So is dit ook met Covid-19. Die impak van die veelbesproke Solidarity Fund kan nog nêrens gesien word nie en dit blyk dat die fonds nie naastenby in staat is om die pandemie hok te slaan nie. Geld vir persoonlike beskermende toerusting is gesteel, en tot dusver word dit nog net ondersoek en kon ’n paar waarskynlike skuldiges geïdentifiseer word.
Laastens moet die vraag gestel word: Is die regering werklik ernstig oor al die ontbering en sterftes waaronder die land gebuk gaan? My antwoord is uitdruklik en ongelukkig nee. Ek verbly my geensins oor hierdie ongeërgdheid en selfs genoegdoening aan hulle kant nie, maar dit is blykbaar hoe dit is. As mens verby die oënskynlik hartroerende toesprake en trane kyk en die lang rekord van wanbestuur en korrupsie in gedagte hou, is dit ’n logiese afleiding om te maak.
Dit pas hulle dat ‘n groeiende aantal mense van die staat en die regerende party afhanklik word – veral in ‘n verkiesingsjaar. Die verswakking van die middelklas – veral kleinsake-eienaars – is ’n bonus vir ’n regering wat nie daarin slaag om armoede te verminder en werk te skep nie. Dit is grootliks selftoegediende wonde wat nog reggestel kan word mits ’n ideologiese kopskuif gemaak word – moontlik, maar onwaarskynlik. Bowendien is die uiteindelike lakmoestoets om die gevolge eerder as die bedoeling van ’n handeling te meet.
Dan is daar die afstootlike skynheiligheid wat die Covid-19-reëls betref. Collins Khosa het sy lewe verloor hoewel hy nie die Covid-19-protokolle oortree het nie, maar die minister van kommunikasie, Stella Ndabeni-Abrahams, is bloot op spesiale verlof geplaas deur president Cyril Ramaphosa nadat sy die regulasies blatant oortree en toe daaroor gelieg het. Vandeesweek het ’n groot aantal vroulike ANC-ondersteuners (baie van hulle sonder maskers) buite ’n hof gedans ter ondersteuning van ’n raadslid van hul party wat van verkragting aangekla word maar R2 000 borgtog gekry het.
Omdat Ramaphosa gekortwiek word deur sy talle sosialistiese bondgenote en skandalige kollegas, die stand van die ekonomie, sy eie voorkeure en sy beleërde posisie in die ANC, kan hy met die status quo peuter slegs in soverre ’n swak ingeligte en wanhopige publiek skynoorwinnings as voldoende rede vir hoop sal beskou.
Wanneer jy besef dat Ramaphosa ’n swak en onbevoegde leier is en dat die ANC ten beste onverskillig staan teenoor die lyding van miljoene, kan jy beheer oor jou lewe neem en jou eie leier word. Gwen Ngwenya het ’n goed bewoorde en roerende argument vir die sogenaamde “parallelle staat” (teenoor die amptelike staat) gestel in ’n artikel op Politicsweb. Hierdie term het moontlik ’n negatiewe konnotasie gekry omdat dit met iets duisters geassosieer word, maar dit is bloot ’n versameling nodige dinge wat die privaat sektor en die nieregeringsektor bied omdat die staat versuim om dit te verskaf. Noem dit wat jy wil en beswadder dit soos jy wil, maar dit is hierdie pogings wat mense help om te oorleef en te floreer te midde van ’n tierende pandemie en ’n verkrummelende staat – anders sal dit nie verskaf word en gewild wees nie.
Baie mense reken met reg dit is die owerhede se plig om hierdie dienste te lewer omdat hulle reeds betaal word om dit te doen. Dit is sekerlik so, maar dit bied nie ’n oplossing vir die probleem van ’n staat wat nie by magte is om die nodige dienste te lewer nie. Dit berus by ons om die leiding te neem betreffende ons eie veiligheid, sekuriteit, onderwys en toekoms. Ons word nie gelei nie, en ons behoort ook nie gelei te word nie.