Woelwaterbaba ŉ vreugde ná swangerskapskokKlein Richardt Kaempffer is ‘n vrolike seuntjie en sy familie se hart se punt. (Foto: Verskaf) Van die dag dat ŉ ouerpaar uitvind ŉ baba is op pad, begin hulle drome droom vir die pienkvoet wat binnekort sy opwagting gaan maak. Nie net is daar ŉ magdom voorbereidings wat getref moet word en die opwinding van ŉ splinternuwe kleinding in die huis nie, maar die hoop op ŉ perfek gesonde babatjie is byna onvermydelik. Vir Bianca en Richardt Kaempffer, ŉ egpaar van Pretoria, het die opwinding egter in ŉ wipwa‑rit van emosies en bekommernis ontaard toe hulle op 28 weke van swangerskap meegedeel is dat hul eersteling gebore sal word met ŉ defek – ŉ dubbele gesplete lip en verhemelte. Waar klein Richardt jr. vandag op sy ma se skoot sit en glimlag by hul huis in Villieria, sal jy skaars kan glo dat dié 11-maande oue woelwaterseuntjie met ŉ dubbele spleet in sy lip en ŉ gesplete verhemelte gebore is. “Die ginekoloog kon tydens die eerste paar sonars nooit klein Richardt se gesig sien nie, want sy handjies was altyd voor sy gesiggie,” verduidelik Bianca in ŉ onderhoud met Maroela Media. “Hy kon toe ook nooit die lippie meet nie. Toe ons uiteindelik sy gesiggie kon sien op die sonar, het ek vir die suster gesê iets lyk nie vir my reg nie, maar sy het my probeer gerusstel en gesê dit is die naelstring wat voor sy gesig lê en hy druk sy gesig teen die plasenta.” Bianca sê sy en Richardt was egter nie gemaklik met dié verduideliking nie en ŉ 4D-sonar het uiteindelik die egpaar se vermoede bevestig. “Ek was geskok toe hulle vir ons sê van die defek, maar Richardt het dit die swaarste gevat. Vir hom was dit baie, baie erg.” Klein Richardt. (Foto: Verskaf) Die egpaar se drome vir ŉ baba sonder enige probleme is verder aan skerwe gelê toe die dokter hulle meedeel dat dit lyk asof die spleet bilateraal, of ŉ dubbelspleet is, én dat dit lyk of die een spleet tot by klein Richardt se oog gaan. Die dokter kon gevolglik nie met sekerheid sê of sy oog sal ontwikkel nie. “Dáár het ek ineengestort,” sê Bianca. “Ek het verskriklik gehuil. Ek het nie geweet watter kant toe nie. Ek het die fout by myself begin soek. Dit het my ŉ rukkie gevat, maar ek het besef dit bly my kind en hy is nou al so lank deel van my en ons het ŉ band gevorm. ŉ Mens kan dit nie net eenkant toe skuif omdat jy slegte nuus gekry het nie. Ons het ook besef dat ons situasie soveel erger kon wees, en dat ander ouers daar buite baie swaarder kry as ons.” Sy vertel die dokters het begin navorsing doen om vas te stel wat moontlik tydens die swangerskap die defek kon veroorsaak het. “Ek was vroeg in my swangerskap baie siek met ŉ verkoue en het slegs die veilige medikasie was deur die ginekoloog aanbeveel is, geneem. Die virus het egter nie net vir my siek gemaak nie, maar het ook vir klein Richardt aangetas.” Slegs ‘n paar dae ná sy geboorte, het klein Richardt ‘n korrektiewe plaatjie ontvang. (Foto: Verskaf) Daarna het Bianca en Richardt besluit om geen meer mediese opinies in te win nie. “Ons het besluit om dit van daar af te hanteer soos wat dit kom. Vandag voel ek dit was ŉ baie goeie besluit, anders sou ons dalk van ons koppe af geraak het van al die bangmaakstories.” Bianca kon nie normaal kraam nie, aangesien dokters bekommerd was dat Richardt jr. se lippie verder sou skeur as daar te veel drukking daarop geplaas word, en Richardt moes deur ŉ keisersnit in die lewe gebring word. Sy bieg dat sy baie bekommerd was oor die geboorte. “Nie nét oor of al die mediese personeel op die regte plekke en tye beskikbaar gaan wees nie, maar ek was ook bekommerd oor hoe ek gaan voel as hy eers gebore is. Gaan ek hom verwerp? Gaan hy my verwerp? Hoe erg gaan sy defek wees – gaan hy kan eet en drink? “Daar is sóveel goed wat deur jou kop gaan. Al het ek my hart daarop gesit om normaal geboorte te skenk, moes ek ter wille van my kind die keisersnit aanvaar en het ek vir die dokter gesê al gaan ék dood op daai tafel, my kind moet net veilig wees.” Op ŉ Maandagoggend in Maart is hul gesonde, 3,06 kg-seuntjie by die Netcare Montana-hospitaal gebore deur middel van ŉ keisersnit. Sy oog het tot die egpaar se uiterse dankbaarheid perfek ontwikkel, maar die splete in sy bolip was duidelik sigbaar en sy verhemelte het ook nie ontwikkel nie. Die Kaempffer-gesin. (Foto: Verskaf) Bianca kon nie soos ander mammas haar baba vashou direk ná sy geboorte nie en kon hom eers die volgende dag sien. Die egpaar het ook nie foto’s van hulle as gesin saam na die geboorte nie. “Hulle moes hardloop met hom, want as gevolg van sy lip en verhemelte wat oop was, kon ek hom nie borsvoed nie. Hulle moes hom in die hospitaal voed. Hulle het hom net vir my gewys en al wat ek van sy eerste oomblikke kon onthou, is sy lippie, want al wat ek wou doen was om te sien hoe erg dit is.” Richardt jr. was skaars vier dae oud toe hulle hom uit die waakeenheid moes teken en by die mond-en kaakafdeling van die Steve Biko-hospitaal aanmeld vir sy eerste korrektiewe plaatjie. Ondanks die feit dat die egpaar ŉ mediese fonds het, het hul pediater hul aangeraai dat die mond- en kaakafdeling by dié akademiese staatshospitaal die beste toegerus en bekwaam is vir dié gevalle. In sy kort lewe het klein Richardt reeds twee korrektiewe operasies ondergaan en sal hy eersdaags die derde een ondergaan. Klein Richardt in vrolike luim voor sy tweede operasie. (Foto: Verskaf) “Op vyf maande het hulle die sagte verhemelte en helfte van die harde verhemelte reggemaak. Op sewe maande het hulle die ander helfte van die harde verhemelte en sy lippie geheg. Dit het my hartseer gemaak, want ek het geweet my kind gaan nooit weer so breed glimlag nie. Ek het geweet ek gaan daai gesiggie vreeslik mis en ek het begin wonder of ons die regte ding doen, maar Richardt het my gerusgestel dat ons medies gesproke die beste vir ons kind doen.” In Mei vanjaar word die voorpunt van klein Richardt se neus verleng en hy begin ook binnekort met spraakterapie om sy suigaksie te oefen en sy spiertjies sterker te maak. Hy drink ook met spesiale bottels wat verhoed dat hy nie so vinnig moeg raak wanneer hy drink nie. Hy sal ook later in sy lewe ortodontiese chirurgie moet ondergaan. Vir die Kaempffers is dit belangrik dat ander mense hul kinders moet opvoed oor mense met defekte. “Vra eerder as jy wonder. Ek onthou die eerste keer wat ons as gesin by ŉ restaurant gesit het, voor hy sy operasies ondergaan het, hoe twee mense by ŉ tafel oorkant ons sonder skaamte oor klein Richardt geskinder het. By ŉ ander plek het ek gesien twee mense kyk vir ons, en die vrou vra my toe prontuit: “Wat is fout met sy gesig?” Klein Richardt soos wat hy vandag lyk. (Foto: Verskaf) Hulle lag nou daaroor, maar aanvanklik was dit moeilik om dié reaksie teenoor hul kind te aanvaar. “Dit is beter as mense openlik daaroor uitvra, want dan gun hulle jou die geleentheid om te verduidelik. Ons het vir die vrou verduidelik dat dit ŉ haaslippie is, soos ouer mense dié defek ken, en hulle het dadelik daarmee empatiseer.” Sy benadruk dat mense onkundig is oor ander mense se defekte. “Mense leer nie hulle kinders dat hulle nie maats by die skool moet spot nie. Dit was van sy geboorte af een van my grootste vrese, dat hy gespot gaan word. Ek gaan vir klein Richardt leer dat hy ŉ defek gehad het, en hy gaan altyd die merkies hê, maar dit maak hom ŉ unieke persoon en dit is wat jou maak wie jy is.” Sy voeg by dat ouers wat in dieselfde situasie is, nie moed moet verloor nie. “So snaaks soos dit klink, wanneer die beproewing verby is, mis ŉ mens dit. Dit is belangrik dat mense onthou daar is hoop en al lyk dinge hoé erg, dit is herstelbaar, al voel die pad soms lank.”