Die beleg van Pompeii eindig na 11 Junie 89 vC - Inligting - 2022
Die beleg van Pompeii eindig na 11 Junie 89 vC
In die beleg van Pompeii (89 v.C.) het 'n Romeinse leër onder Sulla die stad herower, nadat dit die vorige jaar (Sosiale Oorlog) in die hande van die Italiaanse rebelle geval het.
Gedurende 90 vC verower die Samnitiese leier Gaius Papius Mutilus Nola, oos van Napels, en trek dan suid om Stabiae, Surrentum en Salernum te neem en die gebied rondom Nuceria te plunder, alles in die gebied suid van Pompeii, tussen die Golf van Napels en die Golf van Salerno. Daarna het hy probeer om Acerrae, tussen Napels en Nola, te vang. Appian meld ten minste twee Romeinse pogings om die beleg op te hef, maar sê nie eintlik hoe dit geëindig het nie. Appian noem Pompeii nie in sy verslag oor die oorlog nie, so ons weet nie of dit deur Papius gevange geneem is of uit eie vrye wil by die opstand aangesluit het nie (destyds was Pompeii 'n stad in die Oscan).
Appian noem ook nie die Romeinse herowering van Pompeii in 89 vC nie, maar hy gee wel 'n verslag van die veldtog waarin dit waarskynlik gebeur het. Sulla het 'n Romeinse leër in die heuwels naby Pompeii gelei, vermoedelik om die stad te beleër. 'N Samnitiese hulpleër onder Lucius Cluentius het daar naby kamp opgeslaan en Sulla se eerste aanval daarop verslaan. Sulla versamel toe sy hele leër, verslaan Cluentius en jaag hom terug na Nola. Cluentius en 20 000 van sy mans is buite die stad dood (slag van Nola). Sulla verhuis daarna oos na die Apennyne om Aeclanum te beleër, voordat hy die Samniete aanval.
Ons het verspreide en indirekte verwysings na die beleg. Orosius sê dat 'n Romeinse leër in die 'seshonderd-een-en-sestigste jaar van die stad' Pompeii beleër het. Dit sou die beleg in 93 vC plaas, maar kom in 'n gedeelte van sy teks wat die gebeure van 89 vC beskryf.
Plinius die Ouere vertel ons dat Stabiae op 29 April 89 vC op Sulla geval het (die datum is die dag voor die kalenders van Mei - die kalenders is die eerste dag van die maand.
By Ovidius Fasti (Op die Romeinse kalender) word die dood van Titus Didius op 11 Junie 89 vC geplaas, terwyl Velleius Paterculus sê dat Titus Didius Herculaneum (saam met Velleius se eie voorouer Minatius Magius) ingeneem het, en Minatius Magius het daarna Pompeii langs Sulla aangeval. Dit plaas die val van Pompeii 'n tyd na 11 Junie. Dit vertel ons ook dat nie alle Romeinse Italiaanse bondgenote die opstand ondersteun het nie, selfs nie in stamme wat deel uitgemaak het daarvan nie. Minatius Magius was van Aeclanum en het 'n legioen uit die Hirpini, een van die Samnitiese stamme, in 91 v.C.
Orosius volg die verwysing na Pompeii met 'n verslag van die dood van Postumius Albinus, 'n oud-konsul wat toe as legaat onder Sulla gedien het. Albinus het homself so ongewild gemaak dat hy deur sy soldate met klippe doodgegooi is. Sulla het besluit om nie sy mans te straf nie, en het in plaas daarvan gesê dat 'burgerlike bloedvergieting slegs versoen kan word deur die bloed van die vyand te vergiet'. Plutarchus noem dieselfde voorval en sê dat Sulla verwag het om 'sy manne meer gereed en gewillig vir die oorlog te vind weens hierdie oortreding, omdat hulle sou probeer om dit te versoen deur hul dapperheid'. In die periochae van Livy ontdek ons ​​dat Aulus Postumius Albinus bevelvoerder van die vloot was en deur sy leër vermoor is omdat hulle hom van hoogverraad verdink het. Albinus was moontlik die bevelvoerder van 'n vloot wat ter ondersteuning van Sulla se leër in Kampanië werk, maar Orosius laat sy manne aan die slag by Nola deelneem, dus het hy moontlik ook 'n ander Romeinse leër beveel wat in Campania werk, of net 'n deel van die leër van Sulla. .
Sommige argeologiese spore wat waarskynlik uit die aanval van Sulla gedateer kan word, is by Pompeii ontdek. Dit sluit merke in wat katapultballe in die stadsmure agtergelaat het, en veral naby die Vesuviaanse hek aan die noordelike kant van die stad. Katapultballe is ook ontdek in die House of the Vestals en die House of the Labyrinth, wat albei net binne die stadsmure is. Sulla se naam is ook gevind in graffiti in die stad.
Na sy oorwinning in Sulla se Tweede Burgeroorlog, plaas Sulla 'n kolonie van sy veterane in Pompeii. Dit het die aard van die stad verander - die Oscan -taal het uit openbare inskripsies verdwyn en is vervang deur Latyn, en die veterane van Sulla en hul afstammelinge het die stad oorheers vir die volgende paar generasies.
Die beleg van Pompeii kom waarskynlik tussen die slag van Nola en die beleg van Aeclanum en Sulla se veldtog teen die Samniete - dit lyk onwaarskynlik dat Sulla die beleg onvolledig sou gelaat het nadat hy die noodlenigingsleër verslaan het.
Gnaeus Pompeius Strabo (135 - 87 vC) was 'n Romeinse generaal en politikus, wat in 89 vC as konsul gedien het. Daar word gereeld in Engels na hom verwys as Pompeius Strabo, om hom te onderskei van sy seun, die beroemde Pompeius die Grote, of van Strabo die geograaf.
Strabo se kognome beteken "kruisoog". Hy het in die Romeinse Republiek gewoon en is gebore en getoë in 'n adellike gesin in Picenum (in die suide en noord van die moderne streke Marche en Abruzzo) in Sentraal -Italië, aan die Adriatiese kus. Strabo se ma is Lucilia genoem. Die gesin van Lucilia kom van Suessa Aurunca (moderne Sessa Aurunca) en sy was 'n suster van die satiriese digter Gaius Lucilius. Lucilius was 'n vriend van die Romeinse generaal Scipio Aemilianus. Strabo se grootvader was Gnaeus Pompeius, terwyl sy pa Sextus Pompeius was. Sy oudste broer was Sextus Pompeius en sy suster was Pompeia.
Alhoewel geleerdes ietwat verdeeld is oor die presiese datums, is dit waarskynlik dat die eerste konstruksie van die Huis van die Faun, soos dit vandag is, ongeveer 180 vC gebou is. Daar is 'n paar klein veranderinge aangebring in die volgende 250 jaar, maar die huis het byna gebly soos dit gebou is tot 24 Augustus 79 nC, toe Vesuvius uitgebars het, en die eienaars het óf uit die stad gevlug óf saam met ander inwoners van Pompeii en Herculaneum gesterf.
Die House of the Faun is tussen Oktober 1831 en Mei 1832 byna heeltemal opgegrawe deur die Italiaanse argeoloog Carlo Bonucci, wat op 'n manier te erg is - omdat moderne argeologiese tegnieke ons baie meer kon vertel as wat hulle 175 jaar gelede kon doen.
Pragtige 3D -rekonstruksie van Pompeii -huis werp lig op die lewe in die antieke stad voor dit vernietig word
Pompeii was 'n antieke Romeinse stad naby die hedendaagse Napels in Italië, wat uitgewis en onder 6 meter as en puimsteen begrawe is na die uitbarsting van die berg Vesuvius in 79 nC. Dit is 'n onheilspellende gevoel om deur die leë strate van Pompeii te loop en winkels en huise te sien wat vir bykans twee millennia lank onaangeraak gelaat is. Een huis bevat nog steeds 'n volledige brood in die oond, perfek bewaar deur 'n laag as. Nou het almal die geleentheid om in die strate te loop en in huise te kyk, danksy 'n gedetailleerde 3D-digitale rekonstruksie van 'n hele Pompeiaanse stadsblok.
Die indrukwekkende inisiatief is deel van die Sweedse Pompeii -projek, wat in 2000 by die Sweedse Instituut in Rome begin is, en lig werp op die lewens van die mense wat in die eerste eeu nC geleef en gesterf het. Dit word nou onder toesig van navorsers aan die Swede se Lund -universiteit. Die navorsers het feitlik 'n hele blok gerekonstrueer, insluitend 'n manjifieke huis wat behoort aan 'n bankier genaamd Caecilius Iucundus. Die huis is ontwerp om soveel moontlik lig in die kamers te laat skyn, veral in die mees uitgebreide kamer wat bekend staan ​​as die tabularium (stadsargief).
Die herboude stadsblok, genaamd Insula VI, bevat twee groot en welgestelde boedels, benewens die bankier se huis. Daar is ook 'n bakkery, taverne, wassery en 'n tuin met fonteine.
'N Bo -aansig van Insula VI, die stadsblok wat herbou is. Krediet: Sweedse Pompeii -projek
Die goed bewaarde mosaïekvloerstukke en volledig ongeskonde vensters van deurskynende gips het argeoloë in staat gestel om bymekaar te maak hoe die huis byna 2 000 jaar gelede sou gelyk het.
Argeoloë het ook die water- en rioolstelsels bestudeer en belangrike inligting ontdek oor die sosiale hiërargieë van die stad - naamlik dat kleinhandelaars afhanklik was van welgestelde gesinne vir water wat hulle in groot tenks of putte gehou het, tot die bou van 'n groot akwaduk in later dae.
Die span is gelei deur Anne-Marie Leander Touati, voormalige direkteur van die Sweedse Instituut in Rome en nou professor in argeologie en antieke geskiedenis aan die Universiteit van Lund. 3D -skandering van die Pompeii -stadsblok het tydens veldwerk -ekspedisies tussen 2011 en 2012 plaasgevind met die gebruik van FARO Focus3D- en FARO PHOTON 120 -laserskandeerders.
"Deur nuwe tegnologie te kombineer met meer tradisionele metodes, kan ons Pompeii in meer detail en meer akkuraat beskryf as wat voorheen moontlik was," het die digitale argeoloog Nicoló Dell´Unto [via ScienceAlert] gesê.
Die rekonstruksie word volledig gedokumenteer in die artikel "Reconstructing the Original Glendor of the House of Caecilius Iucundus: A Complete Methodology for Virtual Archaeology Doel op digitale uitstalling". Die deel van die stad, bekend as Insula V1, is gekies vanweë die ligging by die kruising van twee van Pompeii se hoofpaaie. Die projek is uitgevoer met behulp van tegniese en literêre tekste, skilderye, tekeninge, foto's wat met drone geneem is en skanderings.
Pompeii verberg nog baie skatte en geheime. Navorsers het dit al eeue lank opgegrawe, maar daar is nog baie om te ontdek. In September 2015 berig Mark Miller van Ancient Origins oor 'n ontdekking van 'n onverwagte graf in Pompeii:
'' Argeoloë het 'n uiters skaars graf uit die vierde eeu v.C. gevind van 'n vrou wat dateer voor die Romeinse teenwoordigheid in Pompeii, toe die Samniete die gebied beset het. Bewyse dui daarop dat die Romeine van die begraafplaas geweet het en besluit het om nie daarop te bou nie, sodat die terrein meer as twee millennia lank ongestoord kon oorleef. Geleerdes hoop dat die vonds belangrike insig sal gee in die Samnitiese volk, 'n kursief volk wat eens teen die Romeine geveg het.
Binne -in die graf het argeoloë amfora of erdebakke gevind, steeds met stowwe daarin. Daar is gevind dat die kleipotte uit verskillende dele van Italië afkomstig is, wat toon dat die Samnitiese mense kontak gehad het buite hul eie gebied aan die westelike kus van Italië. Navorsers sal die inhoud van die potte ondersoek, maar 'n eerste ondersoek het kos, wyn en skoonheidsmiddels aan die lig gebring, wat 'n fassinerende insig in die Samnite -dieet en -kultuur bied.
'N Franse argeologiese span in Napels het die graf verras.
"Die grafvoorwerpe sal ons baie wys oor die rol van vroue in die Samnitiese samelewing en kan ons 'n nuttige sosiale insig gee," het Massimo Osanna, die argeologiese superintendent van Pompeii, gesê volgens theLocal.it.
Na die Samnite -oorloë in die 4de eeu v.C. het die stad onderworpe geword aan Rome, terwyl dit steeds administratiewe en taalkundige outonomie behou het. Osanna het gesê min is bekend oor Pompeii voordat Rome dit geannekseer het.
Die Samnitiese inwoners van vroeë Pompeii het in 89 vC aan die oorloë teen Rome deelgeneem, asook ander dorpe in die Campania -streek. Rome het die stad beleër, maar dit eers in 80 vC onderwerp. "
Nuwe teorie: Alexander die Grote vergiftig deur blomkruid?
Op 11 Junie 323 v.C. sterf die beroemde Alexander die Grote deur 'n geheimsinnige siekte wat hom te swak laat beweeg het.
Sedertdien word daar gedebatteer oor die oorsaak van die dood van die Masedoniese leier. Het hy geswig voor die kumulatiewe effek van gevegsbeserings wat hy ontvang het terwyl hy alles tussen Griekeland en Indië verower het? Het 'n parasiet of bakterie hom laag gehou? Of is Alexander die Grote vergiftig?
Nou bevind navorsing dat as gif Alexander die Grote doodgemaak het, die gifstof moontlik afkomstig was van 'n beskeie plant genaamd white hellebore (Veratrum album) wat moontlik in sy wyn gegooi is.
Die dood van 'n koning
Alexander was die seun van die koning van Masedonië, Filips II, en Olympias, een van Filippus II se vyf tot sewe vroue. Nadat Alexander die troon geërf het, het hy 'n ambisieuse militêre veldtog begin wat die grense van sy ryk sou strek van die huidige Griekeland tot by die Himalaja-gebergte. Hy was van plan om die Arabiese Skiereiland binne te val toe hy dood is. [10 redes waarom Alexander die Grote was, wel ... puik]
Daar is destyds geen rekords van Alexander se dood wat oorleef het nie, wat geskiedkundiges sukkel om die einde van die lewe van die koning bymekaar te maak uit geskiedenis wat minstens 300 jaar later opgeskryf is. Baie van hierdie geskiedenis is self gebaseer op twyfelagtige bronne, soos propaganda wat neergelê is nadat Alexander gesterf het. En die graf en die lyk van die koning is nog nooit gevind nie.
Met die oog daarop is die bepaling van die oorsaak van Alexander se dood 'n gedagte -oefening. Moderne wetenskaplikes het skuldiges voorgestel wat wissel van malaria tot 'n bakteriese infeksie, van die drink van rivierwater tot newe -effekte van ou strydwonde.
'Ons kan die vraag nooit ten goede besleg sonder 'n liggaam nie,' sê Leo Schep, 'n toksikoloog aan die Universiteit van Otago National Poisons Center in Nieu -Seeland.
Moord of mikrobes?
In 'n nuwe studie wat in die Januarie -uitgawe van die tydskrif Toxicology History uiteengesit is, bespiegel Schep en sy kollegas dat as Alexander inderdaad vergiftig is, 'n plant hom moontlik ingedoen het. [Die 10 mees algemene giftige plante]
Schep het ongeveer 'n dekade gelede belang gestel in die 2 000 jaar oue verkoue, toe 'n produksiemaatskappy in die Verenigde Koninkryk hom genader het met die vraag vir 'n dokumentêr. Na die ervaring bly hy belangstel, het hy aan LiveScience gesê.
Hy en sy kollegas het eers die twee uiteenlopende verhale oor Alexander se dood oorweeg. In die een, wat deur die ou historikus Plutarchus en ander verdedig word, word gesê dat Alexander geleidelik koorsig geword het ná 'n banket in Babilon. Toe hy siek word, verloor hy sy loopvermoë en sterf hy na 11 tot 12 dae van siekte. Hierdie verslag is gebaseer op antieke historici se aanhaling van die 'Royal Diary', 'n dokument wat na bewering tydens Alexander se bewind geskryf is. Moderne historici is egter skepties dat die koninklike dagboek werklik saam met Alexander was, waarskynlik dat die dokument na sy dood geskryf is om gerugte van vergiftiging uit die weg te ruim in 'n poging om die koningsryk bymekaar te hou.
Die tweede vertelling is eweneens onbetroubaar. Hierdie een kom uit "The Book on the Death and Last Testament of Alexander", wat waarskynlik ook ontstaan ​​het kort nadat die koning gesterf het. Die oorspronklike dokument gaan egter verlore en word slegs in hoogs gefiksionaliseerde vorm as "The Alexander Romance" oorleef.
Die weergawe beskryf hoe Alexander 'n drankie wyn by die banket drink en uit 'n pyn in sy lewer huil. Omdat hy vermoed dat hy te veel gedrink het, vra hy sy bekerdraer om vir hom 'n veer te bring wat hy kan gebruik om braking te veroorsaak. Die bekerdraer, wat sy wyn in die eerste plek vergiftig het, bring vir hom 'n veer wat met nog meer gif besmeer is, lui die verhaal. Die koning ly 11 dae lank en word baie swak, en probeer op 'n stadium na die Eufraatrivier kruip om homself te verdrink.
Schep en sy kollegas het die verhaal in "The Alexander Romance" op sigwaarde begin, en het moontlike gifstowwe wat die simptome kan veroorsaak, begin beperk.
Twee algemene gifstowwe, strignien en arseen, is vinnig uitgeskakel. Beide veroorsaak dood binne enkele ure of 'n paar dae, en die simptome stem nie ooreen met Alexander se buikpyn nie, gevolg deur progressiewe spierswakheid, het die navorsers geskryf. [Die 14 vreemdste mediese gevalleverslae]
Schep en sy kollegas beskou ander bekende gifstowwe, soos hemlock, wat spierverlamming, stuiptrekkings, koma en dood veroorsaak. Maar hemlock tree vinnig op. Nog 'n algemene antieke gif, henbane, pas nie by die leidrade nie, omdat simptome manie en gesigstoornisse insluit. Alexander was bewus en helder tydens sy siekte, hoewel swak.
Nadat verskeie ander plantgiftiges wat toeganklik sou gewees het, uitgesluit het, stel Schep en sy kollegas voor dat die mees waarskynlike gifstof wit hellebore is, 'n blomkruid wat algemeen in Europa voorkom. Die plant beïnvloed die sentrale senuweestelsel en sluit die molekulêre kanale af wat senuweeselle gebruik om te kommunikeer. As gevolg hiervan kan die senuwees wat spiere vertel om te beweeg, nie effektief praat nie, wat spiere en hart swak maak.
By die inname van 'n wit helleboor, word die slagoffer onmiddellik gekwel met buikpyn wat so erg is dat dit dikwels as 'n hartaanval beskou word, het Schep en sy kollegas geskryf. Verbindings wat uit die plant onttrek word, kan saam met alkohol gefermenteer word, wat beteken dat dit maklik in Alexander se wyn gegooi kon word. Na die pyn begin die spier -effekte, wat die hartspier vertraag en die ledemate swak laat. Slagoffers bly bewustelik, maar onbeweeglik tot reg voor die dood.
Alexander was 'n sterk leier, maar sy era was gevaarlik vir koninklikes. Sy eie ma, Olympias, het moontlik sy pa vermoor, sy het 'n ander van haar man se vroue gedwing om selfmoord te pleeg en het moontlik ook sy halfbroer vergiftig. Diegene wat die dinastie ondersoek, moet met misterieuse sterftes en ongeïdentifiseerde lyke te doen kry: Een uitspattige graf wat in 1977 in Griekeland opgegrawe is, is die onderwerp van 'n 33-jarige debat oor of dit die lyk van Alexander se vader of sy vergiftigde half- bevat. oom.
Selfs om die lyk van Alexander die Grote te vind, sal die vraag waarskynlik nie oplos nie, het Schep gesê. '' 'N Lykskouing sou 'n paar inligting oplewer', het hy gesê, 'maar as dit deur gif dood was, kan dit 'n bietjie moeilik wees om te bewys, tensy hy natuurlik deur 'n swaar metaal vergiftig is.' Dit is nie duidelik hoe lank ander soorte gif duisende jare lank in die been sou oorleef nie, het hy gesê.
3de eeu vC
265–241: Die Eerste Puniese Oorlog tussen Rome en Kartago word gevoer sonder 'n beslissende wenner.
240: Die Griekse wiskundige Eratosthenes (276–194) meet die omtrek van die aarde.
221–206: Qin Shi Huang (259–210) verenig China vir die eerste keer, en begin met die bou van die Qin -dinastie aan die Groot Muur.
218–201: Die Tweede Puniese Oorlog begin in Kartago, hierdie keer onder leiding van die Fenisiese leier Hannibal (247–183) en 'n mag ondersteun deur olifante wat hy aan die Romeine verloor en later selfmoord pleeg.
215–148: Die Masedoniese oorloë lei tot die beheer van Rome oor Griekeland.
206: Die Han -dinastie regeer in China, onder leiding van Liu Bang (keiser Gao), wat die Silk Road gebruik om handelsverbindings tot by die Middellandse See te maak.
6 vroue vryf dooie vel selle van gladiators op hul gesig
Die gladiators wat verloor het, het medisyne vir epileptika geword, terwyl die wenners afrodisiacum geword het. In die Romeinse tyd was dit moeilik om seep te kry, sodat atlete hulself skoongemaak het deur hul liggame in olie te bedek en die dooie velselle af te skraap met 'n instrument wat 'n strigil genoem word.
Gewoonlik is die dooie vel selle net weggegooi, maar nie as u 'n gladiator was nie. Hulle sweet en velafval is in 'n bottel gesit en as 'n afrodisiacum aan vroue verkoop. Dikwels is dit in 'n gesigroom verwerk. Vroue sal die room oor hul gesigte vryf, met die hoop dat die dooie vel selle van 'n gladiator hulle onweerstaanbaar sal maak vir mans.
In 63 v.C. het die Romeinse generaal Pompeius Jerusalem ingeneem. Die Romeine regeer deur 'n plaaslike kliëntekoning en laat grootliks gratis godsdiensbeoefening in Judea toe. Soms het die skeiding tussen monoteïstiese en politeïstiese godsdiensbeskouings botsings tussen Jode en heidene veroorsaak. Hierdie wrywing, gekombineer met onderdrukkende belasting en ongewenste imperialisme, bereik 'n hoogtepunt in 66 eeue in die Eerste Joodse Opstand. Die opstand was aanvanklik suksesvol: Joodse magte het die Romeine vinnig uit Jerusalem verdryf, en 'n revolusionêre regering is gevorm wat sy invloed na die omliggende gebied uitgebrei het. In reaksie hierop stuur die Romeinse keiser Nero die generaal Vespasianus om die Joodse magte te ontmoet, 'n poging wat die meerderheid rebelle na Jerusalem gedruk het toe Vespasianus in 69 n.C.
Die Colosseum het die einddatum van sy uitstalling verleng met die geskiedenis van die jarelange verhouding tussen Rome en Pompeii, tot 27 Junie.
Die uitstalling Pompeii 79 nC. 'N Romeinse verhaal word beskou as 'ongekend' en word op die tweede vlak van die Colosseum gehou.
Die Pompeii -uitstalling, wat byna 100 stukke bevat, rekonstrueer die komplekse dialoog wat die twee bekendste terreine in die Italiaanse argeologie van die Tweede Samnietoorlog tot die uitbarsting van 79 nC verbind het.
Die vertoning fokus op die rekonstruksie van sosiale en kulturele verhoudings, veral in argeologiese navorsing, en word verryk deur video's en virtuele projeksies.
Die vertoning is verdeel in drie groot afdelings en sluit die alliansiefase, die fase van die Romeinse kolonie, die agteruitgang en einde van Pompeii in.
Dit fokus ook op twee belangrike oomblikke wat die lang geskiedenis van Pompeji gevorm het: die Romeinse beleg van 89 vC en die aardbewing van 62 nC, tot die katastrofiese gebeurtenis van 79 nC wat die vernietiging van die Vesuviaanse stad teweeggebring het terwyl Rome voortgegaan het pad na 'n metropool sonder presedent.
Die uitstalling, wat deur die Parco archeologico del Colosseo gepromoveer is, is bedink en saamgestel deur die laat, gevierde argeoloog Mario Torelli.
Toegang tot die uitstalling is ingesluit by die Colosseum -kaartjies wat vooraf vooraf bespreek moet word.
Die Praetorian Guard was 'n gespesialiseerde eenheid van die Romeinse leër wat as huishoudelike troepe vir die keiser en sy persoonlike lyfwagte opgetree het. Gedurende die eerste eeu v.C. het die Praetoriaanse wag af en toe betrokke geraak by die aanstelling van nuwe keisers.
Maar met verloop van tyd het hul betrokkenheid groter geword totdat hulle uiteindelik in 'n posisie gekom het waar hulle Romeinse keisers kon aanstel, verwyder en selfs vermoor. Een aansporing vir die moord op keisers en die aanstelling van nuwes was 'n praktyk wat bekend staan ​​as die donasie, en 'n ekonomiese beloning wat die Praetoriaanse garde ontvang het van die nuut aangestelde keiser nadat die vorige een gedood is.
Hierdie praktyk was een van die redes waarom die opvolging van die keiser tydens die laat geskiedenis van die Wes -Romeinse Ryk werklik chaoties geword het. Sodra die lojale beskermers van die hoof van die Romeinse regering was, het die Praetoriaanse garde geleidelik en ironies verander in 'n korrupte en gevaarlike weermag -eenheid wat aansienlike beheer oor die lewe van die keisers gehad het.