Dag 2492-2495 – Opwaarts en voorwaarts | Pixie se Pad
Dag 2492-2495 – Opwaarts en voorwaarts
October 28, 2015 October 28, 2015 / nadinecvanstaden
Een naweek, middel September, is ek en Manlief vroeg op 'n Vrydagoggend, Franschoek toe. Alles deel van ons nuwe lewenshoofstuk en die begin van sy belowende beroepspad met Firma W. Met Engeland op ys, en ver van my gedagtes af, en die vooruitsig vir Manlief om November te begin werk, het nog 'n paar legkaart stukkies in mekaar begin pas.
Deel van my was hartseer dat ons huis met sy lushof van 'n tuin te koop is. Toe Engeland aanvanklik op die kaarte was, het ons besluit om ons huis op die mark te sit, maar sou dit deurval, wou Manlief in elk geval afskaal. Daar was sonde met die bure, 'n waterpyp wat gelek het, die alarm wat op onmoontlike tye vir geen rede, skree, ens, ens. Dit sou 'n seën wees om weg te kom van al die klein jakalsies af! En ek geniet dit om huise te kyk.
Maar terug by ons naweek in die wynlande. Twee ander paartjies het by ons aangesluit. Saam, het dié drie mans, nou deel uitgemaak van Firma W se bestuur. Die doel van die naweek was om strategie te bespreek, en natuurlik mekaar op 'n intiemer vlak te leer ken. Die vrouens, beide Afrikaans, was baie gaaf, en ons het sommer van die oomblik wat ons ontmoet het, goed oor die weg gekom.
Die laaste keer wat ek so "luuks" bederf is, omring deur weelde en lekker kos en die beste wyne, was 'n paar jaar terug in Portugal. (http://blogs.litnet.co.za/soet-en-suur/2012/07/15/dag-521-534-obrigada-dankie-portugal/) Net buite Franschoek se dorpie, het ons tuisgegaan in, wat ek net kan beskryf as 'n herehuis. LaClédes des Montagnes. Vanaf die groot, blou swembad was daar 'n prentjiemooi uitsig oor rye druiwe plantasies en pruimbome vol sywit bloeisels. Die huis was verwelkommend, met rye en rye hout boekrakke, gemaklike banke voor 'n kaggel en 'n groot kombuis aan die einde. Elke paartjie het 'n kamer gehad met 'n koningsgrootte bed, sy eie sitkamer en die mooiste badkamers. Ondervloerse verhitting onder ligte matte, verhitte handdoekrelings waarop sagte handdoeke kon warm bak, groot vollengte spieëls en laaie wat outomaties saggies toemaak. Daar was twee huishoudsters wat seker gemaak het ons het alles wat ons wil hê en 24uur beskikbaar was. Middagetes en aandetes is genuttig by slegs die beste restaurante in Franschoek. Pork belly by Foliage, 'n warm fondant nagereg by Grande Provence, exotic mushroom risotto by Haute Cabrière. Ons het ewe waaghalsig verskeie wyne uit die area geproe en gemeng met die interessantste disse, was dit 'n feesmaal.
Terwyl die manne "gebosberaad" het, het ons vrouens die dorp gaan verken, bietjie inkopies gedoen en 'n sjokolade demonstrasie gehad. Met die mans by, het ons die Franschoek Motor Museum besoek, en het ons op 'n wynproetoer op die Franschoek Wine Tram gegaan. Effe aangeklam en vreeslik giggelrig het ons na ons laaste wynproe sessie op Mont Rochelle, besluit om die koue wind te trotseer en huis toe te stap. In ons lawwe oomblik, met effe te veel alkohol wat deur ons are gebruis het, het ons drie vroue onsself gedoop – Hear no Evil, See no Evil, Speak no Evil. Dit het toe ook ons profiel foto geword van ons Whatsapp groepie. "All dressed up", het ons op ons laaste aand, gaan eet by Reubens. 'n Perfekte manier om ons naweek saam, af te sluit en boonop sommer nog 'n regmerkie op my "bucket list."
Deur die loop van die naweek kon ek alhoewel aanvoel dat Manlief nie 100% "daar" was nie. Asof daar 'n deel van hom was wat teruggehou het en nie té naby wou gaan nie. Soos iemand wat gespring het, maar tog nog onseker aan die kant vasklou, met sy vingers pynlik styf gesluit om die rand. Ek het dit vir Yollie genoem in 'n whatsapp boodskap gedurende die naweek.
"Gee hom tyd. Dis vir die mans 'n groot stap om op hulle ouderdom van werk te verander. Hy raak nog gewoond aan die idee."
Ek wou glo sy is reg, maar my sesde sintuig het aan my geknaag. En ek het geweet, as Manlief kon kies, dit die werk sou wees in Engeland, want daardie posisie was sy droom. Om 'n besigheid te hardloop op alle vlakke, verkope, bemarking, kliëntediens, en nie net die finansiële kant nie, wat wel die geval sou wees by Firma W.
Maar die lewe gaan aan. En hierdie was die pad wat ek bly was om voort te sit. Die gemaklike een, sonder te veel duwweltjies en draaie, met hope vriendinne om my te help as ek 'n slaggat sou tref. Ek het my roetine voortgesit van vroeg opstaan, kinders aanjaag om aan te trek vir skool, kosblikke te pak, honderd keer te roep,
"Waar is die haarrekkies, gaan borsel jou tande, het jy jou hoed?".
Na die drama's en toetse van 'n paar jaar terug, kan ek eerlikwaar met my hand op my hart staan en sê,