Viking-klopjagte op Karolingiese Frankryk (9de eeu) - Nuut - 2022
Viking-klopjagte op Karolingiese Frankryk (9de eeu)
Vanaf die middel van die 9de eeu het dieKarolingiese Ryk verswak is die teiken van viking strooptogte. Hewige krygers uit Skandinawië saai skrik aan die kus van Noord-Europa, en klim die riviere op aan boord van hul beroemde bote, die langskepe, infiltreer die binneland in. Hulle gunsteling teikens: die kloosters wat hulle met hul kosbare voorwerpe plunder voordat hulle so vinnig verdwyn as wat hulle gekom het. Die erfgename van Karel die Grote kan hulle nie teen 'n doeltreffende verset teenstaan ​​nie, en hulle sal uiteindelik besluit oor wat Normandië sal word ...
Klimaat, mense en gebeure
Die oorsprong van die Viking-woord is meervoudig: die antieke Skandinawiërs genaamd "víkingar", diegene van hulle wat op oorlogsekspedisies oor die see gegaan het, terwyl die uitdrukking "fara í víkingu" - om op 'n ekspedisie te gaan - algemeen voorkom in die sages. Maar die term viking kan ook vergelyk word met die woord "vík" wat die baai aandui, met die werkwoord "vikja" wat beteken om van die rand af te hardloop of met die Latynse vicus, die dorpie.
Op 8 Junie 793 is die plundering van die Lindisfarne-klooster in Skotland die begin van 'n tydperk van twee eeue, waartydens die Skandinawiërs - Denes, Swede en Noorweërs - die lande van Europa bly binneval het. . Verskeie oorsake vir hierdie uitbreiding is aangevoer:
- aardverwarming wat gepaard gaan met die gebruik van poligamie, sal lei tot 'n demografiese ontploffing in Skandinawië wat gekoppel is aan meer oeste en broei;
- wetgewing oor erfenis wat nie die eiendom tussen die nageslag verdeel nie, maar die vaderlike eiendom slegs aan die oudste oorlaat, wat die jongeres verplig om hulself elders te vestig en moontlik te emigreer;
- geregtigheid wat die doodstraf ignoreer, maar die skuldiges verban;
- 'n soeke na kommersiële winkels, 'n dors na rykdom, die begeerte na 'n minder harde leefomgewing.
Die maritieme roetes wat tydens hierdie uitbreiding gevolg is, verskil volgens die Skandinawiese volke:
- Die ooste, in die rigting van die Baltiese lande, is die gunsteling rigting van die Swede. Deur die groot Russiese riviere (Dvina, Dnieper, Wolga) gaan hulle na die Swart See en die Kaspiese See om uiteindelik die Bosporus en Konstantinopel te bereik. Die Skandinawiërs vorm gou die regerende elite. Hierdie dinastie het omstreeks 860 posgevat met die Varègue Riourik, wat deur die Slawiese stamme geroep is om hulle te regeer. Vladimir die Grote is gedoop in 988. Anne van Kiëf, sy kleindogter, het koningin van Frankryk geword deur in 1050 met Hendrik I te trou. Die Bisantynse keisers werf onder die Sweedse krygers hul persoonlike wag, die Varangiese wag, uit die term "Varègues", wat meer spesifiek die Swede wat na die Ooste gegaan het, aanwys, terwyl die term "Vikings" die Skandinawiërs wat na die Weste vertrek, makliker noem.
- Die weste en die suidweste is die prooi van die Noorweërs en die Dene - die Vikings -. Die Noorweërs het die Skotse eilandgroep (Shetland, Orkney, Hebrides), die Isle of Man en Ierland gewen. Van daar gaan sommige af na die kus van Francia en Spanje, hulle gaan die Middellandse See binne, dan gaan hulle na die Faroë, Ysland en Groenland. Die Dene steek op hul beurt die Noordsee oor, bereik Engeland, dan die lande van Francia. Hulle is oor die algemeen beter georganiseerd en dit is diegene met die grootste vloot. Die doel van hul ekspedisies is bowenal winsgewend, en elke Deense kryger wil veral sy eie rykdom versterk en dus sy mag met sy terugkeer na huis. Dit is dus maklik dat die Dene instem om groot bedrae (die danegelds) te ontvang in ruil vir hul vertrek.
Viking-uitbreiding word gewoonlik in drie hooffases verdeel:
- Die eerste fase strek ongeveer vanaf die jaar 800 tot die jaar 850. Dit is 'n tydperk van proef en fout waartydens klopjagte en plundering gebruik word om die teëstander te toets. In Frankryk het die verdediging deur Karel die Grote en sy seun Lodewyk die Vrome ingestel, dit moontlik gemaak om die eerste aanvalle af te weer.
- Die tweede fase wat tot aan die einde van die 9de eeu strek, vorm vir die Skandinawiërs 'n periode van konsolidasie en werklike uitbuiting, enersyds van hul prestasies, andersyds van die afwesigheid van ernstige opposisie teen hul vordering. Aanvalle en plundery neem toe, terwyl die eerste oorwintering begin en die danegeld verskyn (betaling aan die Dene), word lospryse aan die Vikings betaal in ruil vir hul vertrek. Hierdie tweede fase word gevolg deur 'n lang tydperk van rus, installasie en kolonisering, waarvan 'n belangrike voorbeeld die installasie in die Skandinawiërs in Normandië gelei is, na aanleiding van die Verdrag van Saint-Clair-sur-Epte in 911.
- Die derde fase begin omstreeks 980 en eindig omstreeks 1050. Die grootte daarvan is kleiner. Die assimilasie van die Skandinawiërs op die gekoloniseerde lande en die vestiging van sentraliserende magte in Skandinawië het die beweging geleidelik gestuit.
Die Vikings saai skrik
Kom ons kyk na hoe Viking-strooptogte beskou word in die lande wat ons bespreek. Die minste wat ons kan sê, is dat dit, veral in Frankryk, 'n ware wind van skrik waai wat die Skandinawiërs nie versuim om te ontgin en aan te vul nie. Hierdie wind van terreur word veral versprei deur godsdienstiges wat, met inagneming van die rykdom wat in kerke en kloosters versamel is, 'n bevoorregte prooi is. Dit word versterk deur die onvermoë van die Karolingiese owerhede om die aanvaller suksesvol teë te gaan. 'N Gevoel van algehele magteloosheid in die aangesig van hierdie plaag van God, magteloosheid wat veral geïllustreer word deur die toevoeging tot die Onse Vader, van 'n "a furore Normannorum, will be Domines!" , "Ontstaan ​​vinnig uit hierdie wind van terreur en beteken dat daar binnekort lekke, oordragte van oorblyfsels en verslae nodig is. Die Skandinawiërs, terselfdertyd wraakgewende arm van God en seun van Satan, word dan gehul in 'n dubbele aura, die een noodlottige, die ander satanisties, wat oordrewe maklik voed, sowel op hul getal as op hul felheid en wil totdat hulle beelde smee soos die van die Vikings wat die bloed van hul vyande in die skedel hiervan drink.
Die volgende teks, geneem uit Paschase Radbert se kommentaar op die klaagliedere van Jeremia, illustreer hierdie gemoedstoestand:Wie sou kon glo wat ons oë gesien het en die voorwerp van ons kreun gemaak het, dat 'n bende seerowers wat bestaan ​​uit mans wat ewekansig opgeneem is, tot in Parys gekom het en die kerke en kloosters aan die oewer van die rivier ongestoord vernietig het? Seine. Wie sou kon dink dat 'n koninkryk so beroemd en so groot en so bevolk sou word om deur barbare te verneder? Ja, al ons ongelukke het gekom as gevolg van die sondes van priesters en vorste, dit is die bron van die rampe wat ons omring. Dit is lank gelede dat geregtigheid uit uitsprake verban is, aangesien onmin onder die burgers van dieselfde ryk bloed veroorsaak het. Ons sien orals niks anders as bedrog en misleiding nie. Die swaard van die barbare word uit die skede getrek en dit is God wat dit in hul hande gesit het om ons te straf.
Viking strooptogte op die Frankiese wêreld
Ragnarr loðbrók (letterlik harige broek, bynaam wat verwys na die bokskoenbroek wat hy met die hare buite aangehad het), Björn járnsíða (ysterrib, bynaam vanweë die borswapen wat hy waarskynlik ter beskerming gedra het), Hásteinn, Véland, hier is onverskrokke Dene, dapper krygers, ongetwyfeld kleurvol en gevrees in die hele Frankiese land! Ragnarr loðbrók verskyn in die lente van 845 in Francia, waar hy met die Seine opgaan, 'n eerste aanval op Parys geloods het sonder om weerstand te kry. Charles the Bald, 'n vlugteling in die abdij van Saint-Denis, bly magteloos en betaal uiteindelik 7 000 pond geld aan Ragnarr sodat hy kan vertrek.
Tien jaar later, in 856, was dit een van sy seuns, Björn járnsíða, bygestaan ​​deur Hásteinn, wat weer Parys aangeval het, voordat hy tussen 859 en 861 'n groot ekspedisie na die Middellandse See-kus gelei het. waartydens dit verby die Straat van Gibraltar gaan, plunder Algeciras, Murcia en die Baleariese Eilande, dan Nîmes, Valence en Luna. In 858 het Hásteinn Chartres aangedurf; hy het die katedraal geplunder en die biskop doodgemaak, sowel as almal wat in die kerk skuil. Evreux is verwoes, Bayeux word aangeval en sy biskop word ook geslag. In 861 betaal Karel die Kaal aan die Deense Véland (hy het pas die klooster Saint-Bertin geplunder) sodat hy Hásteinn, Björn en hul manne van die eiland Jeufosse waar hulle hul kamp opgeslaan het, verdryf het. Véland het eers 3000 pond silwer ontvang, daarna nog 2000 pond van koning Charles voordat hy eintlik die blokkade van die eiland aangepak het en weer Parys verlaat het om aangeval te word. Uiteindelik ontvang hy nog 6 000 pond silwer van Hásteinn en Björn om hulle te laat ontsnap. Hásteinn en Björn vertrek in 862; Véland, wat tot die Christendom bekeer is, gaan definitief oor na die diens van koning Charles. Tot 866 het Hásteinn in Aquitaine gebly, wat hy geplunder en pligsgetrou aangeval het. In 866 het hy die Loire opgegaan en die stad Le Mans verwoes. Vervolg deur graaf Robert die Sterke, in beheer van 'n bevel teen die Vikings, deur graaf Ramnulf I van Poitiers en graaf Hervé du Maine, vind hy en sy manne skuiling in die klein kerkie Brissarthe, noord van Angers. .
Die Frankies wat deur die pad uitgeput is, neem onbedagsaam 'n oomblik van rus, dit is dan dat die Dene van die geleentheid gebruik maak om uit die kerk te jaag. Graaf Robert die Sterke het sy troepe vinnig byeengeroep en die Denen teruggedruk, maar hy het deur die houe voor die kerkdeur deurboor. Die telling van Poitiers en die telling van Maine word ook vermoor.
In 872 val Hásteinn Angers aan, hy verlaat die Loire tien jaar later om Vlaandere en die suide van Engeland te verwoes. Van 879 tot 891 was die Denen aan die Elbe, die Schelde, die Maas, die Somme, die Seine, die Loire, hulle val Keulen, Parys, Bayeux, Soissons, Sens, Aix-la-Chapelle aan ... In 881 , Verslaan koning Lodewyk III hulle in Saucourt-en-Vimeu (suid van die monding van die Somme).
In 882 het Karel die dikke met 'n sterk leër saamgestel uit Franken, Alamane, Thüringers, Sakse en Lombarde om die Denen in hul versterkte kamp Elsloo, nie ver van Maastricht, te beleër nie. Na twaalf dae se gewag, ver van aanvalle, verkies Charles skielik om te onderhandel. Daarna betaal hy 2.800 pond silwer aan die Denen en laat Godfried, een van hul leiers, hulle selfs in Friesland vestig. In 884 verhinder graaf Henri de Saxe, seun van 'n graaf van die land Fulda, wat ook verantwoordelik is vir 'n bevel teen die Vikings, die Denen om Sakse in te val en verdryf hulle selfs uit die Rynvallei, na die sluipmoord op hul leier Godfried, wat teen die keiser in opstand gekom het.
Die betrokke magte
Die Skandinawiese vegter
Die bewapening van die Viking bevat die byl, 'n swaard, 'n spies, 'n boog en pyle, 'n mes wat aan sy gordel hang. Hy dra 'n helm, kettingpos en 'n skild om homself te beskerm. Die byl van verskillende soorte (breë kop, lang handvatsel, horing) is 'n gedugte wapen. Dit is die tipiese Viking-wapen. Die swaard is lank, maklik om met een hand te hanteer, tweesnydend. Dit eindig met 'n handvatsel wat van die lem afgesonder is deur twee parallelle beskermers. Dit is nie seker dat dit van baie goeie gehalte was nie - in die Sturlunga-sage is die vegters verplig om pouses te neem om die krom lem van hul wapen onder hul hakke reg te maak - wat die Vikings waarskynlik tot begeer die Frankiese swaarde. Die lans is óf 'n gooi-wapen (spiesgooi), óf 'n stootwapen (spies) wat die gebruik van beugels toelaat om met geweld te gebruik. Die yster, in die vorm van 'n diamant, word aan die handvatsel bevestig deur spykers wat 'n godsdienstige en wettige waarde het.
Die helm is kegelvormig en verleng deur 'n neus; dit het ook 'n gorget en wangblokkies. Die skild is rond, gemaak van hout bedek met geverfde metaal. Die kettingpos is óf 'n kettingpos van die broigne-tipe, óf 'n ketting metaalplate wat aan mekaar verbind is.
Die Vikings is meesters van die helpende hand (strandhögg) en veg makliker te voet. Hul voorkeurstegniek is soos volg: met hul bote vestig hulle hulle op 'n klein eilandjie wat goed geplaas is, nie ver van 'n ryk stad of 'n weelderige abdy nie. As die regte oomblik aanbreek, stap hulle baie vinnig van die perde af wat daarheen gebring word, en jaag op hul teiken wat hulle vinnig plunder, sonder om die slawe te neem. Toe het hulle aan die brand gesteek voordat hulle vertrek het, wat dit moeilik vir enige strewe gemaak het.
Die Frankiese Kryger
As gevolg van sy aanstootlike en verdedigende bewapening, is die Frankiese kryger baie soortgelyk aan sy Skandinawiese eweknie, behalwe dat die byl nie sy gunsteling wapen is nie, maar eerder die swaard. Die swaard, waarvan die steun en skede dikwels ryklik versier is, is die trots van die Frankiese vegter. Hy het dit gewoonlik op puberteits ouderdom van sy vader ontvang. Hy gee dit dikwels 'n naam: soos Joyeuse, die swaard van Karel die Grote of selfs Durendal, die swaard van Roland. Dit is hier 'n wapen van groot gehalte wat, saam met die broigne, twee elemente van buitengewone waarde in die toerusting van die Frankiese vegter vorm. Albei is baie gewild en baie hoofstukke verbied hul uitvoer, sodat handelaars dit smokkel. Die Skandinawiërs kan dit maklik bekom en hulle minag dit om hul slagoffers daarvan te stroop.
Die perd is nog 'n belangrike element van die Frankiese vegter, 'n metgesel wat hy skaars sal prysgee. 'Vernietig my ma, ek gee nie om nie,' roep 'n vegter van Aquitaine na 'n Saracen, 'die perd wat u van my vra, ek sal dit nooit aan u lewer nie.' Ellendig, dit is nie gemaak vir u rem nie. Enige burger van die ryk, enige vry man, moet militêre diens verrig en moet reageer op militêre dagvaarding van die graaf of die koning. Die Karolingiese leër bestaan ​​ongetwyfeld vir 'n groot deel uit infanterie, liggewapende vegters, want die toerusting van die ruiter - perd, helm, broigne, swaard, leerbene, skild, spies, dolk, boog en pyle - is duur. In werklikheid is die Karolingiese ruitery in die hande van die Frankiese aristokrasie. Hierdie swaar ruitery is egter die koningin van gevegte en is bekend daarvoor dat hy alles in sy pad gesny het.
Die jong aristokraat was van sy vroeë kinderjare af vir oorlog bestem. Hy leer perdry, hardheid en teëspoed verduur, honger, koue, die hitte van die son. 'N Spreekwoord sê:' Wie op die ouderdom van puberteit nie 'n ruiter kan wees nie, kan nooit of met moeite op 'n later ouderdom nie. Of weer: "Wie tot twaalf jaar op 'n skool bly sonder om perd te ry, is net goed om 'n priester te maak." "...
Die Vikings se eerste en belangrikste bate is hul boot. Dit is vinnig, buitengewoon manoeuvreerbaar, met 'n plat bodem wat dit maklik maak om riviere te benader en te navigeer. Dit stel die Vikings dus in staat om buitengewoon beweeglik te wees en vryelik hul aanvalspunte te kies. Oral kom hulle dus onverwags voor en des te vinniger as hulle met water beweeg. Die Frankiese ruitery, wat nie hul aanvalpunte kan voorspel nie, kan nie konsentreer nie en hulle kan hulle ook nie volg nie weens die spoed van hul bewegings. Hoe dit ook al sy, die Vikings vermy ontmoetings met die Frankiese leër versigtig. As hulle dit nie kan vermy nie, neem hulle hul toevlug tot verdedigende gedrag en speel hulle op die moreel van hul teenstanders.
Die beleid van versterkte verdediging wat deur Charles the Bald (Capitularies of Pitres, 862) geïnisieer is, sal geleidelik hierdie mobiliteit van die Skandinawiërs in twyfel trek: onmerkbaar die oprig van damme op riviere, versterkte brûe, verskillende vestings, palissades voltooi met slote rondom dorpe en kloosters, sal die Skandinawiërs enersyds dwing om hul bote te laat vaar om te perd aan te durf, en andersyds om lang en statiese beleg te onderneem.