Dagboek van 'n depressievegter: Wanneer die son weer opkom | Alta Cloete
← Die krag van 'n boek
Oor 'n man en sy malva: Daan Dreyer se blou geranium – Derick B van der Walt →
En onder wag … Wat? Dalk maar net die ewige donkerte. En jy weet dis nie wat jy vir jouself wil hê nie. Want jy is meer as dit werd.
En jy is nie meer heeltemal so lus om eenvoudig te laat gaan nie.
Want bokant jou sien jy weer die son.
Jy staan soggens op uit die bed – en na 'n rukkie word die dag tog onverwags hanteerbaar.
Jy eet 'n gesonde ontbyt, al is jy nie soggens lus vir eet nie. Maar jy doen dit met die wete dis goed vir jou. En jy verdien dat iemand goed moet wees vir jou. Veral jyself.
Jy gaan stap met of sonder die hond – en jy sien die ryp op die Bolandse gras. En die wonder van die berge. En die eensame hadida wat in die parkie hou. En die hoep-hoepe met hul wip-wip vlug.
Jy sit jou gunsteling musiek aan, al is jy nie lus vir dans nie. En op 'n dag vat jy weer 'n stadige walsie om die kombuistafel. En onverwags sit dit om in 'n riel vir die lewe.
Jy tel jou seëninge een vir een … en weer … en weer. En voel weer 'n slag die roeringe van opregte dankbaarheid.
Jy eet iets heilsaams ipv die sjokolade. En dis ook lekker. (Maar nog nie presies so lekker nie! 🙂 )
Jy lees 'n opgewekte boek – en betrap jouself dat jy lag vir niks besonders nie.
Jy versorg jou gesin – en vind versigtige vreugde daarin tsv die schlep van herhalende take.
Jy doen die ding waarteen jy die heel meeste opsien. Stadig en pynlik, treetjie vir treetjie. En na 'n week of wat kom jy agter jy is op die hond se stert. Jy byt vas en handel die stert ook af. En die verligting is onbeskryflik.
Jy probeer goed wees vir diegene wat oor jou pad kom. Want hulle verdien dit.
En praat versigtig met uitgesoekte mense oor jou swakheid. En al verstaan hulle nie, probeer hulle ten minste. En dis kosbaar.
Want hierdie stryd is 'n alleenstryd. Maar die oorwinning is 'n openbare viering.
Die dag gaan verby. En nog een en nog een. En die son skyn elke dag 'n bietjie helderder. Al skyn hy glad nie.
En op 'n dag dans jou voete weer vanself en jou hart roep uit van vreugde.
Al weet jy die donker gaan weer eendag kom.
Want die lig is nooit heeltemal, heeltemal weg nie.
Ons moet net aanhou soek.
Sleutelwoordw: Afrikaans, Alta Cloete, depressie, depression, gedagtes, Geestelik, gesondheid, motivering, Spiritueel
5 responses to "Dagboek van 'n depressievegter: Wanneer die son weer opkom"
jy stel dit alles so mooi en slaan die spyker op die kop. ek kan net nog 'n puntjie byvoeg – bly weg van negatiewe mense en mense wat jou energie tap … 🙂
en ja, kyk hier – mense verstaan dit mos nie en is nie altyd beindruk as 'n mens daai grense stel nie, maar dit is inderdaad belangrik vir 'n mens se psige. 😉
So bly jy begin weer dans agter die lig aan! Die lewe, wat 'n mens so wegwens as jy onder is, raak dan weer kosbaar en goed. En dis lekker, 'n mens verdien dit! Een ding waaraan ek vasklou daar onder, is die seker wete, wat meer is as hoop, dat dit weer beter SAL gaan.