In Psalm 22 getuig Dawid, uit sy eie ervaring, dat God lofwaardig is. Die HERE regeer oor die hele wêreld. Hy is nooit ver weg nie, al voel dit vir jou soms so. As jy op Hom bly vertrou, red Hy jou uit jou totale verlatenheid. Dawid was blykbaar dodelik siek en daarby ook nog ernstig vervolg. Sy allergrootste smart is die onbegryplike ervaring dat God hom verlaat het en geen antwoord gee op sy onophoudelike geroep nie. Sy menswaardigheid is weg, hy is 'n wurm. Hy word op allerlei wyse bespot oor sy vertroue in God, hý wat van sy geboorte af met teerheid deur God versorg is. Toe hy gebore is, het God as 't ware met sy eie hande die bevalling waargeneem en hom daarna aan sy moeder se bors laat rus.
Wat Dawid deurgemaak het, vertel iets van die groot lyding en verlatenheid van die mens. Die mensdom worstel met die probleem dat dit lyk of God afsydig staan teenoor die ontsettende nood van die wêreld, Waar was God met die verskriklike lyding van mans, vrouens en kinders in die wêreldoorloë? Waar was God met die onmenslike wreedhede in konsentrasiekampe? Waar is God met die ongeneeslike siekes in hospitale? Waar is God in die verskriklike lyding van mense met liggaamlike en persoonlike afwykings? Baie mense sê: God is dood! Hy weet nie wat aangaan nie, Hy doen niks daaraan nie. Maar wat my betref, ek bly op God vertrou al voel dit soms vir my of Hy afwesig is.
God gee uitkoms aan die hulpelose, dié wat op Hom alleen vertrou. Ek leef nie uit myself nie, maar ek leef deur die Gees van God. Hy maak my daarvan bewus dat daar geen lewe buite God is nie. Hy laat my besef dat ek buite Jesus Christus maar net 'n verlore sondaar sou wees. Die lewewekkende Gees het 'n verloste mens in my gebore laat word, 'n mens wat uit Jesus Christus leef, uit die genade van God. En dan weet ek, ek word nooit deur God verlaat nie! Alle gelowiges moet Hom prys en saam met my vir Hom 'n loflied sing!