DieHulde aan Delacroix, manifes van Fantin-Latour - Interessant
DieHulde aan Delacroix, manifes van Fantin-Latour
Titel: Hulde aan Delacroix
Skrywer: FANTIN-LATOUR Henri (1836 - 1904)
Skeppingsdatum : 1864 -
Afmetings: Hoogte 160 cm - Breedte 250 cm
Kontak kopiereg: © RMN-Grand Palais (Musée d'Orsay) / Hervé Lewandowski
Prentverwysing: 96-019040 / RF 1664
Publikasiedatum: Oktober 2016
Hierdie skildery is gekomponeer ter ere van Eugène Delacroix, kort na sy dood in 1863. Die skilder, wat in die 1830's opgerig is as 'n voorstander van moderniteit, in teenstelling met Ingres, in die stryd van die klassieke teen die romantici, word beskou as as een van die kampioene vir die vernuwing van kuns deur 'n hele geslag kunstenaars, waaronder Théodore Chassériau.
Charles Baudelaire het onbeperkte bewondering vir Delacroix: hy het sy litografieë uit die 1840's versamel en vanaf 1845 sy artistieke bekwaamheid geprys in die eerste Salon-resensies wat hy geskryf het. In sy teks gewy aan die Salon van 1846 plaas hy die hoofskilder van die moderne skool en sit die opposisie met Ingres voort.
Met die nuus oor die romantikus se dood is Baudelaire verpletter. Op 17 Augustus 1863 het hy saam met ander persoonlikhede na sy begrafnis gegaan, waaronder Édouard Manet en Henri Fantin-Latour. Die drie mans word doodgemaak deur die warmte van die reaksies wat getoon is tydens die begrafnis van die een wat deelgeneem het aan die versiering van die nasionale geboue en waarvan een van die laaste meesterwerke vir die Kapel van die Heiliges uitgevoer is. Engele van die Saint-Sulpice kerk, in Parys. Hulle is ook geskok oor die verre toespraak van die beeldhouer François Jouffroy, verteenwoordiger van die Akademie, en deur die swak weergalm van die gebeurtenis in die pers - net Théophile Gautier, Paul de Saint-Victor en Arsène Houssaye wy 'n artikel aan die dood van die groot skilder. In reaksie op hierdie reaksies wat die genie van Delacroix betwis, oorweeg Baudelaire en Fantin-Latour die skepping van 'n skildery ter ere van die een wat hulle beskou as 'die oorspronklikste skilder van die antieke tyd en die moderne tyd'.
Hierdie grootskaalse skildery toon verskeie karakters wat saamgevoeg is rondom 'n portret van Delacroix, geskilder uit 'n foto wat deur Victor Laisné in 1852 geneem is. Dit is in die middel van die komposisie en is die voorwerp van alle oë, die toeskouers en nie dié van die mans wat verteenwoordig is nie. Inteendeel, hulle daag die publiek dringend uit sodat dit fokus op die doel van hul vergadering wat bo hulle sit, wat die krag van Delacroix se artistieke genialiteit demonstreer.
Die verdedigers van Delacroix wat op die doek voorgestel word, is, onderaan links, die skrywer en kritikus Edmond Duranty, Fantin-Latour self, in 'n wit hemp en met 'n palet in sy hand, die Amerikaanse skilder James Whistler , die kritikus en teoretikus Jules Husson dit Champfleury, Charles Baudelaire, die skilders Louis Cordier, Alphonse Legros, Édouard Manet (staan ​​langs die portret van die meester), Félix Bracquemond en Albert de Balleroy.
Die komposisie is baie strak, wat die indruk wek van 'n ruimte sonder diepte, en word deur die sit- en staande posisies van die verskillende karakters onderstreep.
Hierdie ontmoetingsvorm van kunstenaars is direk geïnspireer deur die kuns van die XVIIe eeu. Fantin-Latour is ongetwyfeld geïnspireer deur die eksemplaar wat in 1862 deur Louis Dubois van die Banket van offisiere van die Saint-Adrien boogskietkorps in Haarlem deur Frans Hals (1627, Frans-Hals museum in Haarlem) asook die Provost van handelaars en burgemeesters van die stad Parys deur Philippe de Champaigne (1647-1648, Louvre-museum in Parys). In hierdie laasgenoemde skildery staan ​​die plek van die kruisbeeld sentraal, net soos die portret van Delacroix hier, wat laasgenoemde assimileer met 'n voogdyfiguur. Die boeket blomme verlig die kleure van die komposisie, en verwys na die wat op die altare geplaas is.
Hierdie reëling is beslis innoverend en getuig van Fantin-Latour se begeerte na moderniteit. Dit wend nie die allegorie aan nie, 'n keuse wat Ingres vir die portret van Cherubini gemaak het, en ook nie die meer klassieke konsep van die teenwoordigheid van Delacroix binne 'n gehoor van illustreerde kunstenaars, soos Baudelaire hom voorgestel het nie. Fantin-Latour bevat slegs sy tydgenote, wat die belangrikheid van die erkenning wat die meester moet gee deur die formele verbreking van die hulde, toon.
Die mans wat hier verteenwoordig word, manifesteer en vergestalt 'n artistieke vernuwing. Vertrou op die indruk van verwerping en dus van samehorigheid wat hulle tydens die Salon des refusés in 1863 gevoel het, stel Fantin-Latour, Legros, Manet, Whistler, Balleroy en Bracquemond die verbeelding voor van die ontstaan ​​van 'n nuwe skool waarheen hulle dink hulle hoort. Daardie gevoel vervaag vinnig vir Fantin-Latour. Alhoewel die lede wat verteenwoordig is, verander het van die eerste gedagtes van Fantin-Latour en Whistler (laasgenoemde het voorgestel om die Engelse skilder Dante Gabriel Rossetti in te sluit), word sommige op hierdie doek uitgebeeld amper ondanks die gebrek aan iets beters, soos Balleroy, wie se werk min deur Fantin-Latour of selfs Legros waardeer word, bied hy meer aan vir sy vriendskap met Fantin-Latour, Champfleury en Manet as vir artistieke erkenning.
Uitgestal op die Salon van 1864, is die werk kontroversieel omdat dit deur kritici beskou word as 'n manifes van realisme. Omdat Gustave Courbet nie verteenwoordig word nie, word Champfleury duidelik geïdentifiseer as die "vader van realisme", net soos Manet. Die groep word as vermetel beskou om hulself Delacroix te noem, terwyl die meeste van die lede nog jonk is en die publiek en kritici self min ken. Daarbenewens verstaan ​​ons nie hierdie huldeblyk nie, wat slegs die naam dra en geensins die ontslape kunstenaar verheerlik nie, maar blykbaar die voorgestelde karakters wat almal hul rug draai op wie hulle is. veronderstel om te aanbid.
Gekonfronteer met die omvang van die kontroversie en die onbegrip van die pers, meer spesifiek van Rousseau du Figaro, Besluit Fantin-Latour om in dieselfde koerant te antwoord. In sy brief stel hy elke lid van die groep voor en hervestig hy die beroep van sy werk en beweer hy Courbet en realisme met die doel om die artistieke verbintenis oor te neem en vir die groep te aanvaar. Alhoewel hierdie stelling nie al die kritici bevredig nie, lê dit tog die grondslag vir 'n vernuwing en laat dit Fantin-Latour toe om deur die Hulde aan Delacroix.
BAUDELAIRE Charles, Estetiese nuuskierighede, Parys, FB Éditions, 2014 [red. oorsprong 1868].
DRUICK Douglas, HOOG Michel (regie), Fantin-Latour, kat. eksp. (Parys, Ottawa, San Francisco, 1982-1983), Parys, Réunion des Musées Nationaux, 1982.
LERIBAULT Christophe (reg.), Fantin-Latour, Manet, Baudelaire: Hulde aan Delacroix, kat. (Parys, 2011-2012), Parys, Louvre Éditions / Le Passage Paris - New York, 2011.
Saskia HANSELAAR, "L 'Hulde aan Delacroix, manifes van Fantin-Latour "
Klassisisme: In die 17de eeu, 'n gedagtegang wat die Oudheid die model vir alle artistieke vorme (literatuur, musiek, argitektuur en visuele kunste) gemaak het. Dit bestaan ​​saam met die barok waarteen dit 'n sekere vorm van strengheid en gewig teenstaan. In Frankryk vind dit sy beste uitdrukking onder die regering van Lodewyk XIV deur die verskillende akademies.
Salon: In die 18de eeu is uitstallings gehou deur lede van die Royal Academy of Painting and Sculpture in die Salon Carré du Louvre. Die term "Salon" verwys hierna na alle gereelde uitstallings wat deur die Akademie gereël word.