Annus Horibilis | SkalkSkryf
« `n Dag in die lewe van: A Day in the life of
We Were Made for These Times »
Julie 30, 2017 deur Louwie
2017; Ons Annus Horibilis
Eintlik was elke een van hulle sedert omtrent 1995, in die beroemde woorde van Liesbet die koningin van daardie klein, miserabel, nat ou eilandjie, ŉ annus horibilis vir ons persoonlik … en dan praat ek nie eers oor die politiek nie, dit is ŉ heel ander storie, ŉ nagmerrie wat die Koningin se woorde nie naastenby kan beskryf nie.
Van tyd tot tyd het alles inmekaar gedon….., ek bedoel geval. Hierdie jaar 2017 van onse Liewen Heer was nie anders nie, en hier kan ons in-zoom op Julie maand, ons eie persoonlike Lulli horibilis. Dit het wel `n aanloop gehad, dalk `n soort van waarskuwing dat stormweer op pad was. Eers is dit Ma se skoothond Mia, die baba in die huis wie se lewensdraad geknip word om haar uit haar pyn en lyding te verlos. Net daarna was dit Bonnie, ons Scotty wat dood is, en toe kom die episode in die hospitaal waar `n relatief eenvoudige prosedure lelik skeef loop en hierdie ouman amper die lepel in die dak steek.
Daarna is dit ons Ouboet wat skielik die tydelike met die ewige verwissel. Ek wou nog, sodra hy weer by die huis was van die hospitaal af, met hom gaan gesels het oor von Daniken en Desmond Morris, skrywers en idees wat hy oor my pad gebring het en wat `n groot invloed op my lewe en denke uit geoefen het. Toe gaan hy nooit weer huis toe nie.
Mens steier nog onder die aanslae, toe kom die FNB en rol `n groot klip in jou pad. En het jy nou al met `n bank probeer redeneer? Jy loop jou teen `n muur van onkunde en onbehulpsaamheid vas, en jy het ure se pret as jy per telefoon met iemand daar wil kommunikeer. Die Kwaai een skel en gooi telefone neer, maar ook dit help niks nie.
Jy keer verwoed op een front, net om uit `n ander koers aangeval te word. The Universe is out to get you, voel dit vir jou. Ma stamp die kar (net `n ligte ‘fender bender’ soort van ding) en ons probeer die saak by die polisie aangee vir versekering doeleindes. En as jy gedink het die bank is onbedagsaam en onbeskof, dan was jy soos ons baie lanklaas by `n Polisiestasie. `n Swart man kla dat hy die vorige dag ook by die stasie was en ure moes wag om gehelp te word. Soos dit deesdae gaan is daar een persoon agter die toonbank wat sleepvoet die publiek bedien terwyl 7 of 8 manne in blou buite in die son staan en lag en gesels. Toe hy by die stasiebevelvoerder gaan kla sê die vir hom dat, as hy nie tevrede is met die diens nie moet hy f…of! Toe loop hy maar. Vandag is hy weer daar, moedeloos en moerig.
Ons gaan gefrustreerd na `n ander NSAPD kantoor net om terug gestuur te word na die eerste een toe. Ons val glo buite hulle gebied. En daar dog ek nog altyd jy kan `n ongeluk by enige polisiestasie in die land aanmeld? Ek vermoed die ouens was maar net te lui om hulle werk te doen.
Ons frustrasie vlakke klim in die rooi en die bloeddruk dreig om belangrike are te laat bars.
Intussen is daar mense wat my baie geld skuld maar hulle weier om met my te praat. En vreemd genoeg, die een of twee ouens vir wie ek `n klein bietjie geld skuld wil nie ophou om met my te praat nie. En nog vreemder, die een instansie vir wie ek baie geld skuld wil nie vir my `n rekening stuur nie. Hulle weier om my geld te vat sonder die faktuur wat hulle veronderstel is om vir my te stuur. Soos ek dit verstaan wil hulle eers by my bank uitvind of my besigheid `n goeie “track record van betaling” het voor hulle met my sal besigheid doen! Ek dink nie hulle verstaan hoe besigheid werk nie.
Nou is Julie/Lulli amper verby. Ons verneem neef Theuns lê in die hospitaal na `n beroerte aanval en dit gaan ook nie goed met sy suster Zagie wie se seun onlangs voor haar vermoor is nie.
Augustus lê om die draai vir ons en wag soos `n roofdier op sy prooi. Vroeg in die maand moet die uwe weer hospitaal toe om “onder die ligte te gaan.” Kom ons hoop dit sal beter gaan as die pyne eers uitgesorteer is.
“Any time you argue with what was, what is, or what will be, you limit your ability to experience the vastness of who you are … When we argue with life, we lose every single time – and suffering wins.”
‘Falling into Grace’
Posted in Louwie | Tagged 2017, Adyashanti, Annus Horibilus, Lament, Louwie Horibilus, Lulli Horibilus, Stryd, Teenslae | 6 Kommentaar
op Julie 31, 2017 at 12:05 vm Aspaai
Sterkte, seker alles sal weer binnekort klop disselboom gaan.
op Julie 31, 2017 at 8:00 vm Louwie
Dankie Aspaai. Die son skyn altyd, en natuurlik sal daar van tyd tot tyd skadus ook wees. Dit is soos dit is, en dit is goed so.
op Julie 31, 2017 at 3:44 nm Stories Uit My Wereld
Ken daai een van “alles gaan verkeerd.”
op Julie 31, 2017 at 5:40 nm Hennie
Om met die groot maatskappye deurmekaar te raak is soos om te kla oor vrot Kentukey vleis maar op n dag kry hul die wind van voor. gelukkig kom die son weer op en kom ons naderhand deur die modder, dis net die onnodige gespook wat mens omkrap. Sterkte vir Augustus.
op Julie 31, 2017 at 8:16 nm Louwie
Stories UMW, dit is maar die lewe. Dit loop verkeerd (dink ons), en dan loop dit weer reg (dink ons), maar eintlik loop dit soos dit moet. Iewers, eendag sal ons dit dalk so verstaan.
op Julie 31, 2017 at 8:20 nm Louwie
Hennie, dit is dalk soos die wyse Ady sê; dis omdat ons so spook teen dit wat is, wat dit so erg maak. Meeste van die tyd kan ons wegloop, maar ons like mos van `n goeie fight. Die resultaat is onnodige bloukolle en bloed.