Die voortbestaan van die Suid-Afrikaanse bevolking is in vele opsigte afhanklik van die voortgesette optimale funksionering van die grondekostelsel. As sodanig impliseer gesonde grond inderdaad ’n gesonde lewe vir die mensdom. Die bedreigings vir grondbiodiversiteit is veelvuldig.
Grondverdigting verhoog die ladingdigtheid van die grond. Wanneer dit ’n sekere vlak oorskry, beperk dit veral wortelgroei. Waarop dit eintlik neerkom, is dat die ruimtes tussen gronddeeltjies verminder en gevolglik sukkel wortels om die grond binne te dring. Benewens dit is daar ook ’n vermindering in waterbinnedringing en -dreinering.
Nie net word die grondbiota en die dienste wat hulle lewer daardeur geraak nie, maar dit lei ook tot verminderde gewasproduksie, oppervlakwater van ’n laer gehalte en beskadigde dreineringsnetwerke. Klimaatsverandering is ’n werklikheid van ons tyd en die landboubedryf met sy bogrondse en ondergrondse komponente staan midde-in hierdie verreikende scenario.
Toestande is byvoorbeld in Europa aangeteken waar dit so droog is dat die tempo van plantafvalontbinding afgeneem het, selfs met ’n toename in grondverwarming. In die geheel gesien, hou klimaatsverandering ’n groot bedreiging vir die mens in aangesien dit die grense van biome drasties kan skuif en sekere gebiede onleefbaar kan maak as gevolg van ’n verandering in temperatuur- en reënvalpatrone.
Hierdie faktore kan ook voedselsekerheid ernstig bedreig. Kommerwekkend in ’n Suid-Afrikaanse konteks is die wynbedryf in die Wes-Kaap. As bioomgrense betekenisvol skuif en reënvaltye verander en onvoorspelbaar raak, kan dit verreikende gevolge hê.
Dit is egter nie die einde van die wêreld nie en daar is ook moontlike oplossings, soos die manipulasie van die koolstofsiklus (figuur hierbo). Simplisties gestel, is die koolstofsiklus die uitruil van koolstof tussen die atmosfeer, oseane, grondlewende biosfeer en geologiese neersettings.
Suid-Afrika bevat maar sowat 2% van die wêreld se beskrewe grondspesies. Strategieë om dit reg te stel, moet onderneem word.
As ’n organisme nie beskryf is nie, gaan daadwerklike kennis van die organisme verlore en word daar net veralgemeen.
Prof. Schalk Louw is ’n insek-ekoloog verbonde aan die departement dierkunde en entomologie, Universiteit van die Vrystaat.