Die konkordaat van 1801 - Verskeie
Die konkordaat van 1801
Kardinaal Consalvi, staatsekretaris van die Heilige Stoel.
Handtekening van die Concordat tussen Frankryk en die Heilige Stoel, deur pous Pius VII, 15 Augustus 1801.
Titel: Kardinaal Consalvi, staatsekretaris van die Heilige Stoel.
Skrywer: LAWRENCE Thomas (1769 - 1830)
Tegniek en ander aanduidings: Druk deur Charles Edward Wagstaff na Thomas Lawrence.
Prentverwysing: 01-004546 /MM.52.3.9
Gebore op 14 Augustus 1742 in Cesena, Romagna, Gregory Barnabé Chiaramonti - die toekomstige pous Pius VII - kom uit 'n familie van die oud-Romagna-adel. Hy spreek sy politieke en godsdienstige posisie uit in 'n beroemde homilie wat op Kersdag 1797 gelewer is: demokratiese heerskappy is nie in stryd met die Evangelie nie, maar dit kan nie sonder godsdiens nie.
Op 29 Augustus 1799 sterf pous Pius VI in Valence, 'n gevangene van die Gids. Pius VII vertrou Ercole Consalvi op die gedugte taak om met Bonaparte oor die voorwaardes te onderhandel.
'N Verbasend voorbarige kunstenaar, Sir Thomas Lawrence (1769-1830), word in 1792 die gewone skilder vir koning George III van Engeland en lei die Royal Academy van 1820 tot sy dood. Hy was 'n dissipel van Sir Joshua Reynolds (1723-1792) en was 'n internasionaal bekende sosiale portretskilder. Hy het die portret van kardinaal Ercole Consalvi, staatsekretaris van die Heilige Stoel, geskilder tydens 'n reis na Rome, waarskynlik in 1818. Charles Edward Wagstaff (1808-1850) het hierdie portret in druk weergegee. Die prelaat word in sy kantoor in die Vatikaan voorgestel, in 'n leunstoel, met sy linkerarm op 'n stapel papiere. Hy hou 'n bondel pamflette in sy regterhand en sy kardinale balkie. Agter hom laat 'n groot baai kyk na 'n vervaagde neoklassieke argitektuur, dié van die gevel van die Sint-Pietersbasiliek in Rome.
'N Leerling van David, die Lille-skilder Jean-Baptiste Wicar (1762-1834), was 'n lid van die Wetenskap- en kunskommissie wat tydens die Italiaanse veldtog saam met generaal Bonaparte vergesel het. Hy was verantwoordelik vir die gebruik van kunswerke wat die versamelings van nasionale museums kon verryk. In 1800 vestig hy hom permanent in Rome. Die tekening van pous Pius VII, toe hy aan kardinaal Consalvi oorhandig, nadat hy dit bekragtig het, is die teks van die Concordat wat op 15 Julie 1801 in Parys onderteken is, in opdrag van François Cacault, beskermer van die kunstenaar, verteenwoordiger van die Eerste konsul in Rome. Uitgevoer uit die natuur, is die werk vanaf 1803 in die Paleis van die Franse Legasie uitgestal, tesame met 'n pleisterborsbeeld van Napoleon Bonaparte deur Canova. Wat die uitruil van geskenke betref, is die tekening toe aan Bonaparte in Parys oorhandig, terwyl die borsbeeld aan die pous aangebied is.
Die burgerlike grondwet van die geestelikes, wat op 12 Julie 1790 deur die Grondwetlike Vergadering gestem is, het 'n Nasionale Kerk ingestel met priesters wat deur die gelowiges verkies is, wat deur die Staat vergoed word en wat vereis word om 'n eed van lojaliteit 'aan die Nasie, aan die Wet af te lê. en aan die Koning ". Hierdie Grondwet is deur die Heilige Stoel veroordeel, sodat twee geestelikes in Frankryk teëgestaan ​​het: die geswore of grondwetlike geestelikes en die nie-beëdigde of vuurvaste geestelikes, getrou aan Rome.
Vir Napoleon Bonaparte is die beslegting van die godsdiensvraag 'n noodsaaklike voorwaarde vir die binnelandse pasifisering van die land en wil hy die Katolieke Kerk, steeds baie invloedryk, tot sy diens stel. Op advies van Etienne Bernier, gemeentepriester van Saint-Laud in Angers, het hy daarom op 25 Junie 1800 onderhandelings begin met pous Pius VII, nuut verkose. Die traagheid van onderhandelinge, wat dikwels afgebreek word, kan verklaar word deur 'n verskil in fundamentele standpunt: Bonaparte benader die godsdienstige vraagstuk op politieke vlak, terwyl die pous dit op geestelike vlak beskou. Pius VII stuur eers kardinaal Spina na Parys en daarna, op 20 Junie 1801, word sy minister van buitelandse sake, kardinaal Consalvi, aangekla van die hervatting van onderhandelinge. Uiteindelik is die Concordat onderteken op 15 Julie 1801. Deur dit op 15 Augustus daarop te bekragtig, het die pous die republiek erken en afstand gedoen van die restitusie van nasionale eiendom. Die Franse regering behou op sy beurt die beheer oor die organisasie van die Katolieke Kerk: hy stel biskoppe aan; die aantal bisdomme is gehalveer in vergelyking met die Ancien Régime; die geestelikes word deur die staat betaal en moet 'n eed van lojaliteit aflê. Die bepalings van die Concordat is uitgebrei na ander denominasies wat destyds in Frankryk verteenwoordig is: Lutherane, Calviniste, Jode.
Ondanks die toevoeging van organiese artikels wat die Gallikanisme gedeeltelik herstel en wat die pous nooit sal bekragtig nie, verskans die Concordat van 1801 die terugkeer na godsdiensvrede. Dit sal in Frankryk van krag bly tot die skeiding van Kerk en Staat in 1905.
Jacques-Olivier BOUDON, Napoleon en die kultusse, Parys, Fayard, 2002. Jacques CRETINEAU-JOLY, Memoires van kardinaal Consalvi, staatsekretaris van pous Pius VII (met 'n inleiding en aantekeninge), Parys, Plon, 1864 Yves-Marie HILAIRE, Geskiedenis van die pousdom, Parys, Le Seuil, versameling "Points Histoire", 2003. Jean LEFLON, Die Concordat en Imperial Church, Parys, Maison de la Bonne Presse, 1947. Bernardine MELCHIOR-BONNET, Napoleon en die pous, Parys, The Contemporary Book, 1958. Gérard PELLETIER, Rome en die Franse rewolusie: teologie en politiek van die Heilige Stoel in die lig van die Franse rewolusie (1789-1799), Versameling van die Franse skool van Rome, 2004. Jean TULARD, Napoleon-woordeboek, Parys, Fayard, 1999.