Stellenbosch – Sy kinderdae, maar ook die gedagte dat hy nou ­naby aan die eindlyn is, is die ­gegewe van die visuele kunstenaar Louis Jansen van Vuuren se jongste reeks kunswerke.
Met Oogwink en ander stories herbesoek die kunstenaar sy kinderdae. Hy onthou ’n vergeelde afdruk van die kunstenaar Juan de Valdés se ­vanitas-skildery, (wat dui op die sterflikheid van die mens) wat destyds die jonger Van Vuuren slape­lose nagte besorg het.
“Ek het tóé probeer sinmaak oor die verganklikheid van die lewe – ’n vreesaanjaende gedagte vir ’n jongeling. Noudat ek nader aan die eindlyn kom, is die begrip dat alles in ’n oogwink verloop, ’n werklikheid.”
“By die laaste trompet sal dit in ’n oomblik, in ’n oogknip ­gebeur . . .”wat die vlietende gang en verganklikheid van alles beklemtoon. Dan is daar die behoefte om deur portretstudies die “verby­gaande oomblik te probeer hou al is dit net vir ’n oomblik langer”.
Voorts beeld die werke ook sy ­gedagtes oor die blik van ’n kunstenaar uit: “Dit is tegelyk ’n blik na ­vore, die toekoms in of terug, ­agtertoe, die ewige terugblik.”
’n Vriendin se seun het sy ateljee besoek. “Ek was nie van plan om hom te skilder nie – skielik sien ek iets in sy oë en vra of ek ’n reeks ­foto’s kan neem, die eerste klomp was lomp en selfbewus en toe kom die oomblik. Soos ’n helder kommunikasie of gesprek. Dit duur ’n ­sekonde, maar ek het geweet dit is dié blik waarmee ek wou werk.
“Dis ’n gawe van die gode dat ek tussen die twee hartsplekke kan ­lewe. Frankryk bied my interaksie met Europa, die Weskus gee my grond onder my voete. Die kontras is asembenewend – sagte skaduwees daar, vol pers en impressionistiese nuanses. Hier is dit die sout en die wind en die son wat my hou.”