Wanneer voortbewegingsorgane aanwesig is, dien hulle slegs om die organismes swewend of drywend te hou. Dikwels het die plankton ook ander aanpassings vir hierdie leefwyse. Verskeie spesies beskik byvoorbeeld oor dryforgane wat met lug of slym gevul is en daardeur die organismes ligter maak. Voorts word reserwevoedingstowwe meestal in die vorm van olie of vet geberg, waardeur die digtheid van die liggaam verder verlaag word en die sweefvermoë dus toeneem.
Na gelang van die dominante planktonspesies kan die water dan groen, geel en in die geval van see water ook rooi verkleur. Baie legendes waarin water in bloed verander, berus waarskynlik op hierdie verskynsel en die Rooi See het ook sy naam hieraan te danke. Sulke mineraalryke omgewings is egter onstabiel en 'n planktonbloei word meestal gevolg deur 'n grootskaalse sterfte van die planktonorganismes; die verrotting daarvan veroorsaak dan 'n tekort aan suurstof in die water.
'n Tipiese verskynsel wat veral by die soöplankton aangetref word is daaglikse vertikale migrasie. Die tipiese patroon is dat die organismes bedags afbeweeg, soms tot op 'n diepte van 400 tot 500 m, en teen die aand weer na die oppervlak beweeg. Teen middernag beweeg hulle dan gewoonlik weer af, soggens vroeg weer op en met sonsopkoms weer af. Op onbevolkte dae beweeg hulle gewoonlik vinniger af as op bewolkte dae; dit hou verband met die ligintensiteit.
Sommige van hulle word ook in varswater aangetref. Verskeie van die dinoflagellate, byvoorbeeld Noctiluca, is liggewend en groot getalle van hulle kan die see snags 'n groen skynsel gee. Ander, byvoorbeeld Gonyaulax, bevat ŉ rooi pigment en is giftig en groot getalle van hulle, bekend as 'n rooi gety, veroorsaak grootskaalse vergiftiging van die dierelewe. Ook diere soos mossels eet hierdie alge, en wanneer die mossels dan deur mense geëet word, kan sterfgevalle ook by die mens voorkom.