#JongStemme: Is verskuiwing na afstandonderrig regtig vooruitgang?Deur Mihan C. van Zyl Mihan van Zyl. Dit is nou vir my moeilik om te glo dat ek teen hierdie tyd, ŉ jaar gelede, alreeds ŉ maand lank as eerstejaarstudent die Stellenbosch-kampus verken het en dat dit normaal was om saam met byna 300 studente in ŉ lesinglokaal te sit. Die jaar 2020 was gekenmerk deur ontwrigting en verandering, waarvan die normalisering van afstandsonderrig op skool- en universiteitsvlak, een van die grootste noodgedwonge aanpassings was. Behoort hierdie “nuwe normaal” egter die klassieke kontak georiënteerde onderrig permanent te vervang, selfs nadat die virus uiteindelik die pad gevat het? Ons is almal deeglik bewus van die voordele van digitale onderwys. Dit verbeter beslis die toeganklikheid tot onderrig omdat dit geografiese beperkings oorbrug, en deur die verspreiding van inligting te vergemaklik, verminder dit die werklading en tydsgebondenheid wat gepaardgaan met kontakonderrig, vir beide student en dosent. Studente kan werk volgens hul eie beplanning en kan enige tyd klasse hersien of inhaal wat terselfdertyd ŉ goeie toets vir selfdissipline en tydsbestuur is. Ek kry egter uiteenlopende terugvoer van my medestudente oor die volle impak van hierdie verskuiwing na die kuberklaskamer op hul ervaring as jong studente. Die eerste en mees ooglopende realiteit wat ons in Suid-Afrika in ag moet neem, is dat nie alle studente in die posisie is om heeltyds aanlyn te studeer nie. In ŉ land met wydverspreide armoede en swak huislike omstandighede, waar ons weens beurtkrag weekliks sukkel om die ligte te laat brand, is dit eenvoudig onprakties om ons onderrig heeltemal na ŉ elektroniese platform te verskuif. Ons moet dit in die konteks sien dat daar in 2018 vasgestel is dat slegs 2% van huishoudings in Limpopo, Noordwes en Noord-Kaap tuis toegang tot die internet het. Selfs met selfone in ag genome, het slegs 62% van Suid-Afrikaners in 2018 basiese internettoegang gehad, terwyl baie min heeltyds data kon bekostig. Nadat die gerief van tuisbly en ma se kos hul glans verloor het, het ek ook tot die besef gekom dat universiteite (en ander onderriginstellings) baie meer behels as net dit wat jy in die handboeke lees of in opsommings verpak. My pa sê altyd dat die mensekennis en sosiale vaardighede wat hy deur interaksie met sy medestudente geleer het, vir hom in sy latere lewe van meer waarde was as die akademiese kennis uit handboeke. Ek het dit self beleef gedurende my kort kampusverblyf, waar ek ’n verskeidenheid individue met diverse agtergronde, denkwyses en kulture ontmoet het, waarvan baie ook veel slimmer as ek was. Aanlyn gesprekke sal nooit heeltemal die klasdebatte en koffiegesprekke se aangesig-tot-aangesig-interaksie kan vervang nie. Die vryhede van studentelewe buitekant die klaskamer is ook net so waardevol omdat die “ontsnapping” uit die ouerhuis vir jong studente die perfekte geleentheid gee vir selfverwesenliking en die aanleer van verantwoordelikheid. Hierdie onvervangbare kruisbestuiwing tussen medestudente en dosente en die ontwikkeling wat gevolglik in ŉ kampus-omgewing plaasvind, is volgens my nie data-oordraagbaar nie. Daar is ongetwyfeld wêreldwyd ’n groot verskuiwing na afstandsonderrig weens die voordele wat dit inhou en in reaksie op die Covid-krisis. Ek glo egter dat die skrap van klasloop en die sosiale studentelewe wat met tersiêre onderwys gepaardgaan, nie die beste pad vorentoe is nie. Die moderne universiteit moet ŉ bietjie introspeksie doen om ŉ gesonde balans tussen die digitale toekoms en die harde werklikheid van jong Suid-Afrikaners te vind. As sosiale wesens, wat hunker na fisieke kontak en interaksie, moet ons versigtig wees dat ons nie met eensame afstandsonderrig die baba met die badwater uitgooi nie. #JongStemme is ŉ projek deur Maroela Media en Solidariteit Jeug wat die jeug se stem in die openbare domein wil beklemtoon. Besoek Solidariteit Jeug se webblad by www.jeug.co.za vir hulp en raad met jou loopbaan.