Waarom ons doen wat ons doen. Hoe sielkunde ons alledaagse lewe bepaal - Vakke - 2021
Droemer 2018 - alles is sielkunde!
Jens Förster is hoof van die "Sistemiese Instituut vir Positiewe Sielkunde in Keulen" en is professor in sosiale sielkunde. Positiewe sielkunde kritiseer die feit dat die 20ste-eeuse sielkunde te veel fokus op psigopatologie, dit wil sê op geestesversteurings en nie op die spektrum van die funksionerende psigiese meganismes nie. Inteendeel, positiewe sielkunde gaan oor die gebruik van kennis oor die menslike psige om "normale mense" in staat te stel om beter lewens te leef. Förster se nuwe werk "Why we do what we do" wys presies wat die titel belowe.
'Alles is sielkunde. Elke handdruk, elke koopbesluit, elke vervelige politieke debat onthul baie oor die akteurs sodra u sielkundig na dinge kyk. "
Denke, gevoel, gedrag
Die 500 bladsye is in drie dele verdeel. Die eerste ding is wat sielkunde is. Dan gaan Förster die basiese pilare van sielkunde in: denke, gevoel, gedrag. Die derde deel handel oor onderwerpe, gebiede en probleemareas van alledaagse sielkunde.
Die boek is net so wetenskaplik as wat dit vir die mense verstaanbaar is, en wat selde in sielkundige handboeke voorkom, kan direk na die alledaagse lewe oorgedra word, dus is dit waardevol om u eie denke, gevoel en gedrag te begryp en in 'n positiewe rigting te lei. Begin met aankoopbesluite, deur konflikte in die werk, die (alles behalwe objektiewe) assessering van mense, die betekenis en gevare van stereotipes tot die manipulering van menings. Förster spreek ook belangrike vrae aan: lewensdoelwitte, verhoudings, intelligensie, geluk, kommunikasie, hulpvaardigheid en aggressie.
Persoonlikheid en omgewing
Förster wys dat denke en gedrag gebaseer is op 'n wisselwerking tussen persoonlikheid en omgewing. Ons sien egter nooit 'n 'objektiewe' omgewing nie, maar verwring die omgewing deur ons persepsie. Wat ons as die omgewing sien, is dus 'n konstruksie. Maar Förster is nie 'n sosiale konstruktivis vir wie daar geen werklike omgewing is nie, maar 'n empiris. Vir hom is sielkunde 'n empiriese wetenskap wat in studies statistiese uitsprake maak oor die gedrag van mense, maar nie die gedrag van 'n individu kan voorspel nie.
Förster ontleed reeds in die eerste deel hoe denke, gevoel en gedrag ontstaan. Hy benadruk dat voordele motiveer en onderskei tussen positiewe en negatiewe leer. Positiewe ouerskap ignoreer ongewenste gedrag by kinders en bevorder positiewe ervarings, terwyl negatiewe ouerskap ongewenste gedrag straf en die afwesigheid van straf 'n leerdoel is. In die latere lewe het positiewe opvoeding homself getoon as idealisme, selfaktualisering, maar ook as 'n gewilligheid om risiko's te neem, terwyl mense wat geleer het om strawwe te vermy, meer pligsgetrou en risikovol bly.
Volgens Förster is mense nie rasioneel of ekonomies nie, maar is dit maklik om te manipuleer. Volgens Förster het vooroordele soos stereotipes evolusionêre wortels en bepaal dit ons persepsie. Onderwerpe het byvoorbeeld politici, vennote of produkte positiewer beoordeel toe gelukkige musiek op die agtergrond gespeel het. As u nie weet waar 'n goeie bui vandaan kom nie, dink vinnig dat die onderwerp van die uitspraak dit veroorsaak, al is dit nie. Aan die ander kant, as die toetsdeelnemers voorheen ingelig is dat die musiek hulle in 'n aangename bui kan plaas, het die gemoedstemming nie die beoordelings beïnvloed nie.
Emosies beheer motoriese vaardighede - en omgekeerd
Uitdrukkingspatrone en motoriese vaardighede hou nou verband met ons emosies. Fisiese uitdrukkings alleen kan emosies verander, versterk of versag. As u u hande in gebed vou, lei dit tot groter selfbeheersing, as u u stinkende vinger uitsteek, kan ons die aggressie van ander raaksien, regop sit (magsposisie) verhoog die neiging tot risiko, lei tot die vrystelling van testosteroon en verlaag die kortisolvlak. As u hande was, verlig u skuld vir onetiese gedrag, sê Förster.
In 'n goeie bui is ons geneig om aan positiewe gebeure te dink en in 'n slegte bui dink ons ​​aan negatiewe gebeure. As ons in 'n goeie bui is, onthou ons volgens Förster suksesse eerder as mislukkings.
Die gemoedstemming dien ons as inligting: "Ons voel dit onmiddellik, en dit word dikwels (...) veroorsaak deur eksterne gebeure. As u dit onkrities as inligting gebruik, lei dit egter tot oordeelsfoute. (...) My seun het sopas 'n wonderlike lied gekomponeer, en ek gebruik hierdie goeie bui as inligting vir die beoordeling van die federale regering. Ek handel teen alle reëls van die rede. "(87). Maar dit is presies hoe oordele werk, verduidelik die sielkundige.
Bereidwilligheid om risiko's te neem
Oor die algemeen is mense bereid om meer risiko's te neem as hulle goed voel. Förster sê dat 'n positiewe atmosfeer meestal die resultaat is van 'n veilige omgewing, en hierdie veiligheid beteken dat mense meer selfversekerd en meer kreatief is. Volgens die Broaden-and-Built-teorie is daar 'n opwaartse spiraal: ek is in 'n goeie bui, dan kry ek 'n goeie idee, dit laat my nog beter voel, ek onthou meer en my bui bly toeneem. Slegte buie is egter 'n teken dat gevaar skuil. In sulke situasies moet ons nie eksperimenteer en foute vermy nie.
As mense te min weet van die invloed van buie op hul eie gedrag, kan hulle in 'n afwaartse spiraal gly. Dan lei 'n verwagting van mislukking tot 'n te versigtige gedrag, wat weer lei tot werklike mislukking, wat bydra tot 'n nog erger bui, wat lei tot verdere mislukkings en verergering van die bui.
Volgens Förster begin motivering by 'n behoefte of 'n doel. Daar is motivering om nader aan die gewenste doel te beweeg, asook motivering om te vermy, soos om op te hou rook of om die baas te vermy.
Om doelwitte te hê beteken nie om dit aan te pak nie. Die punt is deurslaggewend vir motivering, en dit is wat die wil tot aksie lei. Dit is tegnies die fase wat vooraf besluit word, wat eindig met die besluit om óf die doel na te streef of nie. Dit word gevolg deur die post-besluitnemings-, preaksionele-, aksie- en postaksionele fase.
Sommige motiewe is van fisiologiese aard: eet, drink, derm bewegings of seks. Motiewe in die eng sin, daarenteen, is sosiaal georiënteerd en is afhanklik van die persoonlikheid. Dit sluit krag en verbinding met 'n gemeenskap in.
In die eerste plek moet daar aan elementêre behoeftes soos eet, slaap of geborgenheid voldoen word voordat mense meer gesofistikeerde motiewe soos kreatiewe denke, selfaktualisering of morele optrede kies, sê Förster.
Elementêr of sosiaal?
Hierdie verskil is nie maklik nie. Selfs baie honger mense sou nie alles eet nie. Volgens Förster gaan fisiologiese behoeftes ook gepaard met sosiale en individuele motiewe. Ons omgewing versterk sekere aktiwiteite en bewaar die waarde daarvan in ons geheue. Hierdie waarde ontstaan ​​op sy beurt in 'n sosiale konteks waarvan ons dikwels nie bewus word nie.
Forester vra byvoorbeeld of ons keuse om medisyne te studeer gebaseer is op die feit dat ons ander wou help of dat ons ouers dokters is? Die kulturele aspek speel ook 'n rol: in 'n samelewing waarin dokters hoë prestige en inkomste geniet, is die motivering vir so 'n graad groter as indien hul werk as normaal beskou word.
Volgens die skrywer neem die waarde van aksies toe deur baie positiewe insette. Maar ons vind gereeld dat waardes, belangstellings en doelwitte van buite ons eie is.
Motivering van binne is sterker
Die intrinsieke motivering is baie sterker. Wie medisyne studeer omdat hy daarvan hou, is meer gemotiveerd en in 'n diepte konsentrasie, sal waarskynlik meer kom as iemand geesdriftig is oor 'n taak en dit pas by sy of haar eie vermoëns. Hierdie toestand verminder spanning en is ook gesond.
As take vervelig was, sal mense hulself met ekstra stimuli motiveer. As gevolg hiervan haat boswagters albei om onderwater en oorweldig te word. Effens oorweldigend moedig die motivering buitengewoon aan.
Benewens die pret, is daar ook die belangrikheid om 'n motiverende faktor te wees. Om familielede met Alzheimers in die ouetehuis te besoek was nie noodwendig lekker nie, maar sal as belangrik beskou word. Doelstellings met die fokus op veiligheid en verpligtinge, sowel as doelstellings met die fokus op die groei van selfverwesenliking, is eienskappe van 'n stabiele karakter.
Doktorsgraad en voorkoming
Positiewe versterking of onttrekking van positiewe bevorder selfverwesenliking. Mense met die fokus op doktorsgraad kan beter gemobiliseer word vir aktiwiteite waarin hulle hulself kan realiseer, mense in die voorkomingsmodus beter vir diegene waarin hulle verantwoordelikheid moet toon, sê Förster.
Mense met 'n PhD-fokus kan byvoorbeeld gemotiveer word met beter vooruitsigte om sport te doen. Voorkoming is meer geneig om mense te motiveer met die negatiewe gevolge van 'n gebrek aan oefening.
Doelwitte kan onbewustelik gekondisioneer word as positiewe affektiewe waardes aan 'n aktiwiteit gekoppel word. Dit sal dit interessanter maak. Aantreklikhede of verhuising in studies is aantrekliker gegradeer as woorde soos liefde, vakansie of son op die rekenaar verskyn.
Verwagting van sukses
'N Ander faktor van motivering is volgens Förster die verwagting van sukses. Dit maak nie saak wat die waarde van 'n doel is nie. Met geen verwagtinge om suksesvol te wees nie, sou ons die doel nie aanpak nie. U kies dus 'n aksie as iets terselfdertyd vir u belangrik, interessant en belowend is. Ons sal nie 'n doel wat ons verwag om te bereik, maar nie omgee nie, ook nie aan 'n doel stel waarvoor ons omgee nie, maar dink dat ons nie kan bereik nie.
Kennis van 'n mens se eie vermoëns is dikwels slegs 'n pseudokennis. Op hierdie manier sou verwagtinge van mislukking lei tot selfvervullende profesieë. Die skrywer benadruk dat mense baie dinge sou kon doen as hulle die negatiewe siening van hulself wegneem.
Om die doel te bereik
Begin met die beplanning sodra die besluit geneem is. Die voor- en nadele kan nou weggesteek word - daar is nie meer ruimte vir twyfel nie, en konsentreer op die doelwit. Hoe meer spesifiek die plan is, hoe belangriker is dit om uit te klaar wanneer, waar en hoe dit geïmplementeer gaan word. Diegene wat konkrete planne het, sal waarskynlik meer by hul doel hou as hulle weerstand bied. Doelwitte moet spesifiek, meetbaar, aantreklik, uitvoerbaar en tydig wees.
Die na-aksie fase
Volgens Förster is dit baie motiveerend vir beheer, veranderlikheid en bedoeling. Die beste ding is die appèl: "Ek kan dit doen, en ek moet moeite doen om dit te doen en dat ek dit kan doen." Op hierdie manier vereer 'n mens u eie talente en bevorder ons pogings sonder om in ledigheid te val. Frases soos "Ek kan dit nie doen nie, en ek kan dit nie verander nie", vertraag aan die ander kant die motivering.
Die beste manier om selfdoeltreffendheid te bereik, is om die sukses aan u self toe te skryf en te dink dat u in die toekoms iets soortgelyks kan bereik. Mense met depressie het byvoorbeeld patrone getoon waarin hulle sukses beskou as ekstern, veranderlik en onbeheerbaar, maar mislukking as intern, stabiel en ook onbeheerbaar. Dit lei tot hulpeloosheid.
Optimiste, daarenteen, sou selfdoeltreffendheid veralgemeen het. Hulle pak hul probleme gereeld aan en word nie ontmoedig deur mislukkings nie, word deur uitdagings in die gesig gestaar en kan daarom baie dinge beter doen, verduidelik Förster. In die kinderjare is hulle dikwels aangemoedig om probleme op te los, en ouers skryf hul sukses toe aan hul talente en pogings.
In studies het mense meer aggressief geraak toe hulle 'n aggressiewe woord gehoor het sonder om daarvan bewus te wees. Dit sal ook kontraseffekte tot gevolg hê: As u onbewustelik 'n aksie wat u nie hou nie, aktiveer, doen u dikwels outomaties die teenoorgestelde.
Die vinnig bewustelose
Baie gedagtes loop op die agtergrond, maar sal bewustelik beheerbaar word as u daarop let, sê Förster. Die bewustelose kan ook aktiveer om te presteer, en ook uitsprake oor mense stelselmatig kan verdraai, byvoorbeeld as wiskunde-onderwysers die meisies wat verslag doen, oor die hoof sien. Dit geld byvoorbeeld ook vir onbewuste rassisme. Aktiverings van onbewuste assosiasies vind outomaties en binne 'n breukdeel van 'n sekonde plaas.
Dit is onderhewig aan foute as die inligting wat verkry is, verkeerd is. Soms het ons geen beheer oor wat in die langtermyngeheue gestoor word nie. As u inligting soos 'aggressief' lees, word 'n spoor in die geheue geaktiveer wat vir 'n rukkie behoue ​​bly.
Sulke verenigings het slegs gewerk as die persoon dit nie geweet het nie. Soos wanneer ons in die supermark met musiek drup en drie sjokoladestafies koop in plaas van een sonder om te weet hoekom. Die bewussyn help ons om sulke invloede te beheer.
Dit neem tyd en energie om bewusmaking te aktiveer en invloede reg te stel. Outomatiese prosesse, aan die ander kant, is vinnig en verg min geestelike inspanning. Outomatiese denke en gedrag word veral gekenmerk deur die feit dat ons nie bewus is van die invloed nie en dat die proses wat veroorsaak word nie stopgesit kan word nie.
Volgens Förster is die voorheen geheimsinnige onbewuste deel van die geheue. Ons sou inligting daaruit aktiveer, maar die bronne daarvan gedeeltelik nie ken nie. Bewussyn, aan die ander kant, stel ons in staat om dinge wat vir ons betekenis het, op te slaan. Ons kan nie daarsonder beplan nie. Beplanning maak dit moontlik om belonings uit te stel, iets te doen of te laat gaan en te weet hoekom. Sulke selfregulering lei daartoe dat ons tot 'n sekere mate die omgewing kan beheer.
Bewustheid is die voorvereiste vir selfvertroue. Dit stel etiese en prososiale gedrag moontlik. Dit is moeilik om prososiale gedrag voor te stel sonder om bewus te wees van wat kan gebeur. Bewustheid sluit ook in om jouself as iemand met 'n verlede te verstaan. Ons moes dit in die vroeë kinderjare leer. Bewustheid maak buigsaamheid moontlik. Die onbewuste is egter ook redelik buigsaam. Ons het dus nie onbewustelik laat dinge doen wat ons bewustelik verwerp en verwerp het wat ons geïnternaliseer het nie.
Förster fokus op ontwikkelings-, persoonlikheids-, sosiale, motiverings-, reklame- en organisasiesielkunde: van vooroordele tot verhoudings, van eksterne en selfpersepsies, tot motivering en leer.
Hy verduidelik hoe assosiasies houdings en houdings word teenoor wêreldoordele, wat ons nie na die werklikheid kyk nie, hoewel ons meestal dink dat ons dit gedoen het. Ons sou nie noodwendig gesindhede korrigeer nie as gevolg van 'n insig in die werklikheid, maar veral om te kompenseer vir kognitiewe dissonansie, dit wil sê die teenstrydigheid tussen gedrag en houdings. Gesindhede kan ook verander word deur subtiele situasionele manipulasies. As ons volgens Förster op soek is na iets positiefs oor 'n voorraad in ons geheue, sal ons ook iets positiefs vind. Net so sou ons iets negatiefs oor dieselfde voorraad vind as ons op soek was na iets negatiefs.
Dit is moeilik om kognitiewe dissonansie te verander deur gedrag te verander, aangesien hy die voorbeeld van rook verduidelik. Dit is makliker om trivialiseer, trivialiseer of rasionaliseer. As u trivialiseer, kan u dit byvoorbeeld vergelyk met iemand wat baie meer rook. Of met iemand wat slegter dwelms gebruik. Rasionalisering sou byvoorbeeld wees: "As ek nie rook nie, sal ek vet word, en dit sal ook nie gesond wees nie."
'N Ander manier om dissonansie te verminder is om wetenskaplike bevindings te bevraagteken of om vals argumente te lewer: "Helmut Schmidt het soos 'n skoorsteen gerook en 96 geword."
Ware gedragsveranderinge is meer effektief om dissonansie te verminder. As ons regtig ophou om ongewenste aktiwiteite te doen, sou ons trots wees en ons selfbeeld volhoubaar toeneem.
Virster is ongelukkig te vas in die sosiale en samelewingsielkunde vir 'n boek wat die basiese beginsels leer, en handel nie oor die evolusionêre ontwikkeling van geheue, bewussyn of motivering nie. Dit sou die versiersel op die koek gegee het, veral omdat dit homself amper op fisiologiese behoeftes of angs afdwing. Die skrywer verduidelik honderde sielkundige verskynsels wat in ons alledaagse lewe helder is, en, nog belangriker, nuttige wenke oor hoe ons dit tot ons eie voordeel kan gebruik. In hierdie opsig, "Waarom ons doen wat ons doen. Hoe sielkunde ons alledaagse lewe bepaal "van Jens Förster is 'n baie waardevolle leesboek. (Dr. Utz Anhalt)
Jens Förster: Waarom ons doen wat ons doen. Hoe sielkunde ons alledaagse lewe bepaal. Droemer. München 2018. ISBN 978-3-426-27741-6