Vrees en vertroue
En Dawid het dit baie benoud gehad, want die manskappe het gepraat om hom te stenig; want die siel van al die manskappe was verbitterd, elkeen oor sy seuns en sy dogters; maar Dawid het homself versterk in die HERE sy God. - 1 Sam 30:6
Kan die twee dinge saamgaan? As ons daaroor begin redeneer, sê ons gou: "Nee, dit moet óf die een óf die ander wees. Of jy is bevrees, en dan is dit as gevolg van 'n gebrek aan vertroue; óf jy vertrou op God - en waarvoor sal jy dan nog vrees?"
Maar ons lewenservaring kom glad nie altyd ooreen met ons logiese redenasies nie.
Die vrees, die angs steur hom nie aan die mooiste redenasies nie en wyk nie voor die mees oortuigende logika nie. Dit is irrasioneel - so lui dit in die moderne idioom.
Dat vrees en vertroue wel baie beslis in 'n mens se lewe kan saamgaan, bewys Ps. 56 : 4: "Die dag as ek vrees, sal ek op U vertrou". Dit lyk soos 'n logiese teenstrydigheid. Maar as jy jou eie hart ondersoek, weet jy dat dit waar is.
Vrees! Vrees vir allerlei rampe wat jou moontlik kan tref.
Hoekom sou dit ander tref en nie ook vir jou nie?
Vrees vir mense. Wat kan hulle jou nie alles aandoen nie?
Vrees vir die toekoms. Wat sal van my lewe word? Sal ek ooit my doel bereik? Sal ek die kennis wat ek met moeite verwerf het, ooit produktief kan gebruik in die wêreld waarin ons nou lewe?
En tegelyk vertroue. Geloofsvertroue. Rus in die sekerheid dat daar Een is wat ook jou lewe beskik.
Klein kindertjies is soms bang as dit onweer is. Wat doen hulle dan? Hulle kruip weg, vas teen vader of moeder, waar hulle veilig voel.