Aanvalle in Sri Lanka vra vir hulp aan ChristenminderhedeKatolieke nonne woon ’n begrafnisdiens by vir die slagoffers van Sondag se bomaanval by St. Sebastian-kerk in Negombo, Sri Lanka. (Foto: Gemunu Amarasinghe, AP) Vanjaar se Paasnaweek sal onthou word vir die bloedige aanvalle op Christene in Sri Lanka op Paassondag. Sowat 300 mense is in byna 10 bomaanvalle dood terwyl soveel as 500 verdere slagoffers beseer is. Die aanval is uitgevoer deur ’n Islamitiese terreurgroep met die ondersteuning van ’n internasionale terroriste-organisasie. Die veiligheidsmagte in Sri Lanka is reeds tien dae voor die aanval gewaarsku dat ’n terreurgroep ’n aanval op Christenkerke beplan, maar die waarskuwing is nie ernstig opgeneem nie. Die Christenbevolking in Sri Lanka is ’n klein minderheid wat 6% van die land se bevolking van een-en-twintig miljoen mense uitmaak. Hoewel daar die afgelope paar jaar nooit ’n groot aanslag teen hulle gepleeg is nie, was daar gereeld dreigemente. Die president van Sri Lanka, Maithripala Sirisena het, toe hy in 2015 president geword het, onderneem om haatmisdaad teen minderheidsgroepe te ondersoek. Daar het niks van sy beloftes gekom nie. Terwyl daar die afgelope tyd, heeltemal tereg, heelwat in die media op die aanval in Christchurch, Nieu-Seeland, waarin meer as vyftig Moslems vermoor is, gefokus is, neem die toenemende aanslag teen Christenminderhede wêreldwyd krisisafmetings aan en het die Westerse wêreld, onder meer die media, dit vir te lank onderspeel. Christene maak ’n minderheid uit in groot dele van Noord-Afrika, die Midde-Ooste en Asië. Sedert die 1970’s het Christengemeenskappe in lande soos Egipte, Sirië, Irak, Iran en Libië meestal daarin geslaag om deur onderhandelde skikkings met outoritêre leiers vir hulself veilige enklawes te kon verseker. In baie van hierdie lande is Christene stilweg toegelaat om ekonomies en kultureel te floreer. Wat die afgelope paar jaar gebeur het, is egter rampspoedig vir hierdie Christengemeenskappe. Die oorloë in Libië, Irak en Sirië en die val van diktators, wat baie keer Christenenklawes in ruil vir steun of minstens geen teenstand, vry laat bestaan het, was baie sleg vir Christenminderhede. Verder het die toenemende aanslag van Islamitiese terreurgroepe enorme bedreigings vir Christene van Nigerië in Wes-Afrika tot Kenia en Soedan in Oos-Afrika, die Koptiese Christene in Egipte en eeue oue Christengemeenskappe oor die hele Midde-Ooste gehad. In Sri Lanka bestaan die Christendom reeds byna 2 000 jaar. In Sirië is een van die oudste Christengemeenskappe in die wêreld van 25% van die bevolking tot slegs 10% vandag verminder. Christene in Sirië is tydens die burgeroorlog deur verskeie Islamitiese terreurgroepe geteiken. Hoewel baie Westerse leiers dit nooit wou erken nie, het diktators soos Moeammar al-Ghaddafi, Saddam Hoesein en Bashar al-Assad Christene tot ’n groot mate in hul lande beskerm. Moslem-minderhede in veral Westerse lande geniet vandag sterk ondersteuning uit die Moslemwêreld. Die wyse waarop die bou van moskees in Europese lande deur, onder meer, Turkye en Saoedi-Arabië moontlik gemaak word, is maar een voorbeeld daarvan. Die sekularisasie van Westerse lande is vir die Christenwêreld baie sleg. Een rede waarom dit so is, is juis die feit dat Westerse lande nie meer, ten spyte van die noodkrete van talle Christenorganisasies, vir Christenminderhede in veral Noord-Afrika, die Midde-Ooste en Asië intree nie. Wat Paassondag in Sri Lanka gebeur het, is tragies. Dit is egter deel van ’n groter krisis wat reeds vir jare in talle lande met Christenminderhede oor die wêreld heen afspeel. Westerse lande het ’n plig om vir hierdie Christenminderhede te begin intree.