Na 'n lang afwesigheid is minette trug, ek gan elke keer een van haar stories plaas, hulle is geskryf toe sy nog verbonde was an 'n koerant in Namibië;
Meneertjie kyk nie eens op van die graad twee huiswerkboek nie. “By die skool,” sê hy nonchalant. En kleur verder in, sonder enige benul van die emosies wat sy ma se binnegoed soos ŉ tuimeldroër laat rondtol.
Die meisiekind van my maak nie maklik vriende nie. Inteendeel, glad nie. Ek verstaan nie regtig hoekom nie, want sy is die happy een, die een wat soos ŉ hondjie by oop motorvensters met toegeknypte oë sing saam met die wiele rol. “Visvang vir Jesusss, visvang vir Jesusss’ of ‘Jesus lafs mie dis aai nou” al die pad, sonder ophou.
En met trane wat baie vlak in my keel sit, wys ek vir haar om sy naam te skryf. ŉ Uur se werk en die eerste liefdesbrief in my dogtertjie se lewe is klaar.