Die belangrikste politieke figure van die Imperial Menagerie - Die versamelings
Die groot politieke figure van die Imperial Menagerie
Die keiserlike menasie, portretlading nr. 13 van Persigny, "die aap".
HADOL, bekend as WHITE Paul (1835 - 1875)
Die keiserlike menasie, portretlading nr. 7 van Rouher, "die papegaai".
Die keiserlike menasie, portretlading nr. 9 van Emile Ollivier, "die slang".
Titel: Die keiserlike menasie, portretlading nr. 13 van Persigny, "die aap".
Skrywer: HADOL, bekend as WHITE Paul (1835 - 1875)
Titel: Die keiserlike menasie, portretlading nr. 7 van Rouher, "die papegaai".
Titel: Die keiserlike menasie, portretlading nr. 9 van Emile Ollivier, "die slang".
Met die hulp van Victor Fialin de Persigny (1808-1872), Eugène Rouher (1814-1884) en Jules Baroche (1802-1870), het Napoleon III 'n outoritêre regime op die been gebring: die regering was mak, die pers goed dopgehou, en toesig gehou oor verkiesings. In 1859 het die meerderheid van die openbare mening sy optrede goedgekeur en was hy dankbaar vir die welvaart wat die land gebring het en die militêre suksesse daarvan (Krimoorlog en -oorlog in Italië).
Maar vanaf 1860 het die Italiaanse beleid van Napoleon III die Katolieke van hom weggehou. Beskuldig dat hy Frankryk in 'n nederlaag gesleep het, het die keiserlike regime 'n protesbeweging van ongeëwenaarde omvang ontketen, en sy groot figure het die hoogbloei van satiriese koerante gemaak.
Vooraanstaande persoonlikhede op die regeringskaakbord van die Tweede Ryk, die hertog van Persigny, Eugène Rouher en Émile Ollivier, beklee 'n bevoorregte plek in Die Keiserlike Menagerie voorgestel deur Paul Hadol.
Die kunstenaar het Victor Fialin de Persigny voorgestel as 'n harige aap met 'n pienk, velkleurige agterkwart. Hy sit op die keiserlike kroon wat as sitplek dien. Hy het sy linkerhand op sy heup en hou sy stert in sy regterhand. Die tapse snor waarmee dit voorsien word, gee dit 'n sekere ooreenkoms met die keiser, sy vriend en sy meester.
Eugène Rouher het intussen die voorkoms van 'n papegaai wat op 'n baars sit waaraan hy deur 'n ketting vasgehou word. Hy hou 'n stuk in sy regterpoot vas wat ons nie weet of hy dit aantrek nie en of hy dit uit die byskrif gehaal het. BEGROTING op die dwarsbalk geplaas. Die ander punt van die baars ondersteun 'n glas alsem, want om 'n oulike uitdrukking van die tyd te gebruik, is die drink van 'n watermand ook genoem 'verstikking van 'n papegaai'. Uiteindelik is 'basiness' en 'duplicity' die voorreg van Émile Ollivier, wie se groot kop met bysiende oë en 'n tenger tong die liggaam van 'n slang oortref. Hy hou 'n lywige ministeriële portefeulje in sy ringe.
Hierdie drie persoonlikhede wat Paul Hadol sonder selfvoldaanheid geskets het, was ongetwyfeld figurehoofde van die keiserlike regime.
Victor Fialin de Persigny, afkomstig van 'n familie van klein adel van die Ancien Régime, het sy legitimistiese idees baie vroeg laat vaar om die Bonapartistiese geloof te omhels waarvan hy die propagandis sowel as die eksekuteur geword het: metgesel van Louis Napoleon Bonaparte in die erwe van Straatsburg en vanaf Boulogne neem hy aktief deel aan die staatsgreep van 2 Desember 1851. Minister van Binnelandse Sake in 1852 berei hy hom voor vir die hervestiging van die Ryk deur die grondslag te lê vir 'n outoritêre regime. Die oudste, mees getroue en mees belangelose vriend van die prins-president, hy was van plan om alles moontlik te doen om die keiserlike waardigheid te herstel: "Ek sal hom ten spyte van homself keiser maak." Ek sal hom demp met sulke uitroepe van "Lank lewe die keiser" dat hy sal moet oorgee. Dit was dus met onverbloemde entoesiasme dat Persigny op 2 Desember 1852 die Ryk op die Place de la Concorde, voor die volk en die Nasionale Garde, uitgeroep het.
'N Voormalige ondersteuner van die Guizot-regering onder die bewind van Louis-Philippe, Eugène Rouher is in 1848 tot die grondwetlike vergadering verkies, wat die nuwe republiek moontlik ondersteun het. Hy was een van die hoofargitekte van die outoritêre regime wat die staatsgreep van 2 Desember 1851 tot stand gebring het sonder om daaraan deel te neem. Hy was fundamenteel konserwatief en keur die liberale oriëntasie wat hy na 1860 aan die Ryk gegee het, af. Hy bly nietemin een van die belangrikste figure van die regime, wat daartoe gelei het dat Émile Ollivier hom kwalifiseer, in 'n beroemde toespraak. van "onder-keiser", en die satiriste om van "rouhernement" te praat.
Wat Émile Ollivier betref, het sy Republikeinse oortuigings hom in die vroeë jare van die Tweede Ryk buite die politieke arena gehou. Hy word egter in 1857 tot adjunk vir die Seine verkies en, aangemoedig deur die hertog van Morny, het hy die regering in die rigting van die parlementarisme probeer beweeg. Hy het die keiser in 1865 ontmoet en sodoende die Bonaparte-dinastie erken, maar die steun van sy Republikeinse vriende verloor. Die verkiesing in 1869 het 'n meerderheid opgelewer ten gunste van 'n liberale Grondwet, en Napoleon III het Émile Ollivier opdrag gegee om 'n regering te vorm. Ondanks die sukses van die volksraad op 8 Mei 1870, het Frankryk se eerste nederlae teen Pruise die Huis die geleentheid gegee om hom op 9 Augustus 1870 omver te werp. Die politieke loopbaan van Émile Ollivier het die ondergang van die Ryk.
Annie DUPRAT, Geskiedenis van Frankryk deur middel van karikatuur, Parys, Larousse, 1999. Jacques LETHERE, Karikatuur en die pers onder die Derde Republiek, Parys, Armand Colin, coll. "Kiosk", 1961 Robert SCHNERB, Rouher en die Tweede Ryk, Parys, Armand Colin, 1949 Jean TULARD (reg.), Woordeboek van die Tweede Ryk, Parys, Fayard, 1995. Benoît YVERT, Woordeboek van predikante (1789-1989), Parys, Perrin, 1990. "Karikatuur, twee eeue van heilsame bespotting", in Historia n ° 651, Parys, Maart 2001.Insigte in Émile Ollivier, studies saamgestel deur Anne Troisier de Diaz, Parys, Publications de la Sorbonne, 1985.