​Kommentaar: Te Veel Sorge
Johann Rossouw, Vrystaatse filosoof: Hans Pienaar se bundel – of sal ’n mens dit ’n fragmente-roman noem – bevat ’n aantal skitterende uitbeeldings van veral Afrikaanse mans se stryd om ’n greep op Afrika te kry. Pienaar het ’n unieke en plesierige humor, maar die ernstige sketse slaan jou hard, en soms herinner die gedrae gevoel ’n mens aan Chris Barnard se Kirst of Elsa Joubert se Ons wag op die kaptein. Dis ’n belangrike boek hierdie in dieselfde klas as Kleinboer en Dana Snyman se werk.
Anel Heydenrych, skrywer van die blitsverkoper, Malhuis: Pienaar is ’n meester. Sy kortkuns is spanningsdrama op sy beste.
Gerda Taljaard, romanskrywer en mede-samesteller van Skrik op die lyf: Verhale in ’n lekker vertelstyl wat die liminale angs van die huidige Zeitgeist weerspieël.
​Stellenbosse kritikus Louise Viljoen op Litnet: ​Ten slotte bied hierdie bundel of roman-in-stukke veel vir die leser wat bereid is om aandagtig te lees, te soek na die samehange en gevoelig is vir die kompleksiteite onderliggend aan bekende temas soos die middeljarige wit man se aanpassing by nuwe omstandighede, skuldgevoelens, boetedoening, vergifnis, swendelary, liefdeservarings en seksuele obsessies ... ’n gedetailleerde en verwikkelde beeld van die onsekere oorgangsfase wat gevolg het op Suid-Afrika se eerste demokratiese verkiesing. Te veel sorge bied boeiende raakpunte met Harry Kalmer se ’n Duisend stories oor Johannesburg.
Riette Rust in Rapport: Hoewel ons wat as deel van die verdrukker gesien is, nooit werklik die diepte van die seer en vernedering van soveel van ons landgenote sal kan begryp nie, worstel baie nou, nes die hooﬂ<arakter in Te veel sorge, met skuldgevoelens en 'n behoefte aan boetedoening. Met hierdie “verhaal in stukke” kry “die Afrikaner” nou ook 'n spreekbeurt. Dis 'n stryd om sin te maak van die politieke verlede en die uitdagíngs wat die nuwe bestel bied, lees jy. Die gebrek aan sin en hoop is vandag wel vir baie Suid-Afrikaners 'n reële kwessie, daarom is die optekening en beligting van .hierdie deel van ons geskiedenis belangrik.​
Riaan Grobler in Die Taalgenoot: Elke verhaal het iets oor die kompleksiteit van Afrika te sê en veral die plek van ’n wit, middeljarige man op ’n postkoloniale kontinent ná apartheid; sy/hul soeke na identiteit en plek; en sy/hul worsteling met die verlede, waaraan hulle deur assosiasie aandadig is. Dit is dié sorge wat die skrywer subtiel en genuanseerd verwoord in ’n knap bundel “stukke”, wat so gefragmenteerd is soos sy tema.