Oman geskiedenis - Geskiedenis Podcasts - 2022
Oman Geskiedenis - Geskiedenis
Oman is op die Arabiese skiereiland geleë en is sedert die oudheid 'n handelsentrum in die Persiese Golf en die Indiese Oseaan. Die Portugese het in 1508 die belangrikste hawe van Oman, Muscat, geneem en dit meer as 150 jaar lank gehou. Op daardie stadium het die Ottomane aangekom vir 'n verblyf van 82 jaar. Die sultanaat van Oman is gekonsolideer onder Ahmed ibn Said van Jemen in 1744. Die huidige koninklike familie is sy afstammelinge. Oman het in die vroeë 1800's die Afrika -Zanzibar, die suidelike kus van Iran en die gebied tussen Pakistan en Iran beheer. Byna al hierdie besittings het in die loop van die 19de eeu verlore gegaan, behalwe vir 'n gebied wat in 1958 aan Pakistan afgestaan ​​is (daar was 'n geldelike skikking). Oman het 'n Britse protektoraat geword in 1891. Die protektoraat het in 1971 tot 'n einde gekom. Oman se rykdom is afkomstig van olie, aangesien die land nie ander natuurlike hulpbronne het nie.
Sommige van die vroegste Joodse geskiedenis in die huidige Oman hou verband met die Bybelse/Koraniese figuur Job/Iyov/Ayyoub. The Tomb of Job is in Jabal Dohfar, 45 kilometer van die hawestad Salalah geleë.
Die daaropvolgende, meer gedokumenteerde Omaanse Joodse gemeenskap is beroemd gemaak deur Ishaq bin Yahuda, 'n handelaar wat in die 9de eeu geleef het. Bin Yahuda woon in Sohar en vaar tussen die jare 882 en 912 na China na 'n rusie met 'n Joodse kollega, waar hy 'n groot fortuin verdien het. Hy keer terug na Sohar en vaar weer na China, maar sy skip is in beslag geneem en bin Yahuda is in die hawe van Sumatra vermoor.
'N Historiese reis om verre Joodse gemeenskappe te besoek, is van 1165 tot 1173 deur Rabbi Benjamin van Tudela onderneem, wat sommige van die gebiede wat vandag in die geografiese gebied van Oman is, oorgesteek en opgespoor het. Sy trek begin as 'n pelgrimstog na die Heilige Land.  Hy het moontlik gehoop om hom daar te vestig, maar daar is twis oor die redes vir sy reise. Daar word beweer dat hy 'n kommersiële sowel as 'n godsdienstige motief gehad het. Aan die ander kant het hy moontlik die bedoeling gehad om die Joodse gemeenskappe op die pad na die Heilige Land te katalogiseer om 'n gids te gee oor waar gasvryheid moontlik gevind is vir Jode wat na die Heilige Land reis.  Hy het die 'lang pad' gereeld gestop, mense ontmoet, plekke besoek, beroepe beskryf en 'n demografiese telling van Jode in elke stad en land gegee.
Een van die bekende dorpe waarvan Benjamin van Tudela gesê het dat hy 'n Joodse gemeenskap het, was Muscat  in die omgewing van Oman in die noordelike deel van die Arabiese Skiereiland.
In die middel van die 19de eeu het die Britse luitenant James Raymond Wellsted die Jode van Muscat in sy memoires gedokumenteer Reise in Arabië, vol. 1. Hy noem dat daar is "'n paar Jode in Muskat (sic), wat meestal in 1828 daar aangekom het, uit Bagdad verdryf ... deur die wreedhede en afpersing van die Pacha Daud." Hy merk ook op dat daar nie teen Jode gediskrimineer is in Oman nie, wat nie in ander Arabiese lande die geval was nie (hulle hoef nie in Ghettos te woon nie, en hulself nie as Jode te identifiseer nie, nie in die pad te loop as 'n Moslem loop nie dieselfde straat, soos in Jemen). Die Jode van Muskat was meestal besig met die vervaardiging van silwer ornamente, bankwese en drankverkope. Ondanks die gebrek aan vervolging in Oman, word vermoed dat die gemeenskap voor 1900 verdwyn het. Tydens die Tweede Wêreldoorlog het 'n Joodse Amerikaanse leër, Emanuel Glick, 'n klein gemeenskap Omani -Jode in Muskat teëgekom, maar hierdie gemeenskap bestaan ​​meestal uit onlangse migrante uit Jemen.
Wattayah, geleë in die goewerneur Muskat, is die oudste menslike nedersetting in die omgewing en dateer uit die Steentydperk, wat dit ongeveer 5000 jaar oud maak. Hier is argeologiese oorblyfsels van verskillende datums ontdek, die vroegste wat die Steentydperk verteenwoordig het, dan die Heliosentriese Tydperk en uiteindelik die Bronstydperk.
Achaemenid (6de tot 4de eeu v.C.), 'n Iraanse dinastie, het die Omani -skiereiland beheer en/of beïnvloed. Hierdie invloedryke beheer is waarskynlik uit 'n kus sentrum soos Sohar uitgeoefen. Vanaf die derde eeu v.C. tot die koms van Islam in die sewende eeu nC, is Oman beheer deur twee ander Iraanse dinastieë, die Partiërs en die Sassaniede. Gedurende hierdie tydperk was die administratiewe naam van Oman Mazun. Teen ongeveer 250 v.C. het die Partiese dinastie die Persiese Golf onder hulle beheer gebring en hul invloed tot Oman uitgebrei. Omdat hulle die handelsroete van die Persiese Golf moes beheer, het die Partiërs garnisoene in Oman gevestig.
Oman het Islam aangeneem in die 7de eeu nC gedurende die leeftyd van die profeet Mohammed (vrede en seëninge vir hom). Omani's het ook die boodskap van Islam saam met hulle na China en die Asiatiese hawens gebring. Oman is regeer deur Umayyads tussen 661-750, Abbasids tussen 750-931, 932-933 en 934-967, Qarmatians tussen 931-932 en tussen 933-934, Buyids tussen 967-1053, Seljuks van Kirman tussen 1053-1154.
Die Portugese beset Muscat vir 'n tydperk van 140 jaar 1508–1648, en kom 'n dekade nadat Vasco da Gama die seevaart na Indië ontdek het. Die Europeërs het 'n buitepos nodig om hul seegange te beskerm, en het die stad opgebou en versterk, waar daar nog oorblyfsels van hul koloniale argitektoniese styl bly.
Muscat en Oman was gedurende die 18de eeu die voorwerp van Frans-Britse wedywering. Gedurende die 19de eeu het Muscat en Oman en die Verenigde Koninkryk verskeie verdrae van vriendskap en handel gesluit. In 1908 het die Britte 'n vriendskapsooreenkoms aangegaan. Hulle tradisionele vereniging is in 1951 bevestig deur 'n nuwe verdrag van vriendskap, handel en navigasie waardeur die Verenigde Koninkryk die Sultanaat Muscat en Oman as 'n volledig onafhanklike staat erken het.
Gedurende die laat 19de en vroeë 20ste eeu het die sultan in Muscat die opstand teëgekom deur lede van die Ibadi -sekte in die binneland van Oman, gesentreer rondom die stad Nizwa, wat uitsluitlik deur hul godsdienstige leier, die Imam van Oman. Hierdie konflik is tydelik opgelos deur die Verdrag van Seeb, wat die imam outonome heerskappy verleen het in die binnelandse Imamaat van Oman, terwyl die nominale soewereiniteit van die sultan elders erken word.
Die Dhofar-rebellie is van stapel gestuur in die provinsie Dhofar teen die Sultanaat van Muscat en Oman en Brittanje van 1962 tot 1975. Aangesien die radikaal-opstand dreig om die Sultan 's-bewind in Dhofar omver te werp en wanorde in ander dele van Oman te veroorsaak, het Sultan Said bin Taimur is afgesit deur sy seun Qaboos bin Said, wat groot maatskaplike hervormings ingestel het om die opstand van die volksondersteuning te ontneem en die administrasie van die staat te moderniseer. Die rebellie het geëindig met die ingryping van die Iraanse keiserlike grondmagte en groot offensiewe deur die uitgebreide sultan van Oman se gewapende magte.
In November 1996 het Sultan Qaboos sy mense die "Basic Statutes of the State, en#8221 Oman se eerste geskrewe " grondwet " voorgelê. In September 2000 het ongeveer 100,000 Omani-mans en -vroue 83 kandidate, waaronder twee vroue, tot setels in die Majlis Al-Shura verkies. In Desember 2000 het Sultan Qaboos die Majlis Al Dowla, of die Staatsraad van 48 lede aangestel, insluitend vyf vroue, wat optree as die boonste kamer in die Oman se tweekamerverteenwoordigende liggaam.
Die uitgebreide moderniseringsprogram van Al Said het die land vir die buitewêreld oopgemaak en 'n jarelange politieke en militêre verhouding met die Verenigde Koninkryk, die Verenigde State en ander behou.
Godsdiens in Oman
Oorwegend Moslem, insluitend die Sjiïtiese Moslem, Soennitiese Moslem en die Ibadi -deel van Islam, het laasgenoemde deur 60% van die bevolking beoefen (die enigste land ter wêreld wat dit gedoen het). Daar is fasiliteite vir die aanbidding van ander godsdienste. Ongeveer 13% van die bevolking is Hindoe.
Sosiale konvensies in Oman
Handdruk is die gewone vorm van groet. 'N Klein geskenkie, wat u onderneming of u land bevorder, word goed ontvang. Waardigheid en respek is die sleutel in die Omani -kultuur en openbare kritiek is skaars. Wat kleredrag betref, is dit belangrik dat vroue beskeie buite die hotelterrein moet aantrek, dws lang rompe of rokke (onder die knie) met bedekte skouers. Mans moet 'n langbroek en hemde met moue dra. Styfpassende klere moet beperk word tot hotelrestaurante om aanstoot te gee, hoewel sommige westerlinge dit nie streng volg nie. 'N Kortbroek moet nie in die openbaar gedra word nie en strandklere is nêrens verbied nie, behalwe op die strand. Dit is ook verbode om skulpe, perlemoen, koraal, krewe en skilpad -eiers te versamel. Dit is verbode om rommel te gooi. Dit is beleefd om nie in die openbaar te rook nie, maar oor die algemeen word rookvrye tekens aangebring waar gepaste rook op openbare plekke in Muscat verbied word. Homoseksuele gedrag is onwettig.
Fotografie: Besoekers moet toestemming vra voordat hulle probeer om mense of hul eiendom te fotografeer. 'Geen fotografie' -tekens bestaan ​​op sekere plekke en moet in ag geneem word.
Geskiedenis van die vesting van Khasab | Oman
Dit moet duidelik wees dat die vesting van Khasab 'n uitstekende voorbeeld is van Portugese argitektuur in Khasab, Musandam Oman. Hierdie vesting is redelik naby die hawe van Khasab geleë en kyk ook uit na die Lulu -hipermark. Volgens verskillende bronne is hierdie vesting iewers gedurende die sewentiende eeu gebou deur die Portugese wat hierdie vesting as 'n vesting teen allerhande ou en duistere omstandighede gebruik het. In hierdie opstelwerk kan lesers leer oor die geskiedenis en spesifikasies wat verband hou met die vesting van Khasab.
Khasab is 'n stad in die eksklaaf van Oman wat aan die Verenigde Arabiese Emirate grens. Dit word dikwels die 'Noorweë van Arabië' genoem vanweë sy verlate berggelande en kronkelende inhamme wat soos koorvieragtige lyk. Dit is ook die plaaslike hoofstad van die Musandam Governorate. Dit is 'n taamlik klein stad as 'n mens dit vergelyk met ander stede in die Verenigde Arabiese Emirate, en dit bestaan ​​meestal uit inwoners van Oman wat hierdie stad besoek vir 'n vakansie of afwyking van hul daaglikse lewe. Die meerderheid van die bevolking in hierdie stad bestaan ​​hoofsaaklik uit Indiërs, Bangladeshiërs en Pakistani's. Daar is ook baie kruidenierswinkels, restaurante, toeroperateurs, supermarkte en vele ander vermaaklikheids- en daaglikse noodsaaklikhede in hierdie stad. Hierdie stad het 'n taamlik ryk geskiedenis, en dit word ook gereeld bespreek in opstelle wat geskryf is oor die inleiding tot die Khasab -kasteel en die spesifikasies daarvan.
As u na die geografie van hierdie plek kyk, kan u maklik sien dat hierdie stad omring is deur noordelike berge van die Westelike Hajar -reeks. Dit het ook baie ten volle funksionele strande, hotelle, hospitale, parke en byna alles wat 'n individu nodig het. Afgesien van die paaie van die vasteland af, kan hierdie stad ook verkry word deur verskillende veerbootritte wat modern en onderhou word deur die regering. Hierdie stad is ook in die 17de eeu gebou deur die Portugese wat gedurende hierdie tyd op die hoogte van hul vlootaanwesigheid was. Hierdie stad is veral bekend vir sy vesting in Khasab, wat die fokus van hierdie opstelstuk is.
Die Geskiedenis en Spesifikasie van die vesting van Khasab
Na die geskiedenis en spesifikasies van die stad Khasab, is die fokus van die opstel nou op die presiese geskiedenis van die vesting van Khasab. Om die lesers makliker te verstaan, is die hele verlede van die vesting van Khasab in kleiner gedeeltes verdeel. En die kleiner afdelings word hieronder genoem.
Gebou deur Portugees
Soos hierbo genoem, is die vesting van Khasab gedurende die 17de eeu gebou. Dit is egter ook belangrik vir die lesers om te weet dat die kasteel wat oorspronklik deur die Portugees van die 17de eeu of die 11de eeu gebou is, uiteindelik verwoes is. Dit was die Omani's wat sekere ontwikkelinge en veranderinge aan die oorspronklike vesting in Khasab aangebring het en dit uit sy verwoeste toestand gebring het. Daar is nog sekere dele en dele van die ou vesting wat nog steeds sigbaar is, selfs na die hele herstel van die Khasab -kasteel. Die lesers moet ook weet dat die kasteel oorspronklik gebou is om beheer oor die Straat van Hormuz te neem, maar dit het nooit gebeur toe die Omani's die Portugese omstreeks 1624 verdryf het nie. Sedertdien was die kasteel in beheer van Omanis en is dit herontwerp in 1990 en 2007.
Die weermagbasis vir stryd
'N Ander aspek van die geskiedenis van die Khasab -kasteel is die hele verlede wat verband hou met gevegs- en weermagbasisse. Soos hierbo genoem, het die kasteel oorspronklik deur die Portugese gebou om as 'n weermagbasis te dien, maar uiteindelik het die Omani's die kasteel oorgeneem en dit gebruik om die Portugese te veg. Dit is ook gebruik as die stadsgevangenis en die Wali van Khasab. In baie opstelstukke word ook gespesifiseer dat die kasteel tans die hele historiese agtergrond met sy struktuur self uitbeeld. Tans word die kasteel beklemtoon deur 'n hol en ronde fokustoring en aan die buitekant is daar 'n taamlik eksterne skeiding.
Spesifikasie van die Kasteel
In hierdie afdeling word die spesifikasie van die kasteel genoem. Die kasteel het oorspronklik vier hoofvestings gehad. Die middelste toring van die kasteel is egter weer omskep in 'n museum met verskillende argeologiese versamelings en handwerk. Die behuisingsgeriewe van die kasteel is ook opgeknap om die versierings en tradisionele klere van Khasab te vertoon. Die kasteel beeld ook die belangrikste geskiedenis van die Musandam -goewerneur uit.
In hierdie kasteel is daar ook 'n model van Bayt Al Qufal. Dit word grof vertaal en beteken die bouthuis en dit stoor die verskillende soorte bote waarvoor die Musandam-provinsie bekend is. Saam met hierdie bouthuis is daar ook 'n model van die Al-Arish-opskortingshuis. Daar is ook 'n put wat die strategie toon om water op te trek. Daar is ook 'n handproses en 'n gebruiklike braaikuiken. Daar is baie opstelle wat ook oor hierdie onderwerp geskryf word. En om meer oor die onderwerp te wete te kom, kan lesers ook toegang kry tot die opstelstukke.
Soos hierbo genoem, is daar 'n paar ou bote in die Khasab -fort. En volgens 'n paar bronne is daar hoofsaaklik drie tradisionele bote. En die bote is Mashuwwah, Battil en Zaruqah. Hierdie bote word vir alle besoekers vertoon om die historiese gebeure wat verband hou met die Musandam -skiereiland uit te beeld. Daar is ook baie groot kanonne wat by die ingang van die vesting of kasteel van Khasab vertoon word. Dit is die grootste spesifikasie waarna die meeste lesers of besoekers soek voordat hulle na die vesting of kasteel van Khasab reis. Daar is ook baie ander spesifieke punte waaroor lesers kan leer met behulp van ander opstelstukke of boeke oor historiese gebeure.
Die ronde toring
Die fokuspunt van die hele werf van die vesting van die Khasab is die ronde toring. Hierdie afgesonderde toring was bedoel as 'n toevlugsoord vir die individue wat in die kasteel gebly het as enige van die eksterne hindernisse in die gedrang kom. Daar is baie argeologiese artefakte in hierdie toring wat die kultuur, aardrykskunde en geskiedenis van die Musandam vertoon.
Dit is al die belangrikste punte wat bespreek sal word onder die onderwerp van die geskiedenis van die vesting van Khasab in hierdie opstel.
Khasab is 'n stad in Oman, in die Verenigde Arabiese Emirate. Hierdie stad is taamlik klein in vergelyking met ander stede in die Verenigde Arabiese Emirate. Die meerderheid van die bevolking van hierdie stad bestaan ​​ook uit inwoners van Oman wat na 'n klein vakansie na hierdie stad reis. Hierdie stad staan ​​ook bekend as die 'Noorweë van Arabië'. Volgens verskillende bronne begin die geskiedenis van die vesting toe dit in die 17de eeu deur die Portugese gebou is. Hulle het dit gebou met die hoofdoel om dit as 'n strydvesting te dien. Maar die Omani's het die vesting oorgeneem toe hulle die Portugese omstreeks 1624 verdryf het. Sedertdien is die vesting twee keer opgeknap in 1990 en 2007. Die belangrikste spesifikasie van hierdie plek is dat dit verskillende kanonne en drie historiese bote bevat. Die geskiedenis van hierdie kasteel is taamlik ryk.
Alhoewel Oman miskien die mees geheimsinnige hoek van die Arabiese skiereiland vir Westerlinge is, behou die land 'n sterk identiteitsgevoel, 'n trots op sy ou verlede en unieke verrassings op die gebied van kulturele erfenis. In hierdie eksklusiewe onderhoud, James Blake Wiener van Antieke geskiedenis ensiklopedie (AHE) praat met meneer Tony Walsh - die skrywer van Die land van wierook - oor die land se uiteenlopende landskappe en rarifiseerde kultuurskatte.
JBW: Alhoewel die meeste mense die Oman -Oman in die Midde -Ooste nie onmiddellik assosieer met prehistoriese en antieke terreine nie, het die land 'n lang en gevarieerde verlede, wat meer as 100,000 jaar strek. Arabiere, Perse, Turke, die Portugese en Zanzibaris het almal die kultuur en geskiedenis van Oman gevorm.
Tony, jy woon al meer as twee dekades in Oman, wat het jou in die land laat woon?
TW: Ek het veral die ervaring van die lewe in 'n ander kultuur as my eie geniet en die geleentheid om 'n land te verken wat my 'n konstante stroom van belangstelling gebied het.
JBW: u nuutste reisgids - Die land van wierook - verken die goewerneur Dhofar in die suide van Oman sowel as vier van die land se vyf UNESCO -wêrelderfenisgebiede.
Wat onderskei hierdie streek van ander in Oman, en waarom is daar soveel kultuurskatte in die verre suide van Oman? Vertel ons asseblief van die moessons wat die suidelike Oman gedurende die somerseisoen groen en relatief koel maak.
TW: Die reëlmatigheid van die byna klokslag van die reën wat die moesson meebring, is die gevolg Dhofar uniek in die Arabiese skiereiland. Die kusberge het 'n dubbele uitwerking op die plaaslike klimaat in die kust van Dhofar. Hulle blokkeer en konsentreer die effek van die wolk wat moessonwinde uit die suidweste dra, en dien ook as 'n versperring vir die warm uitdroogwinde van die Rub Al Khali -woestyn, onmiddellik in die noorde van die berg. Reën val wel elders op die skiereiland, maar met die byna klokslagagtige koms van die reën van die moesson, kon die ou mens sy bewegings beplan om diere te jag, wetend waar hulle sou wees.
Die aanplant en oes van landbou kan ook beplan word om voordeel te trek uit die neerslag. 'N Bykomende voordeel vir die moesson is dat die temperatuur in die grootste deel van die Arabiese skiereiland tot meer as 50 ° C (122 ° F) styg, maar dat die temperatuur in Dhofar wissel tussen 20-30 ° C (68-86 ° F). Die opvallendste is dat die gevolge van 'n voorspelbare seisoenale verandering in windrigting van die noordooste na die suidweste in die Arabiese See dit moontlik maak om seereise oor lang afstande te organiseer met 'n voorspelbare datum van terugkeer. Ek voel dat hierdie kombinasie van goedaardige klimaat en vermoë om deur die moesson te reis, die mens in staat gestel het om 'n kulturele basis in Dhofar te ontwikkel wat ons vandag kan geniet.
Daar is verskeie historiese handelsdorpe langs die kuslyn, miskien is die voorloper hiervan Samharam wat tussen die 3de eeu vC en die 5de eeu nC floreer het. Hierdie periode was 'n groeiseisoen in die wierookhandel en Samharam het ontwikkel as 'n ommuurde handelsdorp in 'n uitstekende natuurlike handelshawe. Dit is gestig voordat die direkte handel tussen die Romeins en Indië begin het, en namate hierdie handel gegroei het, het Samharam 'n begunstigde daarvan geword.
JBW: Behalwe die plekke in Dhofar wat in u laaste titel uitgelig is, watter ander ou terreine sou u aan besoekers in Oman aanbeveel? Het u boonop 'n gunsteling antieke of middeleeuse webwerf wat u veral aanloklik vind? Indien wel, watter een, en hoekom?
TW: Alhoewel my boek fokus op Dhofar se "Land of wierook", het die noorde van Oman, met sy mensgemaakte oasekultuur en oorblyfsels van 'n antieke kopermynbeskawing, 'n magdom argeologiese terreine wat min bekend is. Vir 'n toevallige besoeker is die historiese forte van die streek die dominante historiese monument, maar dit is redelik om te sê dat elke nedersetting van meer as 'n paar dosyn huise 'n soort versterking het.
Interessanter is die ou mensgemaakte besproeiingskanale van Oman, die aflaj, wat van oorsprong ten minste 2500 jaar oud is. Hierdie watersisteem het die mens in staat gestel om te floreer in 'n woestynklimaat en het ook 'n direkte impak op die menslike kultuur in Oman gehad, aangesien die stelsel baie arbeids- en kapitaalintensief is om te bou.
Maar vir my is die antieke terrein in Oman miskien 'n aantal grotte wat in hierdie streek gewoonlik na 'n "byekorfgrafte"vanweë 'n soortgelyke ooreenkoms met die Noordwes-Europese" skep "byekorwe. Op die rand van 'n krans op 1800 m (5906 voet) is 'n groep van hierdie grafte, wat gedateer is tot 3500-2000 v.C. heuwels en 'n sandwoestyn in die verte skep 'n gevoel van aanloklike drama, vermoedelik die rede waarom hul bouers so 'n ontoeganklike plek gekies het om nie net hierdie grafte te bou nie, maar ook hul dooies daarin te begrawe, hoewel hulle in die valleie daaronder moes gewoon het.
JBW: Ek sal nuuskierig wees om meer te wete te kom oor die belangrikheid van die wierookboom in Oman - waar en hoe groei dit? Is dit 'n noodsaaklike element in die Omani -kultuur en identiteit?
TW: Die wierookboom, Boswellia sacra, groei in die Dhofar -bergreeks in die suide van Oman. Dit groei verbasend deur hierdie berge, van die wolkbedekte kranse wat in die Arabiese See val tot uitgedroogde valleie wat na die Rub Al Khali -woestyn lei. Hierdie berge dra na Jemen, en dit is die enigste plek waar Boswellia sacra groei natuurlik, en geen ander Boswellia -variëteit groei daarin nie.
Die boom self is in Oman maar min belangrik, maar die hars van die boom word daagliks in die meeste Omani-huise gebruik as dit getik en in die lug gedroog word. Die hars word meestal op 'n hittebron gesit sodat rook afgegee word. Die geur van die rook is vars met denne- en sitrusagtergrond, wat die alledaagse gebruik as lugverfrisser die meeste gebruik. Daar word ook geglo dat rookharshars beskerm word teen die kwaad, en dit is 'n sleutelelement vir baie mense in die daaglikse gebruik in 'n huis en miskien in 'n motor.
Ek moet nie vergeet om by te voeg dat die verbranding van wierook ook 'n belangrike aspek van gasvryheid in Oman is nie, aangesien 'n wierookbrander met rook Wierook aan gaste voorgehou word, sodat hulle die rook kan gebruik om hulself te ruik. Baie nuttig dryf die rook ook vlieënde insekte af, wat ook ideaal is ná die reën van die moesson!
JBW: Ten slotte, in u eie woorde, wat is die beste ding met Oman?
TW: Alhoewel die historiese geboue van Oman 'n oneindig interessante deel van Oman is, is die mense wat my welkom is en gasvry vir besoekers, die beste van die land.
JBW: Tony, baie dankie dat u namens Ancient History Encyclopedia met u gepraat het oor u nuwe titel en Oman. Ons wens u baie gelukkige avonture toe in navorsing en natuurlik ook in Oman.
TW: Dit is vir my aangenaam om met u te praat, en ek hoop dat u ook in die nabye toekoms Oman kan geniet.
Tony Walsh het uitgebrei oor Oman geskryf vir plaaslike en internasionale media sowel as vir Oman -regeringspublikasies. Hy woon sedert 1986 in Arabië, die grootste deel van die tyd in Muskat. Alhoewel hy aanvanklik kleinhandelondernemings in Oman en Saoedi -Arabië bestuur het, het hy sedert 1993 ook in toerisme gewerk en Oman verken vanaf die Straat van Hormuz tot by die grens van Jemen en verder. Sy Arabies kan met reg "straat -Arabies" genoem word, alhoewel hy in 'n klas leer lees en skryf het, was dit die man op straat wat hom die taal geleer het. Sy koffietafelboek oor die UNESCO -wêrelderfenisgebiede in Oman - Deur die geskiedenis loop: Oman se wêrelderfenisgebiede - beslaan dertien plekke wat oor die hele land versprei is, en Walsh het ook die reisgidse van Bradt oor Oman en Muscat herskryf. Die land van wierook is die nuutste publikasie van Walsh.
GESKIEDENIS Oman: Geskiedenis, mag en invloed
Die geskiedenis van Oman se dramatiese opkoms en val as handels- en keiserlike mag, sy rol in die Golf en sy streeksdiplomasie vandag.
Ek het gehoor dat Omanis op 'n tyd die meerderheid van die belangrikste hawens in Somalië (Somaliese gebiede) besit. Maar ek is dalk verkeerd, so stel my gerus reg.
Groot doktor, btw.
@Jimmer @Apollo Somaliërs val die kommentaarafdelings op YouTube hieroor aan
ons was Ajurans 'n kak, ons word nie deur Omanis beheer nie!
ons was Ajurans 'n kak, ons word nie deur Omani's beheer nie!
Ek het hulle gisteraand sien regkom, respekteer hul trots Die Ajurans is een van die vreemdste internetmites wat deur Somaliërs gepropageer word. Hulle het hulle werklik as 'n vloot -supermoondheid gemaak toe hulle 'n binnelandse stamryk was
Min of meer. Toe die Omani -sultan 'n fort of iets in Xamar wou probeer bou, moes hy die Geledi -sultan om toestemming vra en hom selfs hulde bring. Die Geledi was 'n paar gangsta -niggas, wallahi. Hulle het destyds rondgehardloop en almal gekaap. Selfs die Abessiniërs:
Die Somaliese ekspedisie van die Ethiopiese keiser Menelik, bestaande uit 'n leër van 15 000 man, het diep in die omgewing van Luuq in Somalië ingedruk. Sy troepe is egter deur die Sultanaat van die Geledi verslaan, met slegs 200 soldate wat lewendig teruggekeer het en erg getraumatiseer was.
Eintlik die & quotAjuran & quot van hul tyd.
'N Paar pseudo -Omani -geskiedenis, daar is hierdie inligting wat ek gesê het.
'N Omani -geskiedenis in Somalië is waar, maar nie elke kak wat hulle geskryf het nie, sal ons dit as 'n feit beskou
Die snaakse ding van hierdie video is hoe hulle huil oor die Portugese en toe doen
Die Ajurans is een van die vreemdste internetmites wat deur Somaliërs gepropageer word. Hulle het hulle werklik as 'n vloot -supermoondheid gemaak toe hulle 'n binnelandse stamryk was
Hulle probeer 'n sterk stamkonfederasie as 'n gesofistikeerde maritieme & quotempire & quot
Hulle probeer 'n sterk stamkonfederasie as 'n gesofistikeerde maritieme & quotempire & quot En vermoedelik was die Omani's sterk? Ek neem nie mense wat verloor teen die Britte, Portugese, Bantoes en Somaliërs ernstig op nie. Stel jou voor dat jy Zanzibar verloor en die Gwadar -hawe aan Pakistan verkoop. Hulle het egter 'n goeie nasie wat beter is as om 1 ryk te hê.
Die snaakse ding van hierdie video is hoe hulle huil oor die Portugees en toe doen
Binneland? Wie het die kus beheer? Gemengde mense wat 0,5 is (wat hul kulturele en talige bande met hul voorouers verloor het) om die Somaliese taal te praat en sommige van hul afstammelinge wat swart klou. Of hoe kan ons vergeet dat die Portugees deur die Jode vasgekeer word om slawe vir 1 demografie te vervoer om hul beheer oor die nuwe wêreld te versterk? As Portugal u nie kon wen nie, wat laat u dink dat hul onderdane in die Arabiese en Bantoe -wêreld dit kan doen? Ek wil eerder stam wees as 'n onderdaan van Portugal en probeer dan beweer dat hulle mense beheer het vir wie hulle meesters verloor het.
Oman - Geskiedenis en kultuur
Die geskiedenis van Oman kan teruggevoer word na die Steentydperk en die Bronstydperk. Soos met die res van die Arabiese wêreld, is 'n groot deel van sy geskiedenis en kultuur gekoppel aan Islam, aangesien dit een van die eerste gebiede was wat geloof aanvaar het.
Argeoloë het oorblyfsels van menslike nedersettings opgegrawe op die gebied van wat Oman gaan wees, wat dateer uit die Steentydperk en die Bronstydperk. Onder die oorblyfsels wat gevind is, was klipwerktuie, vuurherde, erdewerk en spitsgereedskap, sommige dateer uit 7615 vC. Antieke grotkuns is ook ontdek in Ibri in die noordooste sowel as in die wadi's van Rustaq.
In die vroeë geskiedenis in die streek was veral die oorheersing van die Perse, veral die dinastieë van Achemeniede, Partiërs en Sassaniede. Garnisone is deur Perse op die gebied gestig om beheer uit te oefen oor die handelsroetes wat deur die Persiese Golf beweeg. Die bewind van die Perse is egter kortgeknip deur 'n sterker mag wat destyds deur die streek versprei het - Islam.
Oman was een van die eerste gebiede in die streek wat Islam aanvaar het. In 630 nC stuur die profeet Mohammed een van sy militêre bevelvoerders, 'Amr ibn al-'As, na Oman om die heersers van Oman destyds te bekeer. By sy bekering tot Islam speel Oman 'n belangrike rol in die verspreiding van Islam na Irak en Persië. Belangriker nog, Oman se seevaart en handelsroetes was die godsdiens se snelweg na Sentraal -Afrika, Indië en die res van Asië.
Tydens die ontdekkingstydperk het die Portugese ontdekkingsreisigers op die Omani -oewers aangekom. Dit gebeur 'n dekade ná die Portugese ontdekkingsreisiger Vasco da Gama se reis na die Kaap die Goeie Hoop in Afrika en na Goa, Indië. Die Portugese het Muscat oorgeneem en, net soos die Perse wat voor hulle gekom het, forte gevestig om die handelsroetes wat deur die seë van die streek beweeg, te beskerm. Oorblyfsels van die vestings wat die Portugese gebou het, kan nog steeds gesien word in die huidige hoofstad van die land, Muscat.
Die Portugese het nooit die hele Oman verower nie, aangesien hul mag slegs enkele hawestede dek. 'N Groot deel van Oman het onder die invloed van die regerende stamme van elke streek gebly. Hierdie stamme het uiteindelik die Europese koloniseerders verdryf en teen 1741 het 'n leër van geallieerde stamme onder leiding van 'n Jemenitiese leier aan bewind gekom en met die huidige sultanslyn begin. Die Al Said -dinastie is een van die oudste en nog steeds oorlewende koninklike dinastieë van die Arabiese wêreld. Anders as die heersers in die verlede, het Oman se heersers egter nou die titel gekry Sayyid, wat meer 'n sekulêre, eerder as geestelike, gesag weerspieël. Die nalatenskap bly bestaan, aangesien die titel nog steeds deur lede van die koninklike familie besit word.
Soos met die res van die Arabiese wêreld, is die Omani -kultuur nou gekoppel aan die Islamitiese geloof. Die meeste Omani's is Moslems. Die meerderheid van hulle beoefen egter Ibadi, 'n vorm van Islam wat sy oorsprong in die land het en verskil van die meerderheidsdenominasies van Sunni en Shia.
Omani's is baie nederig en plat op die aarde. Twee baie belangrike aspekte van die Omani -kultuur is egter waardigheid en respek. Hulle beskou hierdie waardes so sterk dat beledigings en oproepe 'n basis kan wees om iemand hof toe te neem. Kritiek, hetsy persoonlik, nasionaal of oppervlakkig, soos voorkoms of gedrag, word oor die algemeen nie waardeer nie.
Etiekreëls vir reise in Moslem -lande geld oor die algemeen vir reise in Oman. Women must dress modestly outside the comforts of modern hotels, ideally clothing that covers shoulders and legs and certainly not items that are form-fitting or too tight, while men must wear trousers and sleeved shirts. Outside the main cities of Muscat and Salalah, there is strong segregation in society between genders. In many contexts, it may be considered inappropriate for men to interact with the opposite gender.