Inperking: Nuwe dinge wag op onsVenessa Schoeman, redakteur van “Finesse voelgoed”. (Foto: Verskaf.) Solidariteit Helpende Hand se FroueVonds* poog om deur vroue se verhale en ervaring, meisies en ander vroue te bemagtig om hul eie lewens te verander én pilare in hul gemeenskappe te word. Venessa Schoeman, redakteur van die tydskrif Finesse voelgoed, vertel in dié rubriek om iets nuuts uit die pandemie te verwag. Gewoonlik hoor ons by sielkundiges, kenners en lewensafrigters dat ons ons moet losmaak van die verlede: Van dít wat ons terughou; van die foute wat ons gemaak het en die verkeerde besluite waaroor ons onsself tot vandag toe nog verwyt. Of dit nou ŉ te lang verhouding was met ŉ narsistiese kêrel of ŉ sakebesluit wat jou al jou pensioengeld gekos het. “Vergeet daarvan, dis verby, jy kan niks meer daaraan doen nie.” En dis waar! Die verlede se slegte herinneringe kan jou terughou as jy heeltyd daaraan vashou en bly terugkyk oor jou skouer. Maar wat van die goeie herinneringe? Van waatlemoengevegte saam met jou gesin op ŉ pas gesnyde grasperk. Die stroopsoet vrugte wat oor jou wange loop en die taai sap tussen jou tone. Die seevakansies. Hoe jy en jou gesin in die Indiese Oseaan se golwe baljaar het en branders gery het tot jou gô uit was. Die roomys op die strand en die braaivleisvure wat tot laataand gebrand het. Is dit goed om elke dag in daardie herinneringe te gaan rol? Nie altyd nie. Ons bevind ons in ŉ tyd van inperking, vasgegrendel en ingehok. Dit frustreer ons en maak ons kwaad. Ons sakeondernemings trek swaar, salarisse word gesny en die WVF betaal vir ŉ laaste keer uit. Wat is volgende? Daar is sprake van nog ŉ “hard lockdown” en jy hoor van al hoe meer mense wat nie meer hul huispaaiement kan bybring nie of van nog ŉ broodwinner wat sy werk verloor. Dan droom jy oor hoe dinge was. Toe jy en jou gesin vakansie kon hou by die see, toe jou bankrekening in die groen was en jou ouers by hul kleinkinders kon kom kuier sonder vrese oor ŉ virus of siek word. Met heimwee dink jy aan hoe jy sonder ŉ masker in ŉ koffiewinkel gesit en kuier het met jou vriendin, sonder die reuk van handreiniger wat om julle hang en hoe jy nie vir een oomblik geskroom het om aan jou gesig te vat nie! Genugtig, jy droom selfs in die aand hoe jy lofprysing doen in die kerk! Nou is alles anders, en jy dink onwillekeurig terug aan die “goeie ou dae”. Ek doen dit ook. Maar vanoggend lees ek die mooiste liefdesbrief in Jesaja 43. Dit begin met hoe baie God vir ons, sy kinders omgee. Dat ons syne is en aan Hom behoort, en dat Hy ons sal beskerm wanneer ons deur riviere moet swem, sodat die water ons nie wegspoel nie. Hy belowe dat wanneer ons deur vuur gaan, dit ons nie sal skroei nie en dat die vlamme ons nie sal brand nie. Later in die hoofstuk herinner hy ons aan die verlede. Aan hoe getrou Hy was om ŉ pad deur die see oop te maak vir die Israeliete en hoe Hy hulle vyande verslaan het, sonder ŉ oorlog, en hoe hulle nie weer kon opstaan nadat hulle met ons lewende God kennis gemaak het nie. En dan, my gunsteling-deel vanaf vers 18: “Moenie net aan die vroeëre dinge dink en by die verlede stilstaan nie. Kyk Ek gaan iets nuuts doen, dit staan op die punt om te gebeur, julle kan dit al sien kom; Ek maak in die woestyn ŉ pad, Ek laat in die droë wêreld riviere ontspring. Die wilde diere sal My vereer, die jakkalse en die volstruise, omdat Ek water gee in die woestyn, riviere in die droë wêreld om my volk, my uitverkore volk, se dors te les.” Maak dit jou nie ook kinderlik opgewonde nie? Laat dit nie jou hart bokspring van vreugde en afwagting nie? God is soveel groter as ons vyande, soveel groter as ons omstandighede en soveel groter as ons pyn en probleme. Hy is betrokke en Hy is in beheer. Vir Hom is niks onmoontlik nie. Ek sien uit om te sien watter wonderwerke Hy gaan doen. Vir my. Vir jou. Vir ons land. En ek glo vas dat dit soveel beter gaan wees as die nuutste slimfoon, vlae reën en ŉ sterker rand!