NY se kille aborsiewet: waar laat dit Christene?‘n Fetus se ontwikkeling teen die derde trimester. Foto: FamilyDoctor.org Deur Victor Correia In New York is ŉ nuwe aborsiewet in werking gestel wat ŉ vrou se reg om self besluite oor haar liggaam te neem, só ver voer dat aborsie tot in die derde trimester verleng word. Godsdienstige leiers verwys na dié wet as die “Licence to kill” en selfs demokrate soos Barack Obama sou, volgens Christopher Hale, nie hierdie wet gesteun het nie. Volgens goewerneur Andrew Cuomo wat die wet ingeteken het, is die wet ’n groot oorwinning vir vroueregte. “Today we are taking a giant step forward in the hard-fought battle to ensure a woman’s right to make her own decisions about her own personal health, including the ability to access an abortion. With the signing of this bill, we are sending a clear message that whatever happens in Washington, women in New York will always have the fundamental right to control their own body.” Die wet laat vrouens toe (om watter rede ook al) om tot en met geboorte te besluit of hulle ŉ ongebore baba wil aborteer of nie. Hierdie word as een van die mees aggressiewe aborsiewette ooit beskou. Sommige meen dat die wet nie eenvoudig as ’n voortsetting van die 1970 Roe Wade-hofsaak beskou kan word nie. Ongelukkig het die aborsiedebat in Amerika in ’n partypolitieke stryd ontaard, wat dit moeilik maak om in dié opsig tussen die politieke en etiese motiewe te onderskei. Sonder om in die politieke debat vasgevang te word, is dit nodig om kortliks die konteks van die wet te gee. Die bogenoemde wet is opgestel in geval die hooggeregshof in Amerika die bestaande besluit oor aborsie sou wou omdraai, veral nadat die konserwatiewe Brett Kavanaugh laasjaar as hoofregter aangestel is. Die wet bepaal tans dat aborsie wel wettig is, maar dat beperkings volgens die betrokke state se relings op laat termyn-aborsies geplaas word. Die voorgestelde wet wat Cuomo geteken het, wil alle sodanige beperkings ophef. Hierdie wet word beskou as ŉ oorwinning vir vroueregte. Daar word gestel dat ŉ vrou se liggaam aan haarself behoort en dat sy daarmee kan maak wat sy wil. Terwyl ŉ ongebore kind in ŉ vrou se liggaam gedra word, word dit volgens die betrokke opvatting as haar reg beskou om daarmee te doen wat sy wil. ’n Swangerskap mag hiervolgens ’n vrou se vryheid in geen opsig inperk nie. Ten diepste handel dit hier oor “selfeienaarskap” – mense wat glo in die absolute keusevryheid van die mens, glo dat die mens met sy liggaam kan doen wat hy wil. Dit bring wel moeilike, maar geensins onbelangrike, etiese vraagstukke na vore. Indien die mens net aan homself behoort, beteken dit dan dat die mens met hom/haarself kan doen wat hy/sy wil. Indien ’n kind ongewens is, mag die kind nie ’n vrou terughou op enige wyse nie. Of ons nou hiermee saamstem of nie, blyk dit of hier iets anders op die spel is. Dit is die vraag of ’n ongebore kind wel as ’n mens gereken word. Om daaraan te dink dat ’n ongebore kind op hierdie gevorderde fase van die swangerskap geaborteer kan word, word deur godsdienstige leiers as koelbloedige moord beskou. Ongebore kinders kan in dié stadium al die stem van hul ouers erken, kan tussen lig en donker onderskei – ons hoor telkemale van kinders wat een of twee maande te vroeg gebore word, maar kan op die ou end normale lewens lei. Hierdie wet is dus op ’n aangrypende manier ’n ingryping op ’n ander mens se lewe. Hierdie radikale aborsiewet gaan ook oor meer as net ’n grensverskuiwende wet. Dit openbaar ’n afkerige houding teenoor kinders in die algemeen. Terwyl kinders deur ons voorgeslagte as ’n seën beskou was, word kinders vandag eerder as ’n las beskou wat ons terughou om ons lewensdoelwitte te bereik. Dit is juis teen hierdie agtergrond wat ons opnuut weer moet besin of ons eie opvatting rakende kinders reg is. Volgens die Bybel is lewe ’n gawe van God. Iets wat vandag soms misgekyk word, omdat die gawe uitgestel of selfs afgestel kan word deur moderne gesinsbeplanning. Ironies genoeg is daar steeds diegene wat selfs met behulp van die beste tegnologie kinderloos bly, wat vir ons steeds wys dat kinders nie vanselfsprekend is nie. Die gawe van kindskap is iets wat pragtig in die boek Psalms vermeld word, waar die digter uitroep: “Want u het my niere gevorm, my in my moeder se skoot geweef.” (Ps. 139:13) Die rede waarom aborsie binne die Christendom vir jare so fel bestry is, is juis omdat lewe vanaf konsepsie as die werk van God se hande beskou is. Daardie sigoot is nie maar net ’n bol selletjies nie, maar ’n lewende siel. Daar is soveel wat die mikroskoop hier nie kan sien nie. Maar ook dit wat ’n mens met jou eie oë beleef, kan ’n mens tot groot verwondering stem. Hoe verklaar ’n mens in elk geval dat ’n pasgebore kind se longe ná geboorte begin werk en dat die baba ook presies weet hoe om om te drink. Beskou ons kinders as ’n gawe uit God se hand, bring dit noodwendig ’n groter verantwoordelikheid mee. Dit is my raaiskoot dat vele jong meisies wat ’n aborsie oorweeg, dit juis doen omdat hulle nie reg is om die volle verantwoordelikheid van ouerskap aan te neem nie. Dit geld in ’n baie groot mate vir kinders wat uit onstabiele verhoudings verwek word (gewoonlik buite die veilige ruimte van die huwelik). ’n Ander kwelpunt wat opduik, is die vraag na die tipe lewe wat hierdie nuwe wet aanmoedig. Word ’n meer of minder verantwoordelike lewe deur dié wet aangemoedig? Ons weet dat ouerskap meer verantwoordelikheid vereis. Die feit dat ’n vrou (hier word niks vermeld van die pa nie) ’n kind sonder enige rede kan aborteer tot en met geboorte, getuig eerder van ’n lewe van minder verantwoordelikheid. Hierdie wet leer nie kinders of jeugdiges om meer verantwoordelik op seksuele gebied te wees nie, maar moedig eerder jeugdige onverantwoordelikheid en seksuele losbandigheid aan. Uiteindelik lyk dit of die voorgestelde wet eintlik die hekkie baie laag stel. Wette behoort die mens tot hoër hoogtes aan te spoor. Hierdie betrokke wet getuig eerder van nuwe laagtepunte in die Weste se geskiedenis. Sommiges gaan self so ver as om te stel dat hierdie wet niks anders as ’n terugval tot barbarisme beskou kan word nie. Dalk is dit nodig om weer hieroor te praat? Indien ons daarmee vrede het dat aborsie wel toegelaat word, gaan ons ook eendag vrede hê as aborsies tot só laat in swangerskappe toegelaat word? Is die toelating van aborsie tot op ’n bepaalde punt nie juis ’n onhoudbare tussenstandpunt nie?