20 Januarie 2019 Dr. Tinus van Zyl Familiediens
Posted by Administrator (dbvgadmin) on Jan 22 2019
Familiediens: 20 Januarie 2019
Teks: Efesiërs 4:1-7, 12-16
Tema: Om kerk te wees
Jy kan nie vir God ken, sonder die kerk nie. Jy kan nie vir God ken, sonder die kerk nie.
Dit is ‘n kontroversiële stelling, wat glad nie gewild is in die tyd waarin ons leef nie. Ek wens eintlik dit was nie so nie. Ek sou dit eintlik verkies dat geloof net ‘n private, individuele saak is, want ek is ‘n introvert wat heel gelukkig is op my eie.
Maar die Bybel sê iets anders as ons tydsgees. Die Bybel sê: Jy kan nie vir God ken, die drie-enige God van die Bybel, sonder die kerk nie.
Geloof is nie ‘n solo mission nie. Geloof is eintlik om deel te word van God se mission, en God – om een of ander onverklaarbare rede – het besluit om die kerk te gebruik vir hierdie mission.
Verlossing buite kerk
Die Rooms Katolieke kerk sê al van die vyfde eeu af: Daar is geen verlossing buite die kerk nie. En daar is natuurlik ‘n kant van hierdie uitspraak wat verkeerd is, want God se mission strek baie verder as die kerk. God is lief vir die skepping, vir alle mense. Jesus het aan die kruis gesterf vir alle mense. En die Gees raak mense aan ver buite die kerk.
Maar daar is ook ‘n kant daarvan wat reg is, dat God verlossing in en deur die kerk bring. Jy moenie die fout maak om te dink dat jy die drie-enige God gaan leer ken, en liefhê en dien, sonder die kerk nie. Want om God te ken, om die drie-enige God van die Bybel werklik te ken, beteken om deel te neem aan die lewe van God.
Liefde, genade, gemeenskap
En om deel te neem aan die lewe van die drie-enige God, beteken om deel te neem aan die liefde van God die Vader, om deel te neem aan die genade van Jesus Christus, om deel te neem aan die gemeenskap van die Heilige Gees.
En dit doen jy in die eerste plek binne die kerk, binne die gemeenskap van gelowiges. Hier oefen ons om in die liefde van God, die genade van Jesus en die gemeenskap van die Heilige Gees te leef.
In 1 Johannes 4 skel Johannes die gemeente uit as ‘n klomp skynheiliges. Want daar was party van hulle wat gemaak het asof hulle een of ander spesiale “kennis van God”, een of ander spesiale “openbaring van God” het.
Maar hierdie “intieme kennis van God” wat hulle kamstig gehad het, het gemaak dat hulle hulleself eenkant gehou het van die ander gelowiges wat nou nie so “geestelik” soos hulle was nie.
Johannes sê vir die gemeente: dis nonsens! God is liefde. So hoe kan julle maak asof julle spesiale kennis van God het, maar dan tree julle sonder liefde op binne die kerk. Julle ken glad nie vir God nie. Julle weet niks van God af nie. Jy kan nie sê jy ken vir God, maar jy is nie lief vir jou broer, met ander woorde jou medegelowige nie.
En so ook, hoe kan jy sê jy volg vir Jesus, maar jy vergewe nie jou suster in Christus nie. En hoe kan jy sê jy het die Heilige Gees in jou, maar jy wil nie in gemeenskap leef met mense wat ‘n bietjie anders as jy is en ‘n bietjie anders as jy dink en doen nie.
Kerk is nie perfek nie
Dit beteken nie die kerk is ‘n perfekte groep mense wat almal elke dag vol liefde en genade en omgee is nie. Glad nie. Die kerk is maar net ‘n klomp sondaars bymekaar. Dis al.
Maar om deel van die kerk te wees, beteken dat ek deel is van hierdie lewe van die drie-enige God waar ons inoefen om mekaar lief te hê, al hou ons niks van mekaar nie, waar ons inoefen om mekaar te vergewe wanneer ons mekaar seermaak, waar ons inoefen om in gemeenskap te leef, al het ons niks in gemeen nie.
Dis fassinerend dat Paulus geestelike volwassenheid nie beskryf as iets wat die individu op jou eie kan bereik nie. Nee, volgens Paulus is geestelike volwassenheid iets wat die kerk sáám bereik.
Nie jou vriende nie
Jy kan nie geestelik volwasse raak, op eie, sonder ander medegelowiges nie. En ek bedoel nie net die medegelowiges wat jou vriende is, wat soos jy dink en met wie jy lekker oor die weg kom nie. Ek praat juis van die medegelowiges wat nie soos jy is nie, wat van jou verskil, wat jou eintlik irriteer.
Mense wat anders is
Dit vat nie veel volwassenheid om met iemand oor die weg te kom wat soos jy is, wat soos jy dink, wat dinge net soos jy doen nie. Volwassenheid is om oor die weg te kom met mense wat anders is jy is, wat níe soos jy dink nie, wat dinge anders as jy wil doen.
Nie soos kinders nie
Geestelike onvolwassenheid, sê Paulus, is as ons nog soos kinders is, kinders wat almal dink: Ek is reg! Ek weet alles! Ek het die volle waarheid! En wat so die kerk uitmekaar uit skeer en verdeel met kinderagtige bakleiery: Is! Issie! Is! Issie!
Die merkwaardige ding is dat Paulus nie liefde en waarheid teenoor mekaar stel nie. Mense is nogal geneig om waarheid en liefde teen mekaar op te stel. Jy moet óf kies vir liefde, vir vrede en eenheid, óf jy moet kies vir die waarheid, vir reg en geregtigheid.
Groei in albei
Paulus hou egter aan albei werklikhede gelyktydig vas. Om te kan groei in die waarheid, moet ons groei in die liefde, en om te groei in die liefde, moet ons groei in die waarheid. As ons nader aan mekaar beweeg, beweeg ons nader aan die waarheid. En as ons nader aan die waarheid beweeg, beweeg ons nader aan mekaar.
‘n Soort liefde, waarin daar nie waarheid is nie, ‘n eenheid en ‘n vrede waarin daar nie ook reg en geregtigheid is nie, sal ‘n valse liefde, ‘n valse eenheid en ‘n valse vrede wees. Dit is ‘n vals kerk.
Maar ‘n waarheid, waarin ons onverskrokke staan by ons saak, onverskrokke staan by ons oortuiging van reg en geregtigheid, en basta met die res, maar daar is geen soeke na liefde, na eenheid en vrede nie, sal ook gou ‘n skeefgetrekte waarheid raak – ‘n nuwe onreg.
God is beide
God is liefde én God is waarheid. So as ons nader aan God wil beweeg, moet ons nader aan liefde én waarheid beweeg, en so ook nader aan mekaar beweeg. Want my waarheid is nie die volle waarheid nie, en jou waarheid is nie die volle waarheid nie. Ons leer ken saam die waarheid, soos ons nader aan God beweeg en nader aan mekaar beweeg in liefde.
Christus finale woord
En daarom beklemtoon Paulus dat Christus, en Christus alleen, die hoof is van die kerk. Dit beteken dat niemand in die kerk kan sê dit is nou die laaste waarheid, die finale woord, en nou moet ons almal daaraan gehoor gee nie. Christus het die finale woord. Christus is die hoof. Ons moet sáám luister na Christus.
Hoe lyk so ‘n lewe?
Hoe lyk so ‘n lewe – ‘n lewe van geestelike volwassenheid – ‘n lewe waarin ons werklikwaar vir God ken en deelneem aan God se lewe van liefde, genade en gemeenskap?
Wel Paulus beskryf dit in vers 2: Wees altyd beskeie, vriendelik en geduldig, en verdra mekaar in liefde.
Te mak vertaal
Eintlik is die Afrikaanse vertaling hier te mak, te mooi. Die woorde wat Paulus gebruik is woorde wat heeltemal indruis téén die Griekse kultuur van destyds en ook téén ons kultuur vandag.
Die Grieke het dit geprys wanneer iemand sy man kan staan – en ek gebruik aspris die seksistiese uitdrukking, want hulle het defintief nie gedink vrouens kan iets van waarde doen nie – vrouens was nie burgers van die staat nie.
Die waardes of deugdes van goeie man, in die Griekse wêreld, was ‘n man wat assertief is, iemand wat beginselvas is, iemand wat ‘n argument kan wen, iemand wat nie van oortuiging gaan verander as sy teenstanders hom teengaan of kritiseer nie.
Hierteenoor, beskryf Paulus die waardes van die gemeente, mense wat deur God geroep is, as mense met ‘n diep nederigheid, sagmoedigheid en verdraagsaamheid.
Die eerste woord wat Paulus gebruik, wat vertaal word met beskeie, beteken letterlik “having a humble opinion of one's self, a deep sense of one's littleness.”
Die tweede woord, wat vertaal word met vriendelik, beteken letterlik: “gentleness of spirit, meekness.”
Die derde woord, wat vertaal word met geduld, beteken letterlik “patience, endurance, perseverance, longsuffering.” Dink aan die woord longsuffering. Geduld is om lank te kan ly ter wille van ander.
Die vierde woord, wat vertaal word met verdra, beteken letterlik “to hold up, to sustain, to bear, to endure.”
Lewe van kruis
Wat Paulus beskryf is ‘n lewe van die kruis. ‘n Lewe wat lyk soos die lewe van ons hoof, Jesus Christus, wat ter wille van ons gely het.
Hy beskryf ‘n lewe waarin ons die lyding, die opoffering, die pyn wat dit vra om mekaar in liefde te verdra, om mekaar met genade te vergewe, om mekaar in swaarkry te troos en te ondersteun, dat ons in daardie lyding sal volhard, soos Christus in sy lyding volhard het, ter wille van ons.
Banier buite kerk
Dit klink niks lekker nie. Ons kan nie daardie banner buite ons kerk hang nie. Kom na ons kerk toe: ons waarborg dat jy hierdie gaan suffer en swaarkry, want ons is ‘n klomp sondaars wat die hel uit jou uit gaan irriteer.
Jaco Strydom het die Eho Youth beweging begin. Dis ‘n beweging van jongmense wat uit moeilike omstandighede kom en saam in huise bly om ware gemeenskap – community – te beleef. Jaco Strydom het gesê dat ware community, ware gemeenskap, kom altyd met pyn.
‘n Beter pyn
Maar dit is ‘n pyn en ‘n seer wat beter is, wat meer hoopvol en betekenisvol is, as die pyn van mense wat alleen agter hulle hoë mure en hekke sit, en gryp na allerande verdoofmiddels om die alleenheid en die pyn te verdoof.
Wil jy vir God ken?
Wat wil jy die graagste hê? Wil jy vir God ken? Werklik ken? Die lewende God? Wil jy graag deelneem aan die lewe van God? Wil jy die liefde van God die Vader, die genade van Jesus Christus en die gemeenskap van die Heilige Gees beleef? Wil jy dit ontvang en dit gee?
Stukkie lewe van God in jou
Die teks sê dat elkeen van ons hier vanoggend, het iets in ons wat die kerk kan opbou in liefde. Elkeen van ons het ‘n stukkie van die lewe van God in ons, wat ons met ander kan deel.
Week wat kom
So in die week wat kom, gaan iemand God se liefde, Christus se genade, die Gees se gemeenskap, ervaar deur jou. Iemand gaan in hierdie week ‘n klein stukkie van God leer ken, deur jou. Is dit nie iets om na uit te sien nie?
Last changed: Jan 22 2019 at 8:27 AM