In die heuwelagtige Ruiterbosvallei lê Ruiterbos: vroeër bekend as Rabos, wat later na Ruytersbosch herdoop is deur my oupa, JJO Beneke. Dit was ’n bekende rusplaas tydens die dae van transportry tussen die hawe van Mosselbaai en die binneland. Oupa Beneke het ’n gedeelte van sy plaas afgebaken as ’n uitspan waar osse en transportryers kon rus, voordat hulle vroeg die volgende môre die pas sou aandurf. Hier het Oupa ook ’n boerekommando met perde gehuisves tydens die Anglo-Boereoorlog. Hulle én hul gasheer is deur die Britte in hegtenis geneem.
Gedurende 1956 sou Oupa se tweede kleindogter, Myra Magdalena – die tweede oudste kind van sy jongste dogter, Ada – op ’n kaal stuk grond in die denne-plantasie rondomtalie-draai en gebaai in goue sonstrale oor die sagte kweek dans, terwyl oom Dawid, Oupa se jongste seun, “houtmaak”. Vermoedelik presies dáár waar die uitspan was …
Ruiterbosch het 'n ongereptheid en 'n bekoring wat tot stilte en vrede lei. Die vrug uit hierdie humusryke grond word kleur en sensasies,
Dit is asof daar 'n ongerepte deel van die oorspronklike Eden hier agtergebly het en asof Hy saans in die briesie in die Kloof kom wandel,
Die Heuwel, wat eintlik net nog een heuwel tussen baie ander is! Hier is dit laer as straatvlak. Ek moes hier dikwels
Veral Glenheath se grondgehalte het verswak nadat daar blykbaar 'n paar jaar gelede met volstruise geboer is!
En dan natuurlik was daar 'n grenadellaheining om die blomtuin, wat heerlike vrugte opgelewer het ... na die mooi pers
blomme, wat vir my soos rosette gelyk het. Daar was ook verskeie vrugteboorde. Langs die stoep was daar 'n groot