Dis die vreemdste ding: toe ek die eerste keer die gedig gelees het, nadat ek dit in so ŉ bietjie van ŉ waas geskryf het, het ek die musiek van Ennio Morricone uit die fliek The Mission gehoor speel in my kop. Die kormorant wat met sy oopgespreide vlerke bo die water sit het nog altyd vir my gelyk soos iemand met ŉ toga of ŉ monikkekleed, iemand wat dalk ŉ seën uitspreek, maar ek voel altyd ŉ gevaar ook aan, miskien omdat die vlerke so donker is. Uitnodiging: Bydraes met betrekking tot T.T. Cloete vir Tydskrif vir Geesteswetenskappe Hulle sal dan na die woestyn vlug [waarskynlik na Petra in die Negev woestyn, suid van die Dooie See] waar hulle uit die gesig van die slang onderhou [sal] word, n tyd [een jaar] en tye [twee jaar] en n halwe tyd [ses maande; dit is altesame drie jaar en ses maande] (Op. 12:14).