die stadige vervalling – wolfshadowwhispers
die stadige vervalling
konsep, lewe, seer
15 thoughts on “die stadige vervalling”
November 14, 2015 at 8:50 nm
Eina!Jy verwoord hierdie kwessie weereens briljant…”terwyl ons stadig gestootskraap word na die gapende abyss wat liefdevol wink”..sjoe!
November 15, 2015 at 7:52 vm
Baie dankie Bytjie… Dis ‘n baie teer onderwerp vir my en ds iets waaroor baie mense nie wil praat nie…
En soms net soms as ek so ‘n koeksister verkopertjie op die straat sien, kyk ek na die mense in hulle karre en sien die vrees in hulle oë…. want dit kan hulle word
November 15, 2015 at 12:19 nm
Dit kan maklik gebeur.Ek dink die vrees in die oë is eerder omdat die werklikheid so in mens se gesig is.
November 15, 2015 at 6:08 nm
November 19, 2015 at 10:04 nm
Bytjie, die wolf het nou maar eenmaal die vermoë om briljant!!! met woorde eina onderwerpe aanteraak, wat mense geneig is om te maak of dit nie bestaan nie, om dit so onder sy lesers se aandag te bring!!!!
Neergepen soos net jy kan Wolfie!!
My ‘inval’ hier tussen die koeksisters is stroopsoet 😉 Wolfie vriend se hart is soo sag vir sy medemens, so mooi!!
November 20, 2015 at 8:56 vm
Julle skinder weer van my en maak my skaam met julle mooi komplimente
November 20, 2015 at 10:06 vm
Want jy verdien dit xxx
November 20, 2015 at 2:13 nm
November 16, 2015 at 8:02 vm
November 16, 2015 at 9:04 vm
November 16, 2015 at 9:13 vm
Dis pragtig geskryf Wolfie!
November 16, 2015 at 9:16 vm
Baie dankie. Dis ‘n teer plekkie in my hart.
Daar is so baie mense wat fudge en koekies op straat verkoop… in die moeilike tye veral.
Dit breek altyd my hart ‘n bietjie… jy weet mos wat ek bedoel….
November 16, 2015 at 9:21 vm
O ek weet so wat jy bedoel Wolfie.
Hier by ons is daar so verwaarloosde rooikop seuntjie wat ‘n houertjie lekkers verkoop om op ‘n “kriekettoer” te gaan. Hy toer ook die hele jaar. Breek my hart in skerwe.
Almal weet nou al hy toer nie, en ons almal het al aanvaar dis die mamma se enigste manier om kos in sy magie te kry, so ons ondersteun die toer die hele jaar. Die mamma staan altyd naby hom en fluister dankie as jy iets koop.
Die seer en vernedering in haar oë is vreeslik.
November 16, 2015 at 9:44 vm
… ek wens ek kan almal help wat so sukkel. Al sukkel ek self soms, het ek altyd iets vir hulle. En in my is dankbaarheid ook dat ek het wat ek het. Hoe min of hoe meer ek het, dit is alles genade.
November 16, 2015 at 9:54 vm
Net so Wolfie, dis net genade