Afghanistan: die komende anargie - EU-verslaggewer
Afghanistan: die komende anargie
'N Skarrel in 'n grensstasie,
'N Galter in 'n donker duister
Tweeduisend pond onderwys,
Daal na 'n tien rupee Jezail ....
Slaan hard wie omgee,
Die kans is op die goedkoper man.
Afghanistan is 'n plek waar die staccato-geluid van die masjien die begrafnisdrang van die vrede om die tweede dekade versterk as 'n lied van die een of ander groep krygers. Die eindspel in Afghanistan het begin nadat die Amerikaanse besluit om sy oorblywende troepe teen September uit te trek. Sommige sê dat die Amerikaners probeer om hul verliese te verminder, terwyl ander die besluit toeskryf aan die Amerikaanse demokratiese impuls oor die militêre nywerheidskompleks. Na 20,600 2300 Amerikaanse slagoffers, insluitend ongeveer XNUMX sterftes, het die Amerikaners besluit om meer as 'n triljoen dollar wat in hierdie oorlog belê is, as 'n slegte belegging te beskou. Moegheid, sowel aan die gevegsfront as tuis, tesame met 'n ambivalensie oor die oorlogsdoelwitte, het uiteindelik gelei tot die Amerikaanse besluit om uit Afghanistan te onttrek, skryf Raashid Wali Janjua, Waarnemende president van die Islamabad-beleidsnavorsingsinstituut.
Die impak van die binnelandse politiek op Amerikaanse beleidmakers blyk duidelik in die vorm van beleidsverskuiwings tydens Obama en Trump. Obama noem in sy outobiografie "The Promised Land" dat Biden die aanvraag van die Amerikaanse generaals baie sterk maak. Selfs as vise-president was Biden teen hierdie opwindende konflik wat die ekonomiese lewensbloed van die VSA voortdurend gedreineer het in die strewe na die onhaalbare nasiebouprojek in Afghanistan. Hy wou eerder 'n ligte Amerikaanse voetspoor op die grond hê net om strewe na terrorisme te bestry om terroriste heiligdomme te ontken. Dit was 'n konsep wat geleen is uit die speelboek van professor Stephen Walt, wat 'n groot voorstander was van 'n buitelandse balanseringsstrategie in plaas van rommelige ingrypings soos Afghanistan.
Wat tot Amerikaner se oorlogsmoegheid gelei het, is 'n kombinasie van faktore, insluitend 'n herbeoordeling van die bedreigingsprofiel vir nasionale veiligheid, wat die teenkanting van China-beleid verkies bo plaaslike verwarring. Laastens, maar nie die minste nie, was wat TV Paul in asimmetriese oorloë die "Asimmetrie van wil" noem. Dit was nie die asimmetrie van hulpbronne nie, maar 'n asimmetrie van wil wat die VSA genoop het om sy Afghaanse projek te staak. Daar kom dus 'n vraag voor wat alle belanghebbendes moet beantwoord. Is die Afghaanse oorlog regtig verby vir protanniste wat glo dat hulle wen weens hul vermoë om 'n gewapende stryd te voer? Sou Taliban in die Afghaanse stryd glo dat hulle 'n beter kans het om die kwessie deur middel van 'n bullet in plaas van 'n stemming te dwing, sou hulle geskik wees vir 'n politieke oplossing? Sou Afghanistan aan sy eie lot oorgelaat word nadat die Amerikaanse troepe en private veiligheidskontrakteurs onttrek is?
Nog 'n belangrike kwessie is die bereidheid van die Afghaanse regering om 'n konsensus te bereik deur middel van 'n dialoog binne die Afghaanse regering. Sou daardie dialoog konsensus oplewer oor toekomstige magsdelings, of sou die Taliban wag totdat die Amerikaners vertrek en dan die kwessie met brute mag dwing? Watter hefboom het die streeklande soos Pakistan, Iran, China en Rusland oor die vermoë van die Afghaanse faksies om konsensus te bewerkstellig oor die toekomstige grondwetlike skema in die land? Wat is die moontlikheid van 'n ideale magsdelingsreëling en wat kan die vrede bederf? Wat is die rol van internasionale gemeenskaps- en streeksmoondhede om die Afghaanse ekonomie, wat afhanklik is van hulp, en wat onder die oorlogsekonomie se sirrose ly, te verlig?
Om hierdie vrae te beantwoord, moet u die tektoniese verskuiwing in die wêreldwye magspolitiek verstaan. Daar word 'n skeut van mededingende alliansies gebou, wat begin met streeksalliansies soos SCO, ASEAN en BIMSTECH, wat lei tot bo-streeksalliansie soos die 'Indo-Stille Oseaan'. Ten spyte van China se aanhang van konsepte soos 'gemeenskappe met gedeelde belange' en 'gemeenskaplike bestemming', word die ekonomiese inisiatiewe soos BRI met vreesbevange beskou deur die VSA en sy bondgenote. Daar is wêreldwye ontwikkelings wat die Afghaanse vrede beïnvloed. Die nuwe Amerikaanse Grootstrategie verskuif sy geopolitieke fokus van Suid-Asië na Oos-Asië, die Suid-Chinese See en die Wes-Stille Oseaan. Die reorganisasie van die Amerikaanse spesiale operasiebevel vir konvensionele rolle en herbenaming van Asië-Stille Oseaan as die "Indo-Stille Oseaan" -streek met vierhoekige veiligheidsdialoog, aangesien die weerstand van die hele poging duidelik dui op die nuwe Amerikaanse prioriteite.
Wat dui bogenoemde op vir die Afghaanse vrede? In eenvoudige terme lyk die vertrek van die VSA finaal en belange in die Afghaanse vrede perifere tot sy belangrike nasionale belange. Die belangrikste dramatis personae in die finale Afghaanse vredesonthulling sou voortaan die streeklande wees wat direk deur die Afghaanse konflik geraak word. Hierdie lande in volgorde van impak sluit Pakistan, Sentraal-Asiatiese Republieke, Iran, China en Rusland in. Verskeie kommentators van die Afghaanse situasie meen dat die Afghaanse samelewing verander het en dat dit nie maklik sou wees vir die Taliban om hul teenstanders soos in die verlede te verslaan nie. In 'n sekere mate is dit waar omdat die Afghaanse Taliban 'n uitgebreide vooruitsig het as gevolg van beter blootstelling aan die buitewêreld. Die Afghaanse samelewing het ook groter veerkragtigheid ontwikkel in vergelyking met die negentigerjare.
Daar word ook verwag dat die Taliban moeilike weerstand sal kry van Oesbekiese, Tajik-, Turkmenen- en Hazara-etniese groepe, gelei deur ervare leiers soos Dostum, Muhaqqiq, Salahuddin Rabbani en Karim Khalili. In die 34 provinsies en provinsiale hoofstede in Afghanistan is die Ashraf Ghani-regering in beheer van 65% van die bevolking met meer as 300,000 XNUMX sterk Afghaanse nasionale weermag- en veiligheidsmagte. Dit sorg vir 'n sterk opposisie, maar die koalisie van die doelmatigheid met Dae'sh, Al-Qaeda en TTP aan die kant van die Taliban wys die weegskaal in hul guns. As die intra-Afghaanse dialoog oor toekomstige magsdeling en grondwetlike ooreenkoms nie slaag nie, sal die Taliban waarskynlik seëvier in 'n uitgerekte burgeroorlog. Die herhaling van geweld en onstabiliteit sal lei tot 'n oplewing in handel in dwelms, misdaad en menseregteskendings. So 'n scenario sal nie net 'n uitwerking hê op die streek nie, maar ook op die wêreld se vrede en veiligheid.
Pakistan en die streeklande moet hulself voorberei op so 'n destabiliserende scenario. 'N Grand Jirga van Afghanen is 'n gepaste forum vir 'n konsensus oor die toekomstige magsdelingsooreenkoms. Die betrokkenheid van die internasionale gemeenskap is noodsaaklik vir die instandhouding van 'n oorloggeteisterde Afghaanse ekonomie, en bied 'n nuttige hefboomwerking vir enige toekomstige regering in Kaboel om die politieke, ekonomiese en sosiale winste van die afgelope twee dekades te handhaaf, veral dié wat verband hou met demokrasie, regering, menseregte en vroueregte, meisiesopleiding, ens. Streeklande soos Pakistan, Iran, China en Rusland moet 'n alliansie sluit vir die Afghaanse vrede, waarsonder die reis na die Afghaanse vrede in vlak en ellende gebind sal word.
(Die skrywer is die waarnemende president van die Islamabad-beleidsnavorsingsinstituut en kan bereik word by: [e-pos beskerm])
Afghanistan as 'n brug wat Sentraal- en Suid-Asië verbind
Amerikaanse onttrekking uit Afghanistan - 'n faux pas vir Pakistan
#Coronavirus - Pakistan stel die virus in werking om bome te plant
Dr Suhrob Buranov van die Tashkent State University of Oriental Studies skryf oor wetenskaplike debatte oor die vraag of Afghanistan tot 'n integrale deel van Sentraal- of Suid-Asië behoort. Ten spyte van die verskillende benaderings, probeer die kenner om die rol van Afghanistan as 'n brug tussen Sentraal- en Suid-Asiatiese streke te bepaal.
Verskeie vorms van onderhandelinge vind op die grond van Afghanistan plaas om vrede te verseker en die langdurige oorlog te besleg. Die onttrekking van buitelandse troepe uit Afghanistan en die gelyktydige begin van inter-Afghaanse onderhandelinge, sowel as interne konflik en volhoubare ekonomiese ontwikkeling in hierdie land, is veral van wetenskaplike belang. Daarom is die navorsing gefokus op die geopolitieke aspekte van die inter-Afghaanse vredesgesprekke en die impak van eksterne magte op die interne aangeleenthede van Afghanistan. Terselfdertyd het die benadering om Afghanistan nie as 'n bedreiging vir wêreldwye vrede en veiligheid te erken nie, maar as 'n faktor van strategiese geleenthede vir die ontwikkeling van Sentraal- en Suid-Asië 'n belangrike voorwerp van navorsing geword en die implementering van effektiewe meganismes 'n prioriteit. In hierdie verband speel die kwessies oor die herstel van die historiese posisie van die moderne Afghanistan in die verbinding van Sentraal- en Suid-Asië, insluitend die verdere versnelling van hierdie prosesse, 'n belangrike rol in die diplomasie van Oesbekistan.
Afghanistan is 'n geheimsinnige land in sy geskiedenis en is vandag vasgevang in groot geopolitieke speletjies en interne konflikte. Die streek waarin Afghanistan geleë is, sal outomaties 'n positiewe of negatiewe impak hê op die geopolitieke transformasieprosesse van die hele Asiatiese kontinent. Die Franse diplomaat Rene Dollot het Afghanistan eens met 'Asiatiese Switserland' vergelyk (Dollot, 1937, p.15). Dit stel ons in staat om te bevestig dat hierdie land op sy tyd die stabielste land op die Asiatiese vasteland was. Soos die Pakistanse skrywer Muhammad Iqbal tereg beskryf, "Asië is 'n liggaam van water en blomme. Afghanistan is sy hart. As daar onstabiliteit in Afghanistan is, is Asië onstabiel. As daar vrede in Afghanistan is, is Asië vreedsaam "(Heart of Asia, 2015). Gegewe die mededinging van groot moondhede en die konflik van geopolitieke belange in Afghanistan vandag, word geglo dat die geopolitieke belang van hierdie land soos volg kan omskryf word:
- Geografies is Afghanistan in die hartjie van Eurasië geleë. Afghanistan is baie naby aan die Gemenebes van Onafhanklike State (GOS), wat omring word deur die lande met kernwapens soos China, Pakistan en Indië, asook die lande met kernprogramme soos Iran. Daar moet op gelet word dat Turkmenistan, Oesbekistan en Tadjikistan ongeveer 40% van die totale staatsgrens van Afghanistan uitmaak;
- Vanuit 'n geo-ekonomiese perspektief is Afghanistan 'n kruispad van streke met wêreldwye reserwes van olie, gas, uraan en ander strategiese hulpbronne. Hierdie faktor beteken in wese ook dat Afghanistan 'n kruispad van vervoer- en handelsgange is. Uiteraard het toonaangewende kragsentrums soos die Verenigde State en Rusland, sowel as China en Indië, wat wêreldwyd bekend is vir hul potensiële groot ekonomiese ontwikkeling, groot geo-ekonomiese belange hier;
- Vanuit militêr-strategiese oogpunt is Afghanistan 'n belangrike skakel in plaaslike en internasionale veiligheid. Veiligheids- en militêre strategiese kwessies in hierdie land is van die belangrikste doelstellings en doelstellings wat deur sulke invloedryke strukture soos die Noord-Atlantiese Verdragsorganisasie (NAVO), die Collective Security Treaty Organization (CSTO), die Shanghai Cooperation Organization (SCO) en die GOS gestel word. .
Die geopolitieke kenmerk van die Afghaanse probleem is dat dit parallel met 'n wye verskeidenheid binnelandse, streeks- en internasionale magte betrokke is. As gevolg hiervan kan die probleem al die faktore insluit wat die hoofrol speel in die weerspieëling van geopolitieke teorieë en konsepte. Dit is belangrik om daarop te let dat die geopolitieke sienings oor die Afghaanse probleem en benaderings tot die oplossing daarvan steeds nie aan die verwagte resultate voldoen nie. Baie van hierdie benaderings en perspektiewe bied ingewikkelde uitdagings, terwyl die negatiewe aspekte van die Afghaanse probleem uitgebeeld word. Dit op sigself toon die noodsaaklikheid aan om die Afghaanse probleem te interpreteer deur konstruktiewe teorieë en optimistiese wetenskaplike beskouings gebaseer op moderne benaderings as een van die dringende take. As u die teoretiese sienings en benaderings wat ons hieronder aanbied, waarneem, kan dit ook aanvullende wetenskaplike insigte bied in die teorieë oor Afghanistan:
Vanuit ons oogpunt moet die teoretiese benadering tot 'Afghaanse dualisme' (Buranov, 2020, p.31-32) bygevoeg word in die lys van geopolitieke sienings oor Afghanistan. Daar word opgemerk dat die kern van die teorie van 'Afghaanse dualisme' op twee maniere kan weerspieël word.
1. Afghaanse nasionale dualisme. Omstrede sienings oor die totstandkoming van Afghaanse staatskaping op grond van staats- of stambestuur, eenheids- of federale, suiwer Islamitiese of demokratiese, Oosterse of Westerse modelle weerspieël die Afghaanse nasionale dualisme. Waardevolle inligting oor die dualistiese aspekte van die nasionale staatskaping van Afghanistan kan gevind word in die navorsing van bekende kundiges soos Barnett Rubin, Thomas Barfield, Benjamin Hopkins, Liz Vily en die Afghaanse geleerde Nabi Misdak (Rubin, 2013, Barfield, 2010, Hopkins, 2008, Vily, 2012, Misdak, 2006).
2. Afghaanse streeksdualisme. Daar kan gesien word dat die Afghaanse streeksdualisme weerspieël word in twee verskillende benaderings tot die geografiese verbintenis van hierdie land.
Volgens die eerste benadering maak Afghanistan deel uit van die Suid-Asiatiese streek, wat beoordeel word deur die teoretiese sienings van Af-Pak. Dit is bekend dat die term "Af-Pak" gebruik word om te verwys na die feit dat Amerikaanse geleerdes Afghanistan en Pakistan as 'n enkele militêr-politieke arena beskou. Die term het in die vroeë jare van die 21ste eeu algemeen in wetenskaplike kringe begin gebruik word om die Amerikaanse beleid in Afghanistan teoreties te beskryf. Volgens berigte is die skrywer van die begrip "Af-Pak" 'n Amerikaanse diplomaat Richard Holbrooke. In Maart 2008 het Holbrooke gesê dat Afghanistan en Pakistan om die volgende redes as 'n enkele militêre-politieke arena erken moet word:
1. Die bestaan ​​van 'n gemeenskaplike teater van militêre operasies aan die grens tussen Afghanistan en Pakistan;
2. Die onopgeloste grensvraagstukke tussen Afghanistan en Pakistan onder die "Durand Line" in 1893;
3. Die gebruik van 'n oop grensregime tussen Afghanistan en Pakistan (hoofsaaklik 'n 'stamgebied') deur Taliban-magte en ander terroriste-netwerke (Fenenko, 2013, p.24-25).
Verder is dit opmerklik dat Afghanistan 'n volle lid is van SAARC, die hooforganisasie vir die integrasie van die Suid-Asiatiese streek.
Volgens die tweede benadering is Afghanistan geografies 'n integrale deel van Sentraal-Asië. In ons perspektief is dit wetenskaplik logies om dit 'n alternatief vir die term AfSouthAsia met die term AfCentAsia te noem. Hierdie konsep is 'n term wat Afghanistan en Sentraal-Asië as 'n enkele streek definieer. Om Afghanistan as 'n integrale deel van die Sentraal-Asiatiese streek te beoordeel, is dit nodig om aandag te skenk aan die volgende kwessies:
- Geografiese aspek. Volgens sy ligging word Afghanistan die 'Heart of Asia' genoem, aangesien dit 'n sentrale deel van Asië is, en bevat dit teoreties die Mackinder se 'Heartland'-teorie. Alexandr Humboldt, 'n Duitse wetenskaplike wat die term Sentraal-Asië aan die wetenskap bekendgestel het, het die bergreekse, klimaat en struktuur van die streek, insluitend Afghanistan, op sy kaart breedvoerig beskryf (Humboldt, 1843, p.581-582). In sy doktorale proefskrif voer kapt. Joseph McCarthy, 'n Amerikaanse militêre kenner, aan dat Afghanistan nie net as 'n spesifieke deel van Sentraal-Asië beskou moet word nie, maar as die blywende hart van die streek (McCarthy, 2018).
- Historiese aspek. Die gebiede van die huidige Sentraal-Asië en Afganistan was 'n onderling verbonde streek tydens die staatskaping van die Grieks-Baktriese, Kushan-koninkryke, Ghaznavid, Timurid en Baburi. Die Oezbeekse professor Ravshan Alimov noem in sy werk as voorbeeld dat 'n groot deel van die moderne Afghanistan 'n aantal eeue deel was van die Bukhara Khanate, en die stad Balkh, waar dit die woonplek geword het van die erfgename van die Bukhara Khan (khantora). ) (Alimov, 2005, p.22). Daarbenewens is die grafte van groot denkers soos Alisher Navoi, Mavlono Lutfi, Kamoliddin Behzod, Hussein Boykaro, Abdurahmon Jami, Zahiriddin Muhammad Babur, Abu Rayhan Beruni, Boborahim Mashrab geleë op die gebied van die moderne Afghanistan. Hulle het 'n onskatbare bydrae gelewer tot die beskawing, sowel as kulturele en verligte bande van die inwoners van die hele streek. Die Nederlandse historikus Martin McCauley vergelyk Afghanistan en Sentraal-Asië met die "Siamese tweeling" en kom tot die gevolgtrekking dat hulle onafskeidbaar is (McCauley, 2002, p.19).
- Handel en ekonomiese aspek. Afghanistan is sowel 'n pad as 'n onoopgemaakte mark wat die streek Sentraal-Asië, wat in alle opsigte gesluit is, lei tot die naaste hawens. In alle opsigte sal dit die volle integrasie van state in Sentraal-Asië, insluitend Oesbekistan, in die wêreldverhoudinge verseker, wat die ekonomiese afhanklikheid van eksterne sfere uit die weg ruim.
- Etniese aspek. Afghanistan is die tuiste van alle Sentraal-Asiatiese lande. 'N Belangrike feit wat veral aandag moet geniet, is dat die Oesbeke in Afghanistan die grootste etniese groep ter wêreld buite Oesbekistan is. 'N Ander belangrike aspek is dat hoe meer Tajik in Afghanistan woon, hoe meer Tajik in Tajikistan woon. Dit is uiters belangrik en noodsaaklik vir Tadjikistan. Afghaanse Turkmeens is ook een van die grootste etniese groepe wat in die Afghaanse Grondwet gelys word. Daarbenewens woon tans meer as duisend Kazakke en Kirgisies uit Sentraal-Asië in die land.
- Taalkundige aspek. Die meerderheid van die Afghaanse bevolking kommunikeer in die Turkse en Persiese tale wat deur die volke van Sentraal-Asië gepraat word. Volgens die Grondwet van Afghanistan (The Constitution of IRA, 2004) het die Oezbeeks die status van 'n amptelike taal slegs in Afghanistan, behalwe Oesbekistan.
- Kulturele tradisies en godsdienstige aspek. Die gebruike en tradisies van die mense van Sentraal-Asië en Afghanistan is soortgelyk en baie naby aan mekaar. Navruz, Ramadan en Eid al-Adha word byvoorbeeld in alle mense in die streek gelyk gevier. Islam bind ook ons ​​volke saam. Een van die hoofredes hiervoor is dat ongeveer 90% van die bevolking in die streek die Islam bely.
Om hierdie rede, namate die huidige pogings om Afghanistan by die plaaslike prosesse in Sentraal-Asië te betrek, toeneem, is dit nuttig om die relevansie van hierdie term en die popularisering daarvan in wetenskaplike kringe in ag te neem.
Alhoewel verskillende sienings en benaderings tot die geografiese ligging van Afghanistan 'n wetenskaplike basis het, is die faktor om hierdie land te beoordeel nie net 'n spesifieke deel van Sentraal- of Suid-Asië nie, maar as 'n brug tussen hierdie twee streke, 'n prioriteit. Sonder om die historiese rol van Afghanistan as 'n brug tussen Sentraal- en Suid-Asië te herstel, is dit onmoontlik om inter-streeks interafhanklikheid, antieke en vriendelike samewerking op nuwe fronte te ontwikkel. Vandag word so 'n benadering 'n voorvereiste vir veiligheid en volhoubare ontwikkeling in Eurasië. Die vrede in Afghanistan is immers die ware basis vir vrede en ontwikkeling in Sentraal- en Suid-Asië. In hierdie verband is daar 'n toenemende behoefte om die pogings van Sentraal- en Suid-Asiatiese lande te koördineer om die ingewikkelde en ingewikkelde kwessies wat Afghanistan in die gesig staar, aan te spreek. In hierdie verband is dit uiters belangrik om die volgende belangrike take uit te voer:
Eerstens is die Sentraal- en Suid-Asiatiese streke gebind deur lang historiese bande en gemeenskaplike belange. Op grond van ons gemeenskaplike belange beskou ons dit vandag as 'n dringende behoefte en 'n prioriteit om 'n dialoogformaat 'Sentraal-Asië + Suid-Asië' op die vlak van ministers van buitelandse sake daar te stel, wat daarop gemik is om geleenthede vir wedersydse politieke dialoog en veelsydige samewerking uit te brei.
Tweedens is dit nodig om die konstruksie en implementering van die Trans-Afghaanse vervoerkorridor te bespoedig, wat een van die belangrikste faktore is in die uitbreiding van toenadering en samewerking in Sentraal- en Suid-Asië. Met die doel om dit te bereik, sal ons binnekort die ondertekening van multilaterale ooreenkomste tussen alle lande in ons streek en die finansiering van vervoerprojekte moet bespreek. In die besonder sal die spoorwegprojekte Mazar-e-Sharif-Herat en Mazar-e-Sharif-Kabul-Peshawar nie net Sentraal-Asië met Suid-Asië verbind nie, maar ook 'n praktiese bydrae lewer tot die ekonomiese en sosiale herstel van Afghanistan. Vir hierdie doel oorweeg ons om die Trans-Afghaanse streekforum in Tasjkent te organiseer.
Derdens het Afghanistan die potensiaal om 'n belangrike energieketting te word om Sentraal- en Suid-Asië met alle kante te verbind. Dit vereis natuurlik die wedersydse koördinering van Sentraal-Asiatiese energieprojekte en hul voortgesette aanbod aan Suid-Asiatiese markte deur Afghanistan. In hierdie verband is daar 'n behoefte om gesamentlike strategiese projekte te implementeer, soos die TAPI trans-Afghaanse gaspypleiding, die CASA-1000 kragoordragprojek en die Surkhan-Puli Khumri, wat deel daarvan kan word. Om hierdie rede stel ons voor om die energieprogram REP13 (Regional Energy Program of Central and Souht Asia) saam te ontwikkel. Deur hierdie program te volg, sou Afghanistan 'n brug wees in die samewerking van Sentraal- en Suid-Asië.
Ten vierde stel ons voor om 'n jaarlikse internasionale konferensie te hou oor die onderwerp "Afghanistan in die verbindende Sentraal- en Suid-Asië: historiese konteks en voornemende geleenthede". In alle opsigte stem dit ooreen met die belange en strewe van die burgers van Afganistan, sowel as die inwoners van Sentraal- en Suid-Asië.
"Heart of Asia" ─ die bestryding van veiligheidsbedreigings, die bevordering van DAWN-papier (2015). Ontsluit van https://www.dawn.com/news/1225229
Alimov, R. (2005) Sentraal-Asië: gemeenskaplike belange. Tasjkent: Oosters.
Buranov, S. (2020) Geopolitieke aspekte van die deelname van Oesbekistan aan die stabiliseringsprosesse van die situasie in Afghanistan. Verhandeling van die Doktor in die Filosofie (PhD) in Politieke Wetenskap, Tasjkent.
Dollot, René. (1937) L'Afghanistan: histoire, beskrywing, moeurs et coutumes, folklore, fouilles, Payot, Parys.
Fenenko, A. (2013) Probleme van "AfPak" in die wêreldpolitiek. Tydskrif vir die Universiteit van Moskou, Internasionale betrekkinge en wêreldpolitiek, № 2.
Humboldt, A. (1843) Asie centrale. Recherches sur les chaines de montagnes et la klimatologie vergelyk. Parys.
Mc Maculey, M. (2002) Afghanistan en Sentraal-Asië. 'N Moderne geskiedenis. Pearson Education Limited
Joe Biden het op 15 April 2021 dit aangekondig Amerikaanse troepe sal uit Afghanistan onttrek word vanaf 1 Mei om Amerika se langste oorlog te beëindig. Buitelandse troepe onder NAVO-bevel sal ook in samewerking met die VSA onttrek. uittrek, voltooi teen 11 September.
Die oorlog teen terrorisme wat deur die VSA in Afghanistan begin is, is nog lank nie klaar as die Amerikaanse magte vertrek nie sonder 'n beslissende of besliste oorwinning. 'N Triomfantelike Taliban is gereed om weer aan die bewind op die slagveld te kom of deur middel van vredesgesprekke waar hulle die meeste kaarte besit; veelgeroemde 'winste' wat by die dag wegglip in 'n vlaag geteikende moorde op die opgeleide, aktiewe en ambisieuse lewensaar van 'n opkomende samelewing. Baie Afghane vrees nou a verskriklike tuimeling na burgeroorlog in 'n konflik wat al beskryf is as een van die gewelddadigste ter wêreld.
Impak van die oorlog op Pakistan
Dit is duidelik dat so 'n ontwikkeling nie net 'n groot impak op Afghanistan sal hê nie, maar ook op sy onmiddellike omgewing, veral Pakistan. Onrus in Afghanistan soortgelyk aan 'n burgeroorlog sou massale toestroming van vlugtelinge vanaf Afghanistan na Khyber Pakhunkhwa en Balochistan in Pakistan via poreuse grense meebring. Die mense aan beide kante van die grens, veral Pashtuns etnies soortgelyk en saamgevoeg kultureel en voorouderlik en moet dus skuiling soek vir hul broers, wat selfs deur wetstoepassingsagentskappe onmiskenbaar is as gevolg van bestaande sosiale norme. Dit beteken nie net 'n toename in die aantal monde om in die reeds ekonomies belaste stamgebiede te voed nie, maar ook verhoogde sektariese geweld, dwelmhandel, terrorisme en georganiseerde misdaad soos die tendens sedert 1980 is.
Onrus in Afghanistan en die herlewing van die Taliban sal ook die smeulende uitrustings soos Tehreek-e-Taliban Pakistan (TTP) krag gee. TTP het onlangs die tempo van sy aktiwiteite versterk in die Pak Westelike grens wat steun en basisse van Afghaanse-Taliban verkry het. Dit is opmerklik om hier te noem dat TTP nie net die beskerming van die Taliban geniet nie, maar ook van sekere segmente binne die Pak-leër, soos bekend gemaak deur hul woordvoerder in 'n radio-onderhoud.
Die toenemende oorlas van opstandelinge soos TTP- en Pashtun / Baloch-rebelle aan die westelike grens, tesame met 'n kragtige vyandige buurman soos Indië in die Ooste, het geleidelik geword onhoudbaar en moeilik om te byt deur die Pakistanse weermag. Daar word ook bespiegel dat dit een van die presellerende faktore is agter onlangse vredesinisiatiewe met Indië.
Pakistanse politiek oor Taliban
Op 10 Mei is Bajwa, hoof van die Pakistanse leër, 'n daglange vergesel amptelike besoek aan Kaboel deur direkteur-generaal van interdienste-intelligensie (ISI), lt.genl. Faiz Hameed, waar hulle die Afghaanse president Ashraf Ghani ontmoet en Pakistan se steun vir die vredesproses in Afghanistan aangebied het te midde van toenemende geweld namate die VSA sy troepe onttrek.
Tydens die besoek Genl Bajwa het ook die hoof van die Britse weermag ontmoet, Generaal sir Nick Carter, wat Pakistan glo gedwing het om op Taliban aan te dring om aan die verkiesing deel te neem of deel te wees van 'n magsdelingsooreenkoms met president Ghani. Na afloop van die vergadering, Die Pakistanse weermag het 'n verklaring uitgereik: "Ons sal altyd 'n vredesproses van 'Afghaanse geleide-Afghaanse besit' ondersteun wat gebaseer is op wedersydse konsensus van alle belanghebbendes, wat dui op die agenda van die vergadering en druk om Taliban by die Afghaanse regering in te sluit.
Afgaanse president Ashraf Ghani in 'n onderhoud op die Duitse nuuswebwerf, het Der Spiegel gesê: 'Dit is eerstens 'n kwessie om Pakistan aan boord te kry. Die VSA speel nou slegs 'n klein rol. Die vraag na vrede of vyandigheid is nou in Pakistanse hande "; om die aap dus op die skouer van Pakistan te plaas. Die Afghaanse president het verder bygevoeg dat genl Bajwa duidelik aangedui het dat die herstel van die Emiraat of diktatuur deur die Taliban is nie in iemand se belang nie in die streek, veral Pakistan. Aangesien Pakstan nooit die verklaring ontken het nie, is dit redelik om aan te neem dat Pakistan nie 'n regering onder leiding van die Taliban in Afghanistan wil hê nie. So 'n optrede sou egter neerkom op die vervreemding of storting van die Taliban wat moontlik nie in Pakistan se guns sal val nie.
Dilema oor lugbase
Die VSA het Pakistan onder druk geplaas om lugbase in Pakistan te bied, om lugoperasies te onderneem ter ondersteuning van die Afghaanse regering en teen die Taliban of ander terroristegroepe soos ISIS. Pakistan weerstaan ​​al hierdie eise en die minister van buitelandse sake in Pakistan Shah Mehmood Qureshi in 'n verklaring op 11 Mei herhaal, "Ons is nie van plan om stewels op die grond toe te laat nie en geen (Amerikaanse) basisse word na Pakistan oorgedra nie".
Dit bring Pakistan egter ook in 'n 'vangs 22'-situasie. Die regering van Pakistan kan nie instem tot sulke versoeke nie, want dit sal waarskynlik geweldige binnelandse omwentelinge veroorsaak, met die politieke partye van die opposisie wat Imran Khan beskuldig het omdat hy Pakistan se grondgebied aan die VSA verkoop het. Terselfdertyd is volstrekte weiering ook nie 'n maklike opsie nie, in die lig van die haglike toestand van die Pakistanse ekonomie en die groot afhanklikheid van buitelandse skuld van organisasies soos die IMF en die Wêreldbank wat onder direkte invloed van die VSA is.
Pakistan het nog nie herstel van die brandwonde van die onlangse burgeroorlogagtige situasie wat ontstaan ​​het tydens landwye betogings wat aangevuur is deur die verregse radikale Islamitiese uitrusting Tehreek-e-Labbaik Pakistan (TLP) nie. Met die groeiende sterkte van Taliban in Afghanistan, sal daar waarskynlik ook binne Pakistan radikale sentimente plaasvind. Alhoewel TLP-aanhangers uit Barelvi Sect in vergelyking met Deobandi was soos in die geval van Taliban, trek albei 'n sekere skyn in hul radikale ekstremisme. As sodanig kan toekomstige avonture deur TLP met die doel om politieke winste te benut, nie heeltemal uitgesluit word nie.
Die uiteinde is dat Pakistan sy kaarte versigtig en verstandig moet speel.
Kazakstan het deelgeneem aan die eerste vergadering van die spesiale verteenwoordigers van Sentraal-Asië en die Europese Unie vir Afghanistan
Die spesiale verteenwoordigers van die Europese Unie en Sentraal-Asiatiese lande oor Afghanistan het die eerste vergadering deur VC gehou. Die geleentheid is gewy aan 'n verbeterde streeksamewerking oor Afghanistan, insluitend die ontwikkeling van gemeenskaplike inisiatiewe om die vredesproses te ondersteun. Die vergadering is bygewoon deur ambassadeur Peter Burian, spesiale verteenwoordiger van die EU vir Sentraal-Asië, ambassadeur Roland Kobia, EU-spesiale gesant vir Afghanistan, asook spesiale verteenwoordigers van Kazakstan, die Kirgiziese Republiek, Tadjikistan, Oesbekistan en die adjunkminister van buitelandse sake van Turkmenistan.
Talgat Kaliyev, spesiale verteenwoordiger van die president van die Republiek van Kazakstan vir Afghanistan, het in sy toespraak Kazakhstan se voortdurende steun aan internasionale pogings om die situasie in Afghanistan te stabiliseer, uiteengesit en 'n omvattende hulp van hierdie jaar tot jaar verleen.
Ambassadeur Kaliyev beklemtoon die belangrikheid van uitgebreide streeksamewerking vir die heropbou van Afghanistan en waardeer die hulp van Europese vennote in hierdie rigting.
Na afloop van die vergadering het die deelnemers 'n gesamentlike verklaring aangeneem waar hulle hul steun vir die internasionale inisiatiewe om die situasie in Afghanistan op te los, bevestig, sowel as 'n gesamentlike verbintenis tot breër samewerking om tot die vredesproses by te dra.