Die Edda (“bybel” van die Germane) is 'n versameling gedigte, lofliedere en odes opgedra aan die volkshelde, Gode, en die natuur (Natuurgode).
By die afsterwe van ‘n familielid is daar in beginsel nie getreur nie. Die Germane het geglo dat die siel van die afgestorwene nog steeds tussen hulle geleef het. As ‘n mens gesterf het op die aarde (Midgard), gaan die siel na die Walhalla of na die Hel. Maar die Hel was nie die Hel van die Christen waar kierankies gebraai word nie. Hel was Helheim. Dit was die Hiernamaals. Germane wat in die stryd (oorlog) gesterf het, het na Walhalla gegaan. Op hulle het ‘n hoër doel gewag. Hulle moes nou saam met die Gode veg teen die uiterste Kwaad of die Ragnarok. Om na Walhalla te kon gaan is dan as ‘n besondere eer beskou. Dit was as 'n vernedering beskou indien 'n man in sy bed sou sterf (strooidood).
Die Germane het geglo dat daar velerlei wêrelde was wat in verbinding met mekaar gestaan het. Daar was onder andere die Godewêreld (Asegard, onder bevel van die Oppergod Wodan of Odin), dan die mensewêreld (Midgard) en daaronder die onderwêreld (Utgard, die doderyk en woonplek van die Reuse). Hierdie wêrelde word bymekaar gehou deur die reusagtige lewensboom Yggdrasil of die “Boom van Kennis”. Die getal drie was heilig. Maar 3 x 3 was drie keer so heilig (3x3=9). Die ou Germaanse week het om die 9de nag gewissel (2). Vanaf die ring van Odin drup daar elke 9de nag, agt goue ringe af. Hierdie 8 goue ringe staan simbool vir die volgende 8 dae – die 8 dae van die week. Hierna volg weer 'n heilige nag (8+1). Verder was daar drie Gode in die tempel van Uppsala, drie Norne(1), drie wortels van die boom Yggdrasil wat na drie wêrelde uitgereik het: Asegard, Midgard en Utgard: Die wortels van Yggdrasil staan in kontak met die onderwêreld en die takke reik na die hemel en baan die weg na die Gode.
By die tempel Uppsala was elke 9de jaar 'n groot volksfees gevier wat 9 dae geduur het. By die viering van hierdie fees te Uppsala is ook 9 hane, 9 perde en 9 mense geoffer. Tempels, in die sin van geboue, was vir die meeste Germane egter 'n vreemde fenomeen.
Hierdie gedeelte behandel hoofsaaklik die eerste kontakte tussen die Romeine en die Germane (Suidgermane) gedurende die eerste eeu van ons jaartelling. Die inligting is dan ook hoofsaaklik ontleen aan die waarnemings van die Romeinse geskiedskrywer Tacitus. Tacitus het die Germane omskryf as 'n besonder suiwer volk wat nie met ander volke vermeng het nie. Vogens Tacitus was die duidelikste kenmerke die volgende: Die Germane het woeste blou oë gehad met rooi-blonde hare en hulle liggame was fors en aantreklik. Hulle kon kragtig aanval in die stryd, maar was nie bestand teen hitte nie.
Die rol van die Germaanse aanvoerders was ook anders as by die Romeine. Die Germaanse aanvoerders het hulle manskappe aangemoedig deur ‘n leidende voorbeeld te stel. Die aanvoerders het die hardste geveg en vóór in die linie. Elke Germaanse leier was ook byna permanent (ook in vredestyd) beskerm en opgepas deur 'n groepie manne wat bekend gestaan het as die komitatus (verwant aan komitee). Lede van die komitatus was besonder getrou aan die leier. Hulle het die kern gevorm van die strydmag. Tydens die aanval het hulle alles in die stryd gewerp om te voorkom dat hulle leier ooit val. Dit was as 'n skande en 'n groot vernedering beskou om die stryd te oorleef, terwyl die leier gesterf het. Sommige krygers (veral lede van die komitatus en hund) het na 'n verlore stryd selfmoord gepleeg deur hulself op te hang. Onwillige krygers is nie deur die leier gestraf nie. Dit was die taak van die priesters.
Vir die Germaan was sy wapens van baie groot belang. Hy het nêrens heen gegaan sonder sy wapens nie. Ook waar 'n ooreenkoms beklink was tussen twee partye, het die gebruik van wapens deel uitgemaak van die seremoniële afsluiting van die ooreenkoms. 'n Goeie swaard was baie waardevol. Met 'n goeie skede daarby was dit sewe koeie werd. 'n Skild en 'n lans daarenteen was tesame maar twee koeie werd. Wat egter ook baie belangrik was vir die Germane was die grootte van die veestapel. Hoe groter, hoe ryker. Die kleinvee was maar van 'n kleinerige soort. Dan het die grootvee ook nie die edele voorkoms en pragtige horings gehad van die Romeinse grootvee nie, aldus Tacitus.
Tacitus (56-120n.C.) skryf dat die Germane geglo het dat daar iets heiligs in die vrou skuil. Sy het oor profetiese gawes beskik. Sy was heldersiende. Sy het oor telepatiese en intuïtiewe kragte beskik wat van haar 'n Sieneres gemaak het om mee rekening te hou. Die Volva's kon alles sien van die begin tot die einde: van die skepping tot die einde van die wêreld (Ragnarok). Sy is vereer vanweë haar vermoë om beheer uit te oefen oor bonatuurlike en magiese kragte. Verder was die Germaanse vrou vereer om haar verleidelike skoonheid en aantreklikheid. Juis om hierdie talente, was die vrou van haar voetstuk gehaal met die koms van die Christendom.
Daarbenewens was sy 'n outoriteit op die gebied van die geneeskunde. Dit was 'n terrein waar geen man hom mee bemoei het nie. Sy het medisyne aangemaak. Sy het gesorg vir die siekes en die gewondes. Sy was die heler en die dokter. Verder het sy kinders voortgebring en as sodanig is sy gesien as die skepper van menslike lewe. Sy het in die lig gestaan van die Moedergodinne. In die Germaanse religie was die Godinne en Gode ewe heilig. Man en vrou was gelyk. Die eerste twee mense was tegelykertyd geskape uit hout. Ask en Embla (twee selfstandige bome).
Met die koms van die Christendom na Germaans-Keltiese Europa vind 'n ommeswaai plaas. Die vrou word 'n tweederangse burger. Erger nog, tydens die Middeleeue is sy wreed en brutaal vervolg. Juis haar eens gewaardeerde talente sou haar op die brandstapel laat beland. Miljoene talentvolle vroue is in Europa deur kerkvaders na die brandstapel begelei. Die Heks (Wyse Vrou) sou met die koms van die Christendom verander in 'n bose Heks (Duiwelsgebroed).
Die nuwe godsdiens het die vrou beskou as oorsaak van alle sondes in die wêreld. Eva is deur 'n 'pratende' slang verlei waarna sy die onskuldige Adam verlei het. Sonder die vrou, sou die man nóóit gesondig het nie. Sy veroorsaak 'n sondeval.
By die bestudering van die Bybel (en die Koran), blyk dat die Midde-Oosterse vrou 'n besonder onderdanige posisie beklee het ten opsigte van die man. Sy spreek haar man aan as ''heer'', sy is onrein wanneer sy menstrueer of geboorte geskenk het. Verder word sy beskou as haar man se eiendom. Die Bybelse vrou is 'n stil figuur op die agtergrond. By die bestudering van die Germaanse Edda's is dit baie duidelik dat die vrou op geyke voet met die man verkeer. In die Edda's is sy prominent op die voorgrond aanwesig.
Die Noord-Germaanse skeppingsverhaal verskil van die Suid-Germaanse ekwivalent. Die Noord-Germaanse skeppingsverhaal vertel van ‘n oerruimte (’n groot leegte) wat deur ’n groot kloof (of ’n gapende afgrond bekend as Ginnugagap) in twee verdeel was deur 'n warm vurige wêrelddeel teenoor 'n ysige wêrelddeel. Die Vurige deel was Muspel genoem en sy toegangspoort was bewaak deur Sutur (waar ons die woord swart van ken) met sy vlammende swaard. Die ysige wêrelddeel was Nifel genoem. Van Nifel ken ons ook die Afrikaanse woord newel). In Nifel was ’n bron en uit hierdie bron het twaalf strome gevloei wat gesamentlik bekend gestaan het as Elivágar. Alles in Nifel was koud en donker. Alles in die buurt van Muspel was warm en verlig. Hierdie oerruimte het Ginnungagap geheet en hier het die eerste lewende wese ontstaan, naamlik Ymer (’n Reus) uit die ryp. Ymer was dus ’n Rypreus. Hy het ontstaan uit smeltende ryp en uit die druppels is sy beeld gevorm. Ymer, die eerste lewe in ’n chaotiese wêrled, was beskou as ’n bose figuur. Tydens ’n diepe slaap het hy baie gesweet en uit die sweet het manlike en vroulike figuur ontstaan. Uit hulle nageslag sou die Rypreuse ontstaan.
Hierdie gedeelte hang saam met die gedeelte wat handel oor die Germaanse Joelfees en behandel die herkoms van Kersfees.
Ostara was ‘n vrugbaarheidsfees. Die Afrikaanse woorde 'oes' en 'oestrogeen' dui op hierdie vrugbaarheid. 'n Baie belangrike simbool van vrugbaarheid uit die verre verlede is die eier. Paasfees staan in Estland bekend as Munadepühad of Eierfees. Hierdie lentefees het om eiers gewentel en is eiers geoffer aan die Lentegodin Ostara. Eiers is ook op 'n bord begrawe in 'n akker, wat as 'n offer beskou was aan hierdie Lentegodin, om die vrugbaarheid van die gewasse te verhoog. Tydens hierdie lentefees was uitbundig fees gevier. Daar was nie alleen baie eiers geëet tydens die fees nie, maar hierdie volksfees het ook spelletjies ingesluit wat met eiers gespeel was(1). Die speurtog na die eiers in die Paastyd (baie gewild in Europa tydens die Pase) is ‘n oorblyfsel van Ostara.
Daar word in Engeland beweer dat die “Hot Cross Buns” deur die kerk ingevoer is om die Heidense gebak te verdring. Daar word egter ook beweer dat die “Hot Cross Buns” via die Mithraïsme na Engeland gegaan het en dat dit bekend was voor die koms van die Christendom. Daar word ook beweer dat brode met 'n kruis daarop 'n baie ouer herkoms het. Dit is eintlik 'n hamerteken. Die hamer is simbool van die Germaanse God Thor. Die ou Germane het hierdie hamertekens (of kruistekens) aan hulle huise gehad, op hulle skilde, op hulle vlae, op hulle wapens (en later stadswapens), familiewapens en op hulle brood. Terloops die woorde brood en bord is verwant (verspringing van die r). Die ou Europeërs het groente en vleis op 'n plat stuk brood geëet. Hierdie gereg staan vandag bekend as 'n pizza (vergelyk Hebreeuse pita en Griekse petta).