Hipponax en misogynie in antieke Griekeland - Inligting
Hipponax en misogynie in antieke Griekeland
Daar is altyd erken dat vroue in die antieke wêreld slegs 'n bietjie hoër waarde as die man se beeste of ploeë beskou het en soms selfs nie so 'n soort respek gekry het nie. In sekere werke uit Mesopotamië of Egipte is voorbeelde van vrouehoudings teenoor vroue te sien, maar in hierdie kulture is vroue oor die algemeen gerespekteer en het hulle selfs 'n mate van gelyke regte geniet. In die werk van die Griekse digter Hipponax van Efese bereik vrouehaat egter ongekende hoogtes in enige ander geskrif.
Hipponax (ongeveer 540 vC) staan ​​bekend as 'n satirikus met 'n 'kwaadwillige geaardheid', maar as sy werk oor vroue op enige manier snaaks moet wees, mis dit die punt heeltemal. Dit is geen wonder dat hy uit sy geboortestad Efese verban is en uiteindelik in armoede gesterf het.
D. Brendan Nagle en Stanley M. Burnstein in hul werk The Ancient World: Readings in Social and Cultural History, sluit in hul afdeling in, Eggenote, W.Ives en Slawe: Die huishoudelike fondamente van die Polis, Hipponax se stuk, "As ons maar sonder vrou kan voortplant ...!" wat duidelik die misogynistiese houding van die tyd demonstreer en vroue laat waardeer en waardeloos laat lyk. Daar is nie 'n enkele punt in die stuk waar positief oor vroue gepraat word nie. Soos gesê, word vroue tipies slegs waardevol geag vanweë hul vermoë om voort te plant en 'n huishouding te onderhou, maar 'n moderne leser kan nie ten volle besef hoe swak vroue beskou word voordat hulle hierdie skryfstuk beleef het nie.
Die digter Hipponax het geskryf: "Twee dae is die lekkerste vir 'n vrou, die dag as 'n man met haar trou en die dag waarop hy haar dood voer." Hierdie stelling is uiters vernederend, veral omdat hierdie idees en oortuigings so lank gehou is, selfs al word dit nie geglo in die mate wat Hipponax verteenwoordig nie. Selfs tot vandag toe glo sommige mans nog steeds nie in die gelykheid tussen mans en vroue nie.
Sommige moderne lesers is van mening dat hierdie idee van die onbelangrikheid van vroue in antieke Griekeland nie so vernederend is nie, want in die huidige samelewing dink die meeste mense nie so nie. Sulke lesers kan ook eintlik glo dat die manier waarop vroue in die teks beskryf word, 'n goeie voorstelling is van die kenmerke van vroue. Die stereotipes van vroue is tot 'n mate korrek, maar dit is uiters wreed en verder kan enigiemand aan baie manlike eienskappe dink en dit grof in verband bring met die eienskappe van diere wat mans verteenwoordig.
Die uiteensetting van die vroulike eienskappe wat in die teks voorgestel word, is baie interessant. Eers word die vark gebruik om vroue voor te stel. Hipponax beskryf 'n vrou as 'n slob wat geen respek vir haarself en haar eie voorkoms het nie. Dan kom die jakkals, wat beskryf word as skelm en onvoorspelbaar en dan die mees aanstootlike is die hond, ook bekend as die teef. Die hond is veronderstel om voortdurend voort te plant en is irriterend omdat sy in almal se sake is en altyd gehoor wil word. Niemand kan die vrou toemaak of sy mooi behandel of geslaan word nie.
Hipponax se uitbeelding van vrou as die see is die akkuraatste voorstelling van vroue, want die bui en temperament van 'n vrou is geneig om gereeld te verander. Dit is die enigste voorstelling waarmee 'n moderne leser eintlik kan saamstem. Tog is hierdie redelike pouse kort en die lys gaan voort met die beskrywing van 'n vrou as die esel, wezel, perd en aap tot die gevolgtrekking gekom het dat "Zeus dit die grootste pyn van almal gemaak het: vrou". Die lekkerste 'tipe' vrou wat hierdie digter kan bestuur, is die by, maar kan nie anders as om te sê: 'Sterkte met die vind van so 'n vrou' nie, terwyl hy 'n vrou beskryf wat slegs 'n 'liefdevolle vrou langs haar liefdevolle man' is sal 'glansryke en aantreklike kinders' dra. Vir die meeste mense is die by egter sinoniem met 'n angel.
Danksy die grimmigheid van Zeus is vroue egter hier om vir ewig aan die man se kant te bly, en Hipponax en diegene soos hy sal dit eenvoudig moet hanteer.
16 Dramatiese en bisarre maniere waarop mense in die antieke Griekeland en die Hellenistiese wêreld gesterf het
Die Antieke en Hellenistiese Grieke het 'n groot rol gespeel in die vorming van die wêreld en het ons dinge gegee soos filosofie, demokrasie, teater, die geskiedenis van die geskiedenis en andersins die grondslag gelê van die westerse beskawing. 'N Ander ding wat hulle ons gegee het, was 'n magdom opwindende verhale oor mede -Grieke wat gesterf het op 'n paar van die vreemdste, bisarste en dramatiese denkbare maniere.
Hier volg sestien van die antieke Griekse en Hellenistiese wêreld en die vreemdste en/ of mees dramatiese sterftes.
Maar as u na die geskiedenis kyk, het vroue van die begin af regeer.
Voordat mans-gedomineerde leierskap beklee het, het vroue gesogte posisies in die ou wêreld beklee. In haar boek Ystervlinders: Vroue verander hulself in die wêreld, Birute Regine vestig die aandag op hierdie ou, vroulike magte. Voor die Romeinse era het die Egiptiese godin Isis 'n massiewe kultusaanhang gekry. Isis, 'n figuur van moederskap en vrugbaarheid, word beskou as 'n ongelooflike kragtige figuur. Haar volgelinge het geweet dat sy magiese kragte gehad het wat sterk genoeg was om haar man, Osiris, op te wek. Die toewyding aan Isis is deur eeue heen gedra. Dit bereik sy hoogtepunt in 83 v.G.J.
Oor die algemeen het antieke Egipte 'n paar van die grootste vroulike monarge in die geskiedenis gehad. Saam met Isis het die heerser Hatsheput groot mag verkry. Sy het die groot titel en regte aangepas as 'n farao, 'n koning wat vermoedelik tussen die mense en die gode bemiddel. Historici beskou Cleopatra VII ook as "een van die magtigste heersers wat Egipte ooit geken het". In 'n tyd van chaos, was die koningin hoog gerespekteer omdat sy haar land bestuur het terwyl die Romeinse Ryk probeer om oor te neem.
Ander gerespekteerde vroue het gestalte gekry in die Griekse mitologie. Aphrodite, die skoonheidsgodin, en Athena, die godin van wysheid, het trone met die gode op die berg Olympus gedeel. Beide godinne is onkonvensioneel gebore. Aphrodite spruit uit die see, terwyl Athena in gevegsuitrusting uit Zeus se kop bars. Hulle ongelooflike, maar noemenswaardige voorkoms impliseer die sterkte van albei godinne, wat veroorsaak dat hulle beide gewaardeerde posisies in die antieke Griekse godsdiens beklee.
Tussen Isis, Athena en Aphrodite bestaan ​​daar ongetwyfeld dat vroue in die antieke samelewing groot mag besit. Die eintlike vraag is: wat het tussen die antieke tye en die hede gebeur? Wanneer het mans oorgeneem? Wanneer is vroue teruggedruk?
Die antwoord gaan duisende jare terug.
As dit kom by die identifisering, is daar nie een, spesifieke gebeurtenis wat die mag van mans 'n hupstoot gegee het en die mag van vroue verswak het nie. In plaas daarvan het misogynie se opkoms in verskeie kulture saamgewerk om die ongelyke rolle van vandag te skep.
Daar bestaan ​​geen twyfel nie: vrouehaat deurdring klassieke Griekse geskrifte. Aristoteles beskou vroue nie as gelykes nie, maar as onvolledige, misvormde mans. In dialoë soos Timaeus en Wette, Plato skep minderwaardige vrouekarakters teen beter manlike karakters. Ondanks die houding van beroemde filosowe het spore van gelykheid egter binne die magsstruktuur gebly. Huwelike tussen man en vrou is as 'n vennootskap beskou, en vroue het burgerregte soos stemreg en eiendomsbesit verleen.
Dan is daar die kwessie van landbougenootskappe. Voorheen het jagters-versamelaarsgenootskappe gelyke rolle tussen mans en vroue verdeel. Hierdie gedeelde verantwoordelikheid het verminder namate grond meer waardevol geword het. In Amerika het hierdie verandering gekom met Europese invloed. Voorheen het inheemse Amerikaners in die gemeenskaplike jagter-versamelaarsvereniging gewoon. Kulturele uitruil het egter die lewenstyl van gelyke geslag verander. Die tye het toe na landbougenootskappe gegaan, waar die verwagtinge bepaal het dat mans werk terwyl vroue tuis bly. Hierdie anders gedefinieerde dele het die waarde en status van vroue vir altyd verander.
Boonop is die verhaal van Adam en Eva vol seksisme. Die Bybelse verhaal maak Adam slagoffer. Dit beskryf hom as onskuldig, onregverdig gestraf deur Eva se onkunde, al het hy die appel uit eie wil geëet. Hierdie bevooroordeelde standpunt het ongetwyfeld tot veralgemenings tussen mans en vroue gelei, dit dui daarop dat mans 'slawe' is van vroue se versoeke en dat vroue inherent boos en manipulerend is. Die Genesis -gedeelte is slegs 'n voorskou van seksisme in die Bybel. Ander gedeeltes vereis dat 'n vrou onderdanig moet wees, soos wanneer Paulus sê: 'Ek laat 'n vrou nie toe om te onderrig nie, of ek het gesag oor 'n man wat sy moet swyg' in Timoteus 2:12. Selfs die heilige Moses onderskryf geweld teenoor vroue met sy bevel "Moenie toelaat dat 'n tovenares lewe nie." Uit die gewildste godsdiens in die Westerse wêreld het die Bybel se aanmoediging om vroue stil te maak, beslis 'n kultuur van haat teenoor vroue geskep.
Misogynie is nie net duidelik in die Christendom nie, maar ook in die Islam. Hoofstuk 4, reël 34 van die Koran gee 'n man die opdrag om sy opstandige vrou te slaan totdat sy gehoorsaamheid aan hom gehoorsaam is. Eksplisiete rigtings van brutaliteit impliseer die begeerte om vroue soos voorwerpe te bevat, en moedig dus haat teenoor die geslag aan.
Misogynie het dus verskillende wortels. Uit ons ondersoek kan u een waarheid sien: daar is geen enkele, akkurate oorsprong van die sosiale haat teenoor vroue nie. Agterna is 20/20 en maak 'n ander feit duidelik: in 2015 behoort vrouehaat geskiedenis te wees. Vroue het hulself bewys deur die geskiedenis. Hulle is betroubare burgers, leiers en lede van die samelewing. Hulle is sterk, hardwerkend en omgee. Dit is tyd om te onthou wanneer vroue oorheers het en in daardie wortels kom.
^ 'Euromedontiades' beteken 'seun van Euromedon', wat 'n koning van reuse was wat Homer genoem het (Odyssey 7.58f.) Charybdis word ook genoem deur Homerus (Odyssey 12.104) Aristoteles noem Hegemon van Thasos as die stigter van parodie (Poëtika 1448a12), maar hy bedoel daarmee dat Hegemon die eerste was wat parodie tot 'n beroep gemaak het - Douglas Gerber, Griekse Iambiese poësie, Loeb Classical Library (1999), aantekeninge 4, 6, 8 bladsy 459
^ Die Hipponax -fragment 119 was moontlik 'n besmetting van die Archilochus -fragmente 118 (εἴ μοι γένοιτο χεῖρα Νεοβούλης θιγεῖν / Sou ek so aan Neoboule aan haar hand kon raak) en 196a.6 (καλὴ τέρεινα παρθένος / 'n pragtige, sagte meisie) — Douglas Gerber, Griekse Iambiese poësie, Loeb Classical Library (1999), noot 1 vir fr. 119 bladsy 159
^ "Die beste huwelik vir 'n verstandige man is om 'n vrou se goeie karakter as 'n huweliksgeskenk te kry: want alleen hierdie huwelik behou die huishouding." — fr. 182, vertaal en geannoteer deur Douglas Gerber, Griekse Iambiese poësie, Loeb Classical Library (1999), bladsy 497
^ (Toekenning aan Hipponax word nie deur alle geleerdes aanvaar nie#Douglas Gerber, Griekse Iambiese poësie, Loeb Classical Library (1999), bladsy 405
^ Beskrywings van 'n vrou, opgeteken deur Suda:
"Hipponax noem haar 'opening van vuilheid' as een wat onrein is, van βορβορος (vuil) en 'self-exposer' van ἀνασύρεσθαι (om jou klere op te trek)." — aangehaal en vertaal deur Douglas Gerber, Griekse Iambiese poësie, Loeb Classical Library (1999), bladsy 467
^ Mimnes was 'n skilder, hier hiperbolies aangespreek as 'n sodomiet (wye esel, of ευρύπρωκτος, euryproktos, in hierdie geval gapend tot by die skouers) — aangehaal en vertaal deur Douglas Gerber, Griekse Iambiese poësie, Loeb Classical Library (1999), bladsy 375
^ 'N Komiese woord wat deur Hipponax geskep is, gedefinieer deur Suetonius in Oor lasterlike woorde as ". een wat dikwels aftree om te ontlont te midde van 'n maaltyd, sodat hy homself weer kan vul." — aangehaal en vertaal deur Douglas Gerber, Griekse Iambiese poësie, Loeb Classical Library (1999), bladsy 437
Mary Beard & quot; Women in Power & quot
Antieke Griekeland. Waar demokrasie gebore is. Waar Sokrates en Aristoteles gewoon het. Waar die Oddysey en die Illiad geskryf is. Waar die beskawing ontwikkel het. 'N Enkele plek wat so invloedryk op die menslike geskiedenis is. Tog is daar 'n verborge kant van die antieke Griekse kultuur. Slawerny, vrouehaat, mishandeling. Ons verheerlik die helde van antieke Griekeland en kyk uit na die mishandeling wat in die samelewing geïndoktrineer word.
Die klassisisme Mary Beard sou dit nie beter kon oordra as wat sy in die boek "Vroue en mag" het nie. Beard bestudeer 'n toneel uit die Odyssee en ontdek 'n reël wat van Telemachus gerig is aan sy ma Penelope en lees: & quotKeer terug na jou kamer. In openbare toespraak is dit vir mans wat die historiese stilte van mishandeling van vroue en hul verhouding met mag in antieke Griekeland ontketen. En daar is nog baie meer waar dit vandaan kom.
Regulering van seksualiteit van mans in antieke Griekeland
Ongeveer 2700 jaar gelede het die Griekse digter Archilochus aan sy eks-meesteres geskryf: 'n baie bliklose paling wat jy ingeneem het. Kulturele vernedering van die penis was 'n komponent van die kastrasie -kultuur en ondersteun baie hoogs diskriminerende, streng onderdrukkende regulering van seksualiteit van mans in antieke Griekeland.
Net soos in die moderne kriminalisering van seks, was oortredings sosiaal opgestel om mans as oortreders en vroue as slagoffers te hê. Die antieke Griekse term moichos verwys na 'n man wat seksuele, onwettige seks met 'n vrou beoefen. Daar bestaan ​​nie 'n ooreenstemmende term vir 'n vrou wat seksuele, ongeoorloofde seks met 'n man het nie. Verkragting in die ou regstelsels is ook gedefinieer as 'n man wat met geweld seks gehad het met 'n vrou.  Die seksvooroordeel in kriminalisering het 'n lang skaduwee. Tot 2012 het die Amerikaanse stelsel vir uniforme aanmelding van misdaad verkragting gedefinieer as 'n misdaad wat mans teen vroue gepleeg het. Wat verkragting betref as gedwonge omgang, verkrag meer vroue mans as mans wat vroue verkrag. Die geslagsverskil in die algemene begrip van verkragting weerspieël die sosiale konstruksie van mans as misdadigers en vroue as misdaadslagoffers.
Geslagsvooroordeel in die omskrywing van seksmisdade ondersteun onderdrukkende regulering van seksualiteit van mans in antieke Griekeland. Klassieke Atheense moordwet het 'n man toegelaat om 'n ander man dood te maak wat hy uitgevang het deur seks te hê met sy vrou, of ma, of suster, of dogter, of byvrou wat bewaar word vir die voortplanting van wettige kinders. "  Basies wetlike beskerming teen doodgemaak is dus nie van toepassing op 'n man wat seksuele toestemming met 'n vrou het nie. Die ooreenstemmende straf vir die vroulike vennoot in so 'n onwettige, konsensuele seks, was bloot die ontkenning van die reg om openbare opofferings by te woon.  Dit is die sterk geslagsdiskriminasie in straf.
Die verhoor van Lycophron in Athene, ongeveer 335 BGC, beklemtoon die streng regulering van seksualiteit van mans. Familielede van 'n oorlede man het Lycophron daarvan beskuldig dat hy owerspelig bygedra het tot 'n swangerskap met die vrou van die oorlede man. Die swangerskap het daartoe gelei dat 'n kind 'n groot deel van die boedel van die man kon erf. Deur Lycophron van owerspel te beskuldig, het die familielede probeer om die kind buite -egtelik te maak en sodoende hulself te posisioneer vir erfenis van die oorlede man. As Lycophron skuldig bevind word aan egbreuk, sal hy tereggestel word en sy oorskot uit Griekeland verdryf word. 
Lycophron se toespraak tydens sy verhoor dui die omvang van seksverwante geweld teen mans aan. In 'n bykomende aanklag het Lycophron se teenstanders hom daarvan beskuldig dat hy sy voormalige geliefde afsydig aandring toe sy verwerk om met 'n ander man te trou. Hy is spesifiek daarvan beskuldig dat hy sy voormalige minnaar aangespoor het om nie seks met haar nuwe man te hê nie. Lycophron in sy eie verweer verklaar:
Was ek dan so totaal sinneloos, dink u, dat ek met al die ander mense in die optog, sowel as Dioxippus en Euphraeus, sy mede -worstelaar, albei erken het dat ek die sterkste manne in Griekeland was, die vrymoedigheid gehad het om sulke opmerkings oor te dra 'n vrye vrou, in die gehoor van almal, en nie bang was om ter plaatse verwurg te word nie? Sou iemand na sulke opmerkings oor sy suster geluister het as wat hierdie mans my daarvan beskuldig dat ek dit gemaak het sonder om die spreker dood te maak? 
Soos Lycophron aandui, kan mans vermoor word bloot omdat hulle sosiaal ongunstige opinies aan 'n vrou uitgespreek het. Boonop het vroue relatief kragtige vermoëns om mans aan te moedig tot geweld teen mans. As 'n man 'n vrou nie tot haar bevrediging seksueel bedien nie, kan sy reël dat hy doodgemaak word.
In die BGC van die sesde eeu het die Griekse digter Hipponax die deurdringende ritueel van sondebokke mans op 'n merkbare manier bedink. 'N Oorlewende fragment van die poësie van Hipponax ' dring daarop aan:
… tot hy droog was van honger, laat hom as sondebok gelei word
en sewe wimpers op sy penis gegee. 
Die seksualiteit van mans en die demonisering daarvan is 'n baie onderdrukkende kenmerk van die ginosentriese samelewing. Tog het klassieke geleerdes nie die hoogs geslagsdiskriminerende regulering van mans se seksualiteit in antieke Griekeland erken nie. Hierdie wetenskaplike debakel weerspieël vandag groteske sosiale onreg. Mans en vroue moet weier om toestemming te gee vir totalitêre regulering van seksualiteit van mans en moet probeer om 'n meer regverdige sosiale orde daar te stel.
 Archilochus, fr. 189, uit Grieks trans West (1993) p. 3.
 Cohen (1991) bl. 99, bl. 100 n. 5. Geassosieer met die ou Griekse woord moichos (man egbreker) is die woord moicheia (egbreuk). Cohen merk op:
'N Vrou dien as voorwerp van moicheia, nooit die aktiewe agent nie. Gevolglik het Atheners besnydenisse gebruik soos "Die vrou met wie die egbreker <moichos> is aangekeer …. "
 Demosthenes 23.53 (Teen Aristokrates), uit Grieks vert. BY. Murray (1939) vir Loeb Classical Library. Cohen (1991), Ch. 5, vir relevante bespreking en analise.
Wet in aksie verskil van formele wet, net soos die voorkoms van mans as openbare amptenare geensins impliseer dat 'n politieke stelsel mans in die algemeen bevoordeel nie. Mans het dikwels die doodstraf weens egbreuk vrygespring deur geld aan die beswaarde man te betaal. Nietemin is seksuele vooroordeel teen mans in die werklike straf vir egbreuk histories sowel as kruiskultureel goed gedokumenteer.Mohsen se studie uit 1970 van die Egiptiese semi-nomadiese Awlad 'Ali-mense het bevind dat uit 14 aanklagte van egbreuk drie mans dood is as straf en geen vroue vermoor is nie. Cohen (1991) bl. 132.
 Cohen (1991) pp. 121, 124. Mans in antieke Rome het erger straf opgelê bloot omdat hulle nie getrou het nie. Id., Ch. 6, toon tereg die afwesigheid van feit en rasionaliteit in die steeds heersende ideologiese konstruk dat vroue in die klassieke Athene in hul huise afgesonder was. Desondanks gee Cohen goedgekeurde weergawes van wetenskaplike weergawes weer, soos "vroue gee hul eie toestemming vir die volgorde waardeur hulle gedomineer word. " Id. bl. 162, met aanhaling van Godelier. Soos bewerings oor vrouehaat, is die wetenskaplike verduistering in diens van dominante ginosentrisme.
 Burtt (1954) pp. 370-4, inleiding tot Hyperides, Ter verdediging van Lycophron.
 Hiperides, Ter verdediging van Lycophron 6, vert. Burtt (1954) p. 385. Die vrou met wie Lycophron na bewering egbreuk gepleeg het, was die suster van Dioxippus. Sy is blykbaar nie van enige misdaad aangekla nie.
 Hipponax, fr. 10, uit Grieks vert. West (1993) bl. 116. Ek het "penis " vervang vir die plaaslike omgangstermyn "willy. " In nog 'n oorlewende fragment van die poësie van Hipponax meld 'n man 'n vrou aan wat hom seksueel misbruik. Sy het sy testikels geslaan as hy 'n sondebok was. " Hipponax, fr. 92, vert. West (1993) bl. 121. Compton (2006) Ch. 4, bespreek Hipponax en sondebok, maar sonder enige erkenning van die besondere relevansie vir mans en mans se seksualiteit.
[beeld] Elektriese paling by Georgia Aquarium, 7 November 2011. Beskikbaar onder Creative Commons CC BY 2.0. Foto te danke aan Lars Juhl Jensen.
Burtt, J. O., vert. 1954. Minor Attic Redenaars, Deel II: Lycurgus. Dinarchus. Demades. Hyperides. Loeb Classical Library 395. Cambridge, MA: Harvard University Press, 1954.
Cohen, David. 1991. Wet, seksualiteit en samelewing: die handhawing van sedes in klassieke Athene. Cambridge: Cambridge University Press.
Volgens sosioloog Allan G. Johnson, is "vrouehaat 'n kulturele houding van haat vir vroue omdat hulle vroulik is". Johnson voer aan dat:
Misogynie. is 'n sentrale deel van seksistiese vooroordeel en ideologie en is as sodanig 'n belangrike basis vir die onderdrukking van vroue in manlik gedomineerde samelewings. Misogynie word op baie verskillende maniere gemanifesteer, van grappe tot pornografie tot geweld tot selfveragting wat vroue geleer kan word om teenoor hul eie liggame te voel. 
Die sosioloog Michael Flood aan die Universiteit van Wollongong definieer vrouehaat as die haat van vroue, en merk op:
Alhoewel vrouens die algemeenste by mans voorkom, bestaan ​​vroue dit ook teen vroue of selfs hulself. Misogynie funksioneer as 'n ideologie of geloofstelsel wat al duisende jare patriargale, of deur mans gedomineerde samelewings vergesel en steeds vroue in ondergeskikte posisies plaas met beperkte toegang tot mag en besluitneming. [...] Aristoteles het aangevoer dat vroue bestaan ​​as natuurlike misvormings of onvolmaakte mans [...] Sedertdien het vroue in Westerse kulture hul rol as samelewingsbokke geïnternaliseer, beïnvloed in die een-en-twintigste eeu deur multimedia-objektivering van vroue met sy kultureel gesanksioneerde self- afkeer en herstel van plastiese chirurgie, anoreksie en bulimie. 
Filosoof Kate Manne van die Cornell -universiteit definieer vrouehaat as die poging om vroue wat manlike oorheersing uitdaag, te beheer en te straf.  Manne vind die tradisionele definisie van "vrouehaat" te simplisties, en merk op dat dit nie die rede is vir hoe oortreders van vrouehaat sekere vroue, byvoorbeeld hul moeders, kan liefhê nie. : 52 In plaas daarvan beloon vrouehaat vroue wat die status quo handhaaf en straf diegene wat vroue se ondergeskikte status verwerp.  Manne onderskei seksisme, wat volgens haar poog om patriargie te rasionaliseer en te regverdig, van vrouehaat, wat sy die 'wetstoepassende' tak van patriargie noem:
[S] bestaan ​​ideologie is geneig om te diskrimineer tussen mans en vroue, tipies deur beweerde geslagsverskille bo wat bekend is of bekend kan wees, en soms teenstrydig met ons beste wetenskaplike bewyse. Misogynie sal tipies onderskei tussen goeie vroue en sleg dié, en straf laasgenoemde. [...] Seksisme dra 'n laboratoriumjas, vrouehaat gaan op heksejagte. : 79
Woordeboeke definieer vrouehaat as "haat teenoor vroue"    en as "haat, afkeer of wantroue van vroue".  In 2012, hoofsaaklik in reaksie op 'n toespraak in die Australiese parlement,  het die Macquarie Dictionary (wat Australiese Engels en Nieu -Seelandse Engels dokumenteer) die definisie uitgebrei tot nie net haat teenoor vroue nie, maar ook 'verskansde vooroordele teenoor vroue' ". 
Misogieus en vrouhaat kan beide as 'n byvoeglike naamwoord van die woord gebruik word.  Die selfstandige naamwoord vrouehater kan gebruik word vir 'n vrou-haat persoon. Die eweknie van vrouehaat is wanorde, die haat of afkeer van mans, die antoniem van vrouehaat is filosofie, liefde of liefde vir vroue.  Woorde wat afgelei is van die woord vrouehaat sluit in misogynoir, wat 'n spesifieke haat teenoor swart vroue beskryf en transmisogynie, 'n besondere haat teenoor transvroue.
In sy boek Stad Sokrates: 'n inleiding tot klassieke Athene, J.W. Roberts voer aan dat ouer as tragedie en komedie 'n misogynistiese tradisie in die Griekse letterkunde was, wat ten minste tot Hesiodos teruggekom het.  Die term vrouehaat self kom direk in Engels af van die antieke Griekse woord misogunie (μισογυνία), wat in verskeie gedeeltes oorleef.
Die vroeëre, langer en meer volledige gedeelte kom uit 'n morele traktaat bekend as Op die huwelik (c. 150 vC) deur die stoïstiese filosoof Antipater van Tarsus.   Antipater voer aan dat die huwelik die grondslag van die staat is en beskou dit as 'n goddelike (politeïstiese) besluit. Hy gebruik misogunie om die soort skryfwerk wat die tragedie Euripides vermy, te beskryf, en verklaar dat hy "die haat van vroue in sy skryfwerk verwerp" (ἀποθέμενος τὴν ἐῷ γράφειν μισογυνίαν). Daarna bied hy 'n voorbeeld hiervan, met verwysing na 'n verlore toneelstuk van Euripides waarin die verdienste van 'n pligsgetroue vrou geprys word.  
Die ander oorlewende gebruik van die oorspronklike Griekse woord is deur Chrysippus, in 'n fragment uit Oor liefde, aangehaal deur Galen in Hippokrates oor emosies.  Hier, vrouehaat is die eerste in 'n kort lys van drie 'ontevredenhede' - vroue (misogunie), wyn (misoinia, μισοινία) en die mensdom (misanthrōpia, μισανθρωπία). Chrysippus se punt is meer abstrak as die van Antipater, en Galen haal die gedeelte aan as 'n voorbeeld van 'n mening wat in stryd is met sy eie. Wat egter duidelik is, is dat hy haat vir vroue met haat vir die mensdom in die algemeen en selfs haat vir wyn groepeer. "Dit was die algemene mediese mening van sy tyd dat wyn liggaam en siel versterk."  Chrysippus beskou net soos sy mede -stoïcynse Antipater misogie negatief, as 'n siekte 'n afkeer van iets wat goed is. Dit was hierdie kwessie van botsende of afwisselende emosies wat filosofies omstrede was vir die ou skrywers. Ricardo Salles suggereer dat die algemene stoïstiese opvatting was dat "'n mens nie net kan wissel tussen filosofie en vrouehaat, filantropie en wederkoms nie, maar deur mekaar deur die ander gevra word." 
Aristoteles word ook daarvan beskuldig dat hy 'n vrouehaat is en hy het geskryf dat vroue minderwaardig is as mans. Volgens Cynthia Freeland (1994):
Aristoteles sê dat die moed van 'n man in bevele lê, 'n vrou se leuens in die gehoorsaamheid dat 'materie smag na vorm, as die wyfie vir die mannetjie en die lelik vir die mooi' dat vroue minder tande het as mans dat 'n wyfie onvolledig is manlik of 'as' t ware ''n misvorming': wat slegs materie en nie 'n vorm bydra tot die geslag van die nageslag nie, dat ''n vrou in die algemeen 'n minderwaardige wese' is, dat vroulike karakters in 'n tragedie onvanpas sal wees as hulle te dapper of te slim [.] 
In die Routledge filosofie gids vir Plato en die Republiek, Beskryf Nickolas Pappas die 'probleem van vrouehaat' en sê:
In die Verskoning, Sokrates noem diegene wat om hul lewens in die hof pleit, "nie beter as vroue nie" (35b). Die Timaeus waarsku mans dat as hulle immoreel lewe, hulle as vroue geïnkarnieer sal word (42b-c vgl. 75d-e). Die Republiek bevat 'n aantal opmerkings in dieselfde gees (387e, 395d-e, 398e, 431b-c, 469d), bewys van niks soveel as van minagting teenoor vroue nie. Selfs Sokrates se woorde vir sy gewaagde nuwe voorstel oor die huwelik. stel voor dat mans 'gemeen' moet word deur mans. Hy sê nooit dat die mans deur die vroue gemeen kan word nie. Ons moet ook erkenning gee aan Sokrates se aandrang dat mans vroue oortref by enige taak wat beide geslagte probeer (455c, 456a), en sy opmerking in boek 8 dat 'n teken van demokrasie se morele mislukking die seksuele gelykheid is wat dit bevorder (563b). 
Misogynis kom ook in die Grieks voor -wanvoorstellings (μισογύνης) —in Deipnosophistae (hierbo) en in Plutarch's Parallelle lewens, waar dit gebruik word as die titel van Herakles in die geskiedenis van Phocion. Dit was die titel van 'n toneelstuk deur Menander, waarvan ons weet uit boek sewe (oor Alexandrië) van Strabo se 17 bundel Aardrykskunde,   en aanhalings van Menander deur Clement van Alexandria en Stobaeus wat verband hou met die huwelik.  'n Griekse toneelstuk met 'n soortgelyke naam, Misogunos (Μισόγυνος) of Vrouehater, word gerapporteer deur Marcus Tullius Cicero (in Latyn) en toegeskryf aan die digter Marcus Atilius. 
Cicero berig dat Griekse filosowe beskou dat vrouehaat as gevolg van ginofobie, 'n vrees vir vroue, beskou word. 
Dit is dieselfde met ander siektes as die begeerte van heerlikheid, 'n passie vir vroue, waaraan die Grieke die naam gee philogyneia: en dus word alle ander siektes en siektes veroorsaak. Maar die gevoelens wat die teenoorgestelde hiervan is, moet vrees vir hul grondslag hê, as 'n haat teenoor vroue, soos dit in die Vrouehater van Atilius of die haat van die hele menslike spesie, soos na berig word Timon, wat hulle die Misantroop noem. Van dieselfde soort is gasvryheid. En al hierdie siektes gaan voort uit 'n sekere vrees vir dinge wat hulle haat en vermy. 
Samevattend beskou Griekse literatuur vrouehaat as 'n siekte-'n anti-sosiale toestand-omdat dit in stryd was met hul opvattings oor die waarde van vroue as vroue en van die gesin as die grondslag van die samelewing. Hierdie punte word wyd opgemerk in die sekondêre literatuur. 
Volgens die Oxford English Dictionary het die woord in Engels verskyn as gevolg van 'n anonieme proto-feministiese toneelstuk, Swetnam the Woman-Hater, gepubliseer in 1620 in Engeland.  Die toneelstuk is 'n kritiek op die vrouevrywer Joseph Swetnam, wat dit verteenwoordig met die skuilnaam Misogynos. Die karakter van Misogynos is die oorsprong van die term misogynist in Engels. 
Die term was redelik skaars tot middel 1970's. Die publikasie van feministe Andrea Dworkin se kritiek uit 1974 Vrou wat haat het die idee gewild gemaak. Die term misogynie betree die leksikon van feminisme in die tweede golf. Dworkin en haar tydgenote het die term gebruik om nie net haat of minagting van vroue nie, maar ook die praktyk om vroue met geweld te beheer en vroue te straf wat ondergeskiktheid verwerp. 
Misogyny is in 2012 wêreldwyd bespreek weens 'n virale video van 'n toespraak deur die Australiese premier Julia Gillard. Haar parlementêre toespraak staan ​​bekend as die Misogyny Speech. In die toespraak het Gillard haar teenstanders sterk gekritiseer omdat sy haar beleid op 'n ander standaard gehou het as die van manlike politici, en dat sy in grof seksuele terme oor haar gepraat het. 
Gillard se gebruik van die woord 'misogynie' het herbeoordeling van die gepubliseerde definisies van die woord bevorder. Die Macquarie -woordeboek het die definisie daarvan in 2012 hersien om beter te pas by die manier waarop die woord die afgelope 30 jaar gebruik is.  Die boek Down Girl, wat die definisie heroorweeg het met behulp van die instrumente van analitiese filosofie, is deels geïnspireer deur Gillard. : 83
In Misogynie: die wêreld se oudste vooroordeel, Beweer Jack Holland dat daar bewyse is van vrouehaat in die mitologie van die antieke wêreld. In die Griekse mitologie volgens Hesiodos het die menslike ras al voor die skepping van vroue 'n vreedsame, outonome bestaan ​​as 'n metgesel van die gode beleef. As Prometheus besluit om die geheim van vuur van die gode te steel, word Zeus woedend en besluit hy om die mensdom te straf met 'n "bose ding vir hulle vreugde". Hierdie 'bose ding' is Pandora, die eerste vrou, wat 'n pot (gewoonlik beskryf - verkeerdelik - as 'n boks) gedra het wat sy aangesê het om nooit oop te maak nie. Epimetheus (die broer van Prometheus) word oorweldig deur haar skoonheid, verontagsaam Prometheus se waarskuwings oor haar en trou met haar. Pandora kan nie weerstaan ​​om in die pot te loer nie, en deur dit oop te maak, laat sy alle bose arbeid, siekte, ouderdom en dood in die wêreld los. 
In sy boek Die krag van ontkenning: Boeddhisme, suiwerheid en geslag, het professor Bernard Faure van die Columbia -universiteit oor die algemeen aangevoer dat "Boeddhisme paradoksaal genoeg nie seksisties of egalitêr is as wat gewoonlik gedink word nie." Hy het opgemerk: "Baie feministiese geleerdes beklemtoon die misogynistiese (of ten minste androsentriese) aard van Boeddhisme" en verklaar dat Boeddhisme sy manlike monnike moreel verhef, terwyl die moeders en vroue van die monnike ook belangrike rolle speel. Boonop het hy geskryf:
Sommige geleerdes beskou Boeddhisme as deel van 'n beweging van emansipasie, maar ander beskou dit as 'n bron van onderdrukking. Miskien is dit slegs 'n onderskeid tussen optimiste en pessimiste, indien nie tussen idealiste en realiste nie. Soos ons begin besef, dui die term "Boeddhisme" nie op 'n monolitiese entiteit nie, maar dek dit 'n aantal leerstellings, ideologieë en praktyke-waarvan sommige blykbaar 'andersheid' op hul kant uitnooi, verdra en selfs kweek. 
Verskille in tradisie en interpretasies van die Skrif het veroorsaak dat sektes van die Christendom verskil in hul oortuigings ten opsigte van die behandeling van vroue.
In Die lastige hulpmaat, Katharine M. Rogers voer aan dat die Christendom vrouehaat is, en sy noem wat volgens haar spesifieke voorbeelde van vrouehaat in die Pauliniese briewe is. Sy verklaar:
Die grondslae van vroeë Christelike vrouehaat - die skuldgevoelens oor seks, die aandrang op vroulike onderwerping, die vrees vir vroulike verleiding - is alles in die sendbriewe van Paulus. 
In K. K. Ruthven's Feministiese letterkunde: 'n inleidingRuthven verwys na die boek van Rogers en voer aan dat die 'nalatenskap van Christelike vrouehaat gekonsolideer is deur die sogenaamde' vaders 'van die kerk, net soos Tertullianus, wat gedink het dat 'n vrou nie net' die poort van die duiwel 'is nie, maar ook ''n tempel gebou oor 'n riool'. " 
Sommige ander geleerdes het egter aangevoer dat die Christendom nie misogynistiese beginsels insluit nie, of ten minste dat 'n behoorlike interpretasie van die Christendom geen misogynistiese beginsels sou insluit nie. David M. Scholer, 'n Bybelgeleerde by Fuller Theological Seminary, het gesê dat die vers Galasiërs 3:28 ('Daar is nie Jood of Griek nie, daar is nie slaaf of vry nie, daar is nie man of vrou nie, want julle is almal een in Christus Jesus ") is" die fundamentele Pauliniese teologiese basis vir die insluiting van vroue en mans as gelyke en onderlinge vennote in al die bedieninge van die kerk. "   In sy boek Gelykheid in Christus? Galasiërs 3:28 en die geslagsgeskil, Beweer Richard Hove dat - terwyl Galasiërs 3:28 wel beteken dat 'n mens se seks nie die saligheid beïnvloed nie - "daar 'n patroon bly waarin die vrou die kerk se onderwerping aan Christus  moet navolg en die man Christus se liefde moet navolg vir die kerk." 
In Christen mans wat vroue haat, het kliniese sielkundige Margaret J. Rinck geskryf dat die Christelike sosiale kultuur dikwels 'n misogynistiese "misbruik van die Bybelse ideaal van onderwerping" toelaat. Sy beweer egter dat dit 'n verdraaiing is van die 'gesonde verhouding van onderlinge onderdanigheid' wat eintlik in die Christelike leer gespesifiseer word, waar '[l] ove gebaseer is op 'n diepe, wedersydse respek as die leidende beginsel agter alle besluite, aksies en planne ".  Net so beweer die Katolieke geleerde Christopher West dat "manlike oorheersing God se plan skend en die spesifieke gevolg van sonde is". 
Die vierde hoofstuk (of sura) van die Koran word 'Vroue' genoem (an-nisa). Die 34ste vers is 'n sleutelvers in feministiese kritiek op Islam.  Die vers noem die godgegewe voordele van mans bo vroue. Hulle is gevolglik hul beskermers en onderhouers. Waar vroue ongehoorsaam is, "vermaan hulle en laat hulle met rus in die slaapplekke en slaan hulle dan, as hulle u gehoorsaam, soek geen weg daarteen nie." In sy boek Geen god behalwe God nie, Universiteit van Suid-Kalifornië, professor Reza Aslan het geskryf dat 'misogynistiese interpretasie' aanhoudend aan An-Nisa geheg is, 34 omdat kommentaar op die Koran 'die eksklusiewe domein van Moslem-mans' was. 
In sy boek Gewilde Islam en Misogynie: 'n Gevallestudie van BangladeshTaj Hashmi bespreek vrouehaat in verband met die Moslem -kultuur en skryf:
[T] begeer die subjektiewe interpretasies van die Koran (byna uitsluitlik deur mans), die oorheersing van die misogyniese mullahs en die regressiewe Sharia -wet in die meeste 'Moslem' -lande, en Islam staan ​​sinoniem bekend as 'n promotor van vrouehaat in sy ergste vorm. ons kan 'n grens trek tussen die Koran -tekste en die korpus van uiters misogyniese skryfwerk en gesproke woorde deur die mullah wat baie min of geen relevansie vir die Koran het nie. 
Mansoor Abul Hakim se boek uit 2004, Vroue wat verdien om hel toe te gaan, tipeer bogenoemde opmerking. 
Geleerdes William M. Reynolds en Julie A. Webber het geskryf dat Guru Nanak, die stigter van die Sikh -geloofstradisie, 'n 'vegter vir vroueregte' was wat 'geensins misoginisties' was in teenstelling met sommige van sy tydgenote. 
In sy boek Scientology: 'n nuwe inslag op die lewe, L. Ron Hubbard het die volgende gedeelte geskryf:
'N Samelewing waarin vroue alles leer behalwe die bestuur van 'n gesin, die versorging van mans en die skepping van die toekomstige generasie, is 'n samelewing wat op pad is.
In dieselfde boek skryf hy ook:
Die historikus kan die punt vaslê waar 'n samelewing sy skerpste agteruitgang begin op die oomblik dat vroue, op gelyke voet met mans, aan politieke en sakeaangeleenthede begin deelneem, aangesien dit beteken dat die mans dekadent is en die vroue nie meer nie vroue. Dit is nie 'n preek oor die rol of posisie van vroue nie, dit is 'n verklaring van kaal en basiese feit.
Hierdie gedeeltes, saam met ander van soortgelyke aard van Hubbard, is gekritiseer deur Alan Scherstuhl van Die Village Voice as uitdrukkings van haat teenoor vroue.  Professor J. Gordon Melton, professor aan die Universiteit van Baylor, het egter geskryf dat Hubbard later baie van sy vroeëre sienings oor vroue, wat Melton beskou as 'n weerspieëling van algemene destydse vooroordeel, verontagsaam het. Melton het ook gesê dat die Kerk van Scientology beide geslagte op alle vlakke op dieselfde vlak verwelkom - van leiersposisies tot oudit en so meer - aangesien Scientologists mense as geestelike wesens beskou. 
Talle invloedryke Westerse filosowe het idees uitgespreek wat as misogynisties gekenmerk kan word, waaronder Aristoteles, René Descartes, Thomas Hobbes, John Locke, David Hume, Jean-Jacques Rousseau, GWF Hegel, Arthur Schopenhauer, Friedrich Nietzsche, Charles Darwin, Sigmund Freud, Otto Weininger, Oswald Spengler en John Lucas.  ​​Vanweë die invloed van hierdie denkers spoor feministiese geleerdes vrouehaat in die Westerse kultuur na hierdie filosowe en hul idees. 
Aristoteles het geglo dat vroue minderwaardig is en beskryf hulle as 'misvormde mans'.   In sy werk Politiek, verklaar hy
wat die geslagte betref, is die mannetjie van nature superieur en die vroulike minderwaardig, die manlike heerser en die vroulike subjek 4 (1254b13-14). 
'N Ander voorbeeld is Cynthia se katalogus waar Cynthia sê: "Aristoteles sê dat die moed van 'n man is om te beveel; 'n vrou lê daarin om te gehoorsaam dat 'materie smag na vorm, as die wyfie vir die mannetjie en die lelik vir die mooi' dat vroue minder tande het as mans, Wyfie is 'n onvolledige man of 'as' t ware 'n misvorming '.  Aristoteles het geglo dat mans en vroue natuurlik fisies sowel as geestelik verskil. Hy beweer dat vroue' meer ondeugend, minder eenvoudig, meer impulsief 'is. meer deernisvol [,]. makliker tot trane beweeg [,]. meer jaloers, eienaardiger, meer geneig om te skel en te slaan [,]. meer geneig tot moedeloosheid en minder hoopvol [,]. meer leeg van skaamte of selfrespek, meer vals spraak, meer bedrieglik, meer behoue ​​geheue [en]. ook meer wakker, meer krimpend [en] moeiliker om tot aksie op te wek "as mans. 
Jean-Jacques Rousseau is veral bekend vir sy standpunte teen gelyke regte vir vroue, byvoorbeeld in sy verhandeling Emile, skryf hy: "Regverdig altyd die laste wat u op meisies lê, maar lê hulle in elk geval op ... Hulle moet van kleins af in die wiele gery word... na die wil van ander. " Ander aanhalings bestaan ​​uit 'opgesluit in hul huise', 'moet die besluite van vaders en mans neem soos die van die kerk'. 
Arthur Schopenhauer word deur baie mense soos die filosoof, kritikus en skrywer Tom Grimwood as 'n vrouehater beskou.  In 'n 2008 -artikel gepubliseer in die filosofiese tydskrif van Kritiek, Grimwood voer aan dat Schopenhauer se misogynistiese werke grootliks die aandag ontgaan het ondanks die feit dat dit meer opvallend was as dié van ander filosowe soos Nietzsche.  Hy het byvoorbeeld die werke van Schopenhauer opgemerk, waar laasgenoemde aangevoer het dat vroue slegs 'n geringe 'rede' het wat vergelykbaar is met die van 'die dier' ​​'wat in die hede leef'. Ander werke wat hy opgemerk het, bestaan ​​uit die argument van Schopenhauer dat vroue se enigste rol in die natuur is om die spesie deur die bevalling te bevorder en daarom toegerus is met die krag om mans te verlei en "vas te vang".  Hy verklaar verder dat die vrolikheid van vroue chaoties en ontwrigtend is, en daarom is dit noodsaaklik om gehoorsaamheid aan diegene met rasionaliteit uit te oefen. Vir haar om buite haar rasionele onderwerping te funksioneer, is 'n bedreiging vir mans sowel as ander vroue, merk hy op. Schopenhauer het ook gedink dat vrouens se vrolikheid 'n uitdrukking is van haar gebrek aan moraliteit en onbekwaamheid om abstrakte of objektiewe betekenis soos kuns te verstaan.  Dit word opgevolg deur sy aanhaling "was nog nooit in staat om 'n enkele werklike groot, egte en oorspronklike prestasie in die beeldende kunste te lewer nie, of 'n werk van permanente waarde tot oral in die wêreld te bring".  Arthur Schopenhauer blameer ook vroue vir die val van koning Lodewyk XIII en die aanleiding tot die Franse Revolusie, waarin hy later aangehaal word: 
"'N Valse posisie van die vroulike geslag, soos die mees akute simptoom in ons vrouebedryf, is in elk geval 'n fundamentele gebrek aan die toestand van die samelewing. Uit die hart daarvan sal dit sy gevaarlikste versprei. invloed op alle dele. " 
Schopenhauer is ook beskuldig van vrouehaat vir sy opstel "On Women" (Über die Weiber), waarin hy sy teenkanting uitgespreek het teenoor wat hy "Teutonies-Christelike onnoselheid" oor vrouesake noem. Hy het aangevoer dat vroue 'van nature bedoel is om te gehoorsaam', aangesien hulle 'kinderagtig, ligsinnig en kortsigtig' is.  ​​Hy beweer dat geen vrou ooit groot kuns of 'enige werk van permanente waarde' geproduseer het nie.  ​​Hy het ook aangevoer dat vroue nie 'n ware skoonheid het nie: 
Dit is slegs 'n man wie se intellek troebel is deur sy seksuele impuls, wat die naam van die regverdige seks aan die ondergrootte, smal skouer, breë heup en kortbeen wedloop om die hele skoonheid van die geslag, is verbind met hierdie impuls. In plaas daarvan om hulle mooi te noem, is daar meer rede om vroue as die onestetiese seks te beskryf.
In Verby goed en kwaad, Het Friedrich Nietzsche gesê dat strenger beheer oor vroue 'n voorwaarde is vir "elke hoogte van kultuur".  In syne So het Zarathustra gepraat, het hy 'n vroulike karakter wat sê: "Gaan jy na vroue? Moenie die sweep vergeet nie!"  In Skemering van die afgode, Skryf Nietzsche "Vroue word as diepgaande beskou. Waarom? Omdat ons nooit hul dieptes begryp nie. Maar vroue is nie eens vlak nie."  Daar is kontroversie oor die vrae of dit al dan nie vrouehaat is, of sy polemiek teenoor vroue letterlik opgevat moet word en die presiese aard van sy opinies oor vroue. 
Hegel se siening van vroue kan gekenmerk word as vrouhaat.  Gedeeltes van Hegel's Elemente van die filosofie van reg illustreer die kritiek: 
Vroue is in staat om te onderrig, maar hulle is nie geskik vir aktiwiteite wat 'n universele fakulteit vereis nie, soos die meer gevorderde wetenskappe, filosofie en sekere vorme van artistieke produksie. Vroue reguleer hul optrede nie volgens die eise van universaliteit nie, maar deur willekeurige neigings en opinies.
Die meerderheid van gesinsgeweld en intiemepaargeweld is op vroue gerig en word deur mans gepleeg. In die besonder is mans met 'n streng, noue siening van hoe om 'n man te wees meer geneig om hierdie vorm van geweld te pleeg of te verdra. Die oortuiging dat mans kragtig en dominant moet wees in verhoudings en huishoudings, veroorsaak dat 'n man meer geneig is om 'n vrou te slaan, te mishandel, te dwing en seksueel teister. Aan die ander kant lei buigsame en egalitêre idees oor manlikheid gewoonlik tot minder geweld. 
Terrorisme en haatmisdade
Vrouemoord is die naam van 'n haatmisdaad, die opsetlike moord op vroue of meisies weens hul seks. Dit is ideologiese misogynistiese moord, en kan in sommige gevalle ook 'n voorbeeld wees van gesinsgeweld. 
Misogynistiese terrorisme is terrorisme wat bedoel is om 'n vrou te straf. Sedert 2018 het professionele terroriste soos ICCT en START vrouehaat of manlike oppergesag opgespoor as ideologieë wat terrorisme gemotiveer het. Hulle beskryf hierdie vorm van terreur as 'n 'stygende bedreiging'. Onder die aanvalle wat as misogynistiese terrorisme aangewys is, is die 2014 Isla Vista -moorde en die 2018 Toronto van -aanval.  Sommige van die aanvallers het hulle geïdentifiseer met die incel -beweging, en is gemotiveer om dood te maak deur 'n persepsie dat hulle geregtig was op seksuele toegang tot vroue.  Misogie is egter algemeen onder massamoordenaars, selfs al is dit nie die primêre motivering nie. 
Misogynistiese retoriek kom gereeld aanlyn voor en het mettertyd meer aggressief geword.   Aanlyn -vrouehaat sluit beide individuele pogings in om vroue te intimideer en te verneder,  en ook gekoördineerde, kollektiewe pogings soos stembrigging en die Gamergate -antifeministiese teisteringsveldtog.  In 'n referaat geskryf vir die Journal of International Affairs, bespreek die outeurs hoe aanlyn vrouehaat kan lei tot die feit dat vroue struikelblokke ondervind wanneer hulle probeer om deel te neem aan die openbare en politieke sfere van die internet as gevolg van die beledigende aard van hierdie ruimtes. Hierdie geleerdes stel ook voor dat regulasies en die afsluiting van aanlyn-vrouehaat deur regerings- en nie-regeringsmetodes gesluit word. 
Die mees waarskynlike doelwitte vir misogynistiese aanvalle deur gekoördineerde groepe is vroue wat sigbaar is in die openbare sfeer, vroue wat hulself uitspreek oor die dreigemente wat hulle ontvang, en vroue wat beskou word as geassosieer met feminisme of feministiese winste. Skrywers van misogynistiese boodskappe is gewoonlik anoniem of andersins moeilik om te identifiseer. Hulle retoriek behels misogynistiese bynaam en grafiese of geseksualiseerde beeldspraak. Dit fokus op die fisiese voorkoms van vroue en skryf seksuele geweld voor as 'n korrektief vir die geteikende vroue. Voorbeelde van beroemde vroue wat gepraat het oor misogynistiese aanvalle, is Anita Sarkeesian, Laurie Penny, Caroline Criado Perez, Stella Creasy en Lindy West. 
Hierdie aanvalle bly nie altyd net aanlyn nie. Die Brasiliaanse regering doen misogynistiese aanvalle op Patrícia Campos Mello en ander vroulike joernaliste in samewerking met dreigemente en geweld op straatvlak.  Swatting is gebruik om Gamergate -aanvalle in die fisiese wêreld te bring. 
Die beledigings en dreigemente wat op verskillende vroue gerig is, is geneig om baie dieselfde te wees. Sady Doyle, wat die doelwit van aanlynbedreigings was, het kennis geneem van die 'oorweldigend onpersoonlike, herhalende, stereotipe kwaliteit' van die misbruik, die feit dat 'ons almal dieselfde dinge genoem word, op dieselfde toon'. 
'N Studie in 2016 wat deur die dinkskrum Demos gedoen is, het bevind dat die meerderheid Twitter -boodskappe wat die woorde "hoer" of "slet" bevat, advertensies vir pornografie is. Van diegene wat dit nie het nie, het 'n meerderheid die terme op 'n nie-aggressiewe manier gebruik, so 'n bespreking van sletskending. Van diegene wat die terme "hoer" of "slet" op 'n aggressiewe, beledigende manier gebruik het, was ongeveer die helfte vroue en die helfte mans. Twitter -gebruikers wat die meeste deur vroue met aggressiewe beledigings geteiken word, was bekendes, soos Beyoncé Knowles. 
'N Studie van 2020 wat in die tydskrif gepubliseer is New Media & amp Society bespreek ook hoe taal op die internet tot aanlyn vrouehaat kan bydra. Die skrywers kritiseer Urban Dictionary spesifiek en beweer dat die taal wat in die definisies gebruik word, vrouhaat en anti-feministies is, eerder as om net 'n gesamentlike woordeboek te wees. 
Met wit oppergesag
Andrew Anglin gebruik die white supremacist -webwerf Die Daily Stormer as 'n platform om misogynistiese samesweringsteorieë te bevorder, en beweer dat polities aktiewe "vroue in die Westerse wêreld" 'dring aan op 'n liberale immigrasiebeleid' om 'n eindelose voorraad swart en Arabiese mans te verseker om hul verdorwe seksuele begeertes te bevredig. '  In Julie 2018 het Anglin sy misogynistiese sienings opgesom en geskryf: "Kyk, ek haat vroue. Ek dink hulle verdien om geslaan, verkrag en in hokke toegesluit te word."  Die term misogynoir beskryf vrouehaat wat op swart vroue gerig is, waar vooroordeel op grond van ras en geslag rolle versterk.
Geïnternaliseerde seksisme is wanneer 'n individu seksistiese optrede en houdings teenoor hulself en mense van hul eie geslag uitvoer.  Op groter skaal val geïnternaliseerde seksisme onder die breë onderwerp van geïnternaliseerde onderdrukking, wat "bestaan ​​uit onderdrukkende praktyke wat steeds die ronde maak, selfs al is lede van die onderdrukkergroep nie teenwoordig nie".  Vroue wat geïnternaliseerde vrouehaat ervaar, kan dit uitdruk deur die waarde van vroue, wantroue van vroue en die vooroordeel van geslag ten gunste van mans te verminder.  Vroue, nadat hulle gehoor het hoe mans die waarde en vaardighede van vroue herhaaldelik verneder, internaliseer hulle uiteindelik hul oortuigings en pas die misogynistiese oortuigings toe op hulself en ander vroue.  'n Algemene manifestasie van geïnternaliseerde vrouehaat is laterale geweld.
Mishandeling en teistering
Misogynie veroorsaak seksuele teistering.  Teistering word geassosieer met verminderde sielkundige welstand, insluitend verminderde selfvertroue en groter risiko vir angs en depressie. 
Misoginistiese houdings lei tot die fisiese, seksuele en emosionele mishandeling van geslagsgebonden seuns in die kinderjare. 
'Goeie' teenoor 'slegte' vroue
Baie feministe het geskryf dat die opvattings van 'goeie' en 'slegte' vroue op vroue afgedwing word om dit te beheer. Vroue wat maklik is om te beheer, of wat hul eie onderdrukking bepleit, kan gesê word dat hulle goed is. Die kategorieë van sleg en goed veroorsaak ook stryd tussen vroue Helen Lewis identifiseer hierdie "lang tradisie om vroulike gedrag te reguleer deur vroue in teenstelling met mekaar te definieer" as die argitektuur van vrouehaat. 
Die Madonna -hoer digotomie of maagd/hoer tweespalt is die opvatting van vroue as goed of kuis of as sleg en promiskuus. Geloof in hierdie tweespalt lei tot vrouehaat, volgens die feministiese perspektief, omdat dit lyk asof die tweespalt polisiëring van vroue se gedrag regverdig. Misoginiste probeer om 'slegte' vroue te straf vir hul seksualiteit.  Skrywer Chimamanda Ngozi Adichie merk op dat wanneer vroue beskryf dat hulle geteister of aangerand word (soos in die #MeToo -beweging), hulle slegs as 'goeie' vroue beskou word - nie -seksueel en miskien hulpeloos. 
In haar 1974 boek Vrou wat haat, Andrea Dworkin gebruik tradisionele sprokies om vrouehaat te illustreer. Sprokies noem sekere vroue as "goed", byvoorbeeld Sleeping Beauty en Snow White, wat inerte, passiewe karakters is. Dworkin het opgemerk dat hierdie karakters "nooit dink, optree, inisieer, konfronteer, weerstaan, uitdaag, voel, omgee of bevraagteken nie. Soms word hulle gedwing om huiswerk te doen." Daarteenoor is die 'bose' vroue wat sprokies vul, koninginne, hekse en ander vroue met mag. Verder word gesê dat mans in sprokies goeie konings en goeie mans is, ongeag hul optrede. Vir Dworkin illustreer dit dat onder vrouehaat slegs magtelose vroue as goed beskou mag word. Geen soortgelyke oordeel word op mans toegepas nie. 
In haar boek Regsgesinde vroue, Voeg Dworkin by dat kragtige vroue deur vrouehaatmense geduld word mits vroue hul mag gebruik om die mag van mans te versterk en feminisme teë te staan. Dworkin gee Phyllis Schlafly en Anita Bryant as voorbeelde van magtige vroue wat deur antifeministe geduld word slegs omdat hulle hul eie onderdrukking bepleit het. Vroue kan selfs aanbid word of beter as mans genoem word as hulle voldoende "goed" is, wat gehoorsaam of inert is. 
Filosoof Kate Manne voer aan dat die woord 'vrouehaat', soos dit deur moderne feministe gebruik word, nie 'n veralgemeende haat vir vroue aandui nie, maar eerder die stelsel om goed van slegte vroue te onderskei. Misogyny is soos 'n polisiemag, skryf Manne, wat vroue beloon of straf op grond van hierdie oordele. : 79
Die patriargale winskopie
Aan die einde van die 20ste eeu het feministiese teoretici van die tweede golf aangevoer dat vrouehaat beide 'n oorsaak en gevolg is van patriargale sosiale strukture. 
Ekonoom Deniz Kandiyoti het geskryf dat koloniseerders van die Midde -Ooste, Afrika en Asië die verowerde leërs van mans onder beheer gehou het deur hulle volledige mag oor vroue te bied. Sy noem dit die 'patriargale winskopie'. Mans wat belangstel om die winskopie te aanvaar, is deur koloniale moondhede tot leierskap bevorder, wat veroorsaak dat die gekoloniseerde samelewings meer vrouehaat raak. 
Die sosioloog Michael Flood het aangevoer dat 'wanvoorstelling die sistemiese, transhistoriese, geïnstitusionaliseerde en wettige antipatie van vrouehaat ontbreek'. 
Kultuur beloon eienskappe wat as manlik beskou word en waardeer eienskappe wat vroulik lyk, volgens Tracy M. Hallstead aan die Quinnipiac Universiteit. Van kleins af word seuns en mans aangesê om 'op te staan' om taai te lyk deur hulself te distansieer van vroulike dinge. Seuns leer dat dit skandelik is om as emosioneel, afhanklik of kwesbaar beskou te word. Mans wat op hierdie manier grootgemaak word, kan vroulikheid verloën en selfs leer om dit te minag. In hierdie siening is vrouehaat nie net op vroue gerig nie, maar op enige vroulike eienskappe wat mans in hulself sien. 
Hierdie minagting van die vroulike veroorsaak dat mans voel dat hulle hul dominansie oor vroue moet bevestig deur hulle te beheer, skryf Hallstead. Sy illustreer dit met die ou verhaal van Pygmalion, 'n beeldhouer wat 'die foute wat die natuur aan vroue gegee het' gehaat het.  Pygmalion skep 'n beeld van 'n vrou wat op 'n magiese manier lewendig word. Pygmalion is baie tevrede met die volledige beheer wat hy oor die vrou, Galatea, het, omdat hierdie beheer sy manlikheid versterk. Hy beskou Galatea as die volmaakte vrou, ondanks sy minagting vir vroue, vanweë sy absolute mag oor haar. 
Die afgelope paar jaar is daar in die Verenigde Koninkryk toenemende besprekings dat vrouehaat by die lys van verswarende faktore gevoeg word waarna die media gereeld 'haatmisdade' noem. Verswarende faktore in kriminele vonnisoptrede sluit tans vyandigheid teenoor 'n slagoffer in weens eienskappe soos seksualiteit, ras of gestremdheid. 
In 2016 het die Nottinghamshire -polisie 'n loodsprojek begin om misogynistiese gedrag as haatmisdaad of haatvoorvalle aan te teken, afhangende van of die optrede 'n kriminele oortreding was.  Oor twee jaar (April 2016-Maart 2018) is daar 174 verslae gemaak, waarvan 73 as misdade geklassifiseer is en 101 as voorvalle. 
In September 2018 is aangekondig dat die Regskommissie 'n hersiening gaan doen oor die vraag of misogynistiese optrede, sowel as vyandigheid weens ouderdom, wanbestuur of teenoor groepe soos goths, as 'n haatmisdaad beskou moet word.  
In Oktober 2018 het twee senior polisiebeamptes, Sara Thornton, voorsitter van die National Police Chiefs 'Council, en Cressida Dick, kommissaris van die Metropolitaanse Polisie, gesê dat polisiemagte hulle moet toespits op ernstiger misdade soos huisbraak en gewelddadige oortredings, en nie oor die opname van voorvalle wat nie misdaad is nie.  Thornton het gesê dat "die behandeling van vrouehaat as 'n haatmisdaad 'n bron van kommer is vir sommige goed georganiseerde veldtogorganisasies", maar dat polisiemagte "nie die hulpbronne het om alles te doen nie". 
In September 2020 het die Regskommissie voorgestel dat seks of geslag by die lys beskermde eienskappe gevoeg word.  Ten tyde van die voorstel van die regskommissie het sewe polisiemagte in Engeland en Wallis vrouehaat as 'n haatmisdaad bestempel, maar die definisie is nie oor die algemeen aanvaar nie. Die kommissie beplan om in 2021 sy amptelike aanbevelings aan die regering te doen. 
Camille Paglia, 'n selfbeskrywe 'dissidente feminis' wat dikwels in stryd was met ander akademiese feministe, voer aan dat daar ernstige gebreke is in die Marxisme-geïnspireerde  interpretasie van vrouehaat wat algemeen voorkom in feminisme in die tweede golf. Daarteenoor voer Paglia aan dat 'n noukeurige lees van historiese tekste toon dat mans dit nie doen nie haat vroue maar vrees hulle.  Christian Groes-Green het aangevoer dat vrouehaat moet gesien word in verhouding tot die teenoorgestelde wat hy filosofie noem. As kritiek op R. W. Connell se teorie oor hegemoniese manlikhede, toon hy hoe filosofiese manlikhede onder die jeug in Maputo, Mosambiek, afspeel. 
Hippolytus en die alt-regs.
[cw: Ek skakel 'n skakel na baie alt-regte forums en media in hierdie blogpos. Ek kan nie die inhoud wat in die kommentaar in hierdie forums geplaas is, beheer nie, en mense plaas gewoonlik 'n ongelooflike aanstootlike en misogynistiese vitriol daar. Ek deel hierdie skakels vir die morbied nuuskierig om dit te lees, is nie nodig om die blogpos te verstaan ​​nie.]
Hippolytus is 'n unieke karakter. In teenstelling met sy tydgenote, toon hy 'n totale belangstelling in vroue en die huwelik en is hy oneerbiedig vir Afrodite. Op die oog af is hierdie eienskappe nie inherent negatief as Hippolytus homoseksueel was nie; ons kan hom kwalik kwalik neem omdat hy nie in die huwelik belangstel nie. Ongelukkig kom sy minagting vir vroue en die huwelik eerder uit 'n diepgewortelde vrouehaat. Alhoewel dit bemoedigend is om die antisosiale gedrag van Hippolytus as 'n produk van 'n historiese en kulturele oomblik te kontekstualiseer, het sy gedrag en oortuigings opvallende parallelle met die gedrag van verskillende internetforums, soos die MGTOW (Men Going Your Own Way) en TheRedPill subreddits, wat algemeen beskou word as 'n groot deel van die sosiale basis van wat die "regter" geword het. "
Miskien is die duidelikste verduideliking van Hippolytus se wêreldbeskouing sy monoloog aan die verpleegster. Hy merk op, " Groot Zeus, hoekom het jy die vrou, die bose nagemaakte vrou, tot bedroefdheid laat sit waar die son skyn? " 1 Hierdie reëls herinner aan argaïese Griekse skrywers, soos Hesiodos, vroue was 'n straf wat Zeus gestuur het. 2 Hippolytus hou aan om die huwelik as 'n onoorwinlike situasie vir mans 3 te benadeel en uit te roep: Ek kan nooit my haat vir vroue bevredig nie, en#8221 4 en " vir die waarheid, hulle is altyd boos. Laat óf dus iemand bewys dat hulle kuis is, of laat ek hulle vir altyd vertrap. " 5
Die ruwe vrouehaat van Hippolytus lyk ongelukkig heeltemal te veel soos die onlangse internetdiskoers. As ons net kyk na die mees onlangse poste van sommige van hierdie subreddits, kan ons verskeie argumente sien dat feminisme en die bestaan ​​van vroue skadelik is vir die samelewing, 'n idee wat Hesiod trots sou maak. Ons kan ook plasings vind wat die huwelik as 'n bose, sterk herinnerende Hippolytus -siening beskou.
As u die uithouvermoë kan regkry om deur hierdie forums te lees, vind u eintlik mense wat in wese die geestelike opvolgers van Hippolytus en Hesiodos se ideologie is. Byvoorbeeld, in sy monoloog, tugtig Hippolytus vroue wat slim is, 6 en Milo Yiannopolous, 'n geliefde figuur in hierdie sosiale kringe, gepubliseer op Breitbart, en beweer dat daar 'n beperking moet wees op vroue in hoër onderwys. 7 In 'n vreemde sin kan Milo selfs gesien word as 'n Artemis-standpunt, omdat sy beweerde homoseksualiteit hom 'n kaste karakter vir hierdie plakkate maak en die verliefdheid op hom verduidelik. Plakkate in hierdie forums weerspieël die klassieke oortuiging dat vroue hulle eie voordeel aan manlike beheer moet onderwerp. Ons herinner aan die tragedies wat ons gelees het, en sien poste wat vroue as subjekte, eerder as passiewe objekte, met 'n katastrofe verbind, soortgelyk aan hoe Medea, Deianeira en Phaedra chaos veroorsaak wanneer hulle onafhanklik optree.
Dit is baie aanloklik om na karakters soos Hippolytus te kyk en voor te gee dat sy verhaal slegs nuttig is om ons begrip van antieke Athene te bevorder. Ons kan egter nie vergeet dat ons samelewing vol Hippolytus-agtige karakters is nie, en dat daar steeds klassieke misogynistiese neigings in ons wêreld bestaan.
Sommige ander geleerdes het egter aangevoer dat die Christendom nie misogynistiese beginsels insluit nie, of ten minste dat 'n behoorlike interpretasie van die Christendom geen misogynistiese beginsels sou insluit nie. David M.Scholer, 'n Bybelgeleerde aan die Fuller Theological Seminary, het gesê dat die vers Galasiërs 3:28 ("Daar is geen Jood of Griek nie, daar is geen slaaf of vry nie, daar is geen man of vrou nie, want julle is almal een in Christus Jesus") is "die fundamentele Pauliniese teologiese basis vir die insluiting van vroue en mans as gelyke en onderlinge vennote in al die bedieninge van die kerk."   In sy boek Gelykheid in Christus? Galasiërs 3:28 en die geslagsgeskil, Beweer Richard Hove dat - terwyl Galasiërs 3:28 wel beteken dat 'n mens se seks nie die saligheid beïnvloed nie - "daar 'n patroon bly waarin die vrou die kerk se onderwerping aan Christus  moet navolg en die man Christus se liefde moet navolg vir die kerk." 
Die antieke Griekse gevegskuns van Pankration word beskou as die voorloper van die moderne Mixed Martial Arts (MMA). Dit het worstel en boks gekombineer, en byna alles toegelaat, behalwe byt en gok, of agter die geslagsdele aan. Arrichion of Phigalia het die pankration -kampioenskappe in die Olimpiese Spele van 572 vC en 568 vC gewen en drie keer in die Olimpiade van 564 vC gesoek.
Hy vorder deur die vroeë rondes en werk sy pad totdat hy die titelgeveg bereik het. Daar, met die ouderdom wat hom miskien inhaal en hom vertraag, het Arrichion in die moeilikheid beland. Sy teenstander het hom uitgemanoeuvreer, daarin geslaag om agter hom te kom, en met sy bene om die heersende romp en sy hakke wat in sy lies ingedruk was, 'n verstikkingsgordel toegepas.
Arrichion maak asof hy donker is, en laat sy teenstander 'n bietjie ontspan. Die snaakse titelhouer het daarna weer in aksie gekom en sy teenstander se enkels geslaan terwyl hy geskud en hom met 'n stuiptrekkende afslaan afgegooi het. Die skielike en ontsettende pyn veroorsaak dat Arrichion & rsquos se teenstander in die antieke Griekse ekwivalent van tik kom, en hy dui aan dat hy aan die beoordelaars onderwerp word.
Ongelukkig het Arrichion met 'n gebreekte nek beland deur 'n teenstander wat hom nog in 'n sterk verstopping gehad het, af te gooi. Aangesien sy teenstander toegegee het, is die dooie Arrichion egter as oorwinnaar verklaar, miskien die enigste keer in die geskiedenis van die Olimpiese Spele dat 'n lyk as 'n kampioen gekroon is. Hy het die atletiese ideaal van & ldquovictory of death & rdquo een beter gegaan deur oorwinning te behaal en dood.