Vanaf Molteno het ds. Postma in 1929 'n beroep na Middelburg, Tvl., aanvaar en daar, in kombinasie met Roossenekal en Clewer (die latere Witbankse gemeente) het hy die grootste deel van sy bedieningstyd deurgebring, naamlik van 1929 tot 1947. 'n Groot arbeidsveld ook met Ermelo as konsulentsgemeente het veel van sy kragte geverg en hy moes dikwels van huis wees. Hy het dit egter met groot volharding gedoen. Gedurende hierdie tyd is hy in 1936 oorsee om spesialiste oor sy gehoor, wat hom toe erg begin lastig val het, te raadpleeg. Gedurende die ses maande van afwesigheid het hy verskeie Europese lande besoek. 'n Operasie in Stockholm, Swede, deur die spesialis dr. Holmgrin, het enigsins gebaat en ds. Postma het teruggekeer na Suid-Afrika – na sy gemeente Middelburg waar sy gesin sy terugkoms met spanning afgewag het.
Kort ná sy terugkeer uit Europa het ds. Postma op Middelburg, K.P., gepreek oor die teks: "Die jakkalse het gate en die voëls van die hemel neste, maar die Seun van die mens het geen plek waar. Hy sy hoof kan neerlê nie." (Matt. 8:20.) Dit het op die skrywer van sy lewenskets in die Gereformeerde Kerke se Almanak vir die jaar 1953, dr. B.R. Krüger (Springs se predikant in ds. Postma se tyd), 'n onvergeetlike indruk gemaak. Kort voor die vertrek van die gesin Postma uit Middelburg in 1947 het die gemeente 'n nuwe pastorie gebou.
"Gedurende die maande wat ons loseer het, het dit vir my 'n gulde geleentheid gebied, om saam met my man die verskillende wyke deur te gaan met ons eerste huisbesoek, en ook nader kennis met ons lid-mate te maak. Dit was 'n wonderlike en ryke ondervinding, ons was besonder getref deur die ryke Bybelkennis van ons lidmate, na elke huisbesoek was ons geestelik versterk, daar was ook nie die gejaag wat mens aantref in dorpe en stede nie. Na baie vergaderings en beraadslagings het die Eerwaarde Kerkraad en gemeente besluit dat die predikantsgesin op Thabazimbi sal woon aangesien die meeste lidmate daar bly, en die myndorpie baie groei, en daar groot vooruitsigte vir ons Kerk en lidmate is. (Soos dit ook later geblyk het.)
"Yskor het toe 'n groot standplaas aan die voet van die berg, aan die Gereformeerde Kerk geskenk vir 'n pastorie. Na 'n kort tydjie van vyf maande was alles gereël en onder die bekwame leiding van die boukommissie kon met die bou van die pastorie begin word. Die susters het ook nie op hulle laat wag nie, saam met hulle mans het hulle ook hul deel bygedra, en onderneem om die matte en lampskerms vir die pastorie te skenk. Die bouery het vinnig gevorder, en in Oktober was dit 'n vreugdevolle gebeurtenis om die pastorie in gebruik te neem.
"Soos ek reeds gemeld het, was daar steeds 'n groot behoefte aan 'n Hoërskool. My man het hom altyd baie beywer vir die jeug, en gevoel dat die getalle hoërskoolkinders wat jaarliks uit ons distrik en omgewing na Rustenburg se Hoërskool gaan, sekerlik 'n hoërskool op Thabazimbi regverdig. Nadat hy die saak met die skoolhoofde van Thabazimbi, Groenvlei en Makoppa bespreek het, en ouervergaderings waarvan hy die voorsitter was, gehou het, was dit elke ouer se vurige wens en begeerte om tog nader 'n skool te kry. Thabazimbi is baie sentraal geleë. Daar was ook weer 'n pragtige samewerking, en binne twee jaar kon die kinders na Thabazimbi Junior Hoërskool gaan.
Op 9 Junie 1951 is ds. Postma in die gemeente Springs as die eerste evangelisasieleraar van die Gereformeerde Kerk bevestig. In die 10 gemeentes van die Klassis Germiston het hy gereeld dienste gehou met die oog op evangelisiewerk en daartoe meegewerk dat kommissies tot stand gebring is wat hulle spesiaal aan evangelisasie gewy het. Hy wou graag meer verrig as wat hy wel kon, maar teëslae het dit verhinder. Baie gevoelig soos wat hy was, aldus Krüger, het verskillende doodstydings diep op hom ingewerk. In 'n korte tydjie is 'n broer onverwags oorlede aan trombose, sy skoonvader op Molteno asook 'n swaer en twee neefs. In hierdie tyd het nog 'n teëslag hom getref toe sy motorkar een aand op straat in Springs gesteel is. Dit is nie teruggevind nie.
Met sy besoek aan die Vrystaatse Goudveld in Mei 1952 het sy hart hom weer gepla, maar nie so erg soos die aanval wat hy in Augustus 1951 in Springs gehad het toe hy sowat drie maande lank behandeling moes ondergaan nie. Krüger skryf: "In alles het hy 'die hand van die Here' gesien, soos hy meer as eens opgemerk het. Met stille tevredenheid het hy en sy familie die leed gedra en die baie simpatiebetuiginge van die eerw. kerkraad en gemeente van Springs, familie en vriende waardeer."
Begin Junie 1952 het hy op sy reis na Suidwes-Afrika vertrek in belang van die groot werk wat die Gereformeerde Kerk daar aangepak het. In Windhoek kon hy nog doen wat sy hand gevind het om te doen en op die trein daarheen kon hy – soos hy in sy laaste brief geskryf het – evangelisasiewerk doen. Maar sy hart het hom weer vermoei. So het hy op 4 Julie 1952 "in die geloof die ewige rus" binnegegaan.