Hiermee deel ek graag die volgende gedig, een van dié wat Pessoa aan een van sy “heteronieme” of personas, naamlik Ricardo Reis, toegedig het. Die eenvoud en dissipline van die vers het my dadelik opgeval, en daarmee saam die reusagtige omvang van die boodskap. Seker sou sekere lesers deur die gedig ontstel word. Deterministies, sou sommiges dalk reken. Ander kan dit lees as metafoor vir ’n Darwinistiese inperking waar jou gene jou ewig inkluis binne die grense van jou talente of die gebrek daaraan. Hoekom dan geen reik na die sterre? Waarom nie die frenetiese soeke na die verbetering van die self nie, in die gees van die kitssielkunde? Enige ander staat kan natuurlik optree teen bydraers wat binne sy grense woonagtig is, maar dit is nie altyd moontlik om hulle te identifiseer nie aangesien hulle agter 'n gebruikersnaam kan skuil. --Voyageur (kontak) 16:55, 5 Oktober 2011 (UTC) Tydens die Russiese Rewolusie het die Bolsjewiste nie enige belangstelling getoon in die stigting van ’n jeugliga nie, maar teen 1918 het die Komsomol met lede van die Bolsjewisteparty ontmoet, hoewel die twee organisasies nie eintlik lede of beleide gedeel het nie. ’n Jaar later het die Bolsjewiste egter so te sê beheer oor die liga oorgeneem en dit is kort daarna gevestig as die jeugliga van die Kommunistiese Party.