Selfregulering geestelike, emosionele, selfregulerende metodes - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Selfregulering - dit is 'n eienaardige aanpassing deur die individu van sy persoonlike innerlike wêreld en homself met die doel van aanpassing. Dit is hierdie eienskap van absoluut alle biologiese stelsels om te vorm en in die toekoms op 'n spesifieke, min of meer konstante vlak biologiese of fisiologiese parameters te hou. By selfregulering beïnvloed die faktore wat beheer nie die beheerde stelsel van buite af nie, maar verskyn dit self. So 'n proses kan siklies wees.
Selfregulering is 'n voorafverstaan ​​en georganiseerde invloed van die vak op sy psige om sy eienskappe in die regte rigting te verander. Daarom moet die ontwikkeling van selfregulering in die kinderjare begin.
Selfregulering word letterlik vertaal soos in orde gestel. Dit wil sê, selfregulering is 'n voorbewuste en georganiseerde invloed van die onderwerp op sy eie psige om sy eienskappe in die regte en verwagte rigting te verander.
Selfregulering is gebaseer op 'n stel patrone van geestelike funksionering en die gevolge daarvan, wat sielkundige effekte genoem word. Dit sluit in:
die aktiverende invloed van die motiveringsfeer, wat die aktiwiteit van die vak genereer, gefokus op die transformasie van eienskappe;
die uitwerking van onwillekeurige of willekeurige verstandelike beelde wat in die bewussyn van die individu ontstaan;
funksionele integriteit en strukturele eenheid van alle kognitiewe prosesse van die psige, wat die effek van die vak se invloed op sy psige bied;
die interafhanklikheid en eenheid van areas van bewussyn en sfere van die onbewuste as voorwerpe waardeur die onderwerp 'n regulerende invloed op homself uitoefen;
die funksionele verband van die emosionele-vrywillige streek van die persoonlikheid van die individu en haar liggaamlike ervaring, denkprosesse.
Die begin van die proses van selfregulering moet met mekaar verbind word met die identifisering van 'n spesifieke teenstrydigheid wat met die motiveringsfeer geassosieer word. Dit is hierdie teenstrydighede wat 'n soort dryfkrag sal wees wat die herorganisasie van sekere eienskappe en eienskappe van hul persoonlikheid stimuleer. Die tegnieke van sulke selfregulering kan op die volgende meganismes gebou word: refleksie, verbeelding, neuro-linguistiese programmering, ens.
Die vroegste ervaring van selfregulering is nou verwant aan liggaams sensasie.
Elke rasionele persoon wat die meester van sy eie lewe wil wees, moet selfregulering in homself ontwikkel. Dit wil sê, selfregulering kan ook die optrede van die individu genoem word om gesond te wees. Hierdie aksies sluit daaglikse oggend- of aandoefeninge in. Volgens die resultate van talle studies wat in die Russiese Federasie uitgevoer is, is gevind dat as gevolg van selfregulering die menslike liggaam verjong.
Persoonlikheidsregulering is ook die bestuur van hul psigo-emosionele toestande. Dit kan bereik word deur die invloed van die individu op homself met die hulp van woorde - bevestigings, geestelike beelde (visualisering), regulering van spiertonus en asemhaling. Psigiese selfregulering is 'n eienaardige manier om jou eie psige te koder. Sulke selfregulering word ook outomatiese opleiding of outogene opleiding genoem. As gevolg van selfregulering kom verskeie belangrike effekte voor, soos: sedasie, d.w.z. emosionele spanning word uitgeskakel; herstel, d.w.z. manifestasies van moegheid word verminder; aktivering, d.w.z. verhoogde psigofisiologiese reaktiwiteit.
Daar is natuurlike maniere van selfregulering, soos slaap, eet, kommunikasie met diere en die leefomgewing, warm storte, massage, dans, beweging en meer. Die gebruik van sulke gereedskap is egter nie altyd moontlik nie. Byvoorbeeld, om by die werk te wees, kan 'n individu ten tyde van die opkoms van 'n gespanne situasie of oorwerk nie slaap nie. Maar dit is juis die tydigheid van selfregulering wat die fundamentele faktor in geestelike higiëne is. Tydige selfregulering kan die ophoping van die oorblywende effekte van oorbeklemtoonde toestande voorkom, help om krag te herstel, help om die emosionele agtergrond te normaliseer, help om beheer oor jou emosies te neem en die mobiliseringsbronne van die liggaam te verbeter.
Natuurlike metodes van selfregulering - dit is een van die eenvoudigste en bekostigbare metodes van regulering. Dit sluit in: glimlag en lag, positiewe denke, droom, om die pragtige (byvoorbeeld die landskap) te beskou, foto's, diere, blomme te kyk, vars en vars lug in te blaas, iemand te prys, ens.
Slaap raak nie net die verwydering van algemene moegheid nie, maar help ook om die invloed van negatiewe ervarings te verminder om hulle minder uitgesproke te maak. Dit verklaar die toenemende slaperigheid van 'n sekere aantal mense in die tydperk van stresvolle situasies of moeilike lewensmomente.
Water behandelings perfek help verlig moegheid en ontspan, ook verlig irritasie en kalm. 'N kontras stort help om op te moedig, verslap slaperigheid, apatie en moegheid. Stokperdjies - vir baie vakke is dit 'n uitstekende manier om angs en spanning te verlig, sowel as verjonging. Sport en fisiese inspanning dra by tot die stryd teen stres en moegheid wat verband hou met moeilike werksdae. Dit help ook om opgehoopte spanning en moegheid te verlig, en die situasie te verander. Daarom het 'n mens soveel 'n lang vakansie nodig, waardeur hy kan bekostig om op vakansie te gaan na die see, oord, sanatorium, huisie, ens. Dit is 'n uitstekende manier om die nodige toevoer van geestelike en fisiese krag te herstel.
Benewens bogenoemde natuurlike metodes van regulering, is daar ook ander, byvoorbeeld beheer van asemhaling, spiertonus, verbale effekte, tekeninge, outo-opleiding, selfhypnose en vele ander.
Selfvoorstel lê in die proses van voorstelle, wat op sigself gerig is. Hierdie proses stel die mens in staat om sekere noodsaaklike sensasies in homself te ontlok, om die kognitiewe prosesse van die psige, somatiese en emosionele reaksies te beheer en te beheer. Alle formulerings vir selfhypnose moet 'n paar keer in 'n lae stem uitgespreek word, en jy moet ten volle op die formulerings konsentreer. Hierdie metode is die basis van allerhande metodes en tegnieke van geestelike selfregulering, soos outogene opleiding, joga, meditasie, ontspanning.
Met behulp van outo-opleiding kan 'n individu herstel, stemming verbeter, konsentrasie verhoog, ens. binne tien minute sonder enige hulp, sonder om te wag tot die angstige toestand, sal oorwerk self verbygaan of ontwikkel tot iets erger.
Die metode van outo-opleiding is universeel, dit stel die vakke in staat om individueel die toepaslike reaksie van invloed op hul eie liggaam te kies, om te besluit wanneer dit nodig is om die probleme wat ontstaan ​​het wat geassosieer word met ongunstige geestelike of fisiese toestande, uit te skakel.
Die Duitse psigiater Schulz het in 1932 'n metode van selfregulering voorgestel, wat autogene opleiding genoem word. Die basis van sy ontwikkeling lê waarnemings van mense in trance state. Hy het geglo dat die basis van alle trance-state faktore soos spierverslapping, sielkundige vrede en slaperigheid, selfhypnose en voorstelle is, hoogs ontwikkelde verbeelding. Daarom, deur verskeie metodes te kombineer, het Schulz die outeur se metode geskep.
Vir individue wat probleme ondervind met spierverslapping, is die tegniek wat deur J. Jacobson ontwikkel is optimaal.
In die stelsel om die oriëntasies van enige gedragsaksies te organiseer, word die daad nie net van die posisie van die refleks gerealiseer nie, dit wil sê van die stimulus tot die daad, maar ook vanuit die posisie van selfregulering. Opeenvolgende en finale resultate word gereeld geassesseer deur multikomponent-polêre afferentasie in die vorm van hul waarskynlike bevrediging van die aanvanklike behoeftes van die organisme. As gevolg daarvan kan enige gevolg van gedragsaktiwiteit wat onvoldoende is tot bevrediging van die aanvanklike behoefte onmiddellik waargeneem, geëvalueer word, en as gevolg daarvan word die gedragsaksie omskep in die rigting van die soek na 'n voldoende uitkoms.
In gevalle waar lewende organismes suksesvol die resultate behaal het, word die gedragsaksies van 'n bepaalde fokus beëindig, terwyl dit gepaard gaan met persoonlike positiewe emosionele sensasies. Daarna neem die aktiwiteit van lewende organismes in besit van 'n ander dominante behoefte, waardeur die gedragsdaad in 'n ander rigting gaan. In dieselfde gevalle, wanneer lewende wesens tydelike struikelblokke in die gesig staar om die gewenste resultate te behaal, sal twee finale resultate waarskynlik wees. Die eerste is die ontwikkeling van 'n geformuleerde benaderde navorsingsreaksie en die transformasie van taktiek van gedrags manifestasies. Die tweede is om gedragshandelinge te verander om 'n ander ewe belangrike resultaat te verkry.
Die stelsel van selfregulering van gedragsprosesse kan soos volg skematies voorgestel word: die voorkoms van 'n reaksie is 'n organisme wat 'n behoefte het, die einde van 'n reaksie is die bevrediging van so 'n behoefte, dws Verkryging van 'n nuttige aanpassingsresultaat. Tussen die begin en die einde van die reaksies lê die gedrag, sy stap-vir-stap-resultate, wat gerig is op die finale uitkoms en hul gereelde evaluering deur middel van omgekeerde afferentasie. Enige gedrag van alle lewende wesens is aanvanklik opgebou gebaseer op deurlopende vergelyking van die eienskappe van eksterne stimuli wat hulle beïnvloed met die parameters van die finale aanpassingsresultaat, met gereelde evaluering van die resultate wat verkry is uit die posisie om aan die aanvanklike behoefte te voldoen.
'N Persoon is 'n taamlik komplekse stelsel wat verskillende tipes selfregulering kan gebruik om 'n beduidende aktiwiteitsvlak te bereik. Die metodes word onderverdeel, afhangende van die tydperk van hul optrede, in metodes wat gemik is op mobilisering net voor die aktiwiteitsfase of dwarsdeur, metodes wat op volwaardige herstel tydens rus gerig is (byvoorbeeld meditasie, outomatiese opleiding, musiekterapie en ander).
In die individu se daaglikse lewe speel metodes wat gerig is op herstel, 'n spesiale rol. Tydige en volle nag slaap word beskou as die beste manier om herstel te behaal. Slaap bied die individu 'n hoë aktiwiteit van die funksionele toestand. Maar as gevolg van die konstante invloed van stresfaktore, oorwerk en oorlading, chroniese stres, kan 'n mens se slaap versteur word. Daarom, vir selfregulering, benodig jy ander metodes wat daarop gemik is om die individu 'n goeie rus te kry.
Afhangende van die sfeer waarin selfregulering van persoonlikheid gewoonlik voorkom, is die metodes korrek, motiverend en emosioneel-vrywillig. Die volgende metodes van selfregulering word toegeskryf aan die emosionele-vrywillige: selfvoorstelle, selfbelydenis, selforde en ander.
Selfbeeld bestaan ​​uit 'n volledige interne verslag voor die persoon oor die werklike persoonlike rol in verskillende lewensituasies. Hierdie tegniek is 'n eerlike storie oor die wisselvallighede van die lewe en die kompleksiteite van die lewe, oor foute, verkeerde stappe wat vroeër geneem is, dit is omtrent die mees intieme, oor diep persoonlike onrus. Deur hierdie tegniek word die individu bevry van teenstrydighede en die vlak van verstandelike spanning verminder.
Self-oortuiging lê in die kommunikatiewe proses van bewuste, kritiese en analitiese impak op persoonlike persoonlikheidshoudings, die basis van persoonlikheidsmotiewe. Hierdie tegniek sal slegs meer effektief word wanneer dit op rigiede logika en koue intellektuele beginsels staatmaak op 'n objektiewe en redelike benadering tot hindernisse, teenstrydighede, probleme in die prosesse van lewensaktiwiteit.
Self-orde is die implementering van beslissende aksies in die omstandighede van duidelikheid van die doel en tydsbeperkings vir beraadslaging. Dit word ontwikkel in die proses om opleidings te doen om jouself te oorreed, in gevalle waar die verlangde aksie onmiddellik ontstaan ​​nadat so 'n bevel gegee is. En as gevolg daarvan word 'n refleksverbinding geleidelik gevorm, wat binne-spraak en aksie kombineer.
Selfhypnose is die implementering van die psigo-regulerende funksie, wat op die vlak van rede funksioneer, die stereotipiese vlak, wat die vereiste van die impak van kreatiewe pogings blootstel om moeilike situasies te analiseer en op te los. Die mees effektiewe is verbale en geestelike selfhypnose in die geval dat hulle gekenmerk word deur eenvoud, kortheid, positiwiteit, optimisme.
Selfversterking lê in die beheersreaksies van selfregulering van persoonlike lewensaktiwiteit. Die resultaat van die aktiwiteit en die aktiwiteit self word geëvalueer vanuit die oogpunt van die persoonlike persoonlike standaard, dit wil sê, hulle word beheer. 'N Standaard is 'n soort standaard wat deur 'n individu gestel word.
In die motiveringsfeer is daar twee metodes van selfregulering: indirek en regstreeks. Die gemedieerde metode is gebaseer op die gevolg van die invloed op die sentrale senuweestelsel in die algemeen of op sekere spesifieke formasies deur middel van direkte faktore, soos meditasie. Direkte metodes is 'n direkte en doelbewuste hersiening deur die persoon van sy motiveringstelsel, die aanpassing van daardie houdings en motiewe wat haar nie vir een of ander rede pas nie. Hierdie metode sluit in outomatiese opleiding, selfhypnose, ens.
Self-organisasie, selfbeheersing, selfverwesenliking, selfbeskikking word as 'n aanpassingsmetode beskou.
'N aanduiding van persoonlikheid volwassenheid is self-organisasie. Daar is kenmerkende eienskappe van die proses van selforganisasievorming: die aktiewe maak van jouself as 'n persoonlikheid, die verhouding van lewensvoorkeure tot persoonlike persoonlikheidseienskappe, die neiging tot selfkennis, die definisie van die swak en sterk eienskappe van die mens, 'n verantwoordelike houding teenoor aktiwiteite, werk, woorde en dade, na die omliggende samelewing.
Selfbevestiging het 'n verhouding met die individu se behoeftes vir self-openbaarmaking, in die manifestasie van sy eie persoonlikheid en selfuitdrukking. Dit wil sê, selfbevestiging is die aspirasie van die vak om 'n spesifieke sosiale status te verkry en in stand te hou, wat dikwels as die dominante behoefte dien. So 'n begeerte kan uitgedruk word in werklike prestasies op verskillende terreine van die lewe en in die verdediging van sy eie selfbelang deur mondelinge verklarings.
Selfbeskikking is die vermoë van 'n individu om onafhanklik die rigtings van selfontwikkeling te kies.
Selfaktualisering bestaan ​​uit die aspirasie van die individu om waarskynlik meer persoonlike onthullings te openbaar en persoonlike persoonlike potensiaal te vorm. Self-aktualisering is ook die deurlopende besef van potensiële potensiaal, talente, vermoëns as die vervulling van die lewensdoel of die roeping van die lot.
Daar is ook 'n ideomotoriese oefenmetode. Dit is gebaseer op die feit dat elke geestelike beweging gepaard gaan met mikrospierbewegings. Daarom is daar die moontlikheid om aksies te verbeter sonder die implementering daarvan in werklikheid. Die kern daarvan lê in die betekenisvolle spel van toekomstige aktiwiteite. Tog, saam met al die voordele van hierdie metode, soos om tyd en geldbronne, kragte te bespaar, is daar 'n aantal probleme. Die implementering van hierdie tegniek vereis erns in verhouding, konsentrasie en konsentrasie, mobilisering van die verbeelding. Daar is sekere beginsels vir die opleiding van individue. Eerstens moet hulle die beeld van die bewegings wat hulle so akkuraat uitwerk, herstruktureer. Tweedens moet die geestelike beeld van aksies noodwendig met hul muskulêre artikulêre gevoelens verband hou, maar in hierdie geval sal dit 'n ware ideomotoriese idee wees.
Elke individu moet individueel selfmeting metodes kies en selekteer, ooreenkomstig sy persoonlike voorkeure en diegene wat hom kan help om sy psige suksesvol te reguleer.
Selfregulering van state
Die vraag na selfregulering van state begin ontstaan ​​wanneer die state 'n beduidende impak op die doeltreffendheid van die geproduseerde aktiwiteit, interpersoonlike kommunikasie, geestelike en fisiologiese gesondheid het. Terselfdertyd beteken selfregulering nie net die uitskakeling van negatiewe state nie, maar ook die uitdaging van positiewe.
Так устроен человеческий организм, что при возникновении напряженности или тревожности у него изменяется мимика, увеличивается тонус мускулатуры скелета, темп речи, возникает суетливость, которая приводит к ошибкам, учащается пульс, изменяется дыхание, цвет лица. Если индивид переключит свое внимание с причин гнева или печали на их наружные проявления, такие как слезы, выражения лица и т.д., то эмоциональное напряжение спадет. Hieruit kan afgelei word dat die emosionele en fisiese toestand van die vakke nou verwant is, sodat hulle mekaar kan beïnvloed.
Maniere van selfregulering van toestande kan geassosieer word met asemhaling, spiere, ens.
Die eenvoudigste, maar eerder effektiewe manier van emosionele regulering is om die gesigspiere te ontspan. Om te leer hoe om jou eie emosies te bestuur, moet jy eers die verslapping van die spiere van die gesig bemeester en die willekeurige beheer van hul toestand. Beheer sal meer effektief wees as dit vroeg aangeskakel word vanaf die oomblik dat die emosies verskyn. Byvoorbeeld, in woede kan die tande outomaties kontrakteer en die uitdrukking van die gesig kan verander, maar as jy die manifestasies probeer beheer terwyl jy self vrae van hierdie tipe vra, hoe lyk my gesig? Die gesigspiere begin ontspan. Dit is baie belangrik vir enige individu om die vaardighede te leer om die gesigspiere te ontspan om dit in diens of ander situasies te gebruik.
Nog 'n reserwe vir stabilisering van emosionele toestande is die asem. Vreemd soos dit dalk klink, weet nie almal hoe om reg te asemhaal nie. As gevolg van onbehoorlike asemhaling kan uitputting voorkom. Afhangende van die toestand waarin die individu op die oomblik is, verander sy asemhaling. So, byvoorbeeld, in die proses om te slaap in 'n persoon wat jouself asemhaal, in 'n kwaad individu, word asemhaling meer gereeld. Hieruit volg dat respiratoriese afwykings afhanklik is van die innerlike bui van 'n persoon, wat beteken dat jy met behulp van beheer oor asemhaling die emosionele toestand kan beïnvloed. Die hoof doel van asemhalingsoefeninge is bewuste beheer oor die diepte, frekwensie en ritme van asemhaling.
Visualisering en verbeelding is ook effektiewe middele van selfregulering. Visualisering behels die skep van innerlike geestelike beelde in die vak se gedagtes, dit is 'n soort aktivering van die verbeelding deur visuele, ouditiewe, smaak-, taktiele en olfaktoriese sensasies en hulle kombinasies. Hierdie tegniek help die individu om die geheue te aktiveer, om presies die gevoelens wat hy vroeër ervaar het, te herskep. As jy in die gedagtes van sekere beelde van die wêreld speel, kan jy vinnig aflei van die ontstellende situasie en emosionele stabiliteit herstel.
Emosionele selfregulering word op verskillende vlakke verdeel: bewusteloos, bewustelik en bewustelik semanties. Die stelsel van selfregulering word verteenwoordig deur hierdie vlakke, wat die stadiums van die vorming van reguleringsmeganismes in die proses van ontogenese is. Die voorkoms van een vlak bo 'n ander word beskou as 'n parameter van die ontstaan ​​van die integrerende emosionele funksies van die bewussyn van die vak.
Sekere sielkundige verdediging meganismes bied 'n onbewuste vlak. Hierdie meganismes werk op 'n onderbewuste vlak en is gemik op die beskerming van die verstand van traumatiese faktore, onaangename ervarings wat met interne of eksterne konfliksituasies verband hou, state van angs en ongemak. dit wil sê Dit is 'n sekere vorm van verwerking van traumatiese faktore, 'n soort individuele stabilisasiestelsel, wat manifesteer in die uitskakeling of minimalisering van negatiewe emosies. Hierdie meganismes sluit in: ontkenning en onderdrukking, sublimasie en rasionalisasie, waardevermindering, ens.
Bewusteloos-vlakke van emosionele selfregulering is daarop gerig om met gemak van wilskrag 'n gemaklike gemoedstoestand te verkry. Volitional beheer van eksterne manifestasies van emosies kan ook toegeskryf word aan hierdie vlak. Die meeste van die selfregulerende metodes wat vandag bestaan, hou presies verband met hierdie vlak (byvoorbeeld, outomatiese opleiding, spierverslapping volgens Jacobson, asemhalingsoefeninge, werk, katarsis, ens.).
Op die vlak van bewuste regulering is die bewuste wil gerig om nie die konflik van behoeftes en motiverings op te los wat die ongemak ondervind nie, maar om sy doelwit en individuele manifestasies te verander. Dit is as gevolg van aksies nie die oorsake van sulke emosionele ongemak nie. Daarom is die meganismes van hierdie vlak hoofsaaklik simptomaties. Hierdie kenmerk sal algemeen wees vir beide bewuste en onbewustelike regulering. Die verskil tussen hulle is slegs in die vlak waarop die proses plaasvind: bewus of onderbewustelik. Daar bestaan ​​egter nie 'n duidelike harde lyn tussen hulle nie. Dit is te wyte aan die feit dat volgehoue ​​aksies op regulering eers met die deelname van bewussyn uitgevoer kan word, en dan geleidelik outomaties word, kan hulle ook op 'n onderbewuste vlak beweeg.
Bewustelik-semantiese (waarde) vlak van emosionele selfregulering is 'n kwalitatief nuwe manier om probleme wat met emosionele ongemak verband hou, op te los. Hierdie reguleringsvlak het ten doel om die oorsake van sulke ongemak op te los, om interne botsings van behoeftes en motivering op te los. Hierdie doel word bereik deur individuele waardes en behoeftes te verstaan ​​en te heroorweeg, en om nuwe betekenisse van die lewe te verkry. Die hoogste manifestasie van semantiese regulering is selfregulering op die vlak van betekenisse en behoeftes van wese.
Om emosionele selfregulering op 'n bewustelik-semantiese vlak te implementeer, behoort jy die woorde van die mees subtiele nuanses van individuele ervarings te verstaan, te onderskei en te beskryf, persoonlike behoeftes te begryp wat emosies en gevoelens onderlê, betekenis vind in enige ervarings, selfs in onaangename en moeilike lewensituasies. omstandighede.
In die moderne opvoeding en opvoeding is die ontwikkeling van selfregulering van die individu een van die moeilikste take. Selfregulering, wat deur die individu geïmplementeer word in die prosesse van aktiwiteit en daarop gemik is om die potensiaal van die vak te bereik volgens die vereistes van sulke aktiwiteite, word selfregulering van aktiwiteit genoem.
Die funksionele dele wat 'n volwaardige proses van selfregulering van aktiwiteit uitvoer, is die volgende skakels.
Doelwitstelling of 'n individu se aktiwiteitsrigting is om 'n algemene stelselvormende funksie uit te voer. In hierdie skakel word die hele proses van selfregulering gevorm om die doel te bereik in die vorm waarin dit deur die vak verstaan ​​word.
Die volgende skakel is 'n individuele model van beduidende omstandighede. Hierdie model weerspieël 'n kompleks van sekere interne en eksterne omstandighede van die aktiwiteit wat die individu self belangrik ag vir die suksesvolle implementering van aktiwiteite. Dit dra op sigself die funksie van 'n eienaardige inligtingsbron, op grond waarvan die onderwerp die programmering van persoonlike optredes en handelinge kan uitvoer. Dit bevat ook inligting oor die dinamika van omstandighede in die prosesse van aktiwiteit.
Die vak implementeer die regulatoriese aspek van die bou, en skep 'n sekere program van optredende dade vir die implementering van so 'n skakel van selfregulering as die program van optredende dade. Hierdie program is inligtingsopvoeding, wat die aard, volgorde, metodes en ander eienskappe van die aksies bepaal wat gemik is op die bereiking van die doelwit onder spesifieke omstandighede, wat deur die individu gekies word, so belangrik as die basis vir die aksieprogram wat aanvaar word.
Die stelsel van persoonlike parameters om die doel te bereik, is 'n funksionele spesifieke skakel vir die regulering van die psige. Hierdie stelsel het die funksies om die aanvanklike vorms en inhoud van die doel te verduidelik en te spesifiseer. Die formulering van 'n doel in algemene terme is dikwels onvoldoende vir presiese, rigtingbeheer. Daarom beoog die individu om die aanvanklike informatiewe vaagheid van die doel te oorkom, terwyl die parameters bepaal word vir die evaluering van die resultate, wat ooreenstem met sy individuele begrip van die doel.
Die volgende regulerende skakel is die monitering en evaluering van werklike uitkomste. Dit het die funksie om huidige en finale resultate te evalueer rakende die stelsel van suksesparameters wat deur die individu aangeneem is. Hierdie skakel verskaf inligting oor die vlak van nakoming of inkonsekwentheid tussen die geprogrammeerde oriëntasie van die aktiwiteit, die intermediêre en finale resultate en hul huidige (werklike) vordering.
Die laaste skakel in die selfregulering van aktiwiteit is die besluit oor korrektiewe aksies in die regulerende stelsel.
Vandag in sielkundige praktyke en wetenskap word so 'n ding soos selfregulering baie wyd gebruik. Maar as gevolg van die kompleksiteit van die konsep van selfregulering en omdat die begrip selfregulering in heeltemal verskillende areas van die wetenskap gebruik word, is daar op die oomblik verskeie variasies van interpretasies. Meer dikwels verwys selfregulering na 'n prosedure wat die stabiliteit en stabiliteit van 'n stelsel, ewewig en transformasie verseker, gekenmerk deur die doelmatigheid van veranderinge in die persoonlikheid van verskillende meganismes van psigofisiologiese funksies wat verband hou met die vorming van spesifieke middele van beheer oor aktiwiteit.
Daar is basiese waardes wat ingebed is in die konsep van selfregulering.
Sielkundige selfregulering is een van die belangrikste funksies van 'n individu se bewussyn, wat sielkundiges met refleksie onderskei. Dit is immers juis die onderlinge verband tussen hierdie funksies wat die integrasie van die prosesse van die psige, die eenheid van die psige en al die verskynsels van die psige verseker.
Selfregulering is 'n spesiale geestelike verskynsel wat die toestand van die vak optimaliseer en impliseer die teenwoordigheid van sekere metodes, tegnieke, metodes en tegnieke. Selfregulering kan meer algemeen verstaan ​​word in gevalle waar hierdie proses nie net die verskyning van 'n eie staat op die regte vlak kombineer nie, maar ook alle individuele bestuursprosesse op die vlak van die individu, sy betekenisse, oriëntasies, doelwitte, op die vlak van bestuur van kognitiewe prosesse, gedrag en aksies. , aktiwiteite, kommunikasie.
Selfregulering manifesteer hom in alle verstandelike verskynsels wat inherent is aan die individu. Sielkundige selfregulering sluit in die regulering van individuele psigiese prosesse, soos persepsie, sensasie, denke, ens., Die regulering van 'n individuele staat of vaardighede in selfbestuur, wat 'n eiendom van die vak geword het, eienskappe van sy karakter as gevolg van selfopvoeding en opvoeding, regulering van die sosiale gedrag van die individu.
Sielkundige selfregulering is 'n doelgerigte transformasie van die werk van verskeie psigofisiologiese funksies, vir die besef wat nodig is om sekere metodes van beheer oor die aktiwiteit te ontwikkel.
Versuim om hul eie emosionele toestande te reguleer, onvermoë om affektiewe stres en stres te hanteer, is 'n struikelblok vir suksesvolle professionele aktiwiteite, dra by tot versteurings van interpersoonlike verhoudings in groepe en gesinne, belemmer die bereiking van aanvaarbare doelwitte en die verwesenliking van bedoelings lei tot individuele gesondheidsversteuring.
Daarom word spesifieke tegnieke en metodes ontwikkel wat help om sterk emosies te hanteer en hul transformasie in gevolge te voorkom. Die eerste ding wat aanbeveel word, is om onmiddellik 'n aanstootlike emosie te identifiseer en te herken, die oorsprong daarvan te ontleed, spierspanning te ontspan en ontspan, terwyl jy diep en ritmies moet asemhaal, trek die voorheen gereserveerde beeld van 'n aangename en positiewe gebeurtenis van jou lewe, probeer om na jouself te kyk asof van die kant af. Met behulp van uittreksels, spesiale opleiding, selfbeheersing, kultuur van interpersoonlike verhoudings, kan u die vorming van invloed voorkom.
Die hoofdoel van sielkundige selfregulering is die vorming van sekere geestestande wat bydra tot die beste gebruik van die sielkundige en fisiologiese vermoëns van die individu. Onder so 'n regulering word bedoel om 'n doelgerigte transformasie van individuele funksies van die psige en sielkundige buie in die algemeen, wat bereik word deur 'n spesiaal geskepde aktiwiteit van die psige. Hierdie proses is as gevolg van spesifieke brein rekonstruksies, as gevolg waarvan 'n organisme se aktiwiteit gevorm word, wat die hele potensiaal van die organisme rig om die gekonsentreerde en meer rasionele probleme op te los.
Metodes van direkte effekte op die toestand van die liggaam kan figuurlik verdeel word in twee hoofgroepe: ekstern en intern.
Die eerste groep van die normalisering van funksionele toestande sluit in die refleksologiese metode. Dit vind plaas deur die impak op biologies aktiewe en refleksogene punte, die organisasie van 'n bevoegde dieet, farmakologie, funksionele musiek en ligte musiekinvloede. Die sterkste metode van aktiewe invloed is die invloed van een individu op 'n ander deur middel van orde, hipnose, oorreding, voorstel, ens.
Die refleksologiese metode, benewens mediese toepassings, word ook wyd gebruik vir voorkomende maatreëls in grensstate, vir die verhoging van werksvermoë en vir die dringende mobilisering van die liggaam se reserwes.
Optimalisering van die dieet is belangrik in die prosesse van normalisering van funksionele toestande. Byvoorbeeld, die gebrek aan noodsaaklike nuttige minerale, vitamiene en ander stowwe in die liggaam lei noodwendig tot 'n afname in weerstand. As gevolg hiervan word moegheid, stresreaksies voorkom, ens. 'N Gebalanseerde dieet en die insluiting van verpligte produkte daarin is dus een van die belangrikste voorkomende metodes van ongunstige toestande.
Een van die oudste en algemene metodes van invloed op die persoonlike toestand is farmakoterapie. Slegs natuurlike middels moet egter as voorkomende maatreëls gebruik word.
Die kombinasie van funksionele musiek met kleur en lig effekte is ook wyd gebruik. Ook interessant is die metode van biblioteekterapie - die terapeutiese leeswerk wat Bekhterev voorgestel het. Hierdie metode word geïmplementeer deur na sommige fragmente van hul kunswerke te luister, byvoorbeeld gedigte.
Prakties in alle metodes van selfregulering word twee hoof psigofisiologiese meganismes gebruik: die vlak van breinbewussyn tot 'n sekere mate verlaag en die maksimum konsentrasie aandag op die probleem wat opgelos word.
Waking is aktief en passief. Aktiewe wakkerheid word gemanifesteer in gevalle waar 'n individu 'n boek lees of 'n fliek kyk. Passiewe waaksaamheid manifesteer hom in gevalle waar die onderwerp lê, sy oë toemaak, alle spiere verslap, probeer om nie spesifiek oor iets te dink nie. Hierdie toestand is die eerste stap op die punt om aan die slaap te raak. Die volgende fase - 'n laer vlak van waaksaamheid, sal 'n middagslapie wees, dws oppervlakkige slaperigheid. Verder, die onderwerp soos dit die trappe in 'n donker kamer daal en in die slaap val, steek diep in die slaap.
Volgens die resultate van die navorsing is daar geblyk dat die menslike brein, wat in 'n toestand van slaperigheid en passiewe waaksaamheid is, 'n redelik belangrike eienskap verkry - dit word so sensitief as moontlik vir woorde, op geestelike beelde en idees wat met hulle verbind is.
Dit volg dat, om woorde wat deur doelgerigheid gekenmerk word, en hul onderskeie geestelike beelde en voorstellings, 'n duidelike invloed op individue te toon, moet hulle deur die brein, wat in 'n verminderde wakker toestand is, in 'n toestand wat lyk soos 'n middagslapie, geslaag word. Dit is die belangrikste essensie van die eerste meganisme, wat gebruik word in die metodes van geestelike selfregulering.
Die tweede belangrike selfreguleringsmeganisme is die maksimum konsentrasie van aandag op die probleem wat opgelos moet word. Hoe meer gefokus aandag, hoe hoër die sukses van die aktiwiteit.