Op Woensdag, Desember 21, sal nasies in die Noordelike Halfrond die wintersindroom merk - die kortste dag en langste nag van die jaar. Vir duisende jare het mense hierdie gebeurtenis gemerk met rituele en vieringe om die wedergeboorte van die son en sy oorwinning oor duisternis te weerspieël.
By honderde, en dalk duisende, van missies wat van Noord-Kalifornië na Peru strek, begin die wintersonligsondag 'n buitengewoon skaars en fassinerende gebeurtenis - iets wat ek per ongeluk ontdek het en eers byna 20 jaar gelede in een Kalifornië kerk gedokumenteer is.
Teen dagbreek op Desember 21 betree 'n sonkrag elkeen van hierdie kerke en bad 'n belangrike godsdienstige voorwerp, altaar, kruisbeeld of heilige standbeeld in briljante lig. Op die donkerste dag van die jaar word hierdie wedergeboorte na naturelle oorgedra, die wedergeboorte van lig, lewe en hoop in die koms van die Messias. Hierdie onlangse ontdekking het al baie eeue lank onbekend geword. Dit het internasionale belangstelling in beide godsdienstige en wetenskaplike kringe tot gevolg gehad. By missies wat gedokumenteerde verligtingsterreine is, kom gemeentes en Amerindiese afstammelinge nou bymekaar om die son in die kerk te vereer op die heiligste dae van die Katolieke liturgie met liedjies, koor en dromme.
Ek het sedertdien groot dele van die VSA Suidwes, Mexiko en Sentraal-Amerika getrek om astronomies en liturgies beduidende sonligte in sendingkerkte te dokumenteer. Hierdie gebeurtenisse bied ons insigte in argeologie, kosmologie en Spaanse koloniale geskiedenis. Soos ons eie Desember-vakansie benadering, demonstreer hulle die krag van ons instinkte om ons deur die duisternis na die lig te lei.
Die verspreiding van die Katolieke geloof
Die 21 Kalifornië missies is tussen 1769 en 1823 gestig deur Spaanse Franciscans, gevestig in Mexiko Stad, om inheemse Amerikaners te omskep in die Katolisisme. Elke missie was 'n selfversorgende nedersetting met verskeie geboue, insluitende woonhuise, stoorkamers, kombuise, werkswinkels en 'n kerk. Inheemse bekeerlinge het die arbeid voorsien om elke sendingkompleks te bou, onder toesig van Spaanse Vroue. Die friars het toe massas by die kerke vir inheemse gemeenskappe uitgevoer, soms in hul moedertaal.
Spaanse frikkies hou van Fray Gerónimo Boscana ook gedokumenteer inheemse kosmologieë en oortuigings. Boscana se rekening van sy tyd as 'n friar beskryf Kalifornië Indiërs se geloof in 'n opperste godheid wat bekend was aan die mense van Mission San Juan Capistrano as Chinigchinich of Quaoar.
As 'n kultuur held, het Indiese bekeerlinge Chinigchinich met Jesus tydens die Missie-tydperk geïdentifiseer. Sy verskyning onder Taksprekendes val saam met die dood van Wiyot, die oeroue tiran van die eerste volkere, wie se moord die dood in die wêreld ingevoer het. En dit was die skepper van die nag wat die eerste stamme en tale getuig het en sodoende die wêreld van lig en lewe geboorte gegee het.
Jag en versamel mense en boere regoor die Amerikas het die vervoer van die sonstilstandson in beide rotskuns en legende aangeteken. Kalifornië Indiërs het die fases van die maan getel en die aanbreek van beide die equinox- en solstice sonne om die seisoenale beskikbare wilde plante en diere te verwag. Vir landbou-volke was telgetye tussen die sonstilstand en equinox belangrik om die aanplant en oes van gewasse te beplan. Op hierdie manier is die lig van die son geïdentifiseer met plantegroei, die skepper en sodoende die gewer van die lewe.
Ek het eers 'n verligting in die kerk by Missie San Juan Bautista, wat die groot San Andreas Fault deurstaan ​​en in 1797 gestig is. Die missie is ook 'n halfuur se ry vanaf die hoëtegnologie-toernooie van San Jose en die Silicon Valley. Om die Ou Sending op 'n vierde veldrit te besoek, het my jare lank belangstelling in argeologie en die geskiedenis en erfenis van my Amerikaanse Indiese voorvaders aangewakker.
Op Dec. 12, 1997, het die parochiepriester van San Juan Bautista my meegedeel dat hy 'n skouspelagtige sonlig verlig het van 'n gedeelte van die hoofaltaar in die sendingkerk. 'N Groep pelgrims wat die Feesdag van Our Lady of Guadalupe waargeneem het, het vroeg die oggend tot die kerk toegelaat. Toe die pastoor in die heiligdom ingeskryf het, het hy 'n intense ligas gesien wat die lengte van die kerk oorsteek en die oostelike helfte van die altaar verlig. Ek was geïntrigeerd, maar destyds het ek die missie se argitektoniese geskiedenis bestudeer en aanvaar dat hierdie episode nie met my werk verband hou nie. Na alles, het ek gedink, vensters projeklig in die verduisterde heiligdomme van die kerk dwarsdeur die jaar.
Een jaar later het ek weer dieselfde dag, vroeg in die oggend, teruggekeer na San Juan Bautista. 'N Intense briljante ligas het die kerk binnegekom deur 'n venster in die middel van die fasade en by die altaar bereik en 'n vaandel verlig wat die Maagd van Guadalupe op haar Feesdag uitbeeld in 'n ongewone reghoek. Terwyl ek in die skag van die lig gestaan ​​het en teruggekyk het na die son wat by die episentrum van die venster geraam het, kon ek nie help nie, maar voel wat baie beskryf wanneer hulle in die loop van 'n nabye doodservaring die lig van die groot sien buite.
Eers daarna het ek hierdie ervaring verbonde aan die kerk se ongewone oriëntasie, met 'n invloed op 122 grade oos van noord - drie grade verreken van die vierkantige vierkant van die missie vierkant. Dokumentasie in die daaropvolgende jare het dit duidelik gemaak dat die gebou se posisionering nie willekeurig was nie. Die Mutsun-Indiërs van die sending het die oornag van die wintersonnestelsel-son eens geëer en gevrees. Teen hierdie tyd het hulle en ander groepe woedende seremonies gehou wat bedoel was om die opstanding van die sterwende winters son moontlik te maak.
'N Paar jaar later, toe ek besig was met 'n argeologiese ondersoek by missie San Carlos Borromeo in Carmel, het ek besef dat die kerk op hierdie webwerf ook van die vierkantige vierkant daaroor skeefgeloop is - in hierdie geval, oor 12 grade. Ek het uiteindelik bevestig dat die kerk in lyn was met die verligting van die kerk tydens die midsommersonsol, wat op Junie 21 plaasvind.
Volgende het ek 'n oorsigtelike oorsig van die Kalifornië sendingstasies begin. Die eerste stappe was om die vloerplanne van die nuutste kerkstrukture op rekord te hersien, historiese kaarte te ontleed en veldopnames van alle 21-missies te doen om ligbane op elke terrein te identifiseer. Vervolgens het ons die azimut gevestig om te bepaal of elke kerkgebou op sterrekundige beduidende gebeure georiënteer was sonsopkoms en sonsondergang data.
Hierdie proses het getoon dat 14 van die 21 California missies geplaas is om liggings op solstices of equinoxes te produseer. Ons ook getoon dat die missies van San Miguel Arcángel en San José georiënteer was om onderskeidelik op die Katolieke Feesdae van Sint Francis van Assisi (Oktober 4) en Saint Joseph (Maart 19) te verlig.
Kort daarna het ek gevind dat 18 van die 22-sendingkerke van New Mexico georiënteer is op die alledaagse vernal of herfs equinox, wat deur die Pueblo-Indiërs gebruik word om die landbouseseis te signaleer. My navorsing strek nou oor die Amerikaanse halfrond, en onlangse bevindings deur geassosieerdes het die aantal bevestigde webwerwe so ver suid soos Lima, Peru uitgebrei. Tot op datum het ek 'n paar 60-verligtingsterreine in die westelike Verenigde State, Mexiko en Suid-Amerika geïdentifiseer.
Meld lig met geloof
Dit is opvallend om te sien hoe Franciscans in staat was om strukture te plaas en te ontwerp wat illuminasies sou veroorsaak, maar 'n nog interessanter vraag is hoekom hulle dit gedoen het. Amerindians, wat voorheen die son aanbid het, het Jesus met die son geïdentifiseer. Die friars het hierdie idee versterk deur middel van leer oor die Cristo Helios, of "Son Christus" van die vroeë Romeinse Christendom.
antropoloog Louise Burkhart se studies bevestig die teenwoordigheid van die "Son Christus" in inheemse verstaan ​​van Franciscan-leerstellings. Hierdie botsing van inheemse kosmologieë met die leringe van die vroeë kerk het die Franciscane maklik in staat gestel om volgelinge oor die Amerikas te omskep. Daarbenewens is kalibrasies van die roerende feesdae van Paasfees en Heilige Week geanker na die Hebreeuse Pasga, of die maanwurm wat die naaste aan die vernal equinox is. Behoorlike nakoming van Paasfees en Christus se martelaarskap daarom hang af van die Hebreeuse telling van dae, wat geïdentifiseer is met beide die vernal equinox en die solstice kalender.
Skematiese van die vier opeenvolgende sonligte van die heiliges van die hoof altaarskerm van Sending San Miguel Arcángel, Kalifornië. Nota-verligting begin aan die linkerkant met die Okt. 4-verligting van Saint Francis op sy Feesdag. Die skrywer het eers hierdie sonskikking in 2003 geïdentifiseer en gedokumenteer. Ruben G. Mendoza, CC BY-ND
Oriënteringskerk kerke om verlossings op die heiligste dae van die Katolieke kalender te produseer, het inheemse bekeerlinge die sin gegee dat Jesus in die goddelike lig geopenbaar was. Toe die son geposisioneer was om op die kerkaltaar te skyn, het neophytes gesien dat sy strale die ornamentele vergulde tabernakelhouer verlig, waar die Katolieke glo dat brood en wyn in die liggaam en bloed van Christus verander word. In effek het hulle die skyn van die Son Christus gesien.
Die wintersonnestelsel, wat saamval met beide die antieke Romeinse fees van Sol Invictus (onoorwonne son) en die Christelike geboorte van Christus, het die kortste en donkerste tyd van die jaar uitgeroep. Vir die Kalifornië-Indiër het dit die vrees van die dreigende dood van die son voorgehou. Die son in die kerk was nooit meer kragtig as op daardie dag nie, toe die geboorte van Christus die geboorte van hoop en die koms van nuwe lig in die wêreld aangedui het.
Ruben G. Mendoza, Voorsitter / Professor, Afdeling Sosiale, Gedrags- en Globale Studies, California State University, Monterey Bay
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Godsdienste & Oortuigings > 'N Heilige Lig In Die Duisternis: Wintersonstand Verlichting By Spaanse Missies