Japanse taakspan vertrek na Pearl Harbor - GESKIEDENIS - Inligting
Die Japanse taakspan vertrek na Pearl Harbor
Op 26 November 1941 lei Adm. Chuichi Nagumo die Japanese First Air Fleet, 'n vliegtuigvliegtuigmotor, na Pearl Harbor, met die verstandhouding dat as die onderhandelinge met die Verenigde State tot 'n suksesvolle gevolgtrekking kom, die taakspan onmiddellik en keer terug na die vaderland. "
Onderhandelinge het maande lank voortgegaan. Japan wou 'n einde maak aan Amerikaanse ekonomiese sanksies. Die Amerikaners wou hê dat Japan uit China en Suidoos-Asië moes wegtrek en dat die drieparty-as-ooreenkoms met Duitsland en Italië afgewys moet word voordat die sanksies opgehef kon word. Nie een van die twee het ontluik nie. President Roosevelt en minister van buitelandse sake, Cordell Hull, verwag 'n Japannese aanval as vergelding - hulle weet net nie waar nie. Die Filippyne, Wake Island, Midway — dit was alles moontlikhede. Amerikaanse intelligensieverslae het die Japannese vlootbeweging van Formosa (Taiwan) gesien, blykbaar op pad na Indochina. As gevolg van hierdie "slegte trou" -aksie, het president Roosevelt gelas dat 'n versoenende gebaar van die hervatting van maandelikse olievoorrade vir Japannese burgerbehoeftes gekanselleer word. Hull verwerp ook die "Plan B" van Tokio, 'n tydelike verslapping van die krisis en van sanksies, maar sonder toegewings van Japan. Eerste minister Tojo beskou dit as 'n ultimatum, en het min of meer opgegee op diplomatieke kanale as 'n manier om die impasse op te los.
Nagumo het geen ervaring met vlootvaart nie en het nog nooit in sy lewe 'n vloot vliegdekskepe beveel nie. Hierdie rol was 'n beloning vir 'n leeftyd van getroue diens. Nagumo, terwyl hy 'n aktiewe man was, het nie daarvan gehou om onnodige risiko's te neem nie - wat hy as 'n aanval op die Amerikaanse vlootbasis in Pearl Harbor beskou het. Maar stafhoof, agterhoof Isoruku Yamamoto het anders gedink; terwyl hy ook oorlog teen die Verenigde State gekant was, het hy geglo dat die enigste hoop op 'n Japannese oorwinning 'n vinnige verrassingsaanval was, deur die oorlogvoering, teen die Amerikaanse vloot. En wat die Roosevelt -oorlogsdepartement betref, sou dit, as oorlog onvermydelik was, 'dat Japan die eerste openlike daad' wou hê.
LEES MEER: Waarom het Japan Pearl Harbor aangeval?
Japanse taakspan vertrek na Pearl Harbor - GESKIEDENIS
Lente 1940. Oorlogspele: Vir twintig jaar was die doel van die jaarlikse IJN -vlootoefening om die Amerikaanse vloot in die Marshalls te verslaan, aangesien dit die Filipyne volgens die Amerikaanse oorlogsplan "Orange" wou red. Die plek van lugmag in die vloot het geleidelik toegeneem. Met die verskuiwing van die Amerikaanse Stille Oseaan -vloot in Mei 1940 na Pearl Harbor, Hawaii, het die moontlikheid om die Japannese aanvallyn na die ooste te verskuif, verskyn.
Jan 1941. Adm Yamamoto begin 'n haalbaarheidstudie van 'n lugaanval op Pearl Harbor.
Mei 1941. Ontleder van die lugpersoneel vind dat 'n lugaanval moontlik is.
Julie 1941. Someroorlogspele is daarop gemik om hawe -aanvalle te beoefen.
Spesiale pantserboorbomme en vlak lopende torpedo's wat nodig is om die Amerikaanse vloot voor anker aan te val, word ontwikkel en getoets.
Okt 1941. Aanvalstaktieke word ontwikkel op 'n model van Pearl Harbor en omgewing.
Vloot -eenhede trek in stilte na Tankanbaai, Kurile -eilande, noord van Japan.
17Nov41. Vyf duikbote wat midgets dra, is op pad na Pearl Harbor.
26Nov41. Die Attack Force vlieg vanaf Tankanbaai, ooswaarts na die Noordelike Stille Oseaan. Vloot draai suidoos.
02 Des41. Die kabinet stuur 'n boodskap: "Klim op die berg Niitaka!", Gaan voort met die aanval.
07 Desember 41. 13:00 Sending voltooi, die Japannese vloot besluit geen derde aanval nie, draai noord.
Kronologie van Pearl Harbor Attack Force tot hul vernietiging
7 Desember 41. Japannese val Pearl Harbor aan met vlootvliegtuie van ses draers: Akagi, Kaga, Soryu, Hiryu, Shokaku, en Zuikaku.
Japannese duikboot Ek-26 dop en wasbak stoomskoener Cynthia Olson ongeveer 1 000 myl noordwes van Diamond Head, Hawaii. Daar is geen oorlewendes nie.
Midway Island word deur vernietigers gebombardeer Ushio en Sazanami. Mariene kusbatterye keer die vuur terug en eis skade aan beide skepe. Die invalmag trek terug. Van die twee Amerikaanse duikbote wat buite Midway ontplooi is, Argonaut (SS-166), kan nie 'n suksesvolle benadering volg nie Forel (SS-202), maak geen kontak met die vyandelike skepe nie. Die daaropvolgende slegte weer sal Midway red van 'n stamp deur vliegtuie van die Pearl Harbor Attack Force wanneer dit na Japan terugkeer.
16 Des41. Die Japanese Pearl Harbor Attack Force maak draers los Hiryu en Soryu, swaar kruisers Toon en Chikuma, en twee vernietigers om die tweede aanval op Wake Island te versterk.
21 Des41. Vliegtuie van draers Soryu en Hiryu bom Wake Island.
22 Des41. Japannese bomwerpers, gedek deur vegters van draers Soryu en Hiryu, bom Wake Island vir die tweede keer. Die laaste twee vliegbare USMC F4F's onderskep die aanval.
23 Des41. Vliegtuie van draers Hiryu en Soryu, sowel as watervliegtuigdraer Kiyokawa Maru bied noue lugondersteuning vir die inval in Wake Island.
19 Februarie. Japannese strydmag aanval op Darwin, Australië, 189 vliegtuie van draers Akagi, Kaga, Hiryu en Soryu bomversending, vliegvelde en walinstallasies ses skepe is gesink.
1 Maart42. Vliegtuie van Japannese vervoerder Soryu aanval Pecos (AO-6) drie keer om die oliehouer na die onderkant te stuur.
3 Maart 42. Onderzeeër Baars (SS-176), dieptebelaai en onherstelbaar beskadig deur Japannese vernietigers Ushio en Sazanami, word deur haar bemanning in die Java -see gestamp. Alle hande (59 mans) oorleef die boot se verlies en word gevange geneem.
5Apr42. Japannese treffermag aanval op Colombo, Ceylon. Na verkenningsvliegtuig van 'n swaar kruiser Toon vind Britse swaar kruisers HMS Cornwall en HMS Dorsetshire, draerbomwerpers van Akagi, Hiryu en Soryu sink albei skepe.
9Apr42. Die operasie in die Japannese Indiese Oseaan duur voort: die slagoffer van aanvalskragte in Trincomalee, Ceylon. Japannese draagbommenwerpers sink die Britse vervoerder HMS Hermes en vier ondersteunende skepe.
8 Mei42. Slag van die Koraalsee. Japannese draersmag het rondom draers gevorm Shokaku en Zuikaku is vir 'n paar maande geleë en onder die lug geneem by die twee lugrederye, waardeur hulle nie beskikbaar is vir onmiddellike operasies nie (Midway). Lexington word verlaat, Yorktown keer terug na Pearl vir herstelwerk.
4 Junie 42. Slag van Midway. Die Japannese draers is gefokus op die vernietiging van Midway en Amerikaanse lugmagte en is afgelei deur lugaanvalle op land, en was onvoorbereid op die lugaanval. Heldhaftige maar onsuksesvolle poging van Hornet s'n Torpedo Squadron 8, lei Japannese Zero -verdedigers af. Amerikaanse duikbomwerpers het die draers getref en laat sink Akagi, Kaga, en Soryu . Aan die einde van die middag het die Amerikaanse lugweer die Mobile Force weer getref en gesink Hiryu, die vierde en laaste van die groot Japannese draers in aksie.
5 Julie 42. Onderzeeër Groeier (SS-215) sink die Japannese vernietiger Arare en beskadig vernietigers Kasumi en Shiranui langs Kiska, Aleoetiërs. Groeier word beskadig deur dieptekoste.
17 Aug. 42. Onderzeeër Gudgeon (SS-211) beskadig Japannese oliesmakers Shinkoku Maru en Nichiei Maru noordwes van Truk
18 Aug. 42. Japannese vernietigers Kagero, Hakigaze, Maikaze, Urakaze, Isokaze en Hamikaze begin om 916 troepe van die Ichiki -detachement van die Imperial Army op Guadalcanal te land.
19 Augustus 42. USAAF B-17's, wat vanaf Espiritu Santo vlieg, bombardeer Japannese vernietigers Kagero, Hagikaze en Maikaze langs Guadalcanal, skadelik Hagikaze van Tulagi af. Shinkoku Maru. -->
15 Okt42. Vliegtuie van Japannese draers Shokaku en Zuikaku sink die vernietiger Meredith van San Cristobal, Solomons af.
26 Okt42. Slag van Santa Cruz -eilande. In die vierde groot draerslag van 1942. Onderneming (CV-6) word beskadig deur vliegtuie van draers Junyo en Shokaku. Hornet (CV-8) word beskadig deur vliegtuie van Junyo, Shokaku, en Zuikaku. Suid -Dakota (BB-57) en San Juan (CL-54) word beskadig deur vliegtuie van Junyo. SBD's van Onderneming draer van skade Zuiho . SBD's van Hornet draer van skade Shokaku.
27 Okt42. Verlate vervoerder Hornet (CV -8) - beskadig deur bomme en torpedo's en pogings om die vorige dag te skiet - word deur Japanse verwoesters gesink Akigumo en Makigumo.
30Nov42. Slag van Tassafaronga: Vier swaar kruisers, een ligte kruiser en ses verwoesters verras sewe Japannese vernietigers van Tassafaronga Point, Guadalcanal. Die vyand druk voort om houers te vaar om Japannese troepe op Guadalcanal te onderhou, terwyl torpedo's van verwoesters af gelanseer word Kagero, Makinami, Kuroshio, Oyashio, Kawakaze en Naganami verwoesting op Amerikaanse skepe veroorsaak en sink Northampton (CA-26) en skade aan swaar kruisers Pensacola (CA-24), New Orleans (CA-32), en Minneapolis (CA-36). Japannese vernietiger Takanami word deur geweervuur ​​ingesink.
10 Januarie 43. Amerikaanse duikboot Argonaut (APS-1) gesink deur dieptelade en geweervuur ​​van vernietigers Maikaze, Isokaze, en Hamakaze terwyl hy 'n Japannese konvooi in die S.W. Stille Oseaan.
29 Maart43. Onderzeeër Gudgeon (SS-211) sink die Japannese vloot tenkskip Toho Maru in die Makassar -straat en tenkwa beskadig Kyoei Maru.
8 Mei43. Vernietiger Kagero , beskadig deur myne van Rendova, Solomons, word deur USMC -vliegtuie gesink.
10 Julie 43. Onderzeeër Pompano (SS-181) beskadig die Japannese oliehouer Kyokuyo Maru langs Osaka, Japan.
29Nov43. Submarine Paddle (SS-263) val die Japannese vloot tenkwa aan Nippon Maru langs Brown Island, in die ooste van Carolines.
3 Januarie 44. Onderzeeër Raton (SS-270) beskadig die Japannese vloot tenkskip Akebono Maru oos van Mindanao, P.I.
14 Januarie 44. Onderzeeër Scamp (SS-277) val die Japannese konvooi ESE van die Palaus, sinkende vloot tenkwa aan Nippon Maru . Albacore (SS-218), in die omgewing, wasbak vernietiger Sazanami . Wagvis (SS-217) sit op dieselfde konvooi en sink vloot tenkwa Ken'yo Maru .
17 Februarie 44. Nege vragmotors en ses slagskepe tref Japannese installasies en skeepsvaart by Truk en veroorsaak groot skade aan 32 skepe, waaronder vlootskip Shinkoku Maru .
25 Februarie 44. Onderzeeër Hoe (SS-258) val die Japannese konvooi sinkende vloot tenkwa Nissho Maru aan en beskadig die vloot tenkskip Kyokuto Maru suid van die Davao -golf, P.I.
13 Maart44. Onderzeeër Sand Lance (SS-381) val die Japannese konvooi by Honshu aan, met 'n sinkende seiljagvaart Tatsuta en vragskip Kokuyo Maru SSW van Yokosuka.
30 Maart44. Vyfde Vloot begin met intense bombardemente op Japannese vliegvelde, versending, vlootonderhoudsgeriewe en ander installasies in Palau, Yap, Ulithi en Woleai in die Carolines. TF 58 -vliegtuie sink 41 skepe, insluitend vlootskip Akebono Maru .
11 April 44. Onderzeeër Redfin (SS-272) sink die Japannese vernietiger Akigumo in die oostelike ingang van die Basilan -straat, 06.43'N, 122.23'E.
9 Junie44. Onderzeeër Harder (SS-257) sink die Japannese vernietiger Tanikaze in Sibitu Passage, 90 myl suidwes van Basilan -eiland, 04.50'N, 119.40'E.
19 Junie 44. Slag van die Filippynse See. Die Japannese verloor ten minste 300 vliegtuie in wat Amerikaanse vlieëniers die & quotMarianas Turkey Shoot. & Quot Submarine noem Albacore (SS-244) sink die nuwe Japanse vervoerder Taiho, NNW van Yap -duikboot Cavalla (SS-244) sink die Japannese vervoerder Shokaku.
20 Junie44. TBF's van Belleau Wood wasbak draer Hiyo noordwes van Yap -eiland. TF 58 -vliegtuie beskadig ook die draer Zuikaku , klein draers Chiyoda en Ryuho, vinnige vloot tenkwa/watervliegtuigdraer Hayasui, slagskip Haruna, swaar kruiser Maya en 5 minder skepe. VAdm Mitscher beveel die skepe van TF 58 om ligte te wys om die terugkeer van vliegtuie huis toe te lei. Japanse terugtog, die Amerikaanse vloot keer terug om Saipan te beskerm.
23 Augustus 44. Onderzeeër Haddo (SS-255) torpedo's Japannese vernietiger Asakaze terwyl die vyandelike oorlogskip tenkwa begelei Niyo Maru, uit Kaap Bolinao, Luzon, P.I. Asakaze sink naby Dasolbaai nadat pogings tot berging misluk het.
21 September 44. TF 38 (VAdm Mitscher) begin aanvalle op Japannese skeepsvaart in Manila en Subic Bays, Clark en Nichols Fields naby Manila, en die Cavite Navy Yard. In Manila sink vliegtuie vloot tenkwa Kyokuto Maru en 28 ander skepe.
25 Okt 44 Beroep van Leyte. Die Fast Carrier Force ontmoet die Northern Force in die Battle Off Cape Engano, besig om die swaar draer te laat sak Zuikaku en ligte draers Chiyoda, Zuiho, en Chilose.
Swaar kruiser Mogami word deur die verwoester verwoes Akebono.
27 Okt44. Vliegtuiggebaseerde vliegtuie van TF 77, invalmag van Nieu-Guinee, wasbakvernietiger Shiranui noord van Iloilo, Panay, Shinkoku.I.
5Nov44. Vliegtuie gebaseer op 'n draer wat teikens in Manilabaai tref en langs die vernietiger van Santa Cruz Akebono en escort destroyer Okinawa.
13Nov44. By Cavite sink vlootvliegtuie vernietigers Akebono en Akishimo, vloot tenkwa Ondo, en wagboot Daito Maru, 14,29'N, 120,55'E
21Nov44. Slagskip Kongo en begeleier vernietiger Urakaza deur duikboot Sealion II in die Formosa -straat gesink.
29Nov44. Shinano, die grootste vervoerder ter wêreld, getorpedeer terwyl dit begelei is deur slagoffers wat getoets is Hamakaze, Isokaze, en Yukikaze.
19 Maart45. TF 58 (VAdm Marc Mitscher) pond gestuur by Kure en Kobe, Honshu, beskadig swaar vaartuig Toon.
07Apr45. TF 58 (VAdm Mitscher) val die Japanese First Diversion Attack Force, wat rondom slagskip gevorm is, aan Yamatobeweeg deur die Oos -Chinese See na Okinawa. 386 vliegtuie sink Yamato en ligte kruiser Yahagi suidwes van Nagasaki, vernietigers Asashimo, Hamakaze, Isokaze en Kasumi en beskadig drie ander vernietigers.
Pearl Harbor Hawaii kort na 0755 Sondag, 7 Desember 1941
L-R Nevada (BB-36),, Arizona (BB-39) (aan boord), Vestal (AR-4) (buiteboord), Tennessee (BB-43) (aan boord), Wes -Virginia (BB-48) (buiteboord), Maryland (BB-46) (aan boord), Oklahoma (BB-37) (buiteboord), Neosho (AO-23) en Kalifornië (BB-44) 1st Air Fleet, admiraal C. Nagumo, IJN
Aan die brand gesteek deur vliegtuie van Onderneming (CV-6), 4 Junie 1942. Gedraai en vernietig deur vernietigers Arashi en Nowaki op 5 Junie 1942 noordwes van Midway Island
Aan die brand gesteek deur vliegtuie van Onderneming (CV-6) en gesink, 4 Junie 1942 noordwes van Midway Island
Aan die brand gesteek deur vliegtuie van Yorktown (CV-5) en Onderneming (CV-6), 4 Junie 1942 getorpedeer en deur vernietigers vernietig Kazegumo en Yugumo, 5 Junie 1942. Noordwes van Midway Island
Aan die brand gesteek en deur vliegtuie opgeblaas Yorktown (CV-5). Gesink noordwes van Midway Island, 4 Junie 1942
Nautilus (SS-168) beweer dat hy die doodslag toegedien het deur te slaan Soryu met twee torpedo's kort nadat sy getref is Yorktownse vliegtuig
Gesink deur 3 torpedo's wat afgevuur is Cavalla (SS-244) 140 myl noord van Yap -eiland, 19 Junie 1944
Geslaan deur 6 torpedo's en 7 bomme van vliegtuie van Essex (CV-9) en Lexington (CV-16) en gesink 220 myl oos noordoos van Kaap Engano, 25 Oktober 1944
Kreupel deur 50 dop treffers van 8 duim of minder tydens die eerste vlootslag van Guadalcanal. Getref deur 4 torpedo's uit vliegtuie van Onderneming (CV-6) en sak af van Savo -eiland, 13 November 1942
Gestrem deur geweervuur ​​van Washington (BB-56) tydens die Tweede Slag van Guadalcanal. Kirishima het nege 16 duim en meer as veertig 5 duim treffers op 'n reikafstand van slegs 8400 meter gekry en is op 15 November 1942 afgeskakel
Gesink in vlak water deur vliegtuie van Taakspan 38 naby Kure -eiland, 24 Julie 1945, is in 1948 vir afval opgebreek
Deur vliegtuie getrap deur Taakspan 77.4.2 noordoos van Samar. Deur torpedo's uit die vernietiger gestamp Nowake 25 Oktober 1944
Gebombardeer deur U.S.A.A.F. vliegtuig 10 myl Suidoos van Negros, Filippynse Eilande, 24 Oktober 1944. Gesink 26 Oktober 1944
Gedraai en gesink Harder (SS-257) 90 myl suidwes van Basilan, 9 Junie 1944
Gedraai en gesink Seeleeu (SS-315) 105 myl noord noordwes van Keelung, Formosa, 21 November 1944
Beskadig deur vliegtuie van Taakspan 58. Op 7 April 1945 150 myl suidwes van Nagasaki gestamp
Gesink deur vliegtuie van Hornet (CV-12) en Cabot (CVL-28) 150 myl suidwes van Nagasaki, 7 April 1945
Erg beskadig deur vliegtuie van Taakspan 58. Hy het op 7 April 1945 150 myl suidwes van Nagasaki afgelê
Gedraai en gesink Groeier (SS-215) 12 myl oos van Kiska Harbour, Alaska, 5 Julie 1942
Beskadig deur 'n myn en gesink deur Amerikaanse vlootvliegtuie 8 myl suidwes van Rendova, 8 Mei 1943
Gesink deur vliegtuie van Taakspan 77 80 kilometer noord van Panay, 27 Oktober 1944
Gedraai en gesink Redfin (SS-272) 30 myl suidoos van Zamboanga, 11 April 1944
Het saam met Pearl Harbor Task Force gevaar, maar is aangewys om Midway Island te bombardeer. Gesink deur vliegtuie van Taakspan 38 in Manilabaai, 13 November 1944
Het saam met Pearl Harbor Task Force gevaar, maar is aangewys om Midway Island te bombardeer. Ushio was die enigste Japannese skip wat aan die aanval op Pearl Harbor deelgeneem het om nie tydens die oorlog te laat sink nie. Ushio het erg beskadig oorgegee en is in 1946 geskrap
Voorsieningsgroep nr. 1, kaptein, Masanao, IJN
Kyokuto Maru - Gesink deur Amerikaanse vlootvliegtuie, 21 September 1944
Kenyo Maru - Gesink deur Walvis (SS-239), 23 Maart
Kokuyo Maru - Gesink deur Bonefish (SS-223), 30 Julie 1944
Shinkoku Maru - Gesink deur US Navy Aircraft op Truk, 17 Februarie 1944
Voorsieningsgroep nr. 2, kaptein Kazutaka Niimi IJN
Toho Maru - Gesink deur Gudgeon (SS-211), 29 Maart 1943
Hoe die Japannese dit gedoen het
Pêrelhawe. Van al die aspekte van die aanval op daardie 7 Desember 1941 Sondagoggend-insluitend die verraderlikheid, die flinkheid, die waagmoed en die vaardige uitvoering daarvan-lyk niemand meer oortuigend as die totale verrassing van die aanval nie. Hierdie element is nog meer opvallend, wetende dat net voor die aanval 'n Amerikaanse weermag radarplek by Opana Point, op Oahu, inkomende vliegtuie opgespoor het, en die vloot 'n buitelandse duikboot by die ingang van Pearl Harbor ontdek het. Voeg by hierdie mengsel dat Amerikaanse kodebrekers Japannese diplomatieke boodskappe van alle soorte gelees het, en dit lyk eenvoudig ongelooflik dat Japan 'n deeglike verrassingsaanval kan ondergaan.
Tog het dit presies dit gedoen. Hoe Japan dit kon doen, het Amerikaners sedertdien geboei. Groot literatuur, meestal geskryf vanuit 'n Amerikaanse perspektief, het die afgelope ses dekades gestroom om antwoorde op dieselfde vrae te beantwoord: Hoe het die Japannese in die geheim gekom, en waarom is die Amerikaners so onkant gevang? Nie onverwags nie, hierdie geskrifte handel meestal oor Amerikaanse foute en tekortkominge en behandel gewoonlik Japannese beplanning en voorbereidings vir die staking op 'n verkorte, soms afwysende manier. Selfs 'n standaardgeskiedenis, soos Gordon Prange's At Dawn We Slept, word afgesluit met 11 bladsye wat Amerikaanse mislukkings vertel, terwyl Japannese pogings drie paragrawe gee, waarvan een 'n belangrike plek toeskryf aan 'onvervalste geluk'. 1 Voorstanders van die Pearl Harbor -samesweringstesis verminder die Japannese tot marionette, wat onbewustelik optree volgens die grille van president Franklin D. Roosevelt (en volgens 'n paar Britse premier Winston Churchill). 2
Terwyl die lugaanval die oggend, volgens die woorde van die bevelvoerder van die Stille Oseaan -vloot, admiraal man E. Kimmel, 'n 'pragtig beplande en uitgevoerde militêre maneuver' was, was dit die Japannese voorbereidings wat die Pearl Harbor Task Force, die Kido Butai, om Hawaii ongemerk te nader. 3 Sonder die gedetailleerde beplanning en byna foutlose uitvoering van die voorrondes, sou die aanval nooit slaag nie.
Die begrip van Japan se vooroorlogse verandering in die vlootstrategie en hoe die Japannese vier hoofdele van die aanval-ontkenning en misleiding (D & ampD), radio-intelligensie (RI), kriptologie en bedryfsveiligheid gekombineer het, is van kritieke belang om te verstaan ​​hoe die Japannese kon trek van die aanval af. Hierdie komponente het mekaar dikwels aangevul. Een deel sal 'n ander lei, versterk of uitbrei, en lesse wat tydens opleiding en oefeninge geleer word, bepaal watter tegnieke werk. Eenvoudig gestel, hoe die Japannese hulle op die aanval voorberei het, was die sukses van die oggend, en die Amerikaners het waarskynlik niks kon doen om die uitkoms van die aanval beduidend te verander nie.
Skakel oor van verdediging na aanval
Strategie is die skrif wat nasies self skryf wat die daaropvolgende beleid en planne bepaal. Japan se voornaamste belangstelling na die Eerste Wêreldoorlog was om die ekonomiese hegemonie in Oos-Asië, hoofsaaklik China, uit te brei en te behou. Maar om hierdie strategiese doel te bereik, sal Japan teëkom teen koloniale moondhede in die streek en die Verenigde State, wat 'n ekonomiese "oop deur" in China wou handhaaf en sy eilandbesit wou beskerm. In die jare voor Pearl Harbor was die Japanse-Amerikaanse betrekkinge gekenmerk deur konfrontasies oor Japannese uitbreiding na China, die beslaglegging op Mantsjoerije en 'n opbou van vlootmagte en fasiliteite in die Stille Oseaan.
Japan se vlootstrategie het sy nasionale doelwitte noukeurig gevolg. Dit beoog 'n tweeledige missie: ondersteuningsoperasies om na die suide uit te brei na Suidoos-Asië en Nederlands-Oos-Indië, terwyl die Tuis-eilande beskerm word teen 'n verwagte aanval deur die Amerikaanse Stille Oseaan-vloot, wat Japan of sy kommersiële toevoerroetes kan bedreig.
Die doeltreffende speerpunte vir die buitelandse beleid van die Westelike Stille Oseaan van beide lande was hul onderskeie vloote: die Stille Oseaan -vloot en die Imperial Japanese Navy (IJN). Beide lande het verwag en opgelei vir uiteindelike konflik. Vir die Japannese was die vlootstrategie wat dit die grootste deel van die twee dekades voor 1941 aangeneem het, egter in wese defensief. Terwyl elemente van die IJN elders in die suide betrokke sou wees, sou die meerderheid van die gevegslyne-sy slagskepe, aangevul met draers-in die tuiswater rondom die Japannese argipel bly en wag op die verwagte riposte deur die versterkte Stille Oseaan-vloot. Sodra die Amerikaanse skepe ontplooi is, sou die Japannese vloot uitsorteer en 'n "beslissende stryd" iewers in die Midde-Stille Oseaan-gebied soek. 4
Namate die skeepstegnologie gevorder het en Japannese vragmotors meer pons van bekwame vliegtuie gekry het, het die ligging van die klimaksbotsing ooswaarts beweeg totdat die Japannese vloot se algemene staf (NGS) teen die laat dertigerjare beplan het dat dit naby die Mariana -eilande sou plaasvind, ongeveer 1400 myl suidoos van Japan. Ironies genoeg, en met implikasies vir Pearl Harbor, pas Amerikaanse planne netjies by die Japannese verwagtinge. Amerikaanse vlootbeplanners, in War Plan Orange en sy verskillende permutasies, sou die versterkte Stille Oseaan -vloot oor die Sentraal -Stille Oseaan stuur om die Japanse Gekombineerde Vloot iewers naby die Marshall- of Caroline -eilande te ontmoet en dit te vernietig voordat hulle na die Filippyne sou gaan en die uiteindelike belegging van die Japannese tuiseilande. 5
Die Japannese scenario vir strategiese verdediging was 'n vaste deel van hul vlootoefeninge gedurende die jare voor die Tweede Wêreldoorlog. Amerikaanse intelligensie, meestal deur middel van radio -intelligensie en verslae deur die vloot?
s, was bewus van hierdie plan. Reeds in 1927 het Amerikaanse radiomonitors en verkeersontleders die jaarlikse groot maneuvers van die IJN beraam en vasgestel dat die Japannese strategiese houding grootliks defensief was. 6 Hierdie intelligensie -skatting, wat tot in 1941 voortduur, het die leiding van die Amerikaanse vloot oortuig dat die belangrikste gevegsmag van Japan in tuiswater sou bly en wag op die beweging van die Amerikaanse Stille Oseaan -vloot. Die Amerikaanse vlootoorlogbeplanning, verpersoonlik in WPAC-46 onder admiraal Kimmel, het op hierdie onbedoeldheid gereken en gevra vir 'n opmars in die Sentraal-Stille Oseaan sodra vyandelikhede begin het. 7
In Januarie 1941 stel admiraal Isoroku Yamamoto egter die idee voor van 'n sluipaanval op Pearl Harbor. In wese het hy meer as twee dekades van Japannese vlootstrategiese denke omgekeer. Die Japannese NGS het hierdie idee vir bykans nege maande lank gekant voordat hulle aan Yamamoto toegegee het. Beplanning, opleiding en oorlogspele in September 1941 onthul tegniese en operasionele tekortkominge wat opgelos moes word as sy plan sou werk. Dit is opmerklik dat die Amerikaanse vlootintelligensie nie die denkverskuiwing opgemerk het nie. Amerikaanse radio -intelligensie het in 1941 voortgegaan om die Japannese vlootaktiwiteite te ontleed binne die konteks van die ou verdedigingstrategie. Amerikaanse ontleders het die draers aanvaar en die grootste deel van die gevegslyn sou in Japannese tuiswaters bly. Al wat Yamamoto nodig gehad het, was 'n manier om die Amerikaners te oortuig om so te bly dink.
Om die strategiese verandering te bedek
Die sleutel tot die sukses van die Japannese aanval op Pearl Harbor, spesifiek, wat die Pearl Harbor-stakingskrag in staat gestel het om die beginpunt te bereik, onopgemerk (en heeltemal onverwags) deur die Amerikaners, was Tokio se radio-ontkennings-en-bedrogaksies. Dit is opmerklik dat hierdie aktiwiteite eenvoudig nie net 'n "sak truuks" was wat bedoel was om die Amerikaanse vlootradio -intelligensie te verwar nie. Hulle was eerder 'n funksie van die verandering in die Japannese strategie en was bedoel om die Amerikaners te oortuig dat daar geen verandering van defensiewe na offensiewe bedoelings was nie.
Twee opmerkings oor Japannese D & ampD verduidelik die sukses daarvan verder. Eerstens was die dryfveer vir die uitgebreide radio -idee van die IJN die bewustheid van die vermoë van vyandelike radio -intelligensie om Japannese draers te identifiseer en op te spoor. Vroeër, in Maart en Junie 1941, toe vragmotors suidwaarts gestuur is om die beleid van Tokio ten opsigte van die besette Franse Indochina te ondersteun, het Japannese radio -intelligensie ontdek dat die Britse moniteringsplek in Hong Kong die groot skepe geïdentifiseer en opgespoor het. (Dit is nie bekend of die Japannese besef het dat Amerikaanse vlootradio -intelligensie dit ook gedoen het nie.) Die Japannese vlootbevel was op die kwesbaarheid van sy kommunikasie met buitelandse RI verplig om 'n teenplan op te stel. 8
Tweedens het die radio D & ampD-program middel November 1941 begin op die hakke van 'n weeklange kommunikasieoefening-'n reeks geskeduleerde radiokontakte tussen geselekteerde skepe en stasies. 9 Die bedrog was bedoel om aan Amerikaanse radiomonitors in die Filippyne en Hawaii te verskyn as 'n voortsetting van dieselfde kommunikasie -oefening. Die boor het begin as die skepe van die Kido Butai verhuis na 'n ontmoetingspunt in die binnelandse see van Japan. Die misleidingsfase het begin toe die skepe van die taakspan op 17 November 'opknop' op pad na die Kuriles.
Vanaf die middel van November het die Amerikaanse stasies in Hawaii en die Filippyne ongeveer 'n dosyn uitsendings onderskep-geen oproepe nie, net oproepe en radio "gesels" oënskynlik van die IJN-draers. Hierdie gebrek aan gemonteerde emissies het tot voordeel van Japan gewerk, aangesien dit 'n Amerikaanse opvatting versterk het dat die vervoerder van Tokio in tuiswater was en grootliks onaktief was, wat in opsommings van die kommunikasie -intelligensie -eenheid aan admiraal Kimmel gerapporteer is as "niks oor die draers" of "geen inligting". Kimmel sou aan verskeie verhore rapporteer dat hierdie periodes van stilte of onaktiwiteit ten minste agt keer in die vorige ses maande niks nuuts was nie; dit was onseker waar die skepe was weens min of geen uitsendings nie. 10
Aangesien die skynbare uitsendings van die draers deur die Amerikaanse vloot-moniteringstasie in Corregidor, die Filippyne, opgetel is, is rigtingopsporingstoerusting (DF) gebruik om lyne op hul roepsein te teken. 11 Die gevolglike lyne het oor die Japannese vlootbasisse Sasebo, Kure of Yokosuka gekruis, wat daarop dui dat die draers by hierdie basisse was. Vir Amerikaanse vlootintelligensie -ontleders in Washington, Hawaii en die Filippyne, het die kongruensie van die lyne die gevolgtrekking bevestig dat die draers steeds in die tuiswater was, soos verwag, opgepas, opgelei of voorberei op die verwagte opkoms van die Stille Oseaan -vloot uit Pearl Harbor . 12 Belangriker nog, hierdie rigtings het ook saamgeval met die resultate wat op die transmissies van Augustus tot November 1941 verkry is, terwyl die IJN in die waters rondom die suidelike tuiseiland Kyushu opereer. 13
Wat ook al die vooruitsigte van die Amerikaanse vlootowerhede oor die aktiwiteite van die IJN aan die einde van 1941, het dit geen idee gehad van 'n onmiddellike bedreiging vir Pearl Harbor deur Japannese lugreders nie. Hulle eie radio -intelligensie het dit bevestig.
Monitor Amerikaanse radioverkeer
Die rol van die Japannese radio -intelligensie, hoofsaaklik deur die IJN, maar ook die klein rol wat die Japanse ministerie van post, telegraaf en telefoon (PT & ampT) gespeel het, was vir Amerikaners grootliks onbekend. Die meeste vertellings noem 'n klein span aan boord van die Kido Butaise vlagskip, die vervoerder Akagi, wat na Hawaii -handelsstasies geluister het vir enige waarskuwing. Maar dit is slegs 'n breukdeel van die verhaal.
Kortliks is radio -intelligensie inligting wat verkry kan word uit kommunikasie, uitgesluit kriptanalise. RI is afgelei van die 'eksterne' van boodskappe en die oordrag van sodanige verkeer, soos boodskapprioriteit, roeptekens en die vind van radio -rigtings. In 'n nuttige analogie is radio -intelligensie soos om die koevert en afleweringsmetode van 'n brief te bestudeer. Ons kan leer wie dit gestuur het, die datum, relatiewe grootte en die afleweringstelsel. Maar elke gevolgtrekking wat op RI gebaseer is, is grootliks afleidend en kan misleidend wees sonder stawende intelligensie.
Jare lank voordat die Japannese vloot begin worstel het met die idee van Yamamoto vir 'n verrassingsaanval op Pearl Harbor, het die radio -intelligensie -afdeling van die IJN die Amerikaanse Stille Oseaan -vloot -oefeninge en -aktiwiteite dopgehou. Terwyl die Japannese die kommunikasie van ander vloot in die Stille Oseaan onderskep en bestudeer het, soos die Royal Navy en die Sowjet -Stille Oseaan -eskader, was die Stille Oseaan -vloot sy prioriteitsdoelwit. Soos die meeste groot vloote, het Japan vroeg in die 1920's 'n RI -vermoë gevestig. Radio-intelligensie is hanteer in die 'spesiale afdeling' van die kommunikasie-afdeling van die vloot se algemene personeel, wat luisterposte op verskillende eilande in Japan gebruik het. Tokio het ook handelskepe gestuur met spesiale moniteringspanne aan boord om jaarlikse Amerikaanse vlootoefeninge op te spoor. 14
Eind Mei 1940 het president Roosevelt die Pacific Fleet beveel om in Pearl Harbor te bly na die voltooiing van Fleet Problem XXI. (Die vloot was gevestig in San Diego, Kalifornië, met Pearl Harbor as 'n gevorderde ontplooiingsbasis.) Roosevelt het gehoop dat dit 'n soort afskrikmiddel sou wees. 15 'n Onverwagte gevolg van die stap was egter dat die kommunikasie van die Pacific Fleet nou binne die bereik van die Japannese RI -stasie op Kwajalein was. Deur op Pearl Harbor te luister, kon hierdie eenheid, die eerste afdeling van die sesde kommunikasie -eenheid, baie meer intelligensie versamel as voor die oordrag. Bykomende inligting kom van die Japanse PT & ampT -ministerie, wat kommersiële telegramme en radiooproepe deur Pacific Fleet Sailors na hul gesinne op die vasteland gemonitor het. Seilskedules, toevoer-trein aankomste, eenheidsbemanning en skeepsplekke was beskikbaar in oop kommunikasie. 16 Die Japannese het ook die kommunikasie van die hoofkwartier van die Stille Oseaan met kopies van die vloot op Midway, Guam, Samoa en Johnston Island gekopieer.
In die somer van 1941, namate die planne vir die aanval op Pearl Harbor gevorder het, het die IJN sy radio-intelligensie-dekking van die Amerikaanse militêre teenwoordigheid in Hawaii versterk. Nog twee stasies, op Saipan en naby Tokio, dek nou die kommunikasie van die Stille Oseaan -vloot en die Amerikaanse weermag se lugkorps in Hawaii. 'N Nuwe RI -bevelstruktuur in Tokio het die poging georganiseer met 'n groter klem op die identifisering van skepe en die vind van rigting. Daaglikse verslae van Kwajalein, wat lyste bevat van roeptekens van die Amerikaanse vloot vir sy skepe en kusstasies, is na Tokio gestuur. Roepborde vir skepe soos die USS Arizona (BB-39), Onderneming (CV-6), en Astoria (CA-34) opgemerk. 17 Die Kwajalein DF -stasie het die roetes van Amerikaanse vliegtuie wat tussen die Amerikaanse Stille Oseaan -basisse vlieg, opgespoor, maar belangriker nog, dit het verkenningsvlugte om die Hawaiiaanse Eilande gevolg. Die resultate het aan die lig gebring dat die vlugte byna uitsluitlik na die weste en suide van die eilandketting was. Die noorde, die rigting waaruit die Kido Butai sou nader, onbedek gebly.
Radio -intelligensie het verslae aangevul van die Japannese agent Takeo Yoshikawa, wat by die konsulaat in Honolulu opereer het. Sy inligting was die primêre intelligensiebron vir die IJN op Pearl Harbor, maar sy ampstermyn was onseker. Hy kan te eniger tyd gekompromitteer en gesluit word. Sy verslae was ook beperk. Hy het min inligting verskaf oor Amerikaanse lugaktiwiteite rondom Hawaii, en dit kan tot twee dae neem om die intelligensie te bereik Kido Butai, en hy het geen manier gehad om radiokommunikasie te monitor nie. Toe die aanval kom, sou sy rol eindig. Japannese RI kan egter vir al die tekortkominge vergoed.
Die Amerikaanse Stille Oseaan -bevel het die toename in die Japannese DF -aktiwiteit nie misgeloop nie. In 'n daaglikse opsomming van Traffic Intelligence wat aan admiraal Kimmel voorgelê is, is opgemerk dat Japannese DF -nette sedert Oktober uiters aktief was. Die uitgawe van 28 November bevat 'n beoordeling deur kommandant Edward Layton, Kimmel se intelligensiebeampte van Kimmel, dat die Japannese DF 'resultate behaal'. 18 Omdat die Amerikaanse vlootintelligensie nie die DF -boodskappe wat in 'n spesiale kode versleutel was, kon lees nie, kon Layton nie geweet het dat dit inligting bevat oor die kritieke gate in die Amerikaanse lugverkenning rondom Hawaii nie.
'N Verdere aspek van die Japannese RI teen Hawaii het aan die einde van 1940 plaasgevind toe die Amerikaanse weermag seine korps 'n nuwe spraakopsporingstelsel toets vir radiooproepe tussen Honolulu en San Francisco. Hierdie A-3-toestel, ontwerp deur AT & ampT, was reeds in gebruik tussen Washington en Amerikaanse ambassades in Europa. Toe die scrambler aangeskakel word vir die toets, het 'n operateur in Japan ingebreek en gevra of daar iets fout is met die kanaal, want Tokio kon nie die stemoordrag tussen die twee Amerikaanse terminale verstaan ​​nie. Dit het aangedui dat die Japannese PT & ampT Ministerie oproepe tussen Honolulu en die Verenigde State monitor. 19
Toe die Japannese strydmag die Hawaise Eilande nader, ontvang dit huidige radio -intelligensie via 'n vlootuitsending in Tokio (wat dit nie per radio hoef te erken nie), van moniterings- en DF -eenhede op drie landterreine, sowel as van 'n RI -span aan boord van die Akagi, wat nie net na kommersiële uitsendings van Honolulu geluister het nie, maar ook na die see- en lugkommunikasie. Daarbenewens het talle Japannese sesde vlootduikbote wat vroeër gestuur is om die gebied te verken en Amerikaanse skepe aan te val, klein radio-onderskepspanne gedra, met die doel om intelligensie aan die duikbote te verskaf. 20
Die Japannese RI -poging sou die Kido Butai ingelig oor enige veranderinge aan die status van Amerikaanse magte in Hawaii en waarsku die taakspan as die teenwoordigheid daarvan bekend is.
Breek die Japannese kodes
Japanse kriptologie, net soos sy radio-intelligensieprogram, het ernstig begin ná die Eerste Wêreldoorlog. Die IJN het gekies vir kodeboeke en kaarte. Dit het boodskappe verder geënkripteer deur hulpstelsels soos transposisie -sifers te gebruik, wat die kodegroepe volgens 'n sleutel omskep het. Danksy 'n kombinasie van goeie kripto-analise en die versending van afskrifte van hierdie vroeë kodes, het Amerikaanse kodebrekers van die Navy se OP-20-G die versleutelde boodskappe vir ongeveer 15 jaar gebreek en benut.
In die middel van 1939 het die IJN 'n nuwe operasionele kode vir algemene doeleindes ingebring, aangedui deur AN deur die Amerikaners. Die kodeboek bevat meer as 35 000 vyfsyfer-kodegroepe en 'n digitale kode om dit te enkripteer. Amerikaanse vlootkodebrekers het beperkte vordering met hierdie stelsel gemaak toe die Japannese dit in Desember 1940 vervang het met 'n nuwe kode, aangewys as AN-1, met meer as 50 000 kodegroepe.
Die verkeerde bewering dat die AN-1-kode tydens Pearl Harbor 'gelees' of ontgin is, is gebaseer op aanhalings buite konteks en talle tegniese misverstande van die Amerikaanse kodebreekproses. 'N Oorsig van die maandelikse vorderingsstate van die Amerikaanse vloot se kodebreekafdeling, OP-20-GYP-1, toon dat die kode slegs 8 % van die 50 000 kodegroepe herstel het. Die Amerikaanse vloot kon eers vroeg in 1942 intelligensie opdoen uit boodskappe wat met AN-1 geïnkripteer was, en selfs dan was die resultate op sy beste fragmentaries. 21 Geen intelligensie oor Pearl Harbor kon uit hierdie bron kom nie.
Die Amerikaners kon egter geënkripteerde Japannese diplomatieke boodskappe in 'n groot mate ontgin, alhoewel nie soveel as wat latere historici hulle voorgestel het nie. Vanaf laat 1939 tot middel 1940 het Japan nuwe diplomatieke sifers bekendgestel om hul kommunikasie te beskerm. Dit bevat die ikoniese Purple-cipher-toestel en verskeie handstelsels, insluitend die J-19-kode. Binne 1,5 jaar het hierdie stelsels grootliks toegegee aan kodebrekende elemente van die Amerikaanse weermag en die vloot. Tog was die tariewe vir die ontginning van hierdie boodskappe nie so hoog nie. Van 1 November tot 7 Desember 1941 is 59 persent van alle Purple-boodskappe tussen Tokio en Washington en 16 persent van J-19 vertaal. 22
Japan se eie kodebreekpoging was 'n ander verhaal. Terwyl Japannese vlootkryptanaliste geen vordering met die primêre Amerikaanse vlootstelsels kon maak nie, kon Tokio Amerikaanse diplomatieke stelsels lees, insluitend ou kodes soos die Brown- en Grey -reeks. Onbekend aan die Amerikaners, maar Tokio kon ook die hoëvlak-stelsel M-138 strookversyfer lees. Deur die Amerikaners as veilig beskou, is die stelsel in 1940 in die gedrang gebring, en die Japannese ministerie van buitelandse sake kon baie belangrike Amerikaanse diplomatieke versendings voor vyandighede lees. 23 Dit is nog onduidelik watter voordeel die Japanners met hierdie vermoë behaal het.
Behou die geheim
Operations Security (OPSEC) bestaan ​​uit alle maatreëls wat getref word om te verseker dat intelligensie oor operasies, aktiwiteite, ens. Aan 'n vyand geweier word. Alhoewel dit defensief van aard is, kan sekere OPSEC -tegnieke, soos kwarantyn, proaktief wees.
Vir die Japannese het die beveiliging van die geheim van die Pearl Harbor-operasie beteken dat veiligheidsmaatreëls ingestel moes word om toegang tot kennis van die aanval te beperk tot slegs diegene wat 'die behoefte het om te weet', sowel as om van buitelandse of binnelandse mense weg te bly Kido Butai opleidingsareas, fasiliteite of personeel.
Vanaf die begin van die beplanning vir die Hawaii -operasie vroeg in Januarie 1941 tot die somer van daardie jaar, het die IJN inligting oor die plan gehou, beperk tot klein groepies offisiere binne die operasies en bevelstaven van die Gekombineerde Vloot, die Naval General Staff, en die eerste lugvloot. Teen Augustus en September, namate die voorbereiding verskerp het, het meer mense binne die IJN van die plan verneem. Weermag- en burgerlike leiers is laat in 1941 op die plan ingelig. Dit is moontlik dat die senior leër van die weermag teen Augustus en kabinetsbeamptes van November van die plan verneem het, maar besonderhede het eers einde November verskyn. 24 Die Japannese diplomate in Washington en Honolulu is nie ingelig oor die aanval nie, wat die beste manier was om te verseker dat hulle opregte onderhandelingspunte van Tokio oorgedra het.
Binne die IJN het die 700 gedrukte afskrifte van Yamamoto se Combined Fleet Top Secret Operations Order No. 1 van 5 November 1941 by die IJN nie die bylae vir die Hawaiiaanse operasies nie. Die meerderheid senior beamptes van die Kido Butai is eers op 17 November amptelik van die plan in kennis gestel, toe Yamamoto sy laaste konferensie met die taakmagbevelvoerders gehou het. Die res van die bemannings is eers van die aanval ingelig totdat die skepe op 23 November die ankerplek by Tankanbaai in die Kuriles bereik het. Daar is alle pos en kommunikasie tussen die matrose en Japan ingeperk. 25
Interessant genoeg, het die Japannese OPSEC rondom die plan uitgebrei tot hul versleutelde diplomatieke en vlootboodskappe. Die diplomatieke verkeer in Tokio bevat verwysings na aktiwiteite in Suidoos-Asië en 'n waarskynlike aanvangsdatum vir die veldtog, 8 Desember (Tokio-tyd) as 'X-dag', maar dit het slegs Japannese bewegings na Suidoos-Asië afgeskakel. Yoshikawa se verslae van Honolulu verskil nie van dié van ander webwerwe soos Manila en die Panamakanaal-gedetailleerde intelligensie nie, maar geen melding van 'n aanval nie. Geënkripteer operasionele, weer- en opleidingsboodskappe bedoel vir die Kido Butai het Pearl Harbor nooit openlik genoem nie, die plan en doelwit kon slegs uit die naoorlogse ontsyferings afgelei word.
Japannese beperkings teen gierige aanhangers en diplomate was effektief. Gebiede rondom Kyushu sowel as die vlootwerf en opleidingsgebiede op die suidelike eiland is vir buitelandse waarneming afgesluit. Teen 17 November het die Amerikaanse ambassadeur in Tokio, Joseph Grew, Washington ingelig dat die veiligheid in Japan so streng is dat daar nie meer op die ambassade gereken kan word om 'n effektiewe oorlogswaarskuwing te gee nie. 26 Japannese koerantverhale oor die vloot is gesensor. Buitelandse skepe wat opleidingsgebiede naby Kyushu nader, is gestop. Die skepe van moontlike teëstanders is uit die gebied begelei, terwyl een, 'n Filippynse vragskip, aan boord gegaan het, die radio seël en beslag gelê het en die skip na Naha, Okinawa, gevaar het. 27
Hierdie OPSEC -kombers oor die operasies was nie perfek nie. In ten minste een geval in September, vliegtuie van die Hiryu sien 'n klein buitelandse vegter naby een van die Kido Butai opleidingsareas. Tog was die algemene kennis van die aanval baie naby Japan en weg van buitelanders.
En op die oggend van die aanval. . .
Op 7 Desember het die vloot- en militêre bevele in Hawaii nie vermoed dat 'n aanval sou plaasvind nie, maar in vorige jare het studies en oefeninge so 'n gebeurtenis voorgestel. In Washington het dieselfde denkwyse bestaan ​​onder die politieke, vloot- en militêre leierskap. Washington en Honolulu was bewus van die Japannese dreigement om gebiede in Suidoos -Asië aan te val. Berigte het gekom van Japannese troepeskepe en begeleide wat suidwaarts na Malaya beweeg en van lugverkenning oor die Filippyne, wat dui op planne in die streek. Maar Pearl Harbor? 'N Verrassingsaanval was nie deel van die berekeninge in Honolulu of Washington nie.
Hierdie onvoorbereidheid het niks te doen met 'n denkbeeldige sameswering in die Amerikaanse regering nie. Die rede was dat die bevele in Washington en Honolulu opgetree het volgens die intelligensie wat hulle byna uitsluitlik van Amerikaanse radio-intelligensie en diplomatieke kodebreek ontvang het. Die intelligensie het vir hulle gesê die Japannese trek suidwaarts en vyandelikhede sal waarskynlik binnekort begin, maar Pearl Harbor was nie in gevaar nie. Die beste beskikbare intelligensie oor die enigste werklike bedreiging vir die Stille Oseaan -vloot, die Japannese draers, het aangedui dat hulle in tuiswater was. Dit is wat admiraal Kimmel kort ná die aanval by die Roberts -kommissie aangemeld het. Hy was so seker dat daar geen bedreiging was nie; hy het patrollievliegtuie teruggehou om hulle gereed te hê vir die verwagte bevel om 'n aanvallende plan, WPAC-46, uit te voer. 28
In Washington, net 'n paar uur voor die aanval, het die Office of Naval Intelligence sy skatting van die Japanse vlootmagte aan die staatsekretarisse, die oorlog en die vloot oorhandig. Dit het al die vlootvervoerders van die IJN tuis geplaas. Die Japannese radiobedrog het soos 'n virus versprei en die intelligensie -assessering in Hawaii en Washington besmet. 29 Japan het sy polêre verandering in strategie suksesvol weggesteek en het nou die Combined Fleet, insluitend sy aanvalsdraers, gereed om sy vliegtuie na Hawaii te gooi. Japannese radio -intelligensie het geluister na 'n niksvermoedende Stille Oseaan -bevel, terwyl Tokio se kriptologie en OPSEC buitelandse intelligensie op 'n afstand van mekaar gehou het. In 'n sprekende detail het die leër van die weermag, generaal George C. Marshall, die oggend besluit om Honolulu nie te bel met nuus wat die Japannese op daardie dag sou aanbied "wat neerkom op 'n ultimatum nie." Hy herinner hom waarskynlik aan die voorval van die Japannese wat op die A-3-scrambler-toetse geluister het, maar verkies om die inligting in 'n telegram te stuur. 30
Dit alles wil nie sê dat die Japannese nie foute begaan het of die kans versoek het nie. Hulle het. Die deel van die aanvalplan wat daartoe gelei het dat midget -duikbote in Pearl Harbor infiltreer, het die verrassing byna verwoes. Die draertaakspan het "blind" na die ooste gevaar. Onderzeeërs wat bedoel is om vooruit te soek, is teruggetrek vanweë die oop see, en die Kido Butaise lughoof, bevelvoerder Genda Minoru, besluit teen lugverkenning omdat die vliegtuie kan verdwaal, 'n navigasiebaken kan vra en moontlik die ligging van die mag in gevaar kan stel. 31
Tog het die Amerikaners nooit die doek deurboor wat die Japannese vloot oor die Pearl Harbor -aanval gedrapeer het nie. As gevolg van die yl inligting, was intelligensiebeamptes soos Edwin Layton af en toe onseker oor die ligging van die draers, maar hy of ander het nooit 'n aanduiding gehad van die naderende Kido Butai. Die Japannese het die Amerikaanse intelligensie heeltemal mislei.
Die implikasie hiervan is 'n baie meer ontnugterende gevolgtrekking as enige veronderstelde sameswering, want dit het aan die lig gebring dat 'n kundige en tegnies vaardige teenstander die skynbare voordele van die Amerikaanse intelligensie -gemeenskap effektief kan ontken. Die Japannese ontkennings-en-misleiding-veldtog was so effektief dat die hoof van die kommunikasie-intelligensie-eenheid in Hawaii, bevelvoerder Joseph Rochefort, net kon antwoord: "Die 7de van Desember. " 32
1. Gordon W. Prange, By Dawn slaap ons: die onvertelde verhaal van Pearl Harbor (New York: McGraw-Hill, 1981), pp. 725–737.
2. Hoofsaaklik Robert B. Stinnett, Dag van misleiding: Die waarheid oor FDR en Pearl Harbor (New York: Free Press, 1999) en James Rusbridger en Eric Nave, Verraai in Pearl Harbor: Hoe Churchill Roosevelt in die Tweede Wêreldoorlog gelok het (New York: Summit Books, 1991).
3. Amerikaanse kongres, Verhore voor die Gesamentlike Komitee vir die Ondersoek na die Pearl Harbor -aanval, 79ste kongres . (Washington, DC: U.S. Government Printing Office, 1946) (hierna aangehaal as PHH), Deel 22: p. 388.
5. Amerikaanse vlootbeplanning was soms meer aggressief in sy rooster, maar sy doelwitte bly konstant. Sien Edward S. Miller, Oorlogsplan Oranje: Die Amerikaanse strategie om Japan te verslaan, 1897-1945 (Annapolis: Naval Institute Press, 1991), pp. 286-315.
6. Sien byvoorbeeld Verskeie verslae oor Japannese grootvlotmaneuvers (Julie-September 1935), SRH-225. (Fort Meade, besturende direkteur: National Security Agency, 1983).
7. PHH, Deel 22: p. 328 Miller, pp. 282–285, 294–5, 317–8.
8. Ishiguro -onderhoud nr. 8, 1 Mei 1948. University of MD, Prange Collection, Box 19, Folder: "Ishiguro Aboard Soryu."
9. Japanese Naval Translation (SRN) 116602. National Archives and Records Administration, College Park, MD (hierna NARA genoem), RG 457, Inskrywing 9014.
10. PHH Deel 24: pp. 1,385-6 Robert J. Hanyok, "Catching the Fox Unaware. Japanese Radio Denial and Deception and the Attack on Pearl Harbor," Naval War College Review (Deel 61, nr. 4, herfs 2008) pp. 99-124.
11. Die USN -moniteringstasie in die Filippyne, tesame met die analitiese afdeling, wat dikwels CAST genoem word, het in Oktober 1940 van Cavite na Corregidor verhuis.
13. "Vertalings van onderskepte vyandelike radioverkeer en ander dokumente van die Tweede Wêreldoorlog," NARA, RG 38, Inskrywing 344, Box 1356, "Akagai."
14. 'n Goeie voorbeeld van die Japannese handelsskip as 'n radiomoniteringsplatform, die tenkwa Ondo Maru , wat die Pacific Fleet Fleet -probleem van 1937 gemonitor het. Sien "JN Tanker Activity against USN Maneuvers (1937)," NARA, RG 38, Onactive Stations, Box 18, Folder 3222/12.
16. Yokoi Tishiyuji, agter -admiraal, Die Swart Kamer van die Keiserlike Japanse Vloot (Julie 1953), pp.15–16.
17. "Japannese ontleding van opskrifopskrifte van die Amerikaanse vloot," November 1941, RG 457, Inskrywing 9032, Box 151, Folder 646.
18. SRMN-012, "Combat Intelligence Unit, 14th Naval District Traffic Intelligence Summary with Comments by CINCPAC, War Plans, Fleet Intelligence Sections, 16 July 1941-30 June 1942" (Fort George G. Meade, MD: NSA/CSS, 6 September 1985), pp. 205-230.
20. PHH, Deel 13: p. 414 "Vertalings van onderskepte vyandelike radioverkeer en ander dokumente uit die Tweede Wêreldoorlog," NARA, RG 38, Inskrywing 344, Box 221.
21. NARA, RG 38, Entry 1040, Box 116, Folder 5750/202, "History of GYP-1 RG 38, CNSG Library, Box 22, Folder 3222/82 for first translation from JN-25B (then AN-1) op 8 Januarie 1942 voltooi.
22. PHH, deel 37: pp. 1081-3 "Werkkaarte vir Japannese diplomatieke verkeer, 1941," RG 38, inskrywing 1030, kassie 165, gids 5830/62, "Pearl Harbor-ondersoeke."
23. "Opname van kriptografiese beveiliging by die staatsdepartement", RG 457, Inskrywing 9032, Box 1384, Folder 4400 Cryptanalytic Section of the Japanese Foreign Office, "DF-169, CSGAS-14, July 1949 NSA Memorandum, FM D33, 3 Januarie 1968, "Boodskappe van die staatsdepartement", NSA MDR 52717. Die bestaande stel Japannese dekripteerders kan gevind word in die kantoor vir diplomatieke rekords, Tokio, "VS-Japan-betrekkinge, Diverse diplomatieke korrespondensie-spesiale inligtinglêer." (A-1 -3-1, 1-3-2).
24. Robert Butow, Tojo en die koms van die oorlog (Palo Alto: Stanford University Press, 1961), p. 375 Donald M. Goldstein en Katherine V. Dillon, Die Pearl Harbor -vraestelle (Dulles, VA: Brassey's, 2000), p. 142.
25. NARA, RG 457, Entry 9014, SRN 115678 en 117814.
26. PHH, deel 14: pp.1058-60, "Tokyo to Washington," 17 November 1941, Serial 711.94/2447.
27. NARA, RG 457, Entry 9014, SRN 116763 en SRN 117693.
29. "Plekke van die Amerikaanse vlootmag in die Atlantiese Oseaan, Stille Oseaan en Verre Ooste Ook buitelandse vlootmagte in die Stille Oseaan en Verre Ooste: vanaf 7 Desember 1941," PHH, Deel 20, pp. 4121-31.
30. PHH. Deel 3: pp. 1211-1214 Michael Gannon, Pearl Harbor verraai (New York: John Macrae, 2001), pp. 233–4.
Marcus Aurelius: Toe ons hul olievoorraad afsny, het ons aangeneem dat hulle Indonesië en die Filippyne sou binnedring. Die Amerikaanse weermag het geen idee gehad dat vliegdekskepe 'n aanval soos Pearl Harbor kan aflê nie.
Toe ons hul olievoorraad afsny, MOET hulle Indonesië en die Filippyne binnegeval het. Roosevelt sou hulle waarskynlik daarmee laat wegkom. Die besluit om Pearl Harbor te volg, was gelykstaande aan Hitler se besluit om Rusland binne te val, Napoleon se besluit om Rusland binne te val, en die besluit van iemand anders in die geskiedenis wat nie Genghis Khan genoem het om Rusland binne te val nie.
Dit is waar, maar hulle sou in elk geval daarheen gaan.
/Padang -kos is heerlik
// Ek het Indonesië vier jaar lank beset.
/// Masakan! Slashies
Die 'fout' van die laat oorlogsverklaring, 'n algemene Japannese taktiek.
Die versuim om seker te maak dat die draers in die hawe is.
Die gebrek aan fokus op die brandstoftenk.
Aanval op 'n baie magtiger nasie wat tot dan toe net lou warm die demokrasie verdedig het.
Vlakvark: Die besluit om Pearl Harbor te volg, was gelykstaande aan Hitler se besluit om Rusland binne te val
Hulle wou net weer die laaste oorlog veg, maar hulle het nie verstaan ​​dat die VSA nie Rusland is nie, dat die Stille Oseaan vir die VSA baie belangriker is as Kamtsjatka, en dat die roete van die Amerikaanse hawens na Japan is baie korter as die roete vanaf die Swart See.
Nou sê hulle dat FDR geweet het dat dit kom, maar wou 'n "pêrelhawe" -gebeurtenis hê om in die Tweede Wêreldoorlog te kom
Cheney en Rummey het geweet 9/11 kom ook, maar wou 'n 'pêrelhawe' hê
-hulle het seker gemaak dat GW in Sarasota vir kinders lees. Net naïewe dwase dink anders.
Ons het geweet dit kan gebeur omdat dit gebeur het. Selfs voor die Slag van Taranto in 1940 was daar oorlogspele in 1932 met behulp van die Lexington en Saratoga. Met dieselfde strategie as wat die Japannese jare later sou gebruik, het die twee draers 'n aanval op Pearl Harbor geloods wat die vloot- en lugmag van die Stille Oseaan -vloot wat daar gestasioneer was, uitgewis het.
gbv23: Nou sê hulle dat FDR geweet het dat dit kom, maar wou 'n "pêrelhawe" -gebeurtenis hê om in die Tweede Wêreldoorlog te kom
'Ek is bang ons het 'n slapende reus wakker gemaak en hom met 'n vreeslike vasberadenheid vervul.'
HighOnCraic: Dit klink nie soos 'n Duitse naam nie.
Behalwe vir die voorbeeld van Taranto.
Ek het hierheen gekom en verwag dat 'n paar GenX kla oor al die rekenaargegenereerde grafika in die nuwe Midway -film. Net die kyk na die sleepwa ry my teen die muur.
Klim uit my grasperk en gee my die ou Midway enige dag van die week, ten spyte van Heston se uitstekende optrede.
freakay: Ek het hierheen gekom en verwag dat 'n paar GenX kla oor al die rekenaargegenereerde grafika in die nuwe Midway -film. As ek net na die sleepwa kyk, ry dit my teen die muur.
En ja, ek weet dit is nie Pearl Harbor nie. Ek verwys net na die filmstuk van die voorlegging.
Wel, daar is u probleem!
FDR, die staatsdepartement en die weermag het geweet 'iets' kom van die Japannese. Baie polities skerpsinnige mense het bereken dat die meerderheid van die Amerikaanse kiesers nie heeltemal gereed was om 'n ander oorlog in Europa teen 'n klomp wit mense aan te gaan nie.
Pearl Harbor het gebeur en skielik was dit baie makliker om Japan en Duitsland met dieselfde kwas te teer. Hitler se groot fout was die nakoming van Duitsland se verdragte met Japan en die oorlog teen die VSA verklaar. As dit nie Pearl was nie en 'net' die Filippyne was, sou dit steeds nie saak gemaak het nie. Hawaii was toe nie 'n staat nie - net 'n gebied - maar dit was Ons gras en die Filippyne sou dieselfde reaksie veroorsaak het.
Die aanval op Pearl Harbor was een van die gevaarlikste operasies in die militêre geskiedenis. Die briljante admiraal Isoroku Yamamato het 'n plan gemaak. Japanse magte, gesentreer rondom vier vliegdekskepe, sou bymekaar moes kom op 'n afgeleë Noord-Japannese eiland en dan duisende kilometers se see na Hawaii oorsteek-in die geheim.
Selfs terwyl hulle voorbereid was op die oorlog, het die Japannese voortgegaan om te onderhandel vir 'n beter ekonomiese ooreenkoms met die VSA Twee Japannese diplomate, Kichasaburo Nomura en Saburo Kurusu, het gedurende die herfs van 1941 met die Amerikaanse minister van buitelandse sake, Cordell Hull, vergader. Maar min vordering is gemaak 'n vreedsame oplossing vir die groeiende konflik tussen die twee nasies.
Intussen het Amerikaanse militêre intelligensie na jare se werk verskeie belangrike Japannese vloot- en diplomatieke kommunikasiekodes verbreek. Uit gedekodeerde dokumente het dit duidelik geword dat Japan 'n groot militêre aanval êrens in die Stille Oseaan beplan. Tog was dit nie duidelik wanneer of waar die aanval sou kom nie. Die Filippyne was die waarskynlikste doelwit. Niemand het gedink die Japannese sou dapper genoeg wees om tot in Hawaii te slaan nie.
Die eerste skepe van die Japannese taakspan het op 26 November hul basis in die Koeriele -eilande verlaat. Die volgende dag het 'n boodskap aan Amerikaanse generaals en admirale in Hawaii, die Filippyne en die Panamakanaalsone uitgegaan: & quotDink hieraan 'n oorlogswaarskuwing. & quot
Onderhandel - om te onderhandel of iets te bespreek sodat jy tot 'n ooreenkoms kan kom.
Diplomaat - 'n persoon wat sy of haar land se regering in 'n vreemde land verteenwoordig.
Yamamoto en die beplanning vir Pearl Harbor
Die benadering van Japan in 1941, wat bestaan ​​uit onderhandelinge parallel met voorbereidings vir die oorlog, het die onderhandelinge nooit 'n realistiese kans op sukses gegee nie, tensy die Verenigde State met Japan se voorwaardes instem. Oorlog word dus toenemend die enigste oorblywende opsie. 'N Keiserlike konferensie op 2 Julie 1941 bevestig die besluit om die Westerse moondhede aan te val. Begin September wou die keiser die besluit om oorlog toe te gaan, nie aanvaar nie, en die finale toestemming vir oorlog is op 1 Desember gegee. Teen hierdie tyd was die Pearl Harbor -aanvalmag van Yamamoto reeds op see.
Yamamoto op sy vlagskip Nagato voor die oorlog. Sy toesig oor die beplanningsproses van die Combined Fleet berus meer op die tradisionele Japannese konsensuele benadering, eerder as op vaste leierskap en diep betrokkenheid by beplanningsbesonderhede. Beeldkrediet: Naval History and Heritage Command. Onderskrifkrediet: Osprey Publishing.
Yamamoto het alleen die idee gekry om die Pearl Harbor -aanval in Japan se oorlogsplanne op te neem, en omdat die aanval so riskant was, het dit groot deursettingsvermoë van sy kant geverg om dit goedgekeur te kry. Dit sê baie vir sy invloed en oorredingsvermoëns dat die gebeurtenis selfs plaasgevind het. Die aanval was bo alle verwagtinge suksesvol, wat dit sentraal gestel het in Yamamoto se reputasie as 'n groot admiraal, en omdat dit strategiese en politieke gevolge gehad het wat veel verder was as wat hy hom voorgestel het, het dit Yamamoto een van die belangrikste bevelvoerders van die Tweede Wêreldoorlog gemaak.
Yamamoto was nie die eerste persoon wat daaraan gedink het om die Amerikaanse vlootbasis by Pearl Harbor aan te val nie. Reeds in 1927 het oorlogspele by die Japanese Navy War College 'n ondersoek van 'n vervoeraanval teen Pearl Harbor ingesluit. Die volgende jaar het 'n sekere kaptein Yamamoto oor dieselfde onderwerp lesings gegee. Teen die tyd dat die Verenigde State in Mei 1940 die Stille Oseaan -vloot van die Weskus na Pearl Harbor verhuis het, het Yamamoto reeds ondersoek ingestel na hoe om so 'n gewaagde operasie uit te voer. Volgens die stafhoof van die gekombineerde vloot, viseadmiraal Fukudome Shigeru, het Yamamoto die eerste keer 'n aanval op Pearl Harbor in Maart of April 1940 bespreek. Britse lugvaartaanval op die Italiaanse basis in Taranto in November 1940. Na die voltooiing van die jaarlikse maneuvers van die Combined Fleet in die herfs van 1940, het Yamamoto vir Fukudome gesê om die admiraal Onishi Takijiro opdrag te gee om 'n Pearl Harbor -aanval onder die grootste geheimhouding te bestudeer. Na die Taranto -aanval het Yamamoto aan 'n mede -admiraal en vriend geskryf dat hy besluit het om die Pearl Harbor -aanval in Desember 1940 te loods.
As dit geglo moet word dat Yamamoto reeds in Desember 1940 besluit het oor sy gewaagde aanval, word verskeie kwessies in fokus gebring. In die eerste plek kan vasgestel word dat Yamamoto op hierdie riskante manier van optrede besluit het nog voordat die voor- en nadele van so 'n aksie volledig geweeg kon word. Aan die einde van 1940 beskik Yamamoto ook nie eens oor die tegniese middele om so 'n operasie uit te voer nie. 'N Ander vraag wat gevra moet word, is waarom Yamamoto gedink het dat dit sy taak was om 'n groot vlootstrategie op te stel, wat die vloot se algemene personeel was.
Die beplanning vir die aanval was 'n verwarde en dikwels lukrake proses. Aan die begin was daar slegs die visie van Yamamoto. Geleidelik, en teen byna universele opposisie, het Yamamoto sy visie werklikheid gemaak. In 'n brief van 7 Januarie 1941 beveel Yamamoto Onishi om sy voorstel te bestudeer. Dit is gevolg deur 'n ontmoeting tussen Yamamoto en Onishi op 26 of 27 Januarie waartydens Yamamoto sy idees verduidelik. Onishi is deur Yamamoto gekies om die idee te ontwikkel, aangesien hy die stafhoof van die 11de lugvloot op die land was en 'n mede-advokaat was en 'n bekende taktiese deskundige en beplanner.
Onishi het bevelvoerder Genda Minoru in Februarie tot die beplanning getrek. Nadat die Yamamoto -brief aan Genda gewys is, was sy aanvanklike reaksie dat die operasie moeilik, maar nie onmoontlik sou wees nie. Met Yamamoto wat die dryfveer en politieke voorblad bied, het Genda die dryfveer geword om die visie in 'n lewensvatbare plan te omskep. Genda het geglo dat geheimhouding 'n noodsaaklike bestanddeel van beplanning is en dat alle draers van die IJN aan die operasie toegewys moet word om 'n kans op sukses te hê. Genda is daarvan beskuldig dat hy 'n studie van die voorgestelde operasie binne sewe tot tien dae voltooi het. Die daaropvolgende verslag was 'n belangrike gebeurtenis in die beplanningsproses, aangesien die meeste van sy idees in die finale plan weerspieël is. Onishi het op ongeveer 10 Maart 'n uitgebreide konsep van Genda se plan aan Yamamoto voorgelê.
Op 15 November 1940 is Yamamoto tot volle admiraal bevorder, en namate die beplanning vir oorlog in intensiteit toeneem, begin hy wonder oor sy toekoms. Dit was gebruiklik dat die opperbevelhebber van die gekombineerde vloot twee jaar lank diens gedoen het. Vroeg in 1941 het Yamamoto gedink aan sy naderende pligsverandering en het hy nadink oor aftrede. Hy sou graag aangestel gewees het as bevelvoerder van die First Air Fleet (die IJN se draermag) om sy gewaagde aanval te lei, maar besef dat so 'n gebeurtenis onmoontlik was. Gedurende hierdie tyd het hy aan een van sy vriende gesê:
As daar 'n oorlog is, is dit nie die soort waar gevegskepe rustig na vore kom soos in die verlede nie, en die regte ding vir die C. in C. van die Gekombineerde Vloot is, dink ek, om styf in te sit die binnelandse see, en hou die situasie as geheel dop. Maar ek kan myself nie so vervelig sien doen nie, en ek wil graag Yonai laat oorneem, sodat ek 'n meer aktiewe rol kan speel as dit nodig is.
Ten spyte van sy begeertes, het Yamamoto sy pos nie middel 1941 verlaat nadat sy twee jaar verstryk het nie.
Yamamoto neem die vloot se algemene staf aan
Miskien is dit moeiliker as om enige tegniese en operasionele probleme op te los om die aanval op Pearl Harbor moontlik te maak, die taak van Yamamoto om die algemene staf van die vloot te oortuig dat die Pearl Harbor -operasie lewensvatbaar is. Aangesien die vloot se algemene personeel verantwoordelik was vir die algehele formulering van die vlootstrategie, het alle vrae oor die vraag of en hoe om die Verenigde State in die beginfase van die oorlog aan te val, duidelik onder sy jurisdiksie geval. In 'n ander aanduiding van die deurmekaar Japanse beplanningsproses, wou Yamamoto egter hierdie voorreg vir homself neem. Einde April het Yamamoto een van sy hoof personeel van die Combined Fleet -personeel toevertrou om die skeptiese Naval General Staff te oortuig. Die aanvanklike vergadering het nie goed gegaan vir Yamamoto nie, aangesien die vloot se algemene staf nie geglo het dat hy beweer dat die aanval so verwoestend sou wees dat dit die Amerikaanse moraal sou ondermyn nie. Die fokus van die vloot se algemene personeel was om die sukses van die suidelike operasie te waarborg, en dit het die gebruik van die draers van die gekombineerde vloot vereis. Hulle grootste bekommernis was dat die Pearl Harbor -aanval eenvoudig te riskant was. Om die goedkeuring van die Naval General Staff te verkry, het Yamamoto begin beklemtoon dat sy Pearl Harbor -aanval ook sou dien om die flank van die suidelike opmars te bewaak deur die Stille Oseaan -vloot op sy hoofbasis te verlam.
In Augustus keer dieselfde personeelbeampte terug na Tokio om die saak van Yamamoto te bepleit. Alhoewel die vloot se algemene staf teen die idee gekant was, het dit wel ingestem dat die jaarlikse oorlogspele 'n ondersoek van die Pearl Harbor -plan sou insluit. Dit het op 11 September begin met die eerste fase wat fokus op die uitvoering van die suidelike operasie. Op 16 September het 'n groep beamptes wat deur Yamamoto gekies is, insluitend verteenwoordigers van die Naval General Staff, 'n hersiening van die Hawaii -operasie begin. Die resultate van hierdie beheerde tafelbladmaneuver bevestig blykbaar dat die operasie haalbaar was, maar het ook bevestig dat dit riskant was en dat sukses grootliks van verrassing afhang. Aan die einde van die tweedaagse oefening was die vloot se algemene staf nie oortuig nie. Basiese bekommernisse, soos of dit moontlik was om te tank om die hele mag na Hawaii te kry en hoeveel draers aan die operasie toegewys sou word, bly ook onopgelos.
Op 24 September het die Operasionele Personeel van die Naval General Staff 'n konferensie gehou oor die voorgestelde Hawaii -aanval. Yamamoto het woedend geword toe hy verneem dat die marine -generaal weer sy plan verwerp het. Op 13 Oktober het die personeel van die Combined Fleet nog 'n ronde tafelmaneuvers op Yamamoto se vlagskip, die slagskip Nagato, gehou om aspekte van die Pearl Harbor -operasie te verfyn en die suidelike operasie te besigtig. Slegs drie van die vlootdraers van die IJN is gebruik, Kaga, Zuikaku en Shokaku, omdat hulle die reikafstand gehad het om na Pearl Harbor te vaar, is die ander drie vlootvervoerders, Akagi, Soryu en Hiryu, toegewys aan die suidelike operasie. Vir die eerste keer is vloot- en midget -duikbote ingesluit by die beplanning vir die Pearl Harbor -aanval. Die volgende dag was daar 'n konferensie om die plan te hersien, en waar alle aanwesige admiraals uitgenooi is om te spreek. Almal behalwe een was gekant teen die Pearl Harbor -aanval. Toe hulle klaar is, spreek Yamamoto die vergaderde groep aan en verklaar dat Pearl Harbor aangeval sal word solank hy in beheer is. Die tyd vir onenigheid en twyfel onder die admirale van die Combined Fleet was verby.
Met die ondersteuning van sy eie bevelvoerders, was Yamamoto vasbeslote om die kwessie met die steeds skeptiese Naval General Staff op die been te bring. In 'n reeks vergaderings op 17-18 Oktober het Yamamoto sy aaskaart gespeel. Sy personeellede het onthul dat tensy die plan in sy geheel goedgekeur is, Yamamoto en die hele personeel van die gekombineerde vloot sou bedank. Aangesien die idee van oorlogvoering sonder Yamamoto aan die stuur van die gekombineerde vloot vir Nagano eenvoudig ondenkbaar was, het hierdie bedreiging die Pearl Harbor -debat tot 'n einde gebring. Uiteindelik was dit nie logika wat die dag vir Yamamoto gedra het nie, maar die bedreiging van bedanking en dit sou nie die laaste keer wees dat hy hierdie taktiek sou gebruik nie.
Die personeel van die First Air Fleet het die werklike beplanning vir die operasie uitgevoer. Op 10 April 1941 het Yamamoto die trekpas gegee om die eerste lugvloot te vorm deur afdelings 1 en 2 in 'n enkele formasie te kombineer. Dit was 'n revolusionêre stap wat al geruime tyd oorweeg is, en in April het Yamamoto geoordeel dat die tyd reg was om die stap te neem. As advokaat vir lugmag het hy gevoel dat dit nodig was om die trefkrag van die lugmag te maksimeer. Deur die draers in 'n enkele mag te konsentreer, het Yamamoto die magtigste vlootmag in die Stille Oseaan geskep en die middele gekry om sy Pearl Harbor -operasie uit te voer. Einde April was die personeel van die nuwe First Air Fleet, onder leiding van Genda, wat as lugdiensbeampte aangestel is, besig om die besonderhede van die operasie uit te werk. Geleidelik is die probleme verbonde aan die brandstofaanvulling, die uitvoering van torpedo -aanvalle in die vlak waters van Pearl Harbor en die maak van vlakbomaanvalle teen swaar gepantserde slagskepe 'n lewensvatbare taktiek.
Die Pearl Harbor -plan
Vir Yamamoto was die doel van die Pearl Harbor -aanval om slagskepe eerder as draers te laat sink. Slagskepe was so diep gevestig in die gedagtes van die Amerikaanse publiek as 'n simbool van vlootmag dat Yamamoto geglo het dat die Amerikaanse moraal verpletter sou word. Hy het selfs oorweeg om die hele operasie op te gee toe dit blyk dat die probleem met die gebruik van torpedo's in die vlak hawe nie opgelos kan word nie-torpedo's was nodig om die swaar gepantserde slagskepe te laat sink, terwyl duikbomme sou voldoende gewees het om die liggies gepantserde draers te laat sink. Hierdie klem op die doelwit van slagskepe eerder as draers, bevraagteken Yamamoto se geloofsbriewe as 'n strategiese beplanner, sowel as sy status as 'n ware advokaat vir lugmag.
Die finale plan is deur Genda voltooi en weerspieël die meningsverskil tussen Genda en Yamamoto. Genda, die ywer van die lugmag, het meer gewig aan sinkende draers gewy, en minder aan sinkende slagskepe. Die eerste golf van die aanval het 40 torpedovliegtuie ingesluit wat in 16 verdeel was teen die twee draers wat teenwoordig was, en die ander 24 teen ses slagskepe wat kwesbaar was vir torpedo -aanvalle. Vyftig vlakbomwerpers wat spesiaal aangepaste pantserbrekende bomme dra, is ook toegewys om die sogenaamde "Battleship Row" aan te val waar die meeste slagskepe neergelê is. Vlakaanval was die enigste manier om aan boord van die slagskepe te slaan toe twee skepe aanmekaar vasgemeer was. Vier-en-vyftig duikbomwerpers en die begeleidende vegters is beveel om die vele vliegvelde op Oahu aan te val. In totaal het die ses draers in die aanvalmag beplan om 189 vliegtuie in die eerste golf te gebruik.
Die tweede golf sou 171 vliegtuie insluit. Die 81 duikbomwerpers was die middelpunt van hierdie groep en het bevel gekry om te konsentreer op die voltooiing van die vernietiging van enige teenwoordige draers, gevolg deur aanvalle op kruisers. Die relatief klein bomme wat deur die duikbomwerpers gedra is, was onvoldoende om deur die gevegskip te dring, sodat die eerste golf die swaar skepe maksimum skade kon berokken. Die res van die tweede golfvliegtuig, wat 54 vlakbomwerpers ingesluit het, was om die vernietiging van die Amerikaanse lugmag op Oahu te voltooi om te voorkom dat daar terugkeer op die Japannese draers was.
Ondanks die feit dat die stakingskrag (die Kido Butai) ten minste 411 vliegtuie vir die operasie aangepak het, was dit 'n riskante onderneming. As die Amerikaners die stropers betyds opspoor om hul lugverdediging voor te berei, kan die aanval katastrofies wees vir die Japannese, 'n feit wat hulle in hul spel voor die aanval vasgestel het. As hulle blootgestel word aan teenaanvalle, was die Japannese draers kwesbaar. Nagumo Chuichi het 'n groot deel van die IJN se slaankrag onder sy beheer gehad, en om die mag op die eerste dag van die oorlog te verloor, sou 'n ramp wees.
Die Pearl Harbor -aanval
Die Kido Butai vertrek op 26 November uit die ankerplek in die Koeriele -eilande. Die deur is ongemerk en teen die oggend van 7 Desember, vanaf 'n posisie ongeveer 200 kilometer noord van Oahu, het ses Japannese draers die eerste aanvalgolf begin. Om 0753 uur stuur die stakingsleier die sein "Tora, Tora, Tora", wat aandui dat die element van verrassing verkry is.
Het 'n Sowjet -handelsskip die strydmag van Pearl Harbor teëgekom?
Gedurende die afgelope twee dekades het verskeie skrywers die stelling dat 'n Sowjet -vragskip, wat van die weskus van Noord -Amerika na Vladivostok in die Verre Ooste van Rusland gereis het, die Japannese aanvalsmag teen Hawaii teëgekom in die dae voor 7 Desember 1941. Daar word verder bespiegel dat hierdie handelaar sy kontak by die Sowjet -owerhede aangemeld het, of dat die omstandighede rondom die reis daarop dui dat die Sowjets geweet het van die dreigende aanval op Pearl Harbor. Sulke waarskuwing is in elk geval nie aan Amerikaanse owerhede oorgedra nie, of dit is afgelewer, maar nie opgetree nie. Daarom word aangevoer dat hierdie voorval 'n verdere bewys is van dubbelsinnigheid in die gebeure rondom die toetrede van Amerika tot die Tweede Wêreldoorlog, hoewel die menings verskil oor die vraag of die aanklag die beste op die Amerikaanse of Sowjetregering gerig is.
Hierdie scenario het voer geword vir waarnemers, wat wissel van ernstige akademici tot samesweringsteoretici. (1) Maar het dit gebeur? 'N Noukeurige oorsig van die gegewens, insluitend gedetailleerde versendingsrekords aan die einde van 1941 uit beide Russiese en Amerikaanse bronne, dui daarop dat hierdie ontmoeting hoogs onwaarskynlik was en dat baie van die twis gebaseer is op verwarring en misverstand oor die betrokke skepe en die roetes wat hulle sou geneem het .
EVOLUSIE VAN DIE KONTAKScenario
Skrywers het verskeie variasies van 'n scenario wat die onderskep van die Japannese draagmag deur 'n Sowjet -handelsskip gevorder het, gevorder, en die verhaal het mettertyd ontwikkel, net soos die identiteit van die betrokke Sowjet -skepe. Een van die vroegste verslae, en die enigste om 'n spesifieke ontmoeting te beskryf, is in 1979 gepubliseer in The Reluctant Admiral, 'n biografie van admiraal Isoroku Yamamoto deur Hiroyuki Agawa. (2) Alhoewel Agawa nie suggereer dat die ontmoeting deel uitmaak van 'n breër sameswering en nie eens sê dat die betrokke skip Sowjet was nie, is sy boek nietemin die 'geduldige nul' van hierdie omstredenheid. Agawa beskryf 'n ontmoeting wat plaasgevind het op 6 Desember, Tokio -tyd, wat nog op 5 Desember in Hawaii was:
As dit waar is, plaas hierdie scenario die afsnypunt op 'n plek ongeveer 950 seemyl noord van Hawaii in die omgewing van breedtegraad 37 [grade] noord, 161 [grade] wes, net twee dae voor die berugte aanval. Ongelukkig vir diegene wat die oorspronklike bronne wil opspoor, gee Agawa nie 'n verwysing na hierdie verhaal of selfs 'n bibliografie nie, en die skip en die nasionaliteit daarvan bly ongespesifiseerd.
In 1985 het 'n afgetrede Amerikaanse agteradmiraal, Edwin T. Layton, met verwysing na Agawa se weergawe van 'n ontmoeting, 'n bykomende scenario bygedra in sy "And I Was There": Pearl Harbor en Midway-Breaking the Secrets. (4) Layton streef daarna om verskeie moontlike verklarings te verstrek vir geheimsinnige radioseine wat deur 'n radiooperateur aan boord van Lurline, 'n Matson -voering wat vroeg in Desember 1941 in die Stille Oseaan werk, opgespoor het. Daar word gereeld berig dat hierdie seine tussen 1 en 3 Desember opgeneem het, en in 'n vorm wat nie vir Lurline se radiooperateur verstaanbaar was nie, moes dit van die Japannese slagmag afkomstig wees. (5) Hierdie seine en die omstandighede rondom die daaropvolgende verlies van die radiologboek van die Lurline, dien lank as 'n bewys van samesweringsteoretici rakende Amerikaanse voorkennis van die aanval op Pearl Harbor.
Layton voer die hipotese aan dat die Sowjet -stoomskip Uritskii die bron van hierdie radio -uitsendings kon gewees het.(6) Hy merk op dat die Japannese admirale op see deur hul eweknieë aan wal gewaarsku is om op die uitkyk te wees vir twee Sowjet -skepe wat in die Noordelike Stille Oseaan werk en postuleer dat een van hulle Uritskii moes gewees het sedert dit uit San Francisco vertrek het sy pad na Vladivostok ongeveer dieselfde tyd as die Japannese vloot die Kuril -eilande verlaat het vir sy aanval op Pearl Harbor. Layton herhaal ook die verhaal van Agawa oor 'n ontmoeting op see op 5 Desember (Hawaii -tyd) en kom tot die gevolgtrekking dat "die tydsberekening en die ligging van die kontak onthul dat die vaartuig wat deur die Kido Butai [spesiale aanvalmag, dit wil sê die stakingskrag van die vragmotor], gesien kan word" was slegs Uritskii. " (7)
Onafhanklik van enige ontmoeting op see, speel die reis van Uritskii ook 'n belangrike rol in Layton se komplekse teorie dat die Sowjette vooraf van die Japanse planne geweet het. (8) Hierdie teorie is gebaseer op sy waarneming dat die Verenigde State nooit 'n waarskuwing onderskep het wat Japannese spioene in San Francisco terug na Japan gestuur het oor die vaart van Uritskii op 'n moontlike konvergerende koers met die aanvalsvloot nie. In 'n bietjie gemartelde en onvolledige logika voer Layton aan dat hierdie gebrek aan waarskuwing dui op samespanning tussen die Sowjets en Japannese en dat die Sowjets dus vooraf van die planne moes geweet het. Layton suggereer verder dat ten minste sommige van hierdie inligting teen 26 November by President Franklin D. Roosevelt kan uitkom, hetsy deur Amerikaanse intelligensie onderskep of deur die Sowjet -premier, Iosif Stalin, aan die Verenigde State verskaf.
In 1990 het Michael Slackman verder gegaan en sonder voorbehoud beweer dat die skip "van 'n derde nasie" wat op 5 Desember (Hawaii -tyd) teëgekom het, eintlik Uritskii was, met verwysing na Agawa en Layton as sy bronne. Slackman voer verder aan, in die gees van Sherlock Holmes, dat die afwesigheid van 'n radio -uitsending van Uritskii na hierdie ontmoeting die moontlikheid van samespanning verhoog, soos Layton voorgehou het, alhoewel dit "geensins bewys het dat die Sowjets geweet het van die Japannese planne. " (9)
'N Ander skrywer, hoewel hy eintlik die rol van Uritskii as kandidaat vir 'n ontmoeting weerlê het, is relevant omdat hy 'n nuwe skip in die scenario, die tenkskip Azerbaidzhan, ingebring het. Robert D. Stinnett, in Day of Deceit: The Truth about FDR en Pearl Harbor (gepubliseer in 2000), berig dat die Japannese gewaarsku is om op die uitkyk te wees vir twee Sowjet -skepe, Layton's Uritskii sowel as die tenkskip Azerbaidzhan, maar dat 'n werklike ontmoeting 'nie gebeur het nie'. (10) Stinnett maak Layton se scenario rondom Uritskii oortuigend af en merk op dat die Sowjet-skip, kort nadat hy van San Francisco na Petropavlovsk-Kamchatka gevaar het, eerder na Astoria, Oregon, gegaan het en daar gebly het tot 5 Desember. (11) Stinnett berig ook dat Azerbaidzhan, wat die Verenigde State ongeveer dieselfde tyd verlaat het, 'suidwaarts' afgelei is, maar sonder om te verduidelik wat dit beteken of oortuigende bewyse voorlê dat so 'n afleiding 'n moontlike ontmoeting op see met die Japannese uitgesluit het. (12)
Hierdie polemiek het in 2001 voortgegaan met die publikasie van Michael Gannon se Pearl Harbor Betrayed: The True Story of a Man and a Nation under Attack. Gannon beweer dat Agawa se oorspronklike verslag, wat in 1979 in Engels gepubliseer is oor 'n ontmoeting op 5 Desember (Hawaii -tyd), die mees waarskynlike kandidate vir 'n onderskep was die Sowjet -tenkskip Azerbaidzhan, soos voorgestel deur Stinnett, sowel as die vragskip Oezbekistan , 'n nuweling in die twis. (13) Hy noem Uritskii nie, hoewel hy Layton as 'n bron noem. Gannon verwys sy lesers na Layton se argument dat die Japannese nie daarin geslaag het om hierdie Russiese skip te laat sink nie, dui op die moontlikheid van samespanning tussen die Sowjet- en Japannese regerings, maar hy is baie duidelik dat so 'n samespanning slegs 'n veronderstelling is en 'nooit bewys is nie'.
Dit is waar ons vandag staan. Drie Sowjet -skepe is voorgestel vir 'n moontlike ontmoeting met die Japannese: Uritskii, Oezbekistan en Azerbaidzhan. Die datum van die ontmoeting wissel van 1 Desember tot 5 Desember. As eersgenoemde sou die ontmoeting ongeveer 1750 seemyl noordwes van Pearl Harbor gewees het, in die omgewing van 43 [noord], 178 [oos]. As laasgenoemde sou die ontmoeting ongeveer 950 seemyl ten noorde van Pearl Harbor plaasgevind het, in ongeveer 37 grade noord, 161 grade wes.
Hiroyuki Agawa was die eerste skrywer wat 'n rekening publiseer waarin die Japannese vloot eintlik 'n handelsskip onderskep het, en sedertdien het geen sodanige rekening verskyn nie. Daar was beslis genoeg geleenthede. In 1993 het Donald J. Goldstein en Katherine V. Dillon The Pearl Harbor Papers: Inside the Japanese Plans aangebied, 'n samestelling van eerstehandse materiaal van diegene wat betrokke was by die beplanning en uitvoering van die missie. (14) Dit sluit 'n beëdigde verklaring in van bevelvoerder Minoru Genda, die hoofbeplanner van die aanval, en die dagboeke van kaptein Shigeshi Uchida en bevelvoerder Sadamu Sanagi, wat albei in Desember 1941 in die operasionele afdeling van die vloot se algemene staf gedien het. Die boek bied ook inskrywings uit die oorlogsdagboeke van die Combined Fleet, die vernietiger Akigumo, die 5de Carrier Division, 1st Destroyer Squadron en 3rd Battleship Division. Nie een van hierdie verslae noem enigiets oor 'n ontmoeting met 'n handelsskip nie, alhoewel die dagboeke van die betrokkenes daarop dui dat daar baie moeite gedoen is om opsporing te vermy en verwys na verslae van Japannese vloot in ander dele van die Stille Oseaan oor ontmoetings met geallieerde of ander skepe) . (15)
In sy onwillige admiraal slaag Agawa daarin om, soos ons gesien het, nie 'n bron te gee vir sy verhaal van die ontmoeting nie. In korrespondensie met die huidige skrywer bevestig Agawa dat hy nog nooit 'n skriftelike verslag van hierdie ontmoeting teëgekom het nie en dat daar geen bestaan ​​is in sy persoonlike rekords of in die amptelike rekords wat deur die afdeling Militêre Geskiedenis van die Japanese Defense Agency gehou word nie (16) Deur sy eie weergawe, sy uitbeelding is gebaseer op 'n opmerking wat dekades gelede deur 'n individu in die afdeling Militêre geskiedenis aan hom gemaak is. Dit is denkbaar dat hierdie opmerking spruit uit waarskuwings wat die draagmag van 'n Sowjet -skip wat op sy roete vaar, ontvang het, eerder as 'n werklike ontmoeting. Dit kan ook verband hou met 'n ontmoeting tussen 'n Sowjet -handelsskip en 'n Japannese oorlogskip ver van die treffermag. (17)
Dit is bekend dat die Japannese op soek was na Sowjet-skepe, soos in 1994 in Pearl Harbor Revisited: United States Navy Communications Intelligence 1924-1941 gedokumenteer is. (18) Hierdie publikasie word voorberei deur Frederick D. Parker, van die Center for Cryptological History van die Amerikaanse National Security Agency, en bevat afsnitte van Japannese vlootkommunikasie tydens die oorlog, wat deur die Verenigde State gedekodeer is na die einde van die oorlog. Een transmissie, aangemeld as SRN-116667, is op 27 November vanaf die keiserlike hoofkwartier na die slagmag gestuur: "Alhoewel daar aanduidings is dat verskeie skepe in die Aleoetiese gebied opereer, lyk dit asof die skepe in die Noordelike Stille Oseaan hoofsaaklik Russiese skepe is. Dit is Oesbekistan (ongeveer 3 000 ton. 12 knope) en Azerbaidzhan (6 114 ton [,] minder as 10 knope). Albei is weswaarts van San Francisco. "
Ander weergawes van hierdie waarskuwing dui aan dat dit die mees waarskynlike tyd van 'n ontmoeting as 27-29 November geïdentifiseer het. (19) Dit is nou duidelik dat Layton en Slackman, in die vordering van die saak dat Uritskii die Japannese onderskep het, en dat Stinnett in werklikheid 'n rooi haring gejaag het-dit was nie Uritskii nie, maar Oezbekistan, saam met Azerbaidzhan , waaroor die Japannese bekommerd was. Layton se oorspronklike samesweringsargument, wat afhang van die afwesigheid van onderskepte waarskuwings rakende Uritskii, val nou uitmekaar: ons weet nou, soos Layton nie in 1985 gedoen het nie, dat die rede waarom die Verenigde State nooit so 'n spesifieke waarskuwing onderskep het nie, is dat niemand ooit gestuur is nie.
Die Japannese het beslis rede tot kommer gehad oor die moontlikheid van 'n ontmoeting met 'n Sowjet -handelsvloot. Aan die einde van 1941 is die Japannese aansienlik aandag gegee aan skepe wat oor die Noord -Stille Oseaan beweeg, aangesien die Japannese keiserlike vloot tegelykertyd sy Hawaïese aanvalsmag bymekaargemaak het in Hitokappubaai op die eiland Etorofu (nou Iturup) in die suidelike Kuril -eilande. Die mate van kommer word geïllustreer in die mate waarin die aanvalplan die dreigemente van toevallige ontdekking deur handelskantore in ag geneem het. Viseadmiraal Ryunosuke Kusaka, stafhoof van die First Air Fleet in 1941, beskryf die beplanningsmetodiek: "Nadat die afgelope tien jaar of langer 'n uitgebreide studie van alle gange van skepe oor die hele Stille Oseaan gedoen is, is die kursus gekies om te slaag deur die lyn naby 40 grade Noord -breedtegraad wat enige skepe nog nooit [sic] verbygesteek het nie, met die doel om die punt ongeveer 800 myl noord van die Hawaiiaanse eilande te bereik. "'(20)
Helaas, die tien jaar historiese versendingsdata het 'n groot verandering in handelspatrone gemis wat na 22 Junie 1941 begin het: 'n ongekende vloed van hulp uit die Verenigde State aan die Sowjetunie oor die Stille Oseaan, deel van 'n sterk uitgebreide volume handelsvaart tussen die Sowjetunie en sy handelsvennote in die Stille Oseaan. Nadat Nazi -Duitsland die Sowjetunie in Junie 1941 binnegeval het, het die Sowjets die skepe van hul see -skeepvaartmaatskappy in die Verre Ooste gestyg met die doel om belangrike materiaal te bekom. Sommige skepe is na die Suidelike Stille Oseaan en die Indiese oseane gestuur om noodvoorrade van blik, rubber en voedsel in te samel. (21) Ander is na die Verenigde State gestuur om noodhulp te bekom. Alhoewel Washington die Lend-Lease-program nie formeel tot 28 Oktober tot die Sowjetunie uitgebrei het nie, het die Amerikaners op 2 Augustus ooreengekom om die Sowjets noodvoorrade te voorsien, veral van petrol in die lug. Die Verenigde State het vinnig 'n ad hoc -vloot Amerikaanse tenkskepe hiervoor saamgestel. (22) Terselfdertyd het die eerste golf van vier Sowjet -skepe uit die Verenigde State vertrek na Vladivostok met noodvragte brandstof (23) 'n tweede karavaan skepe uit die Sowjet -handelsvloot in die Verre Ooste wat kort daarna vertrek het. (24) Terselfdertyd het 'n derde golf skepe die teenoorgestelde rigting na die Verenigde State gegaan. (25) Dit lyk asof die roete tussen San Francisco en Los Angeles en Vladivostok deur wakker gekruis is, ver bo historiese handelspatrone.
Japannese agente, wat reeds in die hawens van die Weskus was om kommersiële sowel as vlootskipbewegings te monitor, het die vertrek van tenkwaens van Los Angeles na die Sowjetunie berig. Admiraal Giichi Nakahara, hoof van die vloot se personeelburo, het op 22 Augustus die volgende in sy dagboek opgeteken: "Die VSA voer aktief propaganda dat sy Rusland ondersteun deur laasgenoemde petrol te voorsien. Gerugte voer dat olie tenkwaens is op pad na Vladivostok. Maar ek wonder of dit waar is of nie. Dit is beter as ons die VSA waarsku dat die Amerikaanse steun van Rusland nogal lastig is. " (26) Die gerugte was waar, wat kommer veroorsaak het by Japannese amptenare. Nakahara skryf verder in sy dagboek op 29 Augustus: "Vervoerroete van die VSA om hulpmiddels aan Rusland te verskaf-daar moet in gedagte gehou word dat die roete nie deur die Japanse see gemaak sal word nie." (27)
Gelukkig vir Japan het die woeste uitbarsting tussen die Verenigde State en die Sowjet -Verre Ooste begin verlangsaam namate die somer na die herfs oorgegaan het, deels weens die toenemende spanning met Japan oor die saak. Japan was immers 'n bondgenootskap met Duitsland, met wie die Sowjetunie oorlog gevoer het. Japan het boonop gely onder 'n olie -embargo deur die Verenigde State op die tydstip toe die Amerikaners tenkwaens, vol petrol, na Vladivostok gestuur het, en binne die oog van die Japannese tuiseilande verbygegaan het, het Japan laat in Augustus aan die Sowjetunie gesê dat hulle beswaar sal maak om hulpverlening na Rusland via Vladivostok moontlik te voorkom. (28) Minder as 'n week later is berig dat die Verenigde State die bestemming van Sowjet -hulp van Vladivostok sou verskuif na punte in die Persiese Golf, wat 'n meer direkte roete na die Sowjet -oorlogsfront sou bied en wat onlangs as 'n gevolg van die gesamentlike Sowjet-Britse besetting van Iran. (29)
Teen die middel van Oktober het verslegtende betrekkinge tussen die Verenigde State en Japan gelei tot 'n waarskuwing deur die vlootdepartement vir alle skepe onder die vlag in Asiatiese waters om gebiede te vermy waar hulle aangeval kan word. Hierdie skepe is aangeraai om in vriendelike hawens in te gaan om instruksies af te wag, wat aan hedendaagse waarnemers dui op die moontlike beëindiging van beplande reise na die USSR deur veertien Amerikaanse vragmotors. (30) Binne 'n week het die Verenigde State sy plan aangekondig om alle vervoer van oorlogsmateriaal na Vladivostok te beëindig ten gunste van roetes oor die Atlantiese Oseaan na Arkhangel'sk. (31) Hedendaagse verslae verwys na dreigemente wat deur die nuwe Hideki Tojo -regering in Japan op 15 Oktober gestig is. Maar die rede kon meer prosaïes gewees het: daar word gesê dat die dokke in Vladivostok met hulp oorweldig is en dat die lang dun lyn van die Trans-Siberiese Spoorlyn nie die ophopende voorraad kan akkommodeer nie. Soos destyds gerapporteer is: "Vladivostok is tydelik laat vaar as toegangspoort vir Amerikaanse goedere, nie net vanweë die gevaar van wrywing met Japan nie. Vladivostok, hoewel baie verder suid, het meer ys as Aartsengel. Boonop het die lang Die Trans-Siberiese Spoorweg is heeltemal te besig om troepe na die voorkant te vervoer en masjinerie daaruit te vervoer. " (32)
Hierdie beplande beëindiging was einde Oktober duidelik vir Japan. Admiraal Nakahara se dagboek vir 24 Oktober het opgemerk: "Die Verenigde State het dit duidelik gemaak dat die stop van materiaal om die USSR deur Vladivostok te help, vervoer word." Sy dagboek vir 26 Oktober het opgevolg: "Die Amerikaanse vlootdepartement het 'n kragmeting gemaak dat die vervoerroete vir die stuur van materiaal vir die hulp van die Sowjet na 'n kursus Boston-Aartsengel verander is." (33) Teen die einde van Oktober is in die Amerikaanse pers berig dat alle skepe met 'n vlag wat na die Sowjet-Verre Ooste reis, na vriendelike hawens teruggeroep is. (34) Maar wat van die paar oorblywende Sowjet -skepe wat reeds 'n reis huis toe beplan? Hoe waarskynlik is dit dat een van hierdie skepe die Japannese teëgekom het?
SOVIETSKIPBEWEGINGS IN NOVEMBER EN DESEMBER 1941
Vyftig-en-vyftig Sowjet-vragmotors en tenkwaens het in 1941 buite die Sowjet-waters in die Stille Oseaan gewerk. (35) Een, Vatslav Vorovskii, is as 'n totale verlies afgeskryf nadat hy op 3 April op die Columbia Bar gestrand het. Na die Duitse inval is agt ander na die Suidelike Stille Oseaan of die Indiese Oseaan gestuur, en nog veertien het via die Panamakanaal van die Stille Oseaan na die Atlantiese Oseaan gegaan. (36) Nie een van hierdie drie-en-twintig skepe is geskik vir 'n ontmoeting met die Japannese vragmotors nie. Van die oorblywende twee-en-dertig skepe-dit wil sê die wat in die Noord-Stille Oseaan werksaam was-is sommige in die hawens van die VSA vasgehou in afwagting van noodherstelwerk nadat hulle deur die kuswag onwaardig verklaar is. Ander het einde November en vroeg in Desember 1941 in Vladivostok afgelaai, en nog ander het destyds in Amerikaanse hawens gelaai.
Van die vyf-en-vyftig skepe in totaal het slegs vier tussen 7 November en 30 November vanaf die hawens van die Weskus na die Sowjet-Verre-Ooste uit die Verenigde State gevaar, wat die kritieke interval is vir 'n moontlike Sowjet-Japannese ontmoeting op see. Enige skip wat voor 7 November vertrek, sou na alle waarskynlikheid weswaarts deur die noordelike Kuril -eilande gegaan het toe die Japannese vloot ooswaarts gevaar het, meer as vyfhonderd seemyl na die suide. Skepe wat na 30 November vertrek het, kon die Japannese vloot nie bereik het nie, selfs al het hulle met 'n hoë spoed reguit na die lanseerpunt noord van Hawaii gevaar. (37)
Die vier skepe wat in hierdie interval gevaar het, was Uritskii, Azerbaidzhan, Oesbekistan-almal voorheen genoem-en die houtdraer Clara Zetkin. Uritskii en Clara Zetkin kan redelik maklik uitgesluit word. Eersgenoemde het op 28 November uit San Francisco vertrek op pad na Portland, Oregon, aan die Columbia -rivier, en vandaar na Vladivostok. Laasgenoemde vertrek die volgende dag, ook met Portland as bestemming. Nie een van die twee skepe het direk na Portland gegaan nie, albei stop op 1 Desember by Astoria, naby die monding van die Columbia. Uritskii het daar gebly tot 5 Desember. Clara Zetkin het 'n dag langer gebly en op 6 Desember uit Astoria vertrek. Nie een van hulle kon die Japannese vloot onderskep het nie. (38)
Dit verlaat Oesbekistan en Azerbaidzhan, die twee skepe het as kandidate voorgestel vir 'n ontmoeting deur Gannon en die onderwerpe van die oorspronklike vlootwaarskuwing wat deur Tokyo siek gestuur is. Die voormalige seil op 12 November uit San Francisco, op pad na Vladivostok, en Azerbaidzhan volg twee dae later vir dieselfde bestemming. (39) Slegs op grond van die tydsberekening en die voorgenome bestemming, is dit redelik om aan te neem dat hulle in werklikheid die Japanse vloot einde November sou genader het-vandaar die waarskuwing wat aan die Japanse taakspan gestuur is.
Hierdie waarskuwing was moontlik onnodig. Die Verenigde State en die USSR het onlangs 'n nuwe roete oopgemaak vir Lend-Lease-skepe wat na Vladivostok reis, wat die waarskynlikheid van 'n ontmoeting aansienlik verminder. Tot middel van 1941 sou Sowjet-skepe 'n roete gevolg het wat hulle suid van die Aleoetiërs geneem het-en tot in die tande van die heersende westewinde en langs 'n rots besaai en mis bedekte kus. Die nuwe spoor het deur die Unimakpas in die Aleoetiërs na die Beringsee gelei, noord van die Aleoetiese ketting geloop en die Sowjetunie naby Ust'-Kamtsjatsk bereik. Hierdie nuwe roete, ongeveer dieselfde afstand en ietwat veiliger, is ontwikkel na 'n groot hidrografiese ekspedisie wat in 1939 van stapel gestuur is en in 1940 (40) voortgesit is, tot dan toe is dit as te gevaarlik beskou as gevolg van die gebrek aan betroubare kaarte. Na Augustus 1941 het hierdie noordelike roete standaard geword vir Sowjet-skepe op Lend-Lease-missies en dit is bekend dat dit in November 1941 in gebruik was. (41) Dit lyk asof ys nie 'n belemmering was nie. Russiese skepe is so laat deur Unimakpas gesien in daardie winter as Februarie. (42)
Alhoewel die presiese posisie van hierdie skepe op 'n spesifieke tydstip onbekend bly, is dit moontlik om redelike ramings te ontwikkel, gegewe die waarskynlike ritte wat tydens die 4 700 seemyl na Vladivostok, die bekende vertrektye en die snelheid van die skepe gestuur word. Ons weet byvoorbeeld dat Oesbekistan op 12 November uit San Francisco vertrek het en dat die geraamde spoed twaalf knope was. Kaart 2 illustreer die waarskynlike spoor en posisies van Oesbekistan langs die roete, sowel as die posisies van die Japannese strydmag.
Gegewe die aannames op kaart 2, sou Oesbekistan San Francisco in 'n noordelike rigting verlaat het, om die Golf van Alaska geloop het tot by Unimakpas, dan oor die Beringsee en omstreeks 24 November 'n aanloop by Ust'-Kamtsjatsk gaan, en dan verder gaan suid na Petropavlovsk-Kamchatka.As Oesbekistan nie by Petropavlovsk-Kamtsjatka gestop het nie, sou dit deur die See van Okhotsk gegaan het en via die La Perouse-straat die Japanse see binnegegaan het, daarheen na Vladivostok en daar aangekom het ongeveer 29 November (Tokio tyd). Die Japannese vloot se naaste aankomspunt sou op 26 November (Tokio -tyd) die middag gewees het, kort nadat dit van Hitokappubaai afgevaar het, toe Oesbekistan ongeveer vierhonderd seemyl noord in die See van Okhotsk, aan die ander kant van die Koerieleilande was. . Aangesien die Japannese vloot gedurende die eerste dae op see periodes van sneeu en digte mis ondervind het, sou visuele kontak onseker gewees het, selfs al was die skepe baie nader. (43)
Azerbaidzhan sou oorspronklik op 10 November uit San Francisco vertrek, maar die seil is gekanselleer en het eers 14 November begin. (44) Dit sou dieselfde roete as Oesbekistan gevolg het. Ietwat stadiger as Oesbekistan, sou dit nog in die Beringsee noord van die Aleoetiërs gewees het toe die Japannese vloot na Hawaii vertrek het, en die naaste aanpak sou op 28 of 29 November (Tokio -tyd) plaasgevind het, op watter datums Azerbaidzhan was ongeveer duisend myl na die noorde. Daar is egter een element van onsekerheid rondom Azerbaidzhan. Die logboekkaart van die San Francisco Maritime Exchange vir Azerbaidzhan wat die vertrek van die skip om 10 uur van San Francisco aanteken, voeg die kommentaar tussen die parentese by: "herlei suid." Dit is onduidelik presies wat dit beteken, en geen presiese rekords van die bewegings van hierdie skip aan die einde van 1941 het verskyn nie. (45) Dit is moontlik dat die draai na die suide 'n funksie van die weer was, want twee dae later, kort nadat Oesbekistan op 12 November gevaar het, het 'n groot storm die Stille Oseaan -noordweste getref en die plaaslike skeepsvaart verwoes. (46) Miskien was Azerbaidzhan bewus van die naderende storm en het hy effens na die suide afgewyk om dit te vermy voordat hy na die kus van Alaska gegaan het, en dan weer die normale roete na die Sowjetunie hervat. (47)
Maar wat as Azerbaidzhan glad nie die nuwe noordelike roete na Vladivostok gevolg het nie? Wat as die verwysing na 'afgeleide suid' aandui dat die skip die meer tradisionele suidelike roete na Vladivostok geneem het? Of wat as die kaptein besluit het om die kortste groot sirkelroete huis toe te neem nadat hy om die storm beweeg het en dan die Stille Oseaan-noordwes gesny het? In die vorige geval sou Azerbaidzhan op 26 November die Aleoetiese Eilande bereik het, omtrent die tyd toe die Japanse vloot van Hitokappubaai af gevaar het. Die naaste aanpak sou ongeveer 28 November gewees het, toe Azerbaidzhan ongeveer vyfhonderd seemyl noord van die Japannese vloot sou wees en in die teenoorgestelde rigting op pad was.
Net so, as Oesbekistan, nadat hy die storm vermy het, 'n sirkelroete gevolg het en sodoende suid van die Aleoetiese Eilande verbygegaan het, sou dit steeds in die See van Okhotsk gegaan het voordat die Japannese strydmag van die Kuril-eilande afgevaar het en dus nie daar was nie 'n posisie om dit teë te kom. Boonop sou dit selfs binne 'n paar honderd myl van die Japannese gebied plaasgevind het, selfs al sou so 'n vergadering naby die Kuril -eilande plaasgevind het, wat die betekenis sou verminder van die waarneming van 'n groot Japannese vloot. Dit sou immers minder opvallend gewees het om 'n groot aantal Japannese oorlogskepe te sien wat naby tuiswater oefen as om dieselfde vloot duisende kilometer van die huis af te vind, naby Amerika se grootste vlootbasis in die Stille Oseaan.
Daar is dus geen bewyse om die standpunt wat Gannon en Slackman, en deur Layton voorgestel het, te ondersteun dat die Japannese strydmag op pad na Hawaii op 5 Desember 1941 (Hawaii -tyd) 'n Sowjet -handelsskip teëgekom het nie. Op daardie dag was Uritskii en Clara Zetkin in Astoria, Oesbekistan was heel waarskynlik in Vladivostok of Petropavlovsk-Kamtsjatka, en Azerbaidzhan het die See van Okhotsk meer as 'n duisend kilometer van die Japannese vloot binnegekom en in die teenoorgestelde rigting beweeg. Daar is ook geen bewyse dat 'n Sowjet-handelsskip in die tydperk 1-3 Desember in die omgewing van die Japannese vloot plaas nie, 'n ander scenario wat Layton oorweeg het. Die verwante hipotese-dat die versuim om so 'n ontmoeting deur die Sowjets aan te meld dui daarop dat die Sowjets vooraf van die dreigende aanval geweet het-kan ook verwerp word op grond van die beskikbare gegewens, aangesien dit bepaal dat daar geen ontmoeting was nie.
Dit is moeiliker om die hipotese dat die Japannese mag baie vroeër tydens sy reis, ongeveer 27 of 28 November, op 'n Sowjet -skip sou afgekom het, uit die hand te weerlê. Die Japannese is beslis gewaarsku oor hierdie potensiaal, en veral oor Oesbekistan en Azerbaidzhan. Interessant genoeg is dit nie die scenario wat deur Agawa, Layton, Slackman of Gannon gevorder is nie, wat almal die ontmoeting tussen drie en agt dae later plaas. Die bewyse dui egter aan dat geen van die skepe selfs gedurende hierdie vroeëre periode 'n kandidaat was vir so 'n ontmoeting nie, aangesien hul kursusse hulle ver van die Japannese vloot af geneem het, met die naaste aanpak honderde kilometers ver, in mis en reën, en binne of naby die Japannese tuiswater. Daarom lyk dit waarskynlik dat die Japannese dit reggekry het om operasionele veiligheid te handhaaf tydens die spanningsvolle reis na Hawaii.
Wat het geword van die Sowjet -skepe wat rolle in hierdie raaisel gespeel het? Uritskii het die Stille Oseaan in die somer van 1942 verlaat en 'n wêreldreisiger geword, wat die gevaarlike Noordelike Seeroute oor die dak van die Sowjetunie van Vladivostok na Arkhangel'sk vervoer het, en die jaar daarna via die Panamakanaal na Vladivostok teruggekeer en daarna in werking in die Verre Ooste totdat hy in 1957 uit diens geneem is. Azerbaidzhan het uiteindelik sy weg na New York geneem, waar hy by die Atlantiese konvooie aangesluit het op die berugte Kola Run. Dit is getref deur 'n torpedo wat deur die lug gelanseer is in die konvooi PQ-17, maar het daarin geslaag om voort te gaan, een van die min oorlewendes van die ongelukkige konvooi. Na die oorlog keer dit terug na burgerlike diens in die Verre Ooste totdat dit in 1975 uit die skeepslys verwyder is. Clara Zetkin werk nog drie dekades in die Stille Oseaan en beëindig sy jare in die Sowjet -vissersvloot totdat dit in 1975 verbreek word.
Die loopbaan van Oesbekistan was nie so lank nie. Die skip het tussen die Amerikaanse Weskus en die Russiese Verre Ooste slegs tot 1 April 1943, toe dit op die eiland van Vancouver gestrand het, geloop. Dele van die wrak is vandag nog sigbaar, 'n hartseer en stil herinnering aan 'n wêreldwye konflik baie dekades gelede-en aan die interessante vrae wat selfs ses en sestig jaar daarna opduik.
Die skrywer bedank graag vir hul hulp by die voorbereiding van hierdie artikel Naoyuki Agawa, Maura Bollinger, Anne Doremus, Hak Hakanson, Mark Herman, William Kooiman (San Francisco National Maritime Museum Library), Declan Murphy, Joseph Sanchez (VS National Archives and Records Administration) en Jeffrey Smith (Columbia River Maritime Museum).
(1.) Die eerste boek om hierdie moontlikheid te bevorder, is Edwin T. Layton's And I Was There: Pearl Harbor and Midway-Breaking the Secrets (New York: William Morrow, 1985). Hierdie boek is in 2006 herdruk deur Bluejacket Books, sonder om die relevante materiaal hier te verander. Ander werke wat hierdie teorie bevorder, sluit in Michael Slackman, Target: Pearl Harbor (Honolulu: University of Hawaii Press, 1990) Peter B. Niblo, Influence: The Soviet "Task" Leading to Pearl Harbor, the Iron Curtain, and the Cold War (Oakland , Ore .: Elderberry, 2001) en Michael Gannon, Pearl Harbor Betrayed: The True Story of a Man and a Nation under Attack (New York: Henry Holt, 2002. (Gannon se boek is aanvanklik gepubliseer in 2001.)
(2.) Hiroyuki Agawa, The Reluctant Admiral, vert. John Bester (New York: Kodansha International, 1979). Die oorspronklike Japannese weergawe van hierdie boek is in 1969 deur dieselfde outeur gepubliseer as [TEKS NIE REPRODUCEERBAAR IN ASCII.] [Yamamoto Isoroku] en beskryf die ontmoeting op dieselfde manier as in die Engelstalige 1979-variant.
(3.) Agawa, onwillige admiraal, p. 251.
(5.) Die verhaal van Lurline en hoe sy radio -operateur seine onderskep wat daarop dui dat die Japannese vloot op Hawaii vorder, is aanvanklik in gepubliseerde vorm deur Ladislas Farago bekendgestel in die sagtebandweergawe van The Broken Seal (New York: Bantam Books, 1968), pp. 379-402. Dit was 'n opgedateerde weergawe van die hardebandboek wat deur Random House in 1967 uitgegee is. Hierdie verhaal is ook deur John Toland in Infamy: Pearl Harbor and Its Aftermath (Garden City, N.Y .: Doubleday, 1982) gevorder. Met verloop van tyd het dit duidelik geword dat die Lurline -radio -afsnitte geen nuttige inligting verskaf oor die bewegings van die Japannese vloot nie. Sien die definitiewe referaat van Philip H. Jacobsen, "Pearl Harbor: radiobeampte Leslie Grogan van die SS Lurline en sy verkeerd geïdentifiseerde seine," Cryptologia 29, no. 2 (April 2005), pp. 97-120.
(6.) Layton, And I Was There, pp. 261-62.
(7.) Ibid., Pp. 260-61. Layton noem twee bronne: Agawa se terughoudende admiraal en 'n 'oorlogsberekening van die aangewese man' met die titel The Southern Cross, maar andersins nie gespesifiseerd nie. Laasgenoemde is blykbaar die oorlogsverslag van die Akagi -bemanningslid Iki Kuramoti (of Kuramoto), wat in die Amerikaanse kongres, die gesamentlike komitee vir die ondersoek na die Pearl Harbor -aanval (Washington, D.C .: U.S. Government Printing Office, 1946), bl. 517. Terwyl Kuromoti bevestig dat waarskuwings oor Russiese skepe uitgereik is, berig hy dat so 'n ontmoeting nie plaasgevind het nie.
(8.) Layton, And I Was There, pp. 220-21.
(9.) Slackman, Target, p. 71. Slackman noem beide Layton en Agawa as bronne vir sy stellings. In werklikheid sê nóg Layton nóg Agawa dat Uritskii beslis die Japannese vloot onderskep het. Agawa noem nie die betrokke skip nie, en hoewel Layton sterk aandui dat die skip Uritskii was, noem hy dit nie as 'n feit nie.
(10.) Robert D. Stinnett, Day of Deceit: The Truth about FDR and Pearl Harbor (London: Constable, 2000), p. 160. Stinnett skryf dat beide Uritskii en Azerbaidzhan genoem is in 'n waarskuwing wat van Japan na die aanvalvloot gestuur is. Hy is verkeerd hierin, aangesien die boodskap eintlik Oesbekistan en Azerbaidzhan noem.
(11.) Stinnett is nie die enigste skrywer wat die moontlike betrokkenheid van Uritskii afgemaak het nie. Meer as 'n dekade vroeër het die Russiese skrywer Nikolai Nikolaevich Yakovlev dit ook as 'n kandidaat uitgesluit, met die argument in [TEKS NIE HERPRODUCEERBAAR IN ASCII.], (7) [TEKS NIE HERPRODUCEERBAAR IN ASCII.] 1941 [TEKS NIE HERPRODUCEERBAAR IN ASCII.] [Pearl Harbor, 7 Desember 1941: Reality and Fantasy] (Moskou: Politizdat, 1988), dat dit belaglik was om aan te neem dat Uritskii, 'n houtdraer wat ontwerp is vir diens in die Arktiese gebied, betrokke sou wees by vervoer tussen die Verenigde State en die USSR in 1941. Natuurlik weet ons nou seker dat dit so was.
(12.) Stinnett, Dag van misleiding, pp. 160-61.
(13.) Gannon, Pearl Harbor Betrayed, p. 210.
(14.) Donald J. Goldstein en Katherine V. Dillon, The Pearl Harbor Papers: Inside the Japanese Plans (Washington, DC: Brassey's, 1993).
(15.) Terwyl Goldstein en Dillon hul boek op Pearl Harbor fokus, beskryf hul dagboeke en aantekeninge ook Japannese skeepsbewegings in ander dele van die Stille Oseaan, insluitend die Filippyne.
(16.) E-poskorrespondensie in Augustus 2005 tussen die skrywer en Hiroyuki Agawa, soos genadiglik oorgedra en vertaal deur sy seun, Naoyuki Agawa.
(17.) Hierdie scenario is beslis aanneemlik. 'N Soortgelyke ontmoeting het plaasgevind tussen 'n Amerikaanse handelsskip wat terugkeer uit die Sowjetunie en 'n Japannese oorlogskip wat die Kuril -eilande patrolleer. Kapt. Henry M. Glick, wat einde 1941 'n bemanningslid was aan boord van die tenkskip JC Fitzsimmons van die Amerikaanse vlag, berig in 'n vertelling in die skrywer se versameling dat Fitzsimmons 'n Japannese vernietiger naby die Kurils aangetref het net tien uur voor die aanval op Pearl Harbor . Aangesien die Verenigde State en Japan toe nie in oorlog was nie, kon die tenkwa sonder voorval voortgaan.
(18.) Frederick D. Parker, Pearl Harbor Revisited: United States Navy Communications Intelligence, 1924-1941, SuDoc D 1.2: P 3213 (Washington, DC: National Security Agency Center for Cryptologic History, 1994).
(19.) Goldstein en Dillon, Pearl Harbor Papers, p. 184.
(21.) Hierdie skepe het Igarka, Arktikii, Mikoyan, Maxim Gorkii, Uelen, Perekop, Maikop, V. Mayakovskii en Nevastroi ingesluit. Sien Victor Puzyurev, "[TEKS NIE REPRODUCEERBAAR IN ASCII.]" [Merchant Marine Fleet in World War II: Lend-Lease via the Pacific Ocean], [TEKS NIE HERPRODUCEERBAAR IN ASCII.] [Seeverhale van Rusland], nr. 9-10 (2004). Hierdie artikel gebruik die Library of Congress-transliterasieprotokol vir Sowjet-skeepsname, behalwe skepe wat vernoem is na 'n beroemde nie-Russiese persoon (bv. Friedrich Engels, Clara Zetkin). Ander transliterasie protokolle genereer effens verskillende spellings.
(22.) Die eerste wat aangekom het, was die nuwe tenkskip St. St. Clair, wat die Stille Oseaan van Los Angeles oorsteek en op 2 September in Vladivostok aankom. Dit is die volgende paar dae opgevolg deur Associated, J. C. Fitzsimmons, Montebello, Mojave (met motor petrol), Hugenote en Paul M. Gregg. Sien: "Shipping News", Los Angeles Times, 3 September 1941, p. 22 "Vierde Amerikaanse tenkwa seil na Russiese hawe," Los Angeles Times, 11 September 1941, p. 23 "Hitler het die tenkwa gemis", Tyd, 15 September 1941 "Olieversendings na Rusland met toename in volume," Los Angeles Times, 16 September 1941, p. A11 en "Shipping News", Los Angeles Times, 15 November 1941, p. 13.
(23.) Die eerste golf het Batumi, Minsk, Belomorkanal en Komiles ingesluit. Sien: Puzyurev, "Merchant Marine Fleet in World War II" "Russian Tanker Sails with Gas," Los Angeles Times, 19 Augustus 1941, p. 1 en "Rooies help om tenkwa -probleem op te los," Washington Post, 15 September 1941, p. 3.
(24.) Hierdie skepe het Angastroi, Menzhinskii, Oezbekistan, Urahnash, Urdarnik, Bolshoi Shahtar, Sakhalin, Khabarovsk, Sergei Kirov, Kuznets Lesov en Dzhurma ingesluit. Sien J. I. Ostrovskii, red., [TEKS NIE REPRODUCEERBAAR IN ASCII.]: 1880-1980 [The Far East Sea Shipping Company: 1880-1980] (Vladivostok: Far East Book Publishing House, 1980), p. 192. Die laaste skip, Dzhurma, is tydelik losgemaak van sy berugte pligte as Gulag -vervoerskip vir slawe -arbeiders. Sien Martin J. Bollinger, Stalin's Slave Ships: Kolyma, the Gulag Fleet, and the Role olthe West (Westport, Conn .: Praeger, 2003).
(25.) Hierdie skepe het Felix Dzerzhinsky (vlagskip van die Gulag -vloot), Komsomolsk en Uritskii ingesluit. Sien Timothy Wilford, "Watching the North Pacific: British and Commonwealth Intelligence before Pearl Harbor," Intelligence and National Security 17, no. 4 (Winter 2002), pp. 152-53.
(26.) Goldstein en Dillon, Pearl Harbor Papers, p. 49.
(28.) Bertram D. Hulens, "Tokyo Threat Reported," New York Times, 27 Augustus 1941, p. 1. Sien ook Otto D. Tolischus, "Japan Cautions U.S. on Gas for Reds", Washington Post, 28 Augustus 1941, p. 3.
(29.) "Goedere vir die Sowjetunie wat herlei moet word," New York Times, 31 Augustus 1941, bl. F1.
(30.) Bertram D. Hulens, "Our Craft Warned: Navy Says Ships Were Called from Voyages for Instructions," New York Times, 18 Oktober 1941, p. 1.
(31.) Sien byvoorbeeld William V. Nessly, "Aartsengel gekies as beste roete: amptenare se afslag op Japanse bedreiging," Washington Post, 23 Oktober 1941, p. 1 en "Blunder Bares Our Plan for Russian Shipments" New York Times, 26 Oktober 1941, p. E3.
(32.) "Aid on the Wharves", Tyd, 17 November 1941. Die Japannese het op 27 Augustus 'n waarskuwing uitgereik.
(33.) Goldstein en Dillon, Pearl Harbor Papers, p. 63.
(34.) "Non-Pacific Pacific", Time, 27 Oktober 1941. Time berig dat vyftig handelaars almal na vriendelike hawens teruggekeer het, en verder gespekuleer dat tien of vyftien skepe wat vir die Sowjetunie bestem was, ook sou doen. Dit was in reaksie op bevele van die Amerikaanse vloot wat middel Oktober uitgereik is.
(35.) Daar is tans geen enkele gesaghebbende bron van Sowjet -skeepsbewegings in die Stille Oseaan nie. Die skrywer het egter oor die jare so 'n lys saamgestel uit dosyne Russiese en Westerse bronne. Bronne in Engels sluit die New York Maritime Register aan die einde van 1941 in (veral vol. 74, nrs. 1-23) Marine Digest aan die einde van 1941 (vol. 19, nr. 47 en vol. 20, nrs. 4-) 11) Kuswag -rekords bevat loodsboeke van die Departement van Handel, skeepsopruimingslêers vir die San Francisco Shipping Guide en "Shipping News" in die Los Angeles Times. Russies-talige bronne sluit in Ostrovskii, Far Eastern Sea Shipping Company en Ministry of the Marine Sea Fleet, [TEKS NIE HERPRODUSEERBAAR IN ASCII nie.] [Vredevloot van die Verre Oosterse See: Far East Sea Shipping Company] (Moskou: 1980). Hierdie databasis weerspieël die integrasie van hierdie bronne, hoewel dit redelik omvattend is, maar dit kan in spesifieke gevalle verkeerd wees.
(36.) Dit lyk asof skepe wat in die Stille Oseaan of die Indiese Oseaan werksaam is, Arktika, Kovda, Maksim Gorkii, Mikoyan, Perekop, Smolnyi, Turksib (waarskynlik) en Uelen ingesluit het. Skepe wat via die Panamakanaal na die Atlantiese Oseaan herontplooi is, sluit in Ashkhabad, Belomorkanal, Dekabrist, Dneprostroi, Dvinoles, Friedrich Engels, Kiev, Kolkhosnik, Komiles, Michurin, Nevastroi, Petrovskii, Shchors en Tblisi.
(37.) Hierdie interval weerspieël die verwagte transittye van hawens van die Amerikaanse weskus tot die punt van 3600 seemyl later, waar 'n skip die noordelike Koerieleilande verlaat, ongeveer 1,100 myl kort van Vladivostok. Hierdie reis sou dertien of veertien dae neem vir 'n relatief nuwe en vinnige skip, soos Oesbekistan, 'n stadige skip, soos Uritskii, aangedryf deur 'n steenkool, drie-silinder stoommotor, het sewentien stoomdae op nege knope nodig om dit te dek afstand. Prestasie-gegewens vir hierdie skepe is afkomstig van die Sowjet-amptelike skeepsregister: [TEKS NIE HERPRODUCEERBAAR IN ASCII] 1938-39 [Register van seevaartuie: 1938-39] (Leningrad: Vodnii Transport, 1938). Die Uritskii, waarskynlik die stadigste skip langs hierdie roete, was 'n houtdraer wat in 1927 in die Sowjetunie gebou is, een van vier in die derde reeks van hierdie klas. Sy kragsentrale is beoordeel op 950 aangeduide perdekrag, wat neerkom op ongeveer 203 netto perdekrag. Vir gedetailleerde inligting oor Uritskii, sien Igor D. Spasskii, red., [TEKS NIE HERPRODUCEERBAAR IN ASCII] [History of Domestic Shipbuilding: In Five Volumes] (St. Petersburg: Shipbuilding, 1996), vol. 4, pp. 54, 57.
(38.) Die bewegings van hierdie twee skepe word duidelik bepaal deur die Columbia River Bar Pilots -logboeke vir die tydperk, sowel as deur logboeke vir die stuurhuis vir die streek. Uritskii het op 1 Desember om 10:05 in Astoria aangekom en op 5 Desember om 07:05 vertrek. Clara Zetkin het op 1 Desember om 14:20 aangekom en op 6 Desember om 15:40 vertrek.
(39.) Sien Amerikaanse doeane-diens, rekord van vaartuie wat betrokke is by buitelandse handel-goedgekeur of toegestaan ​​om voort te gaan, vir die hawe van San Francisco vir November 1941. Afskrifte is beskikbaar in die Amerikaanse National Archives and Records Administration, Pacific Region-San Francisco, Records of the US Customs Service (Record Group [RG] 36).
(40.) "New Sea Route to Asia Sought", Los Angeles Times, 17 Maart 1939, p. 28.
(41.) Die roete wat deur Sowjet-skepe op Lend-Lease-missies gebruik word, word uitgebeeld deur Alla Paperno, [TEKS NIE HERPRODUCEERBAAR IN ASCII] [Geheime en geskiedenis: Lend-Lease Pacific Ocean [(Moscow: Terra-Book Club, 1998), bl. 18. Die roete is formeel in Augustus 1941 geopen, sien "New Route to Russia Proposed for Ships", New York Times, 20 Augustus 1941, p. 7. Die roete was in November gebruik, sien "Soviet Ice Ship in Seattle," San Francisco Call Bulletin, 17 November 1941, p. 14.
(42.) Journal of Light Station USCG Cape Sarichef I938-1943, Department of Commerce Lighuisdiensvorm 306. Die Cape Sarichef-vuurtoring dui die ingang van Unimakpas aan. Die logboek van die vuurtoringhouer dui aan dat Russiese skepe tot op 25 Februarie 1942 deur die pas gegaan het. Rekords is beskikbaar by die Amerikaanse National Archives and Records Administration, Records of the United States Coast Guard (RG 26), Records of the Lighthouse Service , Vuurtoringstasieblokke vir Kaap Sarichef, 1934-1943 (boks 74).
(43.) Sien die dagboek van luitenant -kad. Sadao Chigusa van die Akigumo, 'n vernietiger wat die vragmotorvloot begelei, soos aangebied in Goldstein en Dillon, Pearl Harbor Papers, pp. 184-85.
(44.) Amerikaanse handelsdepartement, rekord van vaartuie in buitelandse handel, November en Desember 1941.
(45.) Azerbaidzhan verskyn volgende in die rekords in Los Angeles op 18 Februarie 1942. Dit vaar daarna deur die Panamakanaal na New York en arriveer in April 1942. Sien "Soviet Vessels-Lend Lease Repairs, ens." 'n tabel saamgestel deur W. L. Martignoni, direkteur van die Afdeling Onderhoud en Herstelwerk, Pacific of the War Shipping Administration. Die tabel, laat in die oorlog voorberei, bevat die ligging, datums en koste van herstelwerk aan Sowjet -handelskepe in Amerikaanse hawens tydens die Tweede Wêreldoorlog. Beskikbaar in die rekords van die War Shipping Administration, Office of the Russian Shipping Area, 1942-46, U.S. National Archives and Records Administration, RG 248.3.3.
(46.) "Storm: Three Are Dead, but Gale in the Northwest Is Dying Down" San Francisco Chronicle, 15 November 1941, p. 9.
(47.) Hierdie scenario is deur ander, waaronder William Kooiman, verwysingsbibliotekaris van San Francisco Maritime National Historic Park, in e-pos korrespondensie met die skrywer, 14 Februarie 2006, gevorder.
Bollinger is 'n senior vise -president by die internasionale konsultasiefirma Booz Allen Hamilton, wat spesialiseer in wêreldwye lugvaart- en verdedigingskwessies. Hy is ook 'n gepubliseerde skrywer oor die Sowjetse maritieme geskiedenis. Sy Stalin's Slave Ships: Kolyma, die Gulag-vloot en die rol van die Weste is in 2003 deur Praeger gepubliseer. Hy voltooi tans 'n sewejarige projek oor die geskiedenis van die skepe van die Sowjet-handelsvloot van 1917 tot 1950, wat hy verwag om in 2008 te publiseer. Mnr. Bollinger het 'n BSFS in internasionale ekonomie aan die Georgetown Universiteit en 'n MBA van die Wharton School.
Japan se beste planne
Nadat Japan einde Julie die hele Indochina ingeneem het en 'n Amerikaanse olie -embargo ondergaan het, het keiser Hirohito premier Hideki Tojo - 'n generaal wat hom daartoe verbind het om imperiale uitbreiding - te vra om 'n laaste poging aan te wend om oorlog te voorkom. Gesprekke in Washington het gewankel nadat ontsyferde kabels van Tokio aangedui het dat Japan sou aanval as 'n ooreenkoms nie teen 30 November bereik is nie. President Franklin Roosevelt wou nie toegewings onder die geweer doen nie. Op 1 Desember het admiraal Yamamoto vliegdekskepe die trekpas gegee om Pearl Harbor te bombardeer-een van verskeie houe wat gelyktydig gelewer is in 'n groot Japannese offensief wat die Tweede Wêreldoorlog geweldig uitgebrei het.
Die Pearl Harbor -vlootbasis is deur die Japannese en die Amerikaanse vloot erken as 'n moontlike teiken vir vyandige lugmag. Die Amerikaanse vloot het die kwessie selfs tydens 'n paar van sy tussenoorlogse "Fleet Problems" ondersoek. Die afstand tot Japan en die vlak hawe, die sekerheid dat die Japanse vloot baie ander dringende behoeftes vir sy vliegdekskepe sou hê in geval van oorlog, en 'n oortuiging dat intelligensie waarskuwing sou bied, het senior Amerikaanse offisiere oortuig dat die vooruitsig van 'n aanval op Pearl Harbor veilig kan afslag kry.
Gedurende die tussenoorlog het die Japannese soortgelyke gevolgtrekkings gemaak. Hulle dringende behoefte aan veilige flanke tydens die beplande offensief na Suidoos -Asië en Oos -Indië het egter die dinamiese bevelvoerder van die Japannese gekombineerde vloot, admiraal Isoroku Yamamoto, aangespoor om die kwessie weer te besoek. Sy personeel het bevind dat die aanval moontlik is, gegewe die groter vermoëns van nuwer vliegtuigtipes, veranderinge aan lugtorpedo's, 'n hoë kommunikasiebeveiliging en 'n redelike mate van geluk. Japan se gevoelens van wanhoop het Yamamoto gehelp om die Opperkommando van die Vloot en die regering te oorreed om die onderneming te onderneem indien oorlog onvermydelik sou word, soos dit gedurende Oktober en November 1941 al hoe meer waarskynlik blyk te wees.
Al ses die eerste-lyn-vliegdekskepe van Japan, Akagi, Kaga, Soryu, Hiryu, Shokaku en Zuikaku, is aan die missie toegewys. Met meer as 420 aan boord van die vliegtuie, was hierdie skepe verreweg die magtigste draertaakmag wat ooit bymekaar gekom het. Viseadmiraal Chuichi Nagumo, 'n ervare, versigtige beampte, sou die operasie beveel. Sy Pearl Harbor -trefkrag het ook vinnige slagskepe, kruisers en vernietigers ingesluit, met tenkwaens om die skepe aan te dryf tydens hul vaart oor die Stille Oseaan. 'N Advance Expeditionary Force van groot duikbote, waarvan vyf met midget -duikbote, is gestuur om Hawaii te verken, die dwerge na Pearl Harbor te stuur om skepe daar aan te val en Amerikaanse oorlogskepe te torpedo wat moontlik na die see kan ontsnap.
Onder die grootste geheimhouding het Nagumo sy skepe op 26 November 1941 na die see geneem, met bevele om die missie te staak as hy ontdek word, of as diplomasie 'n onverwagte wonder sou verrig. Voor dagbreek op die 7de Desember, was die Pearl Harbor Stringing Force minder as driehonderd kilometer noord van Pearl Harbor, onontdek en met diplomatieke vooruitsigte vas. 'N Eerste aanvalgolf van meer as 180 vliegtuie, insluitend torpedovliegtuie, hoëvlakbomwerpers, duikbomwerpers en vegters, is in die donker gelanseer en na die suide gevlieg. Toe die eerste groep opstyg, is 'n tweede aanvalgolf van soortgelyke grootte, maar met meer duikbomwerpers en geen torpedovliegtuie nie, uit die hangar -dekke van die draers gebring en in die opkomende oggendlig gestuur. Naby die suidelike oewer van Oahu het die vyf duikbote al van hul "quotmother" -subote losgemaak en probeer om hul weg na Pearl Harbour se smal ingangskanaal te maak.
Hierdie bladsy bevat uitsig oor en aan boord van Japannese skepe tydens hul sending na Pearl Harbor.
(Japannese vliegdekskip, 1921-1942)
Stoom deur die swaar noordelike Stille Oseaan, op pad om Pearl Harbor, Hawaii, omstreeks begin Desember 1941 aan te val. Carrier Zuikaku is regs.
Raam uit 'n rolprent wat geneem is van die draer Akagi. Die oorspronklike film is in 1943 op Kiska gevind.
Aanlynbeeld: 63KB 740 x 615 pixels
Japannese vlootvliegtuie berei voor om op te vlieg van 'n vliegdekskip (na berig word Shokaku) om Pearl Harbor die oggend van 7 Desember 1941 aan te val. Vliegtuig op die voorgrond is 'n & quotZero & quot Fighter.
Dit is waarskynlik die bekendstelling van die tweede aanvalgolf.
Die oorspronklike foto is in 1943 op Attu geneem.
Aanlynbeeld: 129KB 740 x 575 pixels
Japanese Navy Type 99 Carrier Bombers (& quotVal & quot) berei hulle voor om tydens die oggend van 7 Desember 1941 van 'n vliegdekskip af te neem.
Die skip in die agtergrond is die vervoerder Soryu.
Opmerking: hierdie beeld word gereeld weergegee met die vliegtuie na regs. Die oriëntasie hier, met die vlakke na links, is korrek.
Die bevelvoerder van die Japannese vliegdekskip Shokaku kyk hoe die vliegtuie die oggend van 7 Desember 1941 opstyg om Pearl Harbor aan te val.
Die Kanji -inskripsie links is 'n vermaning aan vlieëniers om hul plig te doen.
Aanlynbeeld: 122 KB 740 x 630 pixels
'N Japanse vloot tipe 97 draeraanvalvliegtuig (& quotKate & quot) neem van 'n draer af terwyl die tweede golfaanval geloods word. Skip se bemanningslede juig & quotBanzai & quot
Hierdie skip is óf Zuikaku óf Shokaku.
Let op 'n ligte driepootmast aan die agterkant van die draer se eiland, met Japannese vlootvaandel.
Aanlynbeeld: 57KB 740 x 540 pixels
'N Japanse vloot tipe 97 draeraanvalvliegtuig (& quotKate & quot) vertrek gedurende die oggend van 7 Desember 1941 van die vliegdekskip Shokaku, op pad om Pearl Harbor aan te val.
'N Japanse vloot & quotZero & quot vegter (stertkode A1-108) vertrek vanaf die vliegdekskip Akagi, op pad om Pearl Harbor gedurende die oggend van 7 Desember 1941 aan te val.