit gekyk het nie. Alhoewel ek nog nie heeltemal daar was nie, was dit beslis interessant. Nou hang alles af daarvan om uit te vind wie Barbara Lindgren is. "
Harnisch het nou 'n verband tussen 'n getuie van Virginia Short se troue en die misdaadtoneel. Hy wou 'n onderhoud voer met Short en haar man in 'n poging om die identiteit van Barbara Lindgren te bepaal, maar hulle was dood. Die snitte by die Tye en telefoonboekgidse uit die veertigerjare was geen hulp om Lindgren op te spoor nie. Uiteindelik spandeer hy middae in die dowwe subkelder van die Los Angeles County Hall of Records en blaai deur platboeke waar eiendomsaktes opgeteken is. Dit is waar Jake Gittes in die film verskyn Chinatown ontdek dat 'n burgerlike koning die bedekking van die San Fernando-vallei op die laagste vlak vir die laagste pryse gekoop het omdat hy insider kennis het dat die grond binnekort 'n fortuin werd sal wees as 'n akwaduk water na die gebied bring, sodat die eiendom ontwikkel kan word. Harnisch het die boeke vir die 3900 -blok South Nortonlaan gevind en hy het daardeur gewerk totdat hy die veertigerjare bereik het. Uiteindelik kry hy die eienaar van die huis in Nortonlaan 3959, die vrou op die akte wat die eiendomsbelasting betaal het - Ruth Bayley. Haastig na die Tye in die lykshuis, het hy die snitte na Ruth Bayley gesoek en wat hy uiteindelik gevind het, het sy rol verskuif - van skrywer na sleut.
Die huweliksertifikaat dui aan dat daar 'n verband is tussen die Short -gesin en South Nortonlaan. Van die bestudering van die mikrofilm Tye clips het hy ontdek dat Ruth Bayley, die eienaar van die huis, 'n dogter gehad het wie se getroude naam Barbara Lindgren was. Sy was die eerster by die troue van Elizabeth Short se oudste suster in Inglewood. 'N Verhaal oor Ruth Bayley se man onthul iets wat nog interessanter was vir Harnisch - Ruth was getroud met Walter Bayley, 'n dokter in Los Angeles, 'n chirurg met die vaardigheid om die halvering van Short te kon uitvoer. En sy mediese kantoor, waar hy spesialiseer in die uitvoering van histerektomie en mastektomie, was slegs 'n paar blokke van die Biltmore Hotel af. Die hoofspeurder oor die saak, Harry Hansen, het aan die Grand Jury gesê dat hy van mening was dat Short se moordenaar chirurgiese kundigheid het.
Deur 'n kartondoos uit sy kantoor te haal, soek Harnisch na Hansen se Grand Jury -getuienis. Blaai deur lêers - mompelend "Hansen, Hansen, waar is Hansen?" - soek 'n lêergids, vang getuienis uit en wys na die betrokke gedeelte. Hansen vertel die jurielede dat hy sake gedoen het waarin lyke vermink en in dele gesny is, maar die kort moord was anders.
'Ek het 'n eie troeteldierteorie. Ek dink 'n mediese man het die moord gepleeg. 'N Baie goeie chirurg. Ek baseer die gevolgtrekking op die manier waarop die liggaam in dele gesny is ... . "
John "Jigsaw John" St. John het die Dahlia -lêer gekry nadat Hansen afgetree het en hy beheer oor die saak gehou het totdat hy in 1993 aan die pen getrek het. Los Angeles Times, en tydens middagete by 'n dowwe, rokerige steakhouse naby die middestad, het ek hom uitgevra oor die Dahlia -saak. St. John, wat kenteken nr. 1 gedra het, was 43 jaar lank as 'n moordspeurder en ondersoek meer as 1 000 moorde en twaalf reeksmoordenaars. Hy drink sy V.O. en water en vir my gesê dat hy nie glo dat die persoon wat die moord gepleeg het 'n reeksmoordenaar was nie. Sy 'handtekening' was uniek, het hy vir my gesê, en hy kombineer 'n aantal moorddodende elemente wat hy sedert die moord nie gesien het nie. Sommige van die elemente, het hy gesê, is nog nooit deur speurders onthul om die vals belydenis uit die weg te ruim nie. Hy het geglo dat die ware moordenaar slegs een keer vermoor is.
Terwyl Harnisch vrugteloos probeer het om Barbara Lindgren op te spoor, het hy gewaag om 'n so deeglike biografie van Bayley te skep as wat dit moontlik was in daardie dae voor genealogiese webwerwe en aanlyn soektogte. Die snitte onthul dat Bayley sy vrou en familie in 1946 verlaat het as gevolg van sy ontluikende verhouding met 'n vroulike dokter waarmee hy gewerk het, Alexandra Partyka. Harnisch kon nie 'n onderhoud voer met Partyka, Bayley of sy vrou nie omdat hulle almal gesterf het, en daarom het hy met talle afgetrede dokters gesels wat óf 'n mediese skool by Bayley aan die USC bygewoon het óf saam met hom in die Los Angeles County Hospital gewerk het, en later ondersoek ingestel het na sy jare as chirurg in Frankryk tydens die Eerste Wêreldoorlog. En omdat sy testament betwis is, kon Harnisch die probate -lêers van die Hall of Records, wat die inhoud van sy kantoor bevat, bestudeer tot by die reeksnommers van sy tikmasjiene en al sy skuld.
Harnisch verwyder 'n 1948 uit sy lêers Eksaminator artikel oor die geskil oor Bayley se testament en wys dit aan my. 'Intimidasie deur 'n jong vrouekollega het veroorsaak dat dokter Walter A. Bayley, dokter, sy vrou, die weduwee, mev. Ruth A. Bayley, laat onterf het, het sy gister in 'n testament wat by die hooggeregshof ingedien is, geëis. Mev. Bayley, wat in 3959 South Norton Ave. woon, beweer dat dr. Partyka gedreig het om hom bloot te stel en te verwoes as hy na sy vrou terugkeer. "
Voormalige kollegas en familielede het aan Harnisch uitgespreek hoe geskok hulle was oor hoe Bayley se persoonlikheid drasties verander het teen die einde van sy lewe. 'N Onderhoud met die voormalige sekretaris van Bayley was van besondere belang. Sy het aan Harnisch gesê dat sy verstom was dat Bayley en Partikya vroeër aandete gaan haal het, klassieke musiek by hul mediese kantoor geluister en aandete geëet het terwyl hulle na operasiefilms gekyk het. Hierdie onderhoud en die Eksaminator artikel gegalvaniseerde Harnisch.
'Nou kom ek agter dat hy 'n soort geheim gehad het en in konstante vrees geleef het om blootgestel te word. En hy bring sy aande deur na operasiefilms. Dit is vreemd uit die kaarte. Nou voel ek dat ek op die regte pad is. "
Harnisch het Bayley se sterftesertifikaat verwerf en een van die oorsake van dood word as enkefalomalasie gelys. Hy skryf aan die professor in die mediese skool, 'n raad -gesertifiseerde psigiater, die skrywer van 'n artikel in 'n psigiatriese tydskrif oor die toestand en vertel wat hy van Bayley en die moord op Dahlia weet.
'Enchephalomalacia is 'n strukturele letsel in die brein ... versag die breinweefsel', het die psigiater aan Harnisch geskryf. "Die ligging van die letsel en die oorsaak sowel as wanneer dit plaasgevind het, kan 'n beduidende impak hê op die gedragsmanifestasies wat as gevolg van die letsel veroorsaak word. Daar is mense met hierdie letsel sonder sielkundige patologie, en daar is ander met 'n beduidende patologie wat bisarre geweld kan insluit ... "
Op 'n onlangse aand besoek Harnisch dr James Fallon, 'n professor emeritus in neurobiologie aan die Universiteit van Kalifornië, Irvine School of Medicine, en vertel hom van Bayley se persoonlikheidsverskuiwing en bied die beoordeling van die psigiater aan. Fallon, wat bekend is met die Elizabeth Short -moord, stem saam dat die plek van die letsel die sleutel is. Terwyl hulle die saak bespreek, onthul hulle antipodale persoonlikhede. Terwyl Fallon 'n uitbundige voorkoms en manier het, geniet hy dit duidelik om die bisarre aard van die saak te bespreek en vra hy of Harnisch die potensiaal van die film in sy boek ondersoek het. Harnish, plegtig en bedaard, kom aanstootlik voor en sê vir Fallon dat hy nie belangstel nie en nie toelaat dat 'n film gemaak word "wat Short soos 'n stuk vleis behandel het nie."
Fallon keer terug na die onderwerp en vra Harnisch of hy 'n afskrif van die lykskouingsnotas het of die gedeelte van die brein ken waar die letsel geïdentifiseer is. As die lykskouing deur die Los Angeles County Coroner uitgevoer is, sê Harnisch, kon hy 'n afskrif gekry het omdat dit 'n openbare rekord was, maar 'n patoloog van die Veteran's Administration het die nadoodse ondersoek uitgevoer. Federale dokumente, sê hy vir Fallon, is baie moeiliker om te bekom, die V.A. het sy versoek geweier, en al wat hy het is die sterfkennis.
Bayley se letsel en drastiese persoonlikheidsverandering kan die gevolg wees van 'Frontotemporale demensie van 'n reeks klein beroertes', sê Fallon. Frontotemporale demensie beïnvloed hoofsaaklik die frontale en temporale lobbe van die brein. "Met hierdie toestand kan u 'n radikale verandering in persoonlikheid sien," sê Fallon, wat baie geskryf het oor die neurale kringe van kriminele gedrag. 'Die drif na geweld en seksualiteit kan toenemend word. Maar dit beïnvloed nie noodwendig sy sensoriese of motoriese vaardighede nie, en hy kan steeds operasies ondergaan. Die patologie is dus in lyn. "
Die proefskrifrekords het onthul, sê Harnisch, selfs meer belangrike leidrade. Toe ek hom vra om te verduidelik, het hy gehuiwer en toe geweier. 'Dit is een ding wat niemand het nie. Ek wil nie hê dat ander mense my spoor volg nie. Ek sal net sê dit was baie nuttig. "
Toe hy uiteindelik Barbara Lindgren opspoor, was sy aanvanklike ondersoek na Bayley amper voltooi. Lindgren het aan Harnisch gesê hoe skandalig die gesin was toe haar pa hulle na Partyka verlaat het. Die drastiese persoonlikheidsverskuiwing aan die einde van Bayley se lewe "was niks wat ek ooit kon droom om te gebeur nie," het sy aan hom gesê. Toe hy haar uitvra oor Elizabeth Short, het sy versigtig geraak. Sy het ingestem om as eerster by die suster se troue van Short te dien, het sy aan Harnisch gesê, "want daar was niemand anders nie." Toe hy voorstel dat so 'n rol dui op 'n hegte vriendskapsvlak, was sy baie afwysend en wou sy nie verder uitwei nie. Hy het gevra of haar ma ooit die moord op Elizabeth Short bespreek het en Lindgren het gesê dat sy dit nooit genoem het nie. Aan die einde van die gesprek smeek sy Harnisch op 'n angstige toon om niemand te vertel hoe om haar te vind nie.
'Dit lyk baie vreemd,' sê Harnisch. 'Die storie was sulke groot nuus, die lyk is in die straat van haar ma se huis af gevind en die gesin het Short se suster geken. Haar reaksie was te verdedigend, te geoefen. Dit was asof sy gewag het dat iemand haar sou vra oor Elizabeth Short, en sy het 'n ontkenning gereed. "
'Die storie was sulke groot nuus, die lyk is in die straat van haar ma se huis af gevind en die gesin het Short se suster geken.
Harnisch het 'n reeks boustene gehad wat tot 'n lewensvatbare verdagte gelei het, nou moes hy dit aanmekaarsteek en 'n aanneemlike scenario skep. Dit is wat hy teoretiseer: Lindgren was die ere -matrone tydens die huwelik van Virginia Short en Adrian West, waarvan Harnisch baie geleer het uit 'n onderhoud met hul seun, Elizabeth Short, se neef. West was die uiteindelike speurder, sê Harnisch, 'n toegewyde Presbiteriaan. Hy en sy vrou het die Bayley -gesin goed geken en Harnisch vermoed dat Elizabeth Short, wat die afgelope jaar op die rusbank en feitlik haweloos was, by die Biltmore Hotel afgelaai is na 'n verblyf in San Diego, sonder 'n plek om bly en min geld, het sy moontlik 'n paar advies van West of haar suster onthou.
'Hulle het moontlik gesê dat u die Bayley -gesin kan bel as u ooit in Los Angeles is en hulp nodig het. Dit is die soort ding wat Adrian West sou gedoen het. Hy het altyd probeer om mense te help. Short sou Barbara Lindgren gebel het, maar sy het onlangs na die Midde -Weste verhuis. Dan sou sy miskien vir Walter Bayley gebel het, wat in die telefoonboek verskyn het, en hulle kon in sy kantoor beland het, 'n entjie se stap van die Biltmore af.
Elizabeth Short, argief.
Harnisch voeg nog 'n veranderlike by sy hipotese. Die profieleerder, John Douglas, het bespiegel dat die moordenaar waarskynlik kwaad was vir sommige inwoners in Nortonlaan en bedoel het "om die vrees van God in daardie buurt te plaas". Harnisch onthou dit toe hy verneem dat Bayley twee meisies aangeneem het en toe een biologiese seun gehad het vir wie hy gedink het en wat vermoor is. In 1920 ry die seun op 'n fiets toe hy sien dat sy jonger suster op die punt staan ​​om van die sypaadjie af te stap. Hy het na haar gery om te verhoed dat sy in 'n besige straat dwaal toe hy deur 'n vragmotor raakgery word. Sy pa was verpletter. 'Walter was ons enigste seun - die enigste kind van ons vlees en bloed', het Bayley in 'n koerantberig gesê. 'Ons harte en siel was in hom toegedraai ... ek het baie van die dood gesien - maar ek het dit nog nooit verstaan ​​nie.' 'N Paar jaar voor sy dood het Bayley die twee mense wat op 3959 South Norton Ave woon, onterf - die dogter wat Bayley moontlik die skuld vir die dood van sy seun en sy vervreemde vrou, wat veronderstel was om toesig te hou oor die meisie, onterf het. Bayley se seun is op 13 Januarie vermoor en Short kon op daardie presiese datum vermoor word, sê Harnisch, omdat sy op 9 Januarie verdwyn het en haar lyk op 15 Januarie gevind is.
'As sy hom ontmoet het onder die voorwendsel om hulp te kry, sou sy die snikverhaal oor 'n seun wat gesterf het, getrek het. Anders as die ander duiwe wat sy probeer vang het, sou hy eintlik gevra het hoe hy gesterf het omdat hy 'n dokter was. So nou het hulle albei iets gemeen - dooie seuns. Miskien besef hy dat sy lieg, dit het hom kwaad gemaak en hy bars uit ... "
Op 'n onlangse sonnige middag neem Harnisch my op 'n wandeling in Nortonlaan om 'n paar van sy bewerings te belig. Ons begin by die huis van Betty Bersinger, die vrou wat die lyk gevind het. Die woonbuurt was in 1947 heeltemal wit, maar is nou hoofsaaklik Afro-Amerikaans met 'n paar Japannese inwoners wat bonsai-bome in hul voortuine gemaak het. Die huise word goed versorg, die grasperke geknip en die struikgewas gesny. Ons volg Bersinger se pad, van haar grys pleisterhuis met 'n posseël voor grasperk, af op die sypaadjie tot by die perseel waar Short gevind is. Destyds was die straat onontwikkeld omdat die oorlog die bou gestaak het, en Short op 'n leë perseel gevind is, maar nou is daar 'n beige pleisterhuis met Italiaanse sipresse wat die grasperk beskadig. Ons stap nog 'n blok na die huis waar destyds Bayley se vervreemde gesin gewoon het, 'n enkelverdiepinghuis met gruis in plaas van 'n grasperk voor, met pers en geel lantana, en 'n breë voorstoep.
Ek sal nooit sê ek is honderd persent seker nie. Ek het nog steeds nie al die besonderhede wat ek wil hê nie, en ek hoop steeds om meer te kry.
'Soos u kan sien,' sê Harnisch, 'is dit 'n maklike stap van die misdaadtoneel na die huis van Walter Bayley - slegs een blok. Dit is dus duidelik dat Bayley 'n verbinding het met die straat waar Short vermoor word. Die Short -gesin en die Bayley -gesinne ken mekaar. Hy is 'n chirurg met geestelike probleme wat 'n drastiese persoonlikheidsverskuiwing ondergaan het. Hy het die vreemde gewoonte gehad om snags operasiefilms te kyk. Hy het 'n geheim en leef voortdurend in vrees om blootgestel te word. Ek sal nooit sê ek is honderd persent seker nie. Ek het nog steeds nie al die besonderhede wat ek wil hê nie, en ek hoop steeds om meer te kry. Maar dit maak 'n netjiese pakket, nie waar nie? "
In die dokumentêr van 2001 James Ellroy se fees van die dood, Bied Harnisch sy teorie van die saak aan tydens 'n ete aangebied deur Ellroy, wat dekades lank die moord bestudeer het en 'n ensiklopediese kennis van L.A. -misdaad het. Hy noem Harnisch se teorie 'die mees aanneemlike verklaring van die moord' wat ek gehoor het ... die teorie is wonderlik. Dit is in die meeste opsigte omtrent waterdig. "
LAPD -speurder Brian Carr, wat destyds in beheer was van die Dahlia -saak, was meer onomwonde tydens die ete, maar hy vind steeds al die toevallighede rakende Bayley en die moord interessant. 'En as u toevallig raak tydens 'n moordondersoek, wil u sê:' Wag 'n bietjie. 'En dit het my laat sê:' Wag '.'
Rick Jackson, wat 'n dekade lank in die LAPD se elite-afdeling vir roof-moord deurgebring het en die assistent-offisier in beheer van die departement van koue sake was voordat hy uittree, is bekend met Harnisch se teorie. Hy het ook gesê dat die toevallighede sy belangstelling wek. "Die ligging tussen die Bayley -huis en die misdaadtoneel, sy mediese vermoë, sy beheptheid om na operasiefilms te kyk en ander dinge waarmee Harnisch vorendag gekom het, maak Bayley 'n interessante verdagte. Harnisch het nie die rookwapen nie, maar sy teorie moet beslis in die mees waarskynlike teorieë opgeneem word. "
In 2003 was Harnisch opreg oor sy boek. Hy het sy tweede konsep byna voltooi, Ellroy was geïnteresseerd in die inleiding en wou hom met sy agent opstel. Dan nog 'n boek, Swart Dahlia Avenger, is vrygestel wat "alles uit die water geblaas het", sê Harnisch. Die skrywer, Steve Hodel, wat sy vader as die moordenaar aangewys het, was nie die eerste skrywer wat hierdie bewering gemaak het nie. Janice Knowlton, skrywer van Pappa was die Black Dahlia Killer, het haar bewering gebaseer op onderdrukte herinneringe wat onlangs opgeduik het. Mary Pacios wat grootgeword het naby Short in Massachusetts en geskryf het Kinderskaduwees, het voorgestel dat Orson Welles, wat blykbaar 'n vrou in die helfte gesien het tydens 'n towerkuns, die moordenaar was. Alhoewel hierdie skrywers maklik ontslaan kon word, het Hodel se agtergrond hom onmiddellik legitimiteit gegee - hy is 'n afgetrede LAPD -speurder. Sy pa, George Hodel Jr., was 'n oorweldigende dokter wat saam met akteurs en kunstenaars gekuier het, in 'n huis gewoon het wat ontwerp is deur Lloyd Wright, die seun van Frank Lloyd Wright, in Hollywood en 'n kliniek vir geslagsiektes in die middestad bedryf het. Hodel se ondersoek het begin toe hy afgetree het en in die Noordwes -Stille Oseaan gewoon het. Hy het kort na sy dood 'n fotoalbum van sy vader gekry, wat gevul is met foto's van familie en vriende, waaronder verskeie onbekende vroue. Hy was oortuig dat twee van die foto's van Elizabeth Short was. Dit het Hodel se ondersoek begin. Hy het ontdek dat George Hodel twee jaar na die kort moord verhoor is omdat hy sy 14-jarige dogter, Tamar, gemolesteer het. Sy het ook beweer dat negentien ander mense, waaronder baie van haar klasmaats, haar gemolesteer het. Uit getuienis tydens die verhoor is geblyk dat sy haar pa voorheen daarvan beskuldig het dat hy Short vermoor het. Tamar se ma het egter getuig dat 'n psigiater haar vertel het dat haar dogter verslaaf was aan die vertel van 'fantastiese verhale. Hy beskryf haar as 'n patologiese leuenaar. " Die jurie het die dokter vrygespreek.
Benewens Short, het Hodel in die boek beweer dat sy pa Jeanne French ook 'n maand later vermoor het, wat deur die koerante die Rooi Lippenstiftmoord genoem is weens die skrif op die liggaam. As gevolg van die wydverspreide korrupsie in die LAPD, het Hodel beweer, is die moorde bedek en nooit opgelos nie. Hodel se boek bevat talle bewerings oor sy pa en die Dahlia -saak, sommige is geverifieer, sommige is nogtans spekulatief, die boek het wyd aandag geniet en het Harnisch se teorie onmiddellik verduister. Swart Dahlia Avenger was gou 'n kommersiële sukses - a New York Times topverkoper - maar die resensies was gemeng. In Los Angeles was die boek wreed.
Black Dahlia -verdagte, George Hodel, LAPD.
A Los Angeles Times Die resensent noem die boek '' 'n stuk wreedaardige, opstandige twak, wat neerkom op die vervaardiging van bewyse ... '' Die resensent vir die LA Weekly skryf: 'Waarom sou 'n afgetrede LAPD-moordspeurder met vier en twintig jaar ondervinding so 'n goblbledygook skryf?' A Washington Post die skrywer was die enigste een wat 'n alternatiewe teorie van die saak noem: ''n Waarskynliker scenario is egter die van Larry Harnisch. Sy navorsing neem ons na 'n oorlede chirurg genaamd Walter Bayley. Hy het familiebande met Elizabeth Short gehad: sy dogter ken Elizabeth se suster en swaer. Bayley het 'n kantoor 'n paar blokke van die Biltmore Hotel, die laaste plek waar Short lewend gesien is, gehad. Harnisch voer aan dat Short, arm en alleen op 'n koue Januarie -aand, toevlugte in sy geselskap gesoek het. Op die oomblik, sê Harnisch, het die chirurg aan 'n ernstige vorm van demensie gely. Harnisch bespiegel verder dat Bayley, nadat hy haar vermoor het, Short se liggaam net 'n entjie van 45 sekondes van die huis af gelê het waar sy vreemde gesin gewoon het, omdat hy hulle wou skrik en intimideer. ... Steve Hodel verwerp Harnisch se teorie heeltemal Swart Dahlia Avenger. Tog is die los ketting van omstandighede wat hy bymekaarmaak om sy pa se skuld te bewys, nog minder oortuigend. Dit kan heel moontlik wees dat, behalwe die dramatiese voorkoms van 'n skriftelike belydenis, die Dahlia die bron van die Angeleno -mite sal bly.
Die twee foto's wat Hodel oortuig het was Short, die foto's wat sy ondersoek van stapel gestuur het, is gou in twyfel getrek. Speurders in die LAPD se Cold Case -eenheid het gesê die foto's lyk nie soos Short nie. Harnisch, wat in kontak was met die Short -gesin, het 'n e -pos ontvang van een van haar susters wat die foto's in 'n tydskrifartikel gesien het Swart Dahlia Avenger, en verklaar dat hulle beslis nie kort was nie. Hodel het later erken dat een van die foto's van iemand anders was, maar dring steeds daarop aan dat die tweede foto Short was.
Hodel het onlangs met my gepraat oor die boek tydens middagete in 'n restaurant, in ooreenstemming met die berugte moord in die noir-era-Hollywood's Musso & Frank Grill's, geopen in 1919, wat steeds geregte bedien wat op die spyskaart was toe Short vermoor is: gegrild kalwerslewer, Walliese rarebit, lewer en uie, lamniere en oesterbredie. Hodel, 'n stewige man met 'n wit snor en bokbaard wat 'n Panama -hoed dra, besin oor die pynlike tydperk na die uitreiking van sy boek toe sy integriteit bevraagteken is. 'Dit was so partydig,' sê hy en pik na sy hoenderpastei. 'Dit was baie moeilik om aan al die negatiewe blootstelling blootgestel te word.'
Hodel glo dat sy reputasie gered is deur 'n verrassende onthulling deur 'n koerantskrywer en die ondersteuning van Stephen Kay, 'n assistent -distriksprokureur in Los Angeles County. Kay, wat in sommige gevalle saam met Hodel gewerk het toe hy 'n moordspeurder was, het geskryf en beklemtoon dat hy nie vir die DA se kantoor gepraat het nie, "Die mees spookagtige moordmysterie in die Los Angeles County gedurende die 20ste eeu is uiteindelik opgelos in die 21ste eeu. " As George Hodel geleef het, het Kay geskryf, sou hy twee aanklagte van moord teen hom ingedien het vir die Dahlia- en die Red Lipstick -moorde. Kay het egter later daarop aangedring dat hy nie saamstem met Hodel se bewering van 'n polisietoets nie.
Wanneer Los Angeles Times rubriekskrywer Steve Lopez het D.A. Steve Cooley oor die saak, het hy gesê dat Kay Hodel se teorie in 'n geslote voorlegging aangebied het, maar hy was "nie naby daaraan om oortuig te word nie." Tog het hy Lopez toegelaat om die voorheen nog nie vrygestelde jurylêers van 1949 te ondersoek nie, wat 'n ondersoek onder leiding van D.A. Speurder Frank Jemison. 'Ek het 'n stowwerige ou boks oopgemaak, en dit was soos om 'n liggaam op te grawe,' het Lopez geskryf. 'My maag draai toe ek by foto's kom van die lyke van Elizabeth Short ... en Jeanne French ... 'n Paar klein bekerskote glip verby die foto's en kyk na my, sy oë donker en smal. Dr George Hodel.
'OK, maar so was baie mense. Det. Jemison het 'n lys van 22 verdagtes opgestel, onder wie dr. George Hodel. "
Hodel is aanvanklik as 'n verdagte beskou omdat Jemison 'n lys saamgestel het van alle LA -dokters wat van seksuele misdade beskuldig is. Die D.A. het Hodel se huis geteister en hy is opgeteken en gesê: 'Veronderstel ek het die Black Dahlia doodgemaak. Hulle kon dit nie nou bewys nie. "
Later in die opname kondig hy egter aan dat hy waarskynlik 'n plaag het, en Lopez bespiegel dat Hodel ondersoekers getart het. Jemison het in sy opsomming geskryf dat 'n kennis van Hodel beweer dat een van sy vriendinne kort is, maar het bygevoeg dat die informant later toegewy is aan die staatsgeestelike instelling in Camarillo. Jemison het in sy opsomming afgesluit: "Sien aanvullende verslae ... en luister na opnames, wat almal die verdagte uitskakel."
Lopez bestudeer die lêers en lees die boek van Hodel, maar hy bly onoortuigend. 'Hodel maak ingewikkelde gevolgtrekkings, maar toe ek begin ondersoek instel, was alles wat ek gevind het skaduwees ... " Hy het hulle nooit' bymekaar gesit nie, wat nog te sê 'n moord. ' Tog was Hodel verheug oor die vrystelling van die D.A. lêers. Hy het geglo dat sy navorsing verlos is. Hy verskyn op talle netwerkmisdaadprogramme, CNN se Anderson Cooper het 'n onderhoud met hom gevoer, en hy het Harnisch binnekort as die go-to-man oor die Dahlia-moord verduister.
Nadat hy sy pa vir die twee moorde gevang het, het Hodel later beweer dat hy een van die vrugbaarste reeksmoordenaars van die twintigste eeu was. Hy skryf minstens vyf-en-twintig moord toe aan George Hodel, insluitend die agt moord in Noord-Kalifornië, benewens moord in Chicago, Texas, die Filippyne en 'n dosyn in Suid-Kalifornië. In vyf ander boeke beskryf Hodel sy ondersoek na hierdie moorde. Hy kon egter nie wetstoepassingsowerhede interesseer om sy eise op te volg nie.
Nadat hy sy pa vir die twee moorde gevang het, het Hodel later beweer dat hy een van die vrugbaarste reeksmoordenaars van die twintigste eeu was.
Na Swart Dahlia Avenger vrygestel is, het die boek soveel aandag getrek, die LAPD -koper het Hodel toegelaat om sy teorie aan die Cold Case -eenheid voor te lê. Speurder David Lambkin, wat destyds hoof van die eenheid was, het gesê dat Hodel geloofwaardigheid verloor het as gevolg van die talle ander moorde wat hy aan sy vader toegeskryf het. Sy getuienis was eenvoudig nie oortuigend nie, sê Lambkin. Boonop is een van die Los Angeles -moorde wat Hodel aan sy vader toeskryf, breedvoerig deur die eenheid ondersoek, Lambkin sê die saak is opgelos, die moordenaar is geïdentifiseer en hy was nie George Hodel nie.
'Sy pa was een van die verdagtes in die moord op Dahlia, moet my nie verkeerd verstaan ​​nie, maar Hodel het heeltemal oorboord gegaan,' sê Lambkin. 'As u die boek lees sonder om dit te noukeurig te ondersoek, kan ek insien waarom u sou koop wat hy beweer. Daar is baie aannames, maar teen die einde van die boek word dit as 'n feit verklaar. Ek verkies steeds Harnisch se teorie. Hy bring nie al hierdie oorbodige dinge in om sy saak te bewys nie. Hy hou by die feite. En die onderdele pas beter. "
Die LAPD se ondersoekdossiere vir die kort moord word gestoor in 'n metaalkas met vier laaie in 'n toesluitkamer op die vyfde verdieping van die polisie-administrasiegebou. Slegs die kaptein van die roof-moordafdeling en speurder Mitzi Roberts, wat in beheer van die saak is, het die sleutels van die stoorkamer en die kabinet, "wat op die kieue gestop is", sê sy. Roberts is diplomaties oor die bespreking van teorieë oor die saak. Harnisch se teorie "maak baie sin ... ek hou baie daarvan," sê sy. En die feit dat Hodel se pa as 'n verdagte genoem is en in die DA se lêers genoem word, is interessant. Maar sonder meer definitiewe bewyse, sê sy, kan die saak nie opgeklaar word nie.
Ellroy lees Black Dahlia Avenger, was beïndruk deur die bevindinge van Hodel en het 'n inleiding tot die daaropvolgende uitgawe van die boek geskryf. Harnisch was verpletter. Later, sê Hodel, het Ellroy 'agteruit vies geraak', sy vroeëre onderskrywing teruggetrek en aan onderhoudvoerders gesê: 'miskien is ek mislei'. Ek het onlangs 'n onderhoud met Ellroy gevoer vir 'n ander storie wat ek geskryf het, en ons het ongeveer twintig minute lank gesels. Toe ek hom vra of hy die verdagte van Harnisch of Hodel verkies, het hy gesê: 'Ek sal nie meer daaroor praat nie. Daar is twee dinge wat ek weier om te bespreek: Donald Trump en The Black Dahlia. "
Hodel voer aan dat Harnisch se verdagte, Walter Bayley, 'n geheim gehad het, maar dit was nie moord nie. 'N Self-gepubliseerde boek deur 'n voormalige LAPD-vise-speurder het in 1950 geskryf dat 'n kantoor vir aborsiedokters in 'n gebou in West 6th Street geleë is-dieselfde gebou as Bayley se kantoor. Harnisch wys daarop dat dit 'n baie agt verdiepings mediese gebou was wat geheel en al aan dokters gewy is, so net 'n kantoor daar bewys niks. Bayley was personeelhoof by die Los Angeles County Hospital en 'n medeprofessor in chirurgie aan die USC Medical School, en dokters wat Harnisch ondervra het, wat Bayley ken, sowel as sy sekretaris, het volgehou dat dit hoogs onwaarskynlik is dat 'n chirurg met sy professionele status sou wees aborsies uitgevoer.
Oor die enigste ding waaroor Harnisch en Hodel saamstem, is die onskuld van Leslie Dillon, wat skrywer Piu Eatwell identifiseer as die moordenaar van Short in haar boek van 2018, Swart Dahlia Rooi Roos. Redding van die Santa Barbara City College se departement van justisie, sê dat Eatwell en Hodel "in die strik van bevestiging bevooroordeeld is. Hulle kies inligting om hul siening van wie die moordenaar was, te bevestig. " Dillon is deur speurders van die LAPD se Gangster Squad in hegtenis geneem, beweer dat hy teen sy wil aangehou is en dae lank ondervra is deur 'n polisiater. Hy het later die departement gedagvaar. Beide Harnisch en Hodel sê dat hulle geen belang het om Eatwell se teorie van die saak na te streef nie, omdat die uitgebreide D.A. ondersoek, wat as gevolg van die Dillon -debakel begin is, het hom ten tyde van die moord in San Francisco geplaas.
Na al die aandag wat Hodel se boek gekry het en die afvalligheid van Ellroy, Harnisch se bekendste advokaat, was hy baie moedeloos. Gedurende hierdie tyd wat sy huwelik ontbind het, verhuis hy na 'n klein woonstel, en hy staar die neerdrukkende werklikheid in die gesig om vakansies weg te neem van sy vrou en seun. Met nóg die energie of die motivering om sy boek af te handel, het hy dit eenkant gesit. In plaas daarvan het hy daagliks begin blog oor die geskiedenis van Los Angeles vir die Tye, af en toe vryskutartikels vir die koerant, en daag gereeld die akkuraatheid van Hodel en ander skrywers op sy Black Dahlia -blog uit. Alhoewel hy nie hoofstukke by sy boek gevoeg het nie, het die navorsing vir die blogs 'n waardevolle agtergrond gebied toe hy vyf jaar gelede teruggekeer het, kort voordat hy uit die koerant tree. Hy besef dat sy eerste konsep oorvol was, ensiklopedies eerder as dramaties. Op sy tweede konsep verander hy die standpunt na eerste persoon, maar later besef hy dat die skrif te veel soos 'n parodie op noir klink. Harnisch het die grootste deel van sy loopbaan deurgebring om ander skrywers te redigeer, maar na al die blogwerk wat hy gedoen het, het hy besef dat sy skryfwerk dramaties verbeter het, en daarom begin hy met 'n ander konsep, wat hy probeer afhandel terwyl hy verder in Walter Bayley se agtergrond. Sy laaste taak is om die laaste paar maande van Short se lewe te beskryf, en Harnisch het baie moeite gedoen om biografiese besonderhede op te spoor.
Short, wat net twee-en-twintig was toe sy dood is, is grootgemaak in die voorstad Boston in Medford, die derde van vyf meisies. Tydens die depressie het haar pa, wat minigolfbane gebou het, 'n finansiële terugslag beleef en die gesin verlaat toe Short ses was. Die gesin het gesukkel, en tydens haar eerstejaarsjaar het sy die hoërskool verlaat en as 'n kelnerin en 'n rolprentwagter gewerk. 'N Buurman van die gesin, Bob Pacios, het aan Harnisch gesê Short was "verreweg die mooiste van die vyf susters."
Tydens die oorlog verhuis Short, wat asma gehad het, na Florida om die harde winters van New England te ontsnap, en ontmoet 'n vlieënier, majoor Matt Gordon jr. Sy het dadelik aanvaar. Gordon se ma het later aan verslaggewers gesê dat Short haar seun sewe en twintig briewe in elf dae gestuur het. In Augustus 1945, vyf dae voor VJ-dag, is Gordon dood in 'n ongeluk en Short het haar hartseer nooit oorwin nie.
Harnisch het 'n reünie van die eenheid van Gordon, die 2nd Air Commandos, in Florida bygewoon en 'n aantal van sy mede -vlieëniers ondervra. In sy kantoor wys Harnisch op 'n geraamde foto van Short, wat destyds Beth genoem is, met 'n groen baret, 'n bypassende top en 'n string pêrels. Die prentjie, wat geteken is: "Aan T.J. Liefde en geluk altyd, Beth, "onthul Short se genadige aard. 'Een van die vlieëniers by die reünie het my laat kopieer en die storie vertel,' sê Harnisch. 'Dit blyk dat T.J. se vrou nie vir hom sou skryf nie, so Charlie het Short gekry om vir hom te skryf en die foto vir hom te stuur.
Short werk as 'n kelnerin in Massachusetts toe sy die nuus van die ongeluk ontvang. Gordon se dood het haar in 'n diep depressie laat beland. Sy het gedurende die volgende anderhalf jaar tot haar dood deur die land rondgedwaal, nooit 'n ander pos beklee nie, en het dikwels kortliks by vriende en kennisse gebly. In die somer van 1946 beland sy in Long Beach in 'n poging om 'n romanse te hervat met 'n ander vlieënier, Gordon Fickling, wat sy aan die begin van die oorlog ontmoet het. 'Almal wil hê dit moet 'n noir -moraliteit wees', sê Harnisch. 'Die aspirant -jong aktrise kom met 'n ster in haar oë na die dorp, en dit is wat gebeur met indrukwekkende jong vroue wat in die flieks wil wees. Die waarheid is dat sy vir 'n man na Suid -Kalifornië gekom het. Dit is baie minder glansryk. "
Kort gesinsfoto's, LAPD -lêers.
Harnisch het 'n onderhoud met Fickling gevoer, maar is huiwerig om presies te deel wat hy gesê het, want soveel mense het sy blog geplagieer en hy wil 'n paar dinge terughou vir sy boek. Fickling en Short het 'n geruime tyd in 'n hotel in Hollywood deurgebring, maar die romanse het gegroei. Sy het later vir hom geskryf: "Miskien was Matt my man. Daarom was ek so ellendig. " Hy het teruggekeer na Long Beach, en sy het die volgende paar maande by die woonstelle van kennisse neergestort en vir ouens vertel dat sy snikkeverhale ontmoet het - sy sukkel om tjeks in te betaal, of sy was 'n oorlogs weduwee wie se baba gesterf het - om geld in te sit vir etes. In Desember 1946 beland sy in San Diego, waar sy die kassier in 'n filmteater ontmoet het. Toe die vrou verneem dat Short dakloos is, nooi sy haar om in die woonstel te bly wat sy met haar ma en jonger broer gedeel het. Short het ongeveer 'n maand by die woonstel gebly en 'n paar mans kortliks uitgegaan voordat sy 'n pypklemverkoper met die naam Robert "Red" Manley ontmoet het. Hulle het ongeveer 'n week uitgegaan en toe het sy saam met hom op 'n verkoopsreis gegaan terwyl hy op pad was na LA. Hulle het 'n nag by 'n motel deurgebring, maar dit was 'n 'eroties aandreeflose aand', het 'n verslaggewer geskryf.
Skrywers het Short uitgebeeld as 'n losbandige verloorder wat deur Hollywood slaap. Die waarheid is, sê Harnisch, sy was net 'n jong vrou wat getraumatiseer is deur die dood van haar verloofde, 'n verlore siel, dakloos, treurig en opdringerig. Harnisch het 'n onderhoud gevoer met Short se jongste suster, Muriel, wat vir hom gesê het sy het vermy om iets oor die moord te lees, hoewel haar dogters 'n paar boeke gelees het "want sy was immers hulle tante ... maar my arme ma. Daar was toe niks in die steek van ondersteuningsgroepe nie ... Die gesin het soveel tyd daaraan bestee om daarvan weg te kom ... probeer om dit agter ons te plaas. "
Op 9 Januarie het Short 'n verhaal opgestel oor die ontmoeting met haar suster by die Biltmore, so Manley het haar daar laat val. Harnisch dink sy het net probeer om van hom ontslae te raak. Manley was op 'n stadium die verdagte en Harnisch het 'n onderhoud met 'n speurder gevoer wat hom ondersoek het. Hy het ook 'n afgetrede LAPD -kaptein ontmoet wat hom toegang gegee het tot materiaal wat tydens die moord op die hoof van die moordafdeling behoort het, en het die opgeneemde onderhoude van twee Dahlia -speurders gekry, wat nie een van die twee bekendgemaak is nie. Harnisch stem nie saam met die bewering van sommige skrywers dat die speurders ongeskik is nie, en dat die saak in die gedrang kom deur departementele korrupsie.
'Dit was destyds 'n moderne ondersoek. Hulle het honderde polisielede en ondersoekers gegooi wat by ander moord geleen is. Moord was die elite -LAPD -eenheid en Harry Hansen en sy maat was ervare professionele persone. Daar was geen korrupsie in hierdie eenheid nie. Ja, daar was korrupsie in die departement, maar dit was meestal in Vice. Maar om 'n moordkorrupsie te bedek - beslis nie. "
Die Biltmore, met sy Spaanse en Italiaanse Renaissance -ontwerp, plafonne met Moorse balke, weelderige fresco's en muurskilderye, was die stad se mees elegante hotel toe Short binne -in dwaal. Harnisch stap deur die hotel, gebou in 1923, en stop by die kroeg, waar 'n skemerkelkie bekend staan ​​as die Black Dahlia, gemaak met sitrusvodka, Kahlua en Chambord. Harnisch wys daarop dat Short nie gedrink het nie en die Gallery Bar nie bestaan ​​het toe sy by die hotel aankom nie.
Nadat haar lyk gevind is in die lot in die suide van Los Angeles, 'n savanne van enkel hoë onkruid en uitknipsels in die tuin Herald-Express het onmiddellik die moord die weerwolfmoord genoem, maar het gou 'n meer ontroerende naam gevind. Verslaggewers het die naam ontdek wat haar bekend gemaak het toe hulle verneem dat sy gereeld 'n drogistery in Long Beach besoek het. Kliënte noem haar die Black Dahlia, 'n toneelstuk oor die film van 1946 Die Blou Dahlia, en vanweë haar warrelende swart hare en swart klere.
Harnisch doen nou navorsing oor Long Beach in 1946, probeer om 'n gevoel van plek te skep wat hy in sy boek kan herskep, en soek na ou koerantartikels, en probeer om te ontdek wie tyd by die koeldrankfontein in die apteek deurgebring het, waar Short gekuier het en wat hulle van haar geweet het. . 'Ek het uitgevind dat 'n vrou in die drogistery die naam is wat haar genoem het. Sy het vir 'n polisieman wat ook daar deurgebring het, gesê: 'Hulle moet haar die Black Dahlia noem.' Alle artikels sê net dat hy 'n polisieman was. Maar hulle gee nie die volgende stap nie. Ek het sy naam en sy rekening gekry. En hy was nie net 'n polisieman by die Long Beach P.D. Hy was 'n vise -polisieman. Daarom was hy so geïnteresseerd om met haar te praat. Hulle het nie net gesels nie. Hy het haar gaan kyk. Vermenigvuldig sulke besonderhede met duisend ander besonderhede, en u sal sien hoekom dit my so lank neem om die boek af te handel. "
Dit was so moeilik om die saak te ondersoek en akkuraat weer te gee, want volgens Harnisch was Elizabeth Short die eerste om haar lewe te fiksionaliseer. Toe sy vyf maande in Hollywood gewoon het, was 'n kamermaat 'n aspirantaktrise en Short het haar verhale oor oproepe en skinderstudies toegeëien. Sy het vir haar ma geskryf en vir vriende gesê dat sy 'n toneelspelloopbaan volg, maar sy het nooit 'n toneelspelkursus gevolg nie en het ook geen belangstelling in die flieks getoon nie. Sy beweer dat sy as 'n kelnerin gewerk het terwyl sy in LA gewoon het, maar sy het nooit 'n werk hier gehad nie. Sy het beweer dat sy 'n oorlogs weduwee was, maar sy het nooit met haar verloofde getrou nie. Sy beweer haar babaseun is dood, maar sy het nooit 'n kind gehad nie. Sy het talle ander snikverhale saamgestel aan bedrieërs wat sy uit 'n paar dollar ontmoet het. Wat Harnisch wel weet, is dat nadat haar verloofde vermoor is, haar lewe buite beheer geraak het, haar ambisie en haar regverdigheid laat verdwyn het. Dit was vir Harnisch ewe moeilik om Walter Bayley te ondersoek. Soms voel dit asof hy 'n skaduwee jaag. Om die seuntjie, loopbaan, oorlogservarings, geestelike agteruitgang, gebreke en gebreke en die huwelik en uiteindelike ontbinding van die vereniging van 'n onmerkbare man wat in 1880 gebore is, akkuraat te beskryf, het soms soos 'n kwiksotiese soeke gelyk. Uiteindelik was die moord die mees frustrerende soektog van almal. Nadat hy meer as twee dekades lank die saak en die geskiedenis van Los Angeles ondersoek het en die slagoffer en 'n verdagte ondersoek het, verwag Harnisch dat hy volgende jaar sy boek uiteindelik sal voltooi.
'Dit is nie 'n verhaal waar die slagoffer geregtigheid gekry het, die gesin gesluit is en die moordenaar gevang en gestraf is nie,' sê hy. 'As gevolg hiervan is dit 'n verhaal wat vervaag tot vermoedens. Dit is 'n verhaal sonder einde. "
—Voorbeeld van Eleonore Hamelin, met vergunning van The Delacorte Review
Dahlia -blomme: geskiedenis, kenmerke en betekenis
Alhoewel die stralende en komplekse dahlia in helder, gewaagde blommerangskikkings wêreldwyd te vinde is, was dit nie altyd die geval nie. Die dahlia is afkomstig uit Mexiko uit die 1500's en die Asteke -ryk. Gedurende hierdie tydperk is Mexico -stad beheer deur Spaanse veroweraars wat Montezuma en sy leër verower het.
Gedurende hierdie era het 'n Azteekse student genaamd Juanes Badianus 'n verhandeling saamgestel oor die flora, plante en blomme wat inheems was in Mexiko. Nadat die verhandeling deur Martinus de la Cruz, een van Badianus se klasmaats, in Latyn vertaal is, het dit die eerste botaniese dokument geword wat oor die plante van die Nuwe Wêreld geskryf is. Die dahlia verskyn prominent in hierdie dokument. Terwyl die dahlia eens godsdienstige konnotasies gehad het, dui dit nou op sterk emosie en 'n gees van 'wildheid'.
Dahlias maak hul pad na Europa
Ongeveer 100 jaar later het die Spaanse koning Philip II nog 'n boek oor die plante van die Nuwe Wêreld opgedra. Die Rerum Medicarum, vol gedetailleerde inligting en illustrasies oor verskillende soorte dahlias, het kennis geneem van dubbele lae kroonblare in sommige variëteite wat verbou is (dahlias was oorspronklik enkelblaar.)
Dahlias is in die laat 1700's baie meer aktief in Spanje verbou. Die 1800's het belangstelling vir nuwe wêreldwye plante in Europa, insluitend dahlias, gewek. Teen 1934 was daar 14 000 kultivars van hierdie pragtige, gedetailleerde blom. Van middelpunte tot ruikers met 'n herfs-tema, die dahlia maak beslis 'n verklaring.
Simboliese betekenis van die Dahlia
Op 'n tydstip het die dahlia godsdienstige konnotasies in Victoriaanse Europa, maar vandag dui dit op sterk emosie en 'n gees van 'wildheid'. As u iemand ken wat op die punt staan ​​van 'n groot verandering, 'n stap vorentoe, op reis of 'n nuwe hoofstuk in die lewe, kan die dahlia die perfekte geskenk wees.
Mexiko, die oorsprong van die dahlia, beskou dahlia as hul nasionale blom. Hierdie lewendige blom kan nog steeds op baie berghange wild groei. Dahlia word ook wêreldwyd geniet in tuine, ruikers, middelpunte en geskenkreëlings.
Deur dahlia's met ander blomme soos rose of lelies te kombineer, word 'n meer gematigde voorkoms en gevoel gegee. Die helder, opvallende dahlia is altyd 'n dramatiese toevoeging tot 'n tuin, ruiker of middelpunt, wat 'n tikkie drama en wildheid meebring. Met komplekse kroonblare en kleure, lyk die dahlia as vuurwerke tydens 'n langverwagte viering. Van groter variëteite wat tot een voet in deursnee kan kom tot klein pompons, dahlia's bring intense belangstelling, helder kleure en aantreklike teksture by elke blommerangskikking.
Of dit nou alleen is of gemeng is met ander blomme, dahlia's sal beslis 'n plesier hê. Kontak Peoples Flowers vir meer idees vir dahlia -blommegeskenke of om 'n bestelling te plaas.
Hierdie dag in die geskiedenis: 15 Januarie 1947
Die moord op Elizabeth Short, met die bynaam "The Black Dahlia", was een van die wreedste misdade in die geskiedenis van Los Angeles. Haar lyk is op 15 Januarie 1947 gevind toe 'n ma met haar baba uitstap, sien wat sy dink 'n mannequin was wat 'n paar meter van die sypaadjie in die onkruid gegooi is.
Dit was nie. In plaas daarvan was dit die verminkte oorskot van 'n 22-jarige wyfie. Haar liggaam is by die bolyf in twee gesny, en haar gesig en borste is gruwelik vermink. Daar was skuinsstrepe in elke hoek van haar mond, wat haar 'n gruwelike nar-glimlag gee. Die moordenaar het ook Short se bloed amper heeltemal gedreineer voordat hy dit na die plek waar dit ontdek is, verskuif het.
'Dit was redelik grusaam,' het Brian Carr, 'n LAPD -speurder, gesê wat die saak jare lank gewerk het. 'Ek kan my net nie voorstel dat iemand dit aan 'n ander mens doen nie.'
Elizabeth Short kom uit Boston, MA, met die hoop om as aktrise in Hollywood groot te word. Sy was beslis aantreklik genoeg met haar porseleinvel en raaf swart hare - maar daar was baie mooi meisies wat dit in die flieks wou maak. Soos soveel ander, het Elizabeth gewag terwyl sy wag vir haar groot deurbraak.
Ongelukkig het roem Elizabeth eers ná haar moord gevind. Die pers was op die toneel voordat haar liggaam verwyder is, tot groot ergernis van die polisie. Haar dood is breedvoerig deur die media behandel en het die voorblad maande lank oorheers. Sy het onmiddellik ná haar moord feitlik uitsluitlik bekend gestaan ​​as "The Black Dahlia", en het sedertdien so gebly.
Bekentenisse en veronderstelde ooggetuieverslae het die LAPD ingestroom, wat 'n enorme druk op die departement se hulpbronne geplaas het, maar nie een van hulle het uitgekom nie. Die kombinasie van onbetroubare getuies en gebrek aan bewyse in die Black Dahlia -saak het die ondersoek baie belemmer, en die misdaad bly tot vandag toe onopgelos.
Een van die hoofverdagtes was dr. George Hill Hodel. Die skrywer en voormalige LAPD -speurder Steve Hodel glo dat sy pa, dr. Hodel, die Black Dahlia -moordenaar was. Onder meer het Steve onlangs sy pa se voormalige kelder deurgesoek, vergesel van afgetrede polisie, sers. Paul Dostie en Buster, 'n Labrador -retriever wat spesiaal opgelei is om spore van menslike ontbinding op te spoor. Buster het inderdaad merkers gevind wat ooreenstem met menslike ontbinding in die woning van Dr Hodel, selfs na al die jare.
Steve Hodel beweer ook dat sy pa Short gesien het, gedeeltelik gebaseer op twee foto's van sy pa, wat volgens Steve 'n vrou bevat wat baie soos Short lyk.
Hoe dit ook al sy, dr. Hodel was een van die hoofverdagtes in die misdaad. Verder het 'n polisie -afluister by sy huis aangeteken dat Dr Hodel op 18 Februarie 1950 aan 'n onbekende besoeker gesê het: 'Supposin ' I did dead the Black Dahlia. Hulle kon dit nie nou bewys nie. Hulle kan nie meer met my sekretaresse praat nie, want sy is dood …. Hulle het gedink daar is iets snaaks. In elk geval, nou het hulle dit moontlik agtergekom. Het haar vermoor. Miskien het ek my sekretaris vermoor. "(Hodel se sekretaris, Ruth Spaulding, is dood aan 'n oordosis. Hodel was teenwoordig toe Spaulding oorlede is en voordat Hodel noodhulp ontbied het, het hy om een ​​of ander rede verskeie van sy sekretaresse se papiere verbrand.)
In beide die geval van sy oorlede sekretaris en later Elizabeth Short, kort voordat hy aangekla sou word, het dr Hodel die land na Asië gevlug. Toe dinge in sy sekretaris se dood omslaan, keer hy terug. Na die dood van Short, besluit hy om die volgende vier dekades in Asië te bly tot sy dood.
Wat die eenmalige hoof van speurders Thad Brown betref, is die Black Dahlia-saak opgelos. Hy was 'n dokter wat op Franklinlaan in Hollywood gewoon het. " Sheriff James Downey was dit eens, en die Black Dahlia -saak is opgelos, maar dit sal nooit uitkom nie. Dit was 'n dokter wat almal in Hollywood geken het en wat betrokke was by aborsies. "
Alles wat gesê is, volgens die voormelde speurder Brian Carr van die LAPD, is Steve Hodel se getuienis wat Dr. as 'n aanklaer, word hy uit die kantoor geslaan. Stephen Kay verklaar dat die saak nou opgelos is nadat hy na Steve Hodel se werk oor die onderwerp gekyk het.
As u van hierdie artikel hou, kan u ook ons ​​nuwe gewilde podcast, The BrainFood Show (iTunes, Spotify, Google Play Music, Feed), geniet:
Dahlias is een van die pragtigste blomme. Dahlias het sy oorsprong in die sentrale plato en hooglande van Mexiko, waar selfs in Augustus en September die wilde stamvaders van hierdie groot blommegeslag langs die snelweë, naby kranse, tussen rotsblokke en op die hange van die ou vulkaniese berge kan blom. Die Asteke het die plant verbou en tuine gehad met dahlias. In 1791 is die plant na Spanje gebring waar Antonio Jose Cavanilles, 'n senior personeellid van die Royal Botanic Garden in Madrid, die naam Dahlia gegee het ter ere van die Sweedse plantkundige, Andreas Dahl, 'n leerling van Linnaeus. In die 1800's ontplof die gewildheid van die plant in Europa en Groot -Brittanje en die blom keer terug na Noord -Amerika as 'n nuuskierigheid in die tuine van Amerikaners. In die 1850's, in Duitsland, is die pompom -dahlia ontwikkel, en in die 1870's in Holland is die kaktus -dahlia geskep.
Die plante kom in alle hoogtes van 12 duim tot 4+ voet, en die bloeisels kan in deursnee wissel van 2 duim tot 10 duim. Hulle kan in die son in gebiede 3-7 in volle son verbou word. In gebiede 8-9 kan hulle verbou word op 'n plek waar hulle slegs oggendlig ontvang. In die sone 3 word dit aanbeveel dat dahlias in houers verbou word vir die langste resultate, en dat dahlia's in alle sones goeie houerplante maak. Die lang variëteite moet gestok word. Ons het gevind dat een toediening van kunsmis met tydsberekening (6-12-6) na plant al die voeding is wat die plant benodig, asook genoegsame hoeveelhede water. Dahlias benodig gereeld water. As hulle uitdroog, skree hulle onmiddellik, DORS, met dramaties hangende blare en stingels. Gedurende die meeste winters in gebiede 6 en hoër kan die knolle in die grond gelaat word. In sones 5 en laer moet die knolle opgegrawe word en in 'n droë kelder gestoor word.
Daar is baie soorte dahlias en die kommersiële klassifikasies is nie altyd konsekwent nie. Oesgeskiedenis verkoop 6 verskillende soorte: aandete, dekoratiewe, galery, pompom en kaktus.
Eetbord Dahlias is groot plante wat die grootste bloeisels produseer. Die plante word tot 42 sentimeter hoog. Die bloeisels is gewoonlik 6-8 duim in deursnee. 'N Enkele bloesem van 'n dahlia uit 'n eetbord wat in 'n elegante glasbak dryf, lewer dikwels 'n meer dramatiese uitspraak as 'n hele boeket met kleiner blomme.
Dekoratiewe dahlias is ook groot plante wat in hoogte wissel van 36-48 duim. Die bloeisels is gewoonlik 4-5 sentimeter in deursnee. Hierdie bloeisels maak besonderse snyblomme.
Gallery Dahlias is die kortste van die dahlia -plante. Die meeste Gallery Dahlia -plante is minder as 2 voet lank en die bloeisels is ongeveer 2 sentimeter in deursnee. Hierdie plante maak baie opvallende blomtuine, want sodra hulle begin blom, is hulle gewoonlik bedek met blomme. Die blomme kan ook vir snyblomme gebruik word, maar hul stamme is dikwels redelik kort.
Pompom Dahlias word so genoem as gevolg van die vorm van die blom wat 'n byna perfekte bal vorm. Die plante kom in verskillende hoogtes voor. Die bloeisels maak uitstekende snyblomme.
Kaktus Dahlias word so genoem omdat die blare van die blomme puntig is, wat die blom 'n algehele voorkoms gee. Die blomme kom in 'n paar van die opvallendste kleurkombinasies wat in die natuur voorkom, en dit is een van die opvallendste blomme van alle dahlia's. Die plante kom in 'n wye verskeidenheid hoogtes voor.
Vir die geld wat belê is, is dahlias een van die beste waardes in die sierwereld. Van die middel van die somer tot die eerste harde ryp van die laat herfs, sal hierdie pragtige plante 'n oorvloed bloeisels produseer wat smeek en gesny moet word in 'n vaas. Hoe meer die blomme van die plant gesny word, hoe meer blomme sal die plant produseer. Vir die tuiniers wat altyd 'n vaas vars blomme in die huis wil hê, is daar geen beter blom as die dahlia nie.
Betekenis van die blom Dahlia
Dahlia is 'n blom wat verband hou met verskillende betekenisse, wat wissel van positiewe toejuiging tot romantiese boodskappe tot waarskuwings en seine. As u 'n ruiker Dahlias stuur, wys u die ontvanger dat u krag by haar put. U kan ook aandui dat u getrou is aan u toewyding. Die blom kan ook genade onder druk simboliseer of ten goede verander. Dit kan ook gebruik word om negatiewe idees soos oneerlikheid, verraad en onstabiliteit oor te dra.
Aan die ander kant kan die betekenis van hierdie blom 'n ander manier beteken, afhangende van die kleur- en kleurkombinasies. Wit dahlias beteken suiwerheid en onskuld, terwyl pienk genade en vriendelikheid en skoonheid en vroulikheid beteken. Pers Dahlias simboliseer koninklikes, sowel as perfeksie. Rooi Dahlias beteken sterkte en krag, groen dahlias beteken iets nuuts, en swart dahlia, wat eintlik in donkerrooi kleur is, beteken verraad, bedrog en ontrou.
Vir die Victoriane gedurende hul era dui die blomme van Dahlia op ewige liefde en langdurige toewyding. Hulle het die blomme gebruik om hul diep aantrekkingskrag en waardering oor te dra. Dit kan 'n geskenk vir ouers of 'n spesiale persoon wees.
Eetbord Dahlia Moonlight Sonata Klik op hierdie skakel om Moonlight Sonata Dahlias te koop
Vir 'n kind wat in 'n tuin grootword, is daar geen beter blom om te groei as die dahlia nie. Dahlias is ongelooflik maklik om te kweek. Hulle oorvloedige, pragtige blomme kan en moet gereeld gepluk word, en die beste van alles: vir onderwysers blom dahlia die meeste in die herfs wanneer kinders na die klas terugkeer. Dit is 'n verkwikkende nuuskierigheid wat die gees stimuleer.
In die dahlia -wêreld is fantasie en weelde die steunpilare, maar Moonlight Sonata bring fantasie en weelde na 'n nuwe vlak, en as gevolg hiervan is Moonlight Sonata 'n ideale dahlia om saam met kinders te groei. Die 6-8 duim blomme is effens bolvormig met 'n oorvloed van saggies reflekseerde, krullerige blare in skakerings van salmoranje en perske pienk. Ek het nog nooit so 'n pragtige, fantastiese blom gesien nie. Die plante is gewoonlik 36-40 sentimeter lank-net die regte grootte vir 'n kind. Tuinmaak moet kinders inspireer en hul verbeelding prikkel. Dit is presies wat Moonlight Sonata doen.
Ons hoop dat u hierdie 'Feast Your Eyes' -nuusbrief geniet het en dat dit u gemoedere oplig as ons weer 'n sneeustorm in die gesig staar. Aandete is werklik asemrowend. 'N Enkele bloesem uit 'n dahlia wat in 'n elegante glasbak dryf, sal dikwels 'n meer dramatiese uitspraak lewer as 'n hele boeket met kleiner blomme. Ek het sommige van julle al baie keer vertel en ek sal dit weer sê om hierdie nuusbrief te sluit: