Hierdie Sondag het ons vroegoggend die man by die strandrestaurant in Southport gaan parkeer, waar hy graag aan sy bier suie en luister na musiek terwyl elke vrou in die omtrek hulle ontferm oor die arme man wat so summier alleen gelaat word. Sjym.
Na al hierdie oefening het ons goedingestelde maaghorlosies aangekondig dat ons moet begin uitkyk vir iets om te eet. Die man, wat nooit sy mond aan vis sit wanneer ons dit by die huis gaarmaak nie, was opsluit lus vir ‘n lekker groot stuk vis. Ek en Karen was lus vir ‘n tuisgekookte maaltyd. Wat iemand anders gekook het natuurlik. WANT dis vandag die man se beurt om skottelgoed te was en ons het reeds ‘n vreeslike preek gekry oor die deurmekaar kombuis nadat hy die paar stukkies ontbytskottelgoed gewas het. Maar siende dat hy aangebied het om vir die ete te betaal, het ons niks teen sy planne gehad nie.
[Net vir die rekord – by Spillers Wharf kry jy ook van die lekkerste vis te eet, vars en heerlik voorberei, maar soms moet die kerrie wen.]
Wanneer jy egter by ‘n plek soos die Curry Cafè beland, leer ons altyd iets nuuts en ons is gretige studente. Hierdie mense kook ‘n kerrie waaroor jy dae later nog praat, bedien dit in hoeveelhede wat jy sukkel om op te eet en laat jou ‘n prys betaal wat jou van oor tot oor laat lag. Kyk maar op die insetsel van die menu wat ek vergroot het op die foto hieronder en besluit self.