Hy probeer nie `n “verstaanbare” afbeelding van die sogenaamde werklikheid gee nie; hy wil juis die leser saamneem op `n verbeeldingsvlug wat hier en daar raakpunte met die bekende het, maar waar die oorvloed van indrukke nie klop volgens die leser se verwagtingshorison nie. `n Mens kan jou egter afvra of die gegewe, en die gedig self, nie eksemplaries is van die lewe self nie, en of die verwarring, die “trillings” en “klankpiramides” in “(Wat het van tyd geword)” (117) nie ooreenstem met ons daaglikse ervaring nie. N.P. van Wyk Louw (1986: 270-271) het in die middel-vyftigerjare – dit wil sê gedurende die Nederlandse ontstaanstyd van Tristia – in ‘n reeks radiopraatjies wat oor Radio Hilversum se Afrikaanse Omroep uitgesaai is, aandag gegee aan “Geestigheid in die poësie”. 25m was ook baie maklik en lyk goed. ek het n tennisbal groote klip op 165m eerste skoot raak geskiet. Krishna was ‘n fluitspelende herderseun wat lief was vir poetse bak en het dié feesdag populêr gemaak deur dit in ‘n vrolike affêre vol kleur te omskep waaraan almal kon deelneem. ‘n Ander verhaal lui weer dat die jong Krishna eens ongelukkig was met sy donker swartblou vel, en dat sy ma of suster sy gesig rooi geverf het om hom op te beur – volgens Hindoeïsme die kleur van passie vir hierdie god van heldedade en begeertes.