Die apostels (die woord beteken gestuurdes – die enigste keer wat Markus die woord vir die twaalf gebruik) kom terug en vertel Jesus alles wat hulle gedoen en ervaar het. Jesus se reaksie is om hulle na ‘n stil plek te neem, nie net om weg van die skares en hulle eise te gaan rus nie, maar waarskynlik ook om met hulle die ervarings deur te gesels. Die skare fnuik egter Sy planne en Hy kry die skape sonder herder innig jammer en begin hulle leer. Markus vertel nie van ‘n Bergrede nie, maar dit sou goed op dié punt gepas het.
Jesus gaan dan die berg op om te bid, dit waarvoor Hy in die eerste plek gekom het, toe Hy sy dissipels na ‘n stil plek geneem het om te rus. Weereens demonstreer Hy sy mag oor die wind en weer, as Hy teen dagbreek na hulle aangeloop kom op die see van Galilea, op pad na Betsaida. In taal wat herinner aan God wat by Moses verbygaan (Eks 33:22) wil Jesus by hulle verbygaan, maar klim saam met hulle in die skuit om hulle gerus te stel: “Dit is Ek!”. Anders as met Moses kan hulle met God in verhouding staan en Hom van aangesig tot aangesig ervaar. Tog verstaan hulle steeds nie wie Hy is en wat Hy kan doen nie, soos ook die vermeerdering van die brood die vorige aand vir hulle gewys het. Hulle is in die binnekring, maar verstaan ironies genoeg nog steeds nie veel meer as die buitestaanders nie.
Lukas vertel nie die verhaal van Jesus wat op die see loop nie. Matteus brei uit op hierdie verhaal en vertel van die interaksie van Petrus met Jesus wat uitloop op Petrus wat self ook op die see loop, totdat hy te bang word en amper sink. Dit lei tot ‘n gesprek oor hulle kleingeloof wat uitmond in ‘n belydenis dat Hy die Seun van God is. Johannes verskil oënskynlik van die ander evangelies, deurdat hy sê dat hulle na Kapernaum op pad was, en nie Betsaida soos uit die ander evangelies blyk nie. As ‘n mens egter Markus 6:53 lees kom jy agter dat die wind hulle van koers af gedwing het en hulle by Gennesaret aan wal gegaan het, wat naby Kapernaum is.