Alfred Schaffer, Kom in, dit vries daar buite. ’n Verskeuse deur die digter, uit Nederlands vertaal deur Daniel Hugo, Protea boekhuis, Pretoria 2013. As jy skryf purgeer jy. ’n Vers is ’n purgatorium vir ons herinneringe. En toe – tussen die kinders, het ek hom sien staan. ’n Jong seuntjie wat teen ’n boomstam aangeleun het. Met Leipoldt se “Vrede-aand” as interteks, wou ek iets ironies-parodiërend daarstel – maar die poging het sommer in die eerste strofe al begin rammel en wankel, belaai soos dit was met uitgediende ideologiese erfgoed en retoriek (én eie bombasme!): Opperman eien homself die kwaad volledig toe soos wat dit deur Bosch geskilder is. ’n Mens hoor byna die vroue se hoë stemme, hulle gegiggel in die water onder die hoefgeluide in bogenoemde vrugbaarheidsritueel. Dit het egter nie gebeur nie, maar vir my (en vir haar!) lê haar gebeente tussen dié van haar voormense in daardie Paarlse kerkhof.