Maar toe kom verander die tsoenami alles, sy hele bediening. Toe hy die dag die hope lyke sien, die totale verwoesting, het hy ophou praat. Hy kon veral ook nie meer preek nie, het hy vir sy geskokte kerkraad gesê. Want as dominee was hy kwaad vir God. Later het hy sy woede teen God verloor, want hy het begin glo God bestaan nie. Dit het geen sin meer gehad om vir ‘n God wat nie bestaan nie kwaad te wees. Sy woede was egter nog gerig op welmenende Christene wat God se handelinge probeer regverdig het, maklike verduidelikings probeer gee het.
Dit word toe sy beste preek ooit, merk ek teenoor Tateishi sensei op. Ja, antwoord hy verleë. En soos ‘n Wesley van ouds preek hy daarmee homself toe sommer weer die geloof in, bely hy. Want in die modderslym het hy vir Christus ontmoet, teenwoordig, langs hulle en deur hulle besig om op te ruim, heel te maak, nuut te maak. Dis waaroor sy woordelose preek toe al die tyd gegaan het, het hy mettertyd ontdek.
Tobie de Wet skryf die volgende oor die bg. artikel: Hierdie artikel van Gideon oor hulle besoek aan Japan en veral die rampgebied en sy ervaring en waarneming is treffend geskryf. Dit was inderdaad ’n aangrypende ervaring, veral die ontmoeting en gesprek met Tateishi sensei vir wie ons groot waardering het. Hy en sy gemeente het spesifiek gevra dat ek en Annalie vir die volgende paar jaar daar kom help. Dit is DIE Gemeente in die RCJ wat in die rampgebied op die voorlinie is van praktiese hulpverlening, opruimings- en herbouwerk. Die hele RCJ is agter hulle met fondse en honderde volunteers, veral jongmense maar ook ouer mense vanoor die hele land en ook van oorssee wat sedert die tsoenamie letterlik daagliks help. Tateishi sensei het van die begin af die inisiatief geneem en die leiding gegee en doen dit steeds. Die wyse waarop hy eerlik sy hart vir Gideon, Victor en myself daardie dag van ons besoek oopgemaak het, was eenvoudig aangrypend. Ekself kon nie help om diep bewoee te raak nie. Gideon het hom gevra hoe die gebeure van die aardbewing en tsoenamie hom persoonlik geraak het. Dit was die eerste keer dat iemand hom die vraag vra…. Nadat hy ’n rukkie stilgebly en as te ware gehuiwer het, kom hierdie ongelooflike ontboeseming en dit nog in die teenwoordigheid van sy hoofouderling wat langs hom staan (en wat self ook sy pak klere uitgetrek en besig is om sy voete en hande te bevuil met harde fisiese opruimingswerk).