Indië se Pink Chaddi-veldtog - Diverse
Eendag laat in Januarie 2009 het sommige jong vroue in 'n kroeg in die stad Mangalore gebly, in Karnataka, Indië, is geslaan deur lede van die groep wat homself die Sri Ram Sena noem. Hierdie politieke groep, onder leiding van 'n man met die naam Pramod Muthalik, het gevoel dat die vroue tradisionele Indiese waardes verneder deur in 'n kroeg te wees waar alkohol en die geselskap van mans maklik toeganklik was.
Die naam van die groep beteken letterlik "Die leër van Ram" - Ram is 'n Hindoe-god - en die mans het gevolglik gedreig om te trou met enige paartjie wat in die openbaar gevind word ter viering van Valentynsdag.
Vroeg in Februarie 2009 het Nisha Susan en haar vriende die Pink Chaddi-veldtog van stapel gestuur teen die sedelike polisiëring van Indiese vroue deur Sri Ram Sena. Die Pink Chaddi-veldtog is 'n nie-gewelddadige protes wat geweldige steun van mense in Indië en oor die hele wêreld ontvang het.
Die Pink Chaddi-veldtog word deur baie lede van die pers as 'n briljante politieke strategie in die Gandhië aangemoedig, en het 'n beroep op mense gedoen om pienk onderklere na Muthalik en die lede van Sri Ram Sena te stuur as 'n Valentynsdaggeskenk.
Dit het ook 'n landswye kroegkruip op Valentynsdag aangemoedig, waar vroue en mans versoek is om vryelik in kroeë in te loop en 'n roosterbrood vir Indiese vroue en hul regte te maak.
Op Valentynsdag is Pramod Muthalik deur die regering in voorkomende bewaring geneem. Intussen het pienk onderbroek by die dekades in die Sri Ram Sena-kantoor opgedaag.
Die Facebook-groep vir die beweging, A Consortium of Pub-going, Loose, and Forward Women, het 'n groot rol gespeel in die bewusmaking van die veldtog in Indië. Die groep en die fan page vir die veldtog bied 'n forum vir aktiewe bespreking en debatvoering oor die betrokke kwessies - die veldtog is deeglik ontleed en ontleed, gevier en uitgeskel, gekritiseer en geprys oor die hele kuberruimte.
Die Pink Chaddi-veldtog het ook baie besprekings vanlyn gemaak onder mense wat dit entoesiasties ondersteun, gewelddadig teenstaan ​​of êrens tussenin is. Diegene tussenin bevraagteken die politieke doeltreffendheid van so 'n veldtog; sommige gee ondersteuning vir die voornemens, maar stem nie saam met sekere metodes nie. Sommige konserwatiewes spreek hulself ook nie uit oor vroue wat graag in kroeë wil gaan nie, met verwysings na 'tradisies' en 'korrupte onskuld' en 'kultuur'.
As 'n jong vrou in die stedelike Indië het ek 'n pienk chaddi ingestuur sonder om te diep in die politieke gevolge te gaan of die doeltreffendheid van die strategie van die veldtog te ontleed. As iemand wat die druk van seksuele teistering op straat en ander vorme van vroulike aas en onderdrukking ervaar, het ek by die Facebook-bladsy aangesluit en 'n nota saam met die onderklere gestuur om my rol in die beweging te speel.
Ek het die onderbroek saam met twee ander vriende, 'n man en 'n vrou, ingestuur. Ons almal het ons name geteken, en my manlike vriend het 'Woman Lover' langs sy handtekening aangebring, terwyl ek die hoogs verbeeldingryke lyn "Ek is nie bang vir jou nie" gekrabbel het nadat ek lank na die koerant gestaar het.
Immers, wat sê jy vir 'n groep wat dink dat die vrou se reg om te wees waar sy wil is teen die Indiese kultuur, en om haar te verslaan aanvaarbaar en goed is vir hierdie sogenaamde kultuur?
Jong Indiërs vind die digotomie van hul kultuur wat deur sommige politici verklaar word, ironies. Dit is die kwessie wat aangespreek word deur die nuwe stappe wat deur die Pink Chaddi-veldtog geneem word - video-getuienisse wat deelnemers uitnooi om die Indiese kultuur te definieer.
Soos Nisha Susan sê in haar artikel in Die Waarnemer, Indiese vroue is bewus van die brose aard van hul regte, en dit lyk asof die politieke agenda van sekere groepe met groot belang, wat kultuur noem as 'n regverdiging vir hul gruweldade, nou deur denkende jong Indiërs oor die hele land uitgedaag word.