Sparta - Inligting - 2022
Sparta is 'n antieke staat op die gebied van die moderne Griekeland in die Evrota-vallei, in die suide van die Peloponnes-skiereiland. Die stadstaat self het ontstaan ​​in die XI eeu vC, en reeds in die VIII-VII eeue vC. 'n staat op groter skaal verskyn op grond van 'n munisipaliteit. Die hoogty van Sparta, as een van die invloedrykste Hellenistiese state, val op die VI-IV eeue vC.
Gedurende die Peloponnesiese oorlog was Athene gepas, is die hegemonie van Sparta in Antieke Griekeland gevestig. Maar pogings om hervormings uit te voer en bure te verower, het misluk - die staat, saam met Griekeland, het deel geword van die Romeinse provinsie Achaea. Glorie aan Sparta is gebring deur haar leër, waaroor Homer in sy 'Iliad' geskryf het.
Daar is vandag 'n regte mite oor die Spartaanse krygers. Maar die meeste van ons kennis oor hierdie antieke staat is mites.
Sparta is die antieke Griekse naam vir die staat. Die inwoners van hierdie staat het hulself die Lacedaemoniërs genoem. Die naam Sparta het destyds nie bestaan ​​nie, dit is vervang deur Lacedaemon. Die bekende woord aan ons verskyn nie net aan die Grieke nie, maar aan die Romeine. En die term "lakonies" het net antieke Griekse wortels, dit het ontstaan ​​uit die naam van die staat. Die Spartane is as ingehou en lakonies beskou, aangesien dit in die Peloponnesos en verder bekend was. "Laconic" beteken letterlik - op 'n Spartaanse manier kalm en stil.
Die Spartaanse leër was onoorwinlik. Die leër van hierdie antieke staat was sterk genoeg om deur alle bure gevrees te word. Maar volgens baie kriteria was die leër van Sparta minderwaardig as die mededingers, insluitend selfs die Grieke. Die krygers is as baie opgelei beskou en het uitstekende fisieke vaardighede. Maar die dissipline van die soldate is ook deur ander mense aanvaar. Alhoewel die Romeine die krag van die leër van Sparta bewonder het, het dit uiteindelik aan hulle oorgegee. Dit is opmerklik dat die Spartane niks van die mynbou geweet het nie. Dit het hulle verhinder om effektief beleg op stede te maak. En die taktiek was eenvoudig, dit was gebaseer op die persoonlike moed en krag van die soldate. In die geskiedenis van Antieke Griekeland is daar baie gevalle van nederlae van die Spartane wat voortdurend met hul bure of met eksterne aggressors veg. Alhoewel daar geglo word dat die Spartane tot 371 vC onoorwinlik was. en die slag van Leuctra, waar die Thebane verloor het, kan die veel meer beroemde slag van Thermopylae genoem word. Die krygers het ongekende moed getoon, maar die Perse het uiteindelik die grootste deel van Griekeland verower. In 425 v.C. die Spartane het die Slag van Pylos in 331 vC verloor. - Slag van Megalopolis. Nederlaag in 222 v.C. tydens die Slag van Selassia het dit vir Sparta moeilik geword, waarna sy met geweld in die Helleniese Unie opgeneem is. Die hele geskiedenis van Sparta is 'n reeks oorloë, waarin daar vele glorieryke oorwinnings en bedroefde nederlae was.
Die Sparta-leër was te voet. Die leër van Sparta het ook ruiters ingesluit. Die perde-leër het bestaan ​​uit ryk burgers wat dit kon bekostig om 'n perd te koop en dit dan ook te hou. Maar op die ou end het almal uitsluitlik te voet geveg en die falanx aangevul met 'n losskakel van "wagte". Dit was sy wat die beroemdste 300 Spartane was onder leiding van koning Leonidas, wat op Thermopylae oorlede is. Wetenskaplikes glo dat so 'n losmaking in vredestyd die rol van militêre polisie kan speel en slawe-opstand onderdruk.
Die Spartane was onbeskof en onkundig. Die moderne stereotipe vertoon hierdie mense as onbeskof en sien net krag as deugde. Alhoewel geestelike werk in Sparta nie as die belangrikste beskou is nie, beteken dit nie dat die mense onkundig is nie. Die staat het die geskiedenis met digters en skrywers aangebied. Die bekendste daarvan is Alkman en Terpandr. Dit was waar, selfs hulle het 'n goeie liggaamlike fiksheid. Selfs die beroemde Spartaanse priester en waarsêer Tisamen van Elea word as 'n uitstekende atleet beskou. En die mite van die algemene onkunde van die Spartane het verskyn omdat die beroemdste kulturele figure van die stad nie daarin gebore is nie.
Swak kinders is deur die Spartane van die afgrond af gegooi. Hierdie mite het verskyn danksy die werke van Plutarch. Die wetenskaplike het in sy beskrywings van die Spartaanse samelewing gesê dat die ouderlinge besluit het watter kinders in die kloof neergewerp moet word. Die swakste en minderwaardiges is die reg op lewe ontneem. Moderne historici het egter nie 'n ondubbelsinnige mening oor hierdie kwessie nie. Die meeste kenners is oor die algemeen skepties oor hierdie legende. So 'n tradisie het waarskynlik nie in Sparta bestaan ​​nie. Dit is die moeite werd om te onthou dat daar in die antieke Griekse annale baie oordrewe en versierings was. Dit het duidelik geword nadat ons die beskrywings van dieselfde gebeure in die kronieke van die Grieke en Romeine vergelyk het. Daar was in Sparta altyd 'n rigiede stelsel om kinders groot te maak, agoge ('onttrekking' in vertaling). Groeiende kinders word as die eiendom van die hele samelewing beskou. As gevolg van die styfheid van die stelsel, kan die sterftesyfer onder kinders inderdaad verhoog word. Byvoorbeeld, op die altaar van Artemis is seuns die hele dag met 'n sweep geslaan as 'n toets van moed. Nie almal kon die pyniging weerstaan ​​nie. Maar die sterkste het eer en eer ontvang. Maar terselfdertyd is dit onmoontlik om onmiddellik na die geboorte oor die opsetlike doodmaak van kinders te praat. Menslike bene is in 'n kloof naby Sparta gevind. Maar ontleding het getoon dat slegs 15% van die oorblyfsels aan minderjariges behoort. Die liggame is waarskynlik na die dood van die burgers in die afgrond gegooi. Die feit dat die koning van Sparta bestaan, Agesilaus, wat sedert geboorte kreupel was, en die blinde digter Tirtaeos, is aandag werd. As die tradisie van die doodmaak van gestremde kinders bestaan ​​het, sou hierdie individue eenvoudig nie oorleef het nie. Interessant genoeg het hierdie mite eenvoudig nie wortel geskiet in die internasionale historiografie nie.
Sparta het nie handel en kunsvlyt geken nie. Volgens die wet mag die Spartane nie handel dryf met luukse goedere nie. Burgers het hulself toegewy aan die kuns van oorlog, en die handel en kunsvlyt wat nodig was vir die funksionering van die ekonomie, is aan die helote en perieks gegee. Dit is onmoontlik om te praat oor die agteruitgang van kunsvlyt. Praktiese produkte wat in Sparta geskep is, was oral in Griekeland bekend: keramiek, klere, skoene, wapens, meubels. Basies is dit alles vir interne doeleindes geskep en plaaslik verkoop. Soewereine Sparta het nie vreemdelinge met hul belange en goedere op sy grondgebied toegelaat nie.
Sparta het slegs ten koste van slawe oorleef. As 'n gedagte-eksperiment word voorgestel dat die land alles ontneem wat die helotslawe dit gegee het. Die top, wat slegs met die oorlog besorg was, sal eenvoudig dood sterf. In werklikheid, sonder die militêre beskerming van die Spartane, sou die slawe óf deur nuwe, wreder meesters verower word, óf hulle sou in twis gevang word. En die Spartane self kon altyd nuwe slawe vang en nuwe lande met die kleinboere verower.
Die Spartane was wrede slawe-eienaars. Daar is 'n legende oor die vernietiging van die Spartane in 424 vC. tweeduisend van die moeilikste helote. Daar word geglo dat die 'bloeddorstige slawe-eienaars' dit gedoen het uit vrees vir 'n moontlike opstand. In werklikheid was die posisie van die helote glad nie betreur nie. Diegene wat gereed was om militêre diens te gaan ontvang, het vryheid ontvang. Baie helote het besluit op die geleentheid om hul sosiale status te verbeter. Die ontevredenes het na Pylos gevlug, gevange geneem deur die Atheners. Antieke geskiedkundiges skryf die verdwyning van soveel van die slawe van Sparta toe aan massamoord, en nie aan diens nie. Die mite word natuurlik uitgevind, aangesien die helote nog altyd aan militêre veldtogte deelgeneem het. Hierdie ordenings, kokke, bouers het die leër gehelp, maar het nie direk aan die gevegte deelgeneem nie. En soms het die helote selfs as ligte infanterie geveg. In die moeilikste tye vir Sparta was slawe die basis vir die aanvulling van swaar infanterie, hopliete. Die mite van massamoord is deur die Atheense uitgevind as propaganda om die bevolking van Messinia te intimideer. Die gebeure van die 3de eeu vC dui op die werklike situasie van die helote. Koning Cleomenes III het die ryk "slawe" aangebied om hul vryheid vir twee kilogram silwer te verlos. Hierdie geleentheid is onmiddellik deur sesduisend mense gebruik. Die Spartane het nie verhoed dat die helote ryk geword het nie en het slegs 'n deel van die oes van hulle geëis. En tienduisende sulke slawe was meestal besig met huishoudelike take, eenvoudig en goed gevoed, langs hul meesters.
Die vryheid van die mense van Sparta was minderwaardig as die vryhede in Athene en Attika. Dit blyk dat belasting in Athene baie hoër was as in Sparta. En sonder die konstante bekendstelling van nuwe sytakke, sou Athene nie so ledig kon leef nie. Hierdie feit is nie geadverteer voordat die stad verskillende alliansies begin sluit het en nuwe gebiede verower het nie. Toe die Geallieerdes verneem dat Atheense demokrasie eintlik duur is.
300 Spartane het dapper geveg teen 'n hele leër van Perse. Dit is 'n redelik gewilde historiese mite. Hy prys die dapperheid en waagmoed van die soldate, wie se verenigde handvol 'n ruk lank die leër van die veroweraar van duisende gestop het. Die enigste betroubare bron kan beskou word as die 'Geskiedenis' van Herodotus. Ellen het geskryf dat in hierdie gebied, die Persiese koning, benewens 300 Spartane, nog 1000 Tegeans en Mantineans gewag het, ongeveer 1100 stryders uit Arcadia, 400 Korintiërs, 'n paar dosyn verteenwoordigers van ander stede van die Peloponnesos. Daarbenewens het die leër uit 700 Thespiërs en 400 Thebanne bestaan. Eenvoudige berekeninge gee 'n raming van die grootte van die Griekse leër op 5-6 duisend mense. En dit gaan slegs oor sterk gewapende professionele persone. Herodotus sê niks oor dieselfde helote wat die Spartane bedien het en as ligte infanterie gebruik kon word nie. Maar die historikus self het later geskryf dat daar vir elke vrye soldaat van Sparta tot sewe slawe-assistente was. Blykbaar was daar onder Thermopylae 'n soortgelyke verhouding. Sommige kenners skat die getal van die hele Griekse leër met slawe en bondgenote op 12 duisend mense, wat tien keer hoër is as die klassieke 300. Maar dit doen nie afbreuk aan die feit dat die Grieke dapper is nie. Op die slagveld het 4 duisend mense gesterf, nog 400 is deur die Perse gevange geneem.
Al 300 Spartane het in Thermopylae omgekom. En dit is weer die moeite werd om oor 'n pragtige, maar nie heeltemal waaragtige mite te praat nie. Koning Leonidas het een van sy soldate, Pantita, na Thessalië gestuur as boodskapper. Nadat hy geleer het oor die uitslag van die geveg en besef dat oneer op hom wag in Sparta, het hy homself opgehang. Nog twee soldate, Eurytus en Aristodemus, is weens siekte deur die koning vrygelaat. Maar as die eerste wapenrusting geëis het en na sy vriende terugkeer om saam met hulle te sterf, wag die tweede in Sparta op skande en die bynaam "lafaard". Al het hy 'n jaar later in die slag van Plataea hom onderskei, kon Aristodemus nie versoening doen vir sy skuld nie. Daar is gesê dat hy bloot die dood op die slagveld gesoek het.
Al 300 Spartane was liefhebbers. Daar word geglo dat homoseksualiteit wydverspreid was in 'n suiwer manlike Spartaanse samelewing. In 'n moderne interpretasie word Plato gekrediteer met die woorde oor krygerliefhebbers wat verkies om langs hul geliefde te sterf, eerder as om weg te hardloop en vernedering te ervaar. In werklikheid het dit oor die algemeen gegaan oor mense wat van mekaar hou, nie noodwendig met seksuele ondertone nie. Die mite van die homoseksualiteit van 300 Spartane verskyn danksy Plutarch. Maar hy noem slegs dat "volgens sommige" die koninklike loslating gevorm is op grond van mans se liefde vir mekaar. Gerugte word ontbloot deur die werk "Antieke gebruike van die Spartane". Daar word gesê dat mans toegelaat is om op eerlike harte seuns te raak, maar dit was jammer om 'n verhouding met hulle te hê. Passie moes geestelik wees, nie vleeslik nie. Diegene wat van sodomie beskuldig word, is vir ewig van hul burgerskap ontneem. En in die geveg kon die seuns op geen manier langs die soldate staan ​​nie - die opleiding het tot 20 jaar oud gegaan. En in die Spartaanse leër mag selfs landgenote nie naby bly nie. In die ontbinde Athene is homoseksuele verhoudings as die norm beskou, terwyl die haters van Sparta hul fondamente aan ander toegeskryf het.
Sparta is deur die koning regeer. In werklikheid is Sparta tegelyk deur twee konings regeer. Dit was die geval sedert die begin van die XI eeu vC. Die konings het twee verskillende dinastieë voorgestel: die Hagiades en die Eurypontids. Danksy sy tweelingseuns is altwee waarskynlik van koning Aristodemus afkomstig. Die funksies van die heersers was meestal verteenwoordigend, maar in die geval van oorlog het een van hulle die leër op 'n veldtog gelei, terwyl die ander in Sparta gebly het. In werklikheid is die land deur 'n raad van ouderlinge van 28 gerone en albei konings regeer.
Hulle hou nie van musiek in Sparta nie. Dit wil voorkom - wat het musiek met die harde krygers te doen? In werklikheid is Sparta as byna die mees musikale stad in die hele Griekeland beskou. Hier is musiek sowel as lees ernstig opgeneem. Die Spartane het geglo dat liedjies mense opwek en help om militêre oefeninge uit te voer. Tydens die aanvalle het die soldate in die refrein gesing na die geluid van 'n fluit.
Die Spartane het slawe gehad. Al die helote word as staatseiendom beskou. Dit kan alreeds slawe aan mense beskikbaar gestel word.
Spartaanse seuns het snags helotte gesteel en gejag. Daar word geglo dat seuns gedwing is om diefstal en nagjag te leer om die nodige militêre vaardighede te verwerf. Maar dit het nie prakties sin gemaak nie. Die Spartane het nie deur spioenasie of geheime infiltrasie in die vyandelike kamp geveg nie. Hulle is van kleins af geleer om te veg as deel van 'n falanx. En wat moes die helote op die nagpaaie doen? Die kleinboere het rustig tuis geslaap. En die loslating van jong mans het diegene gevang wat na Messinia gevlug het of gretig was om by die rebelle aan te sluit. Hierdie gebruik is gevorm tydens die Eerste Messeniese Oorlog. In werklikheid het die jonger geslag militise eenhede geskep. Die jong mans het nog nie geweet hoe om te veg nie, maar hulle kon die paaie patrolleer.
Die Spartane het higiëne verwaarloos. Daar word geglo dat die werklike verwerping van higiëne 'n kenmerkende kenmerk van die lewe van die Spartane was. In elk geval het Plutarch in sy 'Antieke gebruike' geskryf dat hierdie volk nie was nie, nie klere aantrek nie, nie soos ander Grieke die liggaam botter nie. Maar in dieselfde boek word gesê dat die Spartane rooi klere gedra het vir die oorlog, sodat bloed nie sigbaar sou wees as hulle gewond is nie. Dit beteken dat nie alle burgers klere dra nie. Legendes oor slegte klere en weiering om te was, moet toegeskryf word aan die periode van militêre opleiding. Dit is vanselfsprekend dat daar nie die beste klere nodig was nie. Daar was geen probleme met water in Sparta nie. Het mense regtig naby fonteine ​​geloop en nie die vuilgoed afgewas nie? Hierdie Atheners, wat gewoond was aan gereelde versorging van hul liggame, merk op die eenvoud van die Spartaanse lewe. Die liggaam is hier opgelei, nie gekoester nie. Die Atheense verwildering het gegroei tot 'n historiese mite. Herodotus het gesê dat die Spartane voor die geveg, benewens die voorbereiding van wapens, ook hul lang hare gekam het. Maar jy kan dit nie met 'n ongewaste kop doen nie! Heel waarskynlik het die Spartane hulself periodiek gewas, hoewel die vuilwerk hulle nie baie ongemak tydens die veldtog veroorsaak het nie. Die houding teenoor die bad was interessant in Sparta. Daar word geglo dat die liggaam daar sou bad. Aanvanklik was dit slegs toegelaat vir bejaardes en siekes. Maar na die Peloponnesiese oorlog het die baddens na Sparta versprei en daar gewild geword. Dit is dus nie nodig om oor vuil Spartane te praat nie.