“Julle weet mos van my vallery.” Ja, ons weet van die vallery. Oom Sopie het ons ’n vorige keer daarvan vertel, van hoe hy gegly het toe hy langs die pad ’n draai geloop het, hoe hy met harsingskudding in die hospitaal beland het, hoe die koste hom uiteindelik gehelp het om te verstaan wat inflasie dan nou eintlik is.
“Nou, dis oor daardie einste vallery dat ek en die vrou nou die dag sit en gesels, en sy trap my so half vas oorlat ek dan nou kwansuis so onverskillig sou gewees het. Ek kon mos sommer net hier langs die bakkietjie gestaan het en my ding gedoen het, dan was dit nie nodig om te gaan staan en val nie, verwyt sy my.
“Toe sê ek ewe gemoedelik vir haar: ‘Vrou, ’n mens kan mos nie sommer net so daar in die hete son loop staan en dinges nie. Sê nou ’n man kry sonbrand op ’n gevoelige plek?’ ”
“Maar,” gaan oom Sopie voort toe ons tot bedaring kom, “die vrou het duidelik g’n meegevoel met ’n man nie, want sy weet my toe te vertel volgende keer maak sy vir my ’n sambreeltjie wat ek so oor my gevoelige plekkie kan hou as ek dan nou in die veld ’n draai móét loop, en dit sal dan keer dat ek sonbrand kry waar ek nie sonbrand wil hê nie. En sy maak nogal asof sy die mate vir so ’n sambreeltjie het. Hy sal dan nou net so gaaf wees soos die sambreeltjies wat ’n mens op kôktyls sit.”
Ons ander brul van die lag, maar nou kan ons ook sien waarheen oom Sopie se kop werk, want hoe bring jy nou ’n haan se stert en ’n sambreeltjie in verband met so ’n draailopery in die veld? Ek bedoel, die een is mos darem so ver van die ander een af verwyder soos die ooste van die weste, soos dit in die Groot Boek staan.
Maar Freek Daspoort se kop was verder losgewoel deur die KWV as ons ander s’n en hy probeer weer ’n slag. “Maar is ’n kôktyl dan nie iets wat ’n mens drink nie, oom Sopie? Ek verstaan daar in die stad drink die mense sulke goed en as hulle dit vir jou skink, is daar glo ’n stukkie vrugte of iets anders in, en net voor jy dit kry, steek hulle ’n papier-sambreeltjie so oor die ding in die vrugte vas, amper asof hulle die vlieë daaruit wil hou.”
“Maar nou verstaan ek nog nie hoe die vrou my so ’n sambreeltjie kan aanbied nie, want sê nou dit het iets te doen met die haan se stert? Hoe weet ’n mens nou of die stert se lengte dan nou hoegenaamd ooreenstem met die skaduwee wat die vrou dan nou in my geval met ’n sambreeltjie wil skep? Ek bedoel, die sterte verskil mos van haan tot haan. Die een haan se stert is mos nou nie so lank soos die ander haan s’n nie.”
Hierop kon selfs Freek Daspoort oom Sopie nie antwoord nie. Hy kón gesê het die tante het dalk ’n goeie oog wat goed kan skat. Maar dit was vir ons almal duidelik dat oom Sopie maar self die antwoord op sy vraag oor die kôktyl-sambreeltjie sal moet gaan soek. Daar lê duidelik nog ’n diep gesprek tussen hom en die tante voor, en dááruit wil ons liewer bly.