Noord-Korea – bekend as die Demokratiese Volksrepubliek Korea (DPRK) – is ‘n geheimsinnige en onvoorspelbare plek. Die 25 miljoen inwoners woon in ‘n heeltemal geïsoleerde omgewing, waar inligting deur die staat streng beheer word. En die burgers daarvan kan nie eenvoudige dinge geniet wat ons as vanselfsprekend aanvaar nie, van tuisgebroude alkohol tot sarkasme.
Die meeste Noord-Koreane word verbied om die internet te gebruik soos ons dit ken. Die owerhede beheer feitlik alle inligting, en boetes vir onenigheid is streng. Slegs hooggeplaaste amptenare en universiteitsprofessore kry toegang tot die volledige internet sonder toesig. En selfs hierdie mense kan te bang wees om voordeel te trek uit die voorreg as gevolg van swaar monitering. Die enigste manier vir ‘n gewone burger om aanlyn te kom, is om ‘n swartmarktoestel naby die grens te gebruik, of ‘n kans op ‘n oop WiFi-netwerk te kry.
Hierdie artikel versamel alles wat ons weet oor die internet in Noord-Korea.
1 Toegang tot Noord-Korea se klein internet
1.1 Die internet het laat gekom – dekades laat
1.2 Internet is beskikbaar vir buitelanders – maar steeds gesensor
1.3 Vanlyn-inhoud word na Noord-Korea gesmokkel
1.4 Die broos Noord-Koreaanse internet
1.4.1 Buite Hacking
1.4.2 Interne probleme – of net die nagbestuurder?
2 Noord-Korea se skokkend klein web
2.1 Regstreekse webwerwe
2.2 Dooie webwerwe
2.3 Die Augustus-webontwerp van Noord-Korea
2.4 Noord-Korea se potensiële internet is ook klein
3 Intranet-buitelanders kan nie gebruik nie – en ook nie die meeste Noord-Koreane nie
3.1 Noord-Koreaanse intranet is 100 keer groter as internet
3.2 ander Dienste
4 Hoë-tegnologie hardeware in Noord-Korea
5 Noord-Korea se eie bedryfstelsel
6 Mobiele tegnologie is verbasend wydverspreid
Toegang tot Noord-Korea se klein internet
Met net 1 024 IP-adresse, en net vier netwerke, is Noord-Korea se internetvoetspoor ongelooflik klein. Doug Madory, direkteur van internetanalise by Dyn Research, sê Noord-Korea het ongeveer dieselfde hoeveelheid internetverkeer as een mediumgrootte kantoor in die VSA..
Kim Jong-il was moontlik ‘n selfverklaarde ‘internetkenner’, maar hy was minder lus om burgers op die web te laat omhels. Miljoene Noord-Koreane weet moontlik nie eens dat die internet bestaan ​​nie, en diegene wat dit wel doen, is waarskynlik ryk, bevoorreg, of in besit van toestelle wat uit China gesmokkel is. Baie van die elite woon in Pyongyang, ‘n stad wat bestaan ​​uit gesonde en gehoorsame burgers wat beloon word met ‘n vorm van ‘n stedelike leefstyl. Dit kan beperkte internetgebruik insluit.
Buro 27 is ‘n Noord-Koreaanse regeringsdepartement wat toegewyd is om onwettige internetgebruik op te spoor. Boetes vir ongemagtigde internetgebruik is internering in ‘n kamp in Gulag-styl – nie net vir die oortreder nie, maar ook hul hele gesin. Een defekteur, So-kyung, beskryf die waarskynlike uitkoms: “In ‘n slegte geval sal ons na die politieke gevangeniskamp gestuur word, waar ons ‘n lang gevangenisstraf sou verwag. In ‘n ligter geval sou ons na ‘n hervormingsfasiliteit gestuur word, en gevangenisstraf sou tot 1-2 jaar wees. ‘
Die internet het laat gekom – dekades laat
Noord-Korea het voor 2003 glad nie internetverbinding gehad nie. Hooggeplaaste amptenare kon aanlyn kom, maar slegs as hulle ‘n Chinese ISP skakel. In 2003 is ‘n satellietverbinding tot stand gebring in samewerking met ‘n Duitse onderneming, KCC Europe. Nou word Noord-Korea via een veselskakel gekoppel aan Dandong, via China Unicom, met ‘n rugsteunskakel wat waarskynlik deur Intelsat voorsien word.
Sedert 2009 het die land sy eie internetdiensverskaffer, Star Joint Venture Co., en het geen mededingers nie. En tuis-internetverbinding is min of meer ongehoord; die meerderheid van die bevolking het waarskynlik in elk geval nie betroubare mag nie. Analise dui egter daarop dat die internet meer gebruik word onder Kim Jong-un, selfs al het die aantal gebruikers nie merkbaar toegeneem nie.
Internetkafees bestaan ​​wel, maar word gemonitor. Een, in Chungjin, word die Inligtingstegnologiewinkel genoem, en bestuur rekenaarklasse. Die prys van lesse is buitensporig duur vir die meerderheid DPRK-burgers.
Internet is beskikbaar vir buitelanders – maar steeds gesensor
Buitelandse joernaliste het in Oktober 2010 vir die eerste keer oop internettoegang gekry, maar vir baie mense word toegang deur middel van ‘n gevolmagtigde verleen. Toegang tot die internet is ook beskikbaar vir buitelandse besoekers by hotelle en lughawes, soos getoon in die video hieronder.
Weens ‘n beleidsverandering in April 2016, word Facebook, Twitter en YouTube egter almal geblokkeer. Net so is alle Suid-Koreaanse webwerwe.
Dit word verbied om ambassades WiFi-konneksie aan te bied, nadat vermoed is dat WiFi-netwerke deur burgers gebruik is. In werklikheid is oop WiFi so ‘n seldsame handelsware, dit het ‘n oplewing in die 2014-huisvesting veroorsaak, omdat mense nader aan die woonbuurte beweeg het waar ambassades geleë is..
Vanlyn-inhoud word na Noord-Korea gesmokkel
Noord-Koreaanse burgers verkry wettige en onwettige media via DVD en ander formate. Die Notel is ‘n algemene (en wettige) DVD-speler in Noord-Korea, wat gewild is vir sy klein grootte en batterykrag. Sommige burgers het egter toegang tot swartmarkweergawes van die Notel wat USB- en SD-kaartlesers insluit.
Organisasies soos Flash Drives for Freedom en die Human Rights Foundation hergebruik ou USB-stokke deur dit met buitelandse media te laai en dan die land in te smokkel. Defectors versprei ook USB-stokke met heliumballonne, ‘n manier om anti-DPRK-materiale, webinhoud en video’s te versprei. Sommige Noord-Koreane lees afskrifte van Wikipedia op hierdie metode.
Die broos Noord-Koreaanse internet
Noord-Korea se internetinfrastruktuur is veral onbetroubaar. Die hele land se teenwoordigheid op die internet het by verskeie geleenthede heeltemal verdwyn. En hoewel sommige van hierdie onderbrekings bekend is as gevolg van hacks, word baie mense gedink dat hulle heeltemal self toegedien word.
Die bekendste onderbreking het ontstaan ​​nadat Sony-foto’s die James Franco, Seth Rogen-komedie The Interview, vrygestel het. In reaksie hierop is Sony se bedieners gekap. Daar word vermoed dat Noord-Korea ‘n eie regeringskakelspan het wat bestaan ​​uit studente van die Kim Chaek Universiteit vir Tegnologie en die Kim Il-sung Universiteit. Maar daar was verwarring oor die vraag of die regering agter die rug is. Kenners van Cybersecurity twyfel dat die staat se hackers verantwoordelik was, ondanks die teendeel in die media.
Kort voor die vertraagde (en beperkte) vrystelling van The Interview, was daar ‘n volledige onderbreking van die Noord-Koreaanse internet. Dit het tien uur geduur. Alhoewel sommige vingers na die Amerikaanse regering gerig het, meen sommige dat die hack waarskynlik deur ‘n Amerikaanse hacker-groep uitgevoer is wat nie tevrede was dat die film getrek is nie.
Sommige mediaberigte beweer dat dit ‘n ‘massiewe’ onderbreking was. Dit was, maar net in die sin dat Noord-Korea se hele internet beïnvloed is. In reële terme is dit waarskynlik dat die meerderheid van die burgers absoluut geen gevolge sou gehad het nie.
Interne probleme – of net die nagbestuurder?
Daar was al heelwat ander volledige internetonderbrekings, hoewel nie almal beskou word as gevolg van hacks of DDoS-aanvalle nie. Vroeg 2016 het Dyn Research opgemerk dat die Noord-Koreaanse internet met vreemde gereelde tussenposes daal. Doug Madory, die direkteur van internetanalise by Dyn, dink die oorsaak kan wonderlik alledaags wees. “Op grond van die tydsberekening, sou ek dink dat ‘n mens iets doen op [23:45 plaaslike tyd] wat die router insluit.”
As dit waar is, dra dit by tot die teorie dat die hele land se internet deur ‘n enkele skakelaar gaan.
Noord-Korea se skokkend klein web
Die .kp topvlakdomein (TLD) is in September 2007 geskep en 1.024 IP-adresse toegeken. Hierdie IP’s is eers in Junie 2010 gebruik. Die .kp TLD is deur 2011 deur KCC Europe geadministreer toe alle .kp-webwerwe skielik ophou werk het. Hulle het eers weer verskyn toe die DPRK sy domeinbestuur oorgeskakel het na Star Joint Venture Co, die regering se betreklik nuwe ISP.
Matthew Bryant, ‘n veiligheidsingenieur wat vir Uber werk, het ‘n skrip geskep om data van Noord-Korea se DNS-bedieners vas te lê as wêreldwye oordrag van DNS-sone ooit moontlik gemaak sou word. In September 2016 het dit uiteindelik gebeur. Noord-Korea het die instellings op sy DNS-bedieners tydelik verander, en het al die webwerwe wat die .kp-domein gebruik, onthul. Die totale totaal was net 28.
Hier is die webwerwe wat oënskynlik funksioneel is:
Koreaanse nuusagentskap: dit was die eerste webwerf wat in Noord-Korea bekendgestel is. Dit is in Oktober 2010 met behulp van ‘n Koreaanse bediener beskikbaar en gebruik die IP-blok van Star Joint Venture. Dit is voorheen bedien by ‘n Japanese sentrum.
Air Koryo: die Noord-Koreaanse lugdiens. Daar word vermoed dat die land ‘n handjievol kommersiële lughawens het, met die primêre een Pyongyang Sunan International.
Koreaanse kookwebwerf: ‘n webwerf vol Koreaanse resepte wat op huisvroue gemik is.
Vriend: ‘n netwerk vir Noord-Koreaanse burgers om e-boeke te ruil en verbindings te maak. Hierdie webwerf deel ‘n bediener met die amptelike webwerf van die regering.
National Unity: ‘n Koreaanse webwerf wat gerig is op burgers van omliggende lande (Suid-Korea ingesluit).
Koreaanse vereniging van sosiale wetenskaplikes: ‘n opvoedkundige webwerf.
Korean International Youth and Children’s Travel Company: ‘n versekeringsverskaffer.
Koreaanse People Total Insurance Company: ‘n versekeringsverskaffer.
Korea Onderwysfonds: liefdadigheid of geld insamel vir onderwys.
Korea Bejaardesorgfonds: liefdadigheidsorganisasies of bejaardes ondersteun.
Pyongang International Film Festival: die webwerf vir die land se filmfees; die .com-weergawe van die webwerf is baie indrukwekkender.
Maritieme administrasie van Korea: staatsdepartement wat gemoeid is met maritieme reg.
Naenara: die amptelike regering en toeriste-webwerf vir die land. Nie te verwar met die webblaaier met dieselfde naam nie.
Rodong: die amptelike nuusagentskap van die regering.
Kim Il-sung Universiteit: die amptelike webwerf van die universiteit.
Sports Chosun: Koreaanse sportwebwerf, met inligting oor toernooie en sportwedstryde.
Voice Of Korea: ‘n nuuswebwerf.
Die DNS-lek bevat 9 ander domeine wat ten tyde van die skryf hiervan nie funksioneel is nie:
Koreaanse Toerismeraad: georganiseerde toere vir toeriste gereël. Die webwerf het spog met strand-, berg-, landelike en stedelike toere.
Voordat die DNS-sone lek, het vroeër berigte ‘n ander domein, http://lrit-dc.star.net.kp, genoem. Dit word vermoedelik gekoppel aan ‘n datacentrum genaamd DPR Korea National Data Center. Op die oomblik is hierdie domein nie funksioneel nie, en dit is dus onduidelik of die land ‘n vorm van datacenters het.
Noord-Korea besit en bedryf webwerwe buite sy eie land. Dit het ‘n kort-kort ‘n e-handelswebwerf, Chollima, aangebied wat vroeg in 2008 bekendgestel is, maar minder as drie jaar later gesluit is. Dit is in China aangebied.
In 2002 het Noord-Korea ‘n lotto-webwerf met die naam DPRKlotto.com bekendgestel. Dit het ook ‘n dobbelterrein wat op Suid-Korea, Jupae.com, gerig, wat uiteindelik geblokkeer is. Noord-Korea besit ‘n verskeidenheid nuus wat in Japan, China en die VSA aangebied word, of dit tans bestuur.
Die Augustus-webontwerp van Noord-Korea
Op die meerderheid Noord-Koreaanse webwerwe word die name van al drie die Hoogste Leiers groter vertoon as die teks rondom hulle. Dit blyk konsekwent te wees op die meeste Noord-Koreaanse webwerwe waartoe ons toegang het.
Hierdie effek is duidelik sigbaar op die webwerf Kim Il-Sung Universiteit:
Op die universiteitswebwerf bereik die ontwerpers hierdie effek deur spanmerke te gebruik wat die leiers se name omring. Die spanmerk gebruik ‘n CSS-klas met die naam “august” wat soos volg gedefinieer word:
Noord-Korea het ook sy eie KPS 9566 karakterset (PDF). Daarin is daar twee variante van die DPRK-partylogo, en spesiale karakters om die name van die Hoogste Leiers te skep.
Noord-Korea se potensiële internet is ook klein
Noord-Korea se openbare IP-adresblok is 175.45.176.0 – 175.45.179.255.
Dit het ook ‘n blok toegeken deur ‘n Chinese verskaffer, 210.52.109.0 – 210.52.109.255, en ‘n tweede van die Russiese satellietonderneming SatGate, 77.94.35.0 – 77.94.35.255.
Om dit in perspektief te plaas, sal ‘n klein Amerikaanse onderneming ‘n soortgelyke aantal IP-adresse hê. Byvoorbeeld, IBM besit sy eie / 8-blok, wat dit 16.000 keer soveel IP-adresse gee as Noord-Korea.
Volgens Will Scott, wat as rekenaarwetenskapinstrukteur aan die Pyongyang Universiteit van Wetenskap en Tegnologie gewerk het, is daar nog geen duidelike gebruik van IPv6 nie.
NKNetObserver bied ‘n gedetailleerde uiteensetting van die DNS van Noord-Korea, insluitend sommige van die rekenaars wat in gebruik is, en bied sommige van sy loglêers vir aflaai. Minstens een Macbook is opspoor met behulp van die internet, en daar is ‘n geweldige hoeveelheid aanloklike detail, insluitend bewyse van die gebruik van VMWare.
Intranet-buitelanders kan nie gebruik nie – en ook nie die meeste Noord-Koreane nie
Kwangmyong (of ‘Bright’ in Engels) is Noord-Korea se “nasionale gebiedsnetwerk.” Dit is in 2000 van stapel gestuur en is slegs beskikbaar vir onderdane van Noord-Korea. Geen bekende liggings het gelyktydig toegang tot die internet en intranet nie.
Will Scott sê dat Kwangmyong nie onder toesig van amptenare is nie, aangesien dit gebruik word. “Ek dink dat u ‘n verrassende gebrek aan tegniese toesig op die intranet sal vind, hoofsaaklik as gevolg van die hoë vlak van selfensuur wat in die kollektiewe psige in die land ingebou is.”
Kenners meen minder as 10% van die bevolking het Kywangmyong gebruik. Die enigste inligting wat oor die inhoud beskikbaar is, is deur defekteerders of via video’s en foto’s van rekenaarlaboratoriums voorsien.
Kwangmyong word bestuur deur die Korea Rekenaarsentrum, wat dit aktief ontwikkel en opgradeer. Dit bied e-pos-, nuusgroepe-, vertaling- en soekenjinfunksies. Enigiemand wat ‘n e-pos stuur, moet uiteraard verwag dat hul boodskap vertoon sal word.
Rekenaars is buitengewoon skaars buite Pyongyang, so die meeste mense gebruik Kwangmyong in ‘n biblioteek, universiteit, hotel of regeringsdepartement. As inligting nie op Kwangmyong gevind kan word nie, kan gebruikers ‘n amptenaar vra om dit van die breër internet af te haal, na die nodige sekerheidsondersoeke. Die inligting sal normaalweg binne enkele dae aan hulle deurgegee word – soos om ‘n seldsame dokument by ‘n regeringsbiblioteek in die weste te gaan haal.
Noord-Koreaanse intranet is 100 keer groter as internet
Organisasies moet toestemming hê om ‘n webwerf op Kwangmyong te plaas. Dit het tussen 2.500 en 5.000 aktiewe webwerwe, met sy eie DNS-diens. Dit gebruik URL’s, maar dit lyk asof gebruikers verkies om IP-adresse direk in te tik, miskien omdat hulle die Romeinse alfabet moeilik vind om te gebruik.
In Julie 2015 sien Aram Pan ‘n plakkaat wat ‘n klein verskeidenheid Kwangmyong-intranetwerwe adverteer, tesame met hul interne IP-adresse. North Korea Tech het ‘n paar vertalings vir hierdie webwerwe verskaf, saam met die IP’s wat gebruik sou word om dit te bereik op die land se interne ‘nasionale gebiedsnetwerk’. Die lys bevat onderwyswebwerwe, universiteite en regeringsdepartemente. Interessant genoeg gebruik sommige van die IP’s die ruimte wat ons as privaat sou herken (192.168.x.x, byvoorbeeld).
Noord-Korea het ‘n vorm van ‘n gekoppelde e-leerstelsel op ‘n geslote opvoedkundige netwerk. Dit bied lewendige telekonferensies en argiefvideo-inhoud, en kan lêers tussen onderwysers en studente oorgedra word.
Hoë-tegnologie hardeware in Noord-Korea
Noord-Korea word verbied om baie elektriese goedere in te voer. Goedere van Apple of Samsung is dus skaars. (Natuurlik is Kim Jong-un gesien deur ‘n iMac en MacBook Pro te gebruik.) Die meeste hardeware word vanaf China of Rusland ingevoer en op elektroniese markte verkoop..
Noord-Korea het sy eie PDA’s wat deur die staat goedgekeur is. Daar is ook verskillende goedgekeurde tablette. Die Noul Android-tablet en die Achim-tablet is vervang deur die Samjiyon, ontwikkel deur die Multimedia Technology Research Institute van die Koreaanse rekenaarsentrum..
Die Samjiyon het ‘n CPU van 1,2 GHz, 1 GB RAM, 8 GB-berging, ‘n voorkant van die kamera en ‘n 7" skerm. Dit het Android 4.0.4 (Ice Cream Sandwich). Die toeris wat dit gekoop het, het $ 200 betaal, wat buite die bereik van ‘n gemiddelde burger sou wees. Die WiFi is gedeaktiveer om ongemagtigde internettoegang op die toestel te voorkom. Die Samjiyon het egter ‘n analoog-TV-ontvanger, en ‘n antenne wat van die kant af spring. Uiteraard is die TV-ontvanger slegs vir Noord-Koreaanse stasies gesluit.
Noord-Korea se eie bedryfstelsel
Red Star OS is die Noord-Korea se goedgekeurde bedryfstelsel. Dit is die eerste keer in 2002 vrygestel en is ontwikkel deur die Korea Computers Computer. Die OS gebruik die Juche-kalender. Dit blyk dat dit gebruik word vir sommige Noord-Koreaanse webbedieners (sommige lyk of hulle Windows gebruik).
Weergawe 3.0 lyk baie soos Mac OS X – ‘n skuif van weergawe 2.0, wat soos Windows gelyk het.
Red Star OS is op Linux gebaseer. Daar word vermoed dat dit ‘n sterk aangepaste weergawe van Red Hat / Fedora is. Dit bevat ‘n gewysigde weergawe van Firefox, genaamd Naenara, en bevat OpenOffice.
Die hele stelsel is ontwerp met veiligheid in gedagte. Dit het geen wortel nie, en is geneig om homself weer te begin as dit peuter. Medielêers is met ‘n geheime watermerk gestempel om onwettige verspreiding op te spoor.
Elke aspek van Red Star OS is aangepas vir die Noord-Koreaanse mark. In weergawe 2.0 is die opstart- en afsluitklanke gebaseer op ‘n tradisionele volkslied, Arirang.
Will Scott het einde 2014 ‘n demonstrasie van RedStar v3.0 gegee, nadat hy ‘n eksemplaar in 25 in Pyongyang gekoop het¢.
Dit is moontlik om Red Star OS v3 via torrent af te laai as u daarvan hou om op die randjie te leef.
Mobiele tegnologie is verbasend wydverspreid
Noord-Korea het ‘n geruite verlede as dit kom by die omhelsing van mobiele tegnologie. Dit het aanvanklik selfone in 2002 aangeneem, en slegs twee jaar later sou hulle verbied word toe daar ‘n vermeende sluipmoordpoging op Kim Jong-il was, wat vermoedelik ‘n selfoonbom sou behels.
Sedert 2008 het die land sy eie 3G-netwerk, Koryolink, wat saam met Orascom van Egipte bedryf word. Koryolink het nou 2 miljoen intekenare. Dit word selfs op televisie geadverteer.
Noord-Koreaanse gebruikers kan nie 3G gebruik of internasionale oproepe maak nie. Telefone is egter betreklik algemeen in Pyongyang. Burgers kan ‘n reeks Android-toestelle wat deur die staat goedgekeur is, soos die Arirang en die Pyongyang 2407 koop. Hierdie toestelle bied nie internettoegang via WiFi aan nie.
Daar word vermoed dat Kim Jong-un ‘n HTC-toestel gebruik eerder as ‘n selfoon wat deur die staat goedgekeur is.
Koryolink bedryf ‘n aparte netwerk vir toeriste en persbesoekers. Hierdie gebruikers het toegang tot die internet via 3G. SIM-kaarte kan by aankoms in die land gekoop word, maar hierdie SIM’s kan nie Noord-Koreaanse nommers skakel nie en kan slegs internasionaal skakel. Toeriste kan hul eie SIM-kaart van die huis af gebruik, maar daar is geen reëlingsreëling nie, dus geen internettoegang nie.
Sommige Noord-Koreane kan aan 3G naby die Chinese grens aansluit met behulp van slimfone wat vanuit China na die land gesmokkel word.
Noord-Korea is miskien ‘n streng beheerde land, maar sy hoofstad is nie tegnies onbewus nie. Hoe bevoorregter die individu is, hoe groter is die kans dat hulle blootstelling het aan hul binnelandse intranet, of selfs ‘n beheerde weergawe van die breër internet.
Buiten Pyongyang is die prentjie baie minder duidelik. Maar toegang tot Westerse media is ‘n misdaad wat met die dood strafbaar is. En die gebruik van ‘n ongemagtigde mobiele netwerk sal waarskynlik tot twee jaar se harde arbeid tot gevolg hê.
Disclosure: Tukisi auttaa pitämään sivuston toiminnassa! Ansaitsemme lähetysmaksun joistakin tämän sivun suosittelemista palveluista. Pohjois-Korea,
Contents1 Jolt.co.uk Inleiding1.1 Wat Jolt bied1.1.1 Gedeelde webhosting1.1.2 Virtuele privaat bedieners1.1.3 Herverkoper hosting1.1.4 Toegewyde