'N Rukkie terug, in die gees om dinge beter te maak, het ek die meubels in die kantoor herrangskik. Die veranderinge was 'n bietjie onkonvensioneel, maar prakties, ten minste na my mening. Ek het die nuwe reëling liefgehad, alhoewel - volgens interieurontwerpreëls - dit dalk anders as "vreemd" geklassifiseer kan word. Tog was die uitleg meer doeltreffend en sou dit lei tot 'n beter funksionering van die kantoor.
Tog was ek verbaas toe die verandering begroet is met wat ek gevoel het, was afkeuring. Die ander het nie daarvan gehou nie. Hulle het nie gereageer op die manier waarop ek met 'n entoesiastiese wil wou gewees het nie: "O, dit is wonderlik!" Die veranderinge is begroet met "Wat is dit ?!" kommentaar. Nou dat dit op sigself nie 'n probleem is nie, het almal immers verskillende smake en sien dinge vanuit hul eie oogpunt. En natuurlik het mense dikwels weerstand teen verandering, veral wanneer die verandering op hulle gedruk word sonder om hulle die geleentheid te gee om 'n keuse te maak. Die reaksies van my medewerkers was dus nie verbasend nie, en kon verwag word as ek dit vooraf gedink het. Hulle reaksie was dus nie regtig 'n probleem nie.
Die "probleem" was my reaksie. Ek het myself gevoel seer en teleurgesteld oor hul reaksie. Iets soos 'n kind wat 'n geskenk of verrassing voorberei het, net om dit as onwaardig te beskou. Ek het gevoel dat my herontwikkeling nie net die "toets" geslaag het nie, maar dat ek persoonlik geoordeel en verwerp is. Ek het gevoel dat die "meesterstuk" wat ek geskep het, op die hoogte was en bespot is.
Dit was natuurlik nie die geval nie, maar die "onveilige kind" in my het gevoel dat dit was. Ek het myself gevoel ontsteld en "un" - iets ... 'n mengsel van onaanvaar, onbemande, onwaardig, ongewenste, ens. Ek het basies bevind dat omdat my aksie nie aanvaar is nie, ek gevoel het dat ek nie aanvaar is nie. Omdat my optrede nie entoesiasties begroet is nie en dadelik geliefd was, het ek gevoel dat ek ook nie geliefd was nie. Ek het ervaar gevoel ongeliefde alhoewel dit eenvoudig my optrede was wat nie geliefd was nie.
Ek het hierdie gedrag voorheen gesien ... beide in myself en in diegene rondom my. En ek is seker jy is bekend met die gevoel van jouself. As jy iets doen wat ek nie liefhet nie, beteken dit dat ek jou nie liefhet nie? Natuurlik nie. Dit beteken eenvoudig dat ek nie jou aksie liefhet nie. 'N Goeie voorbeeld is 'n ma en kind. As die kind iets mors of iets breek ... mag die ma nie die aksie liefhê nie, maar sy het nog steeds die kind lief (alhoewel sy op die oomblik kwaad kan voel).
Net so, as ek nie spesifiek omgee vir die klere wat jy dra nie, beteken dit eenvoudig dat ek nie omgee vir die klere nie, maar dit reflekteer nie op my gevoelens teenoor jou as mens nie. Of as jy iets doen waaraan ek nie omgee nie, is dit die aksie wat ek nie omgee nie ... Dit raak nie my ware gevoelens vir jou nie.
Waar kom hierdie gevoelens van onsekerheid vandaan? Waarom reageer ons en neem hierdie dinge persoonlik? Wat gaan regtig aan? Weereens beteken dit 'n blik op ons vlak van selfvertroue, selfaanvaarding en selfbeeld. As ons na ander kyk om hierdie "behoeftes" te vervul, voel ons teleurgesteld wanneer hulle nie ons gedrag straf nie. Hul nie-aanvaarding van ons gedrag vertaal na ons "behoeftige" kind as nie-aanvaarding van ons self.
Aangesien ons op soek is na goedkeuring en selfbeeld deur ander se oë, wanneer hulle ons nie goedkeur nie, val ons eie vlak van selfbeeld en self-goedkeuring. Omdat ons nie in ons eie selfvertroue stewig gevestig is nie, 'n skoen of frons van iemand, kyk ons ​​na, 'n gat in die sluier van ons selfbeeld.
Wat is die middel? Die metafisiese voorskrif is om 'n miljoen keer te herhaal (of solank dit nodig is om dit in te sink), "Ek is waardig. Ek is lief. Ek aanvaar en hou myself net soos ek is." Hierdie eenvoudige stelling kan oor en oor heen en weer herhaal word. 'N Goeie plek (en 'n uitdagende een) is voor die spieël. 'N Goeie tyd is enige tyd wat jy gevoelens van selfvertroue voel en 'n lae selfbeeld skop.' N Goeie rede is omdat jy verdien moet word, en die eerste persoon wat jy dit verdien, is jouself. As jy nie dan wie? Indien nie nou, dan wanneer?
Sodra ons onsself eintlik liefhet, sal ons nie die handelinge en woorde van diegene rondom ons as die validering of gebrek aan validering van onsself interpreteer nie. Ons sal veilig wees in ons eie selfwaarde en ons selfbeeld sal nie vir die mense se genade wees nie.
Dus, die volgende keer hou iemand nie van hoe jy iets doen nie, jy hoef dit nie as 'n oordeel van jou "waardigheid" te interpreteer nie. U is 'n kind van God, "geskep na die beeld van die Vader" en geen aksie of gedagte kan dit verander nie. As 'n kind van die heelal, "het jy die reg om hier te wees", ongeag iemand se mening of oordeel van jou of jou optrede.
Die Amerikaanse Handves van Regte verklaar dat ons die reg het op die strewe na geluk. Wel of Amerikaans of nie, die "strewe" van geluk is nie wat ons regtig die reg het nie. Ons het die reg tot geluk self, nie net vir die nastrewing daarvan nie. En geluk word binne ons eie gevind wanneer ons onsself aanvaar soos ons is, met ons eienskappe sowel as ons "mislukkings" ...
Geluk, dit is gesê, is 'n "binne werk". Niemand kan jou "gelukkig maak nie" net soos niemand jou kan maak nie "kwaad, hartseer" ens. Dit is keuses wat ons maak elke dag, elke oomblik van ons dag, met elke gedagte wat ons het (of het nie) . Wanneer ons die woorde en houdings van ander besluit hoe ons oor onsself voel, gee ons ons krag uit om gelukkig te wees. Ons het daardie mag aan iemand anders oorgegee.
Ons het die reg om gelukkig te wees, en ons het die reg om geluk, selfbeeld, selfwaarde, ens. Te kies elke oomblik van ons lewens, met elke asem wat ons neem. Geniet dit! In vreugde!
Geluk is 'n Binne Job: Oefen vir 'n Liefdevolle Lewe
deur Sylvia Boorstein Ph.D.
Hoe kan ons dag na dag verloof raak? Hoe kan ons voortgaan om lief te hê - hou ons gedagtes in 'n gelukkige bui - wanneer die lewe kompleks en dikwels uitdagend is? Dit is vrae wat Sylvia Boorstein in geluk aanspreek. Is 'n Binne-werk. In meer as drie dekades van praktyk en onderrig het sy ontdek dat die geheim tot geluk lê in die aktiewe verbouing van ons verbintenisse met die wêreld, met vriende, familie, kollegas - selfs diegene wat ons dalk nie goed ken nie. Sy wys ons hoe verstandelikheid, konsentrasie en moeite - drie elemente van die Boeddhistiese pad na wysheid - ons kan lei van woede, angs en verwarring, tot in kalmte, helderheid en die vreugde om in die hede te leef.