Foto deur Lance Cheung / USDA
'Ons is gedoem': 'n algemene refrein in toevallige gesprekke oor klimaatsverandering. Dit gee 'n aanduiding dat ons streng gesproke klimaatsverandering nie kan voorkom nie. Dit is alreeds hier. Al waarop ons kan hoop, is om verminder klimaatsverandering deur globale gemiddelde temperatuurveranderings tot minder as 1.5 ° C bo pre-industriële vlakke te hou ten einde die gevolge vir die wêreldse beskawing te voorkom. Dit is nog fisies moontlik, sê die interregeringspaneel oor klimaatsverandering in 'n spesiale 2018 verslag - maar 'om 1.5 ° C-konsekwente bane te realiseer, sal vinnige en sistemiese veranderinge op ongekende skale vereis'.
Op grond van die fisiese moontlikheid kan die oplettende en ingeligte leek haar twyfel oor die vraag vergewe word politieke moontlikheid. Wat moet die boodskap wees van die klimaatwetenskaplike, die omgewingsaktivis, die pligsgetroue politikus, die vurige beplanner - diegene wat afskrik, maar daartoe verbind is om al die stop te sit? Dit is die belangrikste probleem wat die gemeenskap van aardbewoners met die klimaat beywer. Ons weet wat aangaan. Ons weet wat om te doen. Die oorblywende vraag is hoe ons onsself moet oortuig om dit te doen.
Ek glo dat ons twee soorte reaksies opduik. Een kamp - laat ons sy lede 'die optimiste' noem - is van mening dat ons in die eerste plek die streng moontlikheid moet wees om die uitdaging wat voorlê, te bowe te kom. Ja, dit is ook moontlik dat ons misluk, maar waarom dink jy daaraan? Om te twyfel is om 'n selfvervullende profesie te waag. William James het die kern van hierdie gedagte in sy lesing 'The Will to Believe' (1896) vasgevang: soms wanneer hy gekonfronteer word met 'n salto mortale (of 'n kritieke stap), 'geloof skep sy eie verifikasie' waar twyfel daartoe lei dat 'n mens sy voet verloor.
Diegene in die ander kamp, ​​'die pessimiste', meen dat die moontlikheid, miskien die waarskynlikheid van mislukking, nie vermy moet word nie. In werklikheid kan dit heel moontlik nuwe paaie vir besinning oopmaak. In die geval van klimaatsverandering kan dit byvoorbeeld 'n groter klem op aanpassing aanbeveel, tesame met versagting. Maar dit sou afhang van die feite van die saak, en die weg na feite lei deur bewyse eerder as geloof. Sommige gapings is te wyd om te spring, nieteenstaande die geloof, en die enigste manier om gevalle van sulke gapings te identifiseer, is om te kyk voordat u spring.
Aan die buitekant van hierdie kampe is die opposisie bitter wantrouig. Sommige van die optimiste het beskuldigings dat hulle fatalisme en selfs kriptodenialisme bevorder by die pessimiste: as dit te laat is om te slaag, waarom die moeite doen om iets te doen? Aan die rand van die pessimistekamp sirkuleer die vermoede dat die optimiste doelbewus die erns van klimaatsverandering onder die knie het: die optimis is 'n soort klimaat-esoterie wat vrees vir die gevolge van die waarheid op die massas.
Laat ons dit as karikature opsy sit. Beide die optimiste en die pessimiste is geneig om saam te stem oor die voorskrif: onmiddellike en drastiese optrede. Maar die redes wat aangebied word vir die voorskrif wissel natuurlik met die verwagtinge van sukses. Die optimis gebruik veral ons eie belang by die verkoop van klimaatsverandering. Om 'n optimistiese boodskap oor klimaatsverandering te lewer in die sin wat ek hier bedoel, is om te argumenteer dat elkeen van ons 'n keuse het. Ons kan óf voortgaan met die strewe na ekonomiese wins op kort termyn, die ekosisteme wat ons onderhou verneder, ons lug en water vergiftig en uiteindelik 'n verminderde lewensgehalte in die gesig staar. Of ons kan 'n blink en volhoubare toekoms omhels. Dit word aangevoer dat die versagting van klimaatsverandering effektief 'n wen-wen is. Voorstelle soos die Green New Deal (GND) word dikwels aangebied as omsigtige beleggings wat opbrengste belowe. Intussen waarsku 'n verslag deur die Global Commission on Adaptation ons dat, hoewel 'n triljoen dollar-investering nodig is om 'klimaats-apartheid' te vermy, die ekonomiese koste om niks te doen nie, groter sou wees. Klimaatgeregtigheid sal ons geld bespaar. Onder hierdie boodskapparadigma kan die spesifieke omgewingsdimensie byna heeltemal uitval. Die punt is die koste-voordeel-ontleding. Ons kan net so praat van vormvermindering.
Hierdie soort groen boosterisme het weinig resonansie met diegene wat, soos die Italiaanse Marxist Antonio Gramsci, 'pessimisme van die intellek, optimisme van die wil' onderskryf. Probeer om te misluk, sê die pessimis, probeer in elk geval. Maar hoekom? Die aantrekkingskrag van 'n opbrengs op belegging verloor die effektiwiteit daarvan in 'n omgekeerde verhouding tot die waarskynlikheid van sukses. Pessimiste moet 'n ander soort beroep doen. In die afwesigheid van 'n realisties verwagte ekstrinsieke voordeel, moet dit nog steeds aangedring word op die intrinsieke keuse-waardigheid van 'n voorgeskrewe handeling. Soos die Amerikaanse romanskrywer Jonathan Franzen dit in 'n onlangse (en sleg ontvang) New Yorker 'n artikel oor die vraag, aksie om klimaatsverandering te stop 'die moeite werd om na te streef, selfs al het dit glad nie 'n effek gehad nie'.
RGeringe optrede word gewoonlik met Immanuel Kant geassosieer. Hy het aangevoer dat die praktiese menslike rede handel oor imperatiewe of reëls. Ons gebruik verskillende voorskrifte vir aksie wanneer ons daaroor dink. As ek betyds wil werk, moet ek my wekker instel. Die meeste van ons alledaagse imperatiewe is hipoteties: hulle neem 'n 'as-dan'-struktuur aan, waarin 'n antesedent' as 'die noodsaaklikheid van die gevolglike' dan 'onderskryf. As ek onverskillig is om betyds aan die werk te wees, hoef ek my nie alarm te maak nie. Die reël is slegs hipoteties van toepassing. Maar, argumenteer Kant, sommige reëls geld vir my - op almal met praktiese rede - ongeag persoonlike voorkeur. Hierdie reëls, van reg en verkeerd, gee kategorieë, nie hipoteties nie. Ek is binne hul omvang as sulks. Of ek nou onverskillig is teenoor die mens se wel of wee, dit bly die geval dat ek nie moet lieg, bedrieg, steel en moord nie.
Kontrasteer hierdie siening met konsekwensialisme. Die konsekwensialis dink dat reg en verkeerd die gevolge van handelinge is en nie hul besondere karakter nie. Alhoewel Kantians en konsekwensialiste dikwels oor bepaalde voorskrifte saamstem, bied dit verskillende redes. Waar 'n konsekwensionalis argumenteer dat geregtigheid net die moeite werd is om na te streef vir sover dit goeie uitkomste lewer, dink 'n Kantiaan dat geregtigheid op sigself waardevol is, en dat ons onder verpligtinge van geregtigheid staan, selfs al is hulle nutteloos. Gevolglikes meen dat 'n etiese opdrag net 'n ander soort hipotetiese imperatief is.
Die interessantste verskil - miskien die oorsaak van 'n groot deel van die wedersydse wantroue - tussen die optimiste en die pessimiste, is dat eersgenoemde geneig is om konsekwensialiste te wees, en laasgenoemde is geneig om Kantiane te wees oor die behoefte aan klimaatsaksie. Hoeveel van die optimiste sou bereid wees om te argumenteer dat ons moeite moet doen om versagting te bewerk, selfs al is dit bykans sekerlik nie genoeg om katastrofiese gevolge te voorkom nie? Wat as dit blyk dat die GND uiteindelik ekonomiese groei op die langtermyn sou kos? Wat as klimaats-apartheid finansieel en polities van belang is vir ryk lande? Hier kom ek neer op die kant van die Kantiaanse pessimis, wat 'n duidelike antwoord het: wat verkeerd is met 'n rapsige onttrekkende kapitalisme, met klimaats-apartheid, sonder om iets te doen, is nie die langtermyn implikasies vir die BBP nie. Dit is 'n kwessie van geregtigheid.
Gestel die goeie tendense gaan voort, dit wil sê dat ons vensters vir aksie aanhou krimp, as die omvang van verandering wat nodig is, steeds onmeetbaar groot word namate ons CO2 onwillekeurig in die atmosfeer pomp. Moet ons 'n verskuiwing van klimaatskonsekwentialisme na klimaatskantianisme verwag? Gaan die gevolg van die gevolg van klimaatskonsultici aan die klein maar beduidende kwalifiseerder, 'al is dit hopeloos', volgens hul aanbevelings? Die meningsverskille tussen konsekwensionaliste en Kantiërs strek verder as hul metetiese intuïsies tot hul pragmatiese. Die gevolg het 'n vermoede oor die effektiwiteit van spesifiek morele vermaning. Hierdie vermoede is die oorsprong van 'n gewilde kritiek op Kant se etiek, naamlik dat dit berus op die Pollyanna-aanname dat ons sterflinge die vermoë het om ongeïnteresseerde morele optrede te bewerkstellig.
Kant neem die kommer ernstig op. Die tema morele motivering kom oor sy geskrifte voor, maar hy kom tot die teenoorgestelde gevolgtrekking van sy kritici. Baie, dink hy, sal tot die geleentheid lei dat hul morele verpligtinge skerp en sonder aantrekkingskrag vir hul eie belang aangebied word. 'Geen idee nie,' argumenteer hy in syne Grondslag vir die metafisika van sedes (1785), 'verhef die menslike verstand en verhoog dit selfs tot inspirasie as dié van 'n suiwer morele ingesteldheid, eerbiedig plig bo alles, sukkel met die ontelbare euwels van die lewe en selfs met sy mees verleidelike aantrekkingskrag en tog oorkom.'
Miskien het ons op die oomblik nog die luukse om strategies te wees oor ons boodskappe. Dit is nog nie duidelik dat die ergste sal gebeur nie, en dat ons nie, waar aanneemlik en effektief, die moontlike nadele van versagting kan beklemtoon nie. Daarbenewens kan verskillende boodskapstrategieë meer of minder effektief wees vir verskillende mense. Maar as die pessimis eendag te oorredend word om te ignoreer, moet ons nog een kaart hê om in ons sakke te speel. Volgens Kantia is morele vermaning 'n versekeringspolis teen fatalisme. Dit is ons rede om die regte ding te doen, selfs al is dit mis, as alle ander redes misluk. Maar laat ons hoop dat hulle dit nie doen nie.
Fiacha Heneghan is 'n PhD-kandidaat in filosofie aan die Vanderbilt Universiteit in Nashville, Tennessee.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Oplossings > Is daar 'n beperking op optimisme as dit by klimaatsverandering kom?