Na aanleiding van Daniel Hugo se inleidende essay rondom die vertaalprobleme ten opsigte van Kaapse tekste, trek ‘n artikel deur ene A.Z. Foreman oor die vertaalprobleme van Arabiese poësietekste my aandag. Heidegger maak dit elders ook duidelik dat, alhoewel (deeglike, hardhandige) gebruik (van gereedskap, tradisie, teorieë, ens.) ‘n luiering in die lewe moontlik maak, dit ook tot petrifikasie kan lei en gebruik “boils” uiteindelik “down” tot wanorde (dubbelsinnigheid, aporia, kruisweg,…). Hulle kan die gesin bystaan deur na die gesonde kleinkinders om te sien wanneer die ouerpaar na die eise en behoeftes van die siek kind moet omsien. 'n Studie gedoen deur Moules, Laing, McCaffrey, Tapp en Strother (2012:124) het ook gevind dat grootouers dikwels intrek by die gesin, wat daadwerklike en emosionele ondersteuning kan bydra. (MW 215). ’n Mens sou dus kon beweer dat Dot Serfontein as literêre moeder ’n bepaalde soort voorbeeld skep waarby haar dogter dan aansluit met sekere gedigte in haar oeuvre en waaruit die vertaalprojek in Met woorde soos met kerse moontlik gespruit het.