Reliëfbeelde, Kailasanatha -tempel (illustrasie) - Inligting
Reliëfbeelde, Kailasanatha -tempel
Kailasanatha -tempel, Ellora … Een van die geheimsinnige tempels in Indië .. (in detail)
Die Kailash (IAST: Kailāśa) of Kailasanatha tempel (Kailāsanātha) is een van die grootste antieke Hindoe-tempels in die rots wat in Ellora, Maharashtra, Indië geleë is. Vanweë sy grootte, argitektuur en beeldhoukundige behandeling, word dit as 'n megaliet uit een rots uitgehaal en word beskou as een van die merkwaardigste grottempels in Indië.
Die Kailasanatha -tempel (grot 16) is een van die 34 grottempels en kloosters wat gesamentlik bekend staan ​​as die Ellora -grotte. Die konstruksie daarvan word algemeen toegeskryf aan die Rashtrakuta-koning Krishna I van die 8ste eeu in 756-773 nC. Die tempelargitektuur toon spore van die style Pallava en Chalukya.
Sewe duisend wonders van Indië: 'n prestasie onder die grond in Ellora, genaamd Kailasanatha
7000 Wonders van Indië (Illustrasie: Swarajya Magazine)
In hierdie stuk ontvorm die skrywer die wonder wat Ellora is - en die belangrikste is dat dit die mite dat 'aliens' die tempel gebou het, ontbloot.
Die grootste tempels wat deur byna elke koninklike dinastie in Indië gebou is, is in hul hoofstad - behalwe die Rashtrakutas.
Hul hoofstad was Manyakheta, hul grootste tempel is in Ellora.
In elke ander tempel verdoof kuns en skoonheid die kykers se ontsag vir die ingenieurswese, logistiek, vermetelheid en wilskrag van die gedagtes daaragter.
Ellora laat geen sodanige omvang toe nie. Geen verrassing dat sommige klein geeste dit aan ou vreemdelinge toegeskryf het nie. Kon blote sterflike manne met hamer en beitel 'n berg wegskud om 'n tempel voor te stel?
Die plaaslike legende sê dat selfs sy eie bouers skaars kon glo dat hulle die tempel gebou het, en dit beslis gemurmureer het gandharvas en yakshas het hulle gehelp toe hulle nie soek nie.
Die tempel is 90 voet lank, 200 voet diep, 100 meter breed, 'n eiland van kuns in 'n rotsmeer.
Dit is miskien nie toevallig dat sy beskermheer, die Rashtrakuta King Krishna I, die naam van die Govardhana Giridhari deel nie.
'N Ander legende sê dat die koninginmoeder 'n vas vasgehou het wat sy gesweer het om eers te eindig toe die kalasa van die tempel voltooi is die sthapathi daarom, gevorm dat kalasa eerstens om haar lewe te red, en bou ook die tempel van bo na onder eerder as van onder af.
Een klein storie vir 'n koninginmoeder, 'n reuse sprong vir argitektuur.
Anders as Kanchipuram of Pattadakkal, is daar geen inskripsies in hierdie tempel nie.
Die tri-tala Dravida vimana (lees hier), met 'n agtkantige Dravida shikharavergelykbaar met die Pallava Dharmaraja ratha monoliet in Mahabalipuram, die Pandya Vettuvankoil monoliet in Kazhugumalai en Chalukya Mallikarjuna tempel in Pattadakkal kosthas in die paada, kutas en shaalas in die vimana, laat ons geen twyfel nie.
Dus, kunshistorici vermoed dat hierdie tempel geïnspireer is deur Pattadakkal (lees hier) Virupaksha -tempel.
Die garbhagruham word omring deur 'n oop omringende gedeelte, onderteken deur vyf parivaara heiligdomme, waarvan drie agthoekig het Dravida shikharas, en die ander twee wa-vormige shaalaakaara shikharas.
A sukhanasi, wat strek oor die antarala/ardha-mandapa front die hoof vimana.
'N Wonderlike stel van vier brullende leeus is bo die massiewe pilare sabha-mandapa. Die liggaam van die leeus wys in die kardinale rigtings, terwyl die gesigte na die onderrigtings gedraai word.
Die sabha mandapa het ruim portieke in die noorde en suide, en 'n groot bedekte een by die ingang. Dit lei vorentoe na a nandi mandapa, met 'n manjifieke Nandi wat sy meester in die gesig staar.
Portiekies in die sabha-mandapa is duidelik 'n voortsetting van die Chalukyan -argitektuur, maar is ook 'n kenmerk van die Maaru-Gurjara kategorie van Nagari -argitektuur - die bekendste voorbeelde hiervan is in Khajuraho.
Trappe val weg aan weerskante van die sabha-mandapa ingang. Ja! -die hele tempel is ontwerp as 'n twee-verdieping struktuur. Die adishtaana is die onderste verdieping, bo a upapitha met majestueuse olifante, wat simbolies die gewig van die tempel dra.
Damme, soms leeus, kom tussen die olifante voor.
Die oorblywende mure van die heuwel dien beide as 'n praakaara muur en as 'n onderbroke maalika van verskillende heiligdomme, op een, twee of drie verdiepings. Dit sluit in:
· 'N Mandapa vir Ganga, Yamuna, Sarasvati.
· A. chitra mandapa op die eerste verdieping, in die noordelike muur, met uiters pragtige beelde.
· 'N Pilaar mandapa in die oostelike muur, met verskeie murtis op die agterste muur.
· A. mandapa in die suidelike muur, met sapta matrika.
· Sommige onvoltooide mandapas in die suidelike muur.
A trishula-stambha en 'n olifant, staan ​​weerskante van die Nandi-mandapa. Die voorste muur is omvattend bedek met beeldhouwerke, binne en buite, en het 'n mahadvaara in die middel.
Die tempel is onvoltooid, so geheimsinnig soos Mamallapuram (lees hier) en Vettuvankoil. As dit voltooi was, sou interne trappe tot halfafwerking gelei het mandapas.
Grammatika hakkel, byvoeglike naamwoorde verwelk, metafore skuil. Hoe beheer 'n mens jou sintuie as dit oorlaai is? Daarom is daar miskien geen inskripsies nie.
Handtekeninge van beeldhouers? Hulle het gekies om Bhrigu en Shukra, skrywers van twee antieke, uit te beeld shilpa shaastras, in plaas van hulself.
Beelde in 'n tempel is gewoonlik dekoratief. Twee beelde van Ravana wat Kailasa in Ellora ophef, is egter suggestief en strategies geplaas.
Die een is chitraardham, 'n beeld met 'n lae reliëf in die upapithaa van noordelike muur van die sabha-mandapa.
Dit herinner ons sterk aan 'n soortgelyke beeldhouwerk in Pattadakkal, wat dekoratief in 'n pilaar geleë is.
Die ander is chitram, volledig in die ronde, in die upapitha van die suidelike muur van die sabha mandapa. Sy koppe in 'n sirkel, die enorme las om die berg op te lig en so te sê dat elke gesig huil, elke spier gespanne, sy hande in elke rigting strek, gee Ravana die prentjie van onbeperkte hubris en dreigende nederigheid.
Siva glimlag geamuseerd en sit nonchalant, terwyl 'n ontstelde Parvati in verwarring op hom leun.
Die twee Ravanas lig nie net die berg in hul beeldhouwerke op nie, maar ook die hele berg vimanam van die Ellora Kailasanatha -tempel.
Op die eerste verdieping van die sabha mandapa is twee kontrasterende beelde langs mekaar - een van Siva wat uit die linga gebou deur Markandeya en skop Yama in die bors van die ander van Gangadhara (lees hier).
Maar ons het haastig na binne gegaan. Laat ons weer by die ingang begin.
Die voormuur van die tempel vorm 'n binnehof met die stertpunte van die heuwel. Al drie is oorvloedig versier met verskillende samhara-murtis in die noorde - Gajasamhara, Narasimha, Trivikrama, BhuVaraha en AshtaDikpalas in die suide - alles op hul vahanas. Hierdie beelde het groot skade gely.
As ons binnekom, word ons begroet deur die essensie van geluk - Gajalakshmi - wat op 'n lotus sit, gebad deur twee olifante wat potte water oor haar draai, terwyl nog twee water uit die dam haal met lotusse voor.
Die hele paneel is ongeveer 20 voet lank spore van mortel en verf heel bo dui aan dat die hele paneel geverf is - net soos elke muur van die bokant.
Daar is grootheid in die oorblywende grysheid, daar moes prag in oorspronklike kleure gewees het.
Die lotus versprei 'n paar voet vorentoe in volle driedimensionaliteit, beklemtoon deur die hoë mace-draer dvarapalakas aan weerskante.
In skerp kontras aan die ander kant, is 'n woeste Gajasamhara Murthy wat die olifantvel wat hy bo -oor hou, uitmekaar skeur, terwyl die een hand 'n bak vir die bloed hou, die een hand vir Devi gerusstel, een voet rus op verskeie ganas, en Kalabhairava, skeletagtig en skrikwekkend, dans tussen sy voete.
Die binnekant van die voorste muur is ook so pragtig met reuse beeldhouwerke as die buitekant, maar baie minder verslete.
Onder hierdie is Mahishasura Mardhini, Govardhana Giridhaari en Gauriprasaada.
Die mees treffende gesig hier is Tripurantaka - Siva ry op 'n wa, Brahma stuur die perde, boog die majestueuse boog wat later yuga, sou die Ikshvaaku -prins Rama in die hof van Janaka toespan.
Dit is nie op een muur nie, binne een kostha, maar loop oor twee mure, terwyl die perde om 'n hoek draai, wat ons 'n idee gee van hul spoed.
Die drie drywende stede van die gelyknamige Tripura word hierbo regs getoon.
Net so dinamies is 'n beeld van Siva as UrdhvaTandava. Spore van geverfde ontwerpe is hieroor sigbaar. Die vreugde en uitbundigheid van Siva terwyl hy met oorgawe dans, kan in sy glimlag gesien word.
Kop tot tone, sy lyf krom in vloei tribhanga, sy linkerbeen byna perfek gebalanseerd in die middel, sy regterbeen gebalanseerd gebuig sy arms vloei in elke rigting in simmetrie en sit gana vergesel hom miskien in 'n poging om met Siva se eie te sinchroniseer damaru.
Narasimha wat met Hiranya worstel, is nog 'n uiters dinamiese beeldhouwerk, komplimenteer UrdhvaTandava aan die ander kant van die Nandi mandapa.
Narasimha het een hand van die asura, en het sy gordel met 'n ander hand gegryp, gereed om die asura en klap hom aan die ander kant.
Let op Hiranya is heeltemal agter Narasimha. Dit kontrasteer sterk met die Pattadakkal-uitbeelding, waar Narasimha agter Hiranya is, en die Kanchipuram-uitbeelding, waar hulle van aangesig tot aangesig is.
Elke beeldhouer, 'n eeu uitmekaar, het op 'n ander tydstip in die geveg 'n ander houding gekies.
Vergelyk nou die drie voorstellings van Durga wat teen Mahishasura worstel - dit is byna perfekte kopieë van mekaar, behalwe in grootte.
Die Pattadakkal -beeldhouwerk is 'n miniatuur op 'n pilaar asura is verslaan en hardloop. Die ander twee is groot panele wat 'n paar meter lank en hoog is.
Baie subtiele verskille kenmerk hulle: in die Ellora -weergawe vlieg pyle wat die hitte van die geveg toon. In die Mamallapuram -weergawe is die asura is op die punt om terug te trek.
Mithunas, dvarapalakas, ghata-pallavas, die hele Ramayana en Mahabharata in miniatuur - die horlosie wat Ellora is, is eindeloos.
Geen opstel kan hulle vasvang nie. Een van Indië se grootste kunstenaars, Sri Chandru, oudhoof van die Government Fine Arts college, Chennai, is so geneem deur die rajaleelaasana van Siva in 'n weglaatbare hoek onder 'n mandapa, en die ooreenkoms met hierdie postuur in Vettuvankoil, dat hy dit onmiddellik probeer naboots.
Bhrighu en Shukra sou bewustelik geglimlag het.
Ons kan kolle van mortel en 'n paar skilderye daaroor sien in verskeie beeldhouwerke en mure van die tempel. Hulle is die sigbaarste in die sabha mandapa, veral op die plafon.
Dit is redelik donker hier, so moeilik om te sien en te fotografeer. 'N Mens wonder hoe die kunstenaars sulke pragtige prentjies in so 'n swak lig geskilder het.
Opmerklik is 'n skildery van Siva in wat lyk Bhujanga Trassa, een been gelig asof sy bang was (trassa) deur 'n slang te sien (bhujanga) 'n gewilde tema onder Chola -brons, waar die linkerbeen hier opgehef word, maar dit is die regterbeen omhoog, 'n variasie wat slegs in Madurai voorkom.
Die skilderye van Ajanta is meer bekend. Maar daar is ook skilderye in die Jain -grotte van Ellora wat u nie moet misloop nie.
R Gopu lewer lesings oor sterrekunde, geskiedenis, beeldhouwerk, Sanskrit en Tamil, en is deel van die Tamil Heritage Trust. Hy blog hier.
Tamil Heritage Trust in samewerking met Tamil Virtual Academy, het lesings oor Chola -erfenis gereël. Hierdie tweede en laaste aflewering bevat uittreksels uit 'n paar daarvan:
Deur sy geïllustreerde lesing het P. Sivaramakrishnan, professor, Government College of Fine Arts, getoon hoe die Ramayana -verhaal in Chola -miniaturen voorgestel is. Dit is reliëfbeelde, uitgevoer op panele, ongeveer die helfte van die grootte van 'n A4 -vel papier. Hy het 'n paar Ramayana -panele in die Pullamangai- en Nageswaran -tempel gekies om te wys hoe die verhaal deur hierdie miniatuur afspeel. Die miniature is bewonderenswaardig in terme van dramatiese voorstelling, lyftaal en argitektoniese konstruksie. En behalwe dit alles, het hulle ook klein versierings. Die eerste Ramayana -paneel wat Sivaramakrishnan verduidelik het, kom uit die Nageswaran -tempel en wys hoe die Putrakameshti yaga uitgevoer word. Die paneel toon die bhuta wat uit die offerbrand kom, met 'n pot pap op sy kop. Alle oë is op die pot. Daar word spanning opgewek, almal is angstig om te weet wat die pot bevat. Die bhuta kyk na Dasaratha, want dit gaan die pot aan hom oorhandig. Sage Rishyasringa word uitgebeeld op die manier waarop 'n hert sit, en dit is moeilik om te beeldhou.
Vir enige skildery of paneel van beelde is daar 'n middelpunt vir die fisiese oppervlak, en daar is ook 'n tematiese middelpunt. Sivaramakrishnan het verduidelik hoe die twee bymekaarkom in die Chola -miniatuurpanele. Die middelpunt van die Putrakameshti -paneel is die pot in die hande van die bhuta, en dit is ook die tematiese fokus. Die geboë voorkoms van die bhuta vang die ritmiese aktiwiteit van die vlam vas. Twee mans in hierdie miniatuur kyk nie na die pot nie, maar na mekaar. Dit is Vasishta, wat die yaga en nog 'n wyse begin het. Sivaramakrishnan het 'n vergelyking getref met die gevoel van 'n bruid se ouers, toe die troue van hul dogter eindig. Die ouers kyk na mekaar en glimlag verlig en vreugde - verligting dat die troue goed afgeloop het, en vreugde dat hul kind nou getroud is. Die emosies van Vasishta aan die einde van die yaga moes hieraan gelyk gewees het, want die yaga het die gewenste resultaat opgelewer.
In 'n ander paneel, waar Kausalya vir baba Rama voed, sit sy op 'n bababedjie en hou die baba vas sodat dit nie val nie. Die verkorting van haar ledemate om in die paneelruimte te pas, toon dat die beeldhouers meesters in die tekenkuns moes gewees het.
Daar is panele wat Viswamitra wys wat Rama ekstra opleiding gee in die boog, en daarna volg die moord op Tataka. Tataka word beskryf as 'n groot ogre, wat 'n string olifante as haar gordel dra. Dus, om haar grootte aan te toon vis-a-vis Rama, die beeldhouer ken haar die helfte van die paneel toe. Rama, Lakshmana en Viswamitra is in die oorblywende ruimte. Tataka is dus ongeveer anderhalf keer die grootte van Rama. As u die paneel in Tataka se ruimte en Rama se ruimte sou indeling, vind u die punt van haar spies wat in die ruimte van Rama kom. Tataka is dus duidelik gereed om Rama aan te val. In die volgende paneel vind u Tataka geval. Viswamitra se linkerhand wys na die gevalle Tataka. Hy keur Rama se moord op Tataka goed. Sy hand is die middelpunt van die paneel, en ook die een gebaar wat die hele paneel vir ons verduidelik.
Skilderye van die Chola -periode is ontleed deur Viswanathan, dosent, Chennai National Arts and Science College, wat opgemerk het dat Chola -kunstenaars die Pallava -styl ingebed het. Die santaram -gang in die Groot Tempel het skilderye uit die Chola -tydperk. Dit is tydens die Nayak -bewind oorgeverf. Die oorspronklike skilderye is in 1931 deur S.K. Govindaswami van die Annamalai -universiteit en die Nayak -skilderye is verwyder om die Chola -meesterstukke te onthul.
Een van die Chola -skilderye toon 'n kort, stewige figuur onder 'n banyanboom. Dit is geïdentifiseer as die wyse Agastya en as Dakshinamurthi. Viswanathan wyk in die rigting van die Dakshinamurthi -interpretasie, as gevolg van die Datura -blomme op die kop van die salie, die teenwoordigheid van 'n sak met heilige as wat aan 'n tak van die boom en pouvere gehang is. Om die skoonheid van hierdie skildery te waardeer, het Viswanathan foto's getoon van Dakshinamurthi -beelde in die Pallava -periode Kailasanatha -tempel, Kanchipuram en in die Chola -tempel in Srinivasanallur. Die Dakshinamurthi in die Kailasanatha -tempel het baie besonderhede, met voorstellings van die Sanakadi -wyses en kinnaras, 'n slang met 'n hoë kap en 'n takbok. Terwyl die Srinivasanallur -beeldhouwerk van Dakshinamurthy minder druk is as die Pallava -beeld, is die Big Temple -skildery van Dakshinamurthy ryk aan besonderhede. Siva se klein tande kan gesien word. 'N Slang kom uit 'n holte in die banyanboom waaronder Siva sit. 'N Aap het die slang raakgesien en vlieg weg in vrees. 'N Ander aap het die slang nie opgemerk nie, en daarom is daar geen vrees nie. Uile word gillend gewys. Daar kruip stadig 'n slang agter die eerste slang op. Die natuur dien dus as agtergrond vir Dakshinamurthy.
Al die episodes in die lewe van Sundaramurthy Nayanar word in die Big Temple -skilderye getoon. Die voorbereiding vir Sundarar se troue is aan die gang. Ons sien selfs dat kos vir die gaste voorberei word. Die reeks eindig met die opgang van Sundarar na Kailasa. Die Tripurantaka -skildery toon Siva met wapens in sy agt hande. Die vroue van die demone probeer hulle keer om teen Siva te veg. In die leër van Siva is Ganapathy, Muruga en Mahishasuramardhini op 'n leeu. Viswanathan vestig die aandag op die leeu, want dit is 'n simbool van oorwinning en 'n mens vind die leeu in die beeldhoukundige voorstelling van Mahishasuramardhini in Mamallapuram en in Kurangaduturai. Siva se gebreide wenkbroue en vurige oë wys sy woede, terwyl dit eintlik sy glimlag is wat die vyand vernietig. Dit alles word pragtig vasgelê in die skildery.
Om bewus te maak van die noodsaaklikheid om erfenis te bewaar, het Viswanathan 'n video van twee minute van waterblaas in die Nageswaram-tempel gewys, wat die kop van Lakshmana in 'n beeldhouwerk neergeslaan en koninklike portretbeelde vermink het. Die Nageswaran-tempel, gebou deur Aditya Chola, is 100 jaar ouer as die Groot Tempel en as gevolg van waterblaas het ons baie vroeë Chola-skatte verloor. Die geraas van die masjien is soos dié van 'n helikopter wat land. Waterblaas het die plek ingeneem van sandblaas. Alhoewel die proses die goedaardige etiket van 'water-was' kry, is dit net so dodelik vir beelde soos sandblaas. Wat skilderye betref, is daar geen kans op hul voortbestaan ​​nie, in die lig van so 'n aanval. Die Chola -skilderye in Thiruppulivanam is deur sandblaas vernietig, het Viswanathan afgesluit.
Kailasa -tempelargitektuur: wat die Kailasha -tempel uniek in die wêreld maak
Die reeks Ellora -grotte huisves Hindoe-, Boeddhistiese sowel as Jain -tempels. Volgens Hindoeïsme, Boeddhisme en Jainisme is dit 'n replika of een van die weë om moontlike plekke van die berg Meru of Sumeru, wat die middelpunt van die heelal is, te bereik. Hindoeïsme is die oudste dharma van alle gesnede beelde van Hindoe -gode en Bhagwan is in baie tempels regoor die wêreld gevind. Jainisme het ontstaan ​​uit Hindoeïsme en is oud as Boeddhisme.Jains was die eerste wat die Hindoe -argitektoniese metode vir die bou van tempels aangeneem het as 'n simboliese voorstelling van die berg.
Kon Jains, of selfs Hindoe -mense voor hulle, nie die basiese Ellora -grotte in die voortyd gehad het nie? Maar een ding is seker, die goddelikheid het Jains en Boeddhiste aangetrek, en daarom het hulle, toe hul godsdienste uit Hindoeïsme ontwikkel het, ontwikkelingswerk begin gee om belang te gee aan hul godsdienstige simbole en figure. Daar is baie Hindoe -plekke waar Boeddhiste en Jains respek gee vir die belangrikheid en geskiedenis van Sanatan dharma. Hulle betuig ook dank aan Mount Kailasa van die Himalaja. Dit is die rede dat die Kailasa -tempel een van die harmonieuse plekke van godsdienstige eenheid is. Daar is nêrens ter wêreld 'n antieke kompleks nie, met tempels van drie verskillende lewenswyses.
'N Ander interessante feit oor die unieke konstruksie van die Kailasa -tempel is die grawe van gate wat nie deur mense met 'n hoogte van ongeveer 3 voet gemaak kan word nie. Die manier waarop gate gegrawe word, wys dat iemand wat baie klein is dit kan sny, aangesien 'n normale mens nie sulke gate kan binnegaan en grawe nie. Sulke smal gate kan slegs geboor word as ons hoë-tegnologie rekenaarbeheerde masjiene gebruik. Daar is talle skagte, gate en smal bane wat nie deur mense gemaak kan word nie. Dit is moontlik dat dit geskep word met water gemeng met 'n paar geheime chemikalieë, maar hoe kan dit so eenvormig die loodregte muur weerstaan, hoe die vloei in die vloere beheer word, as die ingang van mense nie aan die ander kant kan stop nie, hoe kan dit dan aan die ander kant gestop is, waarom dit nie van die ander kant oortref het nie, aangesien die oplossing 'n probleem kon veroorsaak met die handhawing van simmetrisiteit. Nie hoëtegnologiese gereedskap of chemikalieë is gebruik nie Patalwasis (kleiner mense van Patal Lok) het die dimensie oorgesteek en gehelp met die bou van die Great Kailasa -tempel en die omtrek daarvan.
Daar is ook 'n mening dat die hele struktuur wat sigbaar is, deel is van 'n groter rangskikking van grotte met meer kleiner tempels en substrukture wat die sonnestelsel, die sterrestelsels en die heelal verteenwoordig. Die struktuur is die middelpunt van die heelal. Die siening het ontstaan ​​uit die feit dat die nommering van 34 grotte nie in die kloksgewys of chronologiese volgorde is nie. Alhoewel die struktuur deel uitmaak van Vediese ontwerp, ontbreek daar 'n paar elemente. Geen struktuur van hierdie omvang kan in die halwe stadium gelaat word sonder dat die heilige simbole wat op die sonnestelsel lyk, voltooi is nie. Die hele kompleks verteenwoordig beslis 'n massiewe ontwerp wat deur Bhagwan self beheer word. Dit is eie aan die integrasie van die werklikheid en illusie, die harmonieuse samesmelting van Mayic en Satya wat gewoonlik nie op een plek voorgestel word nie. Dit beteken die waarheid waaraan ons almal gebonde is Mayic en Satya gedurende ons geboortes en sterftes. Terwyl Bhagwan Shiv meer as al hierdie elemente is. Wat ons vandag sien, word slegs geopenbaar in die mate waarin ons die waarheid opgegrawe het? Is daar iets wat ontbreek, alhoewel dit reg voor ons oë is?
Ellora se Kailasa -tempel: van bo gebou
Vir die meeste argitekte vandag sou dit 'n droomprojek wees, want die Kailasa-tempel by Ellora word beskou as een van die skouspelagtigste monumente ter wêreld. Die grootte van die tempel en beeldhoukundige behandeling is asemrowend uit 'n enkele, gigantiese rotswand. Maar daar is nog 'n rede waarom hierdie tempel 'n wonder van wêreldgehalte is-dit is meer as 1200 jaar gelede vertikaal in die taai basalt van die Sahyadri-heuwels gesny, met weinig meer as hamers en beitels.
Die Kailasa-tempel is een van die 100 verskillende rotstempels en kloosters in Ellora (verul vir die inwoners), ongeveer 30 km noord-wes van Aurangabad in Maharashtra. Al die grotte word gesamentlik die 'Ellora-grotte' genoem-een van die grootste godsdienstige grotkomplekse ter wêreld-en al die grotte word gevorm in 'n basalt-krans en versprei oor 'n gebied van 2 km. Slegs 34 van hulle is egter toeganklik vir die publiek. Hierdie heiligdomme en kloosterkomplekse, met pragtige figure en motiewe wat ingewikkeld in klip gesny is, bestaan ​​uit 12 Boeddhistiese grotte, 17 Hindoe -tempels en 5 Jain -tempels wat tussen 600 CE en 1000 CE gebou is.
Sedert antieke tye is grotte en kloosterkomplekse altyd langs handelsroetes gebou, aangesien dit monnike, aske en bedelaars toegelaat het om lang afstande saam met handelaars te reis, terwyl dit ook as rusplekke vir handelaars en handelaars gedien het. In ruil daarvoor is hierdie grotkomplekse beskerm en befonds deur welgestelde handelaars. Ellora was geleë op 'n ou Suid -Asiatiese handelsroete, wat dit 'n belangrike kommersiële sentrum in die Deccan -streek gemaak het, en die grotte hier het selfs koninklike beskerming ontvang.
Al die grotte van Ellora is die moeite werd om te besoek, maar die Kailasa -tempel - eenvoudig aangedui as grot 16 - is verreweg die mooiste en indrukwekkendste. Die Kailasa-tempel is gebou deur die konings van die Rashtrakuta-dinastie, wat tussen die 8ste en 10de eeu nC in dele van Suid-Indië geheers het, en is die grootste van die rotsgesnyde, monolitiese Hindoe-tempels in Ellora. Dit verteenwoordig Mount Kailasa of Kailash, die Himalaja -woonplek van Lord Shiva.
Om die tempel van bo na onder te bou, is drie massiewe loopgrawe eers vertikaal in die basalt gegrawe. Aangesien daar in daardie tye geen hamers was nie, het 'n leër van manne met hamers en beitels 2,00,000 ton klip gekap en weggesleep. Dit was eers na hierdie stadium dat ambagsmanne aan die werk gaan en stadig daal terwyl hulle die individuele strukture in die tempelkompleks, wat die hooftempel, die shikhara (die toring wat oor die heiligdom gebou is), vrystaande pilare, groot standbeelde en individuele heiligdomme. Namate die ambagsmanne laer en laer gegaan het, het hulle ook die indrukwekkende beeldhoukundige besonderhede op die buitekant en binneoppervlakke van hierdie strukture bygevoeg,
Maar hoekom vertikaal bou, van bo na onder? Waarom bou u dit nie horisontaal nie, begin met die fasade, so is die meeste monumente gebou? Die naaste wat ons aan 'n verduideliking kom, is 'n legende in die 10de eeu Katha Kalpa Taru, wat verwys na 'n koningin van die 8ste eeu van die heerser van Rashtrakuta, Elu. Volgens die legende het die koning siek geword en sy koningin het om genesing gebid. As haar wens vervul word, beloof sy om haar te weerhou van eet totdat 'n wonderlike tempel vir Lord Shiva gebou is en sy sien hoe sy shikhara (Top).
Haar gebed is toegestaan ​​en die koning het die beste argitekte in die land genooi om hul planne voor te lê om 'n groot tempel aan Lord Shiva te bou. Die argitekte het bloudrukke vir uitgebreide tempels gemaak en die koning was beïndruk. Maar daar was net een probleem - dit sou maande neem om hierdie planne uit te voer, en dit sou beteken dat sy koningin sou honger ly voordat die tempel voltooi is!
Uiteindelik het 'n argitek met die naam Kokasa van Paithan 'n vindingryke plan bedink - hy het voorgestel dat die tempel van bo na onder gesny word. Hulle kon dus begin deur die beeldhouwerk van die shikhara en toe die koningin die top van die toring sien, kon sy binne 'n paar dae vas.
Die grootste deel van die konstruksie van die tempel word toegeskryf aan die Rashtrakuta -koning Krishna I. van die 8ste eeu. Die Rashtrakutas het in die Deccan aan die bewind gekom deur die Chalukyas van Badami in 753 CE omver te werp en hul hoofstad in Gulbarga in Karnataka te vestig. Die Kailasa-tempel het kenmerke van die Dravidiaanse argitektuur of die argitektuur van die Suid-Indiese tempel, aangesien daar ambagsmanne van Chalukyan en Pallava by die bou daarvan betrokke was.
Dit lyk asof die Kailasa -tempel in fases gebou is. Geleerdes glo dat Krishna I (757-773 nC) die belangrikste dele van die tempel gebou het-die sentrale tempel, die Nandi-heiligdom en die poort. Maar dit is moontlik dat die konstruksie begin het onder sy voorganger, sy oom en stigter van die Rashtrakutas, Dantidurga (r. 735-757 nC), aangesien grot 15 of die Dashavatara-grot daar naby 'n opskrif van hom dra. Boonop het die reliëf dieselfde styl as dié in die Kailasa -tempel. Sommige dele van die tempelkompleks is aan latere heersers gedateer.
Die vertikale opgrawing is duidelik sodra u die monument in die oë kyk. 'N Poort met twee verdiepings maak 'n U-vormige binnehof oop. Die meeste gode wat links van die ingang is, is Shaivaite, terwyl die gode regs Vaishnavaites is. Voor die ingang is 'n paneel van Gajalakshmi wat op 'n volbloed lotus in die middel van 'n lotusdam sit, terwyl die olifante daarbo water deur 'n rituele aanbidding gooi.
Die hoof mandapa (saal) word ondersteun deur 16 pilare. Voor dit, en verbind deur 'n brug, is 'n mandapa vir Shiva se voertuig, Nandi, die bul. Aan elke kant staan ​​'n pilaar of dwajastambams, 45 voet lank. Op hierdie pilare was eens trishuls (tridents) geplaas. Daar is vyf losstaande heiligdomme in die tempelkompleks, drie van hulle gewy aan riviergodinne Ganga, Yamuna en Saraswati.
Deur ingewikkelde beeldhouwerke en kerfwerk vertel elke afdeling van die kompleks verhale uit die mitologie, wat verskillende Puraniese episodes uitbeeld. Daar is ook panele met sewe rye elk, wat tonele uit die Ramayana en die Mahabharata. Een van die mees uitgebreide beeldhouwerke is die van Ravana wat die berg Kailasa skud.
Ander opvallende beeldhouwerke is dié van Shiva en Parvati wat dobbelsteen speel terwyl 'n Varaha-verhogende Prithvi Narasimha die liggaam van sy vyand Durga-vertrapende demoon Mahishasur, ens. Skeur. Op sommige dele van die dak is daar oorblyfsels van skilderye wat oorspronklik die hele tempel versier het.
Die Kailasa-tempel by Ellora word beskou as 'n hoogtepunt in rotsgesnyde argitektuur in die subkontinent. Staan onder die gordyne van klip wat van die krans hierbo afstorm, en stel jou voor dat talle ambagsmanne by die rots wegbeweeg, terwyl elke tik van die hamer vorm gee aan die wonder wat jou blik ontmoet in 'n wonderlike samesmelting van mens en natuur.
Ajanta: A Legacy Cast in Stone
Neem deel aan ons reis deur Indië en sy geskiedenis, op LHI ' se YouTube -kanaal. Asseblief Teken hier in
Live History India is 'n eerste in sy soort digitale platform wat daarop gemik is om u te help om die vele fasette en lae van die groot geskiedenis en kulturele erfenis van Indië te herontdek. Ons doel is om die vele verhale wat Indië maak, lewendig te maak en ons lesers te lok toegang tot die beste navorsing en werk wat daaroor gedoen word. As u kommentaar of voorstelle het, of u wil ons kontak en deel wees van ons reis oor tyd en aardrykskunde, skryf dit aan ons by [email protected]
Die stad Shyamlaji in Gujarat, waarvan die belangrikste trekpleister 'n 400-jarige Vishnu-tempel is, is 'n belangrike pelgrimstog. As jy 'n bietjie dieper grawe, vind jy 'n 2 000 jaar oue handelsnedersetting en ander argeologiese skatte in die Meshwo-riviervallei
Die Arvalem -grotte is eenvoudig, klein en rustiek, maar dit bevat geheime vir die verlede van Goa wat nog onthul moet word. Wat ons wel weet, is dat hierdie grotkompleks een van die vroegste voorbeelde van Hindoe -argitektuur in die staat is
In die middel van Bhuj in #Gujarat is die aardse herinneringe aan die koninklikes van Jadeja. Ontdek wat die chhatardis van hierdie dinastie so spesiaal maak en waarom dit sentraal staan ​​in die geskiedenis van die streek
Egiptiese beeldhouwerk het 'n belangrike rol gespeel in die lewens van antieke Egiptenare. Hulle talent vir die vervaardiging van ongelooflike pragtige beelde was gebaseer op hul assosiasie met beeldhouwerk en die bou van hul grafte en geboue. Hulle het beeldhouwerk as 'n artistieke vereiste gekoppel aan alles wat hulle gebou het en geglo dat die standbeelde van hul gode tot lewe sou kom.
Die Egiptenare het beeldhouwerk op verskillende maniere gebruik. Hulle het standbeelde van hul gode, konings en koninginne geskep, maar hulle het ook 'reliëfs' genoem. Daar is twee hoofsoorte reliëfs: een wat 'bas-reliëf' genoem word, waar 'n ontwerp gesny is met die agtergrond weggesny sodat dit uitstaan ​​en die tweede 'versinkte reliëfs', waar hulle die patroon gesny het sodat dit ingekap is of 'versonke'. Ander vorme van reliëfs sluit in 'omtrek-reliëf', waar die enigste gegraveerde gebiede die buitelyne van die foto's was en 'hoë-reliëf', waar daar baie verskil is tussen die agtergrond en die gesnede of verhoogde beeld.
Beeldhouwerk in reliëfstyl is op alle konstruksiegebiede rondom Egipte uitgekap. Die beelde vertel verhale van die gevegte wat deur hul farao gewen is, verowerings van vreemde lande, die gelukkige lewe van die farao en sy familie en alles wat volgens hulle belangrik was. Baie van hierdie reliëfs staan ​​vandag nog in hul godsdienstige tempels en ook op die geboue en torings.
Antieke Egiptenare het baie beelde gemaak om by die grafte van hul farao's op te neem. Die beelde was nie net beelde van die farao en sy familie nie, maar ook van mense, diere en slawe wat hom gedurende sy lewe omring het. Diegene wat ons vandag sien, lyk asof hulle uit klip gekap is of uit klei gemaak is en kleurloos is. Maar die Egiptenare was mal oor kleur en al hul beelde was bedek met helderkleurige kleurstowwe en verf, wat sedertdien deur die tyd vervaag het.
Baie van die beeldhouwerke van Egipte is versier met fyn juwele, juwele en selfs goud. Die Egiptiese kunstenaars het ook hout gebruik wat plaaslik was en uit ander gebiede ingevoer is. Hulle het standbeelde, strydwaens, diere, voëls en foto's van hul lewens gemaak. Omstreeks die tyd van 3 000 v.C. het Egiptenare been en ivoor begin gebruik om te beeldhou.
Toe die Egiptenare beeldhouwerke van hul gode en farao's gekerf het, het hulle altyd vorentoe gekyk. Hulle redenasie was dat hulle altyd na die ewigheid moet kyk. Die grootste beelde het soms effens afwaarts gekyk om die beeld makliker deur mense te sien. As jy na die beelde kyk, sal jy sien dat hulle altyd baie styf lyk. Die Egiptenare het wiskunde gebruik in die ontwerp en baie 'regte hoeke' om die beelde kragtiger te laat lyk. Die kunstenaars het allerhande beelde geskep met die idee wie na hulle sou kyk, selfs die reliëfbeelde is skuins sodat mense dit kan sien.
Antieke Egiptenare het baie simbole in hul kunswerke gebruik. Die beelde van hul gode sowel as hul soorte bevat altyd simboliese beelde om aan te toon dat hulle mag oor alle dinge het. Toe hulle beelde van ander dinge geskep het, was hulle gewoonlik kleiner, met kleiner simbole om aan te toon dat hulle minder krag gehad het of deel uitmaak van die natuur. Hulle het spesifieke simbole in beeldhouwerk gebruik, soos zig-zag lyne om water voor te stel, en 'n dam sou as 'n reghoek vertoon word.
Reliëfbeelde gebruik gewoonlik die sy- of profiel-aansig in plaas van die volledige vooraansig. Daar word altyd getoon dat gode, farao's en die koninklike familie die grootste gebied van die beeldhouwerk is. Baie reliëfs in die grafkelders kan vandag nog gesien word met al die geverfde kleure.
Egiptiese beeldhouwerk het oor die jare baie stadig verander. Argeoloë het gesukkel om die veranderinge in kunsstyl op te spoor.
Tempels in Maharashtra
Die staat Maharashtra het historiese pelgrimstogte sowel as monumente in die groei van die Indiese tempelstruktuur tot sy eer. Die twee mees bewonderde rotse wat tempels in die historiese era van Indiërs gesny het, is in hierdie toestand. Dit is die Kailasanatha -tempel by Ellora en die Elephanta -grottempel wat opgedra is aan die Lord Shiva. Hierdie deelstaat Indië bied 'n verskeidenheid bekende pelgrimstogte aan. Daar is agt Ashta Vinayak -heiligdomme, drie van die 12 Jyotirlinga -heiligdomme in Indië, twee van die Shakti Peethas en in Pandharpur die geëerde Vitthala -heiligdom.
Maharashtra is welvarend, nie net omdat dit die kommersiële hoofstad van Indië is nie, maar ook omdat dit 'n ryk tradisie van kuns en kultuur het. Maharashtra is een van die Indiese state wat 'n oorvloed tempels bekom. Vanweë hul historiese en godsdienstige betekenis is die Maharashtra -tempels die belangrikste besienswaardighede en 'n groot aantal toeriste en toegewydes besoek die tempels deur die jaar. Daar is verskillende tempels in Maharashtra wat 'n groot menigte kry. Tempels van Maharashtra verteenwoordig die geestelike bewustheid van die mense in die land en dit beeld ook die welvarende tradisie van tempelargitektuur uit.
Reliëfbeelde, Kailasanatha -tempel - Geskiedenis
Pallava -tydperk (7de - 9de eeu)
met latere toevoegings
Kailasanatha -tempel in Kanchipuram
& quot. Die Kailasanatha is met vier verdiepings en is 'n voorbeeld van sandharaprasada wat twee mure bevat wat 'n ambulans bied. Die verdiepings is versier met argitektoniese ontwerpe soos kutas, kostas en panjaras. Die pilare in die strukturele tempels is oor die algemeen by leeus en soms met olifante, nagas en bhulas. Nisse is te sien in beide die rotsgesnyde en strukturele tempels en 'n makaratorana-versiering aan die bokant. Die korbels is oor die algemeen geboë in profiel met die taranga (golfvorm) ornament en 'n mediaanband. Die gopuras is afwesig in hierdie vroeë tempels. In die Kailasanatha by Kanchi en die Shore Temple in Mahabalipuram is daar swak maar onmiskenbare voorstelle van gopuradhvaras wat in torings sou ontwikkel. 'N Ander kenmerk van hierdie vroeë strukturele tempels is die byna verlore beeldhoukundige versiering van die buitemure. Die gravures is altyd dié van gode, waarvan 'n paar vars insetsels uit die Calukyan -gebied blyk te wees. & quot
Siva die bedrieër
Grootmaak van Yalis
Met vergunning: Manas op Kanchipuram
& quot. Kanchipuram is een van die bekendste van die 'tempelstede' van Tamil Nadu. Die tempels huisves verskillende Hindoe -sektes. Alhoewel dit vandag slegs 'n bestemming vir pelgrims en 'n bewaarplek van belangrike argitektoniese monumente is, het dit in die oudheid 'n meer prominente plek in die geskiedenis van Suid -Indië beklee. Die stad was die politieke hoofstad van die Pallava -heersers gedurende die 7de - 9de eeu. Dit het 'n belangrike stad gebly gedurende die daaropvolgende periodes van Chola en Vijayanagara.
Die Kailasanatha -tempel is die beste strukturele projek van die Pallava -heerser Rajasimha. Die tempel is byna heeltemal van sandsteen gebou en is geïntegreer in 'n samehangende kompleks. 'N Groot verskeidenheid Shaiva -beelde versier die buitemure wat die binnemure eens geverf het. 'N Gepoleerde linga (phallus, die simbool van wedergeboorte wat verband hou met Shiva) is daarin vasgemaak. .. & quot
Die Ekambareshvara -tempel is die belangrikste Shaiva -heiligdom en die stygende gopuras oorheers die stad se skyline. Hierdie tempel is in 1509 deur die Vijayanagara -keiser Krishnadeva Raya opgerig. Die tempel word voorafgegaan deur 'n mandapa met 'n lang kolom waarin vroeëre heiligdomme en altare opgeneem is. 'N Korridor omring die prinsipaal aan vier kante, met 'n deurlopende volgorde van terugtrekkende piere.
Die Vardhamana -tempel is die belangrikste Vaishanava -tempel. Volgens die plaaslike legende herdenk die tempel die plek waar die Here Brahma 'n yajna (vuuroffer) uitgevoer het om die teenwoordigheid van Vishnu aan te roep. Dit het 'n lang geskiedenis wat strek oor die Chola- en die Vijayanagara -tydperke. Een van die twee hoë gopuras lyk soos Chola-projekte uit die 12de en 13de eeu, terwyl die ander kenmerkend is van die 16de eeuse Vijayanagara-periode.Die belangrikste heiligdom bevat bronsbeelde van Vishnu, geflankeer deur sy medemens. Sommige eksemplare van Vijayanagara -skilderye word steeds op die mure bewaar. .. & quot
Ekambareswara -tempel - die hoogste Gopuram (192 voet), gebou in 1509 n.C.
& quot. Ekambaranathar -tempel is een van die oudste tempels in die stad. Die argitektuur van hierdie tempel is ongelooflik. Die gopuram van hierdie tempel is 'n massiewe landmerk, wat 'n hoogte van 57 meter bereik - een van die hoogste in Suid -Indië. Die uitgestrekte tempelpersele stel u die een na die ander voor aan vele wonders. Die eerste is die & quotAayiram Kaal Mandapam & quot of die gang met 'n duisend pilare. Die volgende is die reeks 1008 Siva Lingams wat die binnemure van die tempel versier. Die belangrikste is natuurlik die & quotsthala-virutcham & quot; 'n 3500 jaar oue mangoboom waarvan die takke vier verskillende soorte mango's gee. Hierdie tempel dra die werk van feitlik elke dinastie wat Kanchipuram regeer het. & quot Met vergunning: Kanchipuram op die web
Hierdie opstel kyk noukeurig na 'n berggesnede Hindoe -tempel by Ellora, wat dele van die Ramayana uitbeeld, en waarom die Ramayana gekies sou word om hier uitgebeeld te word. Die tempels van die Ellora -grot is uniek omdat een van die 34 tempels op die terrein, Kailasa -tempel, afbeeldings van die Ramayana bevat en dus, sover ons weet, die enigste grot -tempel in Indië is wat byna die hele epos uitgebeeld het. 'N Mens sou dink dat so 'n belangrike Indiese epos soos die Ramayana meer in grottempels sou verskyn, aangesien dit al in 232 vC tot die 10de eeu nC groot religieuse vergaderruimtes was. Die Rama -verhaal het egter eers in gewildheid toegeneem nadat die Islamitiese invalle uit die noorde in 1000AD begin het. Interessant genoeg, omstreeks dieselfde tyd as wat die invalle begin het, het grottempels opgehou bou. Die Ramayana -siklus wat in grot 16 (Kailasa -tempel) by Ellora uitgekerf is, is merkwaardig en ongewoon om 'n aantal historiese en simboliese redes wat ek in hierdie artikel sal ondersoek.
Die gebruik van grotte deur askete in Indië blyk 'n algemene gebruik te wees gedurende die grootste deel van die geskiedenis, aangesien ons weet dat Boeddhistiese, Jain en Hindoe -toegewydes al lank grotte uitgrawe as gebiede vir aanbidding. 'Die vroegste rotse in Indië word toegeskryf aan Ashoka (273-232 vC) en sy kleinseun Dasaratha' (Ghosh). Nou is daar byna 1200 opgegrawe grotte in Indië, en hul duursaamheid was 'n groot deel van die rede waarom hulle so gewild geword het. Die feit dat grotte beter is om hul inhoud en inwoners teen die elemente te beskerm, was 'n praktiese rede wat moontlik tot hul gewildheid as aanbiddingslokale gelei het. Grotte bied beskutting en droogte teen storms; hulle hou hitte in die mure gedurende die winter, maar bly ook redelik koel in die somer, wat dit 'n konsekwent gemaklike plek maak om te aanbid (Dehejia, 103). Die strukturele ontwerp vir die grottempels was gebaseer op en gebou om identies te wees aan die houttempels wat voor hulle gekom het. Daar is reeds bewys dat hierdie houtstrukture goeie strukturele vorms was wat baie gewild was, en deur dit in klip te herskep, 'n meer permanente en stewige materiaal, kon die strukture 'n nuwe grootheid bereik. Hierdie grotte word as godsdienstige ruimtes beskou, en natuurlik bevat dit ook heilige verhale, soos die Ramayana. Mense van alle kaste sou geld skenk aan die bou van hierdie grotte omdat dit hulle beter godsdienstige verdienste sou gee (Dehejia, 103).
Die Ramayana -verhaal het eers voor 1000AD minder gewild geword. Die rede waarom historici, soos Sheldon Pollock, vir sy toenemende gewildheid voorstel, is die feit dat Hindoe/ Indiese heersers sterk met Ram begin identifiseer het toe die Islamitiese indringers hulle begin omverwerp het (Pollock). Net soos Ram, het hierdie heersers gevoel dat hulle onregmatig hul reg om te heers ontken. Die konneksies wat die Indiese heersers gesien het en wou hê dat ander tussen hulle en die groot god-koning Ram moes trek, het daartoe gelei dat die heersers kuns in gebruik geneem het wat die Ramayana uitgebeeld het, wat daartoe gelei het dat die verhaal versprei is en nog meer gewild geword het in die hele Indië. Dus is die Ramayana hoofsaaklik gebruik as 'n politieke hulpmiddel wat die indringers stewig probeer plaas het as die 'ander' en die vyand. Dit is gebruik om 'n baie duidelike lyn te trek tussen die goeie en die slegte ouens.
Ellora: Kailasa -tempel
Die Ellora -grottempels is geleë in die Aurangabad -streek van Maharashtra, Indië. Daar is altesaam vier en dertig tempels by die Ellora-grotte wat tussen 600 en 1000 nC gebou is. Die vroegste tempels was twaalf Boeddhistiese tempels wat tussen 600 en 800 nC gebou is. Later is Hindoe -tempels, wat tussen 600 tot 900 nC gebou is, en Jain -tempels, wat tussen 800 tot 1000 nC gebou is, ook in die kranse ingekerf. Dit lyk asof die drie godsdienste vreedsaam in die omgewing oor die weg gekom het. Die teenwoordigheid van hierdie drie godsdienstige invloede op die tempels by Ellora dui ook op die adel van die gebied wat verskeie gelowe beskerm het, waarskynlik sodat hulle koninkryk welkom sou wees vir mense van alle oortuigings. Die tempels strek oor ongeveer twee kilometer van die basaltkranse waarin hulle by Ellora (UNESCO Wêrelderfenis Sentrum) uitgekap is.
Ek fokus hoofsaaklik op grot 16, die Kailasa -tempel (soms ook Kailashnatha -tempel gespel). Dit is gebou in die 8ste eeu (757-773AD) tydens die Rashtrakuta-dinastie deur koning Krishna I. Krishna het die tempel aan Shiva opgedra en dit vernoem na die berghuis van Shiva in die Himalaya. Deur die tempel Kailasa te noem, het Krishna basies gesê dat Kailasa, 'n tuiste van 'n god, binne sy domein was, sodat hy moontlik as 'n god-koning of ten minste 'n goddelik aangestelde koning verskyn het. Daar is drie afdelings van die Kailasa-tempel: die poorthuis, 'n paviljoen om die bul Nandi, Shiva se voertuig te huisves, en ''n kruisvormige Dravida of tempel in die suidelike styl met 'n pilaarhal wat na 'n heiligdom met 'n linga oopmaak' (Dehejia, 131) . Die tempel en Nandi se paviljoen is albei sewe meter hoog en word in twee verdiepings geskei met 'n brug wat die twee strukture verbind (World United Awakening).
Hierdie grottempel het uitgebreide Ramayana- en Mahabharata -reliëfgravure. Die Ramayana -verhaal word in agt aaneenlopende narratiewe gedeeltes aan die buitekant van die tempel uitgebeeld, met almal behalwe twee dele, die eerste en die derde, wat van links na regs gelees word. Deur slegs die belangrikste gedeeltes met minimale instellingsdetails uit te beeld, kan hierdie agt registers byna die hele Ramayana -siklus uitbeeld. Die uitbeeldings begin op die punt dat Ram en Sita toestemming vra van sy pa, koning Dasaratha, om Ayodhya te verlaat. 'N Moontlike rede waarom die eerste en derde afdelings/ fries van regs na links gelees word, kan te wyte wees aan die feit dat dit die twee belangrikste keerpunte in die verhaal uitbeeld, terwyl Ayodhya in die eerste vertrek en Ravana 'n plan maak om Sita te ontvoer die derde fries (Markel, 63). Hierdie fries kan op die onderste buitemure van die ingang van die tempel gesien word. Die figure is byna in die ronde in hierdie fries uitgekap, wat die verhaal regtig laat opval. 'N Interessante en unieke toneel wat ek nog nie van die Ramayana gesien het nie, is dat Ram sy sterkte aan die ape bewys deur 'n pyl deur sewe bome en sewe wêrelde te skiet, wat op die vierde register op die Kailasa -tempel uitgebeeld word (Markel, 64). 'N Ander oënskynlik unieke insluiting in hierdie Ramayana-uitbeelding kom aan die einde van die sewende register waarin ape rotse na Nila bring, 'n aap wat blykbaar nie-drywende voorwerpe kan laat dryf, en sodoende 'n brug na Lanka kan skep. 'N Interessante kenmerk van hierdie fries is dat hulle nie algemene tegnieke soos 'n groter grootte gebruik om sleutelfigure aan te dui nie, maar as 'n mens die verhaal goed genoeg ken, kan jy steeds verstaan ​​wat uitgebeeld word. Die unieke syverhale wat in hierdie fries getoon word, soos die van Nila wat die rotse vir die brug na Lanka laat dryf of Ram wat die pyl skiet, dui daarop dat hierdie verhale van die streek kan verskil. Stephen Markel voer aan dat hierdie Ramayana -uitbeeldings moontlik gebaseer was op 'n geskrewe en/of geïllustreerde weergawe van die Ramayana wat moontlik in daardie gebied versprei kon word gedurende die tyd wat die Kailasanatha -tempel geskep is. In sy artikel, "The Ramayana Cycle on the Kailasanatha Temple at Ellora ", Markel suggereer dat daar hierdie post- Valmiki (
1180-1250AD) weergawe van die Ramayana wat die voorstelling van die Kailasa-tempel inspireer. Die vele verskille wat u in die spesifieke besonderhede van hierdie uitbeelding kan sien, dui daarop dat dit nie gebaseer was op 'n 'toevallige oorsprong' (Markel, 70) of 'n minder gedetailleerde vertelling wat u mondelings kon hoor nie. Die literêre bron vir hierdie uitbeeldings is egter nie goed gedokumenteer nie, so hierdie idee van 'n spesifieke Ramayana wat gebruik word, bly slegs 'n moontlikheid in hierdie artikel.
Een van die interessante uitbeeldingskeuses wat by die Kailasa -tempel gemaak is, is die weglating van die agterverhale en eindes vir beide die Ramayana en die Mahabharata. Die Ramayana -fries laat die eerste van die tipiese agt boeke uit die epos weg, wat vertel van Ram se kinderjare, huwelik en waarom hy uit die koninkryk verban word. Die uitbeeldings eindig met die dood van Lakshman van Ravana se seun, hoewel daar 'n klein onvoltooide stuk is wat bedoel was om die dood van Ravana uit te beeld. Alles na die gebeurtenis word uit die afbeeldings weggelaat. Aangesien die geslagsregister (die eerste twee boeke) aan die begin, sowel as die meerderheid van die oorlog en sterftes aan die einde (die laaste ses boeke), van die Mahabharata ook uit die onderskeie reeks frise in die tempel weggelaat is Dit blyk dat hierdie weglatings om dieselfde redes gedoen is. Markel wys daarop dat hierdie weglatings te wyte kan wees aan die feit dat die skeppers van die Kailasa -tempel slegs die sentrale verhaal van die epos wou uitbeeld, moontlik as gevolg van die beperkte hoeveelheid muurruimte wat vir hierdie voorstellings bestem was (Markel, 70). Hierdie uitbeeldingskeuses kon ook gemaak gewees het omdat die kernverhale, wat in die tempel uitgebeeld word, vermoedelik die vroegste en oorspronklike dele van die verhale was, terwyl die agtergrond aan die begin en die afsluiting aan die einde van die Daar word vermoed dat verhale later versier is. Ongeag of daar 'n literêre bron was waarop hierdie uitbeeldings gebaseer was of nie, die klein gebiede wat die beeldhouers gehad het om hierdie verhale te vertel, het daartoe gelei dat dit bondig moes wees, sodat slegs die belangrikste dele van die verhale uitgebeeld kan word. duidelike oplossing.
Ook by hierdie tempel is die beroemde kerfwerk van Ravana wat deur Shiva onder 'n berg vasgekeer is, Ravana skud Mount Kailasa. Hierdie verhaal vertel hoe Shiva en Parvati in hul huis op die berg Kailasa ontspan het toe die demoon Ravana, wat kwaad was omdat hy nie die berg kon oorsteek nie omdat Shiva en Parvati nie wou steur nie, die berg begin skud het 'n poging om dit op te tel. Daar word gesê dat Shiva, wat besef wat aan die gebeur is, met sy groottoon afgedruk het en die berg weer op sy plek gedruk het en sodoende Ravana daaronder vasgekeer het. Daar word gesê dat hierdie uitbeelding een van die vele byverhale uit die Ramayana is, alhoewel dit 'n verhaal is wat maklik alleen kon staan ​​en met Shiva se groot krag gepraat het. Aangesien hierdie snywerk nie Ram self uitbeeld nie en ook nie 'n deel van die kernverhaal van Ramayana vertel nie, beskou ek dit nie as 'n Ramayana -uitbeelding in hierdie koerant nie, maar eerder 'n bewys van Shiva se sterkte as 'n god. Hierdie toneel, waarna soms verwys word as Ravananugraha of Ravananugriha-murti, word by verskeie ander tempels uitgebeeld, soos Elephanta-grot 1, Jogeshwari-grot, weer aan die buitekant van die Kailasa-tempel (Manoj Thorat blog), en grot 21 en 29 by Ellora (Spink). Die feit dat hierdie toneel gewild genoeg sou wees om by soveel grottempels uitgebeeld te word, maar dat die Ram -verhaal self net by een sou wees, dui vir my aan dat die Ravananugraha gewild is vanweë sy verbinding met Shiva, nie die verband met die Ramayana nie (Pollock, 265). Hierdie snywerk van hierdie toneel (Ravana skud Mount Kailasa) is so opvallend vanweë die manier waarop Ravana byna heeltemal uit die muur gehaal is, wat werklik beklemtoon dat hy in werklikheid vas is onder die gewig van Shiva wat op die berg neerdruk. Die kyker kan sien dat Ravana sukkel onder die gewig van die berg Kailasa, want hy word op sy knieë uitgebeeld vir ondersteuning en sukkel om dit op te lig, ondanks die feit dat hy al sy twintig arms gebruik. Die feit dat hierdie toneel uit 'n berg gekerf is, een met dieselfde naam as dié waarop Shiva in die kerf afdruk, sorg vir 'n paar interessante verbindings.
Hierdie voorstelling by die Kailasa -tempel was waarskynlik 'n doelbewuste keuse, omdat die tempel vernoem is na die berghuis van Shiva, dieselfde berghuis waarna Ravana vasgevang is. Hierdie feit kan lei tot die suggestie dat koning Krishna homself met Shiva wou vergelyk deur die tempel na Shiva se huis te vernoem. Boonop het Krishna hierdie voorstelling in opdrag gegee wat die boodskap stuur dat dit onverstandig is om Shiva en dus ook koning Krishna te ontstel. Dit blyk 'n bewering van sy mag te wees.
Oor koning Krishna:
Krishna word erken as 'n koning wat homself goed wil laat lyk, en dit is waarskynlik die rede waarom hy die tempel in Kailasa in gebruik geneem het. Daar word gesê dat die gode gedink het dat hierdie tempel die moontlikheid van sterflinge te bowe gegaan het, dat die argitektoniese prestasies daarvan so groot was dat selfs die argitek self verbaas was dat hy so iets kon skep (Dehejia, 134). As u vir 'n tempel so groot soos die Kailasa -tempel betaal het, sou dit duidelik op koning Krishna weerspieël het, maar Krishna het nie 'n prysstuk gekry om dit te bou nie. Die mense van destyds was ook van mening dat die oprigting van hierdie tempel die laaste stap was vir Krishna om sy reg op "die titel van chakravartin, of universele keiser" te bevestig (Dehejia, 131). Een van die moontlike redes waarom die Ramayana genoeg belangstelling vir koning Krishna gehad het, wat hy op die tempel laat voorstel het, kan wees dat die Rashtrakutas van die gebied teen daardie tyd teen die Chalukyas, die maghebbers, opgestaan ​​het en hul mag gevestig het. in die omgewing (Spink, 10). Koning Krishna, een van die Rashtrakutas, het moontlik met Ram geïdentifiseer deur te voel dat hy die regmatige heerser van die gebied was. Hierdie moontlike verklaring dat die Ramayana op hierdie plek teenwoordig is, word egter belemmer deur die feit dat geen toneel van Ram as koning by die Kailasa -tempel uitgebeeld word nie.
'N Ander moontlike verduideliking kan daarin lê dat, soos Markel suggereer, moontlik 'n nuwe geskrewe Ramayana in die streek geskep het en Krishna dit kon uitbeeld om aan te toon dat hy belangrik genoeg was om met so iets in aanraking te kom. Daar is ook die moontlikheid dat koning Krishna hierdie Ramayana eintlik in opdrag gegee het, hoewel daar geen dokumentasie is om dit te ondersteun nie. Hierdie moontlike verklaring vir die Ramayana -uitbeelding kan ondersteun word deur die feit dat die uitbeelding van Ravana onder die berg Kailasa vroeër by een van die tempels by Elephanta uitgebeeld is. As Krishna wou aantoon hoe goed opgelei en gekweek hy was deur die Ramayana uit te beeld, sou dit ook moontlik gewees het om hierdie toneel van Ravana uit te beeld dat hy moontlik by die Elephanta -grotte was, of 'n ander grot met hierdie toneel uitgebeeld, en het hom dus 'n goed gekweekte voorkoms laat lyk.
'N Minder feitgebaseerde, maar nietemin moontlike verklaring vir al die verskillende tonele wat by die Kailasa -tempel uitgekap is, is godsdienstig. Dit is moontlik dat koning Krishna, wat voorgestel word dat hy 'n Shaivit is (wat waarskynlik lyk sedert hierdie tempel aan Shiva gewy is), afbeeldings van die Ramayana en Mahabharata, beide avatarverhale van Vishnu, sou kon insluit as 'n manier om seker te maak dat Vishnu toegewydes kon ook die tempel geniet. Dit lyk waarskynlik dat enige Vaisnaviete in sy koninkryk ekstra solidariteit met die koning/ koninkryk kon voel toe hulle sien dat hul koning se tempel versier is met verhale wat hulle as 'n gemeenskap aantrek en/ of aangespreek het. Dit is ook moontlik dat koning Krishna, hoewel hy nog steeds 'n Shaivit was, hom ook op 'n manier by Vishnu wou aanpas. Koning Krishna is vernoem na Krishna, die avatar van Vishnu en een van die hoofkarakters van die Mahabharata, daarom is dit logies dat hy die verhaal op sy tempel wil hê. Langs die Mahabharata -uitbeelding by die Kailasa -tempel is daar ook Krsnacarita -frise wat vertel van die lewe van Krsna en saam beklemtoon "die heldhaftige rol van Krsna, net soos die Ramayana -gebeure Rama se dapperheid verkondig" (Markel, 59). Dit word egter nie goed verstaan ​​waarom hy 'n tempel aan Shiva sou toewy nie, maar homself vernoem na 'n avatar van Vishnu. Die waarskynlikste verklaring hiervoor is dat koning Krishna sy koninkryk probeer verwelkom het vir beide Shaiviete en Vaisnaviete. Hierdie verduideliking word verder ondersteun deurdat Vishnu en Shiva die gode is wat die gewildste is. Die feit dat daar reeds Shaivit- en Vaisnavit -afbeeldings by grot 14 by Ellora (Spink) was, vertel ons dat beide groepe toegewydes waarskynlik in die gebied teenwoordig was omdat dit onder die Chalukyas opgegrawe is. Om 'n beroep op sowel die Shaiviete as die Vaisnaviete te doen, sal dus die voordeel van koning Krishna op sy burgers bevoordeel.
Dit blyk heel waarskynlik dat die afbeeldings van Ramayana, sowel as Ravana en ander kerfwerk, by die Kailasa -tempel gesien kan word as gevolg van 'n kombinasie van hierdie drie moontlike verklarings. Hoe dan ook, die tempel en sy voorstelling van Ramayana is heel waarskynlik geskep om die standbeelde van koning Krishna as 'n groot koning te verhef. Maar waarom moet u hierdie spesifieke tonele uit die Ramayana uitbeeld? Dit is 'n vraag wat nie eenvoudig beantwoord kan word nie. Op grond van die voorgestelde verduidelikings hierbo vir die Ramayana -uitbeelding en die gebrek aan geleerdheid wat ek gevind het om die rede agter die uitbeelding van hierdie spesifieke tonele te ontleed, blyk dit egter dat die teenwoordigheid van die Ramayana -uitbeelding belangriker is as waaruit spesifieke tonele uitgebeeld is die Ramayana.
Islamitiese invalle beïnvloed grottempels:
Die laaste van die grottempels van Indië is in die 10de eeu opgegrawe, maar die vraag is wat die skepping daarvan gestop het? Die waarskynlikste verklaring blyk te wees dat die Islamitiese invalle die skuld het. Die eerste van die invalle was deur Mahmud van Ghazni wat tussen 1000 en 1025 nC agtien keer op Indië toegeslaan het. Met die aanvang van die Islamitiese invalle het baie regeerders in Indië waarskynlik so besig geraak om hul koninkryke te verdedig dat hulle nie tyd of geld gehad het om massiewe argitektoniese projekte soos grot tempels op te stel nie. Die gebrek aan geld en tyd kan die rede wees waarom baie Ramayana -afbeeldings op kleiner skaal en/of maklik draagbare kunsvorme, soos illustrasies of gravures, is.Soos voorheen genoem, was die aanvang van die Islamitiese invalle ook toe die Ramayana gewild begin word het. Die toename in gewildheid het waarskynlik baie te doen gehad met die gewilde gebruik daarvan deur Indiese heersers as 'n manier om hulself in lyn te bring met Ram, en sodoende die boodskap gestuur dat hulle nie net groot heersers is nie, maar dat hulle ook hul reg om onregverdig te heers, van hulle ontneem word. In sy opstel, "Ramayana and Political Imagination in India", voer Pollock aan dat die Ramayana en sy beelde eers vanaf ongeveer die 12de eeu 'n belangrike deel van die openbare politieke diskoers geword het (Pollock, 263). Dit beteken dat die Ramayana binne honderd jaar na die eerste inval reeds 'n noodsaaklike deel van die Indiese kultuur geword het, wat die idee verder ondersteun dat die toename in gewildheid deur die Islamitiese invalle ontstaan ​​het.
Die kombinasie van die ondergang van grottempels met 1000AD plus die toename in gewildheid van die Ramayana in 1000AD, beide veroorsaak deur die Islamitiese invalle, het daartoe bygedra dat daar slegs een Ramayana -voorstelling in grottempels is. Aangesien beide deur die Islamitiese invalle veroorsaak is, kan 'n mens die gevolgtrekking maak dat daar slegs een voorstelling van die Ramayana in 'n grot -tempel is as gevolg van die Islamitiese invalle. Sonder die Islamitiese invalle sou die gewildheid van die Ramayana egter nog nooit toegeneem het nie, wat beteken dat dit selfs sonder die Islamitiese invalle moontlik was dat die Kailasa -tempel die enigste grottempel was wat die Ram -verhaal uitgebeeld het. Daarom is dit belangrik om ook die rol wat koning Krishna gespeel het in hierdie unieke Ramayana -uitbeelding te erken.
Tag -argiewe: Pallava -tempels
[Dit is die sesde artikel in die reeks.
Hierdie artikel en die gepaardgaande poste daarvan kan beskou word as 'n uitbreiding van die reeks waarop ek geplaas het Skilderkuns in antieke Indië
Die huidige artikel kyk na die oorlewende muurskildery (vroeg in die elfde eeu) by 'n ander Pallava-tempel, nl. die Kailasanatha -tempel in Kanchipuram (Tamil Nadu). Hierdie tempel is een van die vroegste wat deur die Pallava -konings gebou is, en dien as 'n model vir die ander groter tempels.
In die volgende artikel kyk ons ​​na die skilderye by die pragtige Chola -tempel van Brihadeeshwara by Thanjavur.]
Sri Kailasanatha van Kanchipuram
19.1. Kanchipuram langs die oewer van die Palar het 'n glorieryke geskiedenis. In die antieke tyd was dit gereken onder die sewe primer heilige stede (Saptapuri) wat bevryding verleen het (moksadayikah): Ayodhya, Mathura, Maya (Haridwar), Kashi (Varanasi), Kanchi, Avanthika (Ujjain), Puri en Dvaravathi (Dwaraka) .
Ayodhya Mathura Maya Kashi Kanchi Avantika | Puri Dvaravati chaiva saptaita moksadayikah ||
En die groot digter Kalidasa (4de eeu nC) het Kanchi geprys as die beste onder die stede (Nagareshu Kanchi).
Kanchipuram was nie net die heilige stad vir die verskillende sektes van die Vediese godsdiens nie, maar ook vir die Jains en die Boeddhiste.
19.2. Selfs baie voor dit het Kanchi in die streek Tondaimandalam in die ou Sangam verwys literatuur, is beskryf as die stad van Kachchi omring deur woude, pragtig soos die lotusblom met baie blare.
Manimekalai, 'n Boeddhistiese epos uit die latere Sangam -era, vertel Kanchi as die grasieuse stad waar die mooiste, goudhartige danser Manimekalai, laat 'n pragtige tuin bou ter ere van die Boeddha plaas die Amuda Surabhi op die lotusstoel van die Boeddha en verwelkom alle lewende wesens, insluitend die eensame, verwaarloosde, hongeriges, verslagenes en gestremdes om voedsel wat deur haar aangebied word, te versamel en te deel en haar te seën. Die geliefde Manimekalai betree die Sangha onder leiding van haar onderwyser Aravana Adikal en wy die res van haar lewe aan Dharma.
Kanchi ontwikkel tot 'n sentrum van Boeddhisme in Suid-Indië, vanwaar die Dharma na ander streke in Indië versprei het en ook na Verre Ooste en China. Dit was die tuiste van baie vooraanstaande Boeddhistiese geleerdes, soos: Buddhaghosha (vyfde eeu nC) en Aniruddha (skrywer van Abhi-dhamma-ttha-sangaha) en van eerbiedige monnike soos: Venudasa, Vajrabodhi, Sariputra, Sumati en Jotipala.
Onder die Boeddhiste van Kanchi was die bekende geleerde Dignaga (ongeveer 480 - ongeveer 540 nC), een van die stigters van die stelsel van logika (Hetu Vidya) wat ontwikkel het tot die deduktiewe logika in Indië en as die hoeksteen van die Boeddhistiese stelsel van logika en epistemologie (Pramana).
Kanchi was ook die tuisdorp van die merkwaardige en ongeëwenaarde Bodhidharma (470-543 CE), 'n Pallava-prins, die derde seun van Simhavarman II en 'n tydgenoot van Skandavarman IV en Nandivarman I. Hy het onder die invloed van die bewonderenswaardige Boeddhistiese onderwyser gekom Prajnatara who het hom opgelei in die tegnieke van meditasie. Later, volgens die wens van sy onderwyser, het Bodhidharma na China vertrek om Dharma in daardie land te versprei. Hy het gedurende die jaar 520 by die hawestad Kwan-tan (Canton), langs die suidelike kus van China, aangekom. Hy is vereer deur die Chinese keiser Wu-li in wie se hof die groot vertaler Paramartha was. Kort daarna het Bodhidharma noordwaarts gegaan, die Yangtze -rivier oorgesteek en die Ho Nan -provinsie bereik. Daar by 'n tempel mediteer Bodhidharma nege jaar lank teen 'n muur, sonder om die hele tyd 'n geluid uit te spreek.
Bodhidharma word vereer as die Adi - Guru, die eerste aartsvader, van die Chinese Cha'n (Skt. Dhyana) School, wat later ontwikkel het tot die stelsel van Zen-meditasie en 'n manier om wakker te word deur selfondersoek. Om te verseker dat sy dissipels - monnike fisies sterk genoeg is om sowel hul geïsoleerde leefstyl as sy veeleisende opleidingsmetodes te weerstaan, het Bodhidharma die monnike opgelei in die ou Indiese styl van armlose gevegte, genaamd Vajramusti (diamantvuis). Dit het later aanleiding gegee tot die nou beroemde gevegskuns, die Shoaling-styl van vuisgeveg ch'uan-fa (letterlik 'weg van die vuis').
'N Ander merkwaardige Boeddhistiese monnik-geleerde, die meester van Vajrayana, wat gehelp het om Boeddhisme na China oor te dra, was Vajrabodhi (671–741). Hy het ook in die stad Kanchipuram gewoon. Daar word gesê dat Vajrabodhi op versoek van Pallava King via Java na China vertrek het. Vajrabodhi vergesel van sy dissipel Amoghavajra het in 720 in China aangekom. Hier vestig hulle hulle by die Jianfu-tempel in die Chinese hoofstad, Chang 'an (die huidige Xian).
Vajrabodhi, bygestaan ​​deur sy dissipel Amoghavajra, het twee verkorte vertalings van die Sarva-tathagata-tattva-samgraha (Simposium van die waarheid van al die Boeddha's), ook bekend as die Tattvasamgraha . Hierdie werk en die Mahāvairocana Sūtra het die twee basiese Chen-yen-tekste geword.
Daar word ook geglo dat Bodhisena, wat deur die keiser van Japan genooi is om die tempel van Todaiji in die 8ste eeu in Nara te inwy, ook van Kanchipuram afkomstig is.
19.3. Kanchi was op dieselfde manier 'n prominente persoon sentrum van Jainisme. Daar word geglo dat Jainisme Suid -Indië in ongeveer vierde eeu v.C. binnegekom het toe die monnik Visakhacharya, in opdrag van Acharya Bhadrabahu, saam met 'n groep sramanas (Jain -monnike) na die Chola- en Pandya -lande verhuis het om die geloof van die Thirthankaras.
Die Jain-geleerde monnike soos Acharyas Sumantha-bhadra, Akalanka, Vamana-charya Pushpa-danta, Kunda-kunda en ander, is hoog aangeskryf vir hul vroomheid en geleerdheid. Onder hul leiding het 'n aantal tempels en opvoedkundige instellings in Jain (samana-palli) is in die Tamil -land gevestig, veral in die noordelike streke.
Die erkenning wat aan Jainisme verleen word, word bewys deur die feit dat 'n sektor van Kanchipuram bekend staan ​​as Jaina Kanchi. Daar word gesê dat die Pallava-koning Mahendra-varman I (600-630 nC) in die vroeë deel van sy lewe in hierdie sektor twee tempels laat bou het: een gewy aan Chandra-prabha, die agtste Thirthankara en die ander toegewy aan Vardhamana, die vier-en-twintigste Thirthankara wat ook aangespreek word as Trailokya-natha-swami. Die antieke skilderye in die Vardhamana -tempel staan ​​bekend om hul artistieke kwaliteite.
19.4 . Kanchi is ook 'n heilige sentrum vir die Vaishnava -geloof. Dit is die tuiste van die Pallava -tempel van Sri Vaikunthaperumal, gebou deur Nandivarman II in die laat 8ste eeu nC, gewy aan Vishnu. Dit is een van die nuutste oorlewende tempels wat deur die Pallavas gebou is. Dit word weer oorheers deur 'n groot toring. Die tempel is ook buitengewoon vanweë sy drievoudige heiligdom, een op elke verhaal en elkeen bevat 'n beeld van 'n vorm van Vishnu. A mantapa met agt kolomme lei na die heilige heiligdomme waar daar twee ambulante gange op die eerste verdieping is. Die binnemure van die tempel is versier met reliëfbeelde wat tonele uit die geskiedenis van die Pallava -dinastie uitbeeld.
Kanchi was ook die tuiste van die Heilige filosoof Sri Ramanuja (11de tot 12de eeu nC).
19.5. Selfs vandag is Kanchi 'n belangrike godsdienstige sentrum. Die stad het meer as 120 tempels, waaronder verskeie kleiner Pallava -heiligdomme, waarvan die Muktesvara en Matangesvara is die grootste. Die klein Cokkisvara -tempel dateer uit die 12de eeu nC. Uiteindelik het die Varadaraja -tempel, wat in die vroeë 17de eeu nC gebou is, 'n massiewe gopura en uitstekende beeldhouwerk aan die buitekant, veral die grootmaakleeus daarvan mantapa kolomme. Behalwe die oorvloedige beeldhouwerk versier die verskillende monumente van die stad verskeie uitstekende figure van yoginis het oorleef, tipies in groen klip en dateer uit die 9de en 10de eeu nC.
19.6. Daar word gesê dat die geskiedenis van Kanchipuram in die duisternis verlore gaan, amper vanaf die dae van Karikala (ongeveer 190 nC), erken as die grootste van die vroeë Chola -konings wat gedurende die Sangam -periode in Suid -Indië geheers het, tot die besetting deur die Pallava -konings onder Sivaskandavarman (miskien die begin van die vierde eeu). Dit is waarskynlik dat die stad Kanchi gedurende hierdie tydperk in die hande was van die Chola -prinse, waarvan sommige in die Manimekhalai Boeddhistiese tempels te bou.
Kanchi was die keiserlike hoofstad van die Pallavas vir meer as vyfhonderd jaar vanaf die 4de tot die 9de eeu. Hoewel Kanchipuram in die 7de eeu nC deur koning Pulakesin II (r. 610-642 nC) oorgeneem is, en later weer deur die heerser van Calukya Vikramaditya II (r. 733-746 nC), herwin die stad redelik vinnig sy glorie.
Die Pallava -mag en die stad Kanchipuram was op die hoogtepunt van hul glorie gedurende die 7de en 9de eeu, toe die Pallavas die oppergesag oor hul suidelike mededingers gevestig het en heers oor die gebied wat strek van die Krishna in die noorde tot Cauvery in die suid. Gedurende hierdie tydperk het die Pallava -koninkryk 'n lang tydperk van vrede en voorspoed beleef en waartydens letterkunde, kuns en argitektuur floreer het. Kanchi was ook die tuiste van die beroemde digter Bharavi uit die 6de eeu wat die Kiratarjuniya. Hsuan Tsang, die Chinese-Boeddhistiese monnik, geleerde, reisiger en vertaler wat Kanchi gedurende die 7de eeu besoek het, het gloeiend oor die glans van die stad en sy intellektuele rykdom geskryf. Hy teken aan dat daar soveel as honderd kloosters met tienduisend Boeddhistiese monnike in Kanchipuram was. Verder was die krag van die Pallavas sodanig dat hulle diplomatieke en handelsbetrekkinge met China, Siam en Fidji, ens.
19.7. Daarna was die stad onder die bewind van Cholas van die 10de tot die 13de eeu en van die Vijayanagar -konings uit die 14de tot die 17de eeu. Teen daardie tyd het die stad sy primer -status verloor en was dit geleidelik teen die afdraande helling. Die agteruitgang van Kanchi is versnel deur die opdroging van die Palar -rivier.
Onder die Kompanjieheerskappy het Kanchipuram 'n gevegsfront geword vir die Britse Oos-Indiese Kompanjie in die Carnatic Wars teen die Franse Oos-Indiese Kompanjie, en ook in die Anglo-Mysore-oorloë wat met die Sultan Mysore geveg is. Daarna, tydens die Tweede Anglo-Mysore-oorlog van 1794, het die gebied onder direkte beheer van die Oos-Indiese Kompanjie gekom.
Kanchipuram is een van die hartseer gevalle waar 'n florerende stedelike bevolking gedwing word deur verwaarlosing en gebrek aan hulpbronne vinnig terugkeer na landelike lewensstyle. Die stad kon homself nie meer onderhou nie, veral nie ná die einde van die Palar nie. Kanchi is nou 'n bietjie meer as 'n weefdorp.
Die ander voorbeeld van die aard wat vinnig by my opkom, is die stad van paleise en herehuise aan die Ganga wat eens was t die setel van 'n magtige keiserlike mag, die Pataliputra, wat nou ontaard het in swaar en vuil stofdarm genaamd Patna.
20. Sri Kailasanatha
20.1. Die Kailasanatha (of Rajasimhesvara) is een van die grootste en mees sierlike antieke tempels in die hele Indië. En, Kailasanatha, die oudste onder die antieke tempels in Kanchipuram is opgedra aan Lord Shiva. Dit was vroeër bekend as Raja-simheshwaram. Die tempel word toegeskryf aan die inisiatief en onderneming van die Pallava -heerser Narasimhavarman II of Rajasimha (ook bekend as Ajiranakanta, Ranadhira en Kshatriya Simheshvara) wat tussen 690 en 728 nC regeer het. In 'n fondamentopskrif staan ​​dat hy hierdie groot huis van Shiva opgerig het "om sy eie heerlikheid en die gelag van die Here te weerspieël."
In die vroeë agtste eeu, die Rājasi ṃheśvara (Kailāsanātha) tempel in Kancipuram was waarskynlik die grootste strukturele tempelkompleks wat tot dusver in Indië gebou is. Die sentrale tempel in die westelike deel van 'n groot reghoekige Prākāra (ommuurde omhulsel), wat omring word deur meer as 50 DevakulikDie oppervlakte van hierdie sub -heiligdomme sowel as die spasies tussen hulle is met honderde beelde bewerk, almal verwant aan die ikonografie van Śhaiva, en vorm dus die grootste panteon van Śhivamūrtis miskien ooit in Indië geskep. Ook die tempel se hoofliggaam (Vimāna) met oorspronklik minstens sewe Parivāra heiligdomme wat teen die buitemure gebou is, is oral met difverskillende vorme van Shiva.
dit is die oorspronklike grondplan van die Kailasanatha -tempel
Die Kailasanatha -tempel is die beste strukturele projek van die Pallavas. Dit lyk asof 'n wa uit die hemel op die aarde neergedaal het. Die buitekant van die tempel is meer deurdringend en lewendiger gesny in vergelyking met die binnekant. Die nisse bevat 'n paar van die mooiste beelde/vorms van Shiva en sy gesin.
Die sandsteenstruktuur is omhul in 'n hoogs dekoratiewe muur met binne-nisse wat agt en vyftig afsonderlike heiligdomme vorm met figure van Shiva, Parvati en Skanda. Die heiligdom verskans a shodasakona (sestien hoek) lingam van swart kleur. Die vimana styg soos 'n piramide oor die heiligdom.
" Die hooftempel het drie hoofkomponente: die buitenste gang met die muur van die omheining wat om die hoof heiligdom loop met die heiligdom toring en die pilaar Mantapa voor. Die mure van die Vimana en die aangehegte heiligdomme is 'n huis van absolute rykdom van ikoniese vorme van Śaivite. Dit kan genoem word as die rykste van alle Pallava -heiligdomme in terme van figuurlik versiering. Beelde kom nie net in die hoofnisse voor nie, maar ook op hul flanke. Die beelde word gevind, nie net binne die aangehegte kardinaal- en hoekheilings nie, maar is ook op die buitemure van elke heiligdom gesny. In die muur na die suide het Uma-Mahesvara, Lingodbhava met Varaha hieronder in die hoofnis.
Die westelike muur het Sandhya-nrtta-murtti en Urdhva-Tandava-murti met dans Ganas hieronder. Die muur na die noorde het Tripurantaka en Durga in die hoofnis. Afgesien van die meer prominente vorme van Shiva wat in die hoofnisse gesny is, toon die flanke Harihara, Ganeśha, Durga, Skanda en Vishnu.
Voor die hoof Vimana is Rajasimha se Mantapa. Dit is plat bedek met hoekpiere en gepaarde pilare op die hoofopeninge. Terwyl die fasadepilare van sandsteen is, het die binneste pilare granietskagte. Dvarapalakas verskyn in nisse met makara-toranas in die ooste, Lakśhmi en Saraswathi in die suide en Durga en Jyeśtha in die noorde. "
Die bekende filmmaker, kunshistorikus en fotograaf Benoy K Behl sê:
'Die hele kompleks van hierdie koninklike tempel is groot en uitbundig gevorm. Die onstuimige leeus en 'n koninklike simbool van die Pallavas word oral gemaak. Hulle vertoon die krag en die moed van die gees in ons, om die demone van ons onkunde te beveg. Hulle vertoon ook die heerlikheid van die Pallava -koning, wat die tempel gemaak het. Dit het baie beelde van Durga as Mahishasur Mardini. Dit is een van die mees ekspressiewe beelde van Indiese kuns. Durga verpersoonlik die energie en krag in ons om die demoon van ons onkunde die hoof te bied en te vernietig,".. " Die paneel van Ganas, slegs 30 cm hoog, wat langs die voet van die tempel loop, beeld die vreugdevolle gees van die aanbidding van die Here uit. Dit toon die hoë kwaliteit van die snywerk oral in die tempel .
20.2. Die Somaskanda -paneel, wat Shiva en Parvathi met hul seun Karthikeya uitbeeld, is die belangrikste ikonografiese motief van die tempels wat Rajasimha in die besonder en die Pallavas in die algemeen gebou het. Die term Somaskanda (Sa-Uma-Skanda) beteken letterlik (Shiva) "met Uma en Skanda ". Die agterste muur van die heiligdom in Kailasanatha is versier met die Somaskanda -paneel. Dit lyk asof die Pallavas baie lief was vir die tema van die Shiva -familie. In eindelose verskeidenheid uitbeeldings vier hulle Shiva as koninklik en tog 'n liefdevolle gesinsman met 'n pragtige vrou en 'n speelse kind.
Die Pallava -uitbeeldings van die Somaskanda is gewoonlik groot. Shiva is drie -oog -vier gewapen, pragtig versier en sy gelaat lyk soos die opkomende son (udaya bhanu nibha) of die koraal (mani vidrumabhaSy mat hare is opgemaak as 'n kroon versier met sekelmaan en Ganga. Hy dra 'n patra-kundala in sy linkeroor en makara kundala in sy regteroor. Sy oorhand dra tanka of kierie (vetra), en 'n bok en sy onderste handgebaar seën en versekering. Hy sit met sy een been gebuig en bly op die sitplek (sêanam padakam) en sy ander been uitgestrek (lambaka padam).
Parvathi sit aan sy linkerkant. Sy het twee hande en hou 'n blou lotus in een van haar hande. Sy sit ook met haar een been gebuig en die ander been gestrek.
Albei het 'n aangename gesig en sit in 'n ontspanne houding (sukhasanaDie speelse kind Skanda is tussen die liefdevolle paartjie. Die kind Skanda, in hierdie afbeeldings, het een gesig, twee hande en hou 'n blom in elk van sy hande. Sy gelaatskleur is blou
20.3. Die Kailasanatha het een van die grootste en mees komplekse Vimana . Die verhale (Vimanas) is versier met argitektoniese ontwerpe. Die Kailasanatha is 'n vierverdieping-struktuur met twee mure wat 'n ambulante gang bied (pradakshina –patha) .Die drie buitemure van die garbhagriha het sewe kleiner heiligdomme rondom hulle geplaas en elkeen bevat 'n beeld van Shiva.Die hele buitekant van die tempel is bedek met 'n massa reliëfbeeldhouwerk, veral met grootmaakleeus (yalis), Nandis, dienaars van Shiva (ganas), Shiva en ander gode.
Die tempel wat byna geheel en al uit sandsteen gebou is, is geïntegreer in 'n samehangende kompleks. Die beskeie omvang van die tempel en die nabyheid van die omringende muur verleen 'n gevoel van intimiteit aan die omgewing.
20.4. Die Kailasanatha -tempel is miskien die grootste sandsteen -tempelstruktuur ter wêreld. Onder die antieke tempels in Kanchi is die Kailasanatha die enigste tempel waarvan die struktuur nie ingemeng of herbou is nie. Dit behou steeds sy ongerepte vorm en struktuur. 'N Ander unieke kenmerk is die 58 devakulikas (mini-heiligdomme) wat om die hooftempel loop. Hulle het muurskilderye gehad wat tonele uit die Shiva- Lila, die legendes van Shiva. Ongelukkig is die meeste van die skilderye nie meer sigbaar nie.
20 .5. Die Gopuras was nie 'n noodsaaklike kenmerk van die vroeë tempels nie. By die Kailasanatha is daar net 'n voorstel van 'n Gopura- dwara. Eers teen die 11de eeu het die lang, kolossale en oorweldigende Gopura 'n unieke kenmerk van die Suid -Indiese tempelargitektuur geword.
20.6. Die Kailasanatha blyk die vroegste gestruktureerde tempel te wees wat deur die Pallavas gebou is. Dit was beslis 'n voorloper en 'n model vir die latere tempelstrukture, waaronder sommige Chalukya -tempels. Sommige geleerdes meen dat Rajaraja –Chola I geïnspireer is deur Kailasanatha om die Raja-Rajeeshwaran-tempel in Tanjore te bou. Kailasanatha bevat in die embrio baie kenmerke van die ontluikende Suid -Indiese styl, soos: gopuras, gestapelde mure met sierkolomme, 'n piramidale shikhara en 'n omtrekmuur wat die kompleks omring. Baie van die ornamente wat in die Chola en Vijayanagar uitgebeeld word, het hul oorsprong te danke aan die Pallava -tydperk.
2 0.7. Die oorwinning en oorwinnaar van Kanchipuram is miskien die grootste eerbetoon aan die grasieuse glans van die Sri Kailasanatha -tempel. Vikramaditya II (regeer 733 - 744 nC) seun van koning Vijayaditya van die Badami Chalukya in sy militêre loopbaan verower die Pallava -koninkryk by drie afsonderlike geleenthede. Vikramaditya se derde veldtog teen die Pallava -koninkryk (omstreeks 735 nC) was om die saak van 'n jong Pallava -prins Chitramaya teen die Pallava -koning Nandivarman II Pallavamalla te ondersteun. Boonop het Vikramaditya, deur Nandivarman II te verslaan, die nederlaag gewreek wat sy voorvader Pulikeshin II (gedurende 642 nC) gely het deur die hande van die Pallava -koning Narasimhavarman I.
Vikramaditya II was baie genadig in sy oorwinning. Anders as by baie oorwinnende konings, het hy verseker dat die stad en sy inwoners op geen manier benadeel word nie. Selfs te midde van geweldsgeweld het hy nie sy sensitiwiteit en liefde vir kuns verloor nie. As 'n kenner van kuns en argitektuur, was hy betower deur die skoonheid van die Kailasanatha -tempel, destyds bekend as Rajasimheshwaram. Vikramaditya II het nie net die oorlogsbuit teruggegee nie, maar het ook aansienlik goud en juwele aan die tempel geskenk. Hy het ook in liefdadigheid geskenk gegee aan die Brahmane van die stad en aan die swak en verlate. Sy welwillendheidshandelinge is in argaïese Kannada ingeskryf op 'n pilaar wat voor die paviljoen opgerig is (mantapam) by die Sri Kailasanatha -tempel.
[Prof. R. Gopalan in sy Geskiedenis van die Pallavas van Kanchi (Gepubliseer onder die Madras University Historical Series III 1928) onder die kop – Die Chalukyan -inval in Kanchi. -bladsye 121-122 en amp 189 – skryf:
Die Kendur borde van Vikramaditya II beskryf 'n werklike inval in die Pallava -dominiums (Tundakarashira) en die verowering van die stad in ietwat grafiese terme: –
Omdat hy vasbeslote was om sy natuurlike vyand (prakrti-amitra) Vikramaditya II (733 tot 746 n.C.) heeltemal te ontwortel Tundaka-Vishaya, En#8216 slaan en vlug, by die opening van die veldtog, neem die opponerende Pallava -koning met die naam Nandipotavarman besondere besondere musiekinstrumente in besit Katumukhavaditra, die Samudraghosha, die khatvankladvaja, baie uitstekende en goed geknotte bedwelmde olifante (matta-varana) en 'n hoop robyne wat die duisternis verdryf het deur die glans van die menigte van hul strale. . . binnegegaan sonder om die stad Kanchi, wat as 'n gordel was wat daarheen versier het, te vernietig, het die streek in die suide die Brahmanas verheug, en arm en hulpelose mense deur sy ononderbroke vryheid … het hoë verdienste verwerf deur hope goud aan die kliptempel van Rajasimhesvara en ander gode wat deur Narasimhapotavarman gebou is deur die Pandya, ChoJa, KeraJa, Kalabhra en ander konings
Bogenoemde uittreksel uit die Kendur -plate maak duidelik duidelik dat Vikramaditya II die stad Kanchi eintlik verower het van die Pallava -koning Nandipotavarman, dit wil sê Nandivarman Pallavamalla, en dit vir 'n tydperk beset het waarin hy sommige van sy tempels met toekennings toegerus het . Hierdie besetting van die hoofstad Pallava deur Vikramaditya word verder bevestig deur die ontdekking van 'n Kanarese inscniption van Vikramaditya gegraveer op een van die pilare van die mantapa voor die Rajasimhesvara -heiligdom.
Hierdie inskripsie (na bewering deur die graveur Niravadya Srimad Anivarita Punyavallabaha - ook bekend as Anivarita Achari), wat deur dr. Hultzsch gepubliseer is, teken die feit aan dat Vikramaditya Satyasraya, na sy verowering van Kanchi, nie die eiendom van Rajasimhesvara -tempel gekonfiskeer het nie. , maar het dieselfde bedrae toegestaan ​​en eindig met 'n onfeilbaarheid dat diegene wat die letters van die rekord vernietig en die stabiliteit van die liefdadigheid van die koning, die sonde sal opdoen vir diegene wat die manne van die stad se vergadering vermoor het (Ghatikaiyar) – (soos genoem in aanhangsel A. P 189)
Die Chalukyan -aanval op Kanchi was dus blykbaar anders as die aanval van die Pllava -koning Narasimhavarman I op Vatapi, wat baie vernietiging behels het as Periyapuranam rekening moet geglo word. ]
Die inskripsie lui:
Gegroet Vikramaditya –sathyashraya, die gunsteling van Fortuin en van die aarde, Maha-rajadhiraja Parameshwara Bhattara nadat hy Kanchi verower het en nadat hy die rykdom van die tempel ondersoek het, het hy hom weer aan die god van Rajasimheshwaram onderwerp.
Daar word ook gesê dat Vikramaditya II die tempelargitekte saam met hom na sy keiserlike stad Vatapi (Badami) geneem het.stapatie of sutradhari) Sarvasiddhi Acharya en Anivaratha Acharya en na gelang van sy koninginne Lokamaha Devi en Trailokyamaha Devi, het twee tempels in Dravida -styl opgedra, gewy aan Shiva as Lokeshwara (nou bekend as Virupaksha -tempel) en Trailokeshwara (nou bekend as Mallikarjuna -tempel). Boonop het die koninginne die bou van twee ander tempels, in Pattadakal, veroorsaak Rekha-Nagara styl, opgedra aan Papanatha (Shiva) en Durga Devi. Hierdie tempels was ter viering van koning Vikramaditya se oorwinnings oor die Pallavas. Die s tapatie s is mildelik vergoed en vereer met geskenke en titels Perjarepu, die groot argitekte en teruggestuur na Kanchi.
Hiervan word gesê dat die Lokeshwara -tempel (nou bekend as die Virupaksha -tempel) in Pattadakal na die tempel van Sri Kailasanatha (Rajasimheshwaram) van Kanchipuram geskoei is. Dit was die waardering van Vikramaditya en sy huldeblyk aan die grasieuse Rajasimheshwaram.
Sri Virupaksha -tempel in Pattadakal
20.8. Dit is opmerklik terwyl die grottempels van Badami die gesnede strukture van Mahabalipuram beïnvloed het, ongeveer 'n eeu later het die Pallava -tempels die styl, struktuur en uitbeelding van die Chalukya -tempels beïnvloed. Oor 'n tydperk het die twee mededingende skole mekaar verryk deur plek te maak vir saamgestelde style van beeldhoukuns en argitektuur.
21.1. Alhoewel die beeldhouwerke van die Rajasimha redelik goed bewaar gebly het, het die skilderye amper verdwyn. Daar word gesê dat die mure van die pradakshina -patha van die Kailasanatha -tempel was eens bedek met skilderye van briljante kleure. Maar die meeste daarvan het ontaard in spore. Geen van die oorlewende skilderye by Kailasanatha is volledig nie, maar slegs fragmente het oorgebly.
21.2. Die probleem van veroudering word vererger deur die wit wasjas wat die tempelowerhede op die ou muurskilderye aangebring het. Die bewaringswerk om die onderliggende skilderye te red, is gedurende 1936-40 opgeneem deur Shri S. Paramasivan, 'n argeologiese chemikus, wat 'n kurator by die Madras-museum was. En hy het 'n aantal ernstige probleme ondervind om die skilderye in die selle van die Kailasanatha -tempel te herstel. Hy het gesê: 'Aangesien meganiese verwydering die enigste manier is om die afwasmiddel te verwyder, moet dit met groot geduld gedoen word, nie net met vaardigheid nie'. Danksy die pogings van Shri Paramasivan het 'n paar fragmente skilderye in Chittannavasal, Thanjavur en Kailasanatha, Kanchipuram, oorleef.
21.3. Die fragmente by Kailasanatha en die oorblyfsels by die Talagishwara -tempel in Panamalai is egter baie belangrik. Omdat dit die enigste twee voorbeelde van die muurskilderye van Pallava is wat nog oorleef het. Verder verteenwoordig dit 'n belangrike stadium in die ontwikkelingsgeskiedenis van Suid -Indiese skilderye. Ongelukkig was daar nie veel bespreking oor hierdie skilderye nie.
21.4. Benoy K. Behl, die geleerde en kunshistorikus, het opgemerk: 'Die fragmente by Kailasanatha openbaar die teerheid en genade wat uit die tradisie van Ajanta sowel as die heerlikheid van groot konings kom. Die tema van die familie van Siva is ook op 'n ander vlak 'n voorstelling van die koninklike familie. Daar is 'n indrukwekkende kwaliteit in die krone en in die geverfde figure, wat nie in die vroeëre sagte wesens van Ajanta gesien kan word nie. Daar word gesien dat die idioom wat hier begin ontwikkel later in 'n groot keiserlike styl van skildery onder die Cholas blom. Die ou Indiese muurskilderye was ook die fondament van die latere manuskripskilderye en Indiese miniature.
Hier sien ons die hoë kwaliteit van die skildery in die klassieke Indiese styl, met 'n pragtige weergawe van vorm en volume.
22.1. Terwyl hy die tegniek van Pallava -muurskilderye verduidelik, sê Shri Theodore Baskaran dat die verfoppervlak twee lae gips bestaan. Die eerste laag was 'n growwe laag kalk en sand. Hieroor is 'n dun kalkpleister aangebring en dit het stewig aan die eerste laag vasgesit. Daarna word die gips grond met 'n troffel of klip saggies gepoleer.
22.2. Hy noem ook dat die Pallava -gips – fresco -tegniek beter was. "Die gips van Kanchipuram was 2 tot 3 mm dik en die twee lae pleisters het stewig aan mekaar geheg. Vanweë die hoë suiwerheidsgraad in die gebruikte kalk was die gipsinhoud onbeduidend en was daar geen bloeiwyse op die oppervlak van die skilderye nie ".
Ons kyk na die oorblyfsels van die vroeë 11de eeuse Chola -muurskilderye op die gange rondom die heiligdom van Sri Brihadeshwara by Thanjavur.