Geskryf deur Deo Prasad
Toenemende hitte in Sydney en ander Australiese stede beklemtoon die dringende behoefte om ons kennis oor hoe om lewendige lae-koolstofstede te skep, toe te pas. Taras Vyshnya / Shutterstock
Die afgelope sewe jaar het meer as 100-navorsingsprojekte aan die Samewerkende navorsingsentrum vir lae koolstoflewens, in samewerking met die nywerheid in Australië, het 'n baie groot vraag gevra: Hoe kan ons toekomstige stede bou wat volhoubaar, leefbaar en bekostigbaar is?
Dit is presies wat Australiërs wil hê, soos in die onlangse verslag van die groter Kommissie van Sydney, The Pulse of Greater Sydney, onthul. Mense wil stede hê waarin hulle naby werk woon en redelike pendeltye het. Hulle wil toegang hê tot parke en groen ruimte, en verligting van die toenemende stadshitte.
Die goeie nuus is dat ons reeds weet wat dit sal kos om op 'n groot deel van hierdie wenslys te lewer. Sedert 2012 was ek die leier van die A $ 100 miljoen CRC, wat Australiese ondernemings, nywerhede, gemeenskappe en baie van ons helderste navorsers bymekaar gebring het om uit te werk hoe om verandering te stuur.
ons Afkoelende strategie in Sydneyis byvoorbeeld die resultaat van jare lange navorsing oor hoe om stedelike hittegolwe te bestry. Die las van hierdie hitte is oneweredig versprei oor ons stede.
Byvoorbeeld, inwoners van Sydney se westelike voorstede is blootgestel aan baie meer dae warmer as 35 grade dan Sydneysiders wat in die SSK en die noorde van die stad woon. Verlede somer het dit 'n intensiewe hitte van meer as 'n maand in die voorstad Penrith beteken, insluitend nege dae in 'n ry bo 35 ° C.
Alhoewel die onlangse wintersonnetjie welkom mag voel, is die negatiewe uitwerking van toenemende warm stede op ons gesondheid, leefstyl en energieverbruik baie swaarder as enige winterkomfort.
Ons navorsers het al gevind hoe ons toenemende hitte kan vergoed. Die strategieë sluit koel en deurlaatbare sypaadjies, waterkunste en verdampingsverkoeling, skadukonstruksies, vertikale tuine, straatbome en ander plante in - selfs spesiale toevlugsoorde vir hitte.
Om koel binne te bly, sonder groot kragrekenings, is ook moontlik. Gedurende die afgelope somer se hittegolf, ons vlieënier 10-ster-energiedoeltreffende huis in Perth het 'n gemaklike 24 ° C binne gebly, sonder lugversorging, toe dit buite 40 ° C buite was. Die besonderse termiese werkverrigting van die huis was afhanklik van die bewysgebaseerde ontwerp.
Josh Byrne verduidelik hoe sy huis die hele jaar deur die temperatuur gemaklik hou met lae energieverbruik en geen netto uitstoot nie:
Hierdie werk vorm slegs een deel van ons breër taak. Ons UNSW-gebaseerde sentrum is op koers om onafhanklik geverifieerde besnoeiings van 10 megatonn koolstofvrystellings opgewek deur die geboude omgewing van Australië deur 2020. Deur integrasie van hernubare energiestelsels, slim tegnologieë, lae-koolstofstofmateriaal en mensgesentreerde ontwerp in geboue en stedelike gebiede, het ons 'n volhoubare, leefbare en bekostigbare stedelike bloudruk vir Australië ontwikkel. 'N PwC-studie (wat nog nie vrygestel moet word nie) beraam die kumulatiewe ekonomiese voordele van altesaam $ 684 miljoen teen 2027.
Om dit anders te stel, het ons bewysgebaseerde paaie geïdentifiseer en geverifieer om emissies te verminder wat gelykstaande is aan die neem van sommige 2.1 miljoen motors van die pad af.
Sommige van die vordering tot dusver is nie onmiddellik sigbaar vir die toevallige waarnemer nie. Neem 'n andersins onmerkbare pad langs die terugweg na die lughawe in Sydney. Onlangs het a 'N Seksie van beton van 30 meter is geïnstalleer, wat meer soos 'n ad hoc-padherstel lyk as 'n belangrike wetenskaplike loodsstudie.
Bu 15 meter is geplavei met 'n nuwe geopolymeer beton wat kweekhuisgasvrystellings met 50% verminder. Die ander 15 meter is konvensionele beton, die die meeste gebruikte mensgemaakte materiaal op die planeet. Betonproduksie, met behulp van sement as bindmiddel, is ongeveer 8% van alle wêreldwye emissies.
Die geopolymeerbeton wat deur ons navorsingsentrum ontwikkel is, is 'n soortgelyke hoëprestasieproduk, maar die bindmiddel bevat veilig, andersins skadelike industriële afvalstrome, soos vlieg-as uit steenkoolkragstasies en slak uit die oonde. Australië het 'n voorraadopslag gemaak 400 miljoen ton afval van steenkoolaangedrewe kragopwekking en staalverwerking.
In Alexandria, in samewerking met die stad Sydney, toets ons dit koolstofbeton as 'n padoppervlak wat kan help met die opruiming van nywerheidsafval terwyl emissies verminder word. Werk saam met NSW-hawens, het ons dit ook gevorm om 'n koolstofdierpolletjie te vorm om 'n breekwater te vorm om die kuslyn by Port Kembla teen uiterste weer te beskerm.
Afval van steenkoolkragstasies word gebruik om lae-koolstofmonsters te maak om die kuslyn by Port Kembla te beskerm:
Ons het nou die kundigheid om beter te vaar
Daar is baie sulke suksesverhale, maar met 150 CRC-projekte van Low Carbon Living is die lys te lank om na te gaan. Wat meer belangrik is, aangesien ons befondsingstydperk tot 'n einde kom en Australië sy enigste innovasiekern verloor wat verbind is tot die verlaging van koolstof in die beboude omgewing, is om te let op hoe ons bereik het waar ons vandag is.
Die Koöperatiewe Navorsingsentrum-program van die federale regering bevorder samewerking en groot samewerking. Bedrywe, ondernemings, regeringsorganisasies en gemeenskappe wat 'n belang het in die oplos van groot, ingewikkelde uitdagings, werk saam met navorsers uit 'n wye verskeidenheid akademiese velde. Hierdie struktuur bring sektore en mense bymekaar wie se paaie andersins selde kruis.
Die kruisbemesting van idees, kundigheid en vaardighede lewer innoverende oplossings. Ondersoek wêreldwyd het deurentyd getoon dat samewerking innovasie dryf, en dat innovasie ekonomiese groei dryf. Ons ervaring bevestig dat ons in samewerking met organisasies soos Multiplex, AECOM, BlueScope Steel, Sydney Water, ISCA, CSIRO en die Verenigde Nasies se Omgewingsprogram was.
Stede is komplekse, opwindende diere, maar ons het die kennis en kundigheid om 'n beter, gemakliker stadslewe in Australië te leef, terwyl die vraag na energie, water en materiale verminder word. Dit wil sê, ons het die bloudruk vir stadslewe met 'n lae koolstofinhoud. Ons moet nou kies om dit te gebruik.
Hierdie artikel is opgedateer om die aantal CRC Low Carbon Living-projekte tot 150 en die hoeveelheid opgehoopte afval van steenkoolkragopwekking en staalverwerking tot 400 miljoen ton reg te stel.
Deo Prasad, Scientia-professor en uitvoerende hoof, koöperatiewe navorsingsentrum vir lae koolstoflewens, UNSW
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Aanpassing en mitigasie > Kan diere vinnig genoeg aanpas by die klimaatskrisis?