TEORIE VAN KAPSULES | Capsulator van spesialis # 1 in Rusland www.Kapsulator.ru Naadloze Capsules Capsules sonder naat, Gelatienkapsules, Capsule-toerusting, Capsulator, Oliekapsules, Capsulasie, Capsuleproduksie, Besigheid
Capsule produksie in teorie.
Teorie van kapsule produksie.
Moderne vervaardigers in die farmaseutiese industrie is voortdurend ontwikkelende tegnologieë vir die vervaardiging van multikomponent-middels met sekere eienskappe, die bemeestering van die nuutste tegnologie. Die voornaamste probleem is om die doeltreffendheid van dwelms te verhoog en veiligheid te verseker. Insameling van medisinale stowwe in die dop is 'n uiters belowende en gewilde metode om hul eienskappe te reguleer. Daar moet kennis geneem word van die ryk geskiedenis van inkapselingstegnologieë. Hulle word wyd gebruik, nie net in die chemiese en farmaseutiese industrie nie, maar ook in die landbou, in die voedsel- en chemiese industrie en ander gevorderde nywerhede. Hierdie artikel gee 'n oorsig van inkapselingstegnologieë vir die vervaardiging van verskillende doseervorme: hard en sag, gas en vloeistof. Die begrip inkapseling (uit die Latynse Capsula-boks) impliseer die oplegging van fraksionele deeltjies van 'n vaste stof en hul aggregate (korrels) of vloeistowwe (druppels) in 'n dun, maar eerder vaste dop (of matriks) met allerhande voorafbepaalde eienskappe, soos oplosbaarheid of geen vermoë oplosbaarheid in verskillende omgewings, smeltpunt, deurlaatbaarheid, ens. Die farmaseutiese industrie onderskei prosesse wat toelaat dat kapsules van 10,1-10,4 cm in grootte geproduseer word: inkapseling van groot grootte gelatienkapsules (0.5-1.5 cm) en mikrone okapsulyatsiya. Die doelwitte van dwelminkapseling is: bewaring van onstabiele middels in vitamiene, antibiotika, ensieme, entstowwe, sera, ens. van die skadelike effekte van omgewingsfaktore; die onaangename smaak en reuk van medisinale middels masker versekering van die vrylating van dwelms in die gekondisioneerde deel van die spysverteringskanaal (enteriese mikrokapsules); die verskaffing van ekstrapolere effekte van die geneesmiddel, d.w.z. volgehoue ​​vrystelling van klein dosisse van die aktiewe komponent behou sy sekere vlak in die liggaam en die mees effektiewe terapeutiese effek vir 'n lang tyd; die kombinasie van onverenigbaar in suiwer vorm van medisinale stowwe in een preparaat (met behulp van partitiewe skeidingsafskeidings); oordrag na 'n pseudo-vaste toestand van gasse en vloeistowwe (los massa mikrokapsules gevul met vaste skulpe gevul met gasvormige of vloeibare medisinale stowwe); verligting van sluk; vereenvoudiging van verdere verwerking, veral in die hoëspoed verpakking lyn. Die ingekapselde stof (die hoofkomponent van mikrokapsules) kan in enige aggregatiewe toestand wees: vloeibaar, solied, gasvormig. Moderne metodes van mikroproduksie van kapsules maak dit moontlik om beide lyofiele en lyofobiese stowwe te gebruik. Mikrokapsules mag 'n inerte vulsel bevat, wat die medium is wat die stof versprei tydens die mikroproduksie van kapsules, of wat nodig is vir die verdere werking van die aktiewe stowwe. Die hoeveelheid ingekapselde stof in mikrokapsules is as 'n reël 50-95% van die totale massa kapsules. Hierdie waarde kan wissel in ooreenstemming met die produksie en tegnologie, die vereiste verhouding van die materiaal wat ingekapsuleer moet word, en die dopmateriaal en ander prosesstoestande: viskositeit van die medium, temperatuur, teenwoordigheid van oppervlakaktiewe, verspreidingsgraad, ens. Die term "mikrokapsels" ("nanokapsules") kan 'n aantal verskillende strukture aandui. Dit is moontlik om molekules te gebruik wat aktiewe stowwe binne, of kombinasies van komplekse molekules, wat dan nanokapsules (nanosferes) vorm, binnedring. Nanoenkapselering vind plaas indien die grootte van die molekules nie 'n paar mikrometer oorskry nie. As die grootte van die molekule nie een millimeter oorskry nie, praat ons oor mikro-inkapseling. Die materiaal van die dop (inkapselingmatriks) kan stowwe van verskillende klasse wees: Lipiede en wasse: byewas, karnubiese, kandelillas, wasmulsies, natuurlike en gemodifiseerde vette, gliserol distearaat. Koolhidrate: sukrose, stysels, glukose, maltodextriene, chitosan, alginate, etiel-sellulose, sellulose-asetaat, ens. Proteïene: koring- en sojaproteïene, zein, gluten, gelatien, ens. Beide die proteïene self en hul modifikasies word gebruik. Afbreekbare polimere: polibutadiene, polivinielasetaat, polipropileen, polistireen, ens. Afhangende van die doel en eienskappe van die ingekapselde stof en die volgorde van die vrystelling daarvan, sowel as die mikroprosessering van kapsules wat deur die tegnologie gekies word, word die seleksie van dopmateriaal of inkapsulasiematriks uitgevoer. Meganiese vernietiging van die mikrokapselmembrane stel hul inhoud bekend: smelt, wrywing, druk, ultrasoniese werking, dampe of gasstowwe wat vrygestel word van veranderinge in die eksterne toestande van binne, diffusie van die inhoud van die mikrokapules tydens die swelling van sy mure in die omringende vloeistof dop. Dit is voorwaardelik moontlik om die bestaande metodes van mikroproduksie van kapsules in drie hoofkategorieë te verdeel: a) fisiese metodes vir mikroproduksie van kapsules, gebaseer op meganiese metodes van dopvorming. In hierdie kategorie metodes - ekstrusie met behulp van sentrifuges of die vorming van toestelle soos "pyp in pyp", bedekking in 'n gefluïdiseerde bed, vakuumdeponering (dampkondensasie). b) chemiese metodes gebaseer op chemiese transformasies wat lei tot die produksie van 'n filmvormende materiaal - kruisbinding van polimere om 'n nuwe fase, polimerisasie en polikondensasie te vorm. As hoë molekulêre gewig (polimere en oligomere) kan stowwe met lae molekulêre gewig ook chemiese transformasies ondergaan. c) fisies-chemiese metodes - afsetting van 'n filmvormende polimeer uit 'n waterige medium deur die byvoeging van 'n komponent om sy oplosbaarheid, koacerverhouding, die opwekking van 'n nuwe fase met temperatuurveranderinge, die smelting in vloeibare media te versterk, die vlugtige oplosmiddel te verdamp, ekstraksie substitusie, fisiese adsorpsie, spuitdroging. Verskeie sleutelfaktore moet in ag geneem word by die keuse van 'n mikroproduksie metode vir kapsules. Van hierdie, die belangrikste is die doel van die produk, die bepalings van die gebruik van die ingekapselde stof en die manifestasie van sy eienskappe. Die keuse van filmvormende materiaal en die voorafbepaalde omgewing vir mikroproduksie van kapsules hang af van hierdie faktor. Die diffusie metode veroorsaak 'n stadige vrystelling van die stof en vereis die gebruik van 'n filmvormende materiaal wat swel eerder as om in die mikrokapsule-toepassingsomgewing op te los. As jy 'n vinnige vrystelling van die stof benodig, kan jy 'n oplosbare, smeltende of bros filmvormende materiaal kies. Nog 'n faktor is oplosbaarheid en stabiliteit onder die toestande van mikroproduksie van kapsules van die ingekapselde stof. Onstabiliteit Baie stowwe, soos vlugtige vloeistowwe, sommige vitamiene, ensieme, is onstabiel, selfs met 'n effense toename in temperatuur. Dit beperk die gebruik van verhitting metodes. As alternatiewe metodes kan toegepas word op grond van die skeiding van vloeibare fases (die vorming van 'n nuwe fase uit oplossings). Die eienskappe van die stof sal die keuse van die verspreide fase en die dispersiemedium bepaal. Die koste van die proses is van groot belang. In hierdie opsig is die metodes wat in kontinue modus uitgevoer word en minder stappe insluit. Ook belangrik is die effektiwiteit van die mikroproduksie van kapsules, die geraamde grootte van die mikrokapsules en die inhoud van die stof wat daarin ingesluit moet word. Die basis van die bogenoemde omskrywing van metodes vir mikroproduksie van kapsules (eerder arbitrêr) is die aard van die prosesse wat tydens mikroinkapsulasie plaasvind. In die praktyk word dikwels 'n kompleks van verskillende metodes gebruik. In die volgende sal ons die metodes van mikroproduksie van kapsules oorweeg, die mees algemene in die chemiese en farmaseutiese industrie.