Porselein - Wikipedia
Porselein is 'n materiaal wat vir breekware, gereedskap en in die elektrotegniese nywerheid (as isolering) gebruik word. Dit word van kaolien (porseleinaarde), veldspaat en kwarts gemaak, nat op 'n pottebakkersskyf gevorm en twee keer in 'n oond gebrand. By die tweede keer word 'n glasuur aangebring. Harde porselein bevat 'n groter aandeel kaolien. Inhoud
2 Bekende Europese porseleinfabrieke
3 Porseleinmerke en -versierings
4 Nuwe fatsoene
Die moderne koffiestel Blå Blom (Gustavsberg, Swede)
Die naam is waarskynlik van Italiaanse oorsprong; porcellana beteken "tekstuur van 'n klein varken". Die kuns van porseleinvervaardiging was reeds in die sewende eeu in Sjina bekend waar 'n harde en deurskynende porselein van kaolien (Sjinese klei) en sjinasteen by temperature van 1300° C gebrand is. Die bestanddele en metode is geheim gehou. Die Sjinese porseleinfabrieke het veral in die 17de en 18de eeu 'n bloeitydperk beleef.
1708-09 het die Duitse apteker en alchemis Johann Friedrich Böttger, (1672-1719) van Meissen, Sakse, die resep vir harde porselein ontdek. In sy fabriek het hy eers die rooi Böttger-porselein (eintlik 'n soort steengoed) vervaardig, en later saam met die fisikus Ehrenfried Walther von Tschirnhaus (1651-1708) ook 'n soort harde porselein van wit kleur. Anders as in