Riana Scheepers (1957-) is 'n Afrikaanse skrywer en digter, wat met haar prosa onder meer die ATKV-prys vir goeie gewilde prosa en die Eugène Marais-prys wen.
In 1976 skryf sy haar in as student by die Universiteit van die Oranje-Vrystaat in Bloemfontein en behaal in 1978 die B.A.-graad in kommunikasiekunde (cum laude), in 1984 die B.A. Honneurs-graad in Afrikaans (cum laude) en in 1987 die M.A.-graad in Afrikaans (cum laude), met ’n proefskrif oor “Onderskeiding tussen leë en betekenisdraende tekens in die literêre kommunikasieproses, geïllustreer aan die hand van Koos Prinsloo se ‘Die jonkmanskas’”. Tydens haar universiteitsjare blink sy op verskeie terreine uit. Reeds in 1976 wen sy die eerstejaarsredenaarskompetisie en word die Volksblad-prys vir beste student in Afrikaans-Nederlands aan haar toegeken. Die jaar daarna word sy verkies tot redaktrise van die studenteblad die Irawa. In 1978 is sy primaria van haar koshuis (Wag- 'n-bietjie) en sy word in 1979 tot die Sentrale Studenteraad verkies. Sy is ook voorsitter van die Afrikaans-Nederlandse Vereniging (1978–1979) en die Kommunikasievereniging. In 1979 trou sy met Dirk Botha, ’n sakeman van Bloemfontein, en twee seuns, Floris en Adriaan, word uit die huwelik gebore. Adriaan word later onder die naam Adriaan Meyer ook baie bekend as dramaturg. Sy skei in 1988 van haar man.
Sy skryf gedigte vandat sy vyftien jaar oud is en in 1972 wen sy ’n prys in ’n poësiewedstryd wat in Natal vir volwassenes aangebied is met die gedig “Stiefpa”. Hierdie gedig word later in haar debuutbundel opgeneem. Haar gedigte word gebundel in “Met die taal van karmosyn”. Die bundel bevat hoofsaaklik sensuele liefdesgedigte, gemotiveer deur die digter se liefdesverhouding met haar tweede man, aan wie meeste van die gedigte dan ook geskryf is. Die titel word toegelig deur Nederlandse aanhalings en is aanduidend van die passievolle aard van die gedigte. Daar is vyf afdelings in die bundel, waarvan drie se titels met die kleur rooi (of passie) verbind word. Dit begin met herinneringsgedigte oor die familie, die ouers en haar land onder die afdelingtitel “Met die taal van bloed”. Die tweede afdeling dra ook die titel van die bundel, aanduidend van die klem wat op hierdie erotiese gedigte lê en dit is dan ook die afdeling wat die meeste gedigte bevat. Hier is die gedig “Lied in die voorwinter” ’n interessante eksperiment, waar ’n gedig van G.A. Watermeyer in ’n erotiese idioom herskryf word. “Met die taal van skarlaken” is die derde afdeling en bevat liefdesverse van ’n meer speelse aard. Die vierde afdeling het die titel “Met die taal van smarag”, wat verbind word met groen en verbondenheid met die natuur. Die afdeling “Reis” bevat soos die titel aandui reisgedigte. Van haar gedigte word opgeneem in “Groot verseboek”.
Sy is ook as samesteller aktief. In 1997 stel sy die kortverhaalbundel “Dogters van Afrika” saam, waaruit sy ’n keuse maak van Afrikaanse kortverhale met die vrou as tema.In 2000 volg “Treffertekste”. Saam met Jooris van Hulle stel sy in 2003 die bundel “Verstaan my verlangste, 100 liefdesgedichten in het Afrikaans” saam. In 2005 skryf sy met die viering van De Compagnie se driehonderdjarige bestaan ’n kortverhaalwedstryd uit en die beste inskrywings word in 2006 deur haar en Nicci Thabo in “Die melkweg het ’n ster laat val” saamgebundel. Die verhale wat opgeneem word, kom hoofsaaklik van plaaswerkers (hoewel meer bekende skrywers soos Koos Kombuis, P.J. Haasbroek, Margaret Bakkes, Nanette van Rooyen en E. Kotze ook ingesluit word) en daar is selfs vier verhale van ongeletterdes, wat aan die samestellers vertel is wat dit dan opteken. Die tema van die verhale is die plaas en sy mense. In 2006 word “Die melkweg het ’n ster laat val” deur die Departement van Landbou van die Wes-Kaap met ’n prys bekroon vir die kulturele baanbrekerswerk wat dit gedoen het onder plaaswerkers. “Verlore paradyse” (saam met Nico Snyman) is ’n bundel kortverhale, terwyl “Spoorvat” (saam met Leti Kleyn) ’n bundel sketse is waarin kontemporêre skrywers oor hulle jeugherinneringe skryf. Vir hierdie bundel word sy in 2014 genomineer vir ’n Woordtrofee.
Saam met Suzette Kotzé-Myburgh stel sy in 2008 die “Nuwe Kinderverseboek” saam. Laasgenoemde is ’n grondige hersiening van D.J. Opperman se bloemlesing om dit op datum te bring met die werk wat sedertdien op hierdie gebied voortgebring is. Aansluitend hierby is die prettige “Rympies vir pikkies en peuters” wat sy saam met Gertie Smit en Suzette Kotzé-Myburgh saamstel, waarin oorspronklike rympies vir die jong kinders van 1-3 jaar in vyf afdelings aangebied word. Die afdeling “Hier is ek” het rympies oor die kind se fisiese ontwikkeling, “Ek speel” behandel kinderspeletjies, “Rondom my” stel die kind aan sy onmiddellike omgewing bekend, “Ek raak slim” behandel persoonlike maniere en menslike interaksie en “In die natuur” vertel van plante en diere.
Saam met Leti Kleyn versorg sy “Die Afrikaanse skryfgids”, wat ’n handleiding is vir voornemende en reeds gepubliseerde skrywers oor die skryfkuns. Alle soorte skryfwerk kry aandag, insluitende romans, dramas, skryfwerk vir die media, rolprent-draaiboeke, reklamekopie, lirieke, strokiesprente en blogs. Medewerkers aan hierdie bundel sluit in Piet Steyn oor misdaadfiksie, Leon van Nierop oor fantasieverhale, Andries Bezuidenhout oor lirieke, Harry Kalmer oor reklamekopie, Dana Snyman oor skryfwerk vir die media, Melt Myburgh oor blogs, Willie Burger oor die verskil tussen populêre en literêre fiksie en Hans du Plessis oor skryfskole.
ISNI: 0000 0000 5174 8474
BNF: cb15070158w (data)
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Riana_Scheepers&oldid=1908419"
Die bladsy is laas op 1 Februarie 2019 om 08:31 bygewerk.