Die antwoord op dié vraag is saam graf toe die dag toe Gert ná ’n jaagtog met die polisie eers vir Joey doodgeskiet het voor hy sy eie lewe geneem het.
25 jaar nadat Gert en Joey dood is, het Joey se dogter in ’n eerste eksklusiewe onderhoud met Huisgenoot vertel van die pyn waardeur sy is toe sy uitgevind het haar ma is betrokke by die verdwyning van die kinders.
As jy na haar kyk, sien jy iets van haar ma in haar. Miskien is dit in haar oë, of die manier waarop sy glimlag.
“Ek sal altyd haar dogter bly. Maak nie saak wat sy gedoen het nie, sy bly my ma,” sê Ingrid van die vrou wat 25 jaar gelede saam met Gert van Rooyen verbind is met die opspraakwekkende verdwyning van ses meisies tussen 11 en 14 jaar (Skrikbewind sonder end, 29 Januarie).
“Sy het drooggemaak. Dit bring skade aan die verhouding, maar dit verander niks aan die feit dat sy my ma is nie. Niks sal dit verander nie. Ek is lief vir haar.”
“Ek vra namens my ma verskoning vir die mammas van daardie kinders,” sê sy. “Ek weet dit is nie ons skuld nie en ek weet dit sal nie die kinders terugbring nie en dit sal ook niks aan die pyn doen nie, maar ek vra verskoning vir die seer wat my ma hulle aangedoen het.”
Ingrid is vandag self ’n ma van drie en ouma van vier kleinkinders op wie sy versot is. Dit is juis ter wille van hulle dat sy nie haar naam genoem wil hê nie, want sy kan die “wrede mense” se aanmerkings hanteer, maar nie haar kleinkinders nie. “Ek dink baie aan die ouers van daardie kinders. Ek het die Here al gevra om my te gebruik om daardie kinders te vind, want ek wens so ek kan hulle aan hul ouers teruggee.”
Sy en haar drie broers het op Winburg grootgeword. Hulle was ’n gewone gesin. Wanneer die familie vir Kersfees by hulle kom kuier het, het haar ma vir almal ’n driegangmaaltyd berei.
Haar ouers het nou nie die beste huwelik gehad nie, “maar elke huwelik het sy probleme”. Ingrid wil nie uitbrei oor wat die probleme was nie.
“My ma het ’n boekhou-soort werk gedoen. Sy was baie goed in haar werk. Sy kon ook baie goed kos maak.
“My ma was ’n perfeksionis. Sy het ’n sterk geaardheid gehad en was ’n go-getter. Sy was hardwerkend. Sy was streng met ons kinders. Sy het nie maklik liefde gewys nie, maar sy het ons goed versorg en was altyd daar vir ons.”
Nadat Joey Gert deur ’n vriendin ontmoet het, het sy by sy huis in Malherbestraat in Capital Park ingetrek. Gert wou nie hê haar jongste seun moet by hulle woon nie; daarom het hulle vir hom ’n kamer naby sy skool gehuur. “Almal sê my ma was Gert se houvrou. Dit is nie waar nie. Hulle was verloof en sou trou.”
Ingrid en haar man het toe in Pretoria -Wes gewoon en haar ma het Gert aan hulle kom voorstel. Van die eerste oomblik het Ingrid niks van hom gehou nie. “Ek kan nie vir jou sê hoekom nie. ’n Vrou se sesde sintuig sê mos jy moet versigtig wees.” Ingrid-hulle het ’n paar keer by haar ma en Gert by sy huis in Malherbestraat gaan kuier, waar hy vermoedelik die vermiste meisies aangehou het.
“Jy weet daardie foto van Gert en my ma wat altyd gepubliseer word? Ek was by toe daardie foto’s geneem is. Iewers moet daar ’n foto van my wees saam met hulle. Ek onthou nog daar was ’n fotograaf by die huis en my ma het my geroep om saam met hulle te kom staan,” vertel Ingrid.
“Ek en my ma het eendag in die Wimpy gesit. Sy was weer so op haar senuwees en het goed gesê wat nie sin maak nie, soos dat sy nie uit die verhouding (met Gert) kan wegbreek nie. Toe ek vra hoekom, het sy gesê ek sal nie verstaan nie.
“Hy was ’n vark. Die laaste keer dat ek in sy huis was, het my ma my kamer toe gestuur om iets te gaan haal. Toe ek uitkom, het hy my teen die muur vasgedruk en gesoen. Ek het gegril. Ek het my man daarvan vertel en ek het vir hom gesê hy los my nooit weer alleen saam met daardie man nie.”
Die laaste keer dat Ingrid haar ma gesien het, was toe sy en haar man op ’n Sondag by die huis kom nadat hulle die naweek by haar skoonouers gekuier het.
“Ek en my ma het kombuis toe gegaan. My ma het vir my gesê hulle is in die moeilikheid en vlug vir die polisie.
“Sy het gesê hulle het iemand in die polisie se kind ontvoer en die mens vir geld afgepers. Die kind het weggekom en nou vlug hulle vir die polisie.
“Ek het begin praat en huil en haar gesmeek dat hulle nie moet weghardloop nie, maar dat hulle hulle aan die polisie moet oorgee. Sy het gesê hulle kan nie.
“My ma wou gehad het my man moet saam met Gert ry. Maar oomblikke later het sy gesê ek moet my man keer, want Gert het ’n rewolwer in die bakkie. My ma het gesê hulle wil ’n rukkie by ons bly. Die volgende oomblik het Gert iets vir my ma gesê. Hulle het in die bakkie geklim en weggery.
“Die volgende aand het my man opgestaan, want ons seuntjie het gehuil. Hy kyk toe deur die voorvenster en sien ’n motor oorkant die pad.
“Ons verwyt onsself baie. Ons loop nie en tob elke dag daaroor nie, maar dit bly in jou gedagtes. Wat as ons vroeër gekliek het wat aangaan? Miskien kon ons iets gedoen het. My man verwyt homself dat hy nie self die polisie gebel het nie. Ek verwyt my dat ek nie ’n beter verhouding met my ma gehad het nie. Miskien sou sy my dan vertel het wat aangaan en kon ons iets daaraan doen. Dalk het sy dan nog geleef.”
Die dag toe dit bekend word Gert en Joey het oor ’n tydperk van ’n jaar en ’n paar maande sewe meisies ontvoer van wie die laaste een ontsnap het, het Ingrid se lewe vir ewig verander.
Weens al die publisiteit het haar man sy werk by ’n versekeringsmaatskappy verloor “omdat hy nie goeie advertensie vir die maatskappy is nie”.
Hulle het alles verloor en sak en pak by haar skoonouers in Klerksdorp gaan bly. Ná ’n paar maande het haar man werk in die mynbedryf gekry en hulle het Kimberley toe getrek.
Daar het die mense gou agtergekom wie hulle is. Wanneer mense hulle in die straat sien stap, het hulle hul kinders wat buite speel binnetoe geroep. Ander het vingergewys en gesê: “Daar is daardie pedofiel se dogter.”
“Van Klerksdorp af het hulle ons iewers na ’n plaas geneem. Hulle het heeltyd vrae gevra. Hulle saai soveel twyfel in jou dat jy later wonder of jy nie tog betrokke was en dat jy dit net nie kan onthou nie.
“Van daar af het hulle ons na iewers in die Kaap geneem. Hulle het gesê ons gaan na ’n uitkenningsparade, want ’n vrou het gesien hoe ek ’n kind iewers in die Kaap ontvoer. Ek was nog nooit tevore in die Kaap nie.
“Ek sal dit nooit vergeet nie. Ek het ’n pienk trui aangehad wat ek self gebrei het. Jy staan daar met ’n klomp vroue langs jou. Ek kon hoor hoe my hart klop.
“Toe kom hierdie vrou en kyk my in die oë en loop verby. Sy loop terug, kyk my weer in die oë en sê: ‘Dis jy.’ Hulle het haar gevra of sy seker is en sy het ‘ja’ gesê. Daardie oomblik het ek geweet hoe Jesus gevoel het toe hy voor Pontius Pilatus gestaan het, ’n onskuldige man wat aan die kruis moet gaan hang vir iets wat hy nie gedoen het nie.
“Ons weet nie wie die vrou was nie, maar is nou oortuig daarvan dit was ’n polisievrou en dit was die polisie se manier om ons te laat knak.
“Ons het teruggery Johannesburg toe. ’n Week lank het dit so aangegaan. Weer en weer word jy dieselfde vrae oor en oor gevra.
“In Johannesburg het ek daardie aand vir my man gesê ek kan nie meer nie. Ons het op die bed gesit en ek het begin bid. Ek het vir die Here gesê daar is nie ’n manier dat ons kan bewys ons is onskuldig nie. Ek was kwaad vir die Here en het Hom gevra hoe lank Hy nog gaan toelaat dat my ma my lewe opf**. Sy is dood en sy f** my lewe steeds op.
“Daardie volgende oggend, terwyl hulle weer besig was om my te ondervra, het ’n polisieman ingekom en gesê ons kan gaan. Toe ek hom vra hoekom nou, het hy gesê daardie gebed wat ek gebid het, het hulle finaal oortuig ons was nie betrokke nie.”
Daarna het Ingrid-hulle harde bene gekou. Nie net het mense steeds die vinger na hulle gewys nie; hulle het ook finansieel gesukkel. Hulle het Warrenton toe getrek, maar was nie gelukkig daar nie. Ingrid het in ’n depressie verval en is in ’n inrigting opgeneem.
Daarna het die gesin Limpopo toe getrek, waar haar man by n ander myn werk gekry het. Ná twee maande het Ingrid besef sy het hulp nodig, maar dié keer was daar nie geld vir ’n kliniek nie.
Sy het by die kerk betrokke geraak en later haar studie voltooi om pastoor te word. Al was sy nie in die bediening nie, het sy landwyd getuienis gelewer.
“Ek het gevoel hulle (Joey en Gert) is lafaards, want hulle het die maklike uitweg gekies en ons, haar kinders en sy kinders, met die gebakte pere gelos.