Oprigting van Yellowstone - GESKIEDENIS - Inligting
Die skepping van Yellowstone
Sluit aan by ervare skeppingsonderwysers, insluitend Dave en Mary Jo Nutting en dr. Alan en Diane Galbraith om Yellowstone te ervaar op hierdie skeppingsgebaseerde bus toer deur Yellowstone Nasionale Park. Besoek bekende plekke soos Old Faithful, Artist Point, Mammoth Hot Springs en ander natuurwonders. Sien geisers, warm poele, modderpotte, geologie, wild en wonderlike natuurskoon. Oriëntering, maaltye, verblyf en ekstra onderrigprogramme sal op Old Faithful Christian Ranch naby Island Park, Idaho, wes van Yellowstone, plaasvind. Kies jou naweek! Hierdie avonture sluit in dinamiese skeppingsaanbiedings en Yellowstone-ervarings ter plaatse om u en u gesin te versterk om vas te staan ​​by die Waarheid van God se Woord. Wees toegerus om die evolusionêre, naturalistiese lewensbeskouingsfilosofieë wat vandag so algemeen in ons samelewing voorkom, te oorleef, terwyl u en u gesin die beroemde natuurskoon en kenmerke van Yellowstone geniet saam met ervare skeppingsgidse.
Beskrywing: Die toer begin Vrydag met aandete op Old Faithful Christian Ranch. 'N Aandsessie sal u oriënteer vir die velduitstappie en bewys lewer van die skepping en groot probleme met die evolusionêre teorie. Na ontbyt vertrek ons ​​in die kampbus (of karavaan afhangende van Covid-19-beperkings) na Yellowstone National Park en reis deur die suidelike kring om baie van die kenmerke te sien wat Yellowstone bekend is vir: geisers, skouspelagtige warm swembaddens, pragtige natuurskoon, geologie, wild en fassinerende ontwerpkenmerke. Daar sal onderrig word op die terreine en onderweg in die bus. Verwag 'n paar korter (baie maklike) staptogte op verskillende plekke, terwyl 'n paar langer staptogte beskikbaar is indien nodig. Die volgende dag spring ons weer in die kampbus om die noordelike lus van Yellowstone te besoek om modderpotte, Artist Point, Mammoth Hot Springs en ander fassinerende kenmerke te sien. Ons sal weer terugkeer vir aandete en verblyf by Old Faithful Camp. Maandag is daar twee opsies: (1) Skeppingsaanbiedings en prettige gesinsaktiwiteite by die kamp of (2) Kry 'n ekstra dag in Yellowstone deur ekstra plekke te sien. Na die afsluiting van die oggend en die vertrek van die kamp, ​​is 'n opsionele oggendreis na Earthquake Lake ingesluit. Ander kies dalk om hierdie dag te gebruik om 'n wonderlike natuurskoon in die Teton Nasionale Park te sien op pad na hul volgende vakansiebestemming.
Akkommodasie: Old Faithful Christian Ranch is naby Island Park, Idaho, geleë en bied slaapplek vir gesinne, groepe en individue. Bly in rustieke stapelhutte met 10-14 stapelbeddens. Ons sal probeer om groot gesinne in individuele hutte te plaas indien versoek en indien beskikbaar. Sommige het dit moontlik nodig of verkies om aparte kothuise vir mans en dames te gebruik. Alhoewel daar geen baddens in die stapelbakke is nie, is daar 2 stelle badhuise, elk met veelvuldige wasbakke, moderne toilette en storte. As u wil, kan u motelkamers in die nabygeleë Island Park bespreek en steeds deelneem aan die hele toer, etes en aktiwiteite.
Etes: Die kos is heerlik, en soos een deelnemer gesê het, is daar 'n maaltyd per dag, wat Vrydagaand begin. Die kamp is uitstekend om spesiale dieetbeperkings te akkommodeer, dus laat weet ons asseblief voor spesiale behoeftes.
$ 250 per kind 3-12 jaar
'N Liefdesoffer vir die kamp en vir AOI word ook baie waardeer.
Pryse sluit 3 etes per dag in en verblyf vir 4 nagte. Toegang tot die park kan wees vereis. As dit die geval is, sal dit waarskynlik teen 'n aansienlik laer prys van die busbus wees. Let wel: 'n Seniorpas vir lewensdae (Amerikaanse inwoner) vir die ouderdomme van 62 jaar is goed almal Nasionale parke landwyd vir lewe!
* Verblyf is in hutte van 'n stapelbed. Ons sal probeer om gesinne in hul eie aparte hutte te plaas, maar dit kan nodig wees om 'n paar individue in mans- en damehutte te plaas. Bel ons om te bevestig. Vir diegene wat 'n motel vir verblyf verkies as die rustieke hutte van die kamp, ​​kontak ons.
Deur pos: Laai die registrasievorm vir die skep van vakansie vir 2021 af, vul dit in en stuur dit met u deposito (sien Koste tab) na:
Alpha Omega Institute, Posbus 4343, Grand Junction, CO, 81502
Per telefoon: Skakel 970-523-9943 of 1-800-377-1923. Ons stel voor dat u hierdie vorm aflaai en invul, sodat u alle inligting gereed het. U benodig ook huidige kredietkaartinligting.
(Opmerking: ons stelsel maak tans nie aanlynregistrasies moontlik nie. Ons vra om verskoning vir die ongerief.)
Yellowstone Park, Arnold Haag en die geboorte van nasionale woude
Geen houtkap, geen weiding nie - selfs geen oortreding nie? Die Yellowstone Timber Land Reserve, die eerste grond wat opsy gesit is in die huidige nasionale bosstelsel, het 'n heel ander karakter as sy opvolgers. Hier is hoekom.
In 1883, toe Arnold Hague in Yellowstone aankom, was die 11-jarige nasionale park op 'n kruispad. Die Northern Pacific Railroad het pas sy spore oor die suide van Montana voltooi, en spoorwegamptenare was van plan om Yellowstone as 'n toeriste -plesieroord te bemark. Die konflik wat inherent was aan die idee van die nasionale park - tussen die bevordering van die genot van natuurwonders vandag en die bewaring daarvan vir môre - was op die punt om sy eerste groot toets af te lê.
Arnold Hague in Yellowstone
Die US Geological Survey (USGS) het Haag aangestel om sy pogings om geisers te bestudeer, hoofsaaklik die verband met antieke vulkane, te lei. Haag het die onderwerp goed geken, nadat hy vulkane in die Stille Oseaan -state en Guatemala bestudeer het. Hy studeer aan Yale, studeer in Duitsland en werk in China. Den Haag, die seun van 'n Baptiste-predikant uit 'n ou New England-gesin, het op 'n opwindende tyd 'n wetenskaplike geword: die teorieë van Charles Darwin brei die grense van die wetenskap uit net soos die Europese kulture uitbrei na min bekende lande.
Haag het sewe opeenvolgende somers na die Yellowstone -gebied teruggekeer, met 'n groeiende studieveld. Hy was goed gereis, met verreikende belangstellings. Hy was byvoorbeeld die eerste wat goudvlekke in die Stinkingwater -mynstreek, by die samevloeiing van Needle Creek en die South Fork van die Shoshone -rivier suidwes van die huidige Cody, Wyo, vertel.
William F. "Buffalo Bill" Cody het daarna hierdie eise gepatenteer, en met Oosterse beleggers wou hy 20 jaar lank myne in die distrik ontwikkel. Die USGS publiseer in 1899 die studie van Haag-dit beslaan meer as 3 000 vierkante myl-as 'n boek en atlas met die titel "Geology of the Yellowstone National Park", wat byna 'n eeu later nog deur geoloë geprys is as een van die mees diepgaande Yellowstone-studies ooit uitgevoer.
Maar Haag se belange strek verder as die geologie. Hy was veral bekommerd oor die beskerming en bewaring van Yellowstone in 'n tyd toe die park bedreig word deur die uitbreiding van konsessiehouers, grootwildjagters en spoorweë.
Toe hierdie spesiale belange onvanpaste gebruike soek - hotelle te naby aan natuurlike kenmerke, laks handhawing van jagregulasies of 'n spoorweg deur die Lamarvallei - het Haag daarteen geveg. Om die federale beleid te beïnvloed, het William Hallett Phillips, 'n advokaat in Washington, DC hom gereeld aangesluit deur die ministerie van binnelandse sake.
Haag was mal oor Yellowstone se natuurskoon: berge, sonsondergange en wilde diere. Omdat hy gereeld die paadjies van die elande gevolg het, het hy geglo dat elande 'die beeldskone en die grootse' waardeer. Maar hy het selde bewaringsargumente in sentimentele terme aangevoer. Hy het gereeld gepraat oor hoe beide die Missouri- en die Columbia -rivierstelsels hul bronne in die Yellowstone National Park gehad het.
Dringend na 'n uitgebreide Yellowstone
In 'n brief van 1883 aan die Amerikaanse senator George Graham Vest van Missouri, het Hague opgemerk dat die soeke van die staat New York om eenvormige watervloei in die Hudsonrivier te verseker, ingewikkelde en duur pogings vereis om die Adirondack -woude te koop of te beheer waar die strome begin het. Hy het voorgestel om die grense van Yellowstone uit te brei om soortgelyke beskerming te verseker voordat private setlaars aankom.
Die idee van uitgebreide parkgrense was nie nuut nie. In 1882 het genl Phillip Sheridan voorgestel om die park 40 myl oos en 10 myl suid uit te brei. George Bird Grinnell, die beroemde skrywer en bewaringsaktivis, beklemtoon die plan in syne Bos en Stroom tydskrif. Vroeg in 1883 het Sen Vest 'n uitbreidingsrekening geborg wat nie kon slaag nie. ('N Hersiene, suksesvolle wetsontwerp het die parkbeskerming verbeter sonder om die grense daarvan te verander.) Den Haag se wetenskaplike geloofsbriewe en groot kennis ter plaatse kan die oorsaak help.
Den Haag het voorgestel om met agt eerder as 10 myl suidwaarts uit te brei (tot by die 44ste parallel, naby die noordelike punt van die huidige Jackson -meer, en dus die Tetons uitgesluit) om konflik met moontlike myne of somerweidingslande te vermy. Om soortgelyke redes het sy voorstel vir uitbreiding slegs 30 myl oos gegaan. In kort het hy selfs flirt om die noordelike en westelike grense van die park te rasionaliseer sodat dit ooreenstem met dié van die Wyoming -gebied.
Vest bevat die aanbevelings van Haag in vier wetsontwerpe deur die 1880's. Hulle het almal misluk, grootliks weens die teenkanting van spoorweë wat oor die park se noordoostelike hoek van Gardiner na Cooke City wou bou. Maar tydens die debatte het Haag, Phillips van die ministerie van binnelandse sake, Grinnell, die natuurbewaarder, en ander ook die voordele van 'n uitgebreide reservaat beklemtoon. Hierdie voordele het toenemend belangrik geword namate daar gedurende die 1880's kommer is oor die verdwyning van wildbevolkings elders in die Weste.
Voorstanders van uitbreiding het ook begin om hul argumente oor waterskeidings en habitat onder die kategorie van beskerming te versamel woude. Bosse, wat die habitat van die natuurlewe en beskerming van die waterskeiding bied, loop die risiko om vir die landbou opgeruim te word of om hulle te kap om hout vir myne of houtskool vir oonde te voorsien. Sonder 'n beter beskerming vir Yellowstone en sy omgewing, skryf Grinnell: 'Enigiemand het die vryheid gehad om die bos af te kap, die wild dood te maak of natuurlike nuuskierighede weg te dra.'
Vanweë hul werk namens Yellowstone het Haag en Phillips die enigste twee nie-jagters geword wat ooit volle lede van die invloedryke Boone en Crockett Club geword het. Die elite -sportmensklub, die breinkind van Grinnell en Theodore Roosevelt, het probeer om die federale beleid namens wild te beïnvloed op dieselfde manier as wat die Audubon -samelewing vir voëls gedoen het. Die klub verteenwoordig die saad van die bewaringsfilosofie van Roosevelt, wat so effektief tydens sy presidentskap sou spruit. In die vroeë dae van die klub was Arnold Hague een van die bewaringsleiers wat sy lede die meeste bewonder het.
Oprigting van die Yellowstone Timber Land Reserve
Ander destydse leiers het die landwye voordele van woude beklemtoon en die risiko's om dit te wil afkap. Gegewe hoe die deurskynende woude in die noorde van Wisconsin en Michigan binnekort ten prooi geval het van erosie en brand, moet sommige beboste lande in die Weste as openbare voorbehoude gehou word?
Alhoewel die Amerikaanse regering oor die algemeen die publieke domein aan huishoudings wou weggee, was daar destyds baie kongreslede wat bang was dat groot ondernemings houtmonopolies van voorheen openbare lande sou versamel. In hierdie denkrigting kan bosreservate 'n Jefferson -ideaal verteenwoordig. Hulle kan huisbewoners help deur kleinskaalse houtsnywerk aan die middelklas-nedersetters beskikbaar te stel, terwyl die gesondheid van die waterskeiding verseker word.
Alhoewel wetsontwerpe met hierdie doel in die 1880's misluk het, het dit in 1891 geslaag. Die belangrikste gedeelte, bekend as artikel 24, was 'n ruiter op die laaste oomblik wat geheg is aan 'n wetsontwerp wat breë hervormings in die openbare grondwet aanbring.
Artikel 24 het die president toegelaat om gedeeltes van die openbare domein as openbare voorbehoude opsy te sit. Dit het egter nie aangedui wat die doel van hierdie voorbehoude moet wees nie, en ook nie hoe dit gebruik, geadministreer of befonds moet word nie.
President Benjamin Harrison onderteken die wetsontwerp op 3 Maart 1891. Laat die volgende week ontdek Hague en Phillips afdeling 24. Hague besef dat dit sy doelwitte om die grense van Yellowstone te vergroot, kan bereik. Op 16 Maart het hy die idee na John W. Noble, minister van binnelandse sake, geneem. Noble het Haag en Phillips gevra om 'n proklamasie op te stel om die eerste Bosreservaat te skep met presies dieselfde grense wat Haag agt jaar tevore aan sen. -vest voorgestel het. President Harrison onderteken die proklamasie op 30 Maart 1891, wat die Yellowstone Timber Land Reserve van 1,2 miljoen hektaar groot maak.
Waarom is Haag nie beter bekend as sy skepper nie? Omdat hy politiek verstaan ​​en meer in resultate as roem geïnteresseerd was. Op 4 April skryf hy aan Grinnell met inligting wat in 'n Bos en Stroom redaksionele lof oor wat as die Forest Reserve Act van 1891 bekend sou staan. Hague het geskryf: "[U] moet die minister van binnelandse sake 'n bietjie bederf gee omdat hy die noodsaaklikheid hiervan insien." Grinnell verplig alhoewel sy artikel oor Den Haag verwys het, het hy tot die gevolgtrekking gekom dat 'te veel krediet nie aan Noble gegee kan word nie'.
Dit was die eerste bosreservaat ter wêreld wat deur 'n demokratiese regering opsy gesit is. Maar dit was nie regtig 'n oorwinning vir "bosbou" soos ons dit vandag ken nie. In plaas daarvan beskryf Haag en sy bondgenote die reservaat dikwels as 'n aanvulling op die wêreld se eerste nasionale park.
Soos Grinnell geskryf het, aangesien mense verbied word om daar te woon, sou dit later maklik wees om hierdie grond na die park oor te dra. In 'n opstel van 1898 (herdruk in die boek van 1903 Ons nasionale parke), het die beroemde natuurkundige John Muir geskryf dat Yellowstone "in elk opsig vergroot" is deur die reservaat. Sy interpretasie was egter te optimisties.
Mislukking van die vroeë bosreservate
Op dieselfde manier as wat die Amerikaanse grondwet ontstaan ​​het uit jare van frustrasie met die Statute van die Konfederasie - 'n vroeë poging om idealistiese beginsels na bestuur te vertaal, met talle praktiese mislukkings - het die Amerikaanse Bosdiens ook uit die Bosreservate ontstaan. Die tydperk 1891–1905 was 'n lang stryd om effektief 'n visie en bestuursfilosofie vir die administrasie van federale boslande te verwoord.
Na die oprigting van die Yellowstone Timber Land Reserve, het president Harrison ekstra bosreservate in Colorado, New Mexico en Oregon gestig. Hy het uiteindelik 13 miljoen hektaar behou, en sy opvolger, Grover Cleveland, het 25 miljoen meer bygevoeg.
Maar alhoewel die Kongres, dalk per ongeluk, die gesag aan die president afgestaan ​​het skep reserwes, het dit geweier om te besluit hoe bestuur hulle. En sonder leiding van die kongres is daar hoegenaamd geen aktiwiteite in die reservate toegelaat nie. Geen opstal, geen houtkap, geen mynbou, geen weiding, geen jag nie - geen betreding nie! "Oortreding van die openbare gronde binne hierdie bosreservate sal onder geen voorwendsel geduld word nie," lui 'n mededeling van die regering. Hierdie lande is voorbehou vir gebruik, en daarom is niemand toegelaat nie.
Dit is nie verbasend dat die Wet op Bosreservate geen begroting voorsien het om die reservate te bestuur nie, of dat daar boetes vir oortredings of afskortings voorgestel word, sodat die regulasies in die meeste reservate tandloos was. Maar die Yellowstone -reservaat is onder die gesag van die weermag geplaas, wat toe die aangrensende nasionale park bestuur het, en weermagamptenare kon veldwagterspatrollies na die ooste en suide uitbrei.
Die volgende jaar het die weermag 'n veldwagterkajuit by Polecat Creek gebou, naby die huidige Flagg Ranch suid van die park se grens. Maar teen 1894 kla die superintendent dat die bykomende streke te afgeleë, te groot, te ruig en te gereeld deur jagpartytjies besoek word om effektief met sy beperkte mannekrag gepols te word. In 'n amptelike verslag in 1897 is opgemerk dat minstens 100 prospekteerders en 25 boere die somer in die bosreservaat deurgebring het, almal op jag, in gebiede wat te ver was om te patrolleer sonder om die begroting te verhoog.
In ander streke was die botsings oor die bosreservaatbeleid erger. In Colorado het plaaswerkers en veeteelt verontwaardiging uitgespreek oor die verlies van hul 'regte'. Hulle was ook bevrees dat die verre binnelandse departement moontlik hout aan 'n oostelike monopolis verkoop, 'n gevolg wat die teenoorgestelde sou wees van die wet se bedoeling.
In Oregon het die opposisie teen die groot Cascade Range Forest Reserve hoofsaaklik ontstaan ​​uit skaapboere en mynwerkers wat toegang tot weiding of mynbou op openbare lande geweier het. Ironies genoeg was die lot van hout in die reservate 'n mindere probleem-miskien omdat die afgeleë staanplekke nie as kommersieel lewensvatbaar beskou is nie, of miskien omdat groot houtondernemings gehoop het dat federale regulering die mark sou stabiliseer en mededinging sou verminder.
In 'n verdere ironie het die skrywers van Artikel 24 dit waarskynlik bedoel toelaat weiding en kleinskaalse aanmelding op die reservate. Maar die verwarrende taal van die afdeling en die gebrek aan opvolging het tot openbare opposisie teen die wet gelei.
Die National Forest Commission
Om die dooiepunt te herstel, het federale leiers die National Academy of Sciences gevra om 'n blou lintkommissie aan te stel om die lot van die reserwes op te los. Kritici van die kommissie-soos Bernhard Fernow, wat die enigste adviesafdeling van die bosbou in die federale departement van landbou bestuur het-het gesê dat die somer lange toer deur Westerse woude nie veel meer as 'n junk is nie. Maar sy aanhangers het gehoop dat dit kon doen wat die kongres nog nie kon regkry nie: om 'n beleid vir die bewaring van bosse uit te vind en om wetgewing aan te moedig om dit te bereik.
Die voorsitter van die kommissie was die plantkundige Charles Sprague Sargent, hoof van die Arnold Arboretum van Harvard Universiteit en uitgewer van Tuin en Bos tydskrif. Sy sekretaris was 'n jong bosbou -gegradueerde - op 31, die helfte van die gemiddelde ouderdom van die ander kommissarisse - met die naam Gifford Pinchot. Ook aan boord: genl Henry L. Abbot van die US Army Corps of Engineers, 'n veteraan van Westerse spoorwegopnames, Alexander Agassiz, kurator by die Harvard Museum of Comparative Zoology Yale professor William H. Brewer, wat ook die staatsbotanis John Muir in Kalifornië was. , in 'n nie -amptelike adviserende hoedanigheid, aangesien hy nie die soort persoon was om by komitees en Arnold Hague aan te sluit nie.
Den Haag se reputasie en ervaring het hom een ​​van die land se voorste kenners van bosreservate gemaak. In werklikheid is Den Haag en Pinchot aangesê om 'n voorlopige verslag en aanbeveling te maak voordat die kommissie met sy toer begin.
In 1896 het die kommissarisse deur die Black Hills, Yellowstone, noordwestelike Montana, Oregon's Cascades, Kalifornië se Sierra, die Grand Canyon, New Mexico en Colorado getoer. Hulle het meestal per trein gereis, en nie altyd saam nie: Pinchot het 'n uitstappie geneem om die Bitterroot-reeks van Montana te ondersoek, en Muir het 'n lang pouse geneem om Alaska te besoek. Hulle het na die Ooste teruggekeer met talle aanbevelings vir nuwe bosreservate.
Maar hulle het steeds min ooreenkoms gehad oor hoe om die reserwes te bestuur. Pinchot het byvoorbeeld geglo in die opkomende dissipline van bosbou, wat die doeltreffendheid van houtproduksie maksimeer asof bome landbougewasse is wat 'n volgehoue ​​opbrengs kan lewer.In teenstelling met die hulpbrongebaseerde benadering, was Sargent en Muir geneig om meer holisties, miskien meer sentimenteel, aan bome en woude te dink. Sargent en Abbot het die militêre bestuur bevoordeel Pinchot, Brewer en Den Haag het vir burgerlike beheer gepleit.
Muir was fanaties daarteen gekant om skape te wei (hy het onvergeetlik na skape verwys as "hoefsprinkane"). Sargent het verwag dat politieke opposisie teenoor alles wat hulle aanbeveel het, sou eindig op Sargent se gebrek aan politieke wil.
Die resultaat: Die kommissie het 13 nuwe reserwes van 21 miljoen hektaar aanbeveel. Hulle het haastig deur die aanbevelingsproses gegaan, sodat president Cleveland die reserwes kon skep in die maand voor hy sy amp verlaat. Cleveland het die proklamasie uitgereik waarin die nuwe reserwes geskep is op Washington se verjaardag, 22 Februarie 1897.
Onder die terrein wat nuut opsy gesit is, was die 892,440 hektaar groot Teton-bosreservaat suid van Yellowstone. Den Haag se oorspronklike Yellowstone Timber Land Reserve het ongeskonde gebly, met sy lande 30 myl oos en agt myl suid van die parkgrens. Maar die Teton -reservaat het nog 15-20 myl suidwaarts bygevoeg, insluitend die Teton Range en die noordelike helfte van Jackson Hole.
Probleme en belofte
Hierdie aanbeveling toon beide die probleme en die belofte van die Forest Reserve -stelsel aan. Die probleme: Den Haag het die Teton Reserve -gronde van die oorspronklike Yellowstone Timber Land Reserve weerhou omdat hy geweet het dat die behoefte aan weiding en mineraalontwikkeling hulle van die swak kandidate gemaak het om deel van die Yellowstone Nasionale Park te word. Gegewe die kombinasie van die oop grond van Jackson Hole, die gevolge van bosbrande in die verlede en die lande bo die houtlyn, is slegs 40 persent van die Teton -bosreservaat eintlik bebos.
Die ergste van alles is dat die kommissie nog nie besluit het oor die doel van bosreserwes nie. Hierdie lande het, soos die 12 ander nuwe reservate, dus buite gebruik gestel. As gevolg hiervan het die afkondiging van Cleveland 'n ernstige terugslag in Westerse state veroorsaak.
Kongreslede het vinnig 'n taal opgestel om alle bosreservate in die openbare domein te herstel - en dit as 'n ruiter geheg aan die basiese wetsontwerp wat die hele regering finansier. Cleveland, op sy laaste dag in sy amp, het 'n sakvetoreg gebruik om die rekening dood te maak, en bedreig 'n sluiting van die regering. Die nuwe president, William McKinley, moes 'n ekstra kongresessie bel. Nou was die hele bosbeweging in die gedrang.
Te midde van intense lobby van alle kante, het die Kongres 'n kompromis gevind. Eerstens het dit die 13 nuwe reserwes vir nege maande opgeskort, sodat duisende hektaar na privaatbesit oorgedra kon word. Tweedens, dit het doelwitte vir die reservate vasgestel en het die departement van binnelandse sake die bevoegdheid gegee om die gebruik daarvan te reguleer, in 'n wet wat nou bekend staan ​​as die Forest Management Act (of Organic Act) van 1897.
Soos geïnterpreteer deur die toenemend kragtige Gifford Pinchot, het toelaatbare gebruike houtoeste, damme en weiding deur beeste en (tot Muir se ontevredenheid) skape ingesluit. Met die gebruik daarvan toegelaat, het Westerse handelsbelange toenemend gewillig geword om nuwe reservaatoppervlaktes te aanvaar.
In 1902 is die Yellowstone- en Teton -reservate aansienlik uitgebrei. (Hulle is ook herorganiseer, met lande suid van die park wat in die Teton Forest Reserve gekonsolideer is en lande oos van die park herdoop tot die Yellowstone Forest Reserve. In die daaropvolgende jare sal die lande herhaaldelik herorganiseer en hernoem word.)
Die feit dat reservate nie meer 'n uitbreiding van nasionale parke was nie, het ook hul potensiaal getoon. Gedurende die eerste dekade van die nuwe eeu, nadat Roosevelt in 1901 na die presidensie opgevaar het, het Roosevelt en Pinchot steeds die utilitaristiese filosofie van die 'meervoudige gebruik' -stelsel verduidelik - en die landwye omvang van beskermde lande aansienlik uitgebrei.
In 1907, om die feit te weerspieël dat hierdie lande nie meer vir gebruik gereserveer is nie, is die reservate herdoop tot nasionale woude. Amerika speel 'n belangrike rol vir hierdie woude, aanvullend tot dié van nasionale parke.
In die hedendaagse Shoshone en Bridger-Teton National Forests, wat die lande wat Haag eens opsy gesit het, administreer, word die toeriste-eise aansienlik verminder in vergelyking met die aangrensende nasionale park-en so ook die regulasies oor jag, visvang, kampeer, stap, weiding en aanteken. Maar dit bly openbare gronde, beskerm teen residensiële of kommersiële ontwikkeling, gereguleer om die waterskeiding en gesondheid van die ekosisteem te bevorder, en toeganklik vir almal.
Hulle speel 'n belangrike rol in die lewens van Wyomingiete en in die ekosisteem van die groter Yellowstone. Die proses om hierdie rolle uit te voer, het by Arnold Hague begin.
Die vroeë jare, 1872-1915
1872 — Op 1 Maart het president Ulysses Grant die wêreld se eerste nasionale park, Yellowstone National Park, tot stand gebring. Die 2,2 miljoen hektaar woestyn was 'n openbare park of 'n aangename grond vir die voordeel en plesier van die mense. van die Park. Hy het onmiddellik die taak gekry om 'n deeglike verkenning van die park te maak, en besluit om sy ondersoek te doen as 'n gas van die Hayden Survey -party, wat na verdere terugkyk na Yellowstone terugkeer. Langford het dus 'n onvergeetlike somer deurgebring in die nuutbediende YellowstonePark. (1: p.172-192)
1873 – 1882— Die nasie en regeringsleiers het probeer worstel met die "nasionale park " kwessie en dit wat dit behels. Die Yellowstone -streek is besoek deur die paar gelukkiges wat dit kon bekostig om die reis te onderneem en hartlik genoeg was om die elemente van die natuur te trotseer. Opportuniste het probeer om voordeel te trek uit die aantrekkingskrag van YellowstonePark. (2: p. 58-59) Lees meer oor die betrokkenheid van Jay Cooke en die Northern Pacific Railway.
1883 President Chester Arthur het 'n kampeer deur Yellowstone geneem en YellowstonePark tot 'n nuwe vlak van bewustheid onder die burgers van die land gebring. Die land is bekommerd dat kansvatters die park misbruik. (1: p.277-282) Die National Hotel in Mammoth Hot Springs is gebou. Die massiewe struktuur was 414 fooi lank. Dit het van die begin af geld verloor en bestaan ​​slegs vir 'n kort tydjie. (1: p.272-273)
1886 — Die minister van binnelandse sake besef die hopeloosheid om kansvatters te probeer keer om die park te verwoes ten spyte van onlangse parkeersintendente wat onbesorg was oor vandalisme en stropery. Die departement van binnelandse sake vra die Amerikaanse weermag om in te gryp, en Yellowstone was onder militêre jurisdiksie, wat geleidelik die orde in die park terugbring. (2: p.59) Luitenant Daniel C. Kingman het ook die sogenaamde "Grand Loop & 8221 opgevat, wat die hoofweg deur die park geword het.
1890 — The Lake Hotel naby YellowstoneLake en die Fountain Hotel naby Old Faithful is gebou. Eersgenoemde was nie bestem om te hou nie. (2: p.60)
1894 — Die Lacey Act word deur die kongres goedgekeur, wat volle beskerming bied aan wild in YellowstonePark (behalwe wolwe en coyote) en die weg baan vir toekomstige wild- en omgewingsbewegings. (2: p.60)
'N Winterekspedisie van 1894 en 8221 wil die aantal bison tel en fotografeer:
Die partytjie het bestaan ​​uit kaptein Scott, Lieut. Forsyth, Scott Burgess, Robert Burns, fotograaf Haynes en drie onderoffisiere. Op Noorse ski's, met pakke slaapsakke, proviand en kamera, het hulle direk na die Hayden -vallei via Norris en die Grand Canyon gegaan. Hulle het een-en-tagtig buffels in die vallei gevind, drie-en-sewentig in een trop en talle groepe elande.
Die tweede dag ontdek hulle die "cache " van 'n stroper, tot hul verbasing. Dit bestaan ​​uit 'n doek tepee, slaapsak, proviand en rodelbak en ses buffels wat in 'n boom hang. 'N Brandspoor in die tepee het hulle laat glo dat die stroper in die omgewing was, en om hom te vang was die volgende stap. Ongeveer vyf kilometer van die kamp af het hulle vyf of ses geweerskote agtereenvolgens gehoor. Deur die hout na 'n opening te jaag, kom hulle direk op die stroper af. Hy het ses van die buffels in die diep sneeu gedryf en almal geslag. Gelukkig sneeu dit hard, en die nader van die verkenner word eers deur die stroper of sy hond opgemerk totdat die arrestasie gemaak is. Hy is na die Lake Hotel geneem en vandaar na die waghuis by Fort Yellowstone. Benewens die twaalf buffels wat deur hierdie stroper vermoor is, is 'n klein trop van sewe in die Pelican Creek -land gesien, wat minder as 100 in die park maak. Elande is in groot getalle gesien aan die voetheuwels van Mount Washburn, op Specimen Ridge, langs die oostelike vurk van die Yellowstone, op Slough Creek en die Yellowstone -rivier tot by Everts. Klein bande bergskape, takbokke en wildsbokke is op die berg Everts gesien. Die oop water van die Yellowstone tussen die meer en valle was lewendig met eende en swane. Rooi jakkalse en coyote was talryk en af ​​en toe swart jakkalse en voetspore van bergleeus en bere. Die partytjie het binne ongeveer dertig dae meer as 300 myl afgelê. " (Soos weergegee in die gids van Hayne)
1895 — Die amptelike aantal besoekers begin jaarliks. 5.438 mense besoek Yellowstone hierdie jaar.
1902 — Die oorspronklike Fishing Bridge is gebou deur die ingenieur Hiram Chittenden. Die naam Fishing Bridge is in 1914 daarop toegepas.
1903— President Theodore Roosevelt besoek Yellowstone en is verstom oor die skoonheid en wildheid van die park. Teen hierdie tyd spoor die spoorweë toeriste toe aan Yellowstone -toeriste en neem besoekers per motor na die park. (2: p.60)
1903-1904 Die bekendste struktuur in Yellowstone, die Old Faithful Inn, is gebou. Die unieke gebou is gemaak van inheemse houtblokke en is gedurende die winterseisoen gebou.
1908 Tussen Old Faithful en Spring Creek Canyon hou een bandiet suksesvol sestien voertuie voor en beroof die insittendes.
1910-1911— Die Canyon Hotel is gebou op die rand van die Canyon, gebou gedurende die winterseisoen. Dit het sedertdien afgebrand. (2: p.60)
1912 Die tydskrif National Geographic het 'n hoofverhaal oor Amerikaanse parke in Amerika gedoen. Dit word aanbeveel dat die besoeker 5 1/2 dae neem om die park te sien.
1915 — Die eerste motor ry deur die hekke van YellowstonePark en 'n Model T Ford. (2: p.62)
Verwysings is van Aubrey L. Haines, Die Yellowstone -verhaal, Deel 1 en 2, 1977 uitgawes.
Die Cook-Folsom-Peterson-ekspedisie van 1869 was die eerste georganiseerde ekspedisie om die streek wat Yellowstone National Park geword het, te verken. Die privaat gefinansierde ekspedisie is uitgevoer deur David E. Folsom, Charles W. Cook en William Peterson van Diamond City, Montana, 'n goudkamp in die Konfederale Gulch -gebied in die Big Belt -berge oos van Helena, Montana. Die tydskrifte wat deur Cook en Folsom gehou is, sowel as hul persoonlike rekeninge aan vriende, was van groot inspirerende waarde om die organisasie van die Washburn-Langford-Doane-ekspedisie wat Yellowstone in 1870 besoek het, aan te spoor. 
Die Washburn -ekspedisie van 1870, het die gebied in die noordweste van Wyoming verken wat 'n paar jaar later die Yellowstone Nasionale Park geword het in 1872. Onder leiding van Henry Washburn, Nathaniel P. Langford en onder begeleiding van die Amerikaanse weermag onder leiding van luitenant Gustavus C. Doane, volg die ekspedisie die algemene koers van die Cook – Folsom – Peterson -ekspedisie die vorige jaar gemaak. 
Tydens hul verkennings het lede van die party gedetailleerde kaarte en waarnemings van die Yellowstone -streek gemaak, talle mere verken, verskeie berge geklim en wilde diere waargeneem. Die ekspedisie het beide die boonste en onderste geiserbekkens besoek, en nadat hulle die gereeldheid van uitbarstings van een geiser nagekom het, het hy besluit om dit Old Faithful te noem, aangesien dit ongeveer een keer per uur sou uitbars.
Die eerste wydverspreide berigte oor die streek was die gevolg van hierdie ekspedisie en het plaasgevind toe Langford gedurende die winter en lente van 1871 oor die ekspedisie in die Ooste voorgehou en sy Wonders van die Yellowstone in Scribners in Mei 1871 en luitenant Doane het sy amptelike verslag deur die hele Departement van Oorlog versprei.
Die Hayden Geological Survey van 1871 het die gebied in die noordweste van Wyoming verken wat in 1872 die Yellowstone Nasionale Park geword het. Dit is gelei deur die geoloog Ferdinand Vandeveer Hayden. In die lente van 1871 het Hayden die lede van die opnamespan gekies, altesaam 32 uit vriende en kollegas, sewe vorige deelnemers aan die opname en 'n paar politieke beskermhere. By die partytjie ingesluit was William Henry Jackson, sy fotograaf uit sy opname uit 1870 en Thomas Moran, 'n gaskunstenaar wat deur Jay Cooke gereël is.  Die opname van 1871 was nie die eerste van Hayden nie, maar dit was die eerste geologiese opname wat federaal gefinansier is om funksies in die streek te ondersoek en verder te dokumenteer, wat binnekort die Yellowstone Nasionale Park sou word en het 'n prominente rol gespeel om die Amerikaanse kongres te oortuig om die wetgewing te aanvaar die skep van die park.  In 1894 skryf Nathaniel P. Langford, die eerste parksuperintendent en lid van die Washburn-Langford-Doane-ekspedisie wat die park in 1870 verken het, oor die Hayden-ekspedisie:
Ons volg die ontstaan ​​van die park vanaf die Folsom-Cook-ekspedisie van 1869 tot die Washburn-ekspedisie van 1870, en vandaar na die Hayden-ekspedisie (US Geological Survey) van 1871, nie aan een van hierdie ekspedisies meer as aan 'n ander nie wetgewing wat hierdie 'aangename grond' tot voordeel en plesier van die mense onderskei
In 1876 het die destydse Amerikaanse minister van oorlog, William W. Belknap, aksies voorgestel om die Yellowstone Nasionale Park te bewaar. In Julie 1876 besoek Belknap Fort Ellis, Montana Territory, en gaan op 'n reis van twee weke deur Yellowstone om die roete van die Washburn-Langford-Doane-ekspedisie van 1870 te vind. Hy is tydens hierdie reis begelei deur luitenant Gustavus C. Doane, wat by Fort Ellis gestasioneer was en die leier van die militêre begeleiding van die Washburn Party was. 
Van lede van Sekretaris [van Oorlog William W.] Belknap se party wat onlangs afgekom het,. Ek leer dat die spoliasies in die park groot is. Daar is tans geen manier om dit na te gaan nie. Verskeie van die geisers is nou amper verwoes, en die regering moet iets doen om hierdie wonderlike en pragtige nuuskierighede te bewaar voordat dit te laat is.
Indiane en die skepping van die nasionale parke
Dat Indiërs, altyd en oral, moes aanbeweeg, is die sterkste bewys toe Henry David Thoreau se droom om wild te bewaar sy grootste triomf behaal het tydens die oprigting van die nasionale parke. Die idee van 'n nasionale park is eers verwoord deur die skilder van die Indiese lewe George Catlin (1796-1872), wat net soos Thoreau die verdwynende wild en die verdwynende Indiër wou red. Catlin, wat 'n nasionale park op die Great Plains voorgestel het in sy boek North American Indians uit 1844, het hom voorgestel dat die verdwynende buffels en kwotas wat hulle in die toekoms (deur 'n groot beskermende beleid van die regering) kan bewaar in hul ongerepte skoonheid en wildheid, in 'n wonderlike park, waar die wêreld nog eeue lank kan sien, die inheemse Indiër in sy klassieke drag, galopend sy wilde perd, met senuweeagtige boog, en skild en lans, te midde van vlugtige troppe elms en buffels. Wat 'n pragtige en opwindende voorbeeld vir Amerika om die siening van haar verfynde burgers en die wêreld in die toekomstige eeue te behou en te behou! 'N Nasie se park met mens en dier, in die natuur en varsheid van die natuur se skoonheid! & Quot10
Maar toe parke kom, is Indiërs verdryf uit lande wat hulle al lank bewoon het en het hulle gewissel om ontspanningshulpbronne vir blankes te skep. Behalwe as toeriste -aantreklikhede, het Indiërs sowel as uit die geheue verdwyn. Wildernis is herdefinieer as onbeskadig deur menslike teenwoordigheid, en parke is gekonseptualiseer as plekke waar wit toeriste geïnspireer kan word deur die verheweheid van ontvolkte natuurskoon. Generasies van bewaarders, regeringsamptenare en parkbesoekers het die onbewoonde wildernis wat in nasionale parke bewaar is, aanvaar en verdedig as oorblyfsels van 'n a priori natuur (met 'n baie groot N), 'skryf die omgewingshistorikus Mark David Spence. So 'n opvatting van die wildernis vergeet dat inheemse mense hierdie omgewings duisende jare lank gevorm het.
Indiane is uit die nasionale parke geskors deur middel van verwyderingstegnieke wat vervolmaak is gedurende drie eeue Euro-Amerikaanse nedersetting-militêre mag, sessieverdrae en skending van verdragsbepalings. Die slagoffers is dikwels in die proses ontmenslik, sê Philip Burnham, terwyl toerismeondernemings in en om parke Indiërs as advertensie -ikone aangehaal het, of dit geïsoleer het en 'model' -nedersettings geïsoleer het. vier gevalle - by Yosemite en Yellowstone deur militêre geweld en intimidasie in die negentiende eeu, en by Glacier en Mesa Verde deur wettige onderduimse en uitgerekte onderhandeling in die twintigste.
Indiese verwydering van Yosemite en Yellowstone
Veral ryk aan patos is die verhaal van Indiese verwydering uit die pragtige Yosemite -streek in Kalifornië. Toe die kongres en president Abraham Lincoln Yosemite Valley in 1864 aan die staat afstaan ​​vir bewaring, was dit reeds van Indiërs verwyder. In die dekade na die Gold Rush in 1849 het honderdduisend Indiërs uit die bevolking van Kalifornië verdwyn. Toe mynwerkers die voetheuwels van die Sierra Nevada oorstroom, het hulle weerstand gebied teen hul aansprake op Indiese lande, 'n staatsgewapende Mariposa-bataljon van vrywillige mynwerkers het Yosemite in 1851 binnegeval. het die Yosemite -Indiane se dorpe en kosbakke stelselmatig verbrand om hulle te verhonger om na 'n reservaat aan die Fresno -rivier in die Sierra -voetheuwels te verwyder. Dr Lafayette Bunnell, 'n lid van die bataljon wat sy verslag oor die ontdekking van die Yosemite en die Indiese oorlog van 1851 (1880) gepubliseer het, was albei betower deur die sublieme skoonheid van Yosemite en simpatiek met die Indiërs. Sy verslag het egter geen twyfel gelaat dat die Indiane moes gaan nie.
Nadat die laaste uitdagende Yosemite uit hul toevlugsoord op 'n pragtige alpiene meer (nou die skilderagtige juweel van die park se Tioga Road) uit hul toevlugsoord weggevoer is, het Bunnell probeer om hul wanhoopse Chief Tenaya te troos deur hom te vertel dat & quotwe sy naam aan die meer en rivier. Eers lyk dit of hy ons doel nie kan begryp nie, en wys na die groep glinsterende pieke naby die meer, en sê: 'Dit het reeds 'n naam wat ons dit Py-we-ack [Shining Rocks] noem.' Toe ek hom vertel dat ons dit Ten-ie-ya genoem het, want dit was aan die oewer van die meer wat ons sy mense gevind het, wat nooit weer daarheen sou terugkeer om te lewe nie, het sy aangesig gedaal. die meer geen ekwivalent vir sy verlies van grondgebied nie. & quot14
Baie jare nadat die ou inwoners van Yosemite verwyder is, het sommige van die vlugtelinge in 'n versoekskrif aan die kongres aangekla dat blankes 'geliefde' deur 'n geleidelike vernietiging van sy bome, die besetting van elke voet van sy grondgebied deur bende weivelde perde en beeste verdryf , die verwoesting van die vis in die rivier. [en] die gewelddadige optrede van die blankes in die bou van hul hotelle en toneellyne. . & quot15 Intussen het 'n oorblyfsel van Yosemite die reservaat verlaat vir 'n kamp in hul voorvaderlike vallei, waar hulle etlike dekades as 'n toeriste -aantreklikheid geduld is, danse uitgevoer het, teen 'n fooi voor die Kodaks van die besoekers verkoop en die pragtig geweefde vroue verkoop het wilgmandjies. Hierdie "onwelkome gaste," volgens die versoekskrif, was 'n voorwerp van nuuskierigheid. aan die menigtes vreemdelinge wat jaarliks ​​in ons eie land bymekaarkom. & quot16 Uiteindelik het die weermag hierdie vertoon -Indiërs verdryf, en parkbestuurders het hul kamp as 'n oogkrag verbrand. Die doel was om die ideaal van die nasionale park van 'n wildernis wat nog onbewoon is, te herbevestig, behalwe vir stappers en kampeerders.
Yellowstone, daarenteen, bied 'n verhaal van gedwonge uitsetting van Indiërs nadat die park geskep is, geregverdig deur tendense dat Indiërs 'n bedreiging vir toeriste is. Hier, nadat verskeie ekspedisies die natuur se prag bekend gemaak het, en na 'n veldtog onder leiding van 'n spoorlyn wat honger was vir toeristeverkeer, het die Kongres die land se eerste nasionale park in 1872 goedgekeur. Die ekonomieë en kulture van Crow, Bannock, Shoshone, Salish, Nez Perce, en Northern Paiute was afhanklik van 'n seisoenale besoek aan die Yellowstone-hoogland vir jag, die oes van dieetkamas, die losmaak van paaltjies en seremoniële of intertribale byeenkomste. Vanweë die hoë hoogte van die Yellowstone-plato, gemiddeld 8 000 voet, was sy enigste inwoners die hele jaar deur klein groepies Shoshone, genaamd Sheepeaters, omdat hulle geleef het deur bighorn-skape te jag in die hoogste en mees afgeleë gebiede. Die afgesonderde Sheepeaters vlug uit Yellowstone om die bestuur van die Amerikaanse weermag, wat die vroeë nasionale parke bestuur het, te ontsnap totdat die National Park Service in die twintigste eeu geskep is. Hulle vertrek onder die versekering van 'n verdrag wat in 1868 onderhandel is, wat hul reg op jag in Yellowstone verseker het in ruil daarvoor dat hulle hul grond afgestaan ​​het. Maar sodra hulle weg was, het die regering geweier om die verdrag te bekragtig of die bewerings van die ander stamme wat lankal afhang van die seisoenale gebruik van die gebied, te erken.
Die park verbied toe alle Indiese toegang, na bewering om toeriste te beskerm, op grond van verskeie voorvalle. In 1877 is nege blanke besoekers vlugtig gevange gehou en een van hulle is gewond toe hulle 750 Nez Perce-Indiane ontmoet het, wat in 'n dertien dae lange vlug oor Yellowstone was terwyl hulle deur tweeduisend Amerikaanse troepe deur Idaho, Wyoming en Montana agtervolg is. Toe, in 1878, maak 'n groep Bannock die parke -superintendent Philetus Norris wakker deur die parkgrens oor te steek op soek na beeste wat versamelingsgebiede op hul reservaat vernietig het. Die laaste provokasie was die sogenaamde Skaapwarmoorlog van 1889 in die middel van Idaho, toe die Amerikaanse kavallerie 51 Skaapkatte, hoofsaaklik vroue en kinders met minder as 'n dosyn vuurwapens, opgejaag het wat vermoedelik betrokke was by 'n moord op Chinese mynwerkers. Alhoewel hierdie voorval ver van Yellowstone plaasgevind het, het Norris 'n fort opgerig om die park te beskerm teen verdere indringing deur Indiërs. Die resultaat was nog 'n hoofstuk in die kulturele konstruksie van die wildernis as 'n gebied waar besoekers die sublieme natuur sonder hindernisse deur die Indiese teenwoordigheid kon aanskou.
Regsmaneuvers in Glacier en Mesa Verde
Die kongres en die howe het militêre mag vervang as 'n instrument vir die verwydering van Indië toe die westelike Montana's Glacier National Park geskep is
1910. Op die Blackfeet -reservaat waar die park geleë is, het die Indiane tradisioneel hul lewensbestaan ​​gekry deur vrylik tussen die bergagtige westelike deel van hul gebied en hul huise op die oostelike vlaktes te beweeg. Teen die 1880's het oorlogvoering, siektes en verdwynende bisons die Blackfeet tot ongeveer tweeduisend individue verminder. Nadat honderde honger gesterf het in die strawwe winter van 1883-1884, het hulle groot sessies, insluitend hul gewaardeerde Sweet Grass Hills, aan die Verenigde State gegee om voorraad te kry.
Intussen is die Blackfeet bevriend met George Bird Grinnell (1849-1938), natuurkundige, bewonderaar van Indiese kulture, bewaringsredakteur van die wyd gelees Forest and Stream, en stigter van die Audubon Society. Hy het gedroom om die skouspelagtige "Backbone of the World" langs die Rocky Mountain -kruin in die westelike deel van die Blackfeet -reservaat as 'n nasionale park te bewaar, en het met potensiële uitbuiters van die gebied saamgewerk om die Indiërs te oorreed om dit aan die regering te verkoop. In 1895 het hulle uiteindelik ingestem tot 'n prys van $ 1,5 miljoen, maar eers toe die regering beloof het dat Blackfeet die regte en quotto op enige deel van die land sou kry. en om hout te sny en te verwyder. . . en om op genoemde lande te jag en in die strome daarvan te hengel solank dieselfde openbare gronde van die Verenigde State bly. & quot17
Toe waardevolle minerale wat vermoedelik in die afgestaande gebied is, nie kon realiseer nie, het 'n veldtog onder leiding van Grinnell, saam met die Sierra Club en die Great Northern Railroad, uiteindelik die kongres oorreed om die Glacier National Park in 1910 te stig. Blackfeet se ooreenkoms van 1895, het regeringsadvokate gehandhaaf, wat aanleiding gegee het tot 'n lopende konflik in die howe, en 'n stryd wat tot vandag toe voortduur langs die grens van die park met die Blackfeet-voorbehoud. Intussen het die Great Northern Railroad 'n groot hotel langs sy spore by die suidelike ingang van die park en uitgebreide toeristegeriewe in die park gebou. Sowel die spoorweg as die park het 'n ekstravaganza van Indiese vertoon en vermaak ontwikkel deur die werwing van goeie Indiërs. . . who . . . het goeie kostuums, vertoon 'n goeie vertoning en leef in vrede en harmonie om deel te neem aan hierdie vroeë ekotoerisme.
Mesa Verde, in die rooi-rots-canyonland in die suidweste van Colorado, bied 'n laaste voorbeeld van onteiening, hierdie keer om ruïnes wat Indiërs wat lankal dood is, te herdenk deur grond te neem van lewende Indiane wat afwesig was uit die park. Die lande was deel van 'n reservaat wat aan die Mountain Ute toegeken is in ruil vir groter stukke wat hulle in 1874 en 1880 afgestaan ​​het. Hulle het hier gaan sit en geskenke van waens, gereedskap en beeste gebruik, in ooreenstemming met die blanke hervormingshoop, en hulle het kos en klere verskaf vir hulself deur middel van boerdery, saagmeulens en maalmeulens gebou en skole opgerig. Dit alles het niks gebeur nie, toe blankes in die 1870's die veelverdiepte kranswonings wat deur die Anasazi (Oud -mense) beset is op hul land ontdek het totdat droogte hulle omstreeks 22:00 verdryf het. 1300. Bewaringsbewustes soek afstigting van hierdie ruïnes, wat die Ute selde besoek het, sonder om die geeste van die dooies te steur.
Die Ute was begryplik huiwerig om 'n deel van hul bespreking vir 'n park af te staan, uit vrees dat dit moontlik verwyder sou word. Terwyl wit vroue, georganiseer as die Colorado Cliff Dwelling Association, versoekskrifte by vroueklubs en ander groepe versamel het om die ruïnes van Anasazi te bewaar, het hul leier, mev. Virginia McClurg, niks anders gekry as afwysings deur tien jaar onderhandeling met die Indiërs. Uiteindelik het die Ute in 1906 42 000 hektaar afgestaan, en president Theodore Roosevelt het 'n wetsontwerp onderteken wat die Mesa Verde National Park tot stand bring. Toe eers ontdek die regering dat sy foutiewe opname die meeste ruïnes buite die Ute -sessie gelaat het. Nadat die kongres nog eens 175.000 hektaar hoofsaaklik stamgrond eenparig onder parke -administrasie geplaas het, is 'n verdere sessie van die Ute geëis. 'N Lang doodloopstraat is eers verbreek toe die regering sy vaardigste probleemoplosser in Indiese aangeleenthede ingestuur het, en die Indiane reguit ingelig is dat
Die regering is sterker as die Utes. , die grond wat hulle in ruil gekry het, was grond wat hulle reeds besit het.
Mesa Verde het die regering in staat gestel om 'n ou pueblo -volk te herdenk, terwyl sy die gewelddadige oorloë teen die Indiane van die onlangse verlede verduister en die huidige Indiane op wie se gronde die park geskep is, geïgnoreer het. Terwyl Philip Burnham die uitkoms beoordeel: "Eerstens kan Indiese kulture lank voor die dae van
Manifest Destiny____ Tweedens was die regering nou in die rol om die geheue van die Indiese mense op te wek, nie om hulle te vernietig nie. & Quot waarin lewende Indiërs nie meer woon nie.
Hierdie vier parke vertoon 'n verskeidenheid redes vir die verwydering van Indiërs: beskerming van parke om toerisme te skep, beskerming van toeriste teen Indiërs, beskerming van verhewe canyons en berge ten koste van Indiërs, en beskerming van argeologiese terreine wat ou Indiese kulture omskryf. Die meeste nasionale parke en monumente vertoon variasies oor hierdie temas - insluitend die Grand Canyon, Mount Ranier, die Everglades, Death Valley, die Great Smoky Mountains, die Badlands, die Black Hills en Grand Teton - asook die meeste van die nasionale woude en buite -ontspanningsplekke wat deur die Bosdiens, die Buro vir Grondbestuur, die Buro vir Herwinning en die Vis- en Natuurlewe -diens bestuur word. Hoe uiteenlopend dit ook was, maar die verhouding tussen parklande en Indiërs is byna oral 'n voorbeeld van twee konsekwente temas. Indiërs moes aanbeweeg, tensy hulle gebruik kon word om toeriste te vermaak. En die voorvaderlande van die Indiane moes herverpak word vir gebruik deur toeriste as 'n wilde natuur, onbesmet deur menslike teenwoordigheid.
Die dialektiese verhouding tussen die parke en die Indiese lande was duidelik met die ontstaan ​​van die nasionale parkstelsel. Binne 'n jaar na die oprigting van Yellowstone in 1872, verloor Indiese stamme hul soewereiniteit, en die verskuiwing van formele verdrae na ooreenkomste maak grondsessies van Indiërs meer beskikbaar en toegewings aan Indiërs meer herroepbaar. Indiese lande was die ideale grondstof vir parke, wat die afgeleë en winsgewende natuurskoon bied wat die minste gevra is vir privaat ontwikkeling, en dus teen groot koste in groot pakkies beskikbaar was. Terwyl die parke die grootheid van die Amerikaanse natuurskoon herdenk, het die besprekingstelsel ongewenste mense na ongewenste lande verwyder. Terwyl die parke daarvan afhang om toeriste te lok, het voorbehoude Indiërs daarvan weerhou om toeriste te pla. Na 1916 het die parke en die voorbehoude om dieselfde hulpbronne in die departement van binnelandse sake gewerk. Eersgenoemde slaag ten koste van laasgenoemde.
Die Winters -besluit
In die twintigste eeu het die regeringsbeleid sporadies beweeg na groter outonomie vir Indiërs, wat soms teruggedink het voordat dit weer vorentoe gegaan het. Die eerste belangrike beweging in hierdie rigting het in die howe plaasgevind en het die sterk betwiste kwessie van Westerse waterregte behels. Alhoewel historiese gebeure gewoonlik saamgesweer het teen Indiërs toe grond deur spekulante toegewys is, het die howe in die geval van die Blackfeet -Indiane se beroep op waterregte eintlik in die guns van Indiërs beslis. "In Januarie 1908," skryf Lloyd Burton, "het die Amerikaanse Hooggeregshof sy beslissende beslissing in Winters v. United States uitgevaardig, die eerste saak waarin die federale howe die waterregte van Indiese voorbehoude uitdruklik bevestig het."
Die Blackfeet -Indiane, wat binnekort van die Glacier National Park wat 'n deel van hul reservaat geskep is, belet word, beweer dat hulle nie genoeg water op die reservaat gehad het om vee of buffels nat te maak nie, of selfs om te boer, in 'n tyd toe die Dawes -wet van 1887 die bevordering van die Indiese landbou. In die gevolglike Winters-leer is Indiërs op hul bespreking aangewys as die senior toeskouers van die water. Die datum waarop 'n bespreking vasgestel is, in die meeste gevalle voordat wit setlaars opgedaag het en water vir besproeiing begin aflei het, het die datum van watertoewysing bepaal. As gevolg hiervan het reservaatstamme in baie gevalle die senior eienaars geword met die reg om miljoene hektaar water in die westelike Verenigde State te gebruik. Boonop was hul regte nie onderhewig aan kwantifisering nie - dit wil sê die & quotuse it or lose it, & quot -beginsel van die Westerse waterwet - maar hulle was in plaas daarvan geregtig op soveel water as wat die bespreking vereis. Van 1908 tot hede het die Winters -besluit talle waterkonflikte in die Weste tot gevolg gehad en talle hofsake tussen die state en private ondernemings wat water wou aflei ondanks die regte van Indiese voorbehoude.
Die Indiese New Deal en burgerregte
Die Buro vir Indiese Sake was sedert die negentiende eeu verantwoordelik vir die beskerming van Indiese regte, maar teen die New Deal-era van die dertigerjare is die Indiese lande tot vyf en sestig miljoen hektaar verminder. In 1934, onder BIA -direkteur John Collier, is die Indiese beleid herkonfigureer deur middel van die Indian Reorganization Act (IRA). Collier wou die Indiese kulturele erfenis bewaar en die inheemse Amerikaners meer mag gee om hul land en natuurlike hulpbronne te bestuur. Alhoewel dit destyds omstrede was onder sowel Indiërs as nie-Indiërs, het die IRA, bekend as die & quotIndian New Deal, die stamme as soewereine entiteite herkonstrueer. Dit het die grondtoewysings van die Dawes-wet aan individuele Indiërs gestop, die verkoop van nie-toegewese grond aan nie-Indiërs verbied en die onderwerping van toegekende trustgronde aan die state gestop. Tot dan kon die state ingryp in Indiese sake, 'n situasie wat die Indiese beheer oor hul oorblywende lande verswak het. Die wet het inheemse Amerikaners op voorbehoude toegelaat om selfbestuur daar te stel en stamkorporasies toegelaat om reserveringshulpbronne te ontwikkel. Dit het programme vir bosbestuur, gesondheidsdienste en onderwys ingestel, insluitend die onderrig van stamkultuur. Op aanbeveling van Collier het president Roosevelt ook die gevestigde raad van Indiese kommissarisse, wat sedert 1869 toesig gehou het oor die BIA, afgeskaf, waardeur die hervormings kon voortgaan.
Die depressie van die dertigerjare, gekombineer met droogte en rekord somertemperature, was veral moeilik vir Indiërs, wat alreeds die diepste armoede van enige etniese groep in die Verenigde State gehad het. Collier het die kongres ingedruk om die Pueblo Relief Act in 1933 aan te neem, en het die Indian Emergency Conservation Work-program opgestel, wat twee-en-sewentig kampe op drie-en-dertig voorbehoude geskep het en tussen 1933 en 1942 vyf-en-tagtigduisend inheemse Amerikaners in diens gehad het. Onder die program het Indiërs gewerk om paaie te verbeter, woude te beskerm, damme te bou, putte te grawe en heinings op te rig. Collier werk saam met die minister van landbou, Henry Wallace, om inheemse Amerikaners te help met die aankoop van rasegte beeste om die kwaliteit van hul kuddes te verbeter, saam met Harry Hopkins, direkteur van die Federal Emergency Relief Administration, om hulpfondse aan besprekings toe te ken, en met die Departement van Oorlog aan oorskot klere en skoene uitdeel. Die Openbare Werke -administrasie (PWA) het Indiërs in diens geneem om hospitale, skole en rioolstelsels op reservaatgronde te bou, terwyl die hervestigingsadministrasie hulle gehelp het om die waterverspreiding te verbeter. Collier werk ook saam met die minister van binnelandse sake, Harold Ickes en president Roosevelt, om die Indiese skuld vir paaie, brûe en besproeiingstelsels te kanselleer. Alhoewel Collier se programme omvattend was, was die programme van Indiërs nie altyd positief nie. In sommige gevalle het die hervormings die inheemse Amerikaners as individue strenger getrek in loonafhanklike werk, terwyl die bestaande stamekonomieë verswak het.
Die slinger swaai kort, maar skerp andersom in die vyftigerjare, toe die & quotermination & quot -beleid van die Eisenhower -administrasie probeer het om die federale verantwoordelikheid van stamme wat hulself kan verdedig, te beëindig. 'N Totaal van 109 stamme is beëindig en het die titel verloor tot 1,4 miljoen hektaar stamgrond. Federale vertrouensverantwoordelikheid en toesig is gestaak op beëindigde voorbehoude, tesame met federale programme vir gesondheid, opvoeding en welsyn. Die stamme wat beëindig is, is beoordeel as staatsbelasting en onderhewig aan staatswette, sowel as staatskriminele en burgerlike jurisdiksies. Hulle het soewereiniteit verloor oor alle grond wat aan beide Indiërs en nie-Indiërs verkoop is. Die meeste Indiërs het met alarm gereageer, en sommige van die beëindigings is omgekeer tydens die daaropvolgende Kennedy -administrasie van die vroeë 1960's. Die kongres het die beëindiging in 1962 gestaak, en in 1963 herbevestig dit die besluit van Winters, wat die Indiërs as die eerste toewysers van water op reservaatlande beskou het.
Stamoutonomie is verder beskerm deur die Indian Civil Rights Act van 1968, wat verklaar het dat die state nie meer burgerlike en kriminele jurisdiksie oor Indiese lande kon uitbrei sonder die toestemming van die stamme nie. Dit lyk asof die Indiese beleid oor die algemeen polities ontvou in dieselfde rigting as wat Lloyd Burton vir waterbeleid beskryf. Van die 1908 Winters -besluit tot by die
In die sestigerjare, skryf hy, het die federale howe meestal die standpunt van die Indiese waterregte as federale verpligtinge gehandhaaf, terwyl die kongres en die uitvoerende gesag - vanweë die Indiërs se relatiewe gebrek aan politieke invloed - die Indiër negeer het. reg of om dit direk te ondermyn. & quot22 Toe die Kongres en die Uitvoerende Tak mag gehad het, veral onder Republikeinse administrasies, het hulle die Indiese jurisdiksie aan die state gegee, en die state het toe die Indiese mag ondermyn. Regdeur die Amerikaanse geskiedenis was die regbank dus dikwels die sterkste verdediger van Indiese regte.
Ten spyte van hierdie geskiedenis, het die Republikeinse administrasie van Richard Nixon egter die beskerming van die Indiese outonomie, sowel as die omgewing, in die vroeë sewentigerjare tot 'n hoë waterpunt gebring. "Beëindiging van stam erkenning sal nie 'n beleidsdoelwit wees nie en in geen geval sal dit opgelê word sonder toestemming van die Indië nie," het Nixon as kandidaat belowe. & quot. . . Die selfbeskikkingsreg van die Indiese volk sal gerespekteer word en hulle deelname aan die beplanning van hul eie lot sal aktief aangemoedig word. 'n Wisconsin -stam, een van die grootste beëindigings.Die Alaska Native Claims Settlement Act (1971) het 40 miljoen hektaar en byna een miljard dollar toegeken aan dorps- en streeksondernemings wat deur die inheemse mense van Alaska bestuur word, wat die basis gelê het vir outonome ontwikkeling van inheemse ekonomieë en samelewings op ongekende skaal.
Miskien was die belangrikste Nixon -beleid op die lange duur om aktiewe deelname van Indiërs aan te moedig by die bestuur van die federale programme vir gesondheid, opvoeding en welsyn wat ten bate van hulle voordeel is. Oorspronklik het die administrasie 'n "quottakeover" -rekening aangebied wat die volle verantwoordelikheid vir die bestuur van dienste aan Indiërs oorgedra het, terwyl die federale regering die geld saam met tegniese hulp verleen. Maar Indiërs het die voorstel te radikaal geag, uit vrees dat dit nog 'n stap in die rigting van beëindiging was. In plaas daarvan het hulle gekies vir 'n plaasvervangende wetsontwerp wat voorsiening maak vir Indiese bestuur volgens kontrak ingevolge die Wet op Selfbeskikking en Onderwysbystand (1975). Deur verantwoordelikheid met federale agentskappe te deel, het die meeste stamme vinnig aansienlike beheer uitgeoefen oor die regeringsaktiwiteite wat hul daaglikse lewens en welsyn die meeste geraak het. So 'n "bestuur" het spoedig 'n model geword vir alle regeringsinstansies, en selfs die National Park Service het begin om aktiewe deelname aan beleidsvorming en bestuur deur Indiërs binne sy gebied te bevorder.
Indiese lande en omgewingsregulasie
Van die sewentigerjare tot die hede het Amerikaanse Indiane 'n verskeidenheid ontwikkelings- en medebestuursprojekte van natuurlike hulpbronne beoefen. Sowel die Indiese as die nie-Indiese ontwikkeling op reservaatlande is onderhewig aan die omgewingsbeskermingsregulasies van die National Environmental Policy Act van 1969 en die Surface Mining Control and Reclamation Act van 1977. Die 310 Indiese reservate bevat 6,3 miljoen hektaar kommersiële woude, 43 miljoen hektaar veld en 3 miljoen hektaar landbougrond. Dit bevat 20 persent van die Amerikaanse olie- en aardgasreserwes, 'n derde van die laeswaelsteenkoolreserwes in die westelike state en die helfte van alle uraanreserwes. Stamme het versamelings-, jag- en visvangregte op hul eie lande en sekere regte buite die voorbehoud op lande wat aan die Verenigde State afgestaan ​​is. Stamrade het die mag om grond aan nie-Indiërs te verhuur vir boerdery, boerdery, houtkap en mynbou.
Indiese stamme word nadelig beïnvloed deur omgewingsbesoedeling en agteruitgang van aangrensende lande. Stamadvokaat van Shoshone-Bannock, Jeanette Wolfley, sê: "Vanweë die unieke aard van stambesit en stamkultuur kan stamme nie net na nuwe gebiede verhuis wanneer hul lande besmet raak, hul water besoedel word of hul wildbronne gedimineer word nie. kruisreserwes kan besmet wees deur industriële besoedeling, vuilgoed, kernafval en wapentoetsing, terwyl damme visloop kan belemmer en watervlakke en waterkwaliteit kan beïnvloed. Effekte wat nie vooraf bespreek word op wilde diere- en planthabitats nie, kan die beskikbaarheid van voedsel en medisyne wat nodig is vir kulturele oorlewing, verminder, wat die gesondheid van die stam op lang termyn kan beïnvloed. Beide private korporasies en federale agentskappe wat aangrensende openbare lande reguleer, is verantwoordelik vir sulke gevolge. In 1994 het president Clinton alle federale agentskappe opdrag gegee om programme te implementeer op 'n manier wat die soewereiniteit van die stam respekteer. Hulle is aangesê om in 'n regering -tot -regering -verhouding met die stamme op te tree, die beste praktiese konsultasie met hulle te onderneem, die gevolge van federale besluite en programme op stamgronde te evalueer, en prosedurele belemmerings vir effektiewe hantering van stamme te hersien en te verwyder.
Die stamme het die gesag om hulpbronne op hul eie tuislande te reguleer, te bestuur en te beskerm. Baie stamme het hulpbronbestuursprogramme ontwikkel om visserye, woude en waters op reservaatlande te bewaar en te herstel. Terwyl sommige stamme hul lande gebruik het om winste te verhoog deur bosbou en visvang, het ander, soos die Colville -konfederasie -stamme van Washington, volhoubare bosboupraktyke beoefen wat slegs bome oes terwyl hulle in die groeisiklus vervang word en visvang en jag uitgevoer het. praktyke wat wild bewaar. Sommige stamme, soos die Blackfeet, Sioux en Assiniboine, het programme vir die bestuur van watergehalte uitgevoer, en ander, soos die Cheyenne van Montana, het strengere lugbesoedelingsregulasies ingestel as wat federale of staatsstandaarde vereis.
Minerale hulpbronne vorm 'n belangrike komponent in die gebruik en regulering van stamgrond. In 1975 het stamleiers die Council of Energy Resources Tribes (CERT) gevorm om die verhuringsbeleid vir olie, gas, uraan, geotermiese en minerale hulpbronne op Indiese lande te koördineer. In 1982 is die Indiese Wet op Minerale Ontwikkeling goedgekeur, waardeur stamme gesamentlike ondernemings met nie-Indiërs kon aangaan. Die stamme ontvang tantieme op die inkomste van die huurder. Uraanmynbou op Indiese lande, wat in die veertiger- en vyftigerjare begin is, het die inheemse Amerikaners wat in die myne gewerk het dodelike gevolge gehad as gevolg van voortgesette blootstelling aan radioaktiwiteit. Alhoewel dit te laat was om diegene wat in daardie jare aan kanker weens straling gesterf het, te bevoordeel, het die Kongres in 1990 die Wet op vergoeding van blootstelling aan bestraling goedgekeur, wat die oorlewendes en hul begunstigdes in staat gestel het om $ 100,000 in vergoeding te ontvang as hulle tussen 1947 en 1971 in die myne werk en dosisse ontvang van bestraling wat hoër is as die federale gespesifiseerde perke of kanker opgedoen het. Die wet het egter nie vergoed vir die langtermyn gevolge van uraanmynbou op reservaatlande en waters en die kumulatiewe uitwerking daarvan op menselewens nie.
Steenkool- en olie -ontginning is 'n omstrede dimensie van die ontwikkeling van energiebronne op Indiese lande. In 1969 het die Peabody Coal Company begin steenkool ontgin ooreenkomstig huurkontrakte op Hopi en Navajo reservaatlande. Terwyl sommige Indiërs baat gevind het by die winste in die vorm van werk, huise en skole, het ander gekla dat hul heilige grond ontheilig word in die strewe na mag vir die stede en lewenswyses van die wit samelewing. In Alaska verskil inheemse mense, natuurbewaarders en ontwikkelaars ook gereeld oor kwessies soos boor vir olie in die Arctic National Wildlife Refuge, houtsny in die Tongass National Forest en ontwikkeling in die Copper River delta. Sulke kwessies illustreer voortdurende konflikte tussen omgewings- en natuurlike hulpbronne tussen die private industrie, die federale regering, die state en die Indiese soewereiniteit. Die Indiese advokaat Winisha LaDuke, Anishinabe, kom tot die gevolgtrekking: "Kleurlinge en inheemse mense wat histories gemarginaliseer is. kan leierskap bied vir die soort strukturele verandering wat ons moet aanbring. Ons moet die visie van die sosiale bewegings in hierdie land uitbrei sodat die stem na vore kan kom. & Quot25
Die park bevat die hoofwater van die Yellowstone -rivier, waarvandaan dit sy historiese naam kry. Teen die einde van die 18de eeu het Franse vangers die rivier die naam gegee Roche Jaune, wat waarskynlik 'n vertaling van die Hidatsa -naam is My tsi a-da-zi ("Yellow Rock River").  Later het Amerikaanse trappers die Franse naam in Engels as "Yellow Stone" weergegee. Alhoewel daar algemeen geglo word dat die rivier vernoem is na die geel rotse wat in die Grand Canyon van die Yellowstone gesien word, is die inheemse Amerikaanse naambron onduidelik. 
Die menslike geskiedenis van die park het minstens 11 000 jaar gelede begin toe inheemse Amerikaners in die streek begin jag en visvang het. Tydens die bou van die poskantoor in Gardiner, Montana, in die vyftigerjare, is 'n obsidiaanse punt van Clovis -oorsprong gevind wat ongeveer 11 000 jaar gelede dateer.  Hierdie Paleo-Indiërs, van die Clovis-kultuur, het die aansienlike hoeveelhede obsidiaan wat in die park gevind is, gebruik om snygereedskap en wapens te maak. Pylkoppe van Yellowstone -obsidiaan is tot in die Mississippi -vallei gevind, wat aandui dat daar gereeld 'n obsidiaanse handel tussen plaaslike stamme en stamme verder oos was.  Teen die tyd dat wit ontdekkingsreisigers die streek die eerste keer tydens die Lewis en Clark -ekspedisie in 1805 binnegekom het, het hulle die stamme Nez Perce, Crow en Shoshone teëgekom. Terwyl hulle deur die huidige Montana gegaan het, het die ekspedisielede gehoor van die Yellowstone -streek in die suide, maar hulle het dit nie ondersoek nie. 
In 1806 vertrek John Colter, lid van die Lewis en Clark -ekspedisie, om by 'n groep bontvangers aan te sluit. Nadat hy in 1807 met die ander slagoffers geskei het, het Colter gedurende die winter van 1807–1808 deur 'n gedeelte van wat later die park geword het, deurgeloop. Hy het ten minste een geotermiese gebied in die noordoostelike deel van die park, naby Tower Fall, waargeneem.  Nadat hy wonde oorleef het wat hy in 1809 in 'n geveg met lede van die Crow- en Blackfoot -stamme opgedoen het, beskryf Colter 'n plek van 'vuur en swawel' wat die meeste mense as delirium afgemaak het, en die sogenaamde mistieke plek was die bynaam 'Colter's Hell'. Gedurende die volgende 40 jaar het talle berigte van bergmanne en valvangers vertel van kokende modder, stomende riviere en versteende bome, maar die meeste van hierdie berigte was destyds 'n mite. 
Na 'n verkenning in 1856, berig die bergman Jim Bridger (wat ook vermoedelik die eerste of tweede Europese Amerikaner was wat die Great Salt Lake gesien het) dat hy kookwater, water uitstoot en 'n berg glas en geel rots waarneem. Hierdie verslae is grootliks geïgnoreer omdat Bridger 'n bekende 'garingdraaier' was. In 1859 het 'n US Army Surveyor genaamd kaptein William F. Raynolds 'n twee jaar lange opname van die noordelike Rockies onderneem. Na die oorwintering in Wyoming, in Mei 1860, het Raynolds en sy party - wat die natuurkundige Ferdinand Vandeveer Hayden en gids Jim Bridger ingesluit het - probeer om die kontinentale kloof oor Two Ocean Plateau van die afloop van die Windrivier in die noordweste van Wyoming oor te steek. Swaar lentesnee het hulle deurgebring, maar as hulle die kloof kon oorskry, sou die partytjie die eerste georganiseerde opname gewees het wat die Yellowstone -streek binnegekom het.  Die Amerikaanse burgeroorlog het verdere georganiseerde verkennings tot in die laat 1860's belemmer. 
Die eerste gedetailleerde ekspedisie na die Yellowstone -gebied was die Cook – Folsom – Peterson -ekspedisie van 1869, wat uit drie privaat befondsde ontdekkingsreisigers bestaan ​​het. Die Folsom -party het die Yellowstone -rivier tot by Yellowstone -meer gevolg.  Die lede van die Folsom-party het 'n joernaal gehou- op grond van die inligting wat dit gerapporteer het, organiseer 'n party van Montana-inwoners die ekspedisie Washburn- Langford- Doane in 1870. Dit was onder leiding van die landmeter-generaal van Montana Henry Washburn, en ingesluit Nathaniel P. Langford (wat later bekend gestaan ​​het as 'National Park' Langford) en 'n losbandigheid van die Amerikaanse leër onder bevel van luitenant Gustavus Doane. Die ekspedisie het ongeveer 'n maand lank die streek verken, monsters geneem en interessante plekke genoem.
'N Skrywer en advokaat uit Montana, Cornelius Hedges, wat lid was van die Washburn -ekspedisie, het voorgestel dat die streek opsy gesit en beskerm word as 'n nasionale park. Hy het gedetailleerde artikels oor sy waarnemings vir die Helena Herald koerant tussen 1870 en 1871. Hedges het in wese kommentaar gemaak wat in Oktober 1865 gemaak is deur waarnemende Montana Territorial Governor Thomas Francis Meagher, wat voorheen gesê het dat die gebied beskerm moet word.  Ander het soortgelyke voorstelle gemaak. In 'n brief van 1871 van Jay Cooke aan Ferdinand V. Hayden, skryf Cooke dat sy vriend, kongreslid William D. Kelley, ook voorgestel het dat 'die kongres 'n wetsontwerp goedkeur wat die Great Geyser Basin vir ewig as 'n openbare park voorbehou'. 
Park skepping Wysig
In 1871, elf jaar na sy mislukte eerste poging, kon Ferdinand V. Hayden uiteindelik die streek verken. Met borgskap van die regering het hy teruggekeer na die streek met 'n tweede, groter ekspedisie, die Hayden Geological Survey van 1871. Hy het 'n uitgebreide verslag saamgestel, insluitend grootformaatfoto's deur William Henry Jackson en skilderye deur Thomas Moran. Die verslag het gehelp om die Amerikaanse kongres te oortuig om hierdie streek aan die openbare veiling te onttrek. Op 1 Maart 1872 onderteken president Ulysses S. Grant Die Wet van Toewyding  wet wat die Yellowstone Nasionale Park geskep het. 
Hayden, hoewel dit nie die enigste persoon was wat daaraan gedink het om 'n park in die streek te skep nie, was sy eerste en mees entoesiastiese advokaat.  Hy het geglo dat 'die gebied opsy gesit word as 'n plesiergrond vir die voordeel en plesier van die mense' en gewaarsku dat daar diegene is wat 'van hierdie pragtige monsters' koopware sou maak '.  Omdat hy bekommerd is dat die gebied dieselfde lot as die Niagara -waterval in die gesig staar, het hy tot die gevolgtrekking gekom dat die terrein 'net so vry soos die lug of water' moet wees.  In sy verslag aan die komitee oor openbare gronde het hy tot die gevolgtrekking gekom dat as die wetsontwerp nie 'n wet word nie, die vandale wat nou wag om hierdie wonderland binne te gaan, in 'n enkele seisoen sal verval, sonder herstel. merkwaardige nuuskierighede, wat al die slinkse vaardigheid van die natuur duisende jare nodig gehad het om voor te berei ".  
Hayden en sy party van 1871 erken Yellowstone as 'n onskatbare skat wat mettertyd skaarser sou word. Hy wou hê dat ander dit ook moes sien en beleef. In 1873 het die kongres 'n opname goedgekeur en befonds om 'n wa -roete na die park uit die suide te vind, wat deur die Jones -ekspedisie van 1873 voltooi is.  Uiteindelik sou die spoorweë en 'n geruime tyd daarna die motor dit moontlik maak. Die park is nie streng vir ekologiese doeleindes opsy gesit nie, maar die benaming "plesiergrond" was nie 'n uitnodiging om 'n pretpark te skep nie. Hayden het hom iets voorgestel wat soortgelyk is aan die skilderagtige oorde en baddens in Engeland, Duitsland en Switserland. 
, President van die Verenigde State. , Vise-president van die Verenigde State en president van die senaat. , Speaker van die Huis.
Daar was gedurende die beginjare aansienlike teenkanting teen die Yellowstone Nasionale Park. Sommige van die plaaslike bevolking was bang dat die streeksekonomie nie sou floreer as daar streng federale verbod bly op die ontwikkeling van hulpbronne of vestiging binne parkgrense nie en plaaslike entrepreneurs pleit vir die vermindering van die park, sodat mynbou-, jag- en houtkapaktiwiteite ontwikkel kan word .  Vir hierdie doel is talle wetsontwerpe deur die verteenwoordigers van Montana in die kongres ingedien wat probeer het om die federale beperkings op grondgebruik te verwyder. 
Na die amptelike stigting van die park, is Nathaniel Langford in 1872 deur die sekretaris van binnelandse sake, Columbus Delano, die eerste opsiener en beheerder van die park, aangewys as die park se eerste superintendent.  Langford dien vir vyf jaar, maar hy word 'n salaris, befondsing en personeel geweier. Langford het nie die middele gehad om die land te verbeter of die park behoorlik te beskerm nie, en sonder formele beleid of regulasies het hy min wetlike metodes gehad om sodanige beskerming af te dwing. Dit het Yellowstone kwesbaar gemaak vir stropers, vandale en ander wat hul hulpbronne wou aanval. Hy het die praktiese probleme wat parkbestuurders in die verslag van 1872 ondervind het, aan die minister van binnelandse sake gerig  en korrek voorspel dat Yellowstone 'n groot internasionale aantrekkingskrag sou word wat die voortgesette bestuur van die regering verdien. In 1874 bepleit Langford en Delano die oprigting van 'n federale agentskap om die uitgestrekte park te beskerm, maar die kongres weier. In 1875 is kolonel William Ludlow, wat voorheen gebiede van Montana onder die bevel van George Armstrong Custer verken het, aangestel om 'n ekspedisie na Montana en die nuutgestigte Yellowstone Park te organiseer en te lei. Waarnemings oor die wetteloosheid en die benutting van parkhulpbronne is by Ludlow's ingesluit Verslag van 'n verkenning na die Yellowstone Nasionale Park. Die verslag bevat briewe en aanhangsels deur ander ekspedisielede, waaronder die natuurkundige en mineraloog George Bird Grinnell.
Grinnell het die stropery van buffels, takbokke, elande en bokke vir huide gedokumenteer. "Daar word beraam dat gedurende die winter van 1874–1875 nie minder nie as 3000 buffels en muilbokke selfs erger ly as die elande, en die wildsbok amper soveel." 
As gevolg hiervan is Langford in 1877 genoodsaak om uit te tree.   Nadat hy deur Yellowstone gereis het en eerstehands probleme met grondbestuur aanskou het, het Philetus Norris as vrywilliger vir die pos gewerk ná Langford se uittrede. Die kongres het uiteindelik gepas gevind om 'n salaris vir die pos te implementeer, sowel as om 'n minimale finansiering te bied om die park te bedryf. Norris het hierdie fondse gebruik om toegang tot die park uit te brei deur talle kruipaaie en geriewe te bou. 
In 1880 is Harry Yount aangestel as wildbewaarder om stropery en vandalisme in die park te beheer. Yount het voorheen dekades lank die bergland van die huidige Wyoming, waaronder die Grand Tetons, verken nadat hy in 1873 by F V. Hayden's Geological Survey aangesluit het.  Yount is die eerste veldwagter van die nasionale park,  en Yount's Peak, by die kop van die Yellowstone -rivier, is ter ere van hom genoem.  Hierdie maatreëls was egter steeds onvoldoende om die park te beskerm, aangesien nie Norris, of die drie superintendente wat gevolg het, voldoende mannekrag of hulpbronne gekry het nie.
Die Northern Pacific Railroad het 'n treinstasie in Livingston, Montana, gebou wat in die vroeë 1880's aansluit by die noordelike ingang, wat gehelp het om die besoek van 300 in 1872 tot 5000 in 1883 te verhoog.  'n Lyn is ook uitgebrei van Livingston na Gardiner -stasie , waar passasiers oorgeskakel het na die koets.  Besoekers in hierdie vroeë jare het swak paaie en beperkte dienste in die gesig gestaar, en die meeste toegang tot die park was te perd of via postkoets. Teen 1908 het die besoek genoeg geword om 'n Union Pacific Railroad -verbinding na West Yellowstone te lok, hoewel die besoek van die spoor aansienlik afgeneem het tydens die Tweede Wêreldoorlog en omstreeks die 1960's opgehou het. 'N Groot deel van die spoorlyn is omskep in natuurroetes, waaronder die Yellowstone -taklynroete.
Gedurende die 1870's en 1880's is inheemse Amerikaanse stamme effektief uitgesluit van die nasionale park. Onder 'n halfdosyn stamme het die Yellowstone-gebied seisoenaal gebruik. Hulle het die gebied verlaat onder die versekering van 'n verdrag wat in 1868 onderhandel is, waarvolgens die Sheepeaters hul grond afstaan, maar die reg op jag in Yellowstone behou het. Die Verenigde State het die verdrag nooit bekragtig nie en geweier om die bewerings van die Sheepeaters of enige ander stam wat Yellowstone gebruik het, te erken. 
Die Nez Perce -band wat verband hou met Chief Joseph, met ongeveer 750 mense, het binne dertien dae in einde 1877 deur Yellowstone National Park gegaan. Hulle is agtervolg deur die Amerikaanse weermag en het die nasionale park binnegekom ongeveer twee weke na die Slag om die Groot Gat. . Sommige van die Nez Perce was vriendelik vir die toeriste en ander mense wat hulle in die park teëgekom het, sommige was nie. Nege parkbesoekers is vlugtig gevange geneem.Ten spyte daarvan dat Joseph en ander hoofde beveel het dat niemand seergemaak moet word nie, is ten minste twee mense dood en verskeie gewond.   Een van die gebiede waar ontmoetings plaasgevind het, was in die Laer Geyser -bekken en ooswaarts langs 'n tak van die Firehole -rivier na Mary Mountain en verder.  Die stroom staan ​​steeds bekend as Nez Perce Creek.  'n Groep Bannocks het die park in 1878 binnegekom, die kommerwekkende superintendent van die park, Philetus Norris. In die nasleep van die Sheepeater Indian War van 1879 het Norris 'n fort gebou om inheemse Amerikaners te verhinder om die nasionale park binne te gaan.  ​​
Voortdurende stropery en vernietiging van natuurlike hulpbronne het onverpoos voortgegaan totdat die Amerikaanse leër in 1886 by Mammoth Hot Springs aangekom en Camp Sheridan gebou het. Gedurende die volgende 22 jaar, toe die weermag permanente strukture gebou het, is Camp Sheridan herdoop tot Fort Yellowstone.  Op 7 Mei 1894 was die Boone en Crockett Club, wat optree deur die persoonlikheid van George G. Vest, Arnold Hague, William Hallett Phillips, WA Wadsworth, Archibald Rogers, Theodore Roosevelt en George Bird Grinnell suksesvol die Wet op Parkbeskerming, wat die park gered het.  Die Lacey Act van 1900 bied regsondersteuning aan die amptenare wat stropers vervolg. Met die nodige finansiering en mannekrag om nougeset te waak, het die weermag hul eie beleide en regulasies ontwikkel wat toegang tot die publiek moontlik gemaak het, terwyl die natuurlewe en natuurlike hulpbronne beskerm word. Toe die National Park Service in 1916 geskep is, is baie van die bestuursbeginsels wat deur die weermag ontwikkel is, deur die nuwe agentskap aangeneem.  Die weermag het op 31 Oktober 1918 beheer oorgegee aan die National Park Service. 
In 1898 beskryf die natuurkundige John Muir die park soos volg: "Hoe ordentlik u ook al u uitstappies of sonder doel is, u sal weer en weer te midde van die rustigste, stilste natuurskoon tot stilstand gebring word en verstom staan ​​voor verskynsels wat heeltemal nuut vir u is. fonteine ​​en groot diep poele van suiwerste groen en asuurblou water, duisende daarvan, plons en sweef in hierdie hoë, koel berge asof 'n hewige oondvuur onder elkeen van hulle en honderd geisers, wit strome kookwater en stoom, soos omgekeerde watervalle, jaag altyd uit die warm, swart onderwêreld. " 
Teen 1915 het 1.000 motors per jaar die park binnegekom, wat konflik met perde en perdevervoer tot gevolg gehad het. Uiteindelik is perderitte op paaie verbied. 
Die Civilian Conservation Corps (CCC), 'n New Deal -hulpagentskap vir jong mans, het tussen 1933 en 1942 'n groot rol gespeel in die ontwikkeling van Yellowstone -fasiliteite. CCC-projekte sluit in herbossing, die ontwikkeling van kampeerplekke op baie van die park se paadjies en kampeerplekke, konstruksie van roetes, vermindering van brandgevare en brandbestrydingswerk. Die CCC het die meerderheid van die vroeë besoekersentrums, kampeerplekke en die huidige stelsel van parkweë gebou. 
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het toeriste se reise skerp gedaal, personeel is verminder en baie geriewe verval.  Teen die vyftigerjare het die besoek in Yellowstone en ander nasionale parke geweldig toegeneem. Om die verhoogde besoek te akkommodeer, het parkamptenare Mission 66 geïmplementeer, 'n poging om die parkeerdienste te moderniseer en uit te brei. Die plan om in 1966 voltooi te wees, ter ere van die 50ste herdenking van die stigting van die National Park Service, het die bou van Mission 66 afgewyk van die tradisionele houthuisstyl met moderne kenmerke.  Gedurende die laat 1980's het die meeste konstruksiestyle in Yellowstone teruggekeer na die meer tradisionele ontwerpe. Nadat die enorme bosbrande van 1988 'n groot deel van Grant Village beskadig het, is strukture daar in die tradisionele styl herbou. Die besoekersentrum by Canyon Village, wat in 2006 geopen is, bevat ook 'n meer tradisionele ontwerp. 
Die aardbewing van Hebgenmeer in 1959 net wes van Yellowstone by Hebgenmeer beskadig paaie en sommige strukture in die park. In die noordwestelike deel van die park is nuwe geisers gevind, en baie bestaande warmwaterbronne het troebel geword.  Dit was die sterkste aardbewing wat die streek in die geskiedenis opgeteken het.
In 1963, na etlike jare van openbare omstredenheid oor die gedwonge vermindering van die elande in Yellowstone, het die Amerikaanse minister van binnelandse sake, Stewart Udall, 'n adviesraad aangestel om wetenskaplike data in te samel om toekomstige wildbestuur van die nasionale parke in te lig. In 'n koerant wat as die Leopold -verslag bekend gestaan ​​het, het die komitee opgemerk dat uitroei -programme by ander nasionale parke ondoeltreffend was, en beveel die bestuur van Yellowstone se elande aan. 
Die veldbrande gedurende die somer van 1988 was die grootste in die geskiedenis van die park. Ongeveer 793 880 hektaar (3,210 km2 1,240 vierkante myl) of 36% van die park is deur die brande geraak, wat gelei het tot 'n stelselmatige herbeoordeling van die brandbestuurbeleid. Die brandseisoen van 1988 is as normaal beskou totdat 'n kombinasie van droogte en hitte middel Julie tot 'n uiterste brandgevaar bygedra het. Op "Swart Saterdag", 20 Augustus 1988, het sterk wind die brande vinnig uitgebrei, en meer as 150 000 hektaar (610 km2 230 vierkante myl) het gebrand. 
Die uitgestrekte kultuurgeskiedenis van die park is gedokumenteer deur die 1 000 argeologiese terreine wat ontdek is. Die park het 1 106 historiese strukture en kenmerke, en van hierdie Obsidian Cliff en vyf geboue is dit aangewys as National Historic Landmarks.  Yellowstone word op 26 Oktober 1976 as 'n internasionale biosfeerreservaat aangewys en op 8 September 1978 as 'n VN -wêrelderfenisgebied. , infeksie van wild en probleme met indringerspesies.  In 2010 is die Yellowstone Nasionale Park met 'n eie kwartaal vereer onder die America the Beautiful Quarters -program. 
Justin Ferrell ondersoek drie morele gevoelens wat aktiviste gemotiveer het in die hantering van Yellowstone. Eerstens kom die utilitêre visie van maksimum ontginning van natuurlike hulpbronne, kenmerkend van ontwikkelaars aan die einde van die 19de eeu. Tweedens was die geestelike natuurbeskouing geïnspireer deur die Romantiek en die transendentaliste in die middel van die 19de eeu. Die twintigste eeu het die biosentriese morele visie gehad wat fokus op die gesondheid van die ekosisteem soos deur Aldo Leopold teoretiseer, wat gelei het tot die uitbreiding van federale beskermde gebiede en die omliggende ekosisteme. 
Erfenis- en navorsingsentrum wysig
Die Heritage and Research Center is geleë in Gardiner, Montana, naby die noordelike ingang van die park.  Die sentrum is die tuiste van die museumversameling van die Yellowstone Nasionale Park, argiewe, navorsingsbiblioteek, historikus, argeologiese laboratorium en herbarium. Die Yellowstone National Park Archives hou versamelings van historiese rekords van Yellowstone en die National Park Service. Die versameling bevat die administratiewe rekords van Yellowstone, sowel as hulpbronbestuursrekords, rekords van groot projekte en geskenkte manuskripte en persoonlike referate. Die argiewe is verbonde aan die National Archives and Records Administration.  
Ongeveer 96 persent van die oppervlakte van die Yellowstone National Park is in die deelstaat Wyoming geleë.  Nog drie persent is binne Montana, met die oorblywende een persent in Idaho. Die park is 101 km noord tot suid en 87 km wes na oos per lug. Die oppervlakte van Yellowstone is 8.983 km2, groter as die deelstaat Rhode Island of Delaware. Riviere en mere beslaan vyf persent van die landoppervlakte, met die grootste watermassa Yellowstone -meer op 352 km2 356 km². Die Yellowstone -meer is tot 120 meter diep en 180 km se kuslyn. Yellowstone -meer, op 'n hoogte van 2,357 m bo seespieël, is die grootste meer in Noord -Amerika. Bosse beslaan 80 persent van die oppervlakte van die park, die meeste van die res is grasveld. 
Die Continental Divide van Noord -Amerika loop skuins deur die suidwestelike deel van die park. Die kloof is 'n topografiese kenmerk wat die dreinering van die Stille Oseaan en die Atlantiese Oseaan van mekaar skei. Ongeveer 'n derde van die park lê aan die westekant van die kloof. Die oorsprong van die Yellowstone- en Snake -riviere is naby mekaar, maar aan weerskante van die kloof. As gevolg hiervan vloei die waters van die Slangrivier na die Stille Oseaan, terwyl dié van die Yellowstone hul weg na die Golf van Mexiko vind.
Die park lê op die Yellowstone -plato, op 'n gemiddelde hoogte van 2400 m bo seespieël. Die plato word aan bykans alle kante begrens deur bergreekse van die Midde -Rotsgebergte, wat tussen 2.700 en 3.400 m hoog is. Die hoogste punt in die park is bo -op Eagle Peak (11,358 voet of 3,462 meter) en die laagste is langs Reese Creek (5,282 voet of 1,610 meter).  Bergreekse in die omgewing sluit die Gallatin -reeks in die noordweste in, die Beartooth -berge in die noorde, die Absaroka -reeks in die ooste, die Teton -reeks in die suide en die Madison -reeks in die weste. Die mees prominente beraad op die Yellowstone -plato is Mount Washburn op 3,122 m (10,243 voet).
Die Yellowstone Nasionale Park het een van die grootste versteende woude ter wêreld, bome wat lank gelede deur as en grond begrawe is en van hout na minerale materiale omskep is. Daar word vermoed dat hierdie as en ander vulkaniese puin uit die park self gekom het, aangesien die sentrale deel van Yellowstone die massiewe kaldera van 'n supervulkaan is. Die park bevat 290 watervalle van ten minste 4,6 m, die hoogste is die onderste waterval van die Yellowstone -rivier op 308 voet (94 m). 
Drie diep canyons is in die park geleë, deur die vulkaniese tuff van die Yellowstone -plato deur riviere oor die afgelope 640,000 jaar. Die Lewisrivier vloei deur die Lewis Canyon in die suide, en die Yellowstone -rivier het twee kleurvolle klowe, die Grand Canyon van die Yellowstone en die Black Canyon van die Yellowstone, in sy reis noordwaarts gekerf.
Yellowstone is aan die noordoostelike punt van die Slangriviervlakte, 'n groot U-vormige boog deur die berge wat strek vanaf Boise, Idaho, ongeveer 640 myl (640 km) na die weste.
Daar word vermoed dat die vulkanisme van Yellowstone verband hou met die ietwat ouer vulkanisme van die Slangriviervlakte. Yellowstone is dus die aktiewe deel van 'n brandpunt wat mettertyd noordoos beweeg het.  Die oorsprong van hierdie brandpuntvulkanisme word betwis.  Een teorie beweer dat 'n mantelpluim veroorsaak het dat die Yellowstone -hotspot noordooswaarts migreer, terwyl 'n ander teorie die migrerende hotspot -vulkanisme verduidelik as gevolg van die fragmentasie en dinamika van die ontvoerde Farallon -plaat in die binnekant van die aarde.  
Die Yellowstone -kaldera is die grootste vulkaniese stelsel in Noord -Amerika, en ter wêreld word dit slegs deur die Toba -kaldera op Sumatra gekonfronteer. Dit word 'supervulkaan' genoem omdat die caldera gevorm is deur buitengewoon groot plofbare uitbarstings. Die magmakamer wat onder Yellowstone lê, is na raming 'n enkele aangeslote kamer, ongeveer 60 km lank, 29 km breed en 5 tot 12 km diep.  Die huidige kaldera is geskep deur 'n rampspoedige uitbarsting wat 640 000 jaar gelede plaasgevind het, wat meer as 240 kubieke myl as, rots en pyroklastiese materiale vrygestel het.  Hierdie uitbarsting was meer as 1 000 keer groter as die uitbarsting van Mount St. Helens in 1980.  Dit het 'n kaldera van byna 5 km van 'n myl (1 km) diep en 'n oppervlakte van 45 by 28 miles (72 by 45 km) gebied gelewer en die Lava Creek Tuff, 'n gelaste tufgeologiese formasie, neergelê. Die mees gewelddadige uitbarsting wat 2,1 miljoen jaar gelede plaasgevind het, het 588 kubieke myl vulkaniese materiaal uitgestoot en die rotsformasie geskep, bekend as die Huckleberry Ridge Tuff, en die eilandpark Caldera geskep.  'n Kleiner uitbarsting het 1,3 miljoen jaar gelede 67 kubieke myl materiaal uitgestoot, wat die Henry's Fork Caldera gevorm het en die Mesa Falls Tuff neergelê het. 
Elkeen van die drie klimaatsuitbarstings het groot hoeveelhede as vrygelaat wat groot dele van Noord -Amerika bedek het en baie honderde kilometers ver geval het. Die hoeveelheid as en gasse wat in die atmosfeer vrygestel word, het waarskynlik beduidende gevolge vir die wêreldweerpatrone veroorsaak en het gelei tot die uitsterwing van sommige spesies, veral in Noord -Amerika. 
'N Volgende uitbarsting van die caldera het ongeveer 160 000 jaar gelede plaasgevind. Dit vorm die relatief klein kaldera wat die West Thumb van Yellowstone Lake bevat. Sedert die laaste superheruksie, 'n reeks kleiner uitbarstingsiklusse tussen 640,000 en 70,000 jaar gelede, het die Yellowstone -kaldera amper gevul met 80 verskillende uitbarstings van rolititiese lawas, soos dié wat by Obsidian Cliffs en basaltiese lavas gesien kan word. Skaapwagterkrans. Lava -lae word die maklikste gesien by die Grand Canyon van die Yellowstone, waar die Yellowstone -rivier voortgaan om in die ou lawastrome in te sny. Die canyon is 'n klassieke V-vormige vallei, wat dui op erosie van die rivier, eerder as erosie wat veroorsaak word deur gletsering. 
Elke uitbarsting is deel van 'n uitbarstingsiklus wat 'n hoogtepunt bereik met die gedeeltelike ineenstorting van die dak van die vulkaan se gedeeltelik leeggemaakte magmakamer. Dit veroorsaak 'n ineengestorte depressie, 'n kaldera genoem, en stel groot hoeveelhede vulkaniese materiaal vry, gewoonlik deur splete wat die kaldera lui. Die tyd tussen die laaste drie rampspoedige uitbarstings in die Yellowstone -gebied het gewissel van 600 000 tot 800 000 jaar, maar die klein aantal sulke uitbarstings kan nie gebruik word om 'n akkurate voorspelling vir toekomstige vulkaniese gebeure te maak nie. 
Geisers en die hidrotermiese stelsel Wysig
Die bekendste geiser in die park, en miskien ter wêreld, is Old Faithful geiser, geleë in Upper Geyser Basin. Castle Geyser, Lion Geyser, Beehive Geyser, Grand Geyser (die grootste voorspelbare geiser ter wêreld), Giant Geyser (die grootste geiser ter wêreld), Riverside Geyser en talle ander geisers is in dieselfde wasbak. Die park bevat die hoogste aktiewe geiser ter wêreld - Steamboat Geyser in die Norris Geyser -bekken. 'N Studie wat in 2011 voltooi is, het bevind dat ten minste 1283 geisers in Yellowstone uitgebars het. Hiervan is gemiddeld 465 aktief in 'n gegewe jaar.   Yellowstone bevat ten minste 10 000 termiese eienskappe.  Meer as die helfte van die wêreld se geisers en hidrotermiese kenmerke is in Yellowstone gekonsentreer.  
In Mei 2001 het die US Geological Survey, Yellowstone National Park en die Universiteit van Utah die Yellowstone Volcano Observatory (YVO) gestig, 'n vennootskap vir langtermynmonitering van die geologiese prosesse van die Yellowstone Plateau-vulkaniese veld, vir die verspreiding van inligting rakende die moontlike gevare van hierdie geologies aktiewe streek. 
In 2003 het veranderinge aan die Norris Geyser -bekken gelei tot die tydelike sluiting van sommige paadjies in die wasbak. Nuwe fumaroles is waargeneem, en verskeie geisers toon verbeterde aktiwiteit en stygende watertemperature. Verskeie geisers het so warm geword dat dit omskep is in suiwer stomende eienskappe, die water het oorverhit geraak en hulle kon nie meer normaal uitbars nie.  Dit het saamgeval met die bekendmaking van verslae van 'n meerjarige navorsingsprojek van die United States Geological Survey wat die onderkant van Yellowstone Lake in kaart gebring het en 'n strukturele koepel geïdentifiseer het wat in die verlede opgehef is. Navorsing het aangedui dat hierdie opheffings geen onmiddellike bedreiging van 'n vulkaniese uitbarsting inhou nie, aangesien dit moontlik lank gelede ontwikkel het en dat daar geen temperatuurstyging naby die opheffings gevind is nie.  Op 10 Maart 2004 ontdek 'n bioloog 5 dooie bisons wat blykbaar giftige geotermiese gasse ingeasem het wat in die Norris Geyser -kom vasgevang is deur 'n seisoenale omkering in die atmosfeer. Dit is nou gevolg deur 'n toename in aardbewingaktiwiteite in April 2004.  In 2006 is berig dat die Mallard Lake Dome en die Sour Creek Dome - gebiede waarvan al lank bekend is dat hulle beduidende veranderinge in hul grondbeweging toon - gehad het. styg teen 'n snelheid van 1,5 tot 2,4 duim (3,8 tot 6,1 cm) per jaar vanaf middel 2004 tot 2006. Teen die einde van 2007 het die opheffing teen 'n laer tempo voortgegaan.   Hierdie gebeure het baie media -aandag en bespiegeling oor die geologiese toekoms van die streek geïnspireer. Kenners het op die vermoedens gereageer deur die publiek in kennis te stel dat daar nie 'n groter risiko vir 'n vulkaniese uitbarsting in die nabye toekoms is nie.  Hierdie veranderinge toon egter die dinamiese aard van die Yellowstone hidrotermiese stelsel aan.
Yellowstone ondervind jaarliks ​​duisende klein aardbewings, wat feitlik nie almal vir mense opspoorbaar is nie. In historiese tye was daar ses aardbewings met minstens 6 of meer, insluitend die aardbewing van 7,2 op die Hebgenmeer wat net buite die noordwestelike grens van die park in 1959 plaasgevind het. 'n gedeeltelike ineenstorting van die dam op die Hebgenmeer, onmiddellik stroomaf, het die sediment van die grondstorting die rivier opgedam en 'n nuwe meer, wat bekend staan ​​as Earthquake Lake, geskep het. Agt-en-twintig mense is dood en eiendomskade was groot in die onmiddellike omgewing. Die aardbewing het veroorsaak dat sommige geisers in die noordwestelike deel van die park uitgebars het, groot krake in die grond het gevorm en stoom afgegee, en 'n paar warmwaterbronne wat gewoonlik helder water het, het modderig geword.  'n Aardbewing van 6.1 -grootte het op 30 Junie 1975 in die park toegeslaan, maar skade was minimaal.
In 1985 is daar drie maande lank 3000 geringe aardbewings in die noordwestelike deel van die park waargeneem tydens 'n aardbewingswerm, en dit word toegeskryf aan geringe insakking van die Yellowstone -kaldera.  Vanaf 30 April 2007 het 16 klein aardbewings met 'n magnitude van tot 2,7 dae lank in die Yellowstone -kaldera voorgekom. Hierdie swerms aardbewings kom algemeen voor, en daar was 70 sulke swerms tussen 1983 en 2008.  In Desember 2008 is meer as 250 aardbewings oor 'n span van vier dae onder Yellowstone Lake gemeet, die grootste met 'n grootte van 3,9.  In Januarie 2010 is meer as 250 aardbewings oor 'n tydperk van twee dae opgespoor.  Seismiese aktiwiteit in Yellowstone National Park duur voort en word uurliks ​​gerapporteer deur die aardbewinggevaarsprogram van die Amerikaanse geologiese opname. 
Op 30 Maart 2014 het 'n aardbewing met 'n sterkte van 4,8 getref, byna in die middel van Yellowstone naby die Norris -kom, om 06:34. Dit was die grootste aardbewing wat die park sedert 22 Februarie 1980 getref het. 
Die Yellowstone Nasionale Park is die middelpunt van die 20 miljoen hektaar (80,940 km2) groot Yellowstone -ekosisteem, 'n streek wat die Grand Teton Nasionale Park, aangrensende nasionale woude en uitgestrekte wildernisgebiede in die woude insluit. Die ekosisteem is die grootste oorblywende aaneenlopende stuk van meestal onontwikkelde ongerepte land in die aangrensende Verenigde State, wat beskou word as die grootste ongeskonde ekosisteem ter wêreld in die noordelike gematigde sone.  Met die suksesvolle herinvoeringsprogram vir wolf, wat in die negentigerjare begin het, kan feitlik al die oorspronklike diersoorte wat bekend is om die gebied te bewoon toe wit ontdekkingsreisigers die gebied binnekom, daar gevind word. [ aanhaling nodig ]
Meer as 1700 spesies bome en ander vaatplante is inheems aan die park. Nog 170 spesies word as eksotiese spesies beskou en is nie-inheems nie. Van die agt gedrukte naaldboom spesies beslaan Lodgepole Pine -woude 80% van die totale beboste gebiede.  Ander naaldbome, soos Subalpine Fir, Engelmann Spruce, Rocky Mountain Douglas-fir en Whitebark Pine, word in verspreide bosse in die park aangetref. Vanaf 2007 [ benodig opdatering ] die witboom -denne word bedreig deur 'n swam wat bekend staan ​​as witroesblaarroes, maar dit is meestal beperk tot woude in die noorde en weste. In Yellowstone is ongeveer sewe persent van die witboom -denne spesies deur die swam aangetas, vergeleke met byna volledige besmettings in die noordweste van Montana.  Quaking Aspen en wilgers is die mees algemene bladwisselende spesies. Die asp -woude het aansienlik afgeneem sedert die vroeë 20ste eeu, maar wetenskaplikes aan die Oregon State University skryf die onlangse herstel van die asp toe aan die herindeling van wolwe wat die weidingsgewoontes van plaaslike elande verander het. 
Daar is tientalle spesies blomplante wat geïdentifiseer is, waarvan die meeste tussen Mei en September blom.  Die Yellowstone -sandverbena is 'n skaars blomplant wat slegs in Yellowstone voorkom. Dit is nou verwant aan spesies wat gewoonlik in baie warmer klimate voorkom, wat die sandverbena 'n raaisel maak. Die geskatte 8 000 voorbeelde van hierdie skaars blomplant kom almal tuis in die sanderige gronde aan die oewer van die Yellowstone -meer, ver bo die waterlyn. 
In die warm water van Yellowstone vorm bakterieë matte van bisarre vorms wat uit biljoene individue bestaan. Hierdie bakterieë is van die mees primitiewe lewensvorme op aarde. Vlieë en ander geleedpotiges leef op die matte, selfs in die middel van die bitter koue winters. Aanvanklik het wetenskaplikes gedink dat mikrobes daar slegs voedingstowwe uit swael kry. In 2005 het navorsers van die Universiteit van Colorado in Boulder ontdek dat die voeding vir ten minste sommige van die uiteenlopende hipertermofiele spesies molekulêre waterstof is. 
Thermus aquaticus is 'n bakterie wat in die warmwaterbronne van Yellowstone voorkom, wat 'n belangrike ensiem (Taq -polimerase) produseer wat maklik in die laboratorium herhaal kan word en nuttig is om DNA te herhaal as deel van die polimerase kettingreaksie (PCR) proses. Die herwinning van hierdie bakterieë kan bereik word sonder enige impak op die ekosisteem. Ander bakterieë in die Yellowstone -warmwaterbronne kan ook nuttig wees vir wetenskaplikes wat op soek is na genesing vir verskillende siektes.  In 2016 het navorsers van die Universiteit van Uppsala berig oor die ontdekking van 'n klas termofiele, Hadesarchaea, in die Culex -bekken van Yellowstone. Hierdie organismes is in staat om koolstofmonoksied en water in koolstofdioksied en waterstof om te skakel.  
Nie-inheemse plante bedreig soms inheemse spesies deur die gebruik van voedingsbronne. Alhoewel eksotiese spesies die meeste voorkom in gebiede met die grootste besoek aan mense, soos naby paaie en by groot toeristegebiede, het hulle ook na die agterland versprei. Oor die algemeen word die meeste eksotiese spesies beheer deur die plante uit die grond te trek of deur bespuiting, wat albei tydrowend en duur is. 
Yellowstone word algemeen beskou as die beste megafauna -natuurlewe in die onderste 48 state. Daar is byna 60 spesies soogdiere in die park, waaronder die Rocky Mountain -wolf, coyote, die Kanadese lynx, poema en swart- en grizzlybere.  Ander groot soogdiere sluit in die bison (dikwels na verwys as buffels), elande, elande, muilhertjies, witstertbokke, bergbokke, steekhorings en bighoringskape.
Die Yellowstone Park bisonkudde is die grootste openbare kudde Amerikaanse bison in die Verenigde State. Die relatief groot bisonpopulasies is 'n bron van kommer vir boere, wat vrees dat die spesie beesiektes kan oordra aan hul mak neefs. Ongeveer die helfte van Yellowstone se bison is eintlik blootgestel aan brucellose, 'n bakteriese siekte wat na Noord -Amerika gekom het met Europese beeste wat veroorsaak dat beeste miskraam. Die siekte het min invloed op parkbison, en daar is geen gevalle van oordrag van wilde bison na lewende hawe aangemeld nie. Die Animal and Plant Health Inspection Service (APHIS) het egter gesê dat bison die 'waarskynlike bron' is van die verspreiding van die siekte by beeste in Wyoming en Noord -Dakota. Elk dra ook die siekte, en die infeksie word vermoedelik aan perde en beeste oorgedra. 
Bison het eens tussen 30 en 60 miljoen individue in Noord -Amerika getel, en Yellowstone bly een van hul laaste vestings. Hulle bevolkings het toegeneem van minder as 50 in die park in 1902 tot 4 000 in 2003. Die bisonkudde van Yellowstone Park bereik 'n hoogtepunt in 2005 met 4 900 diere. Ondanks 'n geraamde bevolking van 4 700 in die somer in 2007, het die getal in 2008 tot 3 000 gedaal ná 'n harde winter en omstrede brucellose -bestuurstrategieë wat honderde laat slag het. 
Die Yellowstone Park -bisonkudde is vermoedelik een van slegs vier vry swerwende en geneties suiwer kuddes op openbare lande in Noord -Amerika. Die ander drie kuddes is die Henry Mountains -bisekudde van Utah, by Wind Cave National Park in South Dakota en in Elk Island National Park in Alberta. 
Om die vermeende bedreiging van brucellose -oordraging by beeste te bekamp, ​​lok personeel van die nasionale park gereeld kuddes terug na die park wanneer hulle buite die gebied se grense waag. Gedurende die winter van 1996–1997 was die bisekudde so groot dat 1 079 bisons wat die park verlaat het, óf geskiet is óf om te slag.  Diereregte -aktiviste voer aan dat dit 'n wrede praktyk is, en dat die moontlikheid vir die oordrag van siektes nie so groot is soos sommige boere beweer nie. Ekoloë wys daarop dat die bison bloot na seisoenale weidingsgebiede reis wat binne die Greater Yellowstone -ekosisteem is, wat omgeskakel is na beesweiding, waarvan sommige binne die nasionale woude is en aan private boere verhuur word. APHIS het gesê dat met inentings en ander maniere brucellose uit die bison- en elandkuddes in Yellowstone uitgeskakel kan word. 
Sedert 1914, in 'n poging om elande te beskerm, het die Amerikaanse kongres fondse bewillig om te gebruik vir die vernietiging van wolwe, prêriehonde en ander diere wat skadelik is vir die landbou en veeteelt op openbare gronde. Jagters van Park Service het hierdie bevele uitgevoer, en teen 1926 het hulle 136 wolwe doodgemaak. Geleidelik is wolwe feitlik uit Yellowstone uitgeskakel.  Verdere uitroeiings het voortgeduur totdat die National Park Service die praktyk in 1935 beëindig het. Met die aanvaarding van die Wet op Bedreigde Spesies in 1973 was die wolf een van die eerste soogdiersoorte wat op die lys verskyn het.  Nadat die wolwe uit Yellowstone uitgeroei is, het die coyote die grootste roofdier van die park geword. Aangesien die coyote nie groot diere kan neersit nie, het hierdie gebrek aan 'n top roofdier 'n merkbare toename in lam en siek megafauna tot gevolg gehad.
Teen die negentigerjare het die federale regering sy siening oor wolwe omgekeer. In 'n omstrede besluit van die Amerikaanse Fish and Wildlife Service (wat toesig hou oor bedreigde en bedreigde spesies), is noordwestelike wolwe wat uit Kanada ingevoer is, weer in die park ingevoer. Herinsettingspogings was suksesvol, met bevolkings wat relatief stabiel was. In 'n opname wat in 2005 gedoen is, is gerapporteer dat daar 13 wolfpakke was, in totaal 118 individue in Yellowstone en 326 in die hele ekosisteem. Hierdie parksyfers was laer as dié wat in 2004 gerapporteer is, maar kan toegeskryf word aan wolfmigrasie na ander nabygeleë gebiede, soos aangedui deur die aansienlike toename in die Montana -bevolking gedurende die interval.  Byna al die gedokumenteerde wolwe was afstammelinge van die 66 wolwe wat in 1995–96 weer ingestel is.  Die herstel van bevolkings in die state Wyoming, Montana en Idaho was so suksesvol dat die Amerikaanse Fish and Wildlife Service op 27 Februarie 2008 die wolfpopulasie Northern Rocky Mountain uit die lys van bedreigde spesies verwyder het. 
Swartbere kom algemeen voor in die park en was 'n parksimbool as gevolg van besoekersinteraksie met die bere vanaf 1910. Voeding en noue kontak met bere is sedert die 1960's nie toegelaat om hul begeerte na menslike voedsel te verminder nie.  Yellowstone is een van die min plekke in die Verenigde State waar swart bere saam met grizzlybere gesien kan word.  Swartbeer -waarnemings vind meestal plaas in die noordelike gebiede van die park en in die Bechler -gebied, in die suidwestelike hoek van die park. 
Sedert 2017 [update] het ongeveer 700 grizzlybere in die Greater Yellowstone -ekosisteem geleef,  met ongeveer 150 grizzlye wat geheel of gedeeltelik in Yellowstone National Park woon.  Die grizzly is aanvanklik deur die Fish and Wildlife Service op 28 Julie 1975 as 'n bedreigde spesie in die aangrensende Verenigde State gelys. Die grizzlybeer is in 2007 van die bedreigde spesieslys verwyder.  Teenstanders om die grizzly te verwyder, het kommer uitgespreek dat state weer jag kan toelaat en dat beter bewaringsmaatreëls nodig is om 'n volhoubare bevolking te verseker.  'n Federale distriksregter het die beslissing wat in 2009 verwyder is, ongedaan gemaak, maar die grizzly is weer in 2017 verwyder.  In September 2018 het 'n Amerikaanse distriksregter beslis dat die grizzly se beskerming herstel moet word ten volle, met die argument dat die Fish and Wildlife Service 'n fout gemaak het om die beer uit die bedreigde statuslys te verwyder.  Ongeag die beslissings, is jag binne die Yellowstone Nasionale Park verbied. Jagters wat wettiglik diere buite die parkgrense jag, mag die karkas met 'n permit deur die park vervoer. 
Bevolkingsgetalle vir elande is meer as 30 000 — die grootste bevolking van enige groot soogdiersoort in Yellowstone. Die noordelike kudde het sedert die middel van die negentigerjare geweldig afgeneem, dit word toegeskryf aan wolf predasie en oorsaaklike gevolge soos elande wat meer beboste streke gebruik om predasie te ontduik, wat dit vir navorsers moeiliker maak om dit akkuraat te tel.  Die noordelike kudde migreer in die winter wes na die suidwestelike Montana. Die suidelike kudde migreer suidwaarts, en die meerderheid van hierdie elande oorwinter op die National Elk Refuge, onmiddellik suidoos van Grand Teton National Park. Die suidelike kudde -migrasie is die grootste soogdiermigrasie wat in die VSA buite Alaska oorbly.
In 2003 is die spore van een lynx en haar welpie opgemerk en 3,2 km lank gevolg. Fekale materiaal en ander bewyse wat verkry is, is getoets en bevestig dat dit die lynx is. Geen visuele bevestiging is egter gemaak nie. Lynx is sedert 1998 nie in Yellowstone gesien nie, hoewel DNA wat uit haarmonsters wat in 2001 verkry is, bevestig het dat lynx ten minste van die park verby was.  Ander soogdiere wat minder gereeld gesien word, sluit in die bergleeu en wolverine. Die bergleeu het 'n geskatte bevolking van slegs 25 individue wat parkwyd is.  Akkurate bevolkingsgetalle vir die wolwe is nie bekend nie.  Hierdie ongewone en skaars soogdiere bied insig in die gesondheid van beskermde lande soos Yellowstone en help bestuurders om vas te stel hoe om habitatte die beste te bewaar.
Agtien spesies visse leef in Yellowstone, insluitend die kernreeks van die Yellowstone -snorforel - 'n vis wat baie by hengelaars gesoek word.   Die Yellowstone -snyforel het sedert die tagtigerjare verskeie bedreigings in die gesig gestaar, waaronder die vermeende onwettige bekendstelling van forel in Lake Yellowstone, 'n indringersoort wat die kleiner steekforel verteer.  Alhoewel meerforelle in die Shoshone- en Lewis -mere (op die dreinering van die Snake River) gevestig is na die Amerikaanse owerhede in 1890, is dit nooit amptelik in die dreinering van die Yellowstone -rivier ingebring nie.  Die forel word ook deur 'n voortdurende droogte gekonfronteer, sowel as die toevallige toediening van 'n parasiet - wervelende siekte - wat 'n terminale senuweestelsel siekte by jonger visse veroorsaak. Sedert 2001 is alle inheemse sportvissoorte wat in Yellowstone -waterweë gevang word, onderworpe aan 'n vang- en vrystellingswet. 
Yellowstone is ook die tuiste van sewe spesies reptiele, waaronder die geverfde skilpad, rubberboa en prairie ratelslang, stierslang, hagedis, vallei kousebandslang en swerwende kousebandslang en vier spesies amfibieë, waaronder die boreale koorkikker, tiersalamander, westelike padda en kolumbia gevlekte padda. 
Driehonderd elf voëlspesies is aangemeld, waarvan byna die helfte in Yellowstone nesmaak.  In 1999 is ses-en-twintig pare broeiende arend gedokumenteer. Uiters skaars waarnemings van krane is aangeteken, maar slegs drie voorbeelde van hierdie spesie leef in die Rotsgebergte, uit 385 wêreldwyd bekend.  Ander voëls, wat as gevolg van hul seldsaamheid in Yellowstone beskou word as 'n spesie wat veral besorg is, sluit in die gewone loon, harlekyn eend, visarend, slakvalk en die trompetswaan. 
Omdat 'n veldbrand 'n natuurlike deel van die meeste ekosisteme is, het plante wat inheems is in Yellowstone op verskillende maniere aangepas. Douglas-spar het 'n dik bas wat die binneste gedeelte van die boom teen die meeste brande beskerm. Lodgepole Pines - die algemeenste boomsoort in die park - het oor die algemeen keëls wat slegs deur die vuurhitte oopgemaak word. Hulle sade word vasgehou deur 'n taai hars, en vuur help om die hars te smelt, sodat die sade kan versprei. Vuur vee dooie en afgesaagde hout uit, wat minder hindernisse bied om dennebome te laat floreer. Subalpiene spar, Engelmann Spruce, Whitebark Pine en ander spesies groei geneig in kouer en vochtiger gebiede, waar vuur minder geneig is. Aspenbome ontkiem nuwe groei uit hul wortels, en selfs as 'n ernstige brand die boom bo die grond doodmaak, oorleef die wortels dikwels ongedeerd omdat hulle deur die grond van die hitte geïsoleer is.  Die National Park Service skat dat grasvelde in Yellowstone gemiddeld elke 20 tot 25 jaar onder natuurlike omstandighede brand, terwyl woude in die park ongeveer elke 300 jaar brand. 
Ongeveer vyf en dertig natuurlike bosbrande word jaarliks ​​deur weerlig aangesteek, terwyl nog ses tot tien deur mense gestig word-in die meeste gevalle per ongeluk. Die Yellowstone Nasionale Park het drie uitkyktorings, elk met 'n opgeleide brandbestryder. Die maklikste om te bereik is bo -op Mount Washburn, met interpretatiewe uitstallings en 'n uitkykplank wat oop is vir die publiek.  Die park monitor ook vuur uit die lug en maak staat op besoekersverslae van rook en/of vlamme.  Vuurtorings word byna deurlopend beman vanaf einde Junie tot middel September-die primêre brandseisoen. Vure brand laatmiddag en saans met die grootste intensiteit. Min brande verbrand meer as 40 hektaar, en die oorgrote meerderheid brande bereik net 'n bietjie meer as 'n hektaar voordat hulle hulself uitbrand.  Brandbestuur fokus op die monitering van dooie en af ​​houthoeveelhede, grond- en boomvog, en die weer, om te bepaal watter gebiede die meeste vatbaar is vir brand as 'n mens aansteek. Huidige beleid is om alle brande wat deur mense veroorsaak is, te onderdruk en om natuurlike brande te evalueer, en ondersoek die voordeel of nadeel wat dit vir die ekosisteem kan inhou. As 'n brand as 'n onmiddellike bedreiging vir mense en strukture beskou word, of as dit buite beheer is, sal dit onderdruk word. 
In 'n poging om die kans op brande buite beheer en bedreigings vir mense en strukture te verminder, doen parkpersoneel meer as om net die potensiaal vir brand te monitor. Beheerde brandwonde is voorgeskrewe brande wat doelbewus begin om dooie hout te verwyder onder omstandighede wat brandbestryders die geleentheid bied om noukeurig te beheer waar en hoeveel hout verbruik word. Natuurlike brande word soms as voorgeskrewe brande beskou as dit laat brand. In Yellowstone, in teenstelling met sommige ander parke, was daar baie min brande wat doelbewus deur werknemers ontstaan ​​het, soos voorgeskrewe brandwonde. Oor die afgelope 30 jaar is dit egter toegelaat dat meer as 300 natuurlike brande natuurlik brand. Daarbenewens verwyder brandbestryders dooie hout en ander gevare uit gebiede waar dit 'n moontlike brandgevaar vir lewens en eiendom kan wees, wat die kans op brandgevaar in hierdie gebiede verminder.  Brandmonitors reguleer ook die vuur deur middel van opvoedkundige dienste aan die publiek en dit is bekend dat hulle tydelik kampvure op kampeerplekke verbied tydens periodes van groot brandgevaar. Die algemene idee in die vroeë beleid oor grondbestuur in die Verenigde State was dat alle bosbrande erg was. Vuur word beskou as 'n suiwer vernietigende krag en daar is min begrip dat dit 'n integrale deel van die ekosisteem is. Gevolglik is alle brande tot in die sewentigerjare, toe 'n beter begrip van 'n veldbrand ontwikkel is, onderdruk. Dit het gelei tot 'n toename in dooie en sterwende woude, wat later die brandstofvrag sou voorsien vir brande wat baie moeiliker sou wees, en in sommige gevalle onmoontlik om te beheer. Vuurbestuursplanne is geïmplementeer, waarin uiteengesit word dat natuurlike brande toegelaat moet word as dit geen onmiddellike bedreiging vir lewens en eiendom inhou nie.
Die lenteseisoen van 1988 was nat, maar teen die somer het droogte deur die noordelike Rockies begin intrek, wat tot dusver die droogste jaar tot dusver gemaak het. Grasse en plante wat in die vroeë somer goed gegroei het uit die oorvloedige lentevog, het baie gras opgelewer, wat gou in droë tinder verander het. Die National Park Service het begin met brandbestrydingspogings om die brande onder beheer te hou, maar die uiterste droogte het onderdrukking bemoeilik. Tussen 15 en 21 Julie 1988 het brande vinnig versprei van 8,500 hektaar (3,400 ha 13,3 vierkante myl) in die hele Yellowstone -streek, wat gebiede buite die park insluit, tot 99,000 hektaar (40,000 ha 155 sq mi) alleen op die parkgrond. Teen die einde van die maand was die brande buite beheer.Groot brande het saam gebrand, en op 20 Augustus 1988, die enigste ergste dag van die brande, is meer as 150 000 hektaar verteer. Sewe groot brande was verantwoordelik vir 95% van die 793,000 hektaar (321,000 ha 1,239 vierkante myl) wat die volgende paar maande verbrand is. Die koste van 25 000 brandbestryders en Amerikaanse militêre magte wat aan die onderdrukkingspogings deelneem, was 120 miljoen dollar. Teen die tyd dat die winter sneeu gebring het wat gehelp het om die laaste vlamme te blus, het die brande 67 strukture verwoes en miljoene dollars se skade aangerig.  Alhoewel geen burgerlike lewens verlore gegaan het nie, is twee personeel wat met die brandbestrydingspogings verbind is, dood. [ aanhaling nodig ]
In teenstelling met die berigte in die media en destydse bespiegelinge, het die brande baie min parkdiere doodgemaak - opnames het getoon dat slegs ongeveer 345 elande (van na raming 40 000–50 000), 36 takbokke, 12 elande, 6 swart bere en 9 bison omgekom het. Veranderinge in die brandbestuurbeleid is deur landbestuursagentskappe in die Verenigde State geïmplementeer, gebaseer op kennis wat opgedoen is uit die brande in 1988 en die evaluering van wetenskaplikes en kundiges uit verskillende velde. Teen 1992 het Yellowstone 'n nuwe brandbestuursplan aanvaar wat strenger riglyne vir die hantering van natuurlike brande in ag neem. 
Die klimaat van Yellowstone word sterk beïnvloed deur hoogte, met 'n laer hoogte wat die hele jaar deur warmer is. Die rekord hoë temperatuur was in 2002 99 ° F (37 ° C), terwyl die koudste temperatuur wat aangeteken is, −66 ° F (−54 ° C) in 1933.  Gedurende die somermaande van Junie tot begin September, hoogtes gedurende die dag is normaalweg tussen die 21 en 27 ° C (70 tot 80 ° F), terwyl die laagtepunte in die nag tot onder die vriespunt kan gaan (0 ° C), veral op hoër hoogtes. Somermiddae gaan gereeld gepaard met donderstorms. Lente en herfs temperature wissel tussen −1 en 16 ° C (30 tot 60 ° F), met nagte in die tienerjare tot enkele syfers (−5 tot −20 ° C). Die winter in Yellowstone gaan gepaard met hoë temperature gewoonlik tussen nul en 20 ° F (−20 tot −5 ° C) en nagtemperature onder 0 ° F (−18 ° C) gedurende die grootste deel van die winter. 
Neerslag in Yellowstone is baie veranderlik en wissel jaarliks ​​van 380 mm naby Mammoth Hot Springs tot 2 000 mm in die suidwestelike dele van die park. Die neerslag van Yellowstone word grootliks beïnvloed deur die vogkanaal wat gevorm word deur die Slangriviervlakte in die weste wat op sy beurt deur Yellowstone self gevorm is. Sneeu is moontlik in enige maand van die jaar, maar die algemeenste tussen November en April, met 'n gemiddelde van 3800 mm (3800 mm) jaarliks ​​rondom Yellowstone -meer, tot dubbel die hoeveelheid op hoër hoogtes. 
Tornado's in Yellowstone is egter skaars, maar op 21 Julie 1987 het die sterkste tornado wat in Wyoming aangeteken is, in die Teton Wilderness van Bridger-Teton National Forest geraak en die Yellowstone National Park getref. Dit word die Teton -Yellowstone -tornado genoem, en word geklassifiseer as 'n F4, met 'n windsnelheid van tussen 333 en 418 km/h. Die tornado het 'n vernietigingspad van 1,6 tot 3,2 km breed en 39 km lank gelaat en 'n volwasse dennebos gelykgemaak. 
Die klimaat by Yellowstone-meer word volgens die Köppen-Geiger-klimaatklassifikasie as subarkties (Dfc) geklassifiseer, terwyl die klassifikasie by die park se hoofkwartier vogtig kontinentaal (Dfb) is.
Klimaatdata vir Yellowstone Lake, elev. 2.399 m (7.870 voet)
Bron 1: NOAA (normaal, 1981–2010) 
Bron 2: The Weather Channel (Records) 
Klimaatdata vir Yellowstone National Park-Mammoth, Wyoming, 1991-2020 normaal, uiterstes 1894-hede
Bron: NOAA  
Yellowstone is een van die gewildste nasionale parke in die Verenigde State. Sedert die middel van die sestigerjare het minstens 2 miljoen toeriste die park byna elke jaar besoek.  Die gemiddelde jaarlikse besoek het gedurende die tienjaarperiode van 2007 tot 2016 gestyg tot 3,5 miljoen, met 'n rekord van 4,257,177 ontspanningsbesoekers in 2016.  Julie is die besigste maand vir Yellowstone National Park.  Op die hoogste somervlakke werk 3 700 werknemers by die konsessiehouers van Yellowstone National Park. Konsessiehouers bestuur nege hotelle en lodges, met 'n totaal van 2 238 hotelkamers en hutte. Hulle hou ook toesig oor vulstasies, winkels en die meeste kampe. Nog 800 werknemers werk permanent of seisoenaal vir die National Park Service. 
Parkpaaie lei egter tot belangrike kenmerke, maar die heropbou van die pad het tydelike paaie gesluit. Yellowstone is te midde van 'n langtermyn heropbou -poging wat deur 'n kort herstelperiode belemmer word. In die winter is alle paaie, afgesien van die pad wat van Gardiner, Montana, en tot by Cooke City, Montana, ingaan, gesluit vir voertuie op wiele.  Parkweë is van begin November tot middel April gesluit vir voertuie op wiele, maar sommige parkweë bly tot middel Mei gesluit.  Die park het 500 km verharde paaie wat vanaf vyf verskillende ingange bereik kan word.  Daar is geen openbare vervoer in die park beskikbaar nie, maar verskeie toerondernemings kan gekontak word vir begeleide gemotoriseerde vervoer. In die winter bedryf konsessiehouers begeleide sneeumotor- en sneeuboere -toere, hoewel hul getalle en toegang gebaseer is op kwotas wat deur die National Park Service vasgestel is.  Die fasiliteite in die Old Faithful, Canyon en Mammoth Hot Springs gebiede van die park is gedurende die somermaande baie besig. Verkeersknope wat veroorsaak word deur padbou of deur mense wat wild in ag neem, kan lang vertragings tot gevolg hê.
Die National Park Service het nege besoekersentrums en museums en is verantwoordelik vir die instandhouding van historiese strukture en baie van die ander 2 000 geboue. Hierdie strukture bevat nasionale historiese monumente, soos die Old Faithful Inn wat van 1903 tot 1904 gebou is en die hele Fort Yellowstone - Mammoth Hot Springs Historic District. 'N Historiese en opvoedkundige toer is beskikbaar by Fort Yellowstone wat die geskiedenis van die National Park Service en die ontwikkeling van die park beskryf. Kampvuurprogramme, begeleide wandelinge en ander interpretatiewe aanbiedings is in die somer op beperkte plekke en gedurende ander seisoene beperk.
Kampeerplekke is beskikbaar op 'n dosyn kampeerplekke met meer as 2 000 kampplekke.  Kampering is ook beskikbaar in die omliggende National Forests, sowel as in die Grand Teton National Park in die suide. Buitelande -kampplekke is slegs te voet of te perd toeganklik en vereis 'n permit. Daar is 1 800 kilometer se staproetes beskikbaar.  Vanweë die onstabiliteit van vulkaniese gesteentes wat oorheers word, word die park nie as 'n goeie bestemming vir bergklim beskou nie. Besoekers met troeteldiere moet hulle ten alle tye aan 'n leiband hou en is beperk tot gebiede naby paaie en in die "frontcountry" -sones, soos om op kampeerplekke te ry.  Rondom termiese kenmerke is hout en geplaveide paadjies gebou om besoekersveiligheid te verseker, en die meeste van hierdie gebiede is toeganklik vir gestremdes. Die National Park Service het 'n kliniek wat die hele jaar deur by Mammoth Hot Springs geleë is en bied nooddienste deur die jaar. 
Jag is nie toegelaat nie, hoewel dit gedurende die oop seisoen in die omliggende nasionale woude toegelaat word. Visvang is 'n gewilde aktiwiteit, en 'n visvanglisensie van Yellowstone Park is nodig om in parkwaters te hengel.  Baie parkwaters is slegs vlieghengel en alle inheemse vissoorte is slegs vang- en vrylaat.  Vaar is verbode op riviere en spruite, behalwe 'n stuk van die Lewisrivier tussen Lewis en Shoshone-meer, en dit is slegs oop vir nie-gemotoriseerde gebruik. Yellowstone -meer het 'n jachthaven, en die meer is die gewildste bootbestemming. 
In die vroeë geskiedenis van die park is besoekers toegelaat, en soms selfs aangemoedig, om die bere te voer. Besoekers verwelkom die kans om hul foto's te neem met die bere, wat geleer het om kos te bedel. Dit het jaarliks ​​tot talle beserings aan mense gelei. In 1970 het parkamptenare hul beleid verander en 'n kragtige program begin om die publiek op te voed oor die gevare van noue kontak met bere, en om die geleenthede vir bere uit te skakel om kos op kampeerplekke en asblikke te vind. Alhoewel dit die afgelope paar jaar moeiliker geword het om beren waar te neem, het die aantal menslike beserings en sterftes aansienlik gedaal en besoekers loop minder gevaar.  Die agtste aangetekende sterfgeval in die park se geskiedenis het in Augustus 2015 plaasgevind. 
Ander beskermde lande in die streek sluit in Caribou-Targhee, Gallatin, Custer, Shoshone en Bridger-Teton National Forests. Die National Park Service se John D. Rockefeller, Jr. Memorial Parkway is in die suide en lei na Grand Teton National Park. Die beroemde Beartooth -snelweg bied toegang vanuit die noordooste en het 'n skouspelagtige natuurskoon op groot hoogte. Nabygeleë gemeenskappe sluit in West Yellowstone, Montana Cody, Wyoming Red Lodge, Montana Ashton, Idaho en Gardiner, Montana. Die naaste lugvervoer is beskikbaar by Bozeman, Montana Billings, Montana Jackson Cody, Wyoming of Idaho Falls, Idaho.  Salt Lake City, 510 km suid, is die naaste groot metropolitaanse gebied.
Die hele park is onder die jurisdiksie van die Amerikaanse distrikshof vir die distrik Wyoming, wat dit die enigste federale hofdistrik is wat gedeeltes van meer as een deelstaat (Idaho, Montana en Wyoming) insluit. Professor Brian C. Kalt in die regte, het aangevoer dat dit moontlik onmoontlik is om 'n jurie in ooreenstemming met die Vicinage -klousule van die sesde wysiging te veranker vir 'n misdaad wat slegs in die onbevolkte Idaho -gedeelte van die park gepleeg is (en dat dit moeilik sou wees om dit te doen) vir 'n misdaad wat slegs in die ligte bevolkte Montana -gedeelte gepleeg is).  Een beskuldigde, wat beskuldig word van 'n wildverwante misdaad in die Montana-gedeelte van die park, het probeer om hierdie argument aan die lig te bring, maar het uiteindelik skuld beken, met die pleitooreenkoms wat sy spesifieke ooreenkoms insluit om nie die kwessie in sy appèl aan die orde te stel nie.   
Die eerste is belangrik omdat hy die eerste was: Nathaniel P. Langford, wat 'n ekspedisie gelei het wat erkenning gekry het vir die skepping van die Yellowstone National Park -idee in 1870. Langford is aangestel as die nuwe park se superintendent vir die eerste vyf jaar, vanaf 1872 tot 1877. Dit was 'n onbetaalde posisie wat aan 'n besige man gegee is. Langford het in die vyf jaar net tyd gehad vir drie reise na die park en een volledige verslag.
Die voorparkjare, 1795-1871
1795 — Die eerste geskrewe beskrywing van die rivier wat nou die Yellowstone bekend staan, is geskryf.
1797-1798 David Thompson, ontdekkingsreisiger en geograaf in die Britse bonthandel in die noordweste, het die woorde "Yellow Stone " gebruik in aantekeninge wat hy gemaak het terwyl hy Mandandorpe in die boonste Missouri besoek het. Dit is onseker presies hoe die woorde ontstaan ​​het, alhoewel die canyon -mure wat oor die rivier naby die seewater toring, lyk soos " Yellow Rock. " (1: p.4)
1805-06 Die Lewis en Clark -ekspedisie, toe hulle deur die huidige Montana was, het berigte gehoor van 'n vulkaan in die suide wat soos donderweer klink en die aarde laat bewe. Om watter rede ook al, het hulle nie ondersoek ingestel nie. (2: p.18)
1808 John Colter, wat saam met Lewis en Clark gereis het, het die gebied besoek, waarskynlik die eerste witman wat 'n blik op Yellowstone gekry het. (1: p.35)
1827 — Die eerste geskrewe verslag van die Yellowstone -streek verskyn in 'n koerant in Philadelphia, maar dit blyk nie ernstig opgeneem te word nie weens die wilde verhale daarin. (2: p.20) Die vangster Daniel T. Potts het ook een van die vroegste briewe saamgestel oor die huidige YellowstonePark, waarin hy die termiese kenmerke in die omgewing beskryf het. (1: p.41-43)
1829— Trapper Joe Meek het gestruikel oor wat nou bekend staan ​​as die Norris Geyser -wasbak. Sy verhale oor vuur en swael en 8221 het ongeloof geword. (1: p.43)
1830's Die bergman Jim Bridger het die Yellowstone -streek begin verken. Min mense het die vreemde verhale geglo van watervalle wat opwaarts spuit en voëls en bome versteen wat hulle herhaaldelik herhaal het. (2: p.23-24)
1834 Warren Angus Ferris, klerk van die American Fur Company, het die huidige YellowstonePark besoek en naam gemaak. Hy was die eerste eintlike toeris wat die Yellowstone -streek besoek het (dit wil sê, hy het dit bloot uit nuuskierigheid gedoen), hy was die eerste om 'n voldoende beskrywing van 'n geiser te gee en die eerste wat die woord toegepas het 8220geyser " na die termiese kenmerke van Yellowstone. (1: p.46-47)
1835-39 — Trapper Osbourne Russell, tydens die hoogtepunt van die "Trapper Era, waag hy drie keer na die Yellowstone -streek en reis langs die oewer van YellowstoneLake en baie van die termiese gebiede en kleiner mere suid van YellowstoneLake. (1: p. 49-52)
1842 — 'n Ander verslag van die Yellowstone-streek is anoniem gepubliseer deur die oud-trapper Warren Ferris in die Western Literary Messenger. Ferris was die eerste om die termiese kenmerke van die park te identifiseer as 'jongens', 'n term wat in Ysland ontstaan ​​het.
1850 's-60 's Die stryd oor slawerny, die Amerikaanse burgeroorlog waarna dit gelei het, die onmiddellike nasleep van die oorlog en skermutselings met Indiërs, het die Amerikaanse regering verhinder om 'n amptelike ondersoekparty na die Yellowstone -streek te stuur. (2: p.34)
1863 'N Groep prospekteerders, onder leiding van "Colonel " Walter Washington deLacy, het die suidelike deel van YellowstonePark binnegedring, waar hulle 'n paar termiese kenmerke teëgekom het. 'N Paar jaar daarna verskyn deLacyLake op 'n kaart van die gebied totdat die naam verander is na die huidige ShoshoneLake. (1: p.64-65)
1865 — Vader Francis Xavier Kuppens, 'n jong Jesuïet-priester wat naby Great Falls, Montana, dien, is deur 'n groep Piegan-Indiane na die huidige YellowstonePark gelei. Hy het onder meer die Grand Canyon of the Yellowstone en die geisers van die FireholeBasin besoek. Later daardie jaar het Kuppens die geleentheid gehad om sy ongelooflike reis na die waarnemende territoriale goewerneur Thomas Francis Meagher te beskryf, wat destyds erken word dat daar wel 'n wonderwêreld bestaan, maar dit moet as 'n nasionale park bewaar word. (1: P.89-90)
1868 — Frederick en Phillip Bottler het die eerste setlaars geword tussen Bozeman en die huidige park. Die Bottler Ranch was eers 'n springpunt vir jag en prospekteer. (1: p.81)
1869 Drie mynwerkers met die naam David E. Folsom, Charles W. Cook en William Peterson het die Yellowstone -streek gaan verken. Hulle het die Grand Canyon van die Yellowstone besoek, die wemelende wild in die omgewing gesien en die geisers en kokende poele beleef. Volgens hulle herinneringe het hulle besef dat die gebied van kommersialisering bewaar moes word. Nadat hulle van hul uitstappie teruggekeer het, skryf Cook en Folsom artikels oor hul reis, maar 'n betroubare tydskrif weier om dit wat hulle as onbetroubare verhale beskou het, te publiseer. (1: p.91-101)
1870 — (Foto: Die Hayden Survey -span, Red Butte, Wyoming. Hayden sit heel aan die einde van die tafel en Jackson staan ​​heel regs. Klik op die foto om te hoor hoe William Jackson praat oor die gerugte van die Yellowstone -streek.) Na jare se wilde gerugte oor die Yellowstone-streek en op die hakke van die Folsom-Cook-Peterson-party, dring 'n groep goudprospekteerders, nuuskierige private burgers en regeringsmeters na die Yellowstone-streek en sien die wonderlike wonderwerke van die gebied. Diegene wat na die omgewing gekyk het, besef die waardevolle aard van die streek en het probeer streef om seker te maak dat die gebied van ontwikkeling bewaar word, sodat alle Amerikaners die geleentheid kan kry om na die wonderwerke te kyk.
Die groep goudsoekers was A. Bart Henderson, James Gourley, Adam Miller, Ed Hibbard en 'n man wat net bekend staan ​​as "Dad. " Hulle het probeer om goud in die Lamarvallei -omgewing te soek. Gedurende die somermaande wat hulle in die omgewing deurgebring het, het hulle ontmoetings met die dood gehad met buffels, grizzlies en Indiërs. Alhoewel hulle verskeie natuurlike kenmerke in die omgewing genoem het, was hulle onsuksesvol om goud te vind, en die kort era van die prospekteerder in Yellowstone Park het tot 'n einde gekom. (1: p.81-82)
Die bekendste van die 1870 partye wat die Yellowstone-streek verken het, was die groep onder leiding van Henry D. Washburn, landmeter-generaal van die Montana-gebied. Hierdie beroemde Washburn -partytjie, wat toegeskryf word aan Yellowstone, het bestaan ​​uit National Pitt Langford (die skriba van die groep en later gekies as die eerste parkopsigter), Cornelius Hedges en Walter Trumbull (joernaliste wat die land gehelp het om te verstaan dat die werklikheid van die wonderwerke van Yellowstone na die ekspedisie), Truman C. Everts (die oudste van die groep), hy van die party geskei is en hopeloos verlore gegaan het in die Yellowstone-wildernis vir sewe en dertig dae toe die winter nader kom, het hy die beproewing oorleef en sy ongelooflike verhaal het gehelp om die land se belangstelling in Yellowstone verder op te wek) en eerste luitenant Gustavus Doane ('n veteraan van die Amerikaanse Golgota, was hy aan die hoof van die militêre begeleiding wat die groep vergesel het en 'n amptelike verslag van die reis na die Amerikaanse regering gemaak het). Tydens die ekspedisie noem Washburn "Old Faithful. " (3)
1871 Toe hy die verslag van Langford oor die vorige jaar se ekspedisie na die Yellowstone -streek hoor, is Ferdinand V. Hayden, 'n veteraan van die burgeroorlog en hoof van die Amerikaanse regering se nuwe geologiese opname, deur die kongres aangestel om 'n amptenaar te maak verkenning na die streek. Hayden het 'n verskeidenheid geoloë, plantkundiges en dierkundiges saamgestel, asook kunstenaar Thomas Moran en fotograaf William H. Jackson. Die partytjie was verstom oor die wonderwerke en skoonheid wat hulle gesien het.Waterverf van Moran en foto's van Jackson was 'n bewys van die wonders. Hayden het 'n verslag van 500 bladsye aan die kongres gemaak, en die lobby om Yellowstone 'n nasionale park te maak, het begin. (1: p.141-155)
Mite en geskiedenis in die skepping van die Yellowstone Nasionale Park
Project MUSE bevorder die skepping en verspreiding van noodsaaklike hulpbronne vir geesteswetenskappe en sosiale wetenskap deur samewerking met biblioteke, uitgewers en geleerdes wêreldwyd. Uit 'n vennootskap tussen 'n universiteitspers en 'n biblioteek, is Project MUSE 'n betroubare deel van die akademiese en vakkundige gemeenskap wat dit dien.