Vat byvoorbeeld Honda se WR-V. Hy voldoen aan die moderne resep van ŉ klein luikrug: Lig sy vering effens om vir hom beter grondvryhoogte te gee, gee vir hom ŉ klein enjin om hom lig op brandstof te maak, en gee vir hom ŉ ontwerp wat die jonger mark teiken – en jy’t ŉ wenner.
Die enjin en ratkas is waar daar meer vlieë in die salf beland. Die WR-V word aangedryf deur Honda se 1,2 VVTi atmosferiese viersilinderpetrolenjin. Daar is geen turbo, en ook geen outomatiese ratkaste nie. Dit sit die WR-V ver agter baie van sy mededingers in die segment wat dit wel bied, vir die selfde soort geld.