Guacamole: voorskrif vir 'n voorskrif
Eens het ek 'n hewige argument tussen twee meisies gehoor of die Guacamole-sous korrek of verkeerd voorberei is, waarmee hulle 'n slaai van mielie-skyfies bedien. Ek is 'n bietjie bespot deur hul argument. Die divas, wat gewoond was aan restaurantvoedsel, het klaarblyklik nie verstaan hoe omstrede hul geskil was nie. Na alles, wat is guacamole? Dit is 'n avokado-pulpsaus met suurlemoen, sout, peper. En wat is sous? Dit is 'n mengsel van sekere komponente wat dit moontlik maak om enige gereg 'n bepaalde smaak te gee. Daarom het enige kok die reg om hul souse te diversifiseer en hul eie bestanddele by te voeg. Selfs in Mexiko, waar hierdie eksotiese sous vandaan kom, berei elke huisvrou dit op sy eie manier voor.
Guacamole-sous, die resep van watter een van die meisies klassieke genoem word, is eintlik die basis waarop 'n ervare kookkunsmeester sy meesterstukke skep. Natuurlik kan dit ook in so 'n "klassieke" vorm gebruik word, maar dit dra nie 'n spesiale vreugde van smaak nie. Daarom, wanneer jy Guacamole maak, is die resep individueel van enige minnares. Maar eers oor hoe die basis voorberei word.
Die vleis van die ryp avokado word afgeskil, die been verwyder. Voeg eers die suurlemoensap by, en dan die gesnyde avokado - dit verduister nie. Maal, peper, sout op die wil. Ek voeg nie botter by nie: die avokado self is baie vet. Stem saam, die guacamole, waarvan die resep deur die meisies bespreek is, is nie baie verfyn nie.
Kom ons probeer om dit te verander. Maar eers 'n paar woorde oor die verskil in smaak. 'N Vriend van my het geleer dat ons buurman, 'n Georgian in guacamole, wie se resep deur sy vrou uit Chili gebring is, bygevoeg het koljander, was geskok. Sommige mense dink dat te geurige koljander die delikate geur van avokado doodmaak. Ander gourmets is seker dat so 'n sous nie gemeng kan word nie: slegs stukke oorsese vrugte kan sy verfynde smaak oordra. Nog ander is seker dat slegs 'n eksotiese snack in kombinasie met Tabasco sy geur heeltemal sal openbaar. As ek die mening van elk van hulle aanvaar, sal ek net daarop let dat die ou spreekwoord dat daar geen kamerade vir kleur en smaak is nie, nog nie gekanselleer is nie. Wees dus nie bang nie, eksperimenteer: op die ou end kan jy 'n skrywer se bakkie skep, wat nie gelyk sal wees nie. Intussen, 'n paar wenke.
Hierdie guacamole, waarvan die resep deur my bure uitgevind is, inwoners van een van die suidelike lande, word onderskei deur 'n hele boeket van geure en baie opwindende eetlus. Met hom is dit baie maklik om meer te eet as wat ons wil.
So, guacamole, 'n resep met pittige kruie. Tamaties word met kokende water gegooi, dan onder 'n stroom koue water geplaas: dit is makliker om dit skoon te maak. Baie skerp mes in klein stukkies gesny. Alligatorpere word skoongemaak, geknie met 'n vurk, besprinkel met suurlemoen. Meng die gebreekte koriander, waterkers (ons noem dit tsitsma), basiliekruid, stukkies warm rooi peper. Al die bestanddele is gesoute, peperige, drupende olyfolie. Hierdie sous is goed in koue vorm, dus voor die bediening is dit die moeite werd om 'n halfuur in die yskas te hou. Uitstekende toevoeging tot vleis of pluimvee.
Ek het 'n baie eienaardige werk gehad, waarby dit moontlik was om net tamaties te eet. Maar ek weet hoe hulle die figuur beïnvloed, so ek het 'n hapje gekry wat versadig was en was lekker lekker.
Dit is gebaseer op dieselfde klassieke guacamole, die resep waarvan ek in die begin gebring het. Maar dit is nie 'n sous nie, maar 'n vol pate.
Ek het dit gedoen. Aanvanklik het sy klassieke guacamole gekook van avokado, peper en suurlemoensap. Afsonderlik in die blendergekapte hoenderborsie, 'n klein pynappel en 'n stuk harde kaas. Ek het die guacamole in die blender versprei en dit weer goed geslyp. Die gevolglike mengsel is in 'n houer geplaas, saam met hulle geneem om te werk. Smeer met gedroogde brood of knapperige broodstrokies, die pasta het nie net vir my nie, maar ook vir my kollegas. So vinnig het elkeen van ons begin om die bestanddele by die skottel te voeg.