'n Eekhoring is die volksnaam vir 'n knaagdier van die familie Sciuridae (van die Grieks skia wat "skaduwee" en oura wat "stert" beteken; met ander woorde "die stert wat 'n skaduwee werp"). Eekhorings word wyd aangetref: in Europa, Asië, Noord- en Suid-Amerika, en in Afrika.
Die eekhoring is amper sinoniem met die versameling en berging van neute vir die winter. Die dier is geneig om die neute te bêre, waar dit ook al die kans kry om dit te versteek, maar onthou baie goed waar dit weggesteek is.
Anders as hase en wildsbokke kan 'n eekhoring nie vesels soos sellulose verteer nie, en maak dit dus staat op kosse ryk aan proteïen, koolhidrate en vet. Vroeglente is die moeilikste tyd van die jaar vir die eekhoring; die neute begin ontkiem en is dus nie meer as voedselbron beskikbaar nie, maar dit is nog te vroeg vir ander kosse. Die dier vreet gedurende hierdie tyd hoofsaaklik die botsels van die bome in sy omgewing.
Die eekhoring is in der waarheid 'n omnivoor; dit vreet benewens 'n wye verskeidenheid plantkos, ook insekte, eiers, en selfs klein voëls, ander klein soogdiere en paddas.
Eekhorings is slim – berug daarvoor dat hulle kos uit voëlvoerders gaps of dat hulle hulle in beskutte strukture soos solders tuis maak.
'n Eekhoring gretig aan die knibbel aan 'n neut.
Die eekhoring word weens sy gewoonte om aan allerhande eetbare en oneetbare voorwerpe te knibbel, dikwels as 'n plaag beskou. Dié hebbelikheid help om die eekhoring se tande skerp te hou en af te slyt. (Baie soorte knaagdiere se tande hou aan groei).
'n Eekhoring kan mak gemaak word om uit 'n mens se hand te eet. Dit is nie 'n raadsame ding om te doen nie, want die dier kan siekte dra.
Tot onlangs toe is eekhoringvleis as 'n soort wildsvleis in sekere dele van die Verenigde State beskou. Dit word geredelik as plaasvervanger vir haasvleis of hoender in resepte gebruik.