Ek behoort aan 'n geslag wat vertel is dat daar geen ander keuse is as om buigsaam te wees op die arbeidsmark nie. Vir baie van ons is die idee van 'n langtermyn-dienskontrak in 'n maatskappy waar die moontlikheid is om te vorder, nog 'n keer.
Die Trump-administrasie het 'n reeks uitvoerende bevele vrygestel aan die suidelike grens van die VSA.
Ons kan weier om die deurlopende, maar vals te aanvaar, beweer dat geld welvaart is en 'n groeiende BBP verbeter die lewens van almal.
Stede en state vurk oor 'n geskatte $ 70 miljard per jaar aan groot maatskappye wat nie openbare hulp nodig het om te floreer nie. Ons kon daardie geld op ons eie buurte spandeer.
Welvaart ongelykheid is selfs meer van 'n probleem as inkomste ongelykheid. Dit is omdat jy genoeg spaar uit inkomste moet hê om rykdom op te bou - koop 'n huis of belê in aandele en effekte, of bespaar om 'n kind na die kollege te stuur.
China het 'n probleem. Maatskaplike trust is op armsalige vlakke, wat lei tot 'n wankelrige sakeomgewing waarin die helfte van alle skriftelike kontrakte blatant is verbreek.
Lae-loon werkers landwyd is veg vir 'n $ 15 uurlikse "leefbare loon" en die reg om te organiseer sonder werkgewer arbeidsreg-breek. Maar 'n nuwe think tank verslag sê dat in die meeste lande, $ 15 is nie genoeg nie - selfs vir een persoon.
Ek het soveel oproepe gehad oor 'n artikel wat vroeër vandeesweek in die Wall Street Journal verskyn het. Dit is 'n feit dat Bernie Sanders se voorstelle 'n prysprys van $ 18 triljoen oor 'n 10-jaar moet dra. Dit is nodig om te reageer.