Osman I - Ottomaanse heersers #1 - Inligting
Osman I - Ottomaanse heersers #1
In die laaste jare van die 13de eeu het Osman I die leierskap geërf oor die Kayı -stam, wat destyds weinig meer as 'n klein stad in die noordweste van Anatolië beheer het. Aan die einde van sy bewind het hy 'n reeks vestings en stede verower van die afnemende Bisantyne en die staat wat hy aan sy opvolgers nagelaat het, sou uiteindelik een van die grootste ryke in die geskiedenis word. Dit is na hom vernoem - die Ottomaanse Ryk.
Musiek wat in hierdie video gebruik word:
"Fidayda" deur Turku, Nomades of the Silk Road
Gelisensieer onder Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0)
"Penceresi Yola Karsi" deur Turku, Nomades of the Silk Road
"Sultani Yegah" deur Seyyah
Osman I - Ottomaanse heersers #1 - Geskiedenis
Die vader van die Ottomaanse Ryk Osman Gazi is in 1258 in die stad Sogut gebore. Sy pa was Ertugrul Gazi en sy ma was Hayme Sultan. Osman Gazi was 'n lang man met 'n ronde gesig, donker gelaat, donkerbruin oë en dik wenkbroue. Sy skouers was redelik groot en die boonste deel van sy lyf was langer as die ander dele. Hy het vroeër 'n Horasan -kroon gedra in die styl van Cagatay, wat van rooi breë lap gemaak was.
Osman Gazi was 'n briljante leier. Hy was regverdig, dapper en genadig. Hy het die armes gehelp. Soms het hy sy eie doeke vir die armes gegee. Elke middag het hy 'n heerlike maaltyd vir alle mense in sy huis gegee.
Osman Gazi was net 23 toe hy die leiding van die Kayi Clan in Sogut opgevolg het, in 1281. Hy was 'n baie briljante ruiter en 'n omheining. Hy is getroud met Mal Sultana, die dogter van die beroemde Omer bey. Mal Sultan het geboorte geskenk aan Orhan wat die troon opgevolg het.
Osman Gazi waardeer die menings van Edebali (die beroemde Ahi Sheik) en hy respekteer hom. Hy het gereeld na Edebali se huis gegaan waar 'n dervish -groep in Eskisehir Sultanonu vergader en sy gas was.
Op 'n aand, toe hy 'n gas was in die dergah van Sheik Edebali, het hy 'n droom gehad. Toe die son skyn, gaan hy na Edebali en sê vir hom: & quotMy Sheik, ek het jou in my droom gesien. 'N Maan verskyn in jou bors. Dit het opgestaan, opgestaan ​​en toe in my bors neergedaal. Uit my roman het daar 'n boom gespruit. Dit het grootgeword en groen geword. Dit het vertak en ingewikkeld geraak. Die skaduwee van sy takke bedek die hele wêreld. Wat beteken my droom?
Na 'n bietjie stilte, sê Seyh vir hom:
Ek het goeie nuus gekry Osman! God het u soewereiniteit en aan u seun gegee. Die hele wêreld sal onder die beskerming van u seun staan ​​en my dogter die vrou vir u. & Quot
Na hierdie ongewone gebeurtenis het die Sheik sy dogter Bala Sultana aan Osman gegee en Alaeddin is uit hierdie huwelik gebore.Toe sy verowering van die vesting van Bilecik, stuur Alaeddin Keykubat, die heerser van die Seljuks of Rum, vir hom & kwota paardestert, 'n standaard en 'n trommel & quot as die kenteken van soewereiniteit in 699 AH (1299 AD). Daarna het hy muntstukke geslaan en die Vrydaggebede alleen in sy naam laat opsê. Sy grootse vizier was sy jonger seun, Alaeddin Pasha. Osman was die eerste een wat 'n belasting van een & quotak & ccedile & quot. Osman Gazi het die naam "Swart" gekry, wat volgens 'n antieke Turcoman -tradisie dapper en heldhaftig beteken. Soos ons uit die O & ethuzname leer, is dieselfde bynaam gegee aan Kara Yusuf, die heerser van Karakoyunlus, en aan Kara Y & uumll & uumlk Osman Bey, die sultan van die Akkoyunlus.
Die stigter van die Ottomaanse ryk- het uit Anatolië opgestaan ​​en 600 jaar lank regeer oor drie kontinente- Osman Gazi, het in 1326 in Bursa aan jig gesterf. domkragte, 'n swaard, 'n lans, 'n tirkes, 'n paar perde, drie troppe skape, sout- en lepelhouers.
Sy Vroue: Mal Hatun, Rabi'a Bala Hatun
Sy Seuns: Pazarli, Coban, Hamit, Orhan, Ala-ed-din, Ali, Melik, Savci
Sy dogters: Fatma Sultan.
Sommige geleerdes het aangevoer dat Osman se oorspronklike naam Turks was, waarskynlik Atman of Ataman, en eers later na die Arabies verander is ʿOsman. Die vroegste Bisantynse bronne, waaronder Osman se hedendaagse George Pachymeres, spel sy naam as Ατουμάν (Atouman) of Ατμάν (Atman), terwyl Griekse bronne gereeld beide die Arabiese vorm weergee ʿUsteman en die Turkse weergawe ʿOsman met θ, τθ of τσ. 'N Vroeë Arabiese bron wat hom noem, skryf in 'n geval ook ط eerder as ث. Osman het dus moontlik later in sy lewe die meer gesogte Moslemnaam aangeneem. 
Die Ottomaanse dinastie werk onder verskeie basiese uitgangspunte: dat die Sultan die hele gebied van die ryk beheer, dat elke manlike lid van die dinastiese gesin hipoteties in aanmerking kom om Sultan te word, en dat slegs een persoon op 'n slag die Sultan kan wees.  Sulke reëls was redelik standaard vir monargiese ryke van die tyd. Die sekere prosesse waardeur mans na die Sultanaat gekom het, was egter baie spesifiek vir die Ottomaanse Ryk. Om meer in detail oor hierdie prosesse in te gaan, kan die opvolgingsgeskiedenis tussen Sultans in twee tydperke verdeel word: die tydperk tussen die bewind van Orhan (1323–1362), die eerste persoon wat die Ottomaanse sultanaat erf en die bewind van Ahmed I (1603–1617) en die tydperk na die bewind van Ahmed I.
Die opvolgingsproses gedurende die eerste periode is oorheers deur geweld en intra-familiale konflik, waarin die verskillende seuns van die oorlede Sultan geveg het totdat slegs een lewendig was en sodoende die troon geërf het. Hierdie tradisie het bekend gestaan ​​as broedermoord in die Ottomaanse Ryk, maar het moontlik ontstaan ​​uit tanistry, 'n soortgelyke opvolgprosedure wat bestaan ​​het in baie Turko-Mongoolse dinastieë wat voor die Ottomane voorgekom het.  Seuns van die Sultan het gereeld provinsiale gebiede gekry om te regeer tot die dood van die sultan, en dan sou hulle elkeen om die troon veg.  Elke seun moes, volgens historikus H. Erdem Cipa, "demonstreer dat sy fortuin beter was as die lot van sy mededingers", 'n demonstrasie wat dikwels die vorm aanneem van militêre prestasie en genadeloosheid.  Hierdie geweld is nie as besonder onverwags of ongewoon beskou nie. Soos Cipa opgemerk het, deel die Ottomaanse woorde vir "opvolger" en "konflik" dieselfde Arabiese wortel,  en inderdaad behels alles behalwe een van die opvolgings in hierdie tydperk van ongeveer 200 jaar 'n resolusie deur geveg.  Mettertyd het die geveg al hoe meer algemeen geword en erken, veral nadat 'n opstand in Jannissary Murad II se poging om die troon vreedsaam te abdikeer in 1444, tydens die uiteindelike bewind van Mehmed II (1451–1481) ontken het. , is broedermoord gewettig as 'n amptelike praktyk tydens die bewind van Bayezid II (1481-1512), broedermoord tussen Bayezid II se seuns het plaasgevind voordat Bayezid II self gesterf het  en na die bewind van Murad III (1574-1595), sy opvolger Mehmed III het 19 familielede tereggestel om die troon op te eis. 
Gedurende die tweede periode is die tradisie van broedermoord vervang deur 'n eenvoudiger en minder gewelddadige prosedure. Vanaf die opvolging van Ahmed I tot Mustafa I in 1617, is die Ottomaanse troon geërf deur die oudste manlike bloedverwant - nie noodwendig seun nie - van die Sultan, ongeag hoeveel geskikte familielede nog geleef het.  Die verandering in die opvolgingsprosedure is waarskynlik veroorsaak deur talle faktore, waaronder die afname in gewildheid onder Ottomaanse elites van broedermoord  en Ahmed I se besluit om Mustafa nie dood te maak nie toe hy die troon van Mehmed III in 1603 erf. Met die deur oop verandering in beleid, het 'n politieke debat ontstaan ​​tussen diegene wat onbeperkte Sultaniese voorreg ondersteun en diegene wat 'n sterker, gesentraliseerde regstelsel ondersteun wat selfs die mag van die Sultan tot 'n mate sou vervang. Historikus Baki Tezcan het aangevoer dat laasgenoemde faksie - met die hulp van die invloedryke şeyhülislam Hocasadeddinzade Esad Efendi [tr] - kon in hierdie geval die oorhand kry.  Die bloedlose opvolging van Ahmed I tot Mustafa I in 1617 "verskaf 'n verwysing vir die uiteindelike stabilisering van die heerskappy van die Ottomaanse opvolging, waarvan die regulering deur 'n eksterne mag in werklikheid 'n grondwetlike kontrole was van die dinastiese prerogatief," Tezcan geskryf het.  Die presedent wat in 1617 ontstaan ​​het, het vasgesteek, aangesien die oudste lewende familielid die troon suksesvol geërf het in elk van die volgende 21 opvolgings, met relatief min gevalle van 'n seun wat die troon erf. 
Vanaf die veertiende tot die laat sestiende eeu het die Ottomane oop opvolging beoefen - iets wat die historikus Donald Quataert beskryf het as "oorlewing van die sterkste, nie die oudste nie, seun". Gedurende hul pa se leeftyd het alle volwasse seuns van die regerende sultan provinsiale goewerneurskappe verkry. Onder begeleiding en begeleiding van hul moeders, sou hulle ondersteuners byeenbring terwyl hulle skynbaar 'n Ghazi -etos volg. By die dood van die regerende sultan, sou sy seuns onder mekaar baklei totdat een triomfantlik uit die stryd getree het. 'N Prins se nabyheid aan Konstantinopel verbeter sy kans op opvolging, bloot omdat hy van sy pa se dood sou hoor en homself eers as Sultan sou verklaar. 'N Sultan kan dus 'n aanduiding gee van sy opvolger wat hy verkies deur 'n gunsteling seun 'n nouer bestuur te gee. Bayezid II moes byvoorbeeld in die 1480's met sy broer Cem Sultan veg om die reg om te heers.
Soms begin die halfbroers die stryd selfs voor die dood van hul vader. Onder Suleiman the Magnificent (1520–1566) het twis tussen sy seuns Mustafa en Selim so 'n interne onrus veroorsaak dat Suleiman beveel het dat Mustafa en 'n ander seun, Bayezid, moet sterf, en Selim die enigste erfgenaam agterlaat.
Tydens die bewind van Suleiman en Selim II het die Haseki Sultan (Ottomaanse Turks: خاصکى سلطان) of hoofgemaal het tot groter aansien gekom. Die gunsteling het in die Imperial Harem krag gekry en kon maneuver om die opvolging van een van haar seuns te verseker. Dit het gelei tot 'n kort tydperk van effektiewe primogeniteit. Anders as die vorige tydperk, toe die sultan reeds sy broers en potensiële mededingers vir die troon in die geveg verslaan het, het hierdie sultans die probleem gehad van baie halfbroers wat as fokus vir mededingende faksies kon dien. Om pogings om die troon te verower, te voorkom, het heersende sultans by die toetreding broedermoord beoefen, begin met Murat I in 1362.  Beide Murad III en sy seun Mehmed III het hul halfbroers laat vermoor. Die doodmaak van al die broers en halfbroers van die nuwe sultan (wat gewoonlik baie was) is tradisioneel gedoen deur handmatig met 'n sykoord te wurg. Namate die eeue verby is, is die rituele moord geleidelik vervang deur lewenslange eensame opsluiting in die "Golden Cage" of kafes, 'n kamer in die harem waarvandaan die sultan se broers nooit kon ontsnap nie, tensy hulle vermoedelik erfgenaam geword het. Sommige het geestelik onstabiel geraak toe hulle gevra is om te regeer.
Mehmed III was die laaste sultan wat voorheen 'n provinsiale goewerneurskap beklee het. Seuns het nou binne die harem gebly tot die dood van hul vader. Dit het hulle nie net die vermoë ontneem om kragtige faksies te stig wat hul pa kan toeval nie, maar het hulle ook die geleentheid ontneem om kinders te hê terwyl hul pa lewe. Toe Mehmet se seun as Ahmed I op die troon kom, het hy dus geen kinders gehad nie. Boonop was daar as minderjarige geen bewyse dat hy kinders kon hê nie. Dit het die potensiaal om 'n opvolgingskrisis te veroorsaak en gelei tot 'n geleidelike einde aan broedermoord. 'N Paar van sy broers het Ahmed laat doodmaak, maar nie Mustafa nie (later Mustafa I). Net so het Osman II sy halfbroers Murad IV en Ibrahim van die Ottomaanse Ryk laat lewe. Dit het gelei tot 'n verskuiwing in die 17de eeu van 'n stelsel van primogeniteit na 'n stelsel wat gebaseer is op agnatiese anciënniteit, waarin die oudste man in die dinastie daarin geslaag het, ook om volwasse sultans te waarborg en beide broedermoorde sowel as die sultanaat van vroue te voorkom. So het Mustafa sy broer Ahmed Suleiman II opgevolg en Ahmed II het hul broer Mehmed IV opgevolg voordat hy op sy beurt deur Mehmed se seun Mustafa II opgevolg is. Agnatic ancienniteit verduidelik waarom 'n oorlede sultan vanaf die 17de eeu selde deur sy eie seun opgevolg is, maar gewoonlik deur 'n oom of broer. Dit het ook beteken dat potensiële heersers lank in die kafes voordat hulle die troon bestyg, vandaar die ouderdom van sekere sultans op hul troon.  Alhoewel daar in die 19de eeu pogings aangewend is om agnatiese ancienniteit deur primogeniteit te vervang, was dit onsuksesvol en het senioriteit behou tot die afskaffing van die sultanaat in 1922. 
Chronologie van Sultans Edit
Die Ottomaanse dinastie het ongewone opvolgpraktyke gehad in vergelyking met ander monargieë.  Die opvolgpraktyke het mettertyd verander, en uiteindelik is die sultanaat in 1922 afgeskaf. Later het die Huis van Osman (Turks: Osmanoğlu Ailesi) die nuutste opvolgingspraktyk vir die gesinshoof voortgesit.
Die Ottomaanse dinastie is in 1924 uit Turkye verdryf en die meeste lede het die van Osmanoğlu aangeneem, wat 'seun van Osman' beteken.  Die vroulike lede van die dinastie is toegelaat om na 1951 terug te keer,  en die manlike lede na 1973.  Hieronder is 'n lys van mense wat erfgename van die Ottomaanse troon sou gewees het na die afskaffing van die sultanaat op 1 November 1922.  Hierdie mense het byvoorbeeld nie noodwendig aanspraak op die troon gemaak nie, het Ertuğrul Osman gesê "Demokrasie werk goed in Turkye." 
Burak Ozcivit het die rol van Osman I gespeel in die Turkse produksie, Kurulus Osman (vertaal as Establishment Osman). Hy is die hoofrolspeler van die reeks en het verskyn in ev
op 20 November 2019. Daar sal na bewering 7 seisoene van Kurulus Osman wees.
Osman in Dirilis Ertugrul [wysig | wysig bron]
Osman verskyn as kind in die Dirilis Ertugrul -reeks, seisoen 5 (die laaste reeks). Sy monoloog in die slot van Dirilis Ertugrul het reeds gesinspeel dat daar 'n opvolger gaan wees wat gefokus is op die Ottomaanse wat in die bors sit en aanhaal: 'As bloed is wat u wil hê, dan is dit hier.' Sjeik Edebali het hom gou uitgeroep oor sy onvolwasse en jeugdige gedrag. Van hierdie oomblik af was Osman nie so ongeduldig of genadeloos nie. Hy het meer taktiese besluite begin neem en meer strategies geword.
Osman Reborn The Survival of Ottoman Democracy ['n Ottomaanse TL in die 1900's]
'Die nalatenskap van die Italiaans-Ottomaanse oorlog is 'n ongelowige in Italië, en 'n trots op die Ottomaanse Ryk, en nie sonder rede nie. Die oorlog het baie gedoen om die trots van sy burgers in die Ottomaanse Ryk te herstel, en die mense was weer trots om weer 'Ottoman' genoem te word. Etniese grense soos Turk, Grieks, Albanees, Bulgaars en Arabies het agteroor gesit in die oorlog, en weer met goeie rede.
Die aanspraak van Italië op Tripolitania en Cyrenaica was nie juis 'n nuwe ding of nuwe ontwikkeling nie. Hulle dateer so ver terug as die nederlaag van die Ottomaanse Ryk aan die Russe in die Russies-Turkse Oorlog van 1877-78 en die daaropvolgende besprekings tussen die Grootmoondhede tydens die kongres van Berlyn, waarin Frankryk onderskeidelik Tunisië en Ciprus gekry het. Italië het daarin geslaag om 'n eis in die streek te weeg, alhoewel die Kongres dit nie toegelaat het om die streek in 1878 te neem nie. In 1887 het die regering van die Italiaanse regering 'n klomp geheime aantekeninge uitgeruil met die regering van Groot -Brittanje waarin die Italiaanse regering het steun verleen aan die Britse besetting van Egipte, in ruil vir die Britse steun van 'n Italiaanse Libië iewers in die toekoms. In 1902 het die Italiaanse en Franse regerings hul historiese wedywering tersyde gestel deur 'n geheime verdrag tussen die Italiaanse minister van buitelandse sake Giulio Prinetti en die Franse ambassadeur Camille Barrere te onderteken. Die geheime verdrag wat deur Italië en Frankryk onderteken is, het Italië die belangrikste in staat gestel om volle vryheid van ingryping in Tripolitania en Cyrenaica te hê.
In 1909 onderteken tsaar Nicholas II en koning Victor Emmanuel III die Racconigi -winskopie waarin die Russiese regering die Italiaanse aansprake op die Noord -Afrikaanse streek erken.
Ten spyte van hierdie verwikkelinge, het die Italiaanse regering egter geen werklike stap teen die Ottomaanse Ryk gemaak nie, behalwe om 'n Libiese afdeling in die Italiaanse koloniale kantoor in 1908 te skep. 'n Franse protektoraat. Op hierdie stadium was die Italiaanse nasionaliste op soek na Italiaanse ekspansionisme en gewilde koerante soos L'Idea Nazionale, vergesel van nasionaliste soos Enrico Corradini, het hard gestreef na die idee van 'n uitgebreide Italiaanse koloniale ryk. Teen hierdie tyd het die Italiaanse leierskap besluit dat dit veilig kan voldoen aan die openbare eise van 'n koloniale projek. Die Triple Entente was baie ondersteunend. Die Britse minister van buitelandse sake, sir Edward Gray, het die Italiaanse regering verseker dat Britse hulp aan die Ottomaanse regering nie in die kaarte sou wees nie, en dus is Egiptiese hulp aan die Ottomaanse Ryk ook uit die kaarte. Die Franse regering het in die geheim met die Italiaanse regering in verbinding getree en gesê dat hulle nie sal inmeng by 'n Italiaanse koloniale projek in Libië nie, en die Russiese regering het intussen Italië aangespoor om 'vinnig en resoluut' op te tree.
Giolitti en die Italiaanse minister van buitelandse sake, Antonino Paterno Castello, het op 14 September 1911 ooreengekom om 'n militêre veldtog te begin voordat die Duitse en Oostenrykse regerings daarvan bewus was. Destyds was die Duitse regering opgesluit in 'n diplomatieke konflik met die Britse regering om diplomatieke invloed in die Ottomaanse Ryk te verkry, en probeer om sodoende tussen Rome en Konstantinopel te bemiddel terwyl die Oostenrykse regering die Oosterse vraag in die steek wou hou, en let op hul eie groot Slawiese bevolking binne die Dubbele Monargie. Die Oostenrykse minister van buitelandse sake, Alois Lexa von Aehrenthal, het ook die Italiaanse regering gewaarsku dat enige ingryping in Libië die brose Europese magsbalans sal ontstel.
Intussen was die herstel van die Ottomaanse demokrasie in 1908 na die Masedoniese opstand in 1908 en die berugte IMRO -betrokkenheid 'n geringe saak. Die demokrasie is herstel in die land en die monargie is verander in 'n grondwetlike monargie van die Pruis-konstitusionalistiese styl, waarin die monarg nog steeds 'n baie sagte invloed gehad het, maar dit was nie meer 'n absolute monargie nie. Die Ottomaanse demokrasie probeer egter vir die land.In 1909 het 'n teen -staatsgreep amper die absolutistiese heerskappy in die land herstel en in die nadraai van die teengroep is Abdul Hamid II onttroon en sy familielid het opgevaar na die Osman -troon as Sultan en kalief Mehmed V van die Ottomaanse Ryk. Mehmed V, in teenstelling met sy familielid, was redelik goed met die konstitusionele monarg en het die Kamer van Afgevaardigdes en die Ottomaanse parlement ondersteun.
Maar binne die polities van die Ottomaanse Ryk self was daar ontevredenheid. Die Committee of Union and Progress (CUP) het gereeld bots met die Ottomaanse Demokratiese Party onder leiding van Ibrahim Temo en die Liberal Union onder leiding van prins Sabbahadin. Die Liberale Unie is in 1909 tydelik ontbind na die staatsgreeppoging in 1909, maar hulle is deur opeenvolgende Grand Viziers teruggebring.
Die twee jaar onder demokratiese bewind, ongeag hoe taai dit was, was ook vrugbaar vir die ryk. Spoorweë word aangelê, geletterdheid het toegeneem, en die ekonomie van die land begin ook vinnig herstel, en die land laat werklik die spore van feodalisme agter en verander in 'n moderne Rykstaat. Die ekonomie het met 7,1% gegroei in 1909 en 8,2% in 1910 met verstommende vordering, en die OPDA of die Ottomaanse openbare skuldadministrasie het in die twee jaar 'n verlaging van die Ottomaanse skuld getoon met 13%, wat merkwaardige ekonomiese vooruitgang toon.
Toe die Libiese vraag begin styg, is die regering van die Ottomaanse Ryk gelei deur Grand Vizier Ibrahim Hakki Pasha. Hakki Pasha was in alle opsigte 'n middelmatige Grand Vizier, maar een van sy belangrikste bydraes tot die Ryk was die feit dat hy op 15 September 1911 die Kamer van Afgevaardigdes oopgemaak het waarin hy die Kamer versoek om toestemming vir militêre voorrade en 4 afdelings wat gestuur moet word. oor na Libië in die geval van 'n 'toestand van konflik en ingryping' tussen die 'Ottomaanse Ryk' en 'Italiaanse Koninkryk'. 
Die Kamer van Afgevaardigdes was bitter verdeeld oor hierdie kwessie. Die CUP was huiwerig om die volgende maatreëls te tref wat Hakki Pasha gegee het, en die Liberale Party en die Demokratiese Party het die regering gewaag om maatreëls te tref om Libië te verdedig. Uiteindelik was die stemme van die Libiese afgevaardigdes in die kamer (14 uit die 60 Arabiese setels in die kamer) die stemme ten gunste van die voorbereiding wat plaasgevind het. Die kamer het 154-130 gestem ten gunste van die versending van 4 afdelings na Libië teen 27 September, en die voorbereiding van die Ottomaanse weermag in die streek, sowel as die Libiese onreëlmatighede in die gebied.
Daardie aand begin die eerste troepe aan boord van vervoerskepe in Izmir, Konstantinopel en Mersin.
Op 24 September het die Italiaanse regering steeds nie geweet dat die Ottomaanse regering die gevaar wat Libië inhou, erken nie, en die Oostenrykse regering gekontak om onderhandelinge met die Ottomaanse regering te bemiddel. Die Oostenrykse regering het daaraan voldoen. Die Italiaanse afvaardiging het geëis dat die Ottomaanse Libië aan Italië gegee moet word. Die Ottomaanse regering, wat nog steeds nie seker was of hy 'n konfrontasie met Italië wou hê nie, het egter 'n kompromis gesoek en 'n voorstel uitgereik wat soewereiniteit in Libië sou deel tussen die Ottomaanse Ryk en Italië, net soos Bosnië in Oostenryk-Hongarye en Ciprus met Brittanje. Die Italiaanse regering het hierdie aanbod van die hand gewys, en op 29 September 1911 verklaar die Italiaanse Koninkryk oorlog teen die Ottomaanse Ryk. "
Proloog van The War of Sands: 'n Geskiedenis van die Ottomaanse Libië deur Sir Douglass Howe, gepubliseer in Die Universiteit van Londen in 1988.
 - hierdie mosie is in die kamer gestel, maar politieke gekibbel het die voorstel in die pad gesteek. Dit gebeur natuurlik nie ittl.
As die OE dien, sal die ryk in die toekoms 'n groot bevolkingsaanwas hê (1 godsdiens 2 olie 3 konserwatiewe genootskap).
Die streek in die Midde -Ooste is ook beheer deur multi -etniese ryke vir so lank in sy geskiedenis (die laaste Arabiese heerser was die Abbasiede). 'n Arabiese opstand met 'n stabiele OE sal dus nie 'n groot probleem wees nie, ook die idee van die verkoop van die Balkanlande is. geen land in sy eie gedagtes sal dit doen nie, veral in die 19de eeu, waar ons die ryke van die wêreld vir meer grond en kolonies veg, en in die geval van die Ottomane is die Balkan 'n kerngebied
Hoofstuk 5: Die Ottomaanse algemene verkiesings van 1912.
"Algemene verkiesings is in April 1912 in die Ottomaanse Ryk gehou, toe die mense van die ryk nog gelukkig en dronk was van die oorwinning na die einde van die Italo-Ottomaanse Oorlog van 1911. Die regerende komitee van Unie en Vooruitgang, alhoewel hulle het die oorlog tot 'n einde seëvierend gesien, het baie die CUP die skuld gegee vir hul ultranasionalistiese standpunt om die Italianers nie in Libië te laat belê nie, wat die Italianers in staat gestel het om 'n casus belli te gebruik om die streek binne te val (inderdaad, geen ekonomiese vryheid in Libië was een van die casus belli wat deur Italië gebruik is om Libië binne te val) en om die dreigende gevaar van die Italiaanse inval al te lank te ignoreer. Die nuus dat die Ottomaanse weermag 'n paar weke weg was van die opdroog van ammunisie voordat hulle die Italianers uitgestoot het, was algemene kennis en baie het dit ook teen die CUP uitgespreek. Die streeksbevolking en etniese minderhede het ook goed onthou hoe die CUP Ottomaanse Turks as die enigste taal in Ottomaanse skole in die hele land ingestel het wat die onderwysstelsel deur die nasionale kurrikulum beheer.
Die belangrikste partye wat die verkiesing betwis, behalwe die Committee of Union and Progress, was die Liberal Union of die Freedom and Accord Party wat hierdie keer gelei is deur Ali Kemal, wat die tussenverkiesings na die eerste plek in die party gewen het. Ali Kemal was saam met sy adjunk, Syrja Bey Vlora, 'n etniese Albanees, aan die spits van die Liberale Unie se partypadtog vir die verkiesing. Die Liberale Unie het 'n platform van ligte ottomanisme gehad (eerder as die radikale gevoel van ottomanisme wat die CUP na die minderhede wou gooi), wat Ottomaanse Turkse en etniese tale in skole geleer het, en het ook gehardloop op die platform om die middel te wees Turke en etniese minderhede in die ryk.
Die derde party vir die verkiesing was die Ottomaanse Demokratiese Party onder leiding van Ibrahim Temo. Temo het gehardloop op 'n platform van demokratiese liberalisme en op 'n platform van ekonomiese fokus. Hy het planne vir ekonomiese ontwikkeling in die hele ryk uiteengesit en die ekonomiese lewensstandaarde in die land verhoog, asook die veroudering van die verouderde infrastruktuur van die land en die koppeling van die landelike gebiede via nuwe spoorweë. Hy ondersteun ook die onderrig van beide Ottomaanse Turkse en streektale in skole, eerder as net Ottomaanse Turks.
Die vierde party wat aan die verkiesing deelgeneem het, was die Armenakan Party. Hierdie party het, anders as ander Armeense partye, nie 'n beroep op Armeense onafhanklikheid gedoen nie, en kon as sodanig die verkiesing uitdaag. Hierdie party was meer 'n outonome party en het gekies om die regte van die Armeense bevolking van die land en hul godsdienstige regte te verdedig. Hulle het ook 'n bietjie Joodse en Griekse stemme gelok vanweë hul godsdienstige standpunte, wat vereis dat alle gelowe in die land gelyk is (met Islam as eerste onder gelykes vanweë die status van die Sultan). Die party is gelei deur die etniese Armeense Mekertich Portukalian. Dit was eens militant van aard tydens die bewind van Abdul Hamid II en het Armeense onafhanklikheid verkondig, maar het gedurende die 1910-12 jaar versag, wat hulle weer wettig gemaak het.
Die laaste party wat ernstig veldtog tydens die verkiesings gehad het, was die Social Democratic Hunchakian Party. Hierdie party was sosiaal -demokraties van aard, gemengde ekonomiese ideale, terwyl dit ook probeer het om met godsdienstige politiek saam te werk, waarmee hulle die kalief ondersteun, maar die regte van die Joodse en Christelike bevolking van die ryk gewaarborg het. Die party is gelei deur die etniese Armeense Gevorg Gharadijan.
Die ander partye wat aan die verkiesing deelgeneem het, was te klein en het waarskynlik nie die maatstaf van vyf persent bereik nie. As sodanig was die res almal onafhanklik, wat om 'n sitplek in die Kamer van Afgevaardigdes geveg het.
KOPIE: 31% (89 sitplekke)
Liberale Unie: 27% (77 setels)
Ottomaanse Demokratiese Party: 22% (63 setels)
Armenakan Party: 8% (23 setels)
Sosiaal -Demokratiese Hunchakian Party: 7% (20 setels)
Onafhanklikes: 5% (16 setels)
Terwyl die CUP die meeste setels in die kamer gewen het, het die CUP nie die meeste setels gewen om 'n regering te maak nie, en in plaas daarvan kondig die Liberale Unie, die Ottomaanse Demokratiese Party en die Armenakan Party 'n koalisieregering tussen die drie partye aan, die regering vorm. Die CUP en die Sosiaal -Demokratiese Hunchakian Party vorm in plaas daarvan die opposisie in die Kamer van Afgevaardigdes. Die leier van die Liberale Unie, Ali Kemal, is verkies tot Grand Vizier (en nominaal aangewys deur die Sultan) en hy het sy regering gevorm.
Minister van Binnelandse Sake: Ibrahim Temo (Ottomaanse Demokratiese Party)
Minister van die Vloot: Ciballi Mehmed Bey (Onafhanklik)
Minister van Oorlog: Mahmud Shevket Pasha (Onafhanklik)
Minister van Buitelandse Sake: Syrja Bey Vlora (Liberal Union)
Minister van Justisie: Aristidi Pasha (Ottomaanse Demokratiese Party)
Minister van Landbou: Riza Nur (Liberal Union)
Minister van Onderwys: Riza Tevfik Bolukbasi (Liberal Union)
Minister van Finansies, Ekonomie, Nywerheid en Handel: Mizanci Murat (Ottomaanse Demokratiese Party)
Minister van vrome stigtings: Mekertich Portukalian (Armenakan)
Mustafa Kemal Pasha het egter spoedig in botsing gekom met sy politieke party, die Committee of Union and Progress, vanweë sy sentrale ideologie van nasionalisme en ottomanisme, en sy steun vir die ontpolitisering van die weermag. As sodanig het Mustafa Kemal Pasha in Maart die CUP verlaat en in plaas daarvan as waarnemer by die Ottomaanse Demokratiese Party aangesluit, aangesien die party nie 'n aktiewe lid van die weermag wou hê as 'n volwaardige lid van die party nie. Tog het sy oorwinnings in Libië hom 'n huishoudelike naam gemaak. " Mustafa Kemal Pasha: 'n Biografie, Universiteit van Angora, 2008
'Binne die Balkan-lande Serwië, Bulgarye en Montenegro was die Ottomaanse oorwinning in die Italo-Ottomaanse oorlog 'n groot verrassing vir die lande, en die totale Italiaanse ramp wat die ekonomie betref, het beteken dat die lande nie meer kon tel nie op Italiaanse belegging om ook hul ekonomieë te versterk. Dit het die Serbo-Bulgaarse alliansie, wat in Oktober 1911 in die geheim verbonde was, redelik oortollig gemaak, en die Ottomaanse-Griekse verdrag wat in Desember 1911 onderteken is, het Griekeland basies uit enige Balkan-intrige gehou ten gunste van die Serwiërs. Met niks wat hulle nader trek nie, was die Serbo-Bulgaarse alliansie op die punt van ineenstorting, maar die ingryping van die Russiese minister van buitelandse sake, Sergey Sazonov, het die situasie kalm gehou, en in plaas daarvan het die Russiese minister van buitelandse sake daarop gewys dat die Ottomane, dronk van oorwinning, kan probeer om geweld te gebruik om die betwiste aansprake op die Balkan te stop, en 'n alliansie sou die enigste ding wees om die Ottomane weg te hou. Hy het Serwië ook daarop gewys dat die vyandige Ottomaanse en Oostenrykse ryke die Serwiërs nie toegang tot die see sou gee vir Serwiese ekonomiese belange nie en dat die Bulgaarse hawens 'n hemel is wat vir die Serwiese ekonomie gestuur is. Hy het Bulgarye daarop gewys dat ongeag hoe gemilitariseerd Bulgarye dit is, dit alleen nie die Ottomane sou kon beveg nie, en dat hy ook die Serwiese weermag nodig gehad het vir verdediging. Die alliansie het bestaan ​​toe die Bulgaarse minister van verdediging, Mihail Savov, op 27 April bevestig het dat die alliansie tussen die twee nasies sou bly, maar die debat wat nou aan die gang was, het gegaan oor die geheimhouding van die alliansie. Baie het gedebatteer dat dit beter sou wees om in die openbaar uit te kom, maar vir eers het die Russe aangeraai om die alliansie geheim te hou.
Die weermagopleidingsisteem van die Ottomaanse weermag sou opgeknap word, met meer daaglikse militêre bewegings en maneuvers wat op 'n deel van die weermag en offisiere beoefen word.
Hervormingsformasies sou hervorm word in die rigting van Pruisiese en Duitse reserviste, om 'n beter reservistiese mag in die ryk te skep.
Ondersteuningsdienste vir die weermag, soos sloping, voorraad, logistiek, mediese sorg, ens. Sal 15% meer fondse kry en hoë prioriteit geniet.
Beamptes sou nie toegelaat word om by die politiek betrokke te raak nie, behalwe hoogstens waarnemerstatus.
Die Ottomaanse ekonomie het ook sy swakhede getoon. Die voedselvoorsiening in die land was nie voldoende nie, en die spoorwegstelsel was uiters onvoldoende, wat die ekonomie uiters kwesbaar gemaak het. Die ekonomie het egter ook 'n uitkoms gehad. Die Italianers is gedwing om afstand te doen van ongeveer 33% van die skuld wat die Ottomaanse regering aan die Italiaanse regering verskuldig was, wat beteken dat die Ottomaanse regering ongeveer die 70% van die totale skuld wat die Ottomane aan Italië verskuldig was gedurende die oorlog verminder het en vrygelaat het ongeveer 11 miljoen pond vir die ekonomie. Hierdie 11 miljoen pond sou na 'n nuwe ekonomiese projek, die Hejaz-Damaskus-spoorweg, gestuur word. Hierdie spoorlyn het al met die bouwerk begin, maar het opgehou weens 'n gebrek aan geld, en die Duitsers het nie beleggersvertroue in die Ottomaanse Ryk nie. Die eerste is opgelos weens die kwytskelding van die skuld, en die tweede is ook opgelos deur die oorwinning van die oorlog, wat die Ottomaanse aandele op die internasionale mark met ongeveer 6,5%laat styg het. Die bouwerk sou in Junie 1912 weer begin. " Uittreksels uit 'Die Ottomaanse oorlog in die sand.
Die Ottomaanse Ryk is gestig deur Osman I in 1299. Sy seun, Orhan, verower sy eerste hoofstad, Bursa, uit die Bisantynse Ryk. Aan die einde van die 1300's het die Ottomane begin om die mag te konsolideer, veral op die Balkan, waar Serwië in 1389 verslaan is tydens die Slag van Kosovo Polje deur Sultan Murad I. Hy sterf tydens die geveg, en Bayezid I neem beheer. Tydens die Slag van Nicopolis in 1396 is 'n groot kruistog van die Wes -Europese moondhede verslaan. Ten spyte van die oorwinning, is Bayezid deur Tamerlane in die Slag van Ankara in 1402 afgesit. Sy afwesigheid het gelei tot 'n burgeroorlog, na verwys as die Ottomaanse Interregnum. Mehmed Çelebi het gewen en Mehmed I. geword. Sy seun, Murad II, moes stryd voer teen die troon wat deur die Bisantynse Ryk gesteun word. Hy het teruggekeer met 'n aanval op Konstantinopel, en Venesië het die Bisantyne gehelp. Murad het hulle in Thessaloniki verslaan. Hy het ook die Karamanid verslaan beylik (owerheid), Hongarye, Pole en Wallachia in 1444 in Varna. John Hunyadi, 'n Hongaarse generaal, het probeer om die Turke te verslaan, maar het in 1448 verloor.
Mehmed die Veroweraar verower Konstantinopel op 29 Mei 1453. Hy onderwerp ook Albanië en vergroot die verdraagsaamheid vir die Ortodokse Kerk. Mehmed het sy uitbreiding voortgesit, gevolg deur sy seun Bayezid II. Selim I het Egipte en die Levant, wat deur die Mamluks beheer is, verower in die vroeë 1517. Hy het ook die Safavid Perse in Chaldiran in 1514 uitgewis. Die Ottomane was ook in stryd met Portugal oor hul uitbreiding. Suleiman die Magnificent, Selim se seun, verower Belgrado en die grootste deel van Hongarye na die Slag van Mohács in 1526. Sy beleg van Wene word in 1529 deur die diep verdeelde Heilige Romeinse Ryk afgeweer. Transsylvanië, Wallachia en Moldawië het sytak van die Ottomaanse Ryk geword kort daarna.
In die ooste het die Ottomane Bagdad van die Safavids gevange geneem en die Kaukasus met hulle verdeel. Intussen het Suleiman Francis I van Frankryk verbonde oor wedersydse haat teen die Habsburgers. Dit het gelei tot Ottomaanse aktiwiteite in die Middellandse See, waar Rhodes, Tunis, Algiers en Tripoli uiteindelik gevange geneem sou word. Barbarossa Hayreddin het die Ottomaanse opmars gelei. In 1566 sterf Suleiman, en baie historici beskou die begin van die Ottomaanse stagnasie.
Die Ottomane verloor die Slag van Lepanto in 1571 deur Philip II van Spanje en sy Holy League. Die Ottomane het vinnig herstel deur Ciprus uit die Republiek van Venesië te verower. Die nederlaag het die mite van die Ottomaanse onoorwinlikheid egter verpletter. Die Ottomane het in die volgende 30 jaar baie nederlae gely: die Lang Oorlog met die Oostenrykse Ryk eindig in 'n dooiepunt, en die Safavids val die oostelike Ottomaanse provinsies binne. Murad IV herower Irak en die Kaukasus uit Persië. Die "Sultanaat van Vroue" het 'n bynaam vir die Ottomaanse Ryk geword nadat gemeenhede Kösem Sultan en Turhan Sultan belangrik geword het in die ryk en soms selfs ekonomiese besluite in die plek van die Sultan geneem het. Die Grand Vizier het ook 'n groter rol gespeel onder leiding van die Köprülüs. Kreta is uit Venesië gevange geneem en die suide van die Oekraïne uit Pole.
Grand Vizier Kara Mustafa Pasha het die ryk egter sorgeloos oopgemaak om aan te val toe hy Wene aanval. Die Oostenrykers, Pole, Russe en Venesiërs val almal tydens die Groot Turkse Oorlog die Ottomane aan. Oostenryk en Pole het die uitgestrekte Turke in Hongarye en Transsilvanië aangeval terwyl Rusland die Krim gehamer het. Venesië het besluit om Griekeland aan te val. Die strydende partye het die Verdrag van Karlowitz onderteken en Hongarye en Transsylvanië afgestaan ​​aan Oostenryk, Podolia (suidelike Oekraïne) aan Pole, Morea (Suid -Griekeland) na Venesië en Azov ('n Swart See -hawe) aan Rusland.
Rusland en Swede het oorlog gevoer, en die Ottomane het betrokke geraak deur Azov terug te neem en dan vrede te maak. Oostenryk, Rusland, Venesië en die Ottomane sou verskeie kere oorlog toe gaan. Teen 1739 het die Ottomane die Morea en Serwië eintlik oorgeneem. In die 1740's en 1750's het die Ottomane hul weermag begin moderniseer, maar in die 1760's het die Ottomane weer oorlog gevoer met Rusland. Rusland het die Krim in 1783 oorgeneem en beweer dat Ortodokse Christene wat in die Ottomaanse Ryk woon onder Russiese beskerming was. Selim III het voortgegaan met die modernisering van die weermag, maar die elite Janissary -troepe het in opstand gekom. Napoleon val Egipte aan, maar word deur die Britte afgeweer.
Serwië het in opstand gekom en in 1815 nominale onafhanklikheid verkry, maar hulle was steeds vasale van die Ottomaanse Ryk. Griekeland het hul onafhanklikheid gewen na 'n lang onafhanklikheidsoorlog van 1821 tot 1829. Die al-Saud-familie het in 1811 in opstand gekom met die ondersteuning van die Wahhabi-sekte. Toe het Egipte onder Muhammad Ali Konstantinopel amper verower, maar die Russe het hulle afgeweer.Die Egiptenare het met die Levant afgereken, en die Ottomane het probeer om dit weer in te neem, maar is behoorlik verslaan. Die Ottomane is die 'siek man van Europa' genoem vanweë die ryk se onbevoegdheid in internasionale aangeleenthede.
Die Ottomaanse Tanzimat -tydperk het hervorming meegebring: diensplig is ingestel, 'n sentrale bank is gestig, homoseksualiteit is gedekriminaliseer, die wet is gesekulariseer en die gildes is vervang deur fabrieke. Die Christelike deel van die ryk het baie meer gevorderd geraak as die Moslem, en die kloof het spanning veroorsaak. In die 1850's het die Britte en die Franse die Ottomane in die Krimoorlog gehelp. Die Ottomaanse skuld het gelei tot 'n toestand van bankrotskap, en die Europese lande het lenings begin verskaf en die finansies van die ryk beheer. Erger nog, die Ottomane het oorlog begin met Rusland oor Bulgaarse onafhanklikheid. By die kongres van Berlyn, Roemenië, Serwië en Montenegro van 1878 het volkome onafhanklikheid verkry. Bulgarye was 'n vasaal van die Ottomaanse Ryk. Die Britte neem Ciprus en in 1882 Egipte.
In 1908 ondergaan die Ottomane 'n rewolusie deur die Jong Turke. Abdul Hamid II het abdikeer, en Mehmed V is aangestel. Bulgarye het onafhanklikheid verkry, en Oostenryk het Bosnië dieselfde jaar binnegeval. In 1912 verloor die Ottomane Libië aan die Italianers. In die daaropvolgende Balkanoorloë het die Ottomane al hul Europese gebiede behalwe Oos -Thrakië verloor aan 'n gesamentlike mag van Serwië, Montenegro, Griekeland en Bulgarye. Die Tweede Balkanoorlog het die Ottomane toegelaat om Bulgarye saam met Roemenië, Serwië, Montenegro en Griekeland aan te val. Hulle oorwinning het weinig beteken sedert die onrus voortgeduur het, met 'n teengroep van 1909 tot die Young Turk -staatsgreep en daarna drie teengroepe.
In 1914, alhoewel hulle heeltemal ongeorganiseerd was, val die Ottomane Rusland aan en verklaar oorlog. Brittanje en Frankryk het oorlog gevoer met die Ottomane, en die Eerste Wêreldoorlog het na Turkye gekom.
Die Ottomane het vroeg in die oorlog beter gevaar as wat verwag is. Hulle het die Slag van Gallipoli gewen, deels weens die onbekwaamheid van die Britse bevelvoerders. Die Ottomane het ook die Slag van Kut gewen, alhoewel Irak later verlore gegaan het. In 1915 begin sommige van die ergste massamoorde in die geskiedenis. Armeniërs, Assiriërs, Grieke en ander is geteiken, en ongeveer 2,5 miljoen mense is dood. Die Ottomaanse Ryk val kort nadat die Arabiere in 1916 met Britse hulp in opstand gekom het. Die ryk het geval nadat die Sinai, Palestina, Irak, Sirië, en uiteindelik Anatolië self geval het. Die Ottomane het in 1918 oorgegee.
Die Turkse onafhanklikheidsoorlog was 'n reeks etniese suiwering en militêre veldtogte deur The Turkish National Movement, wat gelei het tot die stigting van die Republiek van Turkye.  In 1923 het die Ottomaanse Ryk formeel opgehou bestaan.
Die ryk was 'n oorerflike monargie. Die heerser se titel was 'Sultan'. (Dit is voor die naam gebruik, bv. "Sultan Süleyman ".) Die titel 'Sultan' is ook gebruik vir die vroue en die dogters van die vorste. (Dit is aan die einde van die naam gebruik, byvoorbeeld 'Hürrem Sultan".) In die beginjare van die ryk is shahzadahs, die seuns van die Sultan, na verskillende dele van die ryk (Sanjaks) gestuur om ervaring van die regering te kry. Later sou hulle kandidate wees vir die Sultanaat en Kalifaat.
Nadat Ahmed hierdie stelsel verander het. In die nuwe stelsel sou die sultan sy manlike familielede in 'n klein woonstel met die naam a kafes waar hulle nooit die buitewêreld sou kon sien nie en dus nie die mag van hom kon neem nie. Dikwels sou 'n nuwe Sultan sy manlike familielede laat doodmaak, 'n eenvoudiger oplossing, aangesien dit die mededinging om die Sultanaat verwyder en rebellebewegings voorkom. Die vroue in sy harem het egter dikwels 'n groter status en invloed gesoek, en die moeder van die Sultan kan 'n kragtige politieke mag in die Ryk word. Elke ma in die harem sou probeer om haar eie seun die volgende sultan te maak, aangesien hulle geweet het dat hy waarskynlik vermoor sou word as hy nie was nie.
Die Sultans verloor geleidelik hul vermoë om verre gebiede goed te regeer. Verre goewerneurs het gedoen wat hulle wou en hul eie wette gemaak in plaas daarvan om die Sultan te gehoorsaam. Teen die einde het die Ottomaanse Ryk so verslete en korrup geword dat dit gereed was om in duie te stort.
Bursa was die eerste hoofstad van die Ottomaanse Ryk. Edirne in Thracië het in 1365 die hoofstad van die Ottomaanse Ryk geword, totdat Istanbul deur die Turke verower is en die laaste hoofstad van die ryk geword het.
Baie plekke was vasale state vir die ryk, eerder as om regeer te word. Dit het Transsylvanië, Moldawië, Wallachia, (almal later by Roemenië aangesluit), Kaukasus (Georgië, Dagestan en Tsjetsjenië) ingesluit. Hulle heersers het 'n mate van onafhanklikheid en outonomie van die Ottomaanse Ryk ontvang, maar hulle moes meer geld (belasting of huldeblyk) aan die sultan betaal.
Hoof sleutelwoorde van die onderstaande artikel: 1258, bursa, empire, sogut, ad, osman, ottoman, stigter, gebore, 1, sultan, eerste.
Die stigter en die eerste sultan van die Ottomaanse Ryk, Osman, is gebore in 1258 nC in Sogut, naby Bursa.  Osman I (smn) of Othman I (thmn), 12591326, leier van die Ottomaanse Turke en stigter van die dinastie wat die Ottomaanse Ryk gestig en regeer het.  Osman I (1259-1326) was die leier van 'n stam verowerende krygers, wat 'n onafhanklike staat gevorm het waaruit die groot Ottomaanse Ryk ontstaan ​​het. 
Toe die Seljuk -ryk heersloos gebly het na die ballingskap van Alaaddin, het Osman Gazi hulle in 1299 herenig onder sy bewind, wat die geskiedenis as die grondslag van die Ottomaanse Ryk gemerk het. 
Die droom het 'n belangrike fundamentele mite vir die ryk geword, deur die Huis van Osman te voorsien van godgegewe gesag oor die aarde en 'n verklaring vir die Ottomaanse sukses van sy gehoor uit die vyftiende eeu te gee.  Behalwe militêre optrede, het Osman Gazi ook alle nuwe maatreëls ingestel om 'n nuwe ryk te vorm, soos om ook nuwe wette op Seljuk -wette te bring, belasting aan te neem, die eerste Ottomaanse munte (Akce) te slaan, ensovoorts. 
Ottomaanse Ryk, ryk wat geskep is deur Turkse stamme in Anatolië (Klein -Asië) wat gedurende die 15de en 16de eeu een van die magtigste state ter wêreld geword het.  Hy en die dinastie met sy naam het later die ontluikende Ottomaanse Ryk (toe bekend as die Ottomaanse Beylik of Emiraat) gestig en regeer.  Alhoewel die Ottomaanse Ryk baie ups en downs in sy roemryke 600 jaar lange geskiedenis sou ondervind, moet die oorsprong en opkoms van die ryk verstaan ​​word om ten volle te begryp hoe die Ottomane hulself en hul rol in die wêreld beskou.  Alhoewel die uitbreiding na 1683 geëindig het en die agteruitgang begin het, het die Ottomaanse Ryk tot in die Eerste Wêreldoorlog bestaan. 
Die Swaard van Osman (Turks: Taklide-Seif) was 'n belangrike staatswaard wat tydens die kroning van die sultans van die Ottomaanse Ryk gebruik is.  Die Turkse hoofman Osman (1258-1324), wat beskou word as die stigter van die Ottomaanse Ryk.  Hieruit het Osman geveg om sy koninkryk teen die Bisantyne te verbreed, deur belangrike verdediging te neem, Bursa te verower en as stigter van die Ottomaanse ryk beskou te word.  Sjabloon: Bevat Ottomaanse Turkse teks Osman I of Othman I of Osman Gazi (1258 - 1326) Ottomaanse Turks: سلطان عثمان غازى Sultan Osman Ghazi, Turks: Osman Gazi of Osman Bey of I. Osman, Osman Gazi Han), met die bynaam "Kara" vir sy moed, was die leier van die Ottomaanse Turke, en die stigter van die dinastie wat die Ottomaanse Ryk gestig en regeer het. 
Hoewel Osman I sy naam aan die Ottomaanse Ryk gegee het, was dit sy vader Ertugrul wat 'n prinsdom rondom Sögüt gevorm het.  Die graf van Osman Gazi is in die provinsie Bursa, wat die tweede hoofstad van die Ottomaanse Ryk was. 
Osman 1 was ook 'n baie belangrike sultan gedurende die Ottomaanse tydperk.  Avontuurlustige krygers het van die Islamitiese lande na die Ottomaanse lande gejaag, want Ottomaanse grond was die grens van die Seljuk-ryk en dit het so versprei dat nie-Moslem-liefdadigheidsliefhebbers die goedere by Osman gaan haal het. 
Portret van Murad II (Amasya, 1404-Edirne, 1451), Sultan van die Ottomaanse Ryk, illustrasie uit Turkse herinneringe, Arabiese manuskrip, Cicogna Codex, 17de eeu.  Koerantillustrasie van Abdülhamit (Abdul Hamid) II, sultan van die Ottomaanse Ryk, uit 'n artikel uit 1907 getiteld "The Sour Sick Sultan as He Is".  Ons sal miskien nooit weet of die sultan, wat 'n dinastie van die laat 13de tot die vroeë 14de eeu gestig het wat die ontluikende Ottomaanse Ryk sou word nie, 'n droom gehad het soos dié van Martin Luther King.  Die dinastie het nie heeltemal aan die einde van die oorlog gekom nie, terwyl die Ottomaanse Ryk 'n paar jaar daarna oorleef het.  Deur die nasionalistiese politiek opsy te sit, is die Ottomaanse Ryk 'n fassinerende onderwerp wat 'n dinastie dek wat 600 jaar geduur het. 
Mehmed VI het die bewind op 'n kritieke tydstip oorgeneem, aangesien die seëvierende bondgenote van die Eerste Wêreldoorlog met 'n verslane Ottomaanse Ryk en hul nasionalistiese beweging te doen gehad het.  Tydens die laaste oorlog was die Ottomaanse Ryk betrokke by (die Eerste Wêreldoorlog), die Ottomane was aan dieselfde kant as die Oostenryk-Hongaarse Ryk, gelei deur 'n Habsburg. 
Hy verower Konstantinopel en 'n magdom ander gebiede wat die vorm van die Ottomaanse Ryk gevorm het en tot sy oorheersing oor Anatolië en die Balkan gelei het. 
Hy en die dinastie wat sy naam dra, het later die ontluikende Ottomaanse Ryk gestig en regeer, terwyl die staat in die eeue na sy dood in die eeue na sy dood in die Osmans -lewe net 'n klein prins geword het.  Malhun Hatun - Malhun Hatun was die eerste vrou van Osman I, die leier van die Ottomaanse Turke en die stigter van die dinastie wat die Ottomaanse Ryk gestig en regeer het.  Bursa is die hoofstad genoem, en dit is waar die eerste keiser van die Ottomaanse ryk, Osman, begrawe is.  Die emiraat van Osman (1288-1326), seun van die Turkse hoofman Ertogrul, het as die magtigste een verskyn en was die kern waaromheen die Ottomaanse Ryk ontwikkel het.  Dit was Osman, die seun van Erturul, na wie die Ottomaanse Ryk vernoem is.  Volgens die Ottomaanse tradisie is die familie afkomstig van die Kayı -stamtak van die Oghuz -Turke, die Ottomaanse dinastie, vernoem na Osman I, regeer die Ottomaanse Ryk van c.1299 tot 1922.  Rabia Bala Hatun - R bia B l H tun was die vrou van die Ottomaanse sultan Osman I. Sy was die dogter van die beroemde sjeik Edebali en die moeder van Alaeddin Pasha van die Ottomaanse Ryk, en haar identiteit word gereeld verwar met die ma van Orhan Bey, Malhun Hatun. 
Afskaffing van die Ottomaanse sultanaat - Die afskaffing van die Ottomaanse sultanaat deur die Groot Nasionale Vergadering van Turkye op 1 November 1922 beëindig die Ottomaanse Ryk, wat sedert 1299 geduur het. 
In die moderne Turks staan ​​dit bekend as Osmanlı İmparatorluğu of Osmanlı Devleti, die Turkse woord vir Ottomaanse het oorspronklik verwys na die stamvolgers van Osman in die veertiende eeu, en daarna gebruik om te verwys na die ryke militêr-administratiewe elite.  Die Ottomaanse skrywers het groot belang geheg aan hierdie legendariese, droomagtige opvatting van die stigter van hul ryk, Osman I, het 'n noue verhouding gehad met 'n plaaslike godsdienstige leier van dervishe met die naam Sheikh Edebali, met wie se dogter hy getrou het.  Die Ottomane is vernoem na die stigter Osman Bey, en het hulle aan die begin van die groot 600 honderd jaar oue Ryk as 'n stam in Sogut gevestig.  Die droom het 'n belangrike fundamentele mite geword vir die ryk, deur die huis van Osman te voorsien van 'n godgegewe gesag oor die aarde en 'n verduideliking vir sy vyftiende-eeuse gehoor vir die Ottomaanse sukses te bied. vorm van kompak: net soos God beloof het om Osman en sy nageslag soewereiniteit te gee, was dit ook implisiet dat dit die plig van Osman was om sy onderdane voorspoed te gee.  Sultan Osman Gazi sterf in 1323 of 1324, en Orhan volg hom volgens die Ottomaanse tradisie op toe Orhan sy pa opvolg, stel hy aan sy broer, Alaeddin, voor dat hulle die opkomende ryk moet deel.  Daar was ses en dertig Ottomaanse sultans wat oor die Ryk geheers het, en elkeen was 'n direkte afstammeling deur die manlike lyn van die eerste Ottomaanse sultan, sultan Osman I. Die Ottomaanse dinastie staan ​​in Turks bekend as Osmanl, wat "Huis van Osman ".  Die woord Ottomaanse is 'n verengelsing van die naam van Osman I. Osmans se naam was op sy beurt die Turkse vorm van die Arabiese naam ʿUthmān, in Ottomaanse Turks word na die ryk verwys as Devlet-i ʿAlīye-yi ʿOsmānīye, of alternatiewelik SmOsmānlı Devleti.  Die Ottomaanse dinastie staan ​​in die moderne Turks bekend as Osmanlı Hanedanı, wat Huis van Osman beteken, in Ottomaanse Turks het dit bekend gestaan ​​as Hanedan-ı li Osman, en daarom erken hulle nog steeds die soewereiniteit van die Seljuk-ryk en die opvolger daarvan, die Seljuk Sultanaat van Rûm. 
Bursa bestaan ​​uit 'n silwer toiletartikel van 'n vrou en is nou in die British Museum. uiteindelik het die Bisantynse Ryk beëindig, die term kom van Bisantium, die naam van die stad Konstantinopel voordat dit die hoofstad van Konstantyn geword het. 
Sultan Mehmed VI ontbind die Algemene Vergadering van die Ottomaanse Ryk op 11 April 1920, die Konstantinopel -regering, met die burokrasie, maar sonder die parlement, was aktief by die Sultan as die besluitnemer.  Sultan ul-Mujahidin as kampioen van jihad, ghaznavid Sultanaat Sultans van Groot Seljuk Seljuk Sultanaat van Rum Sultans van die Ottomaanse Ryk, die Osmanli Elisu Sultanaat en 'n paar ander.  Na die internasionale erkenning van die Grand National Assembly of Turkey (GNAT) met sy hoofkwartier in Ankara, by wyse van die Verdrag van Lausanne wat op 24 Julie 1923 onderteken is, verklaar die GNAT op 29 Oktober 1923 dat die stigting van die Republiek Turkye as die nuwe Turkse staat wat daarin geslaag het en die vervalle Ottomaanse Ryk formeel beëindig het, in ooreenstemming met die verdrag.  In Wes-Europa word die twee name Ottomaanse Ryk en Turkye gereeld onderling gebruik, en Turkye word toenemend bevoordeel in formele en informele situasies en hierdie tweespalt is amptelik beëindig in 1920-23, toe die nuutgestigte Turkse regering in Ankara het Turkye as die enigste amptelike naam gekies.  Die Middeleeuse Arabiere het na die Mameloekse Sultanaat as al-Dawla al-Turkiyya verwys, die Ottomaanse Ryk is soms onder sy Europese tydgenote na Turkye of die Turkse Ryk verwys.  Die Ottomaanse Ryk of Verhewe Ottomaanse Staat (Ottomaanse Turks: Devlet-i Aliyye-yi Osm & acircniyye (ook Osmanl Devleti), Modern Turks: Osmanl Devleti of Osmanl mparatorluu) was 'n Turkse ryk wat van 27 Julie 1299 tot 29 Oktober 1923 geduur het  Die Ottomaanse Ryk was een van die grootste en langste ryke in die geskiedenis, sodat die Ottomaanse staat, sy politiek, konflikte en kulturele erfenis in 'n groot geografie een van die langste deurlopende vertellings bied.  Opkoms van die Ottomaanse Ryk - Die grondslag en opkoms van die Ottomaanse Ryk is 'n geskiedenisperiode wat begin het met die opkoms van die Ottomaanse owerheid in ongeveer. 1299, en eindig met die verowering van Konstantinopel op 29,1453 Mei.  Sy familie het sedert 1299 in 'n onafgebroke geslag regeer gedurende die geskiedenis van die ryke, die Ottomaanse dinastie het die hoogste gesag oor die Ottomaanse Ryk se heerskappy gehandhaaf.  Die laaste van die Seljuq -vasale van die Ilkhanate, Mesud II, is in 1308 vermoor.  Die laaste slag vir die Karamanids is getref deur Mehmed II wat hul lande verower het; baie van die voormalige Anatoliese beyliks het die basis geword vir administratiewe onderafdelings in die Ottomaanse Ryk. 
Tydens die oorlog het die Ottomaanse regering volksmoorde op sy Armeense, Assiriese gepleeg, na die oorlog is die konglomering van gebiede en mense wat voorheen uit die Ottomaanse Ryk bestaan ​​het, in verskillende nuwe state verdeel.  Plato beskryf die Grieke wat rondom die Egeïese woon soos paddas rondom 'n dam, die Egeïese See is later deur die Perse en die Romeine binnegeval en bewoon deur die Bisantynse Ryk, die Bulgare, die Venesiërs, die Genoes, die Seljuq Turke, en die Ottomaanse Ryk.  Die Beylik van die Osmanoğlu -dinastie, wat later die Ottomaanse Ryk sou vind, was in die noordweste, rondom Söğüt, langs die Egeïese kus, van noord na suid, gestrek Karasids, Sarukhanids, Aydinids, Menteşe en Teke.  Die distrik is gevorm deur verskeie beskawings, Rome, Bisantium, Seljuqians, die eerste merke van die Ottomaanse Ryk bestaan ​​in Osmangazi, waar dit van die voet van Uludağ tot by die vlakte van Bursa strek.  Die stigters van die Ottomaanse Ryk was afstammelinge van die Oghuzes, in die 9de eeu het die Oghuzes van die Aral -steppe Bechens uit die streek Emba en Oeralrivier na die weste verdryf.  Die keiserlike Ottomaanse familie het die Ottomaanse Ryk regeer van 1299 tot die stigting van die Republiek van Turkye in 1922.  Met die dood van Selim neem sy seun Suleyman die sultanaat en onder sy bewind sou die Ottomaanse Ryk verdere uitbreiding ondervind en heerlikheid. 
Die beulte van die Ottomaanse Ryk is nooit opgemerk vir hul genade nie, vra net die tiener Sultan Osman II, wat in Mei 1622 'n ontsettende dood gely het deur 'samestelling van die testikels', soos hedendaagse kronieke dit in die hande van 'n sluipmoordenaar bekend as Pehlivan the Oil Stoeier.  Die groot Ottomaanse Ryk of die Turkse Ryk was 'n ryk wat in 1299 gestig is deur Oghuz Turke onder Osman I in die noordweste van Anatolië.  Die Ottomaanse Ryk is gestig deur Osman I, 'n leier van die Turkse stamme in Anatolië in 1299. 
Osman I het die Ottomaanse Ryk gestig omstreeks 1299 ACE. Destyds het die Seljuk -Turke die grootste deel van die Midde -Ooste en dele van die Anatoliese Skiereiland (Moderne Turkye) beheer.  Osman, die stigter van die Ottomaanse Ryk, het 'n droom gehad waarin 'n boom uit sy naeltjie spruit. Terwyl die boom groei, bedek sy skaduwee die aarde namate Osman se ryk groei, bedek dit ook die aarde.  Osman's Dream: The Story of the Ottoman Empire arriveer in ons boekwinkels in 'n tyd van intense belangstelling en 'n vlaag publikasies oor die pre-moderne Midde-Ooste. 
Nie sedert die publikasie van Stanford J. Shaw en Ezel Kural Shaw's History of the Ottoman Empire and Modern Turkey (vol. 1: Empire of the Gazis and vol. 2: Reform, Revolution and Republic, 1976-77) het die Engelssprekende nie Die wêreld het 'n ernstige, omvattende vertelling van die Ottomaanse wêreld byderhand. Die tradisie put uit die werk van Gibbon en Von Hammer Shaw weerspieël die historiografie in die ondertitel van volume 1: The Rise and Decline of the Ottoman Empire, 1280-1808 en van volume 2: The Rise of Modern Turkey, 1808-1975. 
Op enkele uitsonderings na, is onlangse studies oor die Ottomane verdeel in twee ryke: van sultane Osman tot Suleyman die Magnificent, wat tot 1650 deur die meeste uitgebrei is, en die era van hervorming (Tanzimat), van 1839 tot 1918 (of tot 1923 indien die verhaal insluit die opkoms van die Turkse republiek).  Die geboorte van die ryk het ontstaan ​​met die verowering van die Turkse stam Eskenderum en die stad Eski ᗾhir (Turks vir 'Old Town') in 1301 - 1303, hoewel Osman reeds in 1299 die onafhanklikheid van die Seljuk verklaar het Ryk van sy eie klein koninkryk, die Ottomaanse vorstedom. 
Die Ottomaanse Ryk (Turks: Osmanlı İmparatorluğu) was 'n keiserlike mag wat van 1299 tot 1923 bestaan ​​het (634 jaar !!).  Alhoewel dit meer as 600 jaar aan bewind was, sal die Ottomaanse Ryk die beste onthou word vir sy gloriejare van sterk leierskap en kulturele invloede wat die lande wat hulle verower het, beïnvloed het.  Hy fokus op die laaste vyfhonderd jaar, nadat Egipte die kroonjuweel van die Ottomaanse Ryk geword het en sy geskiedenis meesterlik ingebed het in die komplekse ekologie rondom die Nylrivier, 'n blywende bron van lewens- en wrede natuurrampe.  Die situasie kan verander met die publikasie van die Cambridge History of Turkey volume 3: The Later Ottoman Empire, 1603-1839, onder redaksie van Suraiya N. Faroqhi (Cambridge: Cambridge University Press, 2006), die eerste van 'n vier- volume gestel.  Die doodstraf was so algemeen in die Ottomaanse Ryk dat daar 'n fontein van teregstelling in die eerste hof was, waar die hoofloper en sy assistent hul hande gaan was het nadat hulle hul slagoffers onthoof het. hul hoogste amptenare.  As die stad val, word Bursa die hoofstad van die Ottomaanse Ryk.  Sommige van die nuwe benaderings kan in The Empire in the City geneem word: Arabiese provinsiale hoofstede in die laat Ottomaanse Ryk, eds. Jens Hanssen, Thomas Philipp en Stefan Weber (Wuürzburg: Ergon in Kommission, 2002).  In 1453 het Mehmet II die Veroweraar die Ottomaanse Ryk gelei in die verowering van Konstantinopel, die hoofstad van die Bisantium.  Mehmet II, Murad se seun, het die Ottomaanse Ryk op sy hoogtepunt gebring toe sy troepe Konstantinopel verower.  Bayezid sterf binne die jaar, en die Ottomaanse Ryk word onder sy seuns verdeel.  Die Ottomaanse Ryk regeer 'n groot deel van die Midde -Ooste en Oos -Europa vir meer as 600 jaar.  Köprülü Mehmed Pasha, stigter van die Albanese Köprülü politieke dinastie van die Ottomaanse Ryk, is deur Turhan, die moeder van die sewejarige heerser Mehmed IV, aangestel om 'n groot vizier te word.  Alhoewel dit eintlik twee verskillende gevegte is, is die doel van die Balkanoorloë om die Europese lande wat aan die Ottomaanse Ryk behoort, oor te neem.  Ottomaanse Ryk, met sy verstand en moed, het die Bisantynse Ryk vervang as die groot moondheid in die oostelike Middellandse See.  Hy verander Konstantinopel in die hoofstad van die Ottomaanse Ryk en noem dit Istanbul. 
Die Ottomane het die geskiedenis van Osman se lewe eers in die vyftiende eeu, meer as honderd jaar na sy dood, opgeteken.  Volgens die Ottomaanse tradisie het Osman se vader Ertuğrul die Turkiese Kayı -stam wes van Sentraal -Asië na Anatolië gelei en gevlug vir die Mongoolse aanslag.  Volgens die latere Ottomaanse tradisie was Osman se voorouers afstammelinge van die Kayı -stam van Oghuz Turke.  Die presiese datum van Osman se geboorte is onbekend, en baie min is bekend oor sy vroeë lewe en oorsprong vanweë die tekort aan bronne en die vele mites en legendes wat die Ottomane in latere eeue oor hom vertel het.  Die Engelse woord "Ottoman" is 'n korrupsie van Osman se naam. 
Die Ottomaanse skrywers heg groot waarde aan hierdie legendariese, droomagtige opvatting van die stigter van hul ryk.  Baie geleerdes van die vroeë Ottomane beskou dit as 'n latere versin wat bedoel is om dinastiese legitimiteit te versterk ten opsigte van die Turkse mededingers van die ryk in Anatolië.  As heerser van die Osmanli (Ottomaanse) staat in Anatolië (Turkye), verklaar hy sy onafhanklikheid van die Seltsjoek sultan in c. 1290.  Hierdie verband tussen Ertuğrul en die Seljuks is 'n eeu later egter grotendeels deur hofkronikus uitgevind, en die ware oorsprong van die Ottomane bly dus onduidelik.  Vanaf die 16de eeu word 'n aantal dinastiese mites deur Ottomaanse en Westerse skrywers gebruik, wat die stigter van die dinastie meer verhewe oorsprong gee.  Hierdie hoogs simboliese vertelling moet egter verstaan ​​word as 'n voorbeeld van eskatologiese mitologie wat vereis word deur die daaropvolgende sukses van die Ottomaanse emiraat om die stigter van die dinastie te omring met bonatuurlike visie, voorsienende sukses en 'n illustere genealogie. 
Daarna verower hy die eerste belangrike stad in sy gebiede, Yenişehir, wat die Ottomaanse hoofstad geword het.  Buiten die waarskynlikheid dat die eerste Ottomaanse sultan 'n historiese figuur was, 'n Moslem-optogmeester van die Byzantynse grens in die noordweste van Anatolië, wie se vader moontlik Ertuğrul genoem is, is daar min ander biografiese inligting oor Osman.  The Sword of Osman (Turks: Taklid-i Seyf) was 'n belangrike staatswaard wat tydens die kroning van die Ottomaanse Sultans gebruik is. 
Alle toekomstige sultans van die ryk was omgord met die swaard van Osman toe hulle die bewind oorgeneem het.  Ter erkenning van die belangrikheid van die oorwinning, beveel Osman Orhan daarna om hom by Bursa te begrawe en dit die hoofstad van die nuwe Ryk te maak.  Hierdie droom, so duidelik 'n profesie van 'n groot en kragtige ryk wat sou voortspruit uit 'n vereniging van Osman en Malkhatun, het daartoe gelei dat Malkhatun se pa tot stilstand gekom het en tot die huwelik instem.  Dit was hierdie keer dat historici die transformasie van die beylik van Osman in 'n ryk beskou.  Dit is as die stigter van hierdie groot Ryk dat Osman sy roem verwerf.  Alhoewel hierdie verhaal van Osman se visie op ryk waarskynlik slegs 'n legende is wat agterna geskep is, het Osman en sy nageslag inderdaad 'n ryk geskep.  Hierdie droom word eers in die latere vyftiende eeu, anderhalf eeu na Osman se dood in ongeveer 1323, in hierdie vorm oorgedra, en het een van die veerkragtigste grondmites van die ryk geword.  Die staat, terwyl dit slegs 'n klein prinsdom was tydens Osman se leeftyd, het in die eeue na sy dood in 'n wêreldryk verander. 
Teen die tyd van sy dood het Osman 'n staat geskep wat onafhanklik is van Bisantynse of Mongoolse beheer.  Uit 'n klein Turkse staat in Anatolië in die 1300's het die Huis van Osman uiteindelik regeer oor 'n staat wat in die 1500's regdeur Oos -Europa, Suidwes -Asië en Noord -Afrika uitgebrei het.  Osman het blykbaar die strategie gevolg om sy gebiede te vergroot ten koste van die Bisantyne, terwyl konflik met sy magtiger Turkse bure vermy word.  In 1302, nadat hy 'n Bisantynse mag naby Nicaea verslaan het, het Osman sy magte nader aan Byzantynse beheerde gebiede begin vestig.  Met Sögüt as basis, het Osman en die Moslem -grenskrygers (Ghazi's) onder sy bevel 'n stadige en hardnekkige konflik gevoer teen die Bisantyne, wat hul gebiede in die binneland van die Asiatiese oewer teenoor Konstantinopel (nou Istanboel) wou verdedig .  Die Swaard van Osman is aan die nuwe sultan vasgemaak deur die Sharif van Konya, 'n Mevlevi -dervish, wat vir daardie doel na Konstantinopel ontbied is. 
Anders as sy vader voor hom, het Osman 'n onafhanklike staat aan sy seun nagelaat.  Sy geboortedatum is onbekend en sy simboliese betekenis as vader van die dinastie het die ontwikkeling van mitiese verhale aangaande die heerser se lewe en oorsprong aangemoedig, maar historici is dit eens dat Osman voor 1300 eenvoudig een was onder 'n aantal Turkoman -stamme leiers wat in die Sakarya -streek werk.  Teen die tyd dat Osman die leiding van sy vader se stam in 1288 aanvaar het, het die sterker Ghazi -leiers deur verowering begin om groter owerhede te vorm. 
Dit is onseker of die muntwinning en die uitspreek van gebede aan die huis van Osman, die tekens van onafhanklikheid, in die laaste jare van Osman se bewind of in die begin van Orhan begin het.  Aangesien Osman se troepe nie die stad met geweld kon inneem nie, het Osman Bursa beleër om 'n oorgawe te dwing.  By die bereiking van die Sakarya -rivier en die See van Marmara teen 1308, het Osman die stad Bursa effektief geïsoleer.  Op sy sterfbed in Sogut het Osman lank genoeg geleef om van sy seun te hoor van die oorgawe van Bursa.  Osman is opgevolg deur sy seun Orhan, wat Bursa op 6 April 1326 verower het.  Met al die grond rondom wat Osman beset het, kon Bursa steeds voorrade en kommunikasie deur die hawe van Mudanya ontvang. 
Osman het dus moontlik later in sy lewe die meer gesogte Moslemnaam aangeneem.  Die fisiese vereniging van Osman met die dogter van 'n heilige het die dinastie 'n geestelike legitimiteit gegee en het na die 1480's 'n integrale kenmerk van die dinastiese mitologie geword.  Osman word hoofman, of bey, by die dood van sy vader in c. 1280.  Die jaar 1326 was ook 'n keerpunt met die dood van Osman. 
Osman en sy manne verower die belangrikste forte en stede Eskishehir, Inonu, Bilejik en uiteindelik Yenishehir, waar hy 'n hoofstad vir die nuwe Ottomaanse staat vestig. 
Op grond van hierdie handves, wat almal tussen 1324 en 1360 opgestel is (byna honderd -en -vyftig jaar voor die ontstaan ​​van die Ottomaanse dinastiese mite wat hulle as lede van die Kayı -tak van die Oguz -federasie van Turkse stamme identifiseer), kan ons daardie.  As dit waar was, beteken dit dat dit waarskynlik bedek was om die reputasie van die stigter van die Ottomaanse dinastie te vermy met die moord op 'n familielid.  ʿO s mān Ġāzī Turks: Birinci Osman of Osman Gazi sterf 1323/4), soms argaïs getranslitereer as Othman, was die leier van die Ottomaanse Turke en die stigter van die Ottomaanse dinastie.  Osman I, ook genoem Osman Gazi, (gebore omstreeks 1258-oorlede 1324 of 1326), heerser van 'n Turkmeense vorstedom in die noordweste van Anatolië wat beskou word as die stigter van die Ottomaanse Turkse staat. 
... Ottomane, vernoem na hul stigter, Osman I (regeer 1281-1324), was nie aan die kus geleë nie, waar strooptogte sy perke beperk het, maar in Bithynia, net voor Konstantinopel. 
Die Bisantynse Ryk-die oostelike Romeinse Ryk in die hoofstad Konstantinopel (Istanbul)-het nege eeue lank bestaan, maar het 'n lang proses van agteruitgang begin.  Orhan brei die ryk van sy vader uit deur die belangrike stad Bursa vroeg in sy bewind van die Bisantyne te verower. 
Vanuit hul oorsprong as 'n klein Turkse beylik wat rondom 'n ghazi -samelewing gesentreer is, het hulle uitgebrei tot een van die magtigste ryke in die vroeë moderne geskiedenis.  Sowel die naam van die dinastie as die ryk wat die dinastie gevestig het, is afgelei van die Arabiese vorm (ʿUthmān) van sy naam.  Hy verklaar (1290) sy onafhanklikheid van sy heer, die Seljuk Turke, by die ineenstorting van hul ryk.  Die Seljuk Turke, 'n groep met hul oorsprong in Sentraal -Asië, het in die dekades vantevore 'n magtige Moslem -ryk in Suidwes -Asië opgebou en bots nou met die magtige Bisantynse Ryk, wat hierdie lande eeue lank regeer het. 
Niks is met sekerheid bekend oor Osman se vroeë aktiwiteite nie, behalwe dat hy die gebied rondom die stad Söğüt beheer het en van daar af aanvalle op die naburige Bisantynse Ryk geloods het.  Die vroegste Bisantynse bronne, waaronder Osman se hedendaagse George Pachymeres, spel sy naam as Ατουμάν (Atouman) of Ατμάν (Atman), terwyl Griekse bronne gereeld beide die Arabiese vorm ʿU th mān en die Turkse weergawe ʿO s mān met render weergee, τθ, of τσ.  Sommige geleerdes het aangevoer dat Osman se oorspronklike naam Turks was, waarskynlik Atman of Ataman, en eers later verander is in ʿO s mān, van Arabiese oorsprong. 
Die eerste gebeurtenis in Osman se lewe is die Slag van Bapheus in 1301 of 1302, waarin hy 'n Bisantynse mag verslaan het wat hom gestuur het.  Ons weet niks met sekerheid tot die Slag van Bapheus, Osman se seëvierende konfrontasie met 'n Bisantynse mag in 1301 (of 1302), wat die eerste voorval in sy lewe is. 
Volgens Shaw het Osman se eerste werklike verowerings gevolg op die ineenstorting van Seljuk -gesag toe hy die vestings Eskişehir en Karacahisar kon beset.  Hierdie Turkse nomades, wat gemotiveer is om teen die ongelowiges te veg, is aangetrokke tot Osman se verowering van die Christelike dorpe en stede. 
Osman se staat, wat meer as 600 jaar lank bestaan ​​het, het 'n enorme uitwerking op die verloop van historiese gebeure in Europa, Asië, die Midde -Ooste en Afrika.  Die oorgawe van Bursa was 'n keerpunt in die ontwikkeling van Osman se nuwe staat. 
Vanweë die skaarste aan bronne oor sy lewe, is baie min bekend oor Osman se familieverhoudinge. 
Osman Gazi was slegs 23 jaar oud toe hy die beheer van Kayi Clan in Sogut oorgeneem het en daarna die troon bestyg het na die dood van sy vader, wat 27 jaar lank regeer het tot sy dood in 1326.  Osman Gazi het sy veldtogte voortgesit teen die oorblywende Bisantynse Ryk in die omgewing saam met sy broers, seuns en nabye ondersteuners.  Teen die einde van die 1300's het die ryk gegroei tot die grootste deel van die voormalige Bisantynse Ryk, met die uitsondering van die stad Konstantinopel, wat eers in 1453 verower sou word.  Geleë op die grens tussen die Bisantynse en Seljuk -ryke was 'n grensgebied bewoon deur 'n versameling nomades en stadsbewoners van baie rasse en godsdienste. 
Van die middel tot die einde van die ryk, toe die stadige stadige agteruitgang ineenstort, het die ryk te kampe gehad met drie belangrikste mededingende magte wat telkens in die Ottomaanse geskiedenis opduik: in die ooste, die Persiese Safavids in die noorde, die tsare van Rusland en in die weste, die Habsburgers.  As ons wyle Paul Wittek of sy volgelinge sou vra om die opkoms van die ryk te verduidelik, sou hulle ons vertel dat die Ottomane nomadiese krygers was wat uitsluitlik gefokus was op die verowering van lande en oorvloed.  Die Ottomaanse gebruik van die term het in 1924 geëindig toe die ryk deur die Republiek van Turkye vervang is.  Die Ottomane was bewus daarvan dat die titels "keiser" en "keiser" steeds belangrik was toe hulle Konstantinopel (in wese die Oos -Romeinse Ryk) verower het.  Süleyman is waarskynlik die grootste van alle Ottomaanse leiers, en het nie net sy ryk baie uitgebrei nie, maar ook 'n era van groot kulturele wonder aangemoedig. 
Volgens sekere Ottomaanse skrywers uit die vyftiende eeu, was Osman afkomstig van die Kayı-tak van die Oğuz-Turke, 'n bewering wat later deel geword het van die amptelike Ottomaanse geslagsregister en uiteindelik in die Turkse nasionalistiese historiese tradisie vasgelê is met die geskrifte van M. F. Köprülü.  Oruç Bey het hierdie belangrike woorde geuiter wat die kern van Osman I se tweede strategie vaslê, wat daartoe gelei het dat die Ottomane oorheersend geword het oor Anatolië en later die wêreld.  Bisantynse leierskap was vasbeslote om Osman te verhinder om Europa oor te steek en het probeer om Ottomaanse uitbreiding weswaarts te beperk.  Gebore in 1912, was Osman die laaste oorlewende kleinseun van 'n Ottomaanse keiser, sy grootvader, Abdul Hamid II, regeer van 1876 tot 1909.  Ertugrul Osman, laaste kleinseun van 'n Ottomaanse keiser, dood op 97 - The New York Times NYTimes.com ondersteun nie meer Internet Explorer 9 of vroeër nie. 
Die datum van Osman se geboorte is onbekend, en baie min is bekend oor sy vroeë lewe en oorsprong vanweë die tekort aan bronne en die vele mites en legendes wat die Ottomane in latere eeue oor hom vertel het.  Volgens die latere Ottomaanse tradisie was Osman se voorouers afstammelinge van die Kayı -stam van Oğuz Turke.  Ottomaanse bronne staan ​​dikwels by die profetiese betekenis van Osman se naam, wat 'beenbreker' beteken, wat dui op die kragtige energie waarmee hy en sy volgelinge in die daaropvolgende eeue van verowering getoon het. 
Nadat die laaste prins van die familie Alaeddin, aan wie die ryk van Osman verskuldig was vir sy stigting in Klein -Asië, gesterf het, was daar niemand wat met Osman kon meeding om die hoofskap van die Turke in die streek en heerskappy oor die hele skiereiland nie, behalwe die Emir van Karamanids.  Osman word dikwels sultan genoem, maar hierdie titel is eers in 1394 in die ryk ingevoer.  Onder die sterk en bekwame leiding van Osman was hierdie krygers vinnig 'n formidabele mag, en die grondslae van die Ryk was vinnig gelê.  Osman self het 'n paar voordele bo sy mededinger van Karamanli behaal, maar die swak en ryk besittings van die Bisantynse keiser in Noordwes -Klein -Asië was meer aanloklike tekens vir sy ambisie as die Karamanoglu -vlaktes, en dit was oor die stede en leërs van die siekes Bisantynse Ryk dat die triomfe van die laaste 26 jaar van Osman se lewe behaal is. 
So 'n voorreg was voorbehou vir godsdienstige leiers sedert Osman in 1299 sy woonplek in Konya gevestig het, voordat die hoofstad na Bursa en later na Konstantinopel verskuif is.  Een so 'n bey was Osman I, leier van die Turkmeense nomades, wat sy naam gegee het aan die "Ottomaanse" owerheid, 'n gebied wat gedurende die eerste paar eeue geweldig gegroei het en 'n massiewe wêreldmoondheid geword het.  Volgens Aşıkpaşazade, Osman Ek was ongeletterd en het meer raaisel verleen aan die moontlike retoriek wat die eerste sultan gebruik het.  Osman sou uiteindelik die sultan geword het, maar vir die stigting van die Turkse Republiek, in 1923 verkondig.  The Sword van Osman (Turks: Taklide-Seif) was 'n belangrike staatswaard wat gebruik is tydens die kroning van die Ottomaanse sultans.  Plakkaat met sultans van die Ottomaanse dinastie, van Osman I (linkerbovenhoek) tot Mehmed V (groot portret in die middel).  Osman Gazi (Ottomaanse Turks: عثمان غازى ʿOsmān Ġāzī of Osman Bey of Osman Alp) (oorlede 1323/4), soms argaïs getranslitereerd as Ottoman of Ottoman of Atman (uit die hedendaagse Bisantynse Griekse weergawe van sy naam , Άτμαν), was die leier van die Ottomaanse Turke en die stigter van die Ottomaanse dinastie. 
Mehmed kon die Ottomaanse lande onder sy heerskappy verenig (teen die prys van sy broers), en het bystand ontvang van die Bisantynse keiser Manuel II. Ahmed het die bekwame grand vizier wat hy van Suleyman II geërf het in die geveg verloor, en die Ottomane het baie grond verloor omdat hy nie in staat was om uit te slaan en veel vir homself te doen nie, beïnvloed deur sy hof. 
Hy regeer deur die Balkanoorloë, waar die Ottomane die grootste deel van hul oorblywende Europese besittings verloor het en teen die toetrede tot die Eerste Wêreldoorlog gekant was.  Mehmed was net twaalf toe sy vader abdikeer, en regeer in hierdie eerste fase vir slegs twee jaar totdat die situasie in die Ottomaanse oorlogsones het sy pa geëis dat sy beheer hervat word.  Nadat Abdülhamid in 1876 probeer het om buitelandse ingryping met die eerste Ottomaanse grondwet in die weg te ruim, het Abdülhamid besluit dat die weste nie die antwoord was nie, omdat hulle sy grond wou hê, en hy het die parlement en die grondwet geskrap en veertig jaar lank as 'n streng outokraat regeer. .  Toe verower hy die eerste belangrike stad in sy gebiede, Yenişehir, wat die Ottomaanse hoofstad geword het.  Hierdie godsdienstige verdraagsaamheid het die volgende 600 jaar die kenmerk van Ottomaanse bewind geword.  Hoewel sy heerskappy 'n Europese alliansie in die Slag van Lepanto in die slag gebring het, was 'n nuwe alliansie gereed en aktief. 
Die seun van Orchan, Murad I, het toesig gehou oor 'n massiewe uitbreiding van die Ottomaanse gebiede, deur Adrianopel te neem, die Bisantyne te onderwerp, 'n kruistog te verslaan en oorwinnings te behaal in Serwië en Bulgarye wat onderwerping genoodsaak het, en elders uitgebrei het.  Die oorlog met Oostenryk wat verskeie Sultans geduur het, het in 1606 tot 'n vredesooreenkoms in Zsitvatörök ​​gekom, maar dit was 'n skadelike gevolg vir die Ottomaanse trots, wat Europese handelaars dieper in die regime kon laat staan.  Die Ottomaanse heersers gebruik die term Sultan vir byna hul hele dinastie.  Die toestroming van Ghazi -krygers en avonturiers met verskillende agtergronde in hierdie lande het die daaropvolgende Ottomaanse heersers aangespoor om hulself "Sultan of Ghazis" te noem (Runciman 1990, p. 32).  "Sultan van die Ottomane, adjunk van Allah op aarde, heer van die here van hierdie wêreld, besitter van mansnekke, koning van gelowiges en ongelowiges, koning van konings, keiser van die Ooste en die Weste, majestueuse keiser, keiser van die Chakane met groot gesag, prins en heer van die gelukkigste sterrebeeld, seël van oorwinning, toevlugsoord van alle mense in die hele wêreld, die skaduwee van die almagtige dispenserende stilte op die aarde. "  Dit was die Ottomaanse ekwivalent van gesalf en gekroon in die weste en was 'n herinnering aan al die 36 sultans wat gevolg het dat hul mag en status van hierdie legendariese kryger afkomstig was en dat hulle krygsheersers was.  Die bekendste hiervan in die weste is die Krimoorlog, toe Frankryk en Brittanje met die Ottomane saamgespan het om die mislukkende staat teen die opkomende ster van die Russiese mag te ondersteun.  Die Ottomaanse situasie op die Balkan het begin uitroei namate vasalstate met Oostenryk teen Murad verenig het, en hoewel hy winste behaal het in 'n oorlog met Iran, was die staat se finansies besig om te verval. 
Namate die tsare van Rusland hul mag suidwaarts na die Krim -skiereiland en die Swart See begin versprei het, het die Ottomane veld begin verloor en moes hulle verskeie oorloë met die tsare voer.  Aangesien Napoleon nou toegewy was aan die beleg, kon die Ottomaanse magte 'n noodlenigingsmag versamel en die stad te hulp gaan.  Sy mag van ongeveer 2 000 man (later saam met meer as 2 000 van die manne van Napoleon) ontmoet die Ottomaanse hulpmag by die berg Tabor in Palestina.  Die idee dat 'n dosyn Serwiërs die hele sentrale mag van die Ottomaanse weermag kon deurbreek, wat ons weet vir die hele geveg gehou het, maak nie sin nie.  Die stryd duur voort, met Mehmed wat die parlement ontbind, die nasionaliste wat hul regering in Ankara sit, en Mehmed die vredesverdrag van Sevres van die Eerste Wêreldoorlog onderteken wat die Ottomane basies as Turkye verlaat het, en spoedig het die nasionaliste die sultanaat afgeskaf.  Ottomaanse historici bly dikwels stil by die profetiese betekenis van sy naam, wat 'beenbreker' beteken, wat dui op die kragtige energie waarmee hy en sy volgelinge in die daaropvolgende eeue van verowering blyk te wees.  Weereens daag die Ottomane 'n groot mededinger uit, maar hierdie keer is dit in die ooste, die Safavid Perse. 
Die ryk is afgebreek deur die seëvierende Geallieerde magte van die Eerste Wêreldoorlog, en 'n lewenswyse wat van die Middeleeue tot die 20ste eeu geduur het, was teen 1922 weg, toe die laaste sultan, Mehmed VI, in ballingskap gedwing is.  Aan die einde van die 13de eeu het 'n reeks klein owerhede in Anatolië ontstaan ​​tussen die Bisantynse en Mongoolse ryke. 
Ongelukkig vir die vroeë ryk was hierdie sultans pa en seun.  Die volgende paar titels is weinig meer as om te pronk, maar dan kom ons by "Toevlug vir al die mense in die hele wêreld", wat toon dat die sultans deeglik daarvan bewus was dat hul ryk multi-kultureel en multi- godsdienstig, met Christene, Jode, Moslems en ander wat almal saamleef, nie noodwendig in harmonie nie, maar baie beter as op enige ander tydstip. 
Daar was soveel botsings tussen die twee ryke dat sommige van die oorlogsname halfhartig klink, soos die Lang Turkse Oorlog (1593-1606).  Hy het gewerk om die Grootmoondhede van Europa meestal aan sy kant te hou om die ryk beter bymekaar te hou, en hulle het hom gehelp om die Krimoorlog te wen. 
Hierdie gebeure het die ryk amper 100 jaar in sy geskiedenis ongedaan gemaak. 
Nadat die laaste prins van die familie van Ala-ad-Din, waaraan Osman se familie geskuld was vir sy stigting in Klein-Asië, gesterf het, was daar geen ander onder die verskillende emirs van die land wat met Osman kon meeding om die hoofskap van die hele Turkse bevolking en heerskappy oor die hele skiereiland, behalwe die Emir van Karamanogullari.  Die westelike ry van die Mongoolse invalle het talle Moslems na Osman se Anatoliese prinsdom gedryf, 'n magsbasis wat Osman vinnig kon konsolideer. 
Die Seljuks het in die 11de eeu na Christus uit die Asiatiese steppe aangekom en was al geslagte lank in Anatolië, terwyl Osman aan die einde van die 13de eeu en die vroeë 14de eeu 'n klein Anatoliese gebied regeer het.  Osman, wat verder gegalvaniseer is deur die toestroming van migrante na sy gebied, het ook ooswaarts beweeg en beslag gelê op Bisantynse gebiede in die Swartsee -gebied van Anatolië.  Osman het egter verder weswaarts gedruk en die Bisantynse stad Efese naby die Egeïese See verower.  In 1301, nadat hy 'n Bisantynse mag naby Nicea gesondig verslaan het, het Osman sy magte nader aan Byzantynsk-beheerde gebiede begin vestig. 
Die naam Osman is die Turkse variasie van die Moslemnaam Othman, of Uthman.  As gevolg van 'n redigeringsfout, het 'n doodsberig op 24 September oor Ertugrul Osman, 'n afstammeling van die Turkse koninklikes, die tydsduur wat sy tweede vrou, Zeynep, by hom in 'n woonstel in Manhattan geberg het, en die eienaarskap van 12 honde verkeerdelik aangegee wat op 'n tyd daar gewoon het.  Osman was 24 tydens sy toetreding en het reeds sy vaardighede as 'n leier en 'n kryger bewys. 
Die vader van sewe seuns, Osman I, het aan elkeen van sy nageslag name gegee wat verteenwoordigend is van die sewe afsonderlike dele van die samelewing, naamlik Pazarlı (Trader), "oban (Shepherd), Alaeddin, Orhan, Melik, Hamud en Ertuğrul.  Met sy dood in S & oumlg & uumlt op die ouderdom van 66 jaar, Osman word opgevolg deur sy seun, Orhan.  Osman was die seun van Ertugrul, en erf die posisie van heerser oor 'n prinsdom met S & oumlg & uumlt as hoofstad.  Vir die laaste 64 jare, het mnr. Osman-formeel sy keiserlike hoogheid prins Ertugrul Osman-in 'n huurbeheerde woonstel in 'n vierverdiepinggebou in Lexingtonlaan in die Ooste van die 70's gewoon.  As Osman slegs 'n gazi was  Osman het die harte gewen van mense wie se lande met 'n swaard verower is, en het nooit die mense van die verowerde lande as die vyand beskou toe hy die oorlog gewen het nie. 
Osman verklaar die onafhanklikheid van sy eie klein koninkryk van die Seljuk -Turke in 1299.  Osman word hoofman, of Bey, by sy vader se dood in 1281.  Hierdie mans was Christene, maar het uiteindelik Moslems geword en was vasgebind aan Osman en sy gesin, beide wat geloof en bloed betref. 
Wat historici betref, die lande wat deur Osman Gazi verower is, het ryker en gemakliker geword in vergelyking met die tye van die Bisantynse eienaars.  Die vroegste Bisantynse bronne, waaronder Osman se hedendaagse George Pachymeres, spel sy naam as Ατουμάν (Atouman) of Ατμάν (Atman), terwyl Griekse bronne gereeld beide die Arabiese vorm ʿUthmān en die Turkse weergawe smOsmān weergee met θ, τθ, of τσ .  Sommige geleerdes het aangevoer dat Osman se oorspronklike naam Turks was, waarskynlik Atman of Ataman, en eers later na die Arabiese ʿOsmān verander is. 
Osman se laaste veldtog, voor hy op ouderdom gesterf het, was teen die Bisantyne in die stad Bursa (Runciman 1990, p. 33).  Na baie jare se stryd het hy sy strategie daarop gemik om die eertydse Seljuk -stad Nicaea van die Kruisvaarders te verower, en daarom is Kutalmışoğlu Süleyman Şah as oupa van Osman aanvaar, ondanks die feit dat hy nie 'n gesinsbloedlyn gehad het nie.  Volgens Shaw het Osman se eerste werklike verowerings gevolg op die ineenstorting van Seljuk -gesag toe hy die vestings Eskişehir en Karacahisar kon beset. 
Ertuğrul, Osman se pa, het sy Kayi -stam weswaarts na Anatolië gelei, terwyl hy van die Mongoolse stryd gewerp het. 
Geskiedkundiges soos Aşıkpaşazade, een van die eerste Ottomaanse historici, kan redeneer dat die ekonomiese konsep van skaarsheidswaarde ook van toepassing is op die geskiedenis, wat elke inligting oor die lewe van die eerste Ottomaanse sultan Osman Gazi des te meer waardevol maak.  Die eerste Ottomaanse sultan het 'n grondgebied verower wat gelyk is aan 'n klein Anatoliese stad ('n derde van die hedendaagse provinsies Bursa en Bilecik en 'n derde van die Eskişehir-provinsie, asook 'n geringe hoeveelheid van die Kocaeli en Sakarya provinsies) in sy sesjarige beylic.  Die Safavids het in 1736 die eerste keer aan Afghaanse indringers geval, en hoewel Persië/Iran 'n teenstander sou bly van die laat Ottomaanse sultans, was dit nooit dieselfde ekspansionistiese bedreiging as wat dit vroeër onder die Safavid -dinastie was nie. 
Die teks links en links onder op die plakkaat lui: THE SULTANS OF THE OTTOMAN DYNASTY in Turks, Engels, Frans, Spaans en Italiaans.  Die oorlog teen Oostenryk wat onder Murad III begin het, het voortgegaan, en Mehmed het wel 'n paar sukses behaal met oorwinnings, beleërings en verowerings, maar het tuis opstand teëgekom weens die agteruitgang van die Ottomaanse staat en 'n nuwe oorlog met Iran.  In ooreenstemming met die idees wat destyds oor Europa gewaai het, het Abdülmecit die hervormings van sy vader uitgebrei om die aard van die Ottomaanse staat te verander. 
Hierdie ligging was gunstig, aangesien die welgestelde Bisantynse Ryk in sy weste verswak het, terwyl in die ooste die Moslem -magte onder die Seljuk -Turke versplinter en afgelei was in die lig van meedoënlose Mongoolse aggressie en interne twis.  Toe Osman Gazi die heerser word, was die Islamitiese wêreld in 'n harde stryd om homself onder leiding van gazi's te herorganiseer teen die Mongoolse inval uit die ooste en die kruistogte uit die weste. 
Volgens die Ottomaanse tradisie het die Osmans -vader Ertuğrul die Turkiese Kayı -stam wes van Sentraal -Asië na Anatolië gelei, en hy beloof dan trou aan die sultan van die Anatoliese Seljuks, wat hom heerskappy oor die stad Söğüt aan die Bisantynse grens verleen het.  Osman se laaste veldtog was teen die stad Bursa, alhoewel Osman nie fisies aan die geveg deelgeneem het nie, was die oorwinning by Bursa uiters noodsaaklik vir die Ottomane, aangesien die stad as 'n opvanggrond teen die Bisantyne in Konstantinopel gedien het, en as 'n pas versierde hoofstad vir Osman se seun, Orhan. 
GEREKTEER GESELEKTEERDE BRONNE(31 brondokumente gerangskik volgens voorkomsfrekwensie in bogenoemde verslag)
Die swaard van Osman (Turks: Taklide-Seif )  was 'n belangrike staatswaard wat tydens die kroning van die sultans van die Ottomaanse Ryk gebruik is.  Die praktyk het begin toe Osman deur sy mentor en skoonpa Sheik Edebali met die swaard van Islam omgord is.  Die omring van die swaard van Osman was 'n noodsaaklike seremonie wat plaasgevind het binne twee weke nadat 'n sultan by die troon aangekom het. Dit is gehou by die grafkompleks by Eyüp, aan die Golden Horn -waterweg in die hoofstad Constantinopel. Die feit dat die embleem waarmee 'n sultan op die troon was, uit 'n swaard was, was baie simbolies: dit het getoon dat die kantoor waarmee hy belê is, in die eerste plek die van 'n kryger was. Die Swaard van Osman is aan die nuwe sultan vasgemaak deur die Sharif van Konya, 'n Mevlevi -dervish, wat vir die doel na Konstantinopel ontbied is. So 'n voorreg was voorbehou vir godsdienstige leiers sedert Osman in 1299 sy woonplek in Konya gevestig het, voordat die hoofstad na Bursa en later na Konstantinopel verskuif is.