Waarom was naak manlike kuns so aanvaarbaar, gewild en amptelik ondersteun in Duitsland? - Inligting
Waarom was naak manlike kuns so aanvaarbaar, gewild en amptelik ondersteun in Duitsland?
Die oorsprong van vandag se vraag is cracked.com.
In die artikel is daar 2 onafhanklike voorbeelde van naakte manlike kuns (beeldhouwerk):
Beelde in die uitstalling "Derde Rykskuns" (plus hierdie en hierdie)
Speldkuns op een van V-vuurpyle by Peenemünde
Dit was beslis nie die neiging in Duitse kuns tydens die Bismark -tyd nie. Hitler het ook nie beweer dat hy filosofies/geestelik afstam van klassieke Grieke of Italianers uit die Renaissance nie.
Waarom het die Nazi's dit so ondersteun? (Ter vergelyking sou Sowjets nooit so oop wees vir wat hulle as 'pornografie' sou beskou nie). Hoe het hierdie amptelike vlak van aanvaarding tot stand gekom?
Dit kom beslis af van die antieke Griekse tradisie. U moet die volgende oorweeg:
Die Duitsers het beweer dat hulle erfgename is van die Europese afkoms, en daarom moet hulle kuns lyk en die kuns van antieke tydperke oortref. Aangesien antieke Griekse en Romeinse kuns as die hoogste voorbeelde van kuns beskou is, het die Duitsers probeer om dit na te boots.
Let daarop dat hierdie antieke tradisie ook in die Sowjet -kuns gesien kan word, byvoorbeeld in 'n kultuur "Let Us Beat Swords into Plowshares", alhoewel die genitale hier versteek is, wat verklaar kan word met die Russiese nasionale tradisie.
Daar was 'n ernstige klem op liggaamlike krag en voortplanting in die Nazi -ideologie.
Daar was meer verdraagsaamheid teenoor erotiese kuns in Duitsland as elders in die Weste in vergelyking met die USSR weens die markvraag na erotiek. As u beide Duitse en Amerikaanse films van die tyd kyk, vind u maklik baie erotiese tonele (selfs buite enige politieke konteks) wat in die USSR onmoontlik sou wees. In teenstelling met die USSR word alle kunste as 'n opvoedkundige hulpmiddel beskou en kon dit as sodanig niks insluit wat nie as opvoedkundig positief beskou word nie. Dit het erotiek ingesluit wat aanleiding kan gee tot dinge wat nie na verwagting in 'n toekomstige samelewing sou bestaan ​​nie, soos prostitusie wat beweer word uitgeroei. Daarteenoor is prostitusie in Duitsland toegelaat.
Miskien wil u die NAKED TRUTH van DUITSLAND raadpleeg
Vinnige opsomming (aangehaal vanaf die webwerf)
DUITS SE NAAKTE WAARHEID Duitse sosialiste het nudisme as 'n wapen van klasstryd beskou. George Hull ondersoek hoe nudistiese bewegings ontstaan ​​het uit die oorvol, vuil stede van die laat 19de eeu voordat hulle deur die Nazi's gekoöpteer is in hul soeke na rasse-suiwerheid
17 redes waarom die Weimar-republiek in Duitsland 'n paradys vir partyliefhebbers was
Duitsland het gebreek en ontnugter uit die Eerste Wêreldoorlog gekom. Nederlaag in die Groot Oorlog het die einde van die monargie aangekondig, met die keiser wat die Weimarrepubliek meegebring het, vernoem na die klein Duitse stad wat eens 'n broeikas van artistieke en wetenskaplike vooruitgang was. Kort voor lank stroom daar Amerikaanse geld in die nuwe land, en mense was nie bang om dit te bestee nie. Of hulle nou die trauma van die oorlog wou vergeet, of omdat hulle besef het dat sulke vrede en relatiewe voorspoed waarskynlik vroeër as later tot 'n einde sou kom, het die Duitse volk hard geskei. Vanaf 1923 word die ouderdom van die Weimarrepubliek net so gekenmerk deur sy dekadente partye, net soos vir sy ekonomiese probleme en swak regerings.
Die kabarettoneel van die 1920's Berlyn is tot vandag toe nog bekend. Hier, in danssale en kabaretklubs, is die ou reëls eenkant geslinger. Pruisiese konserwatisme het plek gemaak vir seksuele bevryding, gelykheid en hedonisme. Geslagsreëls is nie net gebuig nie, maar is heeltemal verpletter. Sommige van die dinge wat aangegaan het, sou selfs vandag nog skokkend wees. Dus, van dwelms en seks tot minderjarige prostitusie, gangsters en moorde, hier is 'n paar van die mees skandalige aspekte van hierdie dekadente dekade:
Die goeie tye van die Weimar -era in Duitsland is aangevuur deur harde dwelms. YouTube.
1. Kokaïen was woedend, alhoewel ander dwelms wettig was en gehelp het om die dekade lange partytjie aan te wakker
Duitsers is beroemd lief vir hul bier. Maar tydens die bedrywige dae van die Weimar -republiek is veral die dekadente naglewe van Berlyn aangevuur deur iets baie sterker. Die stad was eenvoudig vol dwelms, en mense van alle ouderdomme was bly om te eksperimenteer. Kokaïen was die stimulant nommer een, hoewel baie mense ook heroïne geniet het, terwyl baie ook kalmeermiddels geneem het, veral diegene wat ekstra stimulasie nodig gehad het om by te bly in die stad en baie gekke partytjies.
Die toename in die gebruik van dwelms was tot 'n mate te wyte aan die feit dat baie van die dinge waarmee die Duitsers gewoond was om 'n skop te kry, nie meer beskikbaar was nie. Ingevolge die bepalings van die Verdrag van Versailles, onderteken aan die einde van die Eerste Wêreldoorlog, het Duitsland sy oorsese kolonies sowel as 'n paar belangrike internasionale handelsroetes verloor. Tee- en tabakvoorrade het amper oornag opgedroog. Gelukkig was ander bakkies gou beskikbaar. Byna alle dwelms, insluitend kokaïen en heroïne, was wettig om te koop, en daar is gesê dat u dit in die meeste Berlynse strate gedurende die 1920's kon koop. Dit was ongelooflik dat Weimar Duitsland die enigste verbruiker van Peruaanse kokaïen was, terwyl 80% van al die coke wat deur plaaslike farmaseutiese produkte vervaardig word, uiteindelik in die neusgate van Berlyners opgekom het.
Nagklubs en kabarette was ook goeie plekke om u reg te stel. In Weimar Berlyn het sommige van die berugste ondernemings selfs vir hul kliënte dwelms gegee toe hulle binnekom. Destyds was die toenemende gebruik van dwelms nie problematies nie. Inteendeel, eintlik. Aangesien Duitsland steeds fisies en emosioneel aan die Groot Oorlog gely het, het tallose veterane morfien en selfs heroïne voorgeskryf om hulle te help om hul pyn te hanteer. Selfs mense wat nog nie aan die voorkant was nie, het 'n behoefte gehad om uit hul kop te kom en die nasionale trauma te vergeet.
Dit was eers baie later dat dwelmgebruik op daardie stadium met verslawing en ndash verbind was, natuurlik was die goeie tye van die Weimar -republiek verby. Selfs dan het dwelms die Duitse samelewing aangevuur. Onlangse navorsing oor die Derde Ryk het inderdaad aan die lig gebring in hoeverre groot getalle Nazi -soldate metamfetamien gekry het, terwyl die regime harde dwelms gebruik het om hul poging tot wêreldoorheersing aan te spoor.
Dada (1916-24) Nihilistiese anti-kunsbeweging
EVOLUSIE VAN VISUELE KUNST
Vir meer inligting oor kunsbewegings
en style, sien: History of Art.
Vir die chronologie en datums
van die belangrikste gebeurtenisse in die evolusie
visuele kunste regoor die wêreld
sien: History of Art Tydlyn.
Wat is Dada? - Kenmerke en estetika
Die eerste majeur anti-kuns beweging, Dada was 'n opstand teen die kultuur en waardes wat - vermoedelik - die bloedbad van die Eerste Wêreldoorlog (1914-18) veroorsaak en ondersteun het. Dit het vinnig ontwikkel tot 'n anargistiese tipe hoogs avant-garde kuns met die doel om die waardestelsel van die heersende establishment te ondermyn en te ondermyn, wat die oorlog kon laat plaasvind, insluitend die kunste-establishment wat hulle as onlosmaaklik gekoppel beskou het aan die gediskrediteerde sosio- politieke status quo. In 1916, in Europa en Amerika, was sy leiers tipies baie jonk, in die vroeë twintigerjare, en die meeste het 'uitgesluit' en het diensplig vermy in die skuilplek van neutrale stede soos New York, Zürich en Barcelona.
Portret van Cezanne (1920)
Fontein (1917). Marcel Duchamp
As 'n anti-kunsdrukgroep het hy 'n verregaande taktiek aangewend om die gevestigde kunstradisies aan te val, met 'n stortvloed demonstrasies en manifeste, sowel as uitstallings van absurdistiese kuns wat doelbewus ontwerp is om die owerhede en die algemene publiek te skandeer en te skok. . Die sentrums van openbare Dada -aktiwiteite was gewoonlik klein en intiem: dit het die Zürich ingesluit Kabaret Voltaire New York's Photo-Sessionion Gallery wat besit word deur die fotograaf Alfred Stieglitz, die Arensberg se woonstel en Marius de Zaya's Modern Gallery, alles in New York en die Club Dada in Berlyn.
Ironies genoeg, ondanks sy nihilistiese missie, het Dada gelei tot die opkoms en verfyning van verskeie belangrike innovasies in beeldende kuns, waaronder collage en fotomontage, en het hy ook 'n invloed op verskeie latere moderne kunsbewegings, soos surrealisme en popkuns, soos hedendaagse kunsstyle Nouveau Realisme, Neo-Dada, Fluxus en verskeie kunsvorme uit die middel van die 20ste eeu, soos installasie en uitvoering.
LET WEL: Vir ander belangrike anti-kunsgroepe of neigings soos Dada, sien kunsbewegings, tydperke, skole (vanaf ongeveer 100 vC).
Vir meer inligting oor die evolusie
van olies, akriel, waterverf,
sien: Fine Art Painting.
WERELD SE BESTE SKILERS
Vir biografieë en werke
van die beste moderne skilders,
kyk: Beroemde skilders.
WERELD SE GROOTSTE KUNSWERKE
Vir 'n lys van die Top 10 skilders/
beeldhouers: Beste kunstenaars van alle tye.
Alhoewel Dadaïstiese idees reeds aan weerskante van die Atlantiese Oseaan verskyn het, is die werklike naam Dada in 1916 in Zürich geskep. Volgens die digter Richard Huelsenbeck (1892-1927), is die woord lukraak deur homself en die skilder-musikant Hugo Ball (1886-1927) uit 'n Duits-Franse woordeboek gekies. In wese (en waarskynlik doelbewus) 'n onsinnige woord, beteken Dada Ja-Ja in Russies, en Daar-daar in Duits (universele babataal), terwyl dit in Frans 'n stokperdjie beteken. Saam met Jean Arp (1887-1966) en die Roemeense digter en demoniese aktivis Tristan Tzara (1896-1963), het die paar ook die Kabaret Voltaire in Zürich, 'n vroeë sentrum van multi-kulturele Dada-geleenthede en protesprogramme. Ander ondersteuners van Zurich Dada was die Roemeense beeldhouer Marcel Janco (1895-1984) en die Duitse skilder en filmmaker Hans Richter (1888-1976).
Geskiedenis van die Dada -beweging
Dada het te midde van 'n barbaarse oorlog ontstaan, hard op die hakke van die eerste revolusionêre kunsbeweging van die 20ste eeu - Picasso en Braque se kubisme. Beide die nihilisme wat deur die oorlog veroorsaak is, sowel as die revolusionêre gees wat deur die kubistiese kuns vrygestel is, was die belangrikste faktore agter die groei en aantrekkingskrag van die beweging. Trouens, die eerste omstrede werk, & quotNaak afklim van 'n trap, nr 2& quot (1912) deur Marcel Duchamp, was 'n kubistiese/futuristiese werk wat die afkoms van 'n meganistiese naak uitbeeld, soortgelyk aan 'n reeks fotostille. Dit het besoekers aan die Armory Show in New York in 1913 geskandeer - amptelik die Internasionale uitstalling van moderne kuns en die eerste groot uitstalling van die moderne neigings wat uit Parys kom - maar vinnig verkoop, saam met al vier sy skilderye in die vertoning. Die eerste groot Dadaïstiese werk (of protes) van Duchamp was egter sy voorlegging van sy "klaargemaakte" werk ('n getekende urinoir) getiteld & quotFontein& quot, na die Society of Independent Artists -uitstalling in Parys, in 1917. Die skoukomitee het gesê dat Fountain nie kuns is nie en het dit van die vertoning verwerp, wat 'n oproer onder die Dadaïste veroorsaak het en het Duchamp gelei om uit die raad van die Independent Artists te tree. (Let wel: In 2004 noem 500 bekende kunstenaars en historici die "Fontein" as die "invloedrykste kunswerk van die 20ste eeu."
Die dryfveer agter Zurich Dada was Tristan Tzara, bygestaan ​​deur sy vlugtige handlanger Francis Picabia, het onlangs teruggekeer uit Amerika en Barcelona. Saam verkondig Tzara en Picabia 'n toenemend subversiewe kunsbeskouing en 'n nihilistiese lewensvisie self. Van 1917 tot 1921 het hulle 8 uitgawes van Dada tydskrif, wat in Duits en Frans verskyn het. Met die einde van die oorlog het Switserland se belangrikheid as 'n neutrale hawe egter afgeneem. Richard Huelsenbeck (1892-1974), 'n stigterslid van Dada wat na Berlyn vertrek het, het Picabia na Parys gegaan, en toe Tzara hom in 1920 volg, was die Zurich-fase van Dada verby.
Na die Eerste Wêreldoorlog het Dada -aktiviste in Europa versprei en hoofsaaklik in Parys en Berlyn vergader. Huelsenbeck gestig die Club Dada in Berlyn, wie se lede Johannes Baader (1876-1955), George Grosz (1893-1959), Raoul Hausmann (1886-1971) John Heartfield (Helmut Herzfeld) (1891-1968) en Hanna Hoch (1889-1979) insluit. Die Berlynse Dada was satiries en hoogs polities: sy doelwitte was nouer en noukeuriger gedefinieer as elders, en die belangrikste wapens was tydskrifte, insluitend Club Dada en Der Dada - albei het baie gebruik gemaak van plofbare tipografie en fotomontage. Berlynse Dada -kunstenaars was bekend vir hul gebruik van "klaargemaakte" - veral fotomontage en vroeë vorms van samestelling - sowel as hul entoesiasme vir tegnologie.
Ander sentrums van Dada -aktiwiteite in Duitsland was Keulen en Hannover. Die tak in Keulen (1919-20) was minder polities en meer bevooroordeeld oor estetika, al was dit net in die sin dat dit anti-esteties is. Dit het twee groot kunstenaars ingesluit - Jean Arp en Max Ernst. Laasgenoemde het saam met John Heartfield satiriese collagetegnieke gebruik met behulp van gewilde gedrukte materiaal, wat die groteske en die vreemd erotiese uitbeeld, in 'n styl wat die Paryse Surrealisme ingelui het. Keulen was getuie van een van die eerste Dada-uitstallings in Mei 1920: 'n geleentheid wat in die binnehof met glasdakke van 'n openbare huis gehou is, het deur 'n manlike toilet gekom. Die oneerbiedige vertoning is binne enkele dae deur die owerhede gesluit weens 'n vermeende pornografiese uitstalling. Dit het egter vinnig weer oopgemaak toe die gewraakte werk deur Adam & Eve deur die groot kunstenaar Albrecht Durer in die Noord -Renaissance ontdek is.
Dada in Hannover: Kurt Schwitters se One-Man Band
In 1918 het die Duitse kunstenaar Kurt Schwitters (1887-1948) het aansoek gedoen om by die Berlynse Dadaïste aan te sluit, maar is afgeweer weens sy onpolitieke houding. As gevolg hiervan het hy sy eie filiaal in Hannover, Dada, geloods Merz reeks (die woord kom vermoedelik van die Duitse woord & quotKommerz & quot wat handel beteken) van collages, reliëfs en boukonstruksies (Merzbau). Schwitters se unieke en onvervalste toewyding aan Dada -idees het daartoe gelei dat 'n groot hoeveelheid kunswerke gemaak is met stedelike afval en voorwerpe wat gevind is (besware trouv en eacutes) wat 'n groot invloed op latere bewegings soos Junk Art, Assemblage en Arte Povera gehad het. Dit was 'n bietjie gepas vir 'n kunswerke wat teen oorlog was, tydens 'n geallieerde bomaanval in 1943 vernietig.
Hierdie tak is gestig deur Marcel Duchamp (1887-1968) - sien sy kenmerkende styl van & quotreadymades & quot like Fietswiel (1913, Musee National d'Art Moderne, Parys) - Man Ray (1890-1976), en die Kubistiese skilder Francis Picabia (1879-1953). Duchamp en Ray werk ook saam met Katherine Dreier by die oprigting van Societe Anonyme, 'n vereniging om die groei en waardering van moderne kuns in Amerika te bevorder. (Dit het die weg gebaan vir die New Yorkse Museum vir Moderne Kuns). 'N Ander New Yorkse dadaïst was die presisionistiese kunstenaar Morton Schamberg (1881-1918).
Teen 1921 het baie van die pioniers van Dada - soos Jean Arp, Marcel Duchamp, Max Ernst, Man Ray, Francis Picabia en Tristan Tzara - in Parys aangekom, waar hulle gemeng het met 'n aantal Franse digters soos Andre Breton (1896-1966) en Louis Aragon. As gevolg hiervan het Paris Dada bekend geword vir sy teater, multi-kulturele, maar nie minder eerbiedige, aktiwiteite. Maar die Dada -beweging was nie in staat om die uiteenlopende idees en persoonlikhede van sy lede te bevat nie. In die besonder val die vernuwende en nuuskierige Breton uit met nihilistiese moordenaars soos Tzara en Picabia.
Dada filosofie style en metodes
Die dadaïstiese filosofie was doelbewus negatief. Dit was anti-establishment, anti-kuns, selfs anti-sosiaal omdat dit teen die burgerlike samelewing was wat staatsgeweld geborg het, soos deur WWI geïllustreer. In sy vasbeslotenheid om sy nihilistiese idees op nuwe maniere aan te bied, onbesmet deur die burgerlike beeldende kunstradisie, het Dada egter 'n aantal eksperimentele kunsvorme en tegnieke uitgevind, wat op verskeie maniere bygedra het tot die ontwikkeling van die tradisie. Dit was destyds geensins duidelik nie, aangesien die Dada -aktiviste 'n reeks kabaretopvoerings begin maak het, vergaderings wat bedoel was om opspraak te veroorsaak en selfs onluste ter ondersteuning van hul subversiewe agenda.
Die idee is belangriker as die kunswerk self
Baie dadaïstiese gebeurtenisse het baie gemeen met die 1960's "gebeure" en "prestasie kuns", en illustreer die basiese leuse van die konseptuele kuns van vandag dat die "quotidea" agter 'n kunswerk belangriker is as die fisiese werk self. Vandaar die beskrywing van Dada meer as 'n 'houding' as 'n beweging.
Vroeë beroemde dadaïstiese werke sluit in die gevulde aap van Picabia Portret van Cezanne, Renoir en Rembrandt (1920), en Duchamp se foto van Leonardo se portret van die Mona Lisa, kompleet met baard en snor - LHOOQ (1919) - wie se naam afgelei is van die fonetiese weergawe van die Franse frase & quotElle a chaud au cul & quot - sy het 'n warm gat. Ander skandalige items was Schamberg's & quotGod & quot (1917) en Man Ray's & quotGift & quot (1921).
Kuns kan van enigiets gemaak word
Duchamp se & quotgereed gemaak& quot (& quot; kunswerke & quot gemaak van & quotfound & quot -voorwerpe: nl. alles wat ter sprake kom!) illustreer die Dadaïstiese idee dat kuns van alles gemaak kan word, hoe gewoon ook al. Duchamp het sy eerste "klaargemaakte" vervaardig in 1914 toe hy 'n bottelrak uitgestal het, terwyl sy bekendste werk sy ondertekende urinoir was (getiteld Fountain) wat hy in 1917 aan 'n groot Paryse vertoning voorgelê het. hulle as kuns - is wyd gebruik deur latere samestellings en popkunstenaars.
'N Ander Dadaïstiese tegniek was fotomontage - veral gebruik deur Berlynse dadaïste soos Raoul Hausmann - wat illustrasies en advertensies uit gewilde tydskrifte gebruik het. Deur die kubistiese idee van collage te verfyn, het Dada -kunstenaars hierdie knipsels gebruik om raaiselagtige of opvallend teenstrydige samestellings van beelde en letters saam te stel. Die uiteindelike Dada -collage -kunstenaar was Kurt Schwitters in Hannover, wie se werke gemaak is uit stedelike detritus soos rommel, buskaartjies, soetpapier en ander stukke.
Let wel: baie van die belangrikste Dadaïste het surrealistiese kunstenaars geword.
Jean Arp (1887-1966): Digter en beeldhouer
'N Voormalige student aan die Straatsburgse kuns en kunsvlytskool (1905-7) en aan die Academie Julian, Parys (1908), het Arp in 1912 na München gegaan, waar hy Kandinsky geken het en 'n aantal semi-figuurlike ekspressionistiese tekeninge getoon het. Der Blaue Reiter uitstalling. Die volgende jaar in 1913 stal hy uit by die eerste herfsalon in Berlyn. In 1914, beïnvloed deur die Paryse avant-garde, deur kritici en kunstenaars soos Guillaume Apollinaire (kort om die woord "surrealisme" uit te vind), het Max Jacob en Robert Delaunay sy eerste opsommings en papieruitknipsels vertoon en begin met die skep van vlak hout reliëfs en komposisies met doek en tou. In 1916 word hy 'n pionierlid van Zurich Dada in Zürich, neem deel aan die 1920 Berlynse Dada -uitstalling en gaan later na Hannover om Schwitters te besoek. Hy was baie eksperimenteel en het geometriese abstraksie sowel as dadaïstiese style ondersoek en later by die Surrealistiese beweging aangesluit.
Marcel Duchamp (1887-1968): Avant-Garde kunstenaar
Een van Europa se mees radikale 20ste -eeuse skilders, en 'n stigter van Junk Art, Duchamp se eerste uitstaande as omstrede werk was & quotNaak afklim van 'n trap, nr 2& quot (1912), wat die styl van analitiese kubisme illustreer op 'n manier wat later futuristiese vorme verwag het. Vrygestel van diensplig uit die oorlog, vlug hy na New York waar sy godslasterlike "Fontein" (1917) en LHOOQ (1919) klassieke Dada -werke word, net soos sy steeds meer komplekse "klaargemaakte" insluitend "The Large Glass." Sy reputasie as die vooraanstaande Europese hedendaagse kunstenaar het Peggy gelei Guggenheim en ander invloedryke kopers vertrou op hom vir advies oor kunsbeleggings. Hy ontmoet ook die veelsydige genie Man Ray, en publiseer saam met Henri-Pierre Roch & eacute en Beatrice Wood die New Yorkse Dadaïstiese tydskrif "The Blind Man". skaak gespeel het. In 1923 keer hy terug na Parys, maar het nie aan Dada deelgeneem nie en ook nie as 'n voltydse kunstenaar voortgegaan nie. In plaas daarvan het hy hom toegewy aan skaak, en 'n paar samewerkingsprojekte, wat sy tyd tussen Frankryk en Amerika verdeel het.
Max Ernst (1891-1976): skilder, beeldhouer, grafiese kunstenaar, digter
Ernst, 'n lewenslange vriend van Jean Arp, was 'n produktiewe, hoogs eksperimentele kunstenaar, en nadat hy in die Eerste Wêreldoorlog gedien het, het hy een van die pioniers geword van beide Dada (hy het die tak in Keulen gestig) en die surrealisme. Tydens sy Surrealistiese fase was hy bekend vir sy uitvinding van frottage (vryf tekstuuroppervlakke) en decalcomania (vloeibare verfpatrone). Vir meer inligting, sien: Surrealisme.
Raoul Hausmann (1886-1971): skilder, fotograaf
Raoul Hausmann was 'n toonaangewende lid van die satiriese en hoogs politieke Berlynse tak van Dada, waar hy in 1918 'n baanbreker was in die tegniek van fotomontage - die kuns om foto's of ander illustrasies op 'n plat oppervlak te plaas en aan mekaar te plaas, nie soos 'n versierde collage nie. Hausmann het uiteindelik aan die einde van die Dada -beweging opgehou skilder ten gunste van beeldende kunsfotografie. Sien ook: Is fotografie kuns?
Man Ray (1890 �): skilder, fotograaf
Gebore as Emmanuel Radnitzky in Philadelphia en grootgeword in New York, het Man Ray sy eerste solovertoning van skilderye en tekeninge in 1915. Sy eerste werk in Dada-styl, 'n samestelling wat hy 'Self-Portrait' genoem het, is in 1916 vertoon. Nadat hy Marcel Duchamp ontmoet het, hy stig die Amerikaanse tak van die Dada-beweging, en stig saam 'n kontemporêre kunsgroep bekend as die Ander. In 1921, ontnugter deur die ontvangs van New Yorkers aan Dadaïstiese idees, het hy Amerika verlaat om in Parys te woon en te werk, waar hy een van sy bekendste Dadaïstiese kunswerke geskep het: & quotIndestructible Object & quot (1923), 'n metronoom met 'n foto van 'n oog daaraan na sy klikarm. Hy het homself ook die kuns van fotografie geleer en vinnig een van die grootste fotograwe in Europa geword. Teen die tyd dat Dada ontbind het, was Ray reeds 'n aktiewe Surrealist.
Francis Picabia (1879-1953): Skilder, Avant-Garde kunstenaar
Fran & ccedilois Marie Martinez Picabia, 'n onbestendige, anargistiese karakter, was (ironies genoeg) een van die min avant-garde kunstenaars wat finansieel onafhanklik was vanweë sy pa se rykdom en posisie as 'n Kubaanse diplomaat. In 1911, nadat hy met Impressionisme en Kubisme geflirt het, het hy by die Puteaux aangesluit en Afdeling d'Or groep, raak bevriend met Marcel Duchamp en Guillaume Apollinaire. Ander lede van die groep was die Kubiste Albert Gleizes, Roger de La Fresnaye, Fernand L & eacuteger en Jean Metzinger. In 1913 reis Picabia na New York waar sy werk by die Armory Show ingesluit is. Daarna het Alfred Stieglitz vir hom 'n solo -uitstalling in Galery 291 opgevoer. Rondom hierdie tyd het Picabia begin met satiriese meganistiese beelde (sy opgemerkte & portrette m & eacutecaniques & quot), 'n reeks waarmee hy voortgegaan het tydens die oorlog wat hy hoofsaaklik in Barcelona deurgebring het, hoewel hy kontak gemaak het met Dadaïste in Zürich. As gevolg van sy aantrekkingskrag tot die avant-garde in Zürich, het hy sy Dada-tydskrif & quot391 & quot. Na die oorlog het Picabia 'n oortuigde Dadaïst geword: eers in Zürich saam met Tristan Tzara, daarna in Parys. Sy entoesiasme vir die nihilistiese standpunt het egter uiteindelik afgeneem, en toe hy met Tzara uitval en by die Surrealism -skool aansluit, ontbind Dada.
Tristan Tzara (1896-1963): Avant-Garde-aktivis
Die nihilis Tristan Tzara (ook bekend as Samuel Rosenstock) was 'n avant-garde Roemeense digter en uitvoerende kunstenaar, sowel as joernalis, dramaturg, kunskritikus en filmregisseur. Hy word een van die pionieraktiviste van Dada in Zürich, waar sy vertonings by die Kabaret Voltaire en Zunfthaus zur Waag, sowel as sy geskrifte en manifeste, was die dryfvere van ekstremistiese dadaïsme. In 1919 verhuis Tzara na Parys waar hy by die personeel van Litt & eacuterature tydskrif. Ongelukkig het sy verhitte persoonlikheid en kompromislose aktivisme hom in 'n reeks konflikte binne die Dada -beweging gelei, beide in Frankryk en Roemenië. Alhoewel hy Dada nooit verlaat het nie (dit het ontbind terwyl hy nog lid was), het hy ook uiteindelik die surrealisme aangeneem.
Kurt Schwitters (1887-1948): Collage-kunstenaar
Die baanbreker, poëtiese, romantiese alleenloper Kurt Schwitters was een van die min puriste in die Dada -beweging. Gebaseer in Hanover, waar hy sy eie tak van Dada gestig het, het hy bekendheid verwerf vir die gebruik van afvalfragmente waarmee hy sin kon maak vir 'n wêreld wat hy polities, kultureel en sosiaal gek gevind het. Desondanks het hy geen politieke sienings gehad nie, en byna al sy werk was persoonlik of outobiografies. Alhoewel hy 'n paar tradisionele skilderye en beeldhouwerke van hoë gehalte vervaardig het, het hy nooit werklik afgewyk van sy avant-garde Dadaïstiese collages en papierkonstruksies, wat uiteindelik sy huis oorgeneem het nie.
Opgemerkte Dada -versamelings kan gesien word by:
- Sentrum Georges Pompidou, Parys
- Tate Modern Gallery, Londen
- Museum vir Moderne Kuns, New York
Sien Neo-Dada-werke en ander avant-garde postmodernistiese werke: Beste kontemporêre kunsfeeste.
Dada-style en -idees het talle ander bewegings van die 20ste eeu beïnvloed, waaronder surrealisme, popkuns en Fluxus, asook verskeie kontemporêre kunsvorme soos samestelling, installasie en uitvoering. Daar kan ook gesê word dat dit 'n aantal sleutelbegrippe van postmodernistiese kuns verwag het. In die 1950's en 1960's het sommige Amerikaanse kunstenaars soos Robert Rauschenberg (1925-2008), Claes Oldenburg (1929), Jasper Johns (1930) en Jim Dine (1935) selfs die term 'Neo-Dada art' gebruik beskryf hul "kwanti-estetiese" werke wat moderne materiaal, gewilde ikonografie en absurdistiese inhoud gebruik het. Sien ook die werk van sommige Europese kunstenaars, soos die Switserse kinetiese beeldhouer Jean Tinguely (1925-1991). Vroeg in 2002 is 'n internasionale groep anargistiese kunstenaars (die Kroesos-stigting) ook 'Neo-Dadaïste' genoem toe hulle die Kabaret Voltaire in Zürich tot hul uitsetting drie maande later.
• Vir kunswerke na 1860, sien Moderne kuns.
• Vir meer inligting oor die evolusie van skilderkuns/beeldhouwerk, sien: Visual Arts Encyclopedia.
Kuns in Nazi -Duitsland
Kuns, tesame met argitektuur, musiek en films, is sterk gevorm deur Nazi-ideologie nadat Hitler op 30 Januarie 1933 aan die bewind gekom het. Hitler beskou homself as baie kundig met betrekking tot kuns en besluit effektief dat daar twee vorme van kuns is- on- Duitse ontaarde kuns soos Pablo Picasso en klassieke realistiese kuns wat alles goed van Nazi -Duitsland en Duitsers verteenwoordig.
Weimar Duitsland was bekend vir die kunstenaars wat daar gewerk het. Verskeie kunsvorme presteer in Weimar - ekspressionisme, Dada, kubisme en impressionisme. Die fokuspunt in Duitsland van die kunswêreld se aandag was die Bauhaus waar kunstenaars soos Paul Klee, Wassily Kandinsky en George Grosz almal gewerk het.
Hitler het duidelik in 'Mein Kampf' gesê waar sy gedagtes lê oor moderne kuns soos gevind in Dada en kubisme:
'Hierdie kuns is die siek produksie van mal mense. Jammer vir die mense wat nie meer hierdie siekte kan beheer nie "
In sy eie gedagtes spruit die nuwe kunsvorme almal uit die USSR en volgens Hitler is dit selfs vir 'n baie kort tydjie in die Beierse Sowjetrepubliek gevind in die vroeë dae van die Weimarrepubliek.
Hitler verkies die romantiese vorm van kuns. Hy het gesê dat 'n voltooide prentjie nooit angs, angs of pyn mag vertoon nie. Hulle moes realisties en heldhaftig wees. Hitler het geglo dat goeie kunstenaars kleur moet gebruik in hul skilderye wat 'anders is as dié wat die normale oog met die natuur sien'. Hitler wou hê dat skilderye 'die ware Duitse gees' vertoon en hy verkies die werk van kunstenaars soos Franz von Defregger, 'n Oostenrykse wat spesialiseer in die skilder van tonele van die tradisionele Oostenrykse plattelandse lewe.
Nadat hy kanselier geword het, was Hitler in die perfekte posisie om sy artistieke waardes in die hele Nazi -Duitsland af te dwing. Die bemagtigingswet van Maart 1933 het hom die regsgrondslag gegee om dit te doen. Hitler het die Rykskultuur opgerig onder leiding van Joseph Goebbels. Hierdie organisasie is in sewe afdelings verdeel: beeldende kunste, musiek, teater, letterkunde, pers, radio en film. Elkeen van hulle moes Gleichschaltung in die manier waarop hulle werk, plaas - Hitler se begeerte om die Duitse bevolking te koördineer.
42 000 kunstenaars is deur die regering goedgekeur, maar hulle moes by die Reich Chamber of Visual Arts aansluit. Die reëls van die kamer is deur die wet gesteun. Kunstenaars is nie toegelaat om 'polities onbetroubaar' te wees nie en kon uit die kamer geskors word. As hulle verdryf is, is hulle verbied om te skilder, is hulle verbied om te onderrig en word hulle die reg ontneem om hul werk uit te stal. Winkels wat skilderye verkoop, kry 'n lys met goedgekeurde kunstenaars en kunstenaars wat weens 'politieke onbetroubaarheid' verbied is. Die Gestapo het onaangekondigde besoeke aan kunsateljees verras om te verseker dat hulle alles doen wat van hulle vereis word - skildery soos die staat hulle moes skilder.
Baie kunstenaars het Nazi -Duitsland verlaat omdat hulle onder sulke omstandighede nie kon werk nie. Klee vertrek na Switserland, Kandinsky is na Parys, Kokoschka vertrek na Engeland terwyl Grosz na die Verenigde State van Amerika emigreer. Hulle is almal bestempel as "verskaffers van nie-Duitse kuns".
Slegs enkele maande na sy kanselierskap beveel Hitler 'n vertoning van 'ontaardde kuns' by Karlsruhe. Dit was 'n waarskuwing oor wat nie aanvaarbaar is nie. In 1936 stig Hitler 'n tribunaal wat bestaan ​​uit vier kunstenaars wat deur die Nazi goedgekeur is, wat die taak het om galerye en museums te besoek en 'dekadente kuns' te verwyder. In totaal het die vier mans 12 890 kunswerke verwyder, waaronder beelde wat as ontaard of dekadent beskou word. Een van die mans op die tribunaal, graaf von Baudissen, het sy sienings duidelik gemaak
"Die mees perfekte vorm ... dit is die staalhelm."
Die verwyderde kuns is op 31 Maart 1936 in München vertoon. Die 'ontaarde kuns' bevat werke van Picasso, Cezanne, Gauguin en Van Gogh. Naby die vertoning was 'n uitstalling van 900 stukke goedgekeurde kuns, bekend as die Groter Duitse kunsuitstalling.
Om Duitse kunstenaars aan te moedig om aanvaarbare skildermetodes te ontwikkel, het Hitler 'n paar honderd kunswedstryde ingestel met goeie finansiële belonings vir die wenners.
Tweede Wêreldoorlog het Hitler en ander senior Nazi's die geleentheid gebied om kuns uit die museums van lande onder Nazi -besetting te plunder. Meer as 5 000 kunswerke van Rubens, Goya en Rembrandt is na Berlyn teruggestuur.
'N Baie Duitse idee van vryheid: naak tafeltennis, naak slee, naak omtrent alles
BERLYN-Die eerste keer dat Michael Adamski sy skoonma kaal gesien het, was dit ongemaklik.
Maar dit was nie so ongemaklik as om sy baas kaal te sien nie.
Adamski, 'n polisiebeampte in Berlyn wat georganiseerde misdaad ondersoek, het eers na 'n nudistekamp by 'n meer buite Berlyn gegaan nadat hy sy vrou ontmoet het, wie se gesin 'n kajuit daar besit het.
Op 'n naweek, toe hy net daaraan gewoond was om voor sy skoonfamilie te stroop, het hy die hoogste kolonel in sy gebied raakgeloop-wat hom dadelik uitgedaag het vir 'n potjie tafeltennis.
Sedertdien is hulle op voornaamvoorwaardes.
'Nadat u Ping-Pong met iemand naak gespeel het, kan u hulle nie meer' kolonel 'noem nie,' het mnr. Adamski gesê terwyl hy hom voorberei het om aan 'n driekamp deel te neem, waar die swem- en hardloopgedeeltes van die wedloop naak was. "Naaktheid is 'n uitstekende gelykmaker."
Duitsers hou daarvan om kaal te word. Hulle word al meer as honderd jaar lank kaal in die openbaar, toe vroeë naturiste in opstand gekom het teen die vuil van industrialisasie en daarna die massamoord van die Eerste Wêreldoorlog.
'Vrye liggaamskultuur' - basies om die hele liggaam in water en sonlig te bad terwyl u verkieslik ook oefen - het die strydkreet geword vir 'n gesonde, harmonieuse leefstyl en 'n teenmiddel vir 'n vernietigende moderniteit.
Adamski se kamp, ​​gestig in 1921, was die eerste gelisensieerde nudisteklub aan die meer in die land. Byna 100 jaar later word hele dele van die Duitse waterfront as nudiststrande aangewys. Daar is 'n nudistiese staproete. Daar is sportbyeenkomste, van naakjoga tot naakpaadjies. Duitse sauna's is gemeng en naak. Mense trek ook gereeld hul klere uit op televisie.
Vir 'n relatiewe nuweling, soos my Britse man, kan al hierdie naaktheid onrusbarend wees. Toe ek hom nou die dag na 'n sauna neem, 'n entjie se ry suid van Berlyn, weet hy nie waar om te kyk nie.
Kaal lyke dryf bo -op die water in die soutbad en lê op ondergedompelde sitplekke om die swembadkroeg. Hulle staan ​​tou vir roomys in die tuin, met net slippers en sonhoede aan en in een geval 'n T-hemp (maar geen broek nie).
Net toe ons dink ons ​​het alles gesien, is dit tyd vir Zumba in die hoofbad. Kaal.
Ek het geweet dat ek iets oor naakte Duitsers moes skryf toe ek toevallig op 'n hele veld van hulle op die pad na die werk gaan son. Dit was in die Tiergarten, Berlyn se ekwivalent van Central Park, wat langs die kantoor van kanselier Angela Merkel loop, self 'n jarelange sauna -fan.
Een verhaal wat Duitsers graag oor me. Merkel vertel, is dat sy die aand toe die Berlynse muur val, by sy weeklikse sauna -afspraak gehou het voordat sy na die Weste gegaan het om 'n voorsmakie van vryheid te geniet.
Miskien is dit omdat naaktheid in Duitsland baie te doen het met die bestryding van onderdrukking.
'Dit gaan alles oor vryheid', sê John C. Kornblum, 'n voormalige Amerikaanse ambassadeur in Duitsland, wat sedert die 1960's af en toe hier woon, en 'n naakte Duitser het op 'n keer uitgeroep omdat hy nie sy swembroek uitgetrek het nie. maalkolk.
"Duitsers is bang vir vryheid en begeer dit baie," het mnr. Kornblum gesê. 'Maar hiërargie en reëls is so ingebed dat direkte politieke of sosiale dissonansie eenvoudig nie denkbaar is nie.'
'As mense kaal op die strand loop, kan hulle 'n bietjie opstandig voel,' het hy gesê.
Die Nazi's het probeer om nudisme uit te roei, en so ook die Kommuniste kortliks. Tevergeefs.
Baie Duitsers word nie naak in die openbaar nie, maar nudiste is alomteenwoordig genoeg dat die praktyk die nasionale psige betree het.
"Die meeste Duitsers vind dit heeltemal normaal om kaal in die sauna te wees, kaal borste op die strand te sien en kaal kinders in die peuterbad," het prof. Maren Möhring, 'n kultuurhistorikus en nudisme -kenner aan die Universiteit Leipzig, gesê.
Alhoewel daar wêreldwyd nudiste is, het geen ander land 'n massa -nudistiese beweging ontwikkel nie, het professor Möhring gesê. 'Dit is 'n Duitse uitsondering,' het sy gesê.
En as iemand iewers die taboe teen naaktheid probeer verander, is die persoon waarskynlik Duitser, het professor Möhring bygevoeg.
Die eerste nudistekongres in New York is deur 'n Duitse immigrant gereël, het sy gesê. Duitse nudiste het ook probeer om die sakke van Suid -Amerika te koloniseer.
Dit is nie net my man en baie Amerikaners wat sukkel met naaktheid nie.
'N Paar jaar gelede het die Duitse strandoord Ahlbeck aan die Oossee ingestem om sy nudiststrand 200 meter weswaarts weg te skuif, weg van die grens met Pole - "om op te hou om Poolse strandgangers te irriteer", verduidelik Karina Schulz van die plaaslike toerismebestuur. In teorie was die grens onsigbaar nadat Pole by die Europese Unie aangesluit het. In die praktyk was daar 'n netjiese skeiding tussen (Poolse) swemdrag en (Duitse) vel.
Volgens professor Möhring is die sleutel tot die ontspanne houding van Duitsland teenoor naaktheid dat nudisme van die begin af as iets heeltemal aseksueel verkoop is. Bikini's, lui die argument, seksualiseer die liggaam. 'Nudisme gaan oor die kultus van die natuurlike,' het sy verduidelik.
Of soos Stefan Wolle dit stel: "Dit is die mees onerotiese ding ter wêreld." Mnr. Wolle het gehelp om 'n installasie oor nudisme by die D.D.R. Museum in Berlyn, met uitstallings oor die lewe onder kommunisme in die Deutsche Demokratische Republik, soos Oos -Duitsland bekend gestaan ​​het.
Omdat ek daagliks gebombardeer is met gereeld gefotografeerde beelde van modelle se liggame in plasings en advertensies op sosiale media, was dit vir my 'n oogopener om met 'n deursnit van naakte mense in die regte wêreld te kuier. Soos my man in die sauna opgemerk het: "Die perfekte liggaam bestaan ​​nie."
Terselfdertyd lyk al die naakte Duitsers wat ek teëgekom het tydens die skryf van hierdie artikel gelukkig en onbewus.
Aan die Baltiese kus het ek 'n onlangse oggend aan Tina Müller, 'n 39-jarige ma van twee, gevra hoekom sy die drang voel om naak te word. Sy het dadelik die vraag teruggestuur: 'Waarom voel u die drang om 'n nat en klam badpak aan te trek?'
As jy kaal swem, verduidelik sy geduldig: "Dit tintel op die vel. U voel elke beweging van die golwe, elke rukwind direk op u vel. Jy voel jou hele liggaam. Jy voel lewendig, jy voel vry. "
Ek was skielik selfbewus.
Verder op die strand het Gert Ramthun, 'n 80-jarige veteraan-nudis met sneeuwit hare en nie 'n bruin streep in sig nie, gesê dat hy in die vyftigerjare na Prerow, die grootste naakstrand van Duitsland, begin kom het. Die partye in daardie dae - kleredrag: net 'n ketting, asseblief - was legendaries, het hy gesê.
En daardie strandpartytjies was een van die redes waarom die kommunistiese regime twee jaar formeel die nudisme verbied het - voordat hulle opgegee het en uiteindelik die praktyk aangemoedig het as bewys van hoeveel meer bevryde lewe onder kommunisme vergelyk is met die verstandige, kapitalistiese Weste.
'Dit was 'n soort ersatz -vryheid, maar dit was steeds kosbaar,' het mnr. Ramthun gesê.
Daar is bewyse dat naaktheid van die groep voordelige gevolge vir die liggaamsbeeld en welstand het. 'Nudisme maak ons ​​gelukkiger', het dr. Keon West, 'n professor in sielkunde aan die Universiteit van Londen, afgesluit, wat 'n opname van 850 Britse mense in 2017 oor die onderwerp gedoen het.
Buiten die aangewese kleding-opsionele gebiede word openbare naaktheid in Duitsland as 'n klein oortreding beskou, met 'n boete van tot 1.000 euro. Maar 'n regsvoorkoms het naaktheid feitlik naby 'n strand gewettig en naaktheid in die natuur word geduld, solank niemand kla nie, wat selde gebeur.
Sommiges is bekommerd dat die nudistiese tradisie van Duitsland stadig uit die mode raak, nie die minste nie as gevolg van die wydverspreide gebruik van slimfoonkameras en die gewildheid van foto-deelwebwerwe soos Instagram.
'Baie jonger mense wil nie naak raak nie, omdat hulle nie die volgende dag op die internet wil wees nie,' het mev Möhring gesê.
Die formele ledetal in nudisteklubs het sedert die einde van die kommunisme met ongeveer 32 000 gehalveer, maar Christian Utecht, president van die Association of Free Body Culture in Berlyn en Brandenburg, het gesê die getalle styg weer - veral omdat jong gesinne nudisme en egalitarisme herontdek dit bied.
'As u mense naak leer ken, hou al die statusstatus op,' sê mnr. Adamski, die polisiebeampte. 'Hou op om aandag te skenk aan hoe duur hul pak is of watter merk hul tekkies is.'
Soveel so dat toe Adamski nou die dag 'n mede -nudis in die middestad raakloop, hy hom nie herken nie, want "Hy het klere aangehad."
Die kuns van geslagsvloeiing: 9 werke wat wys hoe seksuele identiteit oor kunsgeskiedenis ontwikkel het
Een van die belangrikste paradigmaverskuiwings wat uit die sosiale, politieke en estetiese omwentelinge van die 20ste eeu ontstaan, is 'n volgehoue, sigbare uitdaging vir die verouderde idee van 'n harde en vinnige geslagsbinair. Soos gewoonlik was kunstenaars aan die voorpunt van hierdie veranderinge en het hulle werke geskep wat die normatiewe aannames bevraagteken oor hoe ons liggame moet lyk of moet doen terwyl hulle vanuit verskillende perspektiewe op die onderwerp trek. Hierdie uiteenlopende voorstellings is nog lank nie 'n moderne ontwikkeling nie, maar hierdie uittreksels uit Phaidon en rsquos Body of Art toon dat navrae oor die kompleksiteit van seks en geslag beide tyd en plek oorskry, wat dit 'n belangrike, as ongelukkig teoretiese aspek van die kunsgeskiedenis maak.
3e -1 ste eeu v.C.
Die seksuele ambivalensie van die Slaap Hermaphroditos is vandag meer ontstellend as vir ou kykers, wat die geskiedenis van hierdie seun van Hermes en Aphrodite geken het. Want Hermaphroditos het die vooruitgang van die nimf Salmacis verwerp, en sy het Zeus in haar nood gevra om hul twee liggame vir ewig in een saam te smelt, vandaar die vreemde vereniging van wulpse vroulike kurwes met manlike geslagsdele. Die laat hellenistiese datum vir die oorspronklike werk waaruit hierdie Romeinse kopie gemaak is, is gebaseer op die teatraliteit van die werk: 'n eerste indruk van 'n sensuele vroulike naak, en dan 'n verrassing aan die ander kant, in realistiese detail weergegee. Die beeldhouwerk is in 1608 in Rome ontdek en het onmiddellik deel geword van die Borghese -versameling. Die intrinsieke erotiek daarvan is in 1619 verskerp toe kardinaal Scipione Borghese Gianlorenzo Bernini opdrag gegee het om die getapte matras waarop Hermaphroditos slaap, te vorm. Die verdraaiing van die figuur en die rsquos -liggaam en die effens verhoogde linkervoet dui op 'n indruk van rustelose drome, maar eerder as diep slaap, het die kunshistorikus Kenneth Clark hierdie werk beskou as die direkte inspirasie vir Vel & aacutezquez en rsquos wat beslis waaksaam was Rokeby Venus.
GUANYIN VAN DIE SUIDELIKE SEE
11 de en 12de eeu n.C.
Een van die mees vereerde gode in die Chinese Boeddhisme, Guanyin (die Chinese weergawe van die Sanskrit Bodhisattva Avalokiteshvara) is 'n godin van barmhartigheid, deernis en onvoorwaardelike liefde. Soos alle Bodhisattvas, het sy haar eie toetrede tot nirvana uitgestel totdat alle wesens verligting bereik het, maar sy word veral gesien as 'n verlosser, wat enige vorm aanneem wat nodig is om behoeftiges te help. Hierdie wonderlike veelchrome voorstelling dateer uit die begin van die eerste millennium, en die oomblik waarop die manlike god in 'n godin begin verander het. Voor die Song -tydperk (960 en ndash1279) is Guanyin uitgebeeld met 'n snor en kenmerkende manlike kenmerke, maar omstreeks die sny van hierdie beeldhouwerk het die snor verdwyn en word vroulike kenmerke soos borste en 'n sagter, ronder gesig aangeneem. Hierdie figuur is nog steeds aantoonbaar manlik in postuur en dra, maar die sagte voue van die nek en die geboë vlees van die bors is 'n voorbeeld van die oorgang. In die figuur en ontspanne, selfversekerde posisie word vroulike ontvanklikheid gekombineer met manlike selfversekerdheid, oop vir die versoeke van behoeftiges. Afgesien van die regte voorarm en 'n klein uitslag van die rotstuin, is die beeld uit 'n enkele stuk hout gesny.
DIE BARDIGE VROU (MAGDALENA VENTURA MET HAAR MAN)
Twee figure in lengte, wat van die kant af in 'n andersins verduisterde ruimte verlig is, kyk direk na ons. Beide is die een met 'n baard, effens voor die ander, 'n kaal bors blootgestel en 'n kind suig. Ribera (1591 en ndash1652) skilder hierdie werk in opdrag aan die hertog van Alcal & aacute, wat beelde van bisarre onderwerpe versamel het vir sy eie vermaak. Die vroulike onderwerp, Magdalena Ventura, was destyds in haar vroeë vyftigs, en was bekend vir haar manlike gelaatstrekke en lang baard. Die Latynse inskripsie regs op die sokkel beskryf haar as 'n wonderlike wonder van die natuur. & Ventura het drie seuns gebaar, alhoewel almal gegroei het teen die tyd dat hierdie skildery aan die bors gemaak is, is dit miskien simbolies van haar kraam, net soos die spoel en die dop wat bo -op die voetstuk lê. Ondanks die moontlikheid dat die hertog en rsquos 'n kinderlike belangstelling in die oënskynlik abnormale onderwerp het, is die uitbeelding van die siters van Ribera ernstig en simpatiek. Die lug van plegtigheid, gegenereer deur die sombere, troebel palet, is allesbehalwe bespotlik. Die direkte kyk, ernstige uitdrukkings en die kragtige teenwoordigheid van die figure verleen hulle 'n seldsame waardigheid.
Ondanks beskuldigings van die teendeel, het Constantin Brancusi (1876 en ndash1957) daarop aangedring dat Prinses X was 'n voorstelling van 'n vroulike ideaal: 'n saggies skuins ovaal gesig en 'n grasieuse nek bo 'n pittige en vrygewige boesem. Tog is die beeld in 1920 uit die Salon des Ind & eacutependants verwyder op grond van onwelvoeglikheid. Woedend oor die suggestie dat die werk as enigiets anders geïnterpreteer kan word, het die kunstenaar dit geïdentifiseer as 'n portret van 'n wulpse eksliefhebber, met die hoogs gepoleerde bronsoppervlak bedoel as 'n letterlike weerkaatsing van vroulike ydelheid en haar gewoonte om gereeld haar voorkoms te kontroleer in 'n spieël. Die protes van kunstenaars opsy, die beeld stel onteenseglik 'n tweeledigheid van geslag voor, en afhangende van die hoek waaruit dit gekyk word, skuif verskillende manlike of vroulike eienskappe na vore. Van links voor lyk die vorm meer regop en die borste meer prominent, terwyl dit van regs gesien word, lyk die stuk meer C-vormig en lyk dit soos 'n regop penis en testikels. Kurators het opgemerk dat Brancusi & rsquos eie fotografiese rekords van die werk in die ateljee byna altyd van links toon. Daar is ook voorgestel dat Brancusi, bewustelik of andersins, sy eie sterk begeerte na die vroulike vorm in sy voorstelling inkorporeer.
Claude Cahun en Marcel Moore
Artistieke medewerkers, geliefdes, stiefsusters en Franse versetstryders, Claude Cahun (1854 en ndash1954) en Marcel Moore (1892 en ndash1972) het werke geskep wat geslags- en identiteitspolitiek in Europa tussen die oorloë ondersoek het. Die vroue, gebore onderskeidelik Lucy Schwob en Suzanne Malherbe, het die manlike skuilname aangeneem. Cahun, wat in 1911 met selfportret begin eksperimenteer het, is die onderwerp van die meeste van hul foto's, wat nooit gedurende hul lewens uitgestal is nie en eers in die 1980's aan die lig gekom het. Hierdie performatiewe portrette ondersoek die vloeibaarheid van geslag. In sommige is Cahun hiper-vroulik in oordrewe grimering en soenkrulle, terwyl sy in ander hipermanne is in 'n matroospak of met 'n kaalgeskeerde kop (iets uiters skaars vir 'n vrou in die twintigerjare) en 'n dandy & rsquos-aandfees. Hier kyk Cahun, geklee in 'n kraag- en fluweelbaadjie met 'n sakdoek, met 'n uitdagende uitdrukking na die kyker. Sy was geïnteresseerd in die konvensionele opvattinge van geslag, nie net in haar rok en kuns nie, maar ook in haar skryfwerk. By die vertaling van Havelock Ellis & rsquos baanbrekende tekste oor geslag en transgender -identiteit het sy beweer: & ldquoShuffle the cards. Manlik? Vroulik? Dit hang af van die situasie. Neutraal is die enigste geslag wat my altyd pas. & Rdquo
ONTITLED (DUBBELSYDIG), ILLUSTRASIE VIRIN DIE REALMS VAN DIE ONREEL
Middel van die 20ste eeu
Toe Henry Darger (1892 en ndash1973) in 1973 sterf, het hy 'n leeftyd se werk in sy Chicago-woonstel met een slaapkamer agtergelaat. Darger, wat die grootste deel van sy volwasse lewe as bediende in 'n hospitaal gewerk het, was 'n man wat in sy eie radikale verbeelding was. In isolasie het hy gewerk aan 'n 5000-bladsy manuskrip met die titel Die geskiedenis van my lewe het 'n joernaal gehou wat die weersomstandighede oor 'n tydperk van tien jaar noukeurig opgespoor het en, die belangrikste, 'n fantastiese geïllustreerde verhaal van 15,145 bladsye, In die Realms of the Unreal. Die heldinne van hierdie epiese verhaal is die Vivian Girls en sewe kinderprinsesse en -susters wat veg in 'n konflik wat deels geïnspireer is deur nuusberigte, die Amerikaanse burgeroorlog en die persoonlike lewe van Darger & rsquos. Die meisies en bose vyande, die Glandeliniërs, is volwassenes wat kinders verslaaf, gruwelik martel en bloedbad. Darger, wat 'n traumatiese kinderjare gehad het, het homself in die verhaal ingeskryf as die kinderbeskermer. Onderhewig aan baie interpretasies en baie debat, is sy uitbeelding van kinders as transgender, en toon dikwels jong meisies naak met prepubescent penisse. Die kombinasie van waterverf, tydskrifuitknipsels, Katolieke verwysings en ander beeldmateriaal: sy foto's kan ontstellend en wonderlik liries wees. Voor die laat-twintigste-eeuse bewegings soos popkuns, maar terselfdertyd kategorieë uitdaag, wemel Darger & rsquos-kuns van lewendige obsessies en verbeeldingryke totaliteit.
Lynda Benglis (b. 1941), beter bekend vir haar grootskaalse, post-minimalistiese beelde van gegote poliuretaanskuim, het ook 'n reeks foto's gemaak wat stereotipiese geslagsrolle parodieer, soos hierdie werk, gefotografeer deur Arthur Gordon, waarin sy poseer as 'n bruingebrande en geoliede pin-up. So 'n beeld kan gewoonlik 'n verterende heteroseksuele manlike blik voed, maar Benglis gryp in deur 'n groot dildo vas te hou asof dit haar penis is. Die dildo het, net soos haar grootskaalse beelde, die implisiete manlike chauvinisme van die kontemporêre kunswêreld uitgedaag deur simbole van manlike mag te bespot. Benglis het gesê van die destydse dominante abstrakte ekspressionistiese beweging, en ek het gesien dat dit 'n groot, machospeletjie was, 'n groot, heroïese abstrakte ekspressionistiese, macho-seksistiese spel. Dit gaan alles oor grondgebied. Hoe groot? & Rdquo 'n Deel van die gebied het die kommersiële infrastruktuur van kuns (soos galerye en vaktydskrifte) ingesluit waarop sy uiteindelik die aandag vestig in hierdie werk. Benglis het probeer om hierdie foto te publiseer Artforum as 'n & ldquoartist & rsquos verklaring & rdquo, maar die redakteur het geweier. Dus het sy en die Paula Cooper Gallery advertensieruimte in die tydskrif gekoop. Die uitlokkende advertensie met dubbele bladsye bestaan ​​uit haar gewaagde foto en 'n bladsy en 'n derde van helder swart met die naam van die galery en rsquos onopvallend links bo.
Hierdie beeldhouwerk het op die galeryvloer neergesak asof dit verlate was, maar het aanvanklik die voorkoms van 'n swaar sak gehad. Dit dra ook die kenmerkende tekens van die menslike liggaam, beide vroulik en manlik: 'n bors aan die een kant, 'n man en 'n harige bors aan die ander kant. Gober & rsquos (b. 1954) beeldlose beeldhouwerk werk op die breuklyn tussen die werklike en die illusoriese. Hier het hy 'n byewas -bolyf gemaak van die kleur van bleek vlees, in 'n regte sak gegooi, met regte menslike hare wat lyk asof dit naturalisties spruit. Lemloos en sonder kop lyk dit soos 'n klassieke bolyf wat in 'n museum vertoon word, 'n fragment van sy vorige self. Tog, deur die aantrekkingskrag van die swaartekrag van die wasgiet en die betekenis van die menslike liggaam, kry Gober & rsquos -werk 'n treffende gevoel van swakheid ver van die klassieke ideaal. Baie van die kunstenaars se werk is gemaak in die konteks van die vigs -krisis van die 1980's en 90's, en sy beelde van verlate, verswakte liggame en rsquo neem aanvullende patos in hierdie lig. Deur die bolyf as hermafrodiet voor te stel, stel Gober die vloeibaarheid van geslagskategorieë voor. Die poging om die liggaam as manlik of vroulik te kategoriseer, beslaan 'n ongemaklike plek, beide in die kamer en in aannames oor liggame in die algemeen.
Hurkend op 'n sokkel is 'n koplose, hondagtige wese met 'n menslike rug en veelvoudige uitsteekende borste. Sy skerp kloue en gespierde liggaamsbou dui op krag en aggressie, maar sy gladde, haarlose oppervlak gee 'n gevoel van kwesbaarheid. Hierdie vreemde dier is nie net gedeeltelik dierlik en gedeeltelik menslik nie, maar dit is ook 'n deel manlik en gedeeltelik vroulik, soos aangedui deur die opvallende fallus tussen sy uitgesplete agterpote. Bourgeois en rsquo-beeldhouwerk is geïnspireer deur 'n marmer uit die agtiende eeu in die Louvre deur F.A. Franzoni (Troon van 'n priesteres van Ceres), waarin twee gevleuelde sfinkse 'n troon bewaak. Deur die kop, arms en vlerke weg te doen, vestig Bourgeois (1911 & ndash2010) die aandag op die dubbelsinnige seksualiteit van haar wese, wat volgens haar 'n simboliese selfportret was. Die ses borste verteenwoordig haar koesterende rol as ma en vrou, wat vir haar man en drie seuns sorg. Terwyl die kloue die verdedigende matriarg simboliseer en bewaak vir diegene wat sy liefhet, beskryf Bourgeois die fallus as "die onderwerp van my teerheid. Ek woon immers saam met vier mans. Ek was die beskermer." Alhoewel die werk hoogs persoonlik vir die kunstenaar is, is die temas van begeerte, seksualiteit, koestering en beskerming universeel.
met ons kunsadviseurs om advies te koop of om die kuns te vind wat perfek vir u is. Ons het die hulpbronne om werke te vind wat by u behoeftes pas.
Dankie dat u Artspace.com besoek het (die 'webwerf') wat deur Artspace LLC besit en bestuur word. ("Artspace"). U gebruik van die webwerf dui aan dat u hierdie gebruiksvoorwaardes ("bepalings") gelees, verstaan ​​en daarmee saamstem. As u nie instem tot hierdie bepalings nie, mag u nie toegang tot die webwerf verkry of dit gebruik nie. Ons kan die Voorwaardes van tyd tot tyd sonder kennisgewing aan u verander. Die bepalings hierin vervat alle vorige kennisgewings of verklarings aangaande ons bepalings met betrekking tot hierdie webwerf. Ons moedig u aan om ons webwerf gereeld na te gaan om die huidige bepalings van krag te sien en enige veranderinge wat daaraan aangebring is. Deur die webwerf te gebruik na aanleiding van enige wysigings aan die bepalings, stem u in om deur sulke wysigings gebind te word.
Die webwerf bied 'n aanlynmark vir gepaste gekwalifiseerde verkopers ("verkoper") om goedere ("items") aan voornemende kopers ("kopers") te verkoop. Elke verkoop van 'n artikel direk tussen 'n koper en 'n verkoper word beheer deur hierdie bepalings.
Die webwerf, insluitend al die inhoud daarvan, soos teks, beelde en die HTML wat gebruik word om die bladsye te genereer ("materiaal"), is ons eiendom of die van ons verskaffers, vennote of lisensiehouers en word beskerm deur patent, handelsmerk en /of kopiereg ingevolge die Verenigde State en/of buitelandse wette. Tensy andersins hierin bepaal, mag u geen materiaal van hierdie webwerf in geheel of gebruik, aflaai, oplaai, kopieer, druk, vertoon, uitvoer, reproduseer, publiseer, wysig, verwyder, toevoeg tot, lisensieer, plaas, versend of versprei nie gedeeltelik vir enige openbare of kommersiële doel sonder ons spesifieke skriftelike toestemming. Ons verleen u 'n persoonlike, nie-eksklusiewe, nie-oordraagbare lisensie om toegang tot die webwerf te verkry en om die inligting en dienste hier te gebruik.
Die rol van Artspace is uitdruklik beperk tot die beskikbaarstelling van die webwerf en die instandhouding van die webwerf vir verkopers, kopers en gebruikers. Artspace is 'n tussenganger en nie 'n agent of vertroueling vir enige verkoper, koper of gebruiker vir enige doel nie.Artspace is nie verantwoordelik vir die werklike verkoop van enige item nie en het nie beheer oor die inligting wat deur verkopers, kopers of gebruikers verskaf word nie, en ook nie hul optrede of weglatings nie. Artspace is onafhanklik van die verkoper, koper en gebruiker, en geen vennootskap, gesamentlike onderneming, werknemer-werkgewer of franchise-franchisee-verhouding is bedoel of geskep deur die bedryf van hierdie webwerf deur Artspace nie.
Die webwerf is beskikbaar vir gebruikers van 18 jaar en ouer wat om geen rede deur Artspace opgeskort of verwyder is nie. Hierdie webwerf is nie gerig op kinders onder die ouderdom van 13 nie en versamel nie bewustelik inligting van sulke minderjarige kinders nie. U verklaar dat u nie 'n persoon is wat dienste onder die wette van die Verenigde State of ander toepaslike jurisdiksie mag ontvang nie. Met inagneming van u gebruik van die webwerf, tydens registrasie en te alle tye as u vrywillig inligting in u rekening invoer, stem u in om waarheidsgetroue, akkurate, huidige en volledige inligting oor uself te gee. Ons behou die reg voor om u rekening te eniger tyd te herroep, om diens te weier, diens te verwyder, inhoud te verwyder of te wysig, insluitend as gevolg van 'n skending van hierdie gebruiksvoorwaardes, sonder kennisgewing. Rekeninge is ongeldig waar dit deur die wet verbied word.
As u van mening is dat u werk gekopieer is op 'n manier wat 'n skending van kopiereg uitmaak, verstrek asseblief ons kopieregagent die volgende skriftelike inligting: (i) 'n elektroniese of fisiese handtekening van die persoon wat gemagtig is om namens die eienaar van die kopieregbelang op te tree (ii) 'n beskrywing van die kopiereg waarop u beweer is geskend (iii) 'n beskrywing van waar die materiaal wat u beweer inbreuk maak op die webwerf (iv) u adres, telefoonnommer en e-posadres ( v) 'n verklaring deur u dat u te goeder trou glo dat die betwiste gebruik nie gemagtig is deur die eienaar van die outeursreg, die agent of die wet nie en (vi) 'n verklaring deur u, onder straf van meineed, dat bogenoemde die inligting in u kennisgewing is akkuraat en dat u die outeursregteienaar is of gemagtig is om namens die outeursregteienaar op te tree. Ons kopieregagent vir kennisgewing van bewerings van inbreuk op outeursreg op die webwerf kan soos volg bereik word:
Ons behou die reg voor om enige rede na ons eie diskresie en sonder kennisgewing aan u, om enige aspek van die webwerf te beëindig, te verander, op te skort of te staak, insluitend, maar nie beperk nie tot, inligting, produkte, data, teks, musiek, klank, foto's, grafika, video, boodskappe of ander materiaal ("Inhoud"), funksies en/of ure se beskikbaarheid, en ons is nie aanspreeklik teenoor u of 'n derde party daarvoor nie. Ons kan ook reëls opstel vir en beperkings op die gebruik van die webwerf of u toegang tot die gedeelte, of alles, sonder kennisgewing of boete beperk. Ons het die reg om hierdie reëls en/of beperkings te eniger tyd na ons goeddunke te verander.
Plaas materiaal wat onder kopiereg is of andersins deur 'n derde party besit word, tensy u die outeursregteienaar is of die toestemming van die eienaar het om dit te plaas
Misbruik van die uitnodiging van 'n vriend se voordeel op enige manier, insluitend, maar nie beperk nie tot, verskeie kere en onder verskillende aliasse en/of onder verskillende e -posadresse
Probeer om die kwesbaarheid van 'n stelsel of netwerk te ondersoek, te skandeer of te toets of om veiligheids- of stawingsmaatreëls te skend sonder behoorlike magtiging
verskaf gebruikersinhoud wat u nie die reg het om in te dien nie, tensy u die toestemming van die eienaar het, dit bevat materiaal wat gedek word deur iemand anders se outeursreg, patent, handelsgeheim, privaatheid, publisiteit of enige ander eiendomsreg
verskaf gebruikersinhoud wat onwettig, onwelvoeglik, lasterlik, lasterlik, dreigend, pornografies, teisterend, haatlik, ras- of etnies aanstootlik is, of gedrag aan te moedig wat as 'n strafbare oortreding beskou kan word, aanleiding kan gee tot burgerlike aanspreeklikheid, 'n wet oortree of andersins onvanpas
Behalwe as dit spesifiek anders bepaal word, verleen u aan ons 'n nie-eksklusiewe, royalty-vrye, ewigdurende, onherroeplike en ten volle sub-lisensieerbare reg om te gebruik, te reproduseer, aan te pas, te publiseer, te vertaal, as u inhoud plaas of materiaal op die webwerf voorlê, skep afgeleide werke uit, versprei en vertoon sulke inhoud oor die hele wêreld in enige media. U verklaar en waarborg dat u al die regte op die inhoud wat u plaas, besit of andersins beheer, dat die inhoud akkuraat is, dat die gebruik van die inhoud wat u verskaf nie hierdie bepalings of enige wet of regulasie oortree nie, en dat die inhoud geen besering aanrig nie enige persoon of entiteit. Ons het die reg, maar nie die verpligting om enige aktiwiteit of inhoud te monitor en te wysig of te verwyder nie. Gebruikersinhoud kom uit verskillende bronne. Ons onderskryf of ondersteun geen sienings, opinies, aanbevelings of advies wat in gebruikersinhoud voorkom nie, en ons staan ​​ook nie vas vir die akkuraatheid of betroubaarheid, bruikbaarheid, veiligheid of intellektuele eiendomsreg van gebruikersinhoud nie. Ons aanvaar geen verantwoordelikheid nie en aanvaar geen aanspreeklikheid vir gebruikersinhoud wat deur u of deur 'n derde party geplaas is nie.
Die verkoper is verantwoordelik vir die akkurate beskrywing en prys van die items wat hy te koop aanbied. Die koper is alleen verantwoordelik vir die bepaling van die waarde, toestand en egtheid van die items wat gekoop word en om die koopprys aan die verkoper te betaal, insluitend enige verkoopbelasting, BTW of invoer/uitvoerbelasting.
Die webwerf is ontwerp om die koper toegang te gee tot items soos die verkopers dit aanbied. Gevolglik verifieer Artspace geen inligting deur die verkoper (of sy verteenwoordiger wat 'n item verkoop) nie en lewer Artspace geen verklarings of waarborge ten opsigte van die verkoper, die item of die inligting rakende die item nie.
Alle items wat op die webwerf verskyn, word verkoop soos dit is en met alle foute. Nóg die verkoper nóg Artspace bied enige koper waarborg, waarborg of voorstelling, uitgedruk of geïmpliseer, met betrekking tot enige item, insluitend sonder beperking die toestand, verkoopbaarheid, geskiktheid vir 'n spesifieke doel, kwaliteit, rariteit, belangrikheid, herkoms, ontwerper of skepper, uitstallings, literatuur, historiese relevansie, of die koper enige reproduksiereg of ander intellektuele eiendomsreg in enige item verkry. Geen enkele verklaring, mondelings of skriftelik nie, word as sodanige waarborg, waarborg of voorstelling beskou.
Alle bod sal in Amerikaanse dollars wees. Dit mag van deelnemende verkopers en kopers vereis word om op die webwerf te registreer, 'n gebruikersnaam en wagwoord te kies en moet instem om aan hierdie bepalings gebonde te wees. Kopers moet 'n geldige kredietkaart by Artspace registreer en instem om 'n koperpremie te betaal aan Artspace wat by die suksesvolle bodprys gevoeg word. Die koper se premie is gelykstaande aan 15% van die suksesvolle bodprys vir bod op sommige veilingsitems. Die suksesvolle bieër betaal die koopprys plus die koper se premie as die finale koopprys. Die ooreenkomste tussen kopers en verkopers word nie beheer deur die VN -konvensie oor kontrakte vir die internasionale verkoop van goedere nie, waarvan die toepassing uitdruklik uitgesluit is.
Verkopers mag 'n minimum prys vir 'n veilingsitem ("Reserweprys") bepaal. 'N Verkoper hoef geen bod te aanvaar vir minder as die reserweprys nie. As die bod onder die reserweprys van die verkoper geplaas word, sal die bieër in kennis gestel word dat die bod onder die reserweprys is.
Voer die maksimum bedrag in wat u bereid is om vir die werk te betaal wanneer u 'n bod plaas. Om u 'maksimum bod' in te voer, beteken nie noodwendig dat u die prys sal betaal nie, u kan minder betaal. Die veilingstelsel bied namens u volmag tot die bedrag van u maksimum bod. Sodra u u maksimum bod ingevoer het, sal u huidige bod in die bedrag van die "volgende minimum bod" wees. Namate die veiling verloop, vergelyk Artspace u bod met dié van ander bieërs. As u 'n uitbod bied, bied die stelsel outomaties namens u aan volgens die aanbiedingsverhogings wat vir die veiling vasgestel is tot (maar nooit meer as) u maksimum bod. Ons verhoog u bod net soveel as wat nodig is om u posisie as die hoogste bieër te behou. U maksimum bod word vertroulik gehou totdat dit deur 'n ander bieër oorskry word. As u maksimum bod oortref word, word u per e -pos in kennis gestel sodat u nog 'n bod kan plaas.
As die veiling 'n voordeelveiling is of 'n veiling met 'n fisiese gebeurtenis (wat op die veilingsbladsy opgemerk sal word), word alle aanlynbiedings na die geleentheid oorgedra, en Artspace, of die organisasie wat die geleentheid bestuur, sal voortgaan om u bod persoonlik te monitor. en gaan namens u volmag op tot u maksimum bod. Wenners wat bie, sal binne 48 uur na die einde van die veiling in kennis gestel word. As u nie deur Artspace gekontak word nie, was u nie die hoogste bieër nie.
By ontvangs van die koper se premie, stuur Artspace die suksesvolle koper en verkoper 'n e -pos aan en stuur elkeen die naam, adres, telefoonnommer en e -posadres van die ander koper en verkoper is daarna alleen verantwoordelik vir die oordrag van betaling van die aankoop. prys binne 24 uur na die stuur van die Artspace -e -pos en vir die vinnige aflewering van die goedere na ontvangs van goeie geld. As die koper om een ​​of ander rede na die aanvanklike bevestiging van die suksesvolle bod van Artspace die transaksie kanselleer of nie aan die verkoper betaal nie, bly die koper aanspreeklik teenoor Artspace vir die volle koper se premie en behou Artspace die reg voor om sodanige koperpremie te behou ander regsmiddels wat dit by die reg of billikheid bied.
Verkopers wat goedere aanbied, moet 'n beskrywing van die aangebied goedere plaas en 'n minimum reserweprys, 'n minimum oorbodbedrag en die beëindiging van die veiling van die goedere bepaal. Verkopers stem in om die hoogste bod bo hul vasgestelde reserweprys te aanvaar en om die aangebied goedere te lewer aan die koper wat die hoogste bod indien.Alle goedere wat aangebied word met behulp van die aanmeldingsinligting van 'n verkoper, word deur Artspace en die bieërkoper beskou as aangebied of gemagtig deur die verkoper. Verkopers is alleen verantwoordelik vir die beskrywing, toestand, egtheid en kwaliteit van die goedere wat aangebied word. Verkopers verklaar dat hulle aan alle toepaslike wette voldoen, insluitend die beperkinge op die oordrag van tegniese data wat uit die Verenigde State of die land waarin die verkoper woon, asook die beperkings op die invoer of uitvoer van goedere uit die land van die verkoper, sonder beperking. na die land van die koper.
Deur goedere op die Artspace -veilings te plaas, verteenwoordig en waarborg elke verkoper dat hy/sy die vrye en bemarkbare titel van die goedere wat aangebied word, besit en dat die verkoop aan enige koper vry en vry van alle aanspreeklikhede of beswarings sal wees. Verkopers stem saam dat Artspace Auctions beelde en inligting in Engels sal publiseer rakende die goedere wat deur verkopers aangebied word. Verkopers is alleen verantwoordelik vir die beskrywings van goedere en alle ander inhoud wat deur verkoper aan Artspace verskaf word. Elke verkoper stem saam dat Artspace inhoud wat deur verkopers ingedien is, mag herformateer om die behoeftes en opmaak van die Artspace Auctions die beste te pas. Verkopers verleen Artspace 'n ewige, onherroeplike, royalty-vrye lisensie om die lysinligting op ander terreine van die webwerf na ons goeddunke te gebruik.
Kopers is verantwoordelik om die waarde, toestand en egtheid van die goedere te bepaal. Kopers wat aan die Artspace Auctions deelneem, verklaar en waarborg deur enige bod te plaas dat hulle gereed is, bereid is om die koopprysbod, alle toepaslike belastings en die koper se premie alles te betaal binne 24 uur na die sluiting van die veiling as hulle die suksesvolle bieër. Biedings wat ingedien word met behulp van die koper se registrasie -inligting, word geag gemaak of goedgekeur deur die koper. Elke koper wat 'n bod plaas, verteenwoordig en waarborg dat sodanige aanbiedinge nie die produk is van 'n samespannende of ander mededingingsbeperkende ooreenkoms nie en andersins in ooreenstemming is met federale en staatswette. Elke koper is verantwoordelik vir die betaling van die New York -staat en plaaslike verkoopsbelasting, enige toepaslike gebruiksbelasting, enige federale luukse belasting of enige ander belasting wat op die aankoop van die goedere bepaal word. Die koper is alleen verantwoordelik vir die identifisering en verkryging van die nodige uitvoer-, invoer- of ander permit vir die aflewering van die goedere en om te bepaal of die goedere onderhewig is aan uitvoer- of invoer -embargo's.
Verkopers en kopers is dit eens dat Artspace nie verantwoordelik is vir en geen voorleggings of waarborge lewer (uitdruklik of stilswyend) oor die goedere wat aangebied word nie, insluitend sonder beperking met betrekking tot verhandelbaarheid, geskiktheid vir 'n spesifieke doel, die akkuraatheid van die beskrywing van die goedere , die fisiese toestand, grootte, kwaliteit, rariteit, belangrikheid, medium, herkoms, of die goedere onderhewig is aan uitvoer- of invoerbeperkings of embargo's, gestuur of aflewering, verpakking of hantering, die betaling van die koper, die vermoë van die verkoper om die koopprys, of enige ander voorstelling of waarborg van enige aard of aard in te vorder. Artspace is nie verantwoordelik vir enige foute of versuim om aanlynbiedings uit te voer nie, insluitend, sonder beperking, foute of mislukkings wat veroorsaak word deur (1) die verbinding met die internet of die sagteware vir aanlyn bied deur enige party, (2) 'n onderbreking of mislukking van die aanlyn bied sagteware, of (3) 'n onderbreking of mislukking van die internetverbinding of rekenaar van 'n verkoper of koper of (4) enige foute of weglatings in verband met die bodproses.
U stem in om alle toepaslike wette, reëls en regulasies in verband met u gebruik van die webwerf na te kom. Sonder om die algemeenheid van die voorafgaande te beperk, stem u in tot alle toepaslike wette rakende die oordrag van tegniese data wat uitgevoer is uit die Verenigde State of die land waarin u woon.
U kan moontlik vanaf die webwerf na derde partye se webwerwe ('gekoppelde webwerwe') skakel. Gekoppelde webwerwe word egter nie op enige manier deur ons nagegaan, beheer of ondersoek nie, en ons is nie verantwoordelik vir die inhoud, beskikbaarheid, advertensies, produkte, inligting of gebruik van gebruikersinligting of ander materiaal van sodanige gekoppelde webwerwe of enige bykomende skakels daarin vervat. Hierdie skakels impliseer nie ons onderskrywing van of assosiasie met die gekoppelde webwerwe nie. Dit is u uitsluitlike verantwoordelikheid om die toepaslike diensvoorwaardes van die gekoppelde webwerwe na te kom, sowel as met enige ander verpligting onder kopiereg, geheimhouding, laster, ordentlikheid, privaatheid, sekuriteit en uitvoerwette wat verband hou met die gebruik van sodanige gekoppelde webwerwe en enige inhoud daarop vervat. In geen geval sal ons, direk of indirek, aanspreeklik wees vir enigiemand vir enige verlies of skade wat voortspruit uit of veroorsaak is deur die skepping of gebruik van die Gekoppelde Webwerwe of die inligting of materiaal wat deur hierdie Gekoppelde Sites verkry word nie. U moet die administrateur of die webmeester van die webwerf rig. Ons behou die uitsluitlike reg voor, na eie goeddunke, om enige funksie of skakel na enige van die gekoppelde webwerwe van die webwerf toe te voeg, te verander, te weier of te verwyder, of om verskillende funksies of skakels aan verskillende gebruikers bekend te stel.
Ons moet toestemming verleen vir enige tipe skakel na die webwerf. Om ons toestemming te soek, kan u vir ons skryf op die onderstaande adres. Ons behou egter die reg voor om enige versoek te weier of om enige toestemming deur ons verleen om deur middel van so 'n ander tipe skakel te skakel, en om te beëindig dat enige sodanige skakel na die webwerf te eniger tyd na goeddunke vereis word.
Die webwerf, insluitend sonder beperking, alle inhoud, funksie, materiaal en dienste word verskaf op 'n "soos dit is" en "so beskikbaar", sonder voorstellings of waarborge van enige aard, uitdruklik of geïmpliseer: (I) ENIGE GARANTIE VIR INLIGTING, GEGEVENS, GEGEVENSVERWERKINGSDIENSTE OF ONGEDRUKTE TOEGANG (II) ENIGE GARANTIES MET BETREKKING TOT BESKIKBAARHEID, AKKURAATHEID, VOLLEDIGHEID, OF INHOUD VAN INLIGTING, VERANTWOORDELIKHEID VIR 'N BESONDERE DOEL OF (IV) ENIGE VERTEENWOORDIGING OF GARANTIE MET BETREKKING TOT DIE KENMERK, reputasie of besigheidspraktyke van die verkoper. Artspace GARANTIEER NIE DAT DIE WEBWERF OF DIE FUNKSIE, INHOUD OF DIENSTE BESKIKBAAR GEMAAK WORD NIE, TYDIG, VEILIG, ONDERBREK OF FEILVRIJ IS, OF dat defekte reggestel sal word. Artspace bied geen waarborg dat die webwerf aan die verwagtinge of vereistes van die gebruiker sal voldoen nie. GEEN ADVIES, UITSLAE OF INLIGTING, OF MATERIAAL OF MONDELING OF GESKRYF, WAT DEUR JOU OP DIE WEBWERK BEDIEN WORD NIE 'N GARANTIE WAT NIE UITDRUKSLIK HIERGEMAAK WORD NIE. As u ontevrede is met die webwerf, is u enigste oplossing die gebruik van die webwerf nie meer nie.
U STEM UITDRUKKIG IN OM ARTSpace, LLC, sy vennote, of enige van hul respekvolle direkteure, beamptes, werknemers, agente, vennote, afdelings, afverkopers, afverkopers, afrigters, afrigters, afrigters, afrigters, afrigters, afrigters, afrigters ), EN ELKE VAN DIE VOORGaande, VAN ENIGE EN ALLE MANIERE VAN OPTREDE, EIS OF OORSAAK VAN OPTREDING OF PAK, REGS OF GELYKHEID, EN VAN ENIGE EN ALLE VERLIES, SKADE, KOSTE OF UITGAWES, INCLUSIEF SONDER BEPERKINGSKOSTES EN 'GELDE, WAT U KAN HIERDIE VRIJGESTELDE PARTYE, OF ENIGE VAN HULLE, BEKEND OF ONKENNIS, OPGEBREEK OF ONBESKRYF KAN WORD, WAT OP' N GESKIL UIT 'N GESKIEDENIS STAAN OF VERSTAAN. U VERWYDER VERDER ALLE TOEPASSELIKE REGTE KRAGTENS AFDELING 1542 VAN DIE CIVILIA -KODE IN CALIFORNIA, EN ENIGE GELYKTIGE WET VAN ENIGE TOEPASLIKE REGTE, WAT STATE: "'N ALGEMENE KENNISGEWING VERLENG NIE IN KLASSE WAT DIE Krediet nie in verband met die skuld nie DIE TYD VAN DIE UITVOERING VAN DIE VRYSTELLING, WAARVAN HOM KENNE, MATERIAAL SY AFSLUITING MET DIE SKULDENAAR MOET BEVLAK HET. "
GEEN GEBEURTENIS KAN Artspace, sy geliefdes of enige van hul respek- tiewe direkteure, beamptes, werknemers, agente, vennote, afdelings, verskaffers, verskaffers, afgevaardigden IS AANSPREEKLIK VOOR ENIGE INDIREKTE, SPESIALE, VOORVAL, GEVOLGENS, VOORBEELDSE OF STRAF SKADE WAT VANAF OF DIREK OF INDIREKT VERWANTE VERHOUD MET DIE GEBRUIK VAN, OF DIE ONVERMOEDIGHEID, DIE SITE OF DIE INHOUD, MATERIAAL, WERKLIKHEID, WERKLIKHEID, WERKLIKHEID, , VERLIES VAN INKOMSTE, OF ANTISIPEERDE WINSTE, OF VERLORE BESIGHEID, GEGEVENS OF VERKOOP, OF KOSTE VAN VERSKILLENDE DIENSTE, SELFS AS DIE MAATSKAPPY OF SY VERTEENWOORDIGER OF SULKE INDIVIDUELE AANGEVAL IS VAN DIE MOONTLIKHEID. Sommige JURISDIKSIES MOET DIE BEPERKING OF UITSLUITING VAN AANSPREEKLIKHEID NIE TOEGELAAT NIE, SOMMIGE VAN DIE BOGENOEMDE BEPERKINGS KAN NIE OP JOU VAN TOEPASSING WORD NIE. DIE GEWONE AANSPREEKLIKHEID VAN Artspace AAN U NOG GEEN GEBRUIK VIR ALLE SKADE, VERLIES EN OORSAKE VAN OPTREDE (OF IN KONTRAK OF GEDRAG, INGESLUIT, MAAR NIE BEPERK TOT NADIGHEID OF ANDERS) VAN DIE TERME OF U GEBRUIK VAN DIE GEBRUIK , IN DIE GROEI, $ 100,00. SONDER BEPERKING VAN DIE VOORUITGANTE, MOET ARTSPACE OF SY RESPEKTIEWE Beamptes GEEN GEBEURTENIS GEBEURTIGHEID, WERKNEMERS, AGENTE, OPVOLGERS, filiale, afdelings, verskaffers, byeenkoms, informaties, byeenkoms, byeenkoms, verhuurders, verhurings, byeenkomste OF andersins in verband met die verlies van enige data of inligting wat in u rekening voorkom, of andersins gestoor deur of ter wille van Artspace.
Die items wat op ons webwerf gekoop word, word deur 'n derde party vervoer volgens 'n versendingskontrak. Gevolglik kan die risiko van verlies en titel van sulke items by u oorgaan by aflewering by die vervoerder.
In die geval van 'n geskil oor die identiteit van die persoon wat die inskrywing indien, word die inskrywing geag ingedien te word deur die persoon op wie se naam die e-posrekening geregistreer is. Alle tekeninge word onder toesig van die borg uitgevoer. Die besluite van die borge is finaal en bindend in alle aangeleenthede rakende hierdie wedstryd. Borge behou die reg voor om, na eie goeddunke, enige individu wat hy bevind, na eie goeddunke te diskwalifiseer om met die inskrywingsproses of die werking van die wedstryd of die webwerf op www.artspace.com gepeuter te word om 'n oortreding van die diensbepalings van die webwerf om in stryd met hierdie amptelike reëls op te tree om ontwrigtend op te tree of met die opset om iemand anders te irriteer, te misbruik, te bedreig of te teister.As hierdie wedstryd om een ​​of ander rede nie kan funksioneer soos beplan nie weens infeksie deur rekenaarvirus, foute, knoeiery, ongemagtigde ingryping, bedrog, tegniese mislukkings of enige ander oorsaak wat na die uitsluitlike mening van die borg die administrasie beskadig of beïnvloed , sekuriteit, billikheid, integriteit of behoorlike uitvoering van hierdie wedstryde, behou die borg die reg voor om die wedstryd te kanselleer, te beëindig, te wysig of op te skort.
BORGER AANGAAN NIE VERANTWOORDELIKHEID VIR ENIGE FOUT, GELUKKIGHEID, ONDERBREKING, VERWYDERING, DEFEKT, VERTRAGING IN GEBRUIK OF OORDRAG, KOMMUNIKASIES LYNMISLUKKING, DIEFSTAL OF VERNIETIGING OF ONGETUIGDE TOEGANG TOT HIERDIE WEBWERKE. BORG IS NIE VERANTWOORDELIK VIR ENIGE PROBLEME OF TEGNIESE WONKING VAN ENIGE TELEFOONNETWERK OF TELEFOONLYNE, REKENAARSTELSELSTELSELS, BEDIENERS, REKENAARTOEPASSING, MISSTELLING VAN E-POSTEKONTOR, TOEGANGSTERKENINGE MENSLIKE FOUT OF VERKEERSOPGAWE OP DIE INTERNET OF OP ENIGE WEBWERF, OF ENIGE KOMBINASIE DAARVAN. BORG IS NIE VERANTWOORDELIK VIR ENIGE ONKORREKTE OF ONNAUWKEURIGE INVANG VAN INLIGTING OF DIE ONGELUKKIGHEID OM SO INLIGTING TE VANG NIE, OF dit veroorsaak word deur webwerfgebruikers, VERKEERD OF HAKKING, OF ENIGE VAN DIE TOERUSTING OF PROGRAMMERING MET GELEENTHEID. BORG IS NIE VERANTWOORDELIK VIR LETSEL OF SKADE AAN DEELNEMERS OF OP ENIGE ANDER PERSOON SE REKENAAR VERWANTE OF AANVOLGENDE VAN DEELNAME IN HIERDIE KOMPETISIE OF VAN OF GEBRUIK VAN DIE WEBWERF NIE. SPONSOR, OF HULLE OUERBEDRYWE, VERDELERS, BETROKKENHEID, filiale, beamptes, verkopers, en agentskappe, ELKEEN VAN HULLE RESPEKTIEWE DIREKTEURE, Beamptes, WERKGEWINGS KANTOORSKRIFTE EN KOMPONENTE , INSLUITEND VAN DIREKTE, INDIREKTE, VOORVALLIGE, GEVOLGENS OF STRAF SKADE WAT UIT U DEELNAME IN DIE KOMPETISIE OORSPREEK, TOEGANG TOT EN GEBRUIK VAN DIE WEBWERF OF DIE AFLAAD VAN MATERIAAL UIT GEBOUWE VERSLAG. SONDER DIE VOORUITGANG Beperk, word ALLES OP DIE WEBWERF EN IN HIERDIE KOMPETISIE SONDER GEGEVENS SONDER GARANTIE VAN ENIGE Soorte, OF UITDRUKKIG OF IMPLISEERD, MAAR NIE BEPERKTE AAN DIE IMPLICIETE GARANTIES VAN MERCHANTABILITEIT OORTREDING. SOMMIGE BESKRYWING MAG DIE BEPERKINGS OF UITSLUITING VAN AANSPREEKLIKHEID NIE TOEVOEGD VIR GEVALS- OF GEVOLGENSKADE OF UITSLUITING VAN GEVOLGTE GARANTIES NIE, SOMMIGE VAN BOGENOEMINGS OF UITSLUITINGS MAG NIE OP JOU VAN TOEPASSING NIE. Kontroleer u plaaslike wette op enige beperkings of beperkings rakende hierdie beperkings of uitsluitings.
As voorwaarde vir deelname aan wedstryde, stem u in dat alle geskille wat nie opgelos kan word tussen die partye, eise en oorsake van aksie wat voortspruit uit of verband hou met hierdie wedstryd, of toegeken pryse, of die bepaling van die wenner, individueel opgelos, sonder om enige vorm van klasaksie uit te sluit uitsluitlik deur arbitrasie ingevolge die kommersiële arbitrasiereëls van die American Arbitration Association, dan effektief. Verder sal u in geen sodanige geskil onder geen omstandighede toegelaat word om toekennings te bekom nie, en gee u hiermee afstand van alle regte om straf, toevallige of gevolglike skade of ander skadevergoeding, insluitend advokate, anders as u werklike eie uitgawes (dws koste verbonde aan die deelname aan hierdie wedstryd), en u gee verder afstand van alle regte om skade te vermeerder of te verhoog. Alle kwessies en vrae rakende die konstruksie, geldigheid, interpretasie en afdwingbaarheid van hierdie Amptelike Reëls, of u regte en verpligtinge of die regte en verpligtinge van die Borg in verband met hierdie Wedstryd, word beheer en vertolk in ooreenstemming met die wette van die Staat van New York, VSA, sonder om uitvoering te gee aan die wettebotsingsreëls daarvan, en alle verrigtinge vind in die staat in die stad en graafskap van New York plaas.
As voorwaarde vir deelname aan wedstryde, stem u in dat alle geskille wat nie opgelos kan word tussen die partye, eise en oorsake van aksie wat voortspruit uit of verband hou met hierdie wedstryd, of toegeken pryse, of die bepaling van die wenner, individueel opgelos, sonder om enige vorm van klasaksie uit te sluit uitsluitlik deur arbitrasie ingevolge die kommersiële arbitrasiereëls van die American Arbitration Association, dan effektief. In so 'n geskil mag u onder geen omstandighede toekennings kry nie, en gee u afstand van alle regte om straf, toevallige of gevolglike skade of ander skadevergoeding, insluitend prokureursgelde, te eis behalwe u werklike eie uitgawes (dws koste verbonde aan die deelname aan hierdie wedstryd), en u gee verder afstand van alle regte om skade te vermeerder of te verhoog. Alle kwessies en vrae rakende die konstruksie, geldigheid, interpretasie en afdwingbaarheid van hierdie Amptelike Reëls, of u regte en verpligtinge of die regte en verpligtinge van die Borg in verband met hierdie Wedstryd, word beheer deur en geïnterpreteer in ooreenstemming met die wette van die Staat van New York, VSA, sonder om uitvoering te gee aan die wettebotsingsreëls daarvan, en alle verrigtinge vind in die staat in die stad en graafskap van New York plaas.
As voorwaarde vir deelname aan wedstryde, stem u in dat alle geskille wat nie opgelos kan word tussen die partye, eise en oorsake van aksie wat voortspruit uit of verband hou met hierdie wedstryd, of toegeken pryse, of die bepaling van die wenner, individueel opgelos, sonder om enige vorm van klasgeding uit te sluit uitsluitlik deur arbitrasie ingevolge die kommersiële arbitrasiereëls van die American Arbitration Association, dan effektief. Verder sal u in geen sodanige geskil onder geen omstandighede toegelaat word om toekennings te bekom nie, en gee u hiermee afstand van alle regte om straf, toevallige of gevolglike skade of ander skadevergoeding, insluitend advokate, anders as u werklike eie uitgawes (dws koste verbonde aan die deelname aan hierdie wedstryd), en u gee verder afstand van alle regte om skade te vermeerder of te verhoog. Alle kwessies en vrae rakende die konstruksie, geldigheid, interpretasie en afdwingbaarheid van hierdie Amptelike Reëls, of u regte en verpligtinge of die regte en verpligtinge van die Borg in verband met hierdie Wedstryd, word beheer deur en geïnterpreteer in ooreenstemming met die wette van die Staat van New York, VSA, sonder om uitvoering te gee aan die wettebotsingsreëls daarvan, en alle verrigtinge vind in die staat in die stad en graafskap van New York plaas. In die geval van 'n geskil oor die identiteit van die wenner op grond van 'n e-posadres, word die weninskrywing verklaar deur die gemagtigde rekeninghouer van die e-posadres wat tydens inskrywing ingedien is. '' Gemagtigde rekeninghouer word gedefinieer as die natuurlike persoon wat aan 'n e-posadres toegewys is deur 'n internet-toegangsverskaffer, aanlyn diensverskaffer of 'n ander organisasie (bv. Besigheid, opvoeding, instelling, ens.) Wat verantwoordelik is vir die toewysing e-posadresse vir die domein wat verband hou met die ingediende e-posadres
Enige eis of vonnis wat u ten opsigte van Artspace of die webwerf mag hê, moet binne een (1) jaar nadat die eis of die saak ontstaan ​​het, begin word.
Ons versuim om enige reg of bepaling van die Voorwaardes uit te oefen of af te dwing, vorm nie 'n afstanddoening van sodanige reg of bepaling nie. As 'n hof van bevoegde jurisdiksie enige bepaling van die voorwaardes ongeldig bevind, kom die partye tog ooreen dat die hof moet poog om uitvoering te gee aan die partye se voornemens, soos weerspieël in die bepaling, en die ander bepalings van die bepalings bly in volle krag en effek.
U mag nie die voorwaardes of enige van u regte of verpligtinge onder die bepalings toewys sonder ons uitdruklike skriftelike toestemming nie.
Die bepalings is ten bate van die opvolgers, toewysers en lisensiehouers van Artspace. Die afdelingstitels in die bepalings is slegs gerieflik en het geen regs- of kontraktuele effek nie.
WTF: Waarom is openbare naaktheid wettig in Vermont, maar openbare ontrou is dit nie?
Vermont se ongemaklike houding oor openbare naaktheid kan nuwelinge in die war bring wat verneem dat dit onwettig is om kaal in die openbaar te wees. kry kaal daar. Vermonters kan dit alles in die buitelug laat uithang - mits 'dit' al gekuier het toe hulle hul huis, motor of werkplek verlaat het. Die werklike afval van kledingstukke al fresco stel die oortreder nie net bloot aan die elemente nie, maar ook aan die risiko van vervolging weens skandelike en wulpse gedrag. Huh?
Wetlik het die onderskeid tussen naak sonbaai in die tuin en flits met reënjas baie te doen met wat die publiek se "gevoel van ordentlikheid, ordentlikheid en sedelikheid" beledig. Hierdie standaard is in 1846 ingestel, toe die hooggeregshof in Vermont gevra is om te besluit, in Staat v. Millard, of ene J. Millard van Orleans County skuldig was aan skandelike en wulpse gedrag nadat hy herhaaldelik 'sy privaat dele' aan verskeie mense blootgestel het 'met die opset om in hul gemoed aanstoot te gee aan onwelvoeglike en onkuise begeertes en neigings'. Opsetlik het die hof bepaal dat Millard nie 'n nudis was nie, maar 'n pervert.
Die wettige drempel om 'n L & ampL -heffing vir openbare naaktheid in te dien, of selfs die mindere van wanordelike gedrag, het mettertyd ontwikkel. In die vroeë sewentigerjare, net soos hippies en terug-na-die-landers in die Green Mountain-staat aankom, het die staatspolisie die destydse prokureur van die Chittenden County-staat, Patrick Leahy, gevra om te weeg oor wat Leahy die 'eertydse praktyk van swem sonder klere, in die volksmond bekend as 'maer dompel'. "
Nadat een oorgretige aanklaer openbare woede ontlok het deur 'n man in die tronk te sit omdat hy in 'n rivier geswem het, het die polisie verwarring uitgespreek oor die gepaste reaksie op swembadders.
In reaksie hierop skryf Leahy 'n ietwat tong-in-die-kies boodskap aan "enige wetstoepassingsbeampte wat so min kriminele aangeleenthede het om te ondersoek, om tyd te hê om die huidige gewilde onderwerp te ondersoek."
'Ek was oorspronklik nie geneig om die misdaadbestryding van die Chittenden County State Attorney's Office te vertraag lank genoeg om 'n memorandum van so 'n klein oomblik uit te reik nie,' het Leahy in sy memo van 7 Julie 1971 geskryf. Maar nadat hy 'die kwessie ondersoek' het - meestal deur kollegas te raadpleeg en 'ou Norman Rockwell -skilderye na te gaan wat deur die ACLU opstandig opgewek is,' het Leahy vasgestel dat 'die meeste Vermonters met wie ek gepraat het, betrokke was by sulke skandelike aktiwiteite een of ander tyd in hul lewe (met die uitsondering van 'n paartjie wat ek nie geglo het nie, wat beweer het dit in Mei in Vermont gedoen het). "
Uiteindelik het Leahy meegedeel dat hoewel naak bad in sekere openbare gebiede onaanvaarbaar was - soos Burlington's North Beach, waar die plaaslike verordening dit spesifiek verbied - dit op privaat grond buite die oogpunt goed was.
Wat semi-afgesonderde gebiede betref, het Leahy vasgestel dat naaktheid aanvaarbaar is "as geen lid van die publiek aanstoot neem nie, het daar geen wanordelike gedrag plaasgevind nie." Maar as die naaktheid aanstoot gee, het Leahy die polisie aangeraai om die maer dippies te vra om aan te trek of 'n kaartjie in die gesig te staar.
In latere jare het die standaard vir polisiebetrokkenheid erodeer tot die punt dat die blote publieke uitsending van u gemors nie meer as 'n moontlike oortreding gekwalifiseer het nie. Gedurende die 1980's en 90's het verskeie parke en strande rondom Vermont 'n kuierplek geword vir diegene wat van ontspanning hou.
Een van die plekke is die Ledges, 'n swemgat wat opsioneel is vir klere in Wilmington's Harriman Reservoir. Aan die einde van die negentigerjare, namate die Ledges in gewildheid toegeneem het, het dit ongewenste ondersoek begin lok, klagtes gelê oor kondome wat weggegooi is, seks in die bos en af ​​en toe 'bush-whacker', oftewel openbare masturbateur.
Alhoewel sulke voorvalle skaars was, het die Wilmington Selectboard in Junie 2001 besluit om net nee te sê. In 'n vier-tot-een-stemming het die direksie die Wilmington-ordonnansie op openbare onwelvoeglikheid uitgevaardig. Dit was aan die spits van die gepaste naam Margaret Frost, 'n ouma wat 'n kajuit in die reservoir besit het en haarself beskryf het as beledigend deur die naaktheid van die hele front. Volgens 'n New Yorker -verhaal van Oktober 2002 oor die opruiming, was Frost se kajuit ongeveer 200 meter van die naaste Monty af, wat daartoe gelei het dat sy 'n fyn verkyker gehad het om na die natuurlewe te kyk.
Die volgende jaar het 'n burgergroep, genaamd Friends of the Ledges, steun van verskeie landswye 'naturiste' -groepe gekry en genoeg openbare steun bymekaargemaak om die verbod om te keer. Vandag bly die Ledges een van die bekendste parke-opsionele parke in New England.
'N Meer suksesvolle poging om die reg op blote esels weg te neem, is in Augustus 2006 in Brattleboro aangebring nadat sommige plaaslike inwoners gekla het dat tieners hul privaat persone in die middestad uitgesaai het. 'N Jaar later het die stad se kiesbord 'n no-nudity-verordening goedgekeur, wat internasionale mediadekking getrek het.
Nietemin, teen die middel van die 2000's, word massavertonings van openbare naaktheid, indien nie algemeen in Vermont, ten minste geduld. Vanaf 1996 ondersteun die Universiteit van Vermont die studente se jaarlikse Naked Bike Ride, wat elke semester om middernag op die laaste dag van die klas gehou word. UVM het die ritte amptelik goedgekeur tot November 2011, toe die destydse tussentydse president, John Bramley, 'n e-pos per kampus gestuur het waarin gesê word dat die skool nie meer die $ 17,000 wat nodig is om versperrings, ligte, privaat sekuriteitswagte, kampuspolisie en ander geleentheidskoste te dek nie. .
Bramley noem in sy boodskap veiligheidskwessies as gevolg van vorige ritte, insluitend die voorkoms van seksuele aanranding, oormatige verbruik van alkohol en fietsverwante beserings, wat vermoedelik oormatige skaafwerk insluit. Ondanks Bramley se boemelaar, gebeur die naakrit steeds, met deelname afhanklik van die temperatuur.
Twee polisiebeamptes in Chittenden County wat nie gemagtig was om met die pers te praat nie, het hul waarskynlike reaksie op openbare naaktheid en ontkenning opgesom: 'n Diskrete uitkleding by u plaaslike swemgat voordat u duik, sal waarskynlik nie 'n aanhaling regverdig nie. Maar as u 'n striptease op die rotse uitvoer terwyl u met u doodle na kinders in die buurt waai, sal u naam byna seker by die Vermont-register van seksuele oortreders gevoeg word.
Katolieke teenhervormingskuns (1560-1700)
Ekstase van Saint Teresa (1647-52)
Deur Giovanni Bernini.
Vir chronologiese besonderhede, sien:
Tydlyn vir kunsgeskiedenis.
Wat is Rooms-Katolieke teenhervormingskuns?
Die term & quotCatholic Counter-Reformation art & quot beskryf die strenger, leerstellige styl van Christelike kuns wat gedurende die periode c.1560-1700 ontwikkel is, in reaksie op Martin Luther se opstand teen Rome (1517) en die Protestantse Reformasie-kuns wat daarop gevolg het. Hierdie strenger styl van Katolieke Bybelse kuns - wat deur die Council of Trent (1545-63) geloods is - is ontwerp om die teologiese verskille tussen Katolisisme en Protestantisme te beklemtoon deur te fokus op die geheimenisse van die geloof, sowel as die rolle van die Maagd Maria en die heiliges. Dit was veronderstel om Katolieke gemeentes regoor Europa te laat herleef en sodoende die gevolge van die Protestantse opstand te verminder. Om momentum in sy veldtog te plaas, het die Roomse Kerk - met die hulp van die nuut gevormde Jesuïete orde, sowel as welgestelde vrome individue - begin met die bou van nuwe argitektuur, altaarkunswerke (meestal grootskaalse olieverfskilderye), inspirerende kerkfresko -skilderye, en belangrike stukke kerklike beeldhouwerk en houtsnywerk. Ondersteuners van die Katolieke teenhervorming en sy godsdienstige kuns was Italië, Spanje en sy kolonies Vlaandere en Napels, sowel as Suid-Duitsland. Sy voorste eksponente was dus Italiaanse barokkunstenaars soos Caravaggio, Pietro da Cortona, Bernini en Andrea Pozzo die Spaanse skilderkuns, soos El Greco, Ribera en Francisco de Zurbaran en die Vlaamse meester Peter Paul Rubens.
Geskiedenis: Die Reformasie Die agteruitgang in spiritualiteit van kuns
Twee belangrike faktore het die kuns van die Katolieke teenhervorming gedurende die 16de en 17de eeu gevorm. Eerstens 'n toename in die vlak van korrupsie binne die Rooms -Katolieke Kerk, van die pous af. Dit was hierdie korrupsie (spesifiek die verkoop van aflate om die opknapping van die Sint Petrus in Rome te finansier), onder toesig van pous Leo X (1513-21), wat daartoe gelei het dat Luther sy protestantse rebellie begin het.
Die tweede faktor was artistiek, alhoewel dit ook 'n soortgelyke geestelike agteruitgang weerspieël het. Gedurende die 15de eeu het die skildery van die vroeë Renaissance in opdrag van die kerk of sy Christelike volgelinge geleidelik minder en minder godsdienstig geword. Die fresco's van die Tornabuoni -kapel (1485 㫲), byvoorbeeld, deur Domenico Ghirlandaio, lyk meer gefokus op die besonderhede van die burgerlike stadslewe as op hul werklike onderwerpe, die Die lewe van die Maagd en die van Johannes die Doper. Sekulêre prioriteite het ook begin inbreek: die invloedryke Andrea Mantegna (1431-1506) het byvoorbeeld toenemend betrokke geraak by die ryk Gonzaga-gesin in Mantua, terwyl selfs die vroom Botticelli (1445-1510) tyd bestee het aan die skildery van 'n aantal heidense werke vir die kragtige Medici -familie in Florence: kyk byvoorbeeld Primavera 1482, en Die geboorte van Venus 1485, albei gekenmerk deur aansienlike naaktheid. Die aktiwiteit van die vurige Dominikaanse prediker Girolamo Savonarola (1452-98) - wat uitloop op sy Bonfire of the Vanities in 1497 - was 'n duidelike aanduiding van die gebrek aan Christelike toewyding sowel as die toenemende dekadensie van die tyd. Die situasie is nog vererger gedurende die era van die hoë Renaissance-skilderkuns, aangesien humanisme (kenmerkend uitgedruk in die manlike en vroulike naak) 'n belangrike kenmerk van die Renaissance-estetika geword het: soos aangetoon in die marmerbeeld van David deur Michelangelo (1501-4), en die ignudi in die Genesis fresco (1508-12) op die plafon van die Sixtynse Kapel, deur dieselfde kunstenaar.Erger was om te volg, terwyl die hoë renaissance plek gemaak het vir die optiese pretensies van maniëristiese skilderkuns gedurende die 1520's en 30's: soos geïllustreer deur werke soos die Afsetting altaarstuk (1526-8) in die Capponi-kapel, Florence, deur Pontormo (1494-1557). Hierdie nie-tradisionele benadering tot kuns het nie goed gegaan by Protestante of die meer konserwatiewe faksies in Rome nie. 'N Ander omstrede werk was Huweliksfees by Kana (1563) deur Veronese.
Om die vertroue in die gesag van die Rooms -Katolieke Kerk te herbou, na die tweelingskokke van die Protestantse Hervorming (1517) en die Sak van Rome (1527), was 'n hervormingsveldtog nodig. Die stukrag vir so 'n hervorming kom van die Society of Jesus (the Jesuits), gestig deur S. Ignatius Loyola (1491-1556), en van die 19de Ekumeniese Raad (die Raad van Trente), geïnisieer deur Pous Paul III (1534 � ), wat tussen 1545 en 1563 25 sessies gehou het. Hervormers het sterk geglo in die opvoedkundige en inspirerende krag van visuele kuns en 'n aantal riglyne bevorder wat gevolg moet word by die vervaardiging van godsdienstige skilderye en beeldhouwerk. Dit vorm die basis vir wat bekend geword het as Katolieke teenhervormingskuns.
Kenmerke van Katolieke teenhervorming art
Hervormers beklemtoon eers die noodsaaklikheid om die ware Kerk te onderskei van die wegbreekgroep van Protestantse kerke. Kunstenaars moet dus fokus op die kenmerkende aspekte van die Katolieke dogma, insluitend: The Immaculate Conception, The Annunción of the Virgin, The Transfiguration of Christ, en ander. Elke eksplisiete voorstelling van Christus se lyding en pyn aan die Kruis was veral opbouend en het ook die unieke Katolieke weergawe van Transubstantiation in die Nagmaal toegelig. Die rolle van die Maagd Maria, die heiliges en die sakramente was ook 'n kenmerkende kenmerk van die Katolisisme en moes dienooreenkomstig geïllustreer word. Tweedens het hervormers dit bepaal Bybelse skildery moet direk en oortuigend wees in die narratiewe aanbieding, en moet op 'n duidelike, akkurate manier weergegee word, sonder onnodige of denkbeeldige versierings. Derdens het hervormers - veral vrome individue soos Ignatius van Loyola, Teresa van Avila, Johannes van die Kruis, Francis de Sales en Philip Neri - daarop aangedring dat Katolieke kuns moet vroomheid aanmoedig: dus moet kunstenaars tonele van gepaste geestelike intensiteit skilder en beeldhou. Ten vierde, met betrekking tot hoe skilderye en standbeelde uitgevoer moet word, het hervormers die belangrikheid daarvan beklemtoon verstaanbaar en relevant vir gewone mense, as moontlik. Deur hierdie tegnieke te gebruik, was Katolieke kuns om die verspreiding van protestantisme in Europa te bekamp, ​​veral in gebiede soos Frankryk, Suid -Duitsland, Nederland, Pole, Bohemen en Hongarye. Sien 'n voorbeeld van 'n 16de-eeuse maniëristiese skilder wat sy skilderstyl verander het om aan die Raad van Trent te voldoen: Federico Barocci (1526-1612).
Nota: Later het groot godsdienstige werke soos The Last Judgment fresco (1536-61) van Michelangelo en The Last Supper (hernoem na Fees in die huis van Levi (1573) deur Paolo Veronese, is deur die Katolieke owerhede bekritiseer: eersgenoemde vanweë sy naaktheid, om Christus sonder 'n baard uit te beeld, en om die heidense figuur van Charon laasgenoemde op te neem vir die insluiting van dronk Duitsers, midgets en ander onvanpaste figure, sowel as buitensporige kostuums.
Na die Raad van Trente het die Katolieke Kerk - saam met sy nuwe godsdienstige ordes, soos die Barnabiete, Kapuciene, Discalced Karmeliete, Jesuïete, Theatines en Ursulines - sy beskerming van die kunste in groot dele van Europa vergroot. Uit hierdie veldtog van teen-reformatoriese kuns het die anti-maniëristiese Bolognese Skool (1590-1630) ontstaan-onder leiding van Annibale Carracci saam met broer Agostino Carracci (1557-1602) en neef Ludovico Carracci (1555-1619)-en daarna die internasionale beweging wat ons as barokkuns ken, 'n styl wat tot 1700 of later geduur het. Dit was 'n tipies kragtige en dramatiese styl en het alle kunste beïnvloed, wat aanleiding gegee het tot barok -argitektuur, sowel as barokskildery en beeldhouwerk: inderdaad het projekte dikwels 'n kombinasie van al hierdie dissiplines behels.
Katolieke kuns in Italië
Barok-argitekte in Italië het talle handboekvoorbeelde van katolieke argitektuur gelewer, veral die basiliek en die omgewing van die Sint-Pietersbasiliek (omstreeks 1506-1667), en die Kerk van die Gesu (1568-84), in Rome, terwyl teen-reformatoriese skilders opgemerk word vir hul klassieke benadering, soos geïllustreer in die werke van Annibale Carracci (1560-1609) en aan die einde van die 16de eeu Venesiese altaarstukke, veral dié van Titian (c.1485/8-1576) en Tintoretto (1518-94). Die handboekvoorbeeld van teen-hervorming van barokbeeldhouwerk was The Ecstasy of Saint Teresa (1647-52) deur Bernini (1598-1680), in die Cornaro-kapel, Santa Maria della Vittoria, Rome. Na Bernini, die grootste Katolieke kunstenaar in Rome, was Carlo Maratta (1625-1713).
Die mees 'regte' Katolieke kuns is egter geskep deur die eiesinnige genie Caravaggio (1571-1610), wie se religieuse figuurskildery so natuurlik en lewensgetrou was - en dus onmiddellik verstaanbaar was deur gewone kerkgangers - dat dit gedien het as die voorbeeld van Katolieke Teen-reformasie skildery. (Sien byvoorbeeld Aandete by Emmaus 1601-2, National Gallery, Londen.) Trouens, Caravaggio se gebruik van straatmense as modelle vir sy heilige figure het tot so 'n realisme gelei dat hy deur konserwatiewes gekritiseer is omdat hy onvoldoende respek vir die Maagd Maria betoon het.
Die meesters van geestelike inspirasie was die kunstenaars wat die ontsaglike illusionistiese muurskilderye - bekend as quadratura - op die mure en plafonne van barokkerke vervaardig het. Die beste van hierdie trompe l'oeil -skilderye sluit in: Aanname van die Maagd (Parma -katedraal) (1526-30) deur Correggio - sien die Parma School of painting Die triomf van die Naam van Jesus (1584, Kerk van die Gesu) deur Giovanni Battista Gaulli Allegorie van Goddelike Voorsienigheid (1633-9, Palazzo Barberini) deur Pietro da Cortona en Die Apoteose van Sint Ignatius (1691-4, San Ignazio, Rome) deur Andrea Pozzo. Vergelyk hierdie inspirerende werke met die gedempte, selfs sober, kerkinterieurs wat deur protestantse kunstenaars soos Pieter Saenredam (1597-1665) en Emanuel de Witte (1615-92) geskep is.
Katolieke kuns in Spanje en Napels
As Italië die brein van die Katolieke teenhervorming was, was Spanje sy hart, die mees vrome land in Europa. Onder die ultra-vroom koning Philip II (1527-98) het skilders en beeldhouers van die Spaanse barok 'n paar van die mees geestelik intense illustrasies van die Katolieke leerstelling gemaak. Die grootste van hulle was El Greco (1541-1614), waarvan die meesterwerke insluit Die ontkenning van Christus (1577, Toledo -katedraal) Die begrafnis van die graaf van Orgaz (1586, Kerk van San Tome, Toledo) Christus wat die handelaars uit die tempel verdryf het (1600, National Gallery, Londen) Die hemelvaart van die Maagd Maria (1607-13, S Cruz Museum, Toledo) en Die aanbidding van die herders (1613, Prado, Madrid). Ander Spaanse barokkunstenaars sluit in: Velazquez (1599-1660) - al was dit net vir sy meesterstuk Christus aan die kruis (c.1632, Prado)-Zurbaran (1598-1664) Bartolome Esteban Murillo (1618-1682) en Juan de Valdes Leal (1622-1690).
In die Spaanse kolonie Napels is die Katolieke Napolitaanse Skool vir Skilderkuns (1600-56) gelei deur 'n reeks vroom kunstenaars soos: Battistello Caracciolo (1578-1635), Jusepe Ribera (1591-1652), Guido Reni (1575- 1642) en Lanfranco (1582-1647). Na die plaag van 1654-55 word die Napolitaanse barok verteenwoordig deur meesters soos Mattia Preti (1613-99) en Luca Giordano (1634-1705) wat albei Caravaggio in Napels bestudeer het en albei die erfenis van Venesiaanse skilderkuns opgeneem het cinquecento, veral die werk van Paolo Veronese (1528-88).
Spaanse beeldhouers wat bygedra het tot die Katolieke teenhervorming, was: Juan de Juni (1506-77) Jeronimo Hernandez (1540-86) Pablo de Rojas (1549-1611) Andres de Ocampo (1555-1623) Juan Martinez Montanes (1568-1649) ) Gregorio Fernandez (1576-1636) Alonso Cano (1601-67) en Pedro Roldan (1624-99).
Katolieke kuns in Vlaandere
Anders as hul Nederlandse mededingers in die noorde, het die Katolieke Vlaamse skilders van die Spaanse Nederland (Vlaandere 'n Spaanse kolonie) grootskaalse godsdienstige doeke vir kerklike kliente bly skilder. Die Vlaamse skildery van die laat 16de en 17de eeu is oorheers deur Rubens (1577-1640) en sy voorste leerling Anthony Van Dyck (1599-1641). Onder Rubens se vele meesterwerke van Katolieke kuns is: Simson en Delila (1610, National Gallery, Londen) Slagting van die onskuldiges (1611, privaat versameling) Afkoms van die kruis (Rubens) (1612-14, Cathedral of Our Lady, Antwerpen) Christus het opgestaan (1616, Palazzo Pitti, Galleria Palatina, Florence) Christus aan die kruis (1620, Koninklijk Museum voor Schone Kunsten, Antwerpen) en Die veronderstelling van die Maagd (1626, National Gallery of Art, Washington DC).
Teen-reformatoriese kuns het versprei oor Katolieke Europa en daarna na die oorsese Spaanse Katolieke kolonies van Asië en die Amerikas. Onder die vooruitsig van die Jesuïete en Franciskane het dit oorsese groepe geïnspireer, soos die Cuzco -skool, die Quito -skool en die Chilote -skool vir Katolieke beelde.
Katolieke teenreformasie-skilderye en beeldhouwerk kan in sommige van die beste kunsmuseums ter wêreld gesien word.
• Vir meer inligting oor Rooms -Katolieke skilderye en beeldhouwerk, sien: Tuisblad.
Akademiese kuns Die manier van skilder en beeldhouwerk wat deur amptelike kunsakademies goedgekeur is, veral die Franse Akademie en die Royal Academy.
Simson en Delila (1830) deur
Peter Paul Rubens, wie se styl van
skildery verteenwoordig die meer
kleurvolle dramatiese skool binne
Die Valpincon Bather (1808) deur
doyen van die meer konserwatiewe
akademiese styl van kuns.
Sien Female Nudes in Art History.
Vir die Top 300 olies, waterverf
sien: Grootste skilderye ooit.
Vir die Top 100 beeldhouwerke
sien: Grootste beeldhouwerke ooit.
In beeldende kuns word die term "Akademiese kuns" (soms ook "akademie" of "kweklektisisme") tradisioneel gebruik om die styl van lewensgetrou maar hoogmoedig realistiese skilderkuns en beeldhouwerk wat deur die Europese kunsakademies voorgehou word, veral die Franse Akademie vir Beeldende Kunste. Hierdie 'quotofficial' of 'goedgekeurde' kunsstyl, wat later nou gekoppel was aan die neoklassieke skilderkuns en in mindere mate die simbolisme -beweging, is beliggaam in 'n aantal skilderkuns en beeldhoukonvensies wat deur alle kunstenaars gevolg moet word. Daar is veral sterk klem gelê op die intellektuele element, gekombineer met 'n vaste stel estetika. Bo alles moet skilderye 'n gepaste, gemoedelike boodskap bevat. Kunstenaars wie se werke die ideale van akademiese kuns tipeer, sluit in Peter-Paul Rubens (1577-1640), Nicolas Poussin (1594-1665), Jacques-Louis David (1748-1825), Jean-Antoine Gros (1771-1835) , JAD Ingres (1780-1867) Paul Delaroche (1797-1856), Ernest Meissonier (1815-91), Jean-Leon Gerome (1824-1904), Alexandre Cabanel (1823-89), Pierre Puvis de Chavannes (1824-98), Thomas Couture (1815-79) en William-Adolphe Bouguereau (1825-1905).
Die geskiedenis van die Franse Akademie - wie se stigting slegs amptelike goedkeuring gekry het om die politieke gesag van die Koning te versterk - illustreer perfek die probleme om so 'n monolitiese stelsel van kulturele beheer te vestig. Sedert sy stigting in 1648, het die Franse Akademie probeer om sy gesag op die onderrig, produksie en uitstalling van beeldende kuns af te dwing, maar dit was later nie in staat om te moderniseer of aan te pas by veranderende smaak en tegnieke nie. As gevolg hiervan is dit in die 19de eeu toenemend geïgnoreer en langs die kantlyn gestel, aangesien moderne kunstenaars soos Gustave Courbet, Claude Monet, Vincent Van Gogh en Pablo Picasso 'n revolusie in die teorie en kunsbeoefening gemaak het.
Vanaf die sestiende eeu het 'n aantal gespesialiseerde kunsskole in Europa ontstaan, wat in Italië begin het. Hierdie skole - bekend as 'akademies' - is oorspronklik geborg deur 'n beskermheer van die kunste (tipies die pous, 'n koning of 'n prins) en het onderneem om jong kunstenaars op te voed volgens die klassieke teorieë van Renaissance -kuns. Die ontwikkeling van hierdie artistieke akademies was 'n hoogtepunt van die poging (begin deur Leonardo Da Vinci en Michelangelo) om die status van praktiserende kunstenaars op te gradeer, om hulle te onderskei van blote vakmanne wat met handewerk besig is en om hulle te bevry van die mag van die gildes . Sien History of Academic Art (hieronder) vir meer inligting.
Die dood van Sardanapalus (1827)
Louvre, Parys. Deur Eugene Delacroix,
die romantiese dramatiese skilder, wie se
styl het die akademiese hiërargie beledig.
Teregstelling van Lady Jane Gray (1833)
National Gallery, Londen.
Deur Paul Delaroche.
'N Ideale voorbeeld van akademiese kuns.
Kenmerke van akademiese kuns
Die belangrikste beginsels van akademiese kuns, soos deur die Franse Akademie neergelê, kan soos volg uitgedruk word:
Die Akademie het moeite gedoen om 'n "intellektuele" kunsstyl te bevorder. In teenstelling hiermee, met die & kwetsende & quot-styl van die Rococo, die & kwososiaal-bewuste & quot-styl van die Franse realisme, die & quotvisuele & quot-styl van die impressionisme, of die & quotemosionele & quot-styl van die ekspressionisme. Dit beskou beeldende kunste as 'n intellektuele dissipline met 'n hoë rede, daarom was die 'rasionaliteit' van 'n skildery baie belangrik. Sulke rasionaliteit word geïllustreer deur die onderwerp van die werk, die gebruik van klassieke of godsdienstige allegorie en/of die verwysing na klassieke, historiese of allegoriese onderwerpe. Noukeurige beplanning - deur vooraf skets of gebruik van wasmodelle - is ook waardeer.
Groot belang is geheg aan die 'boodskap' van die skildery, wat op 'n gepaste manier moet verhef en 'n hoë morele inhoud moet hê. Hierdie beginsel was die basis vir die amptelike "Hiërargie van die genres", 'n ranglysstelsel wat die eerste keer in 1669 aangekondig is, deur die sekretaris van die Franse Akademie. Die genres is in die volgende volgorde van belangrikheid gelys: (1) Geskiedenisskildery (2) Portretkuns (3) Genreskildery (4) Landskappe (5) Stillewe -skildery. Die idee was dat geskiedenisskilderye 'n beter platform is om 'n hoogs gemoedelike boodskap oor te dra. 'N Gevegstoneel of 'n stuk Bybelse kuns sal 'n duidelike morele boodskap oor (sê) moed of spiritualiteit oordra, terwyl 'n stillewe-prentjie van 'n vaas blomme sou sukkel om dit ook te doen. In die praktyk het kunstenaars daarin geslaag om morele inhoud in alle soorte foto's, insluitend stillewes, te inspuit. Kyk byvoorbeeld na die genre van vanitaskilderye, bemeester deur Harmen van Steenwyck (1612-56) en ander, wat tipies 'n verskeidenheid simboliese voorwerpe voorstel, wat almal 'n reeks morele boodskappe oordra wat gebaseer is op die nutteloosheid van die lewe sonder Christen waardes.
Behalwe Christelike beginsels of humanistiese eienskappe, is akademiese kunstenaars aangemoedig om 'n ewige waarheid of ideaal aan die kyker oor te dra. Sommige akademiese skilderye is dus nie meer as eenvoudige allegorieë met name soos "Dawn", "Evening", "Friendship" ensovoorts, waarin die essensie van hierdie ideale deur 'n enkele figuur beliggaam word.
3. Ander artistieke konvensies
Mettertyd het die akademiese owerhede geleidelik 'n reeks skilderreëls en -konvensies opgebou. Hier is 'n klein keuse:
• Kunstenaars moet 'geïdealiseerde' vorme eerder as 'oordrewe realistiese' vorms gebruik, en realisme - in gesigte, liggame of besonderhede van tonele - is dus ontmoedig. Ironies genoeg is Ingres, die doyen van die Akademie, gekritiseer oor die abnormale lengte van die rugkant van die model La Grand Odalisque (1814, Louvre).
• Geskiedenisskilderye moet mense in historiese drag uitbeeld. Benjamin West (1738-1820) het byvoorbeeld 'n skandaal veroorsaak met Die dood van generaal Wolfe (1770, National Gallery of Art, Ottowa), wat die eerste groot geskiedenisskildery was wat kontemporêre kostuums bevat.
• Komplekse reëls het die gebruik van lineêre perspektief en verkorting beheer, in ooreenstemming met die Renaissance -teorie. Net so in die manier waarop lig hanteer is, en in sake van chiaroscuro.
• Helder kleure moet spaarsaam gebruik word. Die debat oor die belangrikheid van kleur dreun meer as twee eeue lank in die Akademie: sien die rol van Rubens en Delacroix, soos hieronder uiteengesit.
• Kleur moet naturalisties wees: gras moet groen wees, ens. Dit alleen het Impressioniste en Neo-Impressioniste gediskwalifiseer van akademiese goedkeuring.
• Die verfoppervlak moet glad wees sonder spoor van kwasstrepe. Impasto was uit, ekspressiewe kwaswerk was uit: die Akademie dring aan op 'n gepoleerde afwerking.
Geskiedenis en ontwikkeling van akademiese kuns
Bogenoemde kenmerke van akademiese kuns verskyn nie oornag nie. Hulle het eerder na verloop van tyd na vore gekom as gevolg van verskeie voortdurende debatte tussen verskillende standpunte, tipies beliggaam deur sekere kunstenaars wat dan 'modelle' geword het om gekopieer te word. Daar was verskeie debatte, soos:
Disegno of Colorito: wat het voorrang?
Die Italiaanse Renaissance het twee belangrike faksies omhels: die Florentynse Renaissance -faksie wat 'ontwerp' bepleit het en die Venesiaanse Renaissance -faksie wat & quotcolorito & quot (kleur) verkies het. Die verskil tussen hierdie twee faksies kan soos volg opgesom word:
Aan a Florentyn'n skildery bestaan ​​uit vorm/ontwerp plus kleur: met ander woorde kleur was 'n kwaliteit wat by die ontwerp gevoeg moes word. Maar aan a Venesiaans'n skildery bestaan ​​uit vorm/ontwerp wat met kleur versmelt is: dit was met ander woorde onlosmaaklik van ontwerp. In Florence word kleur beskou as 'n kenmerk van die voorwerp waartoe dit behoort: 'n blou hoed of 'n groen boom was dus blou en groen kolle wat binne die grenslyne van die voorwerpe was. In Venesië was kleur 'n kwaliteit waarsonder die hoed of die boom amper nie sou kon bestaan ​​nie, en daarom was die vermoë van 'n skilder om kleurpigmente te meng baie belangrik.
Nie lank nadat die Franse Akademie in 1661 geherorganiseer is nie, is die Renaissance -debat deur twee mededingende faksies herleef. Die kwessie het betrekking op watter kunsstyl die beste was-dié van die Franse kunstenaar Nicolas Poussin (1594-1665) of die van die Vlaamse skilder Peter Paul Rubens (1577-1640). Poussin spesialiseer in mitologiese skilderye in mediumformaat en klassieke, pastorale landskappe - sien byvoorbeeld Et in Arcadia Ego (1637, Louvre, Parys - en waardeer duidelikheid en rasionaliteit bo alles. Vir baie mense het hierdie verstandige rasionele benadering hom die perfekte verpersoonliking van die ideale van die Akademie gemaak. Rubens, aan die ander kant, skilder al die groot godsdienstige en historiese tonele met enorme styl en styl, en met 'n wonderlike oog vir weelderige kleur.In eenvoudige terme was die vraag: moet Poussin se lyn (disegno), of Rubens se kleur (colorito) oorheers? Op 'n hoër vlak gaan dit oor die kern van kuns: intellek of emosie? Die kwessie is nooit finaal opgelos nie - nie die minste omdat albei sulke uitsonderlike kunstenaars was nie - en dit het anderhalf eeu later weer opgeduik
In die 19de eeu is die argument herleef, maar hierdie keer met nuwe kampioene. Nou was dit die neoklassieke, koel, gepoleerde skilderye van die politieke kunstenaar Jacques-Louis David (1748-1825)-kyk: Die dood van Marat (1793) en Eed van die Horatii (1785) - en sy volgeling J.A.D. Ingres (1780-1867), versus die kleurvolle, dramatiese, romantiek van Eugene Delacroix (1798-1863). Ingres was die uiteindelike akademikus, wie se gedempte portrette, naakte vrouens en geskiedenisskilderye volgens klassieke konvensie uitstekend gereël en gepoleer is. Daarteenoor was Delacroix die vurige held van die Franse Romantiek, wie se grootskaalse kragtige, soms gewelddadige doeke (hoewel noukeurig voorberei en geskets) 'n baie meer ongeremde interpretasie van die klassieke teorie verteenwoordig. (Ter vergelyking, een skilder wat aan beide kante van hierdie stilistiese kloof gestrek het, was die Napoleontiese geskiedenisskilder Antoine-Jean Gros: 1771-1835).
Die debat het uiteindelik ten gunste van Ingres gegaan, wat aangestel is as direkteur van die Franse Akademie in Rome (1835-40). Die doel van die Franse kunswêreld het egter gou geword om die lyn van klassisisme met die kleur van die romantiek te sintetiseer. Die akademikus William-Adolphe Bouguereau het byvoorbeeld geglo dat die truuk om 'n goeie kunstenaar te wees, die fundamentele onderlinge afhanklikheid van lyn en kleur erken, 'n siening wat deur die akademikus Thomas Couture weergegee word, wat gesê het dat wanneer iemand 'n skildery beskryf as 'n beter kleur of beter lyn, dit was regtig onsin, want kleur was afhanklik van die lyn om dit oor te dra, en omgekeerd.
Kopieer ou meesters of kopieer die natuur?
'N Ander debat oor akademiese kunsstyl het betrekking gehad op basiese werksmetodes. Was dit beter vir 'n kunstenaar om kuns te leer deur na die natuur te kyk, of deur die skilderye van Ou Meesters te ondersoek? Anders gestel: die intellektuele vermoë om dit wat jy sien te interpreteer en te organiseer, of die vermoë om te reproduseer wat jy sien? Op 'n manier het hierdie akademiese debat die argument onder impressioniste en post-impressioniste verwag oor die meriete van noukeurige ateljeeskildery versus spontane plein-air-skildery.
LET WEL: Nie een van hierdie kwessies het 'n presiese antwoord nie, en oor die algemeen het die argument gedink oor watter kunstenaar of watter tipe skildery die mededingende eienskappe die beste gesintetiseer het. Die belangrikste swakheid van die Akademie as 'n instelling was die veronderstelling dat daar 'n 'korrekte' benadering tot kuns was, en (meer belangrik) dat hulle die regte liggaam was om dit te vind.
Intussen het Europese skilders en beeldhouers voortgegaan in hul onophoudelike soeke na nuwe kunsstyle, nuwe kleurskemas, nuwe vorme van komposisie en nuwe soorte kwashale, sonder om te veel ag te slaan op die leerstellige argumente wat in die akademies woed. Die kragtige moderne skilderye van Gustave Courbet (Die skilder se ateljee, 1855, Musée d'Orsay), Whistler (Symphony in White, No 1: The White Girl 1862, National Gallery of Art, Washington DC), Jean-Francois Millet (Die Gleaners 1857, Musee d'Orsay en Man met 'n hoe, 1862, Getty Museym LA), Edouard Manet (Olympia, 1863, Musée d'Orsay) en Claude Monet (Indruk: sonsopkoms 1872, Musee Marmottan Monet, Parys of Nimfe 1920-6, Orangerie Museum, Parys), was meer as 'n wedstryd vir die konformistiese akademiese skilders soos Alexandre Cabanel, Jean-Leon Gerome en Adolphe-William Bouguereau.
Hoe die akademies kunsopvoeding en uitstallings beheer het
Die Franse Akademie het 'n virtuele monopolie op die onderrig, produksie en uitstalling van visuele kuns in Frankryk - die meeste ander akademies was in dieselfde posisie. As gevolg hiervan kon 'n ontluikende skilder sonder die goedkeuring van die Akademie nie 'n amptelike kwalifikasie verkry nie, nie sy werke aan die publiek uitstal nie, en ook nie toegang tot amptelike beskerming of onderwysposisies kry nie. Kortom, die Akademie was die sleutel tot die welvaart van 'n kunstenaar in die toekoms.
Hoe akademiese kuns geleer is
Akademieskole het kuns geleer volgens 'n streng stel konvensies en reëls, en het slegs verteenwoordigende kuns behels: daar was geen abstrakte kuns toegelaat nie. Tot 1863 was klasse binne die akademie heeltemal gebaseer op die praktyk van figuurtekening - dit wil sê die teken van die werke van Ou Meesters. Dit was beskou as die enigste manier om die regte beginsels van kontoer, lig en skaduwee te kopieer. Die styl wat deur akademie -onderwysers geleer is, staan ​​bekend as akademiese kuns.
Studente begin met teken, eerstens uit afdrukke of tekeninge van klassieke Griekse beeldhouwerk of die skilderye van ou meesters soos Michelangelo (1475-1564) en Raphael (1483-1520) uit die era van die hoë renaissance. Na voltooiing van hierdie fase, moes studente dan tekeninge voorlê vir evaluering. As dit suksesvol was, het hulle oorgegaan tot die teken van gips of oorspronklike antieke beeldhouwerke. Weereens moes hulle tekeninge aanbied vir evaluering. As dit suksesvol was, kon hulle van lewende manlike naakte (bekend as 'uit die lewe trek') kopieer.
Let wel: 'n newe-effek van die fokus op die teken van die manlike naak was om dit moeilik te maak vir vrouekunstenaars om tot die tweede helfte van die 19de eeu (1861 vir die London Royal Academy) toegang tot die Akademie te kry, weens morele kwessies.
Slegs na voltooiing van 'n paar jaar se opleiding in teken, sowel as anatomie en meetkunde, is studente toegelaat om te skilder: dit wil sê om kleur te gebruik. Skildery was inderdaad nie eens op die kurrikulum van die Ecole des Beaux-Arts (die Franse Akademie se skool) tot 1863: in plaas daarvan moes studente by die ateljee van 'n akademikus aansluit om te leer skilder. (Nota: Een van die beste van die akademici -ateljees was die ateljee van Gustave Moreau, in Parys.) Hierdie dogmatiese onderrigmetode is versterk deur streng toelatingskwalifikasies en kursusbeoordelings. Byvoorbeeld, toegang tot die Parys Ecole des Beaux-Arts was slegs moontlik vir studente wat 'n eksamen geslaag het en 'n verwysingsbrief van 'n bekende professor in kuns gehad het. As hy aanvaar is, begin die student met die kunskursus en vorder eers in fases (soos ons gesien het) nadat hy 'n portefeulje tekeninge vir goedkeuring voorgelê het. Boonop is gereelde kunswedstryde onder tydsberekende omstandighede gehou om die vermoë van elke student op te teken.
Terselfdertyd het die akademies die streng ranglysstelsel van die skildergenres gehandhaaf. Geskiedenis Skildery was die hoogste vorm, gevolg deur portrette, genreskilderye, landskappe en uiteindelik stillewe. Dus is die hoogste pryse dus aan geskiedenisskilders toegeken - 'n praktyk wat baie ontevredenheid onder studentekunstenaars veroorsaak het.
Gewoonlik het elke kunsakademie gedurende die jaar 'n aantal uitstallings (salonne) gehou, wat groot belangstelling by kunskopers en versamelaars gelok het. Om 'n skildery deur die salon te aanvaar, moes dit eers goedgekeur word deur die salon & quotjury & quot - 'n komitee van akademici wat elke voorlegging nagegaan het.
'N Suksesvolle vertoning op een van hierdie uitstallings was 'n gewaarborgde seël van goedkeuring vir 'n aspirant -kunstenaar. Aangesien daar gewoonlik duisende skilderye te sien was, van ooghoogte tot aan die plafon gehang, was daar geweldige mededinging om die eerste posisie van die hangende komitee te bekom, wat soos gewoonlik beïnvloed is deur die genre van 'n skildery en (ongetwyfeld) deur die 'akademiese ooreenstemming' van die kunstenaar.
Die Franse Akademie het byvoorbeeld sy eie amptelike kunsuitstalling gehad, bekend as die Paryssalon. Die Salon, wat die eerste keer in 1667 gehou is, was die mees gesogte kunsgeleentheid ter wêreld. As gevolg hiervan was die invloed daarvan op die Franse skilderkuns - veral op artistieke styl, skilderkonvensies en die reputasie van kunstenaars enorm. Tot in die 1850's was die Parys-salon uiters invloedryk: tot 50,000 besoekers kan op 'n enkele Sondag bywoon, en soveel as 500,000 kan die uitstalling besoek tydens die duur van 8 weke. 'N Suksesvolle vertoning by die Salon het 'n kunstenaar 'n groot kommersiële voordeel gebied.
Selfs as 'n kunstenaar suksesvol afgestudeer het aan 'n akademiese skool en by die salon 'vertoon' het, was sy toekomsvooruitsigte steeds grootliks afhanklik van sy status by die akademie. Kunstenaars wat gereeld by die Parys -salon vertoon het en waarvan die skilderye of beeldhouwerke 'goedgekeur' is, kan moontlik 'n mede -lid wees en uiteindelik 'n volledige lidmaatskap van die akademie (status as akademikus). Die doel van enige ambisieuse skilder of beeldhouer was om hierdie gesogte eerbewys te verseker. Selfs die impressionistiese skilders wat deur die salon verwerp is - soos Manet, Degas en Cezanne - het steeds werke aan die jurie van die salon voorgelê in die hoop op aanvaarding.
Let wel: Alhoewel die British Royal Academy (RA) 'n paar van die swakhede van die Franse gedeel het Academie des Beaux-Arts en ander, het dit 'n meer onafhanklike lyn aangeneem. Die onortodokse styl van JMW Turner het byvoorbeeld nie verhinder dat hy die jongste lid van die RA geword het nie.
Teen die 1860's het die Franse Akademie en ander die kontak met artistieke tendense verloor en hardnekkig voortgegaan met die bevordering van 'n vorm van akademiese kuns, en 'n rigiede onderrigmetode, wat outyds was en uit voeling was met moderne style. (Hulle het nog steeds skilderye ingedeel volgens die "Hiërargie van genres" [sien hierbo], dus byvoorbeeld het 'n geskiedenisskildery 'n landskap altyd 'oortref' en sou dit dus in 'n beter posisie in die salon gehang word.)
As gevolg van hierdie onvermoë om op datum te bly, het die salon meer en meer konserwatief geword en uiteindelik 'n ernstige agteruitgang gekry. Die eerste duidelike teken van moeilikheid kom in 1863 met die aankondiging deur die Franse heerser keiser Napoleon III dat 'n spesiale Salon des weier sal gelyktydig met die amptelike salon gehou word om alle werke wat deur die salonjury verwerp is, ten toon te stel. Die alternatiewe salon was so gewild soos die amptelike. Tog is dit die moeite werd om te onthou dat die Franse impressionisme - steeds die gewildste skilderstyl ter wêreld - deur die amptelike salon verwerp is, wat sy aanhangers gedwing het om privaat te vertoon. Sien impressionistiese uitstallings in Parys (1874-86).
Om eerlik te wees, moet daarop gelet word dat nie elke skildery wat in die jaarlikse salon van die Franse Akademie gehang is, outyds in styl was of agteruit kyk nie. Sommige progressiewe skilderye het wel verby die jurie gekom. Sulke werke sluit in: die historiese skildery Joan of Arc (1879, Metropolitan Museum of Art, NY) deur Jules Bastien-Lepage die Orientalistiese skildery Hassan et Namouna (1870, privaat versameling) deur Henri-Alexandre-Georges Regnault Die dood van Francesca da Rimini en van Paolo Malatesta (1870, Musee d'Orsay, Parys) deur Alexandre Cabanel, die klassieke van Jean-Leon Gerome Pollice Verso (1872, Phoenix Art Museum) Pierre-Auguste Cot se neo-rokoko-prentjie Lente (1873, Metropolitan Museum of Art, NY en William-Adolphe Bouguereau's Die golf (1896, Metropolitan Museum of Art, NY).
Later, meer progressiewe alternatiewe salonne - soos die Salon des Independants, gestig deur Albert Dubois-Pillet, Odilon Redon, Georges Seurat en Paul Signac, en die Salon d'Automne, geïnisieer deur Hector Guimard, Frantz Jourdain, Georges Desvallieres, Eugene Carriere, Felix Vallotton en Edouard Vuillard - het na vore gekom om 'n volledige reeks moderne kuns aan die publiek te bied. In die tydperk 1884 tot 1914 het hierdie nuwe salonne gehelp om revolusionêre nuwe skilderstyle aan die publiek bekend te stel, waaronder neo-impressionisme, fauvisme en kubisme, om maar drie te noem. Enigste dan het die publiek abstrakte skilderye en abstrakte beeldhouwerk gesien?
Akademiese kuns in die laat 19de eeu
Teen die 1880's was daar twee kunsstelsels in Frankryk, parallel: die & quotofficial & quot -stelsel van akademiese kuns, met betrekking tot die Akademie vir Beeldende Kunste, en sy skool die Ecole des Beaux Arts (dit het in 1881 afstand gedoen van die beheer van die salon) en 'n alternatiewe stelsel van moderne kuns, wat privaatskole betrek, plus die Salon des Independants en ander privaat uitstallings.
Die amptelike stelsel het vir konserwatiewe kringe gesorg - byvoorbeeld, beide beeldhoukuns en argitektuur word bestuur deur sterk gelowiges in akademiese kuns - maar het elders geen werklike invloed gehad nie, veral omdat dit nie innovasie kon aanmoedig nie. Dit is deur realistiese kunstenaars soos Gustave Courbet gekritiseer vir die bevordering van idealisme, in plaas van meer aandag te skenk aan hedendaagse sosiale kwessies. Dit is deur die impressionistiese skilders gekritiseer vir sy kosmetiese versorgde afwerking, waardeur kunstenaars die skildery moes verander om aan akademiese stilistiese standaarde te voldoen, deur die beelde te idealiseer en perfekte detail toe te voeg. Beoefenaars van beide realisme en impressionisme het sterk beswaar aangeteken teen die lae posisie van landskappe, genreskilderye en stillewes in die akademiese hiërargie van die genres.
Intussen het die alternatiewe stelsel floreer. Alle ernstige kunsversamelaars, handelaars en kunskritici in Parys het baie meer aandag gegee aan nuwe ontwikkelings in die Salon des Independants as wat hulle met dieselfde ou herhalende styl van akademiese skilderkuns in die amptelike salon gedoen het. Privaatskole floreer, insluitend die Academie Julian (begin 1868), Charles Gleyre's School (begin 1843), Academie Colarossi (begin 1870) en die Lhote Akademie (begin 1922). In Londen was die toonaangewende nie -amptelike akademie die Slade School of Fine Art (geopen 1871), wat meeding met die hopeloos dorre onderrigmetodes van die amptelike Royal Academy. Daar was ander skole wat kunsontwerp geleer het, soos die beroemde Duitse Bauhaus-ontwerpskool (1919-32). Intussen het Secession - kyk byvoorbeeld die München Secession (1892), die Vienna Secession (1897) en die Berlin Secession -beweging (1898) - dwarsdeur Europa gestroom en progressiewe alternatiewe organisasies vir die ou styl akademies op die been gebring. Kortom, teen die begin van die eeu gebeur alles wat nuut, vernuwend en opwindend was, buite die amptelike stelsel.
Die eerste moderne kunsakademie was die Kunstakademie in Florence wat in 1562 gestig is deur die skilder, argitek en kunshistorikus Giorgio Vasari (1511-74), onder groothertog Cosimo 1 de Medici.
Die tweede belangrike kunsakademie, die Academy of Art in Rome (vernoem na Saint Luke, die beskermheilige van skilders), wat omstreeks 1583 in Rome begin is, is deur die pous geborg en gelei deur die skilder Federico Zuccaro (1542-1609). Weens opposisie deur kragtige plaaslike skildersgilde was die verspreiding van kunsakademies in Italië stadig.
Groei van die Akademiestelsel
Buite Italië was die eerste akademie wat gestig is (1583) te Haarlem in Holland, onder Karel Van Manda (1548-1606). In Frankryk was die eerste die Academie Royale de Peinture et de Sculpture, wat in 1648 in Parys gestig is deur die pogings van die skilder Charles Lebrun (1619-1690), wie se invloed op die Franse skilderkuns en beeldhouwerk gedurende die periode 1663-83 oorheersend was.
Ondanks die noue verbintenis met die Italiaanse akademies, wat deur reisigers op die Grand Tour baie gerespekteer is, was die Franse Royal Academy baie meer aktief. Dit het takke in provinsiale stede geopen, beurse toegeken vir studie aan die Franse Akademie in Rome en het die model geword vir al die ander koninklike en keiserlike akademies van Noord -Europa.
Mettertyd is daar kunsskole in die Neurenberg Akademie (1674) gestig deur Joachim Von Sandrart (1606-1688), Pole (1694), Berlyn (1697), Wene (1705), St Petersberg (1724), Stockholm (1735) , Kopenhagen (1738), Madrid (1752), Londen (1768).
Klein akademies is in die agtiende eeu in verskeie Duitse state en in stede in Italië en Switserland gestig. Die eerste amptelike Amerikaanse Akademie vir Beeldende Kunste verskyn in 1805 in Philadelphia. In Ierland is daar twee akademies vir visuele kuns: die Royal Hibernian Academy (RHA), gestig in 1823, en die Royal Ulster Academy of Arts (RUA), in 1930 gestig.
Akademiese kuns in die 20ste eeu - grootliks irrelevant
Die reputasie van kuns in akademiese styl het gedurende die eerste drie dekades van die 20ste eeu verder gedaal. Eerstens, soos hierbo genoem, was daar die ekspressionistiese beweging gevolg deur kubisme, wat albei as 'n heeltemal anti-establishment beskou is. Toe, gedurende die periode 1916-25, val die Dada-beweging die idee van tradisionele kuns aan. Hierna, met die uitsondering van figuurlike Surrealisme (1925-50) en American Scene Painting (1925-45), het abstraksie kuns oorheers tot ten minste die 60's. Bewegings soos Neo-Plasticisme (1918-31), Abstract Expressionism (1947-65) en Op-Art (1955-70), om maar drie te noem, het dus 'n heeltemal ander stel estetika as dié van akademiese kuns bepleit. Nie een van hierdie style het enige vorm van akademiese opleiding of tradisionele vakmanskap geverg nie, en die meeste was in stryd met sommige, indien nie almal, reëls wat deur die Grieke neergelê is, wat deur die Italiaanse Renaissance herontdek is en deur die akademies bevorder is.
Na 1960 het die kunswêreld - wie se sentrum nou in New York geleë was, nie Parys nie - nog verder afgeneem - die massaverbruikersbeelde van Pop Art in teenstelling met die strenge erns van minimalisme. Om sake verder te verwar, is heeltemal nuwe soorte kuns uitgevind, soos konseptuele kuns en installasiekuns. Nuwe vorme van beeldende kunsfotografie het ontstaan, sowel as verskillende soorte digitale en rekenaarkuns. Teen die laat 1980's/ vroeë 1990's is kontemporêre kunskompetisies, soos die Turner -prys, selde, indien ooit, gewen deur tradisionele of akademies opgeleide kunstenaars. Met ander woorde, ten minste op die oppervlak - die beeldende kunsakademie - was teen 2000 byna irrelevant vir die algemene kunsbeoefening.
Akademiese kuns in die 21ste eeu: Ou waardes teenoor rekenaarsagteware
Alhoewel daar steeds 'n oppervlakkige kloof bestaan ​​tussen die styl van postmoderne kuns en die styl van akademiese skilderkuns, is daar redes om te dink dat dinge kan verander. Dit ondanks die feit dat nie-akademiese kuns-soos geïllustreer deur kunstenaars soos Francis Bacon (1909-92), Andy Warhol (1928-87) en Picasso (1881-1973)-die mees modieuse kuns in die veilingsale is huise soos Christie's en Sotheby's.
Waarom kan daar dan 'n herlewing van akademiese kuns plaasvind? Wel, laat ons een ding reguit sê: kuns wat in die hedendaagse akademies geleer word, is baie anders as wat 50 jaar gelede geleer is, laat staan ​​nog 100 jaar gelede. Die akademiese kuns self het dus 'n beduidende modernisering ondergaan, wat inhoud sowel as onderrigmetodes betref. Maar die belangrikste rede waarom dit belangriker kan word, is dat dit vandag abstrakte, hipermoderne kuns is wat oorheers: dit is hierdie dinge wat nou hoofstroom is. So miskien sal versamelaars iets nuuts soek - soos 'n terugkeer na ou waardes, ten minste in skilderkuns of beeldhouwerk.Daarteenoor is die steeds groter krag van rekenaars, met hul kuns- en ontwerpsagteware, en ander aanlynhulpmiddels, wat uiteindelik alle handgemaakte kuns oorbodig kan maak, indien nie uitsterf nie.
• Vir ander kunsbewegings en tydperke, sien: History of Art.
• Vir meer inligting oor kunsopvoeding, sien: Tuisblad.
Copyright © salvadoryoscar.com | Waarom was naak manlike kuns so aanvaarbaar, gewild en amptelik ondersteun in Duitsland?...