Boris Jeltsin - GESKIEDENIS - Inligting
Boris Jeltsin (1931-2007) was die president van Rusland van 1991 tot 1999. Hoewel hy 'n groot deel van sy lewe 'n lid van die Kommunistiese Party was, het hy uiteindelik geglo in beide demokratiese en vrye markhervormings, en speel hy 'n belangrike rol in die ineenstorting. van die Sowjetunie. Jeltsin het twee presidentsverkiesings gewen, waarvan die eerste plaasgevind het terwyl Rusland nog 'n Sowjetrepubliek was. Maar ondanks die suksesvolle inleiding van 'n vryer en meer oop samelewing, was sy ampstermyn bederf deur ekonomiese ontbering, verhoogde korrupsie en misdaad, 'n gewelddadige oorlog in die wegbreekrepubliek Tsjetsjenië en die verminderde invloed van Rusland op wêreldgebeure.
Boris Jeltsin se vroeë jare
Boris Nikolajevitsj Jeltsin is gebore op 1 Februarie 1931 in Butka, 'n klein Russiese dorpie in die Oeralberge. Sy grootouers is met geweld ontwortel deur die Sowjet-diktator Joseph Stalin se kollektivisering van die landbou, en sy vader is tydens die suiwering van die Stalin-era gearresteer. In 1937 verhuis Jeltsin na die fabrieksdorp Berezniki, waar sy vader - pas uit 'n Gulag -gevangeniskamp - werk as arbeider kry. Selfs as 'n jongmens was Jeltsin opstandig en verloor twee vingers terwyl hy met 'n handgranaat speel. Hy verlaat Berezniki na Sverdlovsk (nou Jekaterinburg) in 1949 om die Ural Polytechnic Institute by te woon. As student daar het hy opgelei om 'n siviele ingenieur te word, het hy vlugbal gespeel en sy toekomstige vrou, Naina Iosifovna Girina, ontmoet met wie hy twee dogters sou hê.
By die gradeplegtigheid het Jeltsin as opsiener van residensiële bouprojekte gewerk. Hy het ook die politieke arena betree, in 1961 lid van die Kommunistiese Party geword en sewe jaar later by Sverdlovsk se provinsiale partykomitee aangesluit. Nadat hy van 1976 tot 1985 as partyhoof (ongeveer gelykstaande aan die goewerneur) van die provinsie gedien het, het die Sowjet -leier Mikhail S. Gorbatsjof hom na Moskou ontbied. Binne 'n jaar was Jeltsin daar partyhoof en 'n lid sonder stemreg by die beleidmakende Politburo. Hy het bekendheid verwerf vir sy reling teen korrupsie, en het so ver gegaan dat hy honderde funksionarisse op laer vlak afgedank het. Hy verloor egter albei sy poste aan die einde van 1987 en vroeg in 1988, nadat hy met Gorbatsjof in botsing was oor die tempo van hervorming.
Boris Jeltsin se politieke terugkeer en die ineenstorting van die Sowjetunie
Nadat hy in 'n relatief onduidelike posisie in die konstruksie -burokrasie verban was, het Jeltsin in 1989 sy politieke terugkeer begin deur die verkiesing vir 'n nuutgestigte Sowjet -parlement met byna 90 persent van die stemme te wen. Die jaar daarna het hy 'n soortgelyke oorwinning behaal in 'n wedloop om die Russiese parlement, sy voorsitter geword en dan afstand gedoen van sy lidmaatskap van die Kommunistiese Party. Met sy momentumbou het Jeltsin begin om Gorbatsjof se bedanking. Hy het hom ook onderwerp aan verkiesings vir die Russiese presidentskap, en hy het in Junie 1991 59 persent van die stemme gewen, vergeleke met slegs 18 persent vir sy naaste mededinger.
Jeltsin se statuur het in Augustus 1991 nog verder gestyg toe hy bo -op 'n tenk klim om 'n staatsgreeppoging teen sy mededinger Gorbatsjof aan die kaak te stel. Die staatsgreep, onder leiding van konserwatiewe Sowjet -amptenare, misluk ná drie dae. Onmiddellik daarna het Jeltsin begin om die Kommunistiese Party te ontbind, en al 15 die republieke van die Sowjetunie het hul onafhanklikheid probeer beveilig. Gorbatsjof, wat met sy "perestroika" en "glasnost" program gehoop het om die Sowjetunie te verander, maar nie te vernietig nie, bedank op 25 Desember 1991. Ses dae later ontbind die Sowjetunie amptelik en word vervang deur 'n polities swak Gemenebes van Onafhanklike State wat Jeltsin saam met sy eweknieë in die Oekraïne en Wit -Rusland gevestig het.
Boris Jeltsin as president
Met die Sowjetunie uit die weg geruim, het Jeltsin die meeste prysbeheer uitgeskakel, 'n rits groot staatsbates geprivatiseer, die eienaarskap van privaat eiendom toegelaat en andersins die beginsels van die vrye mark aanvaar. Onder sy toesig het 'n aandelebeurs, kommoditeitsbeurse en private banke ontstaan. Maar hoewel 'n paar uitgesoekte oligarge skokkend ryk geword het, het baie Russe dieper in armoede verval as gevolg van hoogstaande inflasie en die stygende lewenskoste. Jeltsin se Rusland het ook gesukkel om 'n voormalige supermoondheid te wees en met korrupsie, wetteloosheid, verminderde nywerheidsproduksie en dalende lewensverwagtinge. Boonop het Jeltsin homself begin bederf met sommige van die voordele, soos limousines wat hy voorheen gekritiseer het.
As president het Jeltsin van sy Sowjet -voorgangers afgebreek deur oor die algemeen persvryheid te ondersteun, openbare kritiek toe te laat en Westerse populêre kultuur die land in te laat sak. Hy het ook ingestem tot die vermindering van kernwapens en het soldate uit Oos -Europa en die voormalige Sowjetrepublieke huis toe gebring. Tog het hy militêre optrede nie heeltemal ontken nie. Na die oorlewing van die beskuldiging het Jeltsin in September 1993 die parlement wat deur die kommunisties gedomineer is, ontbind en gevra dat 'n nuwe wetgewer verkies moet word. Daarna het hy die gevolglike opstand opgelos deur tenks te beveel om die parlementsgebou te beskut. Die jaar daarna het Jeltsin troepe na die wegbreekrepubliek Tsjetsjenië gestuur, 'n aksie wat ongeveer 80 000 mense dood gelaat het - die meerderheid van hulle burgerlikes. Alhoewel die gevegte in Augustus 1996 opgehou het, het dit weer in 1999 opgetel en die grootste deel van die volgende dekade geduur.
Gesondheidsprobleme, waarvan sommige veroorsaak is deur sterk drink, het uiteindelik hul tol op Jeltsin begin eis. Net in 1995 het hy ten minste drie hartaanvalle gekry. Tog besluit hy om in 1996 in elk geval vir die president te wees, 'n tweede termyn te wen en daarna 'n vyfvoudige omseiloperasie te ondergaan. Teen die einde van sy ampstermyn het hy nog 'n ronde vervolgingsprosedures oorleef en deur 'n rits eerste ministers gegaan. In Augustus 1998 het die roebel ineengestort en Rusland het sy skatkiswissels in gebreke gebly. Kort daarna het die ekonomie uiteindelik omgedraai met behulp van stygende oliepryse.
Rusland Na Boris Jeltsin
Op 31 Desember 1999 het Jeltsin 'n verrassingsrede gehou waarin hy sy bedanking aangekondig het en die Russiese volk vergifnis gevra het vir foute uit die verlede. Daarna het hy die mag oorgegee aan Vladimir Poetin, sy gekose opvolger en die laaste van sy eerste ministers, wat hom immuniteit teen vervolging verleen het. Jeltsin is op 23 April 2007 oorlede, na 'n rustige uittrede waartydens Poetin die outoriteit onlangs gesentraliseer en onenigheid beperk het.
Boris Jeltsin betree die geskiedenisboeke (heruitgegee)
Die afsterwe van voormalige Boris Jeltsin op 23 April het 'n waardering vir sy politieke loopbaan in gedagte gehou wat ons die eerste keer in Februarie 2000 gepubliseer het, kort na sy bedanking as president van Rusland. Ons herpubliseer die opstel omdat ons glo dat dit 'n akkurate en tydige weergawe van die teenstrydige, maar in wese dapper aard van die man bied, maar weerspreek die te optimistiese bewering van 'n voormalige Amerikaanse president dat Jeltsin as 'die vader van die Russiese demokrasie' beskou moet word. -Pub.
Deur Keith Moon
'Niemand verdien 'n groter deel van die krediet vir hierdie transformasie as Jeltsin self nie. Vir al sy probleme was hy dapper, visioenêr en reguit, en hy het die reg verdien om die Vader van die Russiese demokrasie genoem te word. "
President Bill Clinton, Tyd, 3 Januarie 2000
Dit is geen verrassing dat Bill Clinton en Boris Jeltsin 'n bewondering vir mekaar opgebou het in hul sewe jare in die ampstermyn nie: hulle is merkwaardig soortgelyke mans. Albei vorder tot posisies van streeksstatus deur saam te speel met die cronyisme van die stelsel en maak dan die sprong na nasionale roem as selfstile buitestaanders. Beide mans het hulself as 'partyvry' onderskei, Clinton in sy beroemde trianguleringsmaneuver om Amerika 'n derde weg te bied, Jeltsin as 'n meerjarige alleenstryder, wat op sy eie politieke erkenning oorleef sonder dat daar 'n betekenisvolle party agter hom is. Beide mans het 'n intense openbare ondersoek van hul privaat lewens ondergaan, Clinton vir sy roekelose vroulikheid, Jeltsin vir sy legendariese (selfs onder harddrinkende Russe) alkoholverbruik. Ondanks sy persoonlike mislukkings gebruik Clinton sy onwrikbare politieke energie en ensiklopediese begrip van binnelandse beleid om 'n historiese vredestyduitbreiding te bestuur. Jeltsin het intussen talle geleenthede verspil om 'n stabiele en wettige regering te vestig, maar het in staat gestel dat sy politieke behoeftes van die oomblik altyd swaarder weeg as sy visie op die toekoms van Rusland.
Boris Jeltsin is 'n ware meester van die brutale politieke oomblik. Vanaf die laat 1980's, toe hy gereeld met sy populistiese bewegings Mikhail Gorbatsjof se skakelkaarte sou troef, tot laat in die negentigerjare toe hy premiers soos deurwagters omdraai om sy eie ster helder te hou, het Yeltsin die media -aandag van Rusland afgedwing, selfs al sou hy uit die publiek verdwyn kyk vir weke op 'n slag. Toe die negentigerjare tot 'n einde kom-'n dekade waarin Rusland wanhopig probeer het om sy posisie as 'n groot wêreldmoondheid te behou ondanks 'n verbrokkelende infrastruktuur-het Jeltsin weer die land en die wêreld verstom deur sy posisie skielik te bedank en Rusland van aangesig tot aangesig te lewer. met sy een-en-twintigste eeu se toekoms. Maar selfs met 'n handgeplukte opvolger wat bedoel was om Rusland die volgende millennium in te lei, het Jeltsin se ewige "politiek van die oomblik" sy land onrustig gelaat vir die toekoms.
Toe Boris Jeltsin in l985 die eerste keer op die nasionale toneel verskyn, was sy charisma en gawe vir politieke teater moeilik om te pas in 'n kleurlose, stilstaande burokrasie. Jeltsin was so Russies dat dit was asof iemand hom opgemaak het: beeragtig van formaat, harddrinkend, uiters selfversekerd. Hy het vinnig naam gemaak deur die verwagtinge en duidelik geheimsinnige aard van die Kommunistiese Party van die Sowjetunie uit te daag. Teen 1989 distansieer hy hom van sy mentor en politieke peetvader, Mikhail Gorbatsjof, toe hy die president sien wegdryf van radikale hervormings in die USSR. In 'n reeks teater- en dramatiese bewegings aan die einde van die 1980's en vroeë 1900's, het Boris Jeltsin protespolitiek in Rusland uit eie hand gedefinieer. Uiteindelik het hy sy uitsetting uit die Politburo van die heersende elite gebruik as 'n erepad eerder as vernedering, en Jeltsin het sy kaart van die Kommunistiese Party in 1990 geskeur en uit die Congress of People's Deputate getrek.
In 'n era waarin openbare kritiek op die party nog steeds riskant was en selfs moontlik onwettig was, was Jeltsin se optrede konfronterend en gewaagd. Die waagstuk het gewerk, maar teen Junie 1991 is Jeltsin verkies tot president van die Russiese Federale Republiek, hoewel die republiek baie onder die groter beheer van die Sowjet -president Gorbatsjof gebly het. Dit was egter in Augustus 1991, toe harde kommunistiese konserwatiewes 'n tragikomiese putsch opgevoer het om die partybeheer in die Sowjetunie weer te laat geld, dat Boris Jeltsin homself beslis die mees dinamiese leier van die demokratiese magte van Rusland was. Jeltsin het in groot persoonlike risiko openlik op 'n leërtenk gestaan ​​in weerwil van die staatsgreep en verklaar dat Rusland vanaf daardie oomblik nooit weer na 'n neo-Stalinistiese stelsel sou terugkeer nie, terwyl Gorbatsjof en die Kommunistiese Party slegs in naam aan bewind was.
Selfs met hierdie majestueuse opstande, kon Jeltsin nie die boelie wat sy loopbaan geteister het, vermy nie. Internasionale reise het sy selfgenoegsame gebreke aan die lig gebring eerder as sy leierseienskappe. Tydens 'n toespraak aan die Johns Hopkins Universiteit was sy toespraak onduidelik en sy gedrag wisselvallig, wat die meeste Westerse joernaliste laat beweer het dat Jeltsin gedrink het. Op 'n reis in 1994 na 'n G-7-beraad in Kanada, beland Jeltsin in Ierland om kortliks met die Ierse premier op die lughawe te vergader. (Ierland was een van die vroegste en mees praktiese ondersteuners van Russiese hervorming, het gesamentlike ekonomiese ondernemings gestig en baie Ierse burgers na die Sowjetunie in die Perestroika-era gestuur.) Ure later, met Ierse amptenare wat nog op die teerpad wag vir 'n seremonie Die voorkoms van die twee leiers, Russiese amptenare het aangekondig dat Jeltsin "te moeg" was om met die Ierse premier te vergader, wat weer 'n wydverspreide bespiegeling veroorsaak dat hy dronk was. Russiese amptenare blameer later hartkwale vir albei episodes, hoewel selfs die Kremlin nog nooit ontken het dat 'n deel van die populistiese sjarme van Jeltsin 'n gesonde aptyt vir vodka van 'n Russiese muzhik insluit nie.
(Dit was baie moeiliker vir Jeltsin se politieke makkers om 'n bisarre voorval uit 1989 weg te verduidelik waarin 'n drupende nat Boris Jeltsin 'n polisiestasie in Moskou binnegegaan het waarin hy beweer dat hy deur voormalige moordenaars in 'n stadskanaal geslinger is. Die kanaal, soos dit blyk , net 'n paar sentimeter water daarin gehad het as Jeltsin van 'n brug na die kanaal gedruk is, soos hy beweer het, sou hy byna seker ernstig beseer of dood gewees het. Geen ernstige ondersoek het gevolg nie.)
Jeltsin het toesig gehou oor die finale ontbinding van die USSR in Desember 1991, nadat hy sy eenmalige baas Mikhail Gorbatsjof aan 'n kwynende openbare kritiek op sy presidentskap onderwerp het en daarna sy bedanking geëis het. Die gewildheid van Jeltsin was destyds verbeeldingloos: hy het die kommunisme tot sy eie asblik van die geskiedenis oorwin, en hy het dit sonder bloedvergieting gedoen. Die probleme van Jeltsin sou egter byna onmiddellik begin, aangesien hy homself moes verander van die mees sigbare en vokale leier van 'n regverdige rebellie tot die president van 'n groot nasie te midde van sy eie herdefinisie. Rusland het probeer om alles tegelyk te verander. Dit het oorgegaan van 'n kommando-ekonomie wat byna uitsluitlik op die militêr-industriële kompleks gebaseer was, na 'n wat effektief kon meeding met Europese, Asiatiese en Amerikaanse markte, en dit verander sy politieke stelsel van 'n enkelparty-monoliet na 'n parlementêre stelsel sonder geskrewe reëls en dit was besig om voor te berei om baie van die veiligheidsnetfunksies van 'n sosialistiese land weg te neem wat baie van sy burgers as vanselfsprekend aanvaar het. Die taak was monumentaal en Jeltsin, met geen spesiale opleiding in ekonomie, regte of ministeriële dienste nie, was besonder onvoorbereid om die uitdaging die hoof te bied.
Alhoewel dit beslis nie al Jeltsin se skuld was nie, was die Russiese ekonomie tydens sy presidentskap katastrofies. Die roebel, wat teen 'n kunsmatig beheerde een-en-dertig dollar tot die dollar verhandel het die somer toe hy verkies is tot president van die Russiese Federale Republiek, het agt jaar later tot 'n ekwivalent van 27 000 tot die dollar verval. Inflasie, hoewel dit aansienlik verswak het van die viersyferkoerse van die onmiddellike post-Sowjet-era, het tot in die negentigerjare steeds by die karige maandelikse lone van die gemiddelde Russiese werker gebyt. Myne en fabrieke in Siberië het jare lank niks opgelewer nie, met stede soos Novosibirsk (twee miljoen inwoners) wat werkloosheidskoerse van dertig tot vyftig persent en hoër ondervind. Na raming het 120-150 miljard dollar uit Rusland gevlug na private bankrekeninge in die Weste, 'n korrupsieskandaal wat elke instelling in Rusland-insluitend Jeltsin en sy gesin-besmet het, volgens 'n Westerse nuusberig. (Jeltsin is op Oujaarsaand deur sy opvolger volle immuniteit verleen.) 'N Wanbetaling van internasionale skuldterugbetalings in 1998 het tot 'n asemrowende drie-en-tagtig persent "regstelling" in die jong Russiese aandelemark gelei.
Gesondheidsorg in Rusland het ook gedurende die negentigerjare geweldig gely. Terwyl Jeltsin se eie gevaarlike gesondheidstoestand noukeurig deur 'n internasionale span kundiges dopgehou is, het die meeste Russe 'n sombere en onhigiëniese behandeling ontvang. Uitbrake van tuberkulose, cholera en-teen 'n onrusbarende toename-vigs belas die gesondheidsorgstelsel bo sy vermoëns terwyl Rusland sien hoe sy lewensverwagting vir mans tot sewe en vyftig jaar daal. Die mees basiese dienste het gebreek, en stories oor gesinne wat gedwing is om die lyke van dooie familielede vir twee of drie dae in hul woonstelle te hou voordat die owerhede hulle sou kom haal, was gereeld. Wat ook al sy afskuwelike misdade, die kommunistiese regering van die Sowjetunie het 'n basiese vlak van dienste en beskerming gebied aan die mense wat Russe skielik nie kon kry nie.
Maar dit was Jeltsin se twee aanvalle op die separatistiese Republiek Tsjetsjenië wat uiteindelik sy rekord as demokraat en verdediger van nasionale selfbeskikkingsregte bederf het. Tsjetsjenië, 'n klein Noord -Kaukasus -gebied tussen die Swart- en Kaspiese see, is eers in die vroeë negentiende eeu deur die Russe beset en die vyandigheid tussen Russe en Tsjetsjenen was byna 200 jaar lank tasbaar. Die Tsjetsjenen het geweier om toe te gee aan Russiese oorheersing, nadat hulle geveg het teen tsaristiese leërs, Stalin se geheime polisie en nou Jeltsin se gesofistikeerde vegvliegtuie. Soos Leo Tolstoy in Hadji Murat, aan die einde van sy loopbaan, geskryf het:
Niemand het gepraat van haat vir die Russe nie. Die gevoel van al die Tsjetsjenen, van die jongste tot die oudste, was sterker as haat. Dit was geen haat nie, want hulle het die Russiese honde nie as mense beskou nie, maar dit was afstoting, walging en verwarring oor die sinnelose wreedheid van hierdie wesens dat die begeerte om hulle uit te roei - soos die begeerte om rotte uit te roei, giftige spinnekoppe, of wolwe - was net so 'n natuurlike instink as selfbehoud.
Tsjetsjenië word vandag beskou as die Sicilië van Rusland, met mafiose "gesinne" wat betrokke is by breë kriminele aktiwiteite op die swart mark. Toe die Sowjetunie in 1991 uitmekaar breek, het president Dudayev in Tsjetsjenië die geleentheid aangegryp om te veg vir algehele onafhanklikheid van Rusland, en terwyl Jeltsin en ander gefokus was op die dramas na die staatsgreep in Moskou, het Dudayev radikale beleidsbevel uitgereik wat die Russiese heerskappy ignoreer. die streek en het toegelaat dat Tsjetsjenië gebruik word as 'n groot opvanggrond vir onwettige smokkelbedrywighede.
Jeltsin, wat ontsteld was oor die skerp toename in gewildheid van Russiese nasionaliste en imperialiste soos Vladimir Zhirinovsky, moes toon dat hy nie die nie-Russiese mense van sy land (twintig persent van die totale bevolking) sou toelaat om af te skei nie. Toe Jeltsin sy oorlog in 1994 begin, het sy militêre adviseurs hom meegedeel dat 'n blitsvinnige oorwinning 'binne enkele ure' tot stand kon kom. Jeltsin het die trekpas gegee. Russiese magte het in 1994 met skrikwekkende woede op die Tsjetsjenen toegeslaan en het meer as twee jaar lank nie opgehou nie. Grozny, die hoofstad, is gelykgemaak op 'n skaal wat slegs in Berlyn en Stalingrad tydens die Tweede Wêreldoorlog ooreenstem. Die Russiese lugmag het op die hoogtepunt van die aanval bomme op die stad gegooi teen 'n snelheid van meer as vier duisend uur. Teen 1996 het 80 000 mense in Tsjetsjenië gesterf, maar die Russe kon steeds nie 'n oorwinning eis nie. Toe die presidentsverkiesings in die lente van l996 nader kom, het Jeltsin die ongewilde en ongeorganiseerde oorlog tot stilstand gebring en skielik teruggetrek uit die verbitterde gebied.
Na 'n reeks bombardemente deur onbekende terroriste in September 1999 honderde woonstelbewoners in Moskou doodgemaak het, het Jeltsin en sy nuwe premier, Vladimir Poetin, besluit die tyd is reg om die oorlog in Tsjetsjenië te hervat. Hierdie keer was Moskou meer metodies en georganiseerd in die vervolging van die oorlog, en die openbare steun vir die aksie was sterk. Die aanval is hanteer met 'n verstommende minagting van burgerlikes en vlugtelinge, waarvan baie deur die Russiese troepe by die grense teruggedraai is en gedwing is om in die Tsjetsjeense oorlogsgebied te bly terwyl oorlogsvliegtuie bo -oor vlieg. Berigte oor ongewapende vlugtelingkonvooie wat direk deur Russiese troepe aangeval is, was gereeld, en teen die tyd dat Jeltsin bedank het, was 'n wrede aanval op Grozny aan die gang. (In hartseer ironie was diegene wat in Grozny gebly het toe die stadsgevegte uitgebreek het, meestal arm en bejaarde etniese Russe wat die meeste in die ry van die swaarste Russiese brand in die hoofstad was, was self Russe.)
Deur die Tsjetsjenen vinnig as ekstremiste en terroriste te verneder, het die nuut aangestelde premier binne enkele weke sy gewildheidsgraderings viervoudig gesien. Met die sterk steun van Jeltsin, het Poetin gepraat oor die belangrikheid om die 'ongediertes' in Tsjetsjenië uit te wis en Russiese bevelvoerders het gepraat van 'die oppervlakte plat'. Met die parlementsverkiesing in Desember 1999 en die presidentsverkiesing wat nou vir Maart 2000 ingestel is, het die Kremlin-beheerde media Russe gebombardeer met jingoïstiese en xenofobiese draai wat Poetin se politieke hand nog meer versterk het. Skielik, teen die einde van die jaar, was 'n sewe-en-veertigjarige voormalige onderburgemeester van St. Petersburg en KGB-burokraat-wie se naam voor verlede somer feitlik onbekend was in Rusland-die waarnemende president van die land en die voorste aanspraakmaker op die presidentsverkiesing van hierdie lente wedstryd.
Op sy eie manier was Jeltsin se bedanking op Oujaarsaand moontlik sy manier om Poetin se meteoriese politieke opkoms te hanteer. Jeltsin, wat maklik deur sy eie afgevaardigdes bedreig is, het bykans 'n stryd gespeel met die voortdurende omskakeling van sy ministers gedurende 'n tydperk van agtien maande. Hy het vier eerste ministers aangestel en afgedank. Sy begeerte om die politiek in Rusland te beheer, het beteken dat dit belangrik was om toekomstige opvolgers omver te werp voordat sy eie rol uitgedaag word. Jeltsin het homself nog altyd as groter as enige party of regering beskou: in 1993 het hy 'n grootskaalse militêre aanval op die Russiese parlementsgebou in Moskou geloods-met die dood van honderde-om rebellende lede van die Congress of People's Deputies te ontwrig, wie se politieke bestaan ​​hy verbied het sonder enige duidelike grondwetlike reg om dit te doen. Hy het gedreig om die Doema af te dank toe die lede teen sy genomineerde vir premier stem. Binne maande na hierdie grondwetlike kragmeting het Jeltsin die minister self afgedank. In sy laaste jare is alle toegang tot hom, insluitend deur predikante, deur sy lyfwag en sy dogter streng dopgehou. Jeltsin sou weke lank uit Moskou verdwyn met verskeie ernstige gesondheidsprobleme.
Jeltsin het in 1998 'n paar maande lank selfs te kenne gegee dat hy as die eerste verkose president van Rusland nie beperk was tot die konstitusionele Iimit van twee termyn wat sy eie administrasie voorgestel het nie. Meer onlangs het hy erken dat sy ampstermyn wettiglik in 2000 sou eindig, en hy het begin praat oor Poetin as sy opvolger. Deur te bedank net toe Poetin se gewildheid 'n hoogtepunt bereik het, het Jeltsin verseker dat hy nie polities met sy eie protegé hoef te kompeteer nie, en hy het heel moontlik verseker dat sy keuse in werklikheid die presidentskap sou wen.
Jeltsin se skuld in die post-Sowjet-chaos moet nie onderskat word nie. Deur te weier om 'n partystruktuur met definieerbare doelwitte en platforms te skep, deur premier en regerings so gereeld te verander dat die meeste mense uit die oog verloor het wie in en wie buite was, en deur twee militêre aanvalle op die separatistiese Tsjetsjenen te loods, het Jeltsin sy land verlaat voortdurend uit balans en ongeorganiseerd. In plaas daarvan om te werk om 'n rotsbed van stabiliteit te vestig waarop toekomstige Russiese politici demokratiese bewind en ekonomiese sukses kan bou, ondermyn Jeltsin doelbewus stabiliteit en steun hy grootliks op sy eie politieke persona om te oorleef. Die geskiedenis sal Boris Jeltsin goedhartig wees vir sy dramatiese en heldhaftige oomblikke toe die Sowjetunie tot sy eindbestemming gekom het, maar dit sal hom ook ernstig evalueer omdat hy nie die infrastruktuur en die oppergesag van die reg wat in Rusland so broodnodig is, in Rusland opgebou het nie. Hy het beslis die reg verdien om geprys te word as die man wat die kommunistiese bewind in Rusland beëindig het, maar die titel "Vader van die Russiese demokrasie" moet duidelik op 'n ander man wag.
Mnr. Moon, wat Russiese studies en taal aan die Hotchkiss -skool in Connecticut onderrig, behaal 'n MA in Russiese studies aan die Harvard Universiteit. Hy het Rusland sedert 1983 agt keer besoek.
5. Vroeë lewe
Boris Jeltsin is gebore in 'n klein dorpie genaamd Bukta in die distrik Talitsky in Februarie 1931, in die distrik Talitsky. Een jaar na sy geboorte was sy grootouers gedwing om van Butka weg te gaan nadat die staat die oes van die gesamentlike Butka -kleinboere geneem het. Hulle vestig hulle in Kazan, waar sy pa as 'n handewerker in 'n konstruksieterrein aangestel is. In 1937, nadat sy pa uit die gevangenis vrygelaat is, het Jeltsin by hom aangesluit by Berezniki, waar hy as arbeider gewerk het terwyl sy ma as naaldwerker gewerk het. Hy het by die Hoërskool Pushkin aangesluit, waar sy belangstelling in sport soos ski, vlugbal en stoei ontwikkel is. Jeltsin was 'n opstandige jeug, en as gevolg hiervan het hy twee van sy vingers, duim en wysvinger van die linkerhand verloor, terwyl hy 'n handgranaat gehou het wat hy en sy vriende by die Rooi Leër se voorraadopslagplek gekry het. Hy het in 1949 toelating gekry by die Ural Polytechnic Institute, waar hy as siviele ingenieur opgelei het.
Boris Jeltsin (1931-2007) was 'n Sowjet-politikus en die eerste demokraties verkose president van Rusland. Hy is veral bekend daarvoor dat hy die staatsgreep van 1991 kortgeknip het wat Mikhail Gorbatsjof kortliks aan bewind verwyder het.
Gebore in 'n plattelandse dorpie naby die Oeralgebergte, was die gesin van Jeltsin gedurende die dertigerjare slagoffers van Stalin se wrede landboubeleid. Jeltsin het in armoede grootgeword, maar was 'n uitstekende student en sportman. Hy het 'n tegniese opleiding ontvang en hom as ingenieur gekwalifiseer voordat hy 'n konstruksietoesighouer geword het.
Jeltsin het hom in 1961 by die Kommunistiese Party aangesluit, 'n stap wat hom toegang gegee het tot belangrike regeringsposisies. Teen die middel van die sewentigerjare was Jeltsin 'n partybaas in Sverdlovsk. In 1977 het hy toesig gehou oor die sloping van die Ipatiev -huis, die gebou waar tsaar Nicholas II en sy gesin in 1918 tereggestel is.
Gedurende die laat sewentigerjare het Jeltsin 'n werksverhouding en vriendskap met Mikhail Gorbatsjof ontwikkel. Soos Gorbatsjof deur die geledere van die Kommunistiese Party opgevaar het, so ook Jeltsin. In 1981 word hy lid van die CPSU Sentrale Komitee vyf jaar later word hy in die Politburo opgeneem.
Jeltsin was 'n bekwame en vasberade politieke operateur, bereid om die stryd te voer met gevestigde elite in die Kommunistiese Party, maar hy was ook wisselvallig en onvoorspelbaar, in die mate dat hy dikwels daarvan beskuldig word dat hy dronk was. Polities was Jeltsin ten gunste van liberalisering en was hy ten gunste van hervormings wat verder gegaan het as Gorbatsjof glasnost en perestroika. Sy openhartigheid en sy harde houding teen korrupsie was ook skaars eienskappe by 'n Sowjet -leier.
As partytjiebaas in Moskou het Yelstin toesig gehou oor ondersoeke na 'n verskeidenheid probleme, van openbare vervoer tot stoorwinkels. Hierdie praktiese benadering het baie gewild geraak onder gewone Russe, maar dit het Jeltsin ook op 'n botsingskursus met konserwatiewes in die Kommunistiese Party geplaas. Dit, saam met die vereistes van Jeltsin vir uitgebreide hervormings, het uitgeloop op sy uitsetting uit die Politburo (1988) en sy opspraakwekkende bedanking uit die Kommunistiese Party (1990).
In Junie 1991 was Boris Jeltsin 'n kandidaat vir die presidentskap van die Russiese republiek. Hy is tot president verkies en wen 57 persent van die stemme. In Augustus, net 'n maand nadat hy sy amp aangeneem het, het Jeltsin sy gewildheid aangewend om 'n staatsgreep teen Gorbatsjof wat deur kommunistiese hardliners probeer is, te stuit. Jeltsin het bo -op 'n tenk buite die gebou van die Sowjet -parlement geklim en 'n beroep op die publiek gedoen om die staatsgreep teë te staan ​​en soldate hul steun daaraan te laat vaar.
Jeltsin dien agt jaar as Russiese president. Sy presidentskap was 'n tydperk van radikale ekonomiese hervormings, politieke konfrontasies en botsings met kommuniste. Jeltsin se ampstyd was bederf deur kritiek en mislukkings, hoewel hy onthou word omdat hy die skepping van 'n nuwe, meer demokratiese Rusland gelei het.
Jeltsin het ná sy bedanking in 1999 met pensioen gegaan en slegs af en toe openbare verskynings of verklarings gemaak. Hy sterf in April 2007 aan hartprobleme en kry 'n godsdienstige begrafnis, die eerste vir 'n Russiese leier sedert tsaar Alexander III in 1894.
Boris Jeltsin se historiese rol
Boris Nikolajevitsj Jeltsin, wat op 23 April op 76 -jarige ouderdom oorlede is, was 'n omstrede heerser aan wie die Russiese volk dank verskuldig is. Amerikaanse leiers werk nou saam met Jeltsin om Rusland op koers te hou tydens die moeilikste dae van die post-kommunistiese ineenstorting, om te verhoed dat die voormalige Sowjetunie 'n bloedbad in Joegoslavië word en om meer as 20.000 kernwapens onder beheer te hou in 'n verarmde land.
Jeltsin was 'n onwaarskynlike revolusionêr. Net soos sy voorganger, Mikhail Gorbatsjof, en sy uitgesoekte opvolger, Vladimir Poetin, was Jeltsin 'n oorgangsfiguur op die lang pad van Rusland se kommunistiese ryk na 'n nog onbekende bestemming.
Die VSA sal Boris Jeltsin onthou as iemand wat, ondanks sy beperkings, goed bedoel het en gewerk het om sy land terug te bring na die familie van nasies, na vryheid en menslikheid, wat so dikwels in Rusland se gemartelde geskiedenis ontbreek het.
Hy was 'n suksesvolle lid van die Sowjet -heersersklas en het sy uiterste bes gedoen om die kommunistiese stelsel te vernietig. In die proses het hy gelei tot die aftakeling van die Sowjetunie, en probeer om vir die eerste keer in die 1000-jarige geskiedenis van Rusland 'n moderne nasiestaat te skep. Hy het amper daarin geslaag.
Jeltsin, die seun en kleinseun van kleinboere uit die Oeralgebergte wat deur Stalin gestraf is, was 'n lojale apparatchik in die groot industriële stad Sverdlovsk, die hart van die Sowjet-militêre-industriële kompleks. Hy het die konstruksiekwotas ywerig oortref en die poging gelei om die Ipatyev -huis te vernietig, waar Nicholas Romanov, die laaste tsaar, sy familie en sy gevolg in 1918 deur die Bolsjewiste gehou en wreed uitgevoer is.
Maar toe hy onder Michael Gorbatsjof na Moskou bevorder word om die land se konstruksiebaas te word en later die sekretaris van die Kommunistiese Party in Moskou, word Jeltsin 'n populis en daag die regerende Politburo uit. Hy is in 1988 uitgeskop, net om terug te keer as 'n verkose lid van die Opperste Sowjet en as die eerste mededingend verkose voorsitter van die Russiese parlement. In 1991 wen hy die presidentsverkiesings van Rusland.
Jeltsin het dapper die parlement en die menigte burgers gelei wat teen die Russiese tenks van die kommunistiese staatsgreep in Augustus 1991 gestaan ​​het. Aangesien die staatsgreep misluk, het Jeltsin Gorbatsjof van kant gemaak en die egskeiding van die lidrepublieke van die Sowjetunie bestuur, wat in Desember 1991 afgehandel is. Kort daarna, op Kersdag in 1991, het die Sowjetunie verstryk.
Die nuwe staat wat Jeltsin gelei het, die Russiese Federasie, staan ​​voor leë koffers, geplunder deur kommuniste. Dit het geen werkinstellings en wegholinflasie gehad nie. Kommuniste en hul nasionalistiese bondgenote wou wraak neem. Die land was in beroering.
Deur sy vooraanstaande ekonomiese hervormer, Yegor Gaidar, in Desember 1992 af te dank en die voormalige gasminister Victor Chernomyrdin as sy eerste minister aan te stel, het Jeltsin die tempo van hervormings vertraag en korrupsie laat floreer. Anders as Pole, Tsjeggië, Hongarye en die Baltiese state, was Russiese hervormings stuk -stuk en het dit nie 'n ernstige wetgewende basis gehad nie.
Boris Yeltsin's Life and Career | Tydlyn
The Moscow City Party Committee meets, with Gorbachev in attendance, and strips Yeltsin of his post as first secretary. The committee was angered by comments Yeltsin made at an Oct. 21 meeting where he criticized Gorbachev's Perestroika vir moving too slowly. He was removed from the Politburo and moved to a job running construction back in Sverdlovsk.