Chris Chameleon: Wanneer ongewone nuus gewoon wordChris Chameleon (Foto: Chris Chameleon/Facebook) In my truspieëltjie word die majestueuse Oostenrykse Alpe ŉ klein witspitsige horison in die sakkende winterson. Die week in die berge was louter genot. Ek wou reeds sedert ek as kind in die 1970’s stralerjakkers met die paspoorte na internasionale rookgenot op rolprentreklame gewaar het, ook met ŉ pragtige blonde vrou op ŉ stel ski’s die wit poeier van die berge om my in dalende vaart opskop. Blykbaar is ŉ mens nooit te oud om drome te verwesenlik nie want hier het dit nou gebeur. Volgens die ski-instrukteurs en ervare skiërs in ons groep was my beminde en ek natuurlike talente en was die val-en-ski wat ons uiteindelik kon uitrig bo dit wat van ons beperkte ervaring verwag kan word. Gelate, effens spyt soos kinders ná ŉ seevakansie en met stywe bene ry ons nou terug Rotterdam toe, vanwaar ons oormôre Suid-Afrika toe sal vlieg. Die weeklange afwesigheid van internetverbinding was dalk gesonder as die gesamentlike voordele van skoon lug, harde oefen, lekker eet, Duitse volksliedjies en gemoedelike samesyn. Maar met die wete dat ŉ week se agterstalligheid tydens die komende week se dolle vaart addisionele druk gaan wek, word die fone een vir een aangeskakel. Data stroom na ons palms, nuus van oral bereik ons en die werklikheid van die alledaagse gryp ons aan die kraag en sleep ons uit ons idilliese droomwêreld. Maar dan, wie se werklikheid? Die eerste WhatsApp slaan hard, gryp aan ons Suid-Afrikaanse harte met ŉ wrede klemmende hand. ŉ Vriend en voormalige buurman, Fredri, laat weet sy skoonma is gisternag op haar plaas vermoor. Ons Nederlandse vriend wat voor, agter die stuur sit, hoor hoe ons dit ontsteld bespreek en vra versigtig uit. Met Hollanders moet ŉ mens versigtig wees. ŉ Onlangse Pew-navorsingstudie het getoon dat uit ŉ ondersoek na 38 lande se “vertroue in hul media”, Nederland bo-aan gepryk het. Dit sê meer vir my skeptiese Afrikanerore oor die volk se naïwiteit as oor die betroubaarheid van hul media. Daarby is die Nederlandse media, na my persoonlike mening, opvallend bevooroordeeld ten gunste van globalisering, groter regeringsinvloed en die multikulturele ideaal wat moet gedy, al is dit ten koste van die diversiteit wat deur gemeenskappe met eeueoue tradisies, tale en kulture gevorm is. Met hierdie ingesteldheid is daar minder plek vir beriggewing oor die lot van gemarginaliseerde minderhede met ŉ eie verhaal. My gesprekke met Nederlanders oor Suid-Afrika en spesifiek my ervaring van die land as Afrikaner word dikwels met beleefde ongeloof ontvang en word vertolk binne die gevoerde konteks van wat kwansuis my bevoorregte posisie is wat nou bloot in ekwilibrium gebring word. My vriend is nietemin geskok, simpatiek. Hy vra hoe algemeen sulke aanvalle is. Ek beantwoord hom met die vraag: het jy al ooit iemand geken wat vermoor is? Hy het nie. Die wrang smaak van die WhatsApp se inhoud laat my die feite soos gal braak. Ek vertel hom hoe Elana, wat saam met my in die klas was, se pa vermoor is op wat ek vermoed die laaste stukkie landbougrond in munisipale Johannesburg was. Ek vertel hom hoe Nathan, my klasmaat, se pa in sy horlosiewinkel vermoor is. Ek vertel van my oom Koos, ŉ boer, wat in Delmas vermoor is. Ek vertel van Johan en Jacques, my skoolvriende, wat na skool doodgeskiet is. Ek vertel van Krisjan, my kosskool-kamermaat, wat doodgeskiet is. Ek vertel van die grimeringskunstenaar wat saam met my op “Hidden City” gewerk het wat in haar huis vermoor is. Ek vertel hom dat daar heelwat mense aan hierdie lys toegevoeg kan word wat vriende en familie van my kennisse was, maar wie ek nie persoonlik geken het nie. Om van die selfmoorde nie te praat nie: Neil, Ciska se ma, Lize-Mari, Adele se pa, Johan se pa, Tasche, Tsiki, Candice en Huyser. Ek noem ook die onsuksesvolle pogings van Louwtjie, Hennie, Francois, Dave en Adam. My beminde se swaer is op sy plaas geskiet, twee skote in die bors en het wonderbaarlik oorleef. My eie suster is in haar huis aangeval en beroof en ten slotte het ek ŉ soortgelyke aanval in my eie huis nouliks oorleef. Die kar word stil. My vriend, diep geraak sê: “Maar Chris, dat is gewoon niet normaal!” “Dis die probleem,” antwoord ek, “dit ís normaal!”