Gewilde belangstelling in inheemse spiritualiteit kan gekritiseer word as die uiteindelike vorm van kulturele moord, waarin 'n kultuur se stories, rituele en heilige oortuigings gekoöpteer en afgedank word. Maar dit kom ook uit 'n erkenning dat die inheemse belangrike kennis wat verlore gaan, dra, kennis dat ons van die Weste uiteindelik gereed is om te hoor as ons eie rituele, mites en instellings afbreek.
Einstein het gesê dat ons probleme nie op dieselfde vlak van denke opgelos kan word wat hulle geskep het nie. True, maar hoe moet ons op 'n ander vlak dink? Hoe kan ons onderskei wat werklik verskil van wat ons vir ons sê, is anders, maar is dit werklik ou wyn in nuwe vel? Sonder die infusie van maniere om te weet en te wees wat buite ons verhaal is, sal ons dit vir ewig verlore gaan en dieselfde ou komponente herversprei.
Gelukkig het ons op ons skeidingsreis gesmokkel saam met ons drie sade van Reunion, drie leidrade vir die invloei van wysheid van 'n eenmalige en toekomstige tyd. Wel, daar kan meer as drie wees! Maar hier is hoe ek die storie vertel:
Die Drie Saad
Maar ons het aanvanklik geweet dat daar gevaar was in hierdie reis: dat ons verlore kan gaan in skeiding en nooit terugkom nie. Ons kan so van die natuur vervreem word dat ons die lewensbasis sal vernietig; ons kan so van mekaar geskei word dat ons arm ego's, naak en verskrik gelaat word, nie in staat sal wees om weer by die gemeenskap van alle wese aan te sluit nie. Met ander woorde, ons het die krisis wat ons vandag in die gesig staar, voorspel.
Dit is hoekom ons duisende jare gelede drie sade geplant het wat op die tyd sou spruit dat ons reis van skeiding die uiterste bereik het. Drie sade, drie oordragte van die verlede na die toekoms, drie maniere om die waarheid van die wêreld te bewaar en te oordra, die self en hoe om mens te wees.
Stel jou voor dat jy dertigduisend jaar gelede lewendig was en het 'n visie gehad van alles wat sou kom: simboliese taal, die naam en etikettering van die wêreld; landbou, die huisvesting van die wilde, heerskappy oor ander spesies en die land; die masjien, die bemeestering van natuurlike kragte; die vergeet van hoe mooi en perfek die wêreld is; die atomisering van die samelewing; 'n wêreld waar mense vrees om selfs te drink van die strome en riviere waar ons onder vreemdelinge woon en die mense langsaan nie ken nie, waar ons met 'n knoppie oor die planeet doodmaak, waar die see swart en die lug word brand ons longe, waar ons so gebroke is dat ons dit nie waag om te onthou dat dit nie so veronderstel is nie.
Stel jou voor dat jy dit alles gesien het. Hoe sal jy dertigduisend jaar daarvandaan mense help? Hoe sal jy inligting, kennis, hulp oor so 'n groot golf van tyd stuur? Miskien het dit eintlik gebeur. Dus het ons die drie sade gekry.
Die Eerste Saad: Die Wysheid
Die eerste saad was die wysheid afstammelinge: transmissienyne gaan duisende jare terug wat essensiële kennis bewaar en beskerm het. Van allerhande wysheidstradisies het leerlinge in die geheim van leerlinge geleer om dissipels te leer.
Wysheidshouers, Soefies, Zen-meesters, Kabbaliste, Taoïstiese towenaars, Christelike mistici, Hindoe-swamis, en vele ander wat in elke godsdiens weggesteek het, het die kennis veilig gehou tot die tyd toe die wêreld gereed sou wees om dit te herwin. Daardie tyd is nou, en hulle het hul werk goed gedoen. Baie geestelike leiers, selfs die Dalai Lama, sê dat die tyd van geheime verby is.
Toe ons die gebied van skeiding nog nie bedek het nie, toe ons nog steeds ons verowering van die natuur wou uitbrei, toe die verhaal van die mens se opkoms nog nie voltooi was nie, was ons nie gereed om te hoor oor unie, verband, interafhanklikheid, interbeing nie. Ons het gedink die antwoord was meer beheer, meer tegnologie, meer logika, 'n beter gemanipuleerde samelewing van rasionele etiek, meer beheer oor materie, natuur en menslike natuur. Maar nou is die ou paradigmas misluk, en die menslike bewussyn het 'n mate van ontvanklikheid bereik wat dit toelaat om hierdie saad oor die aarde te versprei. Dit is vrygestel, en dit groei baie van ons binne.
Die Tweede Saad: Die Heilige Verhale
Die tweede saad was die heilige stories: mites, legendes, sprokies, folklore, en die meerjarige temas wat deur die geskiedenis in verskillende vorme voorkom. Hulle het nog altyd by ons gewees, sodat ons tot dusver in die Labirint van Skeiding gewandel het. Ons het nog altyd 'n lewenslyn gehad, maar onverskillig en verward aan die waarheid. Die stories koester die klein vonk van herinnering in ons wat ons oorsprong en ons bestemming ken.
Die oudstes, wetend dat die waarheid gekoöpteer en verwring sal word indien dit in eksplisiete vorm verlaat word, het dit in stories geverf. Wanneer ons een van hierdie stories hoor of lees, selfs as ons nie die simboliek kan dekodeer nie, word ons op 'n onbewuste vlak geraak. Mites en sprokies verteenwoordig 'n baie gesofistikeerde psigiese tegnologie. Elke generasie vertellers, sonder om dit bewustelik voornemens te maak, stuur die onbedekte wysheid wat dit geleer het, onbewus van die stories vertel.
Sonder om die paradigmas van skeiding en opkoms te weerspreek, het ons mites en stories gesmokkel in 'n heel ander begrip van die werklikheid. Onder die dekking van "Dit is net 'n storie," dra hulle emosionele, poëtiese en geestelike waarheid oor wat lineêre logika, reduksionisme, determinisme en objektiwiteit weerspreek.
Ek praat hier nie oor moralistiese verhale nie. Die meeste van hulle dra min waarheid. Om die tweede saad oor te dra, moet ons onsself verneder op ons stories en nie probeer om dit vir ons eie moralistiese doelwitte te gebruik nie. Hulle is geskep deur wesens veel wyser as ons moderne self.
As jy stories vertel of oordra, wees baie respek vir hul oorspronklike vorm en verander hulle nie tensy jy 'n poëtiese opwelling voel nie. Gee aandag aan watter kinderliteratuur die gevoel van 'n ware verhaal het. Mees onlangse kinderliteratuur doen dit nie. Jy kan 'n ware verhaal herken aan die manier waarop sy beelde in jou gedagtes bly. Dit imprints homself op die psige. Jy kry die gevoel dat iets langs die plot oorgedra is, iets onsigbaar.
Gewoonlik, sulke stories dra ryk simboliek, dikwels onbekend, selfs aan hul outeurs. 'N Vergelyking van twee twintigste-eeuse kinderboeke illustreer my punt: vergelyk 'n Berenstain Bears-storie met How the Grinch Stole Christmas! Slegs laasgenoemde het 'n psigiese blykrag, wat die gees van 'n ware verhaal openbaar, en dit is ryk aan argetipiese simboliek.
Die Derde Saad: Die Inheemse Stamme
Die derde saad was die inheemse stamme, die mense wat op 'n stadium van die skeidingsreis uitgesoek het. Stel jou voor dat die Raad van Menseregte by die begin van die reis bymekaar gekom het en sekere lede vrywillig gehou het om op afgeleë plekke te bly en afsondering te verlaat, wat beteken dat hulle weier om 'n teenstrydige verhouding met die natuur te betree en daarom die proses wat lei tot die ontwikkeling van hoë tegnologie. Dit het ook beteken dat wanneer hulle ontdek is deur die mense wat diep in die skeiding gegaan het, hulle met die mees gruwelike lyding sou ontmoet. Dit was onvermydelik.
Hierdie mense van die derde saad het hul missie byna voltooi. Hul missie was eenvoudig om lank genoeg te oorleef om lewende voorbeelde te gee van hoe om mens te wees. Elke stam het 'n ander stuk, soms baie stukke, van hierdie kennis gedra.
Baie van hulle wys ons hoe om te sien en verband hou met die land, diere en plante. Ander wys ons hoe om met drome en die onsigbare te werk. Sommige het natuurlike maniere van die verhoging van kinders bewaar, wat nou deur sulke boeke versprei word Die kontinuum konsep.
Sommige wys ons hoe om te kommunikeer sonder woorde-stamme soos die Hadza en die Pirahã kommunikeer meestal in liedjies. Sommige wys ons hoe om onsself te bevry van die mentaliteit van lineêre tyd. Almal van hulle is 'n voorbeeld van 'n manier waarop ons intuïtief erken en verlang. Hulle roer 'n herinnering in ons harte en wek ons ​​begeerte om terug te keer.
In 'n gesprek het die Lakota Aloysius Weasel Bear my vertel dat hy een keer sy oupa gevra het: "Oupa, die witman vernietig alles, moet ons nie probeer om hom te keer nie?" Sy oupa het geantwoord: "Nee, dit is nie nodig nie. . Ons sal bystaan. Hy sal homself versier. "
Die oupa het twee dinge in hierdie antwoord erken: (1) dat skeiding die saad van sy eie ondergang dra, en (2) dat sy mense se rol self moet wees. Maar ek dink nie dit is 'n houding van roekeloosheid wat die Witman na sy reguit woestyne verlaat nie; Dit is 'n houding van medelye en help om die geweldige belangrikheid daarvan om bloot te wees wie hulle is. Hulle bly iets aan die lewe wat die planeet en die gemeenskap van almal benodig.
Net so is ons kultuur se fassinasie met alle inheemse dinge nie net die nuutste vorm van kulturele imperialisme en uitbuiting nie. True, die finale stadium van kulturele oorheersing sou wees om inheemse maniere te verander in 'n handelsmerk, 'n bemarkingsbeeld. En sekerlik is daar sommige in my kultuur wat, vanuit gemeenskap en van 'n regte identiteit, van naturelle se pseudo-identiteite aangeneem word en hul trots maak op hul verbintenisse met naturelle kultuur, spiritualiteit, mense en so meer. Onder dit egter erken ons dat die oorlewende Eerste Volke iets belangrik het om ons te leer.
Ons is getrek op hul gawe, tot die saad wat hulle tot die huidige tyd bewaar het. Om hierdie saad te ontvang, is dit nie nodig om aan hul rituele deel te neem nie, 'n diernaam te gebruik of 'n inheemse voorouer te eis nie, maar net om nederig te sien wat hulle bewaar het, sodat die geheue wakker kan word.
Tot onlangs was sulke siening onmoontlik vir ons, geblaas deur ons kulturele superioriteitskompleks, ons arrogansie, ons skynbare sukses in die bemeestering van die heelal. Nou dat konvergerende ekologiese en sosiale krisisse die bankrotskap van ons weë openbaar, het ons die oë om die weë van ander te sien.
Herdruk met die toestemming van Hoofstuk 16:
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > lewe verander > Die Drie Saad: Van Skeiding tot Reunie