'N Dag in die lewe van 'n expat in Perth, Australië - Inligting
Helen Billiald beskryf hoe sy werk en ontspan in Perth, Australië.
Vandat die kookaburra verby is, was ons wekker sonder werk. Iets aan die suurlemoenboom, sy takke van die slaapkamervenster af, maak dit 'n kookaburra se fantasie-sangplek.
Om half vyf in die oggend haal een van hierdie voëls diep asem en begin hy deur die vliegskerm raai. Die dag het begin.
Die somerhitte van Perth maak my dankbaar vir hierdie gekwelde dagbreekkoor. In die badkamer voorspel die hoë vierkantige raam al 'n perfekte prentjie van blou.
Ek word gedwing om oor 'n mierketting te spring om by die stort uit te kom en ek wonder of die gekko hulle raakgesien het. Hy is klam op die teëls, alle donker oë en oester-pêrel-lyf vasgeplak.
Die radio is besig om nuus te kry van bosbrande net buite Perth, wat paaie gesluit en ontruimingsroetes noem. Ek hoor hoe Roleystone genoem word, die beboste skaarste waar 'n vriend woon en konsentreer op die stem.
Swan River beeldhouwerk. Foto deur outeur
'Daar is 'n bedreiging vir lewens en huise. U is in gevaar en moet onmiddellik optree om te oorleef. "
Ek weet dat Bob voorbereid sal wees, maar die woorde plak in 'n aanhoudende krul om my kop. Daar is vandag die Victoriaanse bosvuurherdenking toe 173 mense dood is.
Ek sit 'n rukkie in die binnehof, wonder oor die nuus en flikker 'n tuinslang tussen potte vol kruie. Van die baksteenmure af begin die eerste huiwerende aantekeninge van sikades. Hulle eksperimenteer met 'n paar staccato-note, en nie seker van hulself om in daardie tweemaatslag te val wat die dag se handritme sal word nie. Rondom my is die plaveistene versier met suurlemoene.
Toe ek staan ​​om die kraan af te sit, slaan weggegooi suurlemoenknoppe my kaal voete en ek besef die boom is weer in blom.
Dit is Maandag en my man is half ses weg en fietsry stad toe. Net voor sewe stap ek te voet en stap die kort entjie na die Universiteit van Wes-Australië. Die kampus is dik met besproeide groen en voëlkleur.
In Februarie slaag hierdie tropiese noot rustig mooi en verontrustend verkeerd, soos om in 'n bekende kamer in te stap en die foto's herrangskik te vind.
'N Paar fietsryers en 'n paartjie te voet groet ons by ons verbygang. Daar is 'n ou skool-beleefdheid hier rond; mense roep nog steeds 'dankie' as hulle van die bus afry.
Perth se vroeë opkoms-kultuur beteken dat ek nie die eerste in die kantoor is nie. Bob se lessenaar staan ​​leeg. Hy word al geroep om te sê dat hy en sy vrou veilig is, maar soos al die ontruimde inwoners, het hulle geen woord of daar 'n huis is om na terug te keer nie.
Vandag kies ek draaiboek en sluit my toe vir opname. Ek is op konsep 14, en hoewel die video slegs vyf minute duur, neem hierdie skrifte weke om te kry om reg te kom. Die BBC-stem wat afspeel, speel my verbaas. Die lewe rondom Aussie-aksente maak dit maklik om te vergeet.
Teen twaalf duik ek middagete uit. Die Swanrivier loop verby die kampus en ek lê by 'n vriend onder 'n pepermuntboom, vang die skinder van die naweek op en kyk na wit seile op die water. Tussen my hande kan ek voel hoe die grasstamme hul koppe in die wind slaan.
Jodie kyk na die rook-waas, in 'n grys vlek oor die heuwels geslyp. Haar huis is verder oos op dieselfde rif.
"Die wind het gister daar gebrul," sê sy. 'Ek het my tasse van Saterdagoggend af gepak. Ons het gesê dat die vuur 200 meter ver spring, weet jy, kelkies op die wind. " Sy loop 'n grasstam in die rivier in.
'U het gehoor wat dit veroorsaak het?'
"'N Hoekmolenaar. Sommige fokken idioot gebruik 'n hoekslyper op 'n totale vuurverboddag. '
Dikwels is dit brandstigting of kragdrade. Ek kan my voorstel dat 'n vonk op hierdie grasstingels beland, wat deur drie maande van 'n Australiese somer droog opgesuig is. Swak soet. Hoe dom ook al om die toerusting te gebruik, die skuld sal jou verdrink.
Terwyl ons terugstap, hoor ons die hoë gehuil van 'n menigte swart kaketoes, maar as ons hulle probeer vind, is hulle in die bome versteek.
Teen 3:30 is ek klaar, en as ek inpak om 'n oproep te gee, kom 'n oproep. 'N Reeds stil kantoor word stil. Bob het 'n huis om na terug te keer.
Die reuk van gekookte noedels en ryp vrugte breek my gedagtes oor die huistoe. Dit is die telefoonkaart van Broadway Shops.
Binne het 'n entoesiastiese kaartspel 'n gehoor buite die kebabwinkel gelok; drie bejaarde mans wat oor hul hande frons, en ek druk verby om Turkse brood te gaan haal. Dit word oorhandig in papier toegedraai en warm om aan te raak en ek kan nie weerstaan ​​om 'n stuk te skeur vir die res van die stap nie.
Ek bedoel om 'n rukkie te lees, maar 'n uur later word ek wakker van die motor se fiets wat deur die voordeur gery word.
Cottesloe Beach. Foto deur outeur
My gunsteling siesta-opwekking is die oseaan, en ons ry 'n tien minute se ry op Cottesloe-strand. Die radio is vol brandberigte, geen sterftes of ernstige beserings nie, maar twee-en-sewentig huise is weg.
Daar is baie rustiger strande as Cottesloe. Dit is immers Wes-Australië en jy kan soveel wit sand hê as wat jy wil.
Maar ons is bewus van die skeure om hierdie beskermde en gepatrolleerde hoeke te soek. Ek het my man half verdrink in ons eerste Australiese weke deur hom in 'n reeks onverwagte groot pouses te lei. U het daardie les slegs een keer nodig.
Die eerste duik is die beste, 'n skok van koue water en gedempte sleepsand. Hoe warm dit ook al is, die water hou 'n koel rand. Ons volg dit met koffie, en sit en drup droog onder die dennebome, en kyk hoe die son reg in die Indiese Oseaan daal terwyl stroompies reënboogwaens inkom om te braai.
Nou by my lessenaar in die donker kan ek vye ruik wat in die kombuis prut. As die briesie deur die vliegskerm beweeg, word dit met eucalypt en peperment gemeng.
Net soos 'n eggo, herinner my 'n enkele klont my aan die suurlemoene. Hul dowwe vleesskote soos hulle val, word die agtergrond vir hierdie warm someraande. Ek blaai op die rekenaar en begin skryf.