Bantoe leuens en hul kolonisasie en vernietiging van sub-Sahara Afrika. | SAUK.co.za - Nuus.info
Goeie dag mense, ek wil graag vandag ‘n baie belangrike kwessie aanpak, en het probeer om alle beskikbare informasie bymekaar te kry, so dit gaan ‘n lang ene wees.
Die onderwerp van land in Afrika is baie belangrik vir ons volk vir twee redes, eerstens omdat dit gebruik word om die witskuld op te pak en op te pak sodat Europeërs maar net swyg en aanvaar dat Afrika vir swartes is. Dit word gebruik in die wêreldwye wit volksmoord waar almal maar net aanvaar dat Afrika vir swartes is, maar dat Europa, wat eintlik die blanke tuisland is, vir almal is. Europa moet gemeng word maar nie Afrika nie?
Die tweede rede is omdat die lang uitgestrekte land eise prosedure so oop is vir korrupsie dat ons moet waak teen sommer net te swyg. Daar is al baie oue land aktes in ‘n veld ontdek en onthou die ANC en sy trawant het die sleutels tot die argiewe en biblioteke. Wie weet wat hulle met ons geskiedenis aanvang? So dokumente wat opgelewer word in land eise, word hulle egtheid ondersoek?
Hier is Die 4 Swart Leuens Oor Land In Suider-Afrika – Bantoes (Swart Afrikane) HET NIE By Verstek Die Reg Tot Land Nie
In teenstelling met die gewilde “polities korrekte” propaganda wat deur die massa media versprei word, is die Bantoe, net soos die Europeërs, ook setlaars in Suider-Afrika. Hulle het in Noord-Suid-Afrika (Zimbabwe) aangekom ongeveer dieselfde tyd wat die Europeërs in Suider Suid-Afrika (Die Kaap) aangekom het. . Die Bantoe het ge-arriveer ná ‘n uitgebreide suidwaartse verowering en kolonisasie vanaf Wes-Afrika (Nigerië). Die moorddadige migrasie het tale volksmoorde laat ontwikkel
Etimologie, geskiedenis, die oorsprong en die uitbreiding van die proto-Bantoe mense van Afrika. bantu word voorgehou as ‘n algemene etiket vir die 300-600 etniese groepe in Afrika wat Bantoetale praat. Die woord Bantoe en sy variasies beteken “wesens” of “mense”. Weergawes van hierdie woord kom algemeen in alle Bantoetale voor.
Tussen 2500-3000 jaar gelede, het sprekers van die proto-Bantoe taalgroep met ‘n millennia lang reeks migrasies na die ooste van hul vaderland in Wes-Afrika begin. Huidige wetenskaplike begrip plaas die voorvaderlike proto-Bantoetuisland in Wes-Afrika naby die hedendaagse suidwestelike grens van Nigerië en Kameroen. Teen 3500 jaar gelede het die Bantoesprekende gemeenskappe die groot Sentraal-Afrikaanse reënwoud bereik en 2500 jaar gelede het baanbrekersgroepe in die savanna, wat huidiglik die Demokratiese Republiek van die Kongo, Angola en Zambië is te voorskyn gekom. ‘n Verdere stroom migrasie, het 3000 jaar gelede oos beweeg en het ‘n groot bevolkings nedersetting, naby die Groot Mere van Oos-Afrika, waar ‘n ryke omgewing digte bevolking kon onderhou, geskep.
Bewegings deur klein groepies aan die suid-ooste kant van die Groot Mere-streek het vinniger plaasgevind, met die aanvanklike nedersettings wyd versprei naby die kus en riviere, te danke aan veeleisende boerderytoestande in gebiede verder van water af. Voor die uitbreiding van boerdery en veewagters deur die Bantoe-sprekende mense, was Afrika suid van die ewenaar, deur Neolitiese jag en aas groepe proto-Khoisan-sprekende mense bevolk, wie se paar oorblywende afstammelinge, die Khoekhoe en San, nou in die dorre streke van die Kalahari woestyn woon .
Die Hadza Pygmy en Sandawe bevolkings in Tanzanië omgewing maak nou die ander moderne jagter-aser oorblyfsel van hierdie proto-Khoisan-sprekende mense in Afrika uit. Oor ‘n tydperk van baie eeue, is die meeste jag-aas volkere uitgemoor, verplaas en geassimileer deur inkomende Bantoesprekende gemeenskappe van die Wes, Noord-Sentraal-en Oos-Afrika. Daar is geen statistieke van hoeveel volksmoorde hierdie aksies tot gevolg gehad het nie, aangesien totale stamme so uitgewis is en miskien selfs nog hele rasse groepe.
Die Bantoe uitbreiding was ‘n lang reeks van fisiese migrasies. Tussen die 14de en 15de eeu, het Bantoe-state begin voorkom in die Groot Mere-streek aan die savanna suid van die Sentraal-Afrikaanse reënbos. In Suider-Afrika by die Zambezi-rivier, het die Monomatapa konings die beroemde Groot Zimbabwiese kompleks, die Bumbusi in Zimbabwe en Manyikeni in Mosambiek gebou.
Vanaf die 16de eeu, het die prosesse van staatsvorming deur Swartvolke in frekwensie toegeneem. Voorbeelde van sodanige Bantoe-state sluit die Lunda en Luba Ryke van Angola, die Kongo in die Groot Mere omgewing, die Buganda en Karagwe Koninkryke in Uganda, Tanzanië en in Zambië / Zimbabwe streek, die Mutapa Ryk, Rozwi Ryk en die Danamombe, Khami en Naletale Koninkryke van Zimbabwe en Mosambiek in.
Hierdie bantu migrasie is begin toe die Nubiers, egiptenare, yster era tegnolie en boerdery vernuf aan die bantu voorgestel het. Die bantu kon dus begin teel en moes dus meer land oorneem vir die vergrote bevolking. So die 900% bevolkings groeie in Suider Afrika wat weens westerse technologie aangehits was, is nie die eerste keer nie dat hierdie ras so sonder kontrool aanteel. ‘n taal verwante group van 60 million bantu het sudwaarts en weswaarts versprei en hul koningkryk vergroot met tale volksmoorde en assimilasies oor die hele afrika subkontinent suid van die sahara. Ongelukkig is daar baie min o die geskiedenis te vertelll. Hoekom? Is dit as gevolg van ‘n uitgestrekte kolinisasie en oorloë wat alles verwoes het? Hoekom was die wiel nie eens teenwoordig nie to Europeers hulle eers ontmoet het in die vrooe 1800’s? Daar is kwel vrae wat geantwoord moet word maar dit is nie polities korrek om te vra nie.
Kleiner baanbrekersgroepe bereik die hedendaagse KwaZulu-Natal langs die kus en die hedendaagse Noordelike Provinsie, waar hulle kontak maak met die noordwaarte migrerende wit mense van die suidpunt van Afrika.
Gedurende die 18de en 19de eeu, het die vloei van Bantoe slawe uit Suid-Oos-Afrika begin toeneem met die ontstaan van die Omani Sultanaat van Zanzibar en Tanzanië. Met die aankoms van die Europese kolonialiste, het die Zanzibar Sultanaat in direkte konflik met die Portugese en ander Europeërs langs die ooskus gekom, wat gelei het tot die val van die Sultanaat en dit het die einde van die slawehandel gedurende die middel van die 20ste eeu beteken
So WARE geskiedenis (nie denkbeeldige, fantasie ANC Pan Africanist snert nie) vertel ons dat toe Jan van Riebeeck ‘n handelspos aan die Kaap gevestig het het die Nguni-stamme skaars Zimbabwe en Mosambiek bereik.
LEUEN NOMMER EEN: Daar is in Suid-Afrika die gemeenskaplike idee van die mite dat die Swart Grondwet van 1913 swartes op reserwes (‘7% van die land’) uitgestoot het en dit vir hulle “verbode was om grond in blanke gebiede aan te koop.” Dat blankes swartes met geweld na hierdie reserwes geforseer het en dat hierdie reserwes op die swakste grond in die land was, met geen minerale rykdom en dat wittes al die beste land en minerale vir hulself gehou het. Nou as ek ‘n swart man was, sou ek ook waarskynlik hierdie mite wil glo, want dit sal my die ewige slagoffer status verleen en vergoeding geslagte lank verseker. Ongelukkig is dit ‘n blatante leuen en kan toegeskryf word aan die gebrek aan leesvermoë of wetlike kennis van die joernalistiek en historici van ons tyd.
Eerstens, een van die grootste Platinum reserwes in die wêreld loop deur die voormalige swarttuisland van Bophuthatswana (Noordwes). Die voormalige Nasionale Party-regering het geen probleem gehad met die toekenning van hierdie gebied aan die Tswana stamme vir selfbeskikking nie – ten spyte daarvan dat hulle reeds ‘n massiewe stuk grond genaamd Botswana van die Britte ontvang het. Dit was oorspronklik deel van Suid-Afrika, die sogenaamde Betsjoeanaland.
Swartes het verder nog twee massiewe stukke grond van die Britte ontvang, genaamd Lesotho en Swaziland. Daar gaan hulle 7%.
LEUEN NOMMER TWEE: “Swart tuislande was op die swakste grond in Suid-Afrika.
DIE WAARHEID: Wanneer ‘n mens na die reënvalkaart van Suid-Afrika kyk, en enigiemand met ‘n basiese kennis van Suid-Afrika sal bevestig dat die grootste deel van Suid-Afrika die Karoo genoem word. Dit is ‘n semi-woestyn vergelykbaar met Arizona of Nevada in die VSA. Swartes het nooit hierdie gebied betree of hulself daar gevestig nie. Blankes het dit laat blom en dit omskep in suksesvolle skaapplase wat vleis van wêreldgehalte lewer. Swart “nedersettings” word gevind op die noord en ooskus van Suid-Afrika. Die Ooskus het ‘n sub-tropiese klimaat en die noorde ‘n ‘prairie-agtige’ klimaat met somerreënval en donderstorms. ‘n Uitsondering hier is die Wes-Kaap met ‘n Mediterreense klimaat en winter reënval. Die noordelike en oostelike deel van Suid-Afrika met sy pragtige groen grasvelde en vrugbare grond is waar die swartes uiteindelik hulself gevestig het en dit is die land wat hulle vir hulself gekies het.. Hul uiteindelike tuislande is gevestig op die grond wat hulle uit vrye wil gekies en bewoon het. Die Afrikaners het selfs ‘n lied wat die groen landskap van Natal besing, die sogenaamde “Groen Is Die Land Van Natal” . Dit was volmaakte weidingsgebied vir die swartes wat met vee boer. Die reënval kaart hieronder bewys dit duidelik.
LEUEN NOMMER DRIE: “Swartes Is Inheems Aan Suid-Afrika En Hulle Het Hulself Eerste Hier Gevestig.”
DIE WAARHEID: Vandag is die Swartes In Suid-Afrika vinnig om te beweer dat Afrikaners en ander minderheidsgroepe soos die Kleurlinge, Indiërs, Sjinese of Jode ‘ moet aanpas by hul wanbestuur en korrupsie of hulle moet hulle tasse pak en teruggaan waarvandaan hul gekom het. Dit impliseer dat ons, wat hier gebore is, wat wettige burgers is deur middel van opeenvolgende geboorteregte, moet emigreer na Europa, Maleisië, Indië of Israel. Dat die enigste mense wat ‘n wettige aanspraak op Suid-Afrika het, geheel en al, die swartes is.
Swartes glo dat hulle ‘inheems aan Suid-Afrika’ is – maar hulle is nie: dit is bewys deur DNA navorsing. Ons is almal setlaars in Suid-Afrika. Alle Suid-Afrikaners is setlaars, ongeag hul velkleur, en hulle DNA dra die bewys.
So sê dr Wilmot James, ‘n vooraanstaande akademikus, sosioloog en, meer onlangs, ere-professor van menslike genetika aan die Universiteit van Kaapstad en hoof van die Afrikaanse Genome Project.
Waar is die argeologiese bewyse dat swartes in Suid-Afrika ‘gevestig’ was? Afgesien van ‘n paar verspreide argeologiese oorblyfsels van swart kultuur wat in die verre Noord-Transvaal voor 1652 gevind is, word daar algemeen saamgestem dat swart en wit kontemporêre setlaars in Suid-Afrika is. Ek gebruik die term “Setlaars” losweg, want swartes was nooit in Suid-Afrika ‘gevestig’ nie, hul teenwoordigheid was nomadies. Swartes was nomade wat van plek tot plek gereis het met geen vaste blyplek nie. Hele hoof “stede” van grashutte kon verskuif word wanneer weiding uitgeput raak. Hulle het geen afgebakende gebiede, geen heinings, geen grense, geen kaarte, geen titelaktes as bewys van eienaarskap van enige grond nie, behalwe vir ‘n verbale eis en wedersydse verstandhouding dat hul tydelike teenwoordigheid in ‘n sekere gebied gedurende ‘n sekere tydperk “eienaarskap” van die land verleen. Hulle het egter geen fondasies van geboue, geen standbeelde, geen paaie of rotstekeninge nagelaat nie, nie ‘n enkele bewys van “nedersetting” in die land voor die Blankes in Suid-Afrika kom vestig het nie
Die enigste rotstekeninge is deur die Boesmans en die Hottentots (Khoi-Khoi en San) in die grotte gelaat wat hulle tydelik beset het. Swartes was pastorale-nomade en die Boesmans / Hottentotte was jagter-gaarder-nomades. Die VN het geeis dat die Bantoe ANC-regering die Khoisan Boesman inheemse Eerste Nasie status moet verleen, maar vir meer as a dekade nou het die Bantoes net geweier om gehoor te gee aan die eis.
Aan die anderkant het Blankes stede gebou, paaie, spoorlye, damme en ‘n eerste wêreld land vergelykbaar met die beste in Europa en die ‘nuwe wereld’ Hulle nalatenskap getuig van ‘n volk wie se doel dit was om daar te woon vir ‘n duisend jaar, indien nie vir ewig nie. Om te beweer dat ‘die hele Afrika aan die Swartes behoort’ is totaal-en-al absurd.
Dit is soos ‘n Italianer wat beweer die hele Europa behoort aan Italianers, insluitende Noorweë.
Die piramides van Egipte is ‘n nog ‘n bewys dat die blanke nedersetting duisende jare teruggaan – asook die vestiging van die Fenisiërs in Carthage en die Griekse vestiging in Alexandria. Die Arabiere het hulself in Noord-Afrika gevestig kort na die afsterwe van profeet Mohammed en die blankes het hulself in Suider-Afrika gevestig sedert 1652.
Vandag is daar drie Afrika’s volgens dr Eschel Rhoodie. Hy noem dit in sy boek “The Third-Africa” (1968). Arabiërs in die noorde, Swartes in die middel en Blankes in die suide. Die Wit setlaars van die Kaap het vir die eerste keer in ongeveer 1770 van aangesig tot aangesig in aanraking gekom met die Bantoes op die oewer van die Groot Visrivier., 120 jaar na Van Riebeeck by die Kaap aan wal gestap het en 1000 km oos van Kaapstad.
LEUEN NOMMER VIER – Blankes het swart reservate en tuislande geskep.
DIE WAARHEID: Swartes het self die tuislande geskep, te danke aan Shaka Zulu.
Die algemene opvatting is dat die swart stamme al die tyd vreedsaam en in die gees van Ubuntu ‘met mekaar in ‘n virtuele liberale paradys’ geleef het. Niks kan verder van die waarheid wees nie. Shaka-Zulu was ‘n volksmoord maniak wat ongeveer 2 miljoen swart mense in die ‘Defecane’ uitgewis het.
Die Zulu tiran Shaka, het op daardie stadium volksmoord teenoor ander stamme gepleeg. Die uitroei van ‘n geskatte 2 miljoen mense staan nou bekend as die Defecane (groot uitwissing). Die Swazi’s en Ndebeles het teruggevlug noorde toe in die rigting van Sentraal-Afrika waarvandaan hulle migreer het. Die Soetoes het na die berge gevlug na wat vandag as Lesoetoe bekend staan. Die res van die kleiner stamme het saamgesnoer om ‘n groter krag te bewerkstellig. Dit is die geskiedenis van swart Suid-Afrikaners wat swartes verkies om te ignoreer. Dat swartes ander swartes van hul land verwilder het, nie die blankes nie.
Dit is in hierdie maalstroom van die swart chaos dat die Boere in 1838 getrek het. Sover as wat hulle getrek het, het hulle groot oop stukke grond, onbewoon, gevind. Swart stamme wat vir Shaka se slagting gevlug het, het hulself in gebiede groepeer en het so beskerming in gekonsentreerde getalle gevind. Dit is hoe Sir Theophilus Shepstone later die oorblyfsels van die swart vlugtelinge in groepies in self-geskape reserwes gevind het. Hy het dit net afgebaken om hulle teen mekaar te beskerm.
Die skepper van die Bantoestans is nie die Boere of die Blankes nie, dit is ‘n swart man genaamd Shaka. ”
Wie het die reg tot grond in Suid-Afrika? Bantoe setlaars of Wit setlaars? Of die huidige kommunistiese regime en hul trawante?
“Is Wit Suid-Afrikaners ‘n” setlaar-nasie “? Of is swart Suid-Afrikaners ‘n “setlaar- nasie”?
Met die lees van die uittreksel uit die Suid-Afrikaanse president Jacob Zuma se toespraak vroeg in Januarie tydens die ANC partytjie, het die volgende anonieme gesegde by my opgekom:
“In die wêreld waarin ons leef, word geskiedenis verander na hedendaagse leuens, en die hedendaagse leuens word verander na geskiedenis”.
Na twintig jaar van openbare misbruik deur swart politici wat beweer dat die wit nasie van Suid-Afrika ‘n “setlaar-nasie” is wat “Afrikaan land ontëien het”, het Jacob Zuma die geleentheid aangegryp om die probleme van Suid-Afrika op die 103ste verjaarsdagpartytjie van die African National Congress aan te spreek.. Die verwagtinge was nie hoog nie, en menigte het vermoed dat sommige gunsteling-sondebokke soos Apartheid en rassisme genoem sou word.
Die Zulu president, te midde van die elektrisiteitkrisis wat Suid-Afrika vir die eerste keer in sy moderne geskiedenis in die gesig staar, het ‘n volle rassistiese klap na die wit bevolking in die algemeen gegooi, wat aandui dat die probleme van Suid-Afrika net begin het na die aankoms van die eerste wit man in Suid-Afrika.
“Julle moet onthou dat ‘n man met die naam van Jan van Riebeeck hier aangekom het op 6 April, 1652, en dit was die begin van die probleme in hierdie land“, het Zuma by die Vrydagaand geleentheid gesê, waar die gaste R3 miljoen betaal het om aan sy tafel te sit..
Nodeloos om te sê dat net die datum en naam die enigste histories korrekte segmente van hierdie stelling was, maar moet dit ook onthou word dat sowat 4 miljoen Afrikaners, afstammelinge van Jan van Riebeeck se groepe, tans in Suid-Afrika woon.
As mens die Suid-Afrikaanse grondwet in ag neem, kan hierdie volskaalse veroordeling van en minagting teenoor ‘n beduidende groep van die bevolking van Suid-Afrika, beskou word as haatspraak. Zuma is bekend vir die sing van “Kill the Boer (wit mense)” by ANC saamtrekke waar hy praat van die ANC se oorwinning oor die wit koloniale heerskappy en die “setlaars in ons midde”.
Is die wit Afrikaner nasie ‘n “setlaar-nasie” wat swart mense uit hul land verdryf het, soos die swart politici so dikwels beweer?
Om ‘n geldige historiese perspektief van die menslike verhoudings patroon in die hedendaagse Suid-Afrika te bereik, moet ‘n mens ongeveer vyf eeue gelede teruggaan na die dae van Columbus.
Gedurende 14de eeu, vyf jaar voordat Columbus sy trans-Atlantiese reis onderneem het wat gelei het tot die ontdekking van Amerika, het die Portugese navigator, Bartholomew Diaz, die mees suidelike punt van Afrika bereik. Hier in 1652 in die Kaap van Goeie Hoop, halfpad tussen Europa en die Ooste, het die Nederlandse Oos-Indiese Kompanjie ‘n sendingstasie gestig vir die verbygaande Oos-Indiese mans. Die Nederlanders het dit ten doel gehad dat die stasie selfonderhoudend moes wees, maar dit het gou geblyk dat dit onprakties is sonder dat amptenare toegelaat word as setlaars “vryburgers”.
In 1657 is die eerste vryburgers toegelaat om private boere te word en op hierdie manier is die fondamente van ‘n nuwe nasie in Afrika gelê. Die geledere van die oorspronklike vryburgers is daarna versterk deur die mense van Nederlandse, Duitse en Franse afkoms. Die term “boer” is verhef tot die eerbare konsep van “Boer”, met ‘n wyer konnotasie, viz.pioneer en setlaar. “Boer” het sinoniem geword het met die benaming “Afrikaner”, ‘n term wat so vroeg as 1706 gebruik was vir mense wat hul wortels op Afrika-bodem moes le. Hul permanente bande met Afrika is beklemtoon deur die spontane en natuurlike manier waarop die verskillende 17de eeuse Nederlandse dialekte ontwikkel het in ‘n nuwe taal, Afrikaans.
Die enigste inheemse mense wat in kontak met die Boere-Afrikaner gemeenskap gekom het, was nomadiese Boesmans en Hottentotstamme. In die geval van die Hottentotte, de-kultuurisme en die verwoesting wat ‘n reeks pokke-epidemies gesaai het, het gelei tot die disintegrasie van die belangrikste stamme en hul daaropvolgende progressiewe betrokkenheid by Neger en Oos-Indiese slawe, asook met matrose, soldate en mense van ander rasse het in die kristallisasie van ‘n nuwe etniese groep, die Kaapse Kleurlinge verander. ‘n Verdere element is vermeng met die Kaapse Kleurling gemeenskap met die aankoms van Bantoe-stamme.
Die Bantoe stamme, die voorvaders van die meerderheid van die hedendaagse swart mense in Suid-Afrika, is hoofsaaklik in die deel van die vasteland suid van die Sahara woestyn gevestig. Vandag verkies baie van die plaaslike Swart gesofistikeerdes om Afrikane genoem te word, ‘n misleidende benaming as in aggeneem word dat die hedendaagse Afrika die moederkontinent van ‘n groot aantal van verskillende etniese, rasse-, taal- en godsdienstige entiteite is.
Die eerste ontmoetings tussen Afrikaner boere, of Boere en swart stamme het plaasgevind gedurende 1750-1770, rofweg waar die Oos-Kaap vandag geleë is. Vir ‘n hele eeu, onbewus van die bestaan van swart stamme, het Afrikaner boere, wat meestal reeds op Afrikaanse bodem gebore is, hul nedersettings op verlate en onbewoonde grond uitgebrei tot meer as 170 000 vierkante kilometer (meer as dubbel die grootte van Oostenryk) Eers teen die einde van die 16de eeu het die Afrikaner-boere toenemend in aanraking gekom met swart stamme. Gedurende die 1770’s, en ongeveer ‘n duisend kilometer na die noord-ooste van Kaapstad, het die Afrikaner trekvoëls in aansienlike kontak met die voorpunt van ‘n ander migrasie beweging, naamlik die Xhosa-sprekende stam gekom. Hulle was die voorhoede van ‘n swart migrasie uit die omgewing van die Groot Mere van Sentraal-Afrika. Dit wil voorkom dat hierdie stamme teen die einde van die 15de eeu so ver verskuif het as die hedendaagse Zambië, Zimbabwe en Mosambiek. Hulle het waarskynlik oor die grense van die hedendaagse Republiek van Suid Afrika in aansienlike getalle gekom gedurende die loop van die 17de eeu – op ongeveer dieselfde tyd as wat die Vry Boere Afrikaner nedersetting besig was met hulle uitbreiding van die Kaap die Goeie Hoop na die binneland toe. Die Swart bevolkingsbeweging in die gebied wat later bekend gestaan het as Britse Suid-Afrika het nie ‘n enkele samehangende uitbreiding uitgemaak nie..
Dit het die vorm aangeneem van opeenvolgende golwe klein stamme verteenwoordigend van vier verskillende Swart etniese groepe – Nguni, Soetoe, Venda en Tsonga – hulle het reageer op die druk en trek van die ekonomiese toestande en stamkonflikte. Hierdie migrerende stamme het eenvoudig verskuif na waar die natuur die meeste aangebied het en die vyande hul die minste bedreig het.
Die moderne Westerse konsep van geo-polities gedefiniëerde land en grondbesit was onder hierdie stamme feitlik onbekend. In die geval van die wit groep was hierdie konsep sterk ontwikkeld, en dit was dus heel natuurlik vir die Nederlandse goewerneur aan die Kaap om die Wit-Swart kontaksituasie te bekyk en in 1778 het hy die Visrivier as geografiese grens tussen die twee groepe verklaar. Hierdie doelbewuste geografiese afbakening, tesame met ‘n erkenning van die bestaan van spesifieke Swart gebiede, het die basis van die Wit-Swart verhouding patroon vir baie jare gebly
Na afloop van die Napoleontiese oorloë, was die Kaap van Goeie Hoop formeel aan Brittanje afgestaan. Van 1806 af het relatief groot getalle Engelse, Skotse en Ierse setlaars in die Kaap aangekom.
Die Boer-Afrikaner-trekkers, toenemend ontevrede met die Britse koloniale regering en met ‘n groeiende gevoel van onafhanklikheid, het besluit om die Britse jurisdiksie te verlaat. Van 1835 af, op ongeveer dieselfde tyd dat die Amerikaanse pioniers hul beroemde weswaartse trek onderneem het – het byna ‘n kwart van die Wit bevolking die Kaapkolonie verlaat in ‘n reeks van georganiseerde bewegings, gesamentlik bekend as die Groot Trek. Die beweging het oor groot dele van barre land gestrek. Gebiede wat reeds bewoon was deur trekvoël Bantoestamme het ontvolk as ‘n gevolg van die “Mfecane” (die “crush”) – ‘n reeks van swart, spesifiek Zoeloe, aksies van terreur. Vir byna ‘n kwart eeu, was daar ‘n era van onderlinge oorlogvoering gekenmerk deur die mees verskriklikste bloedvergieting en verwoesting. Die impi (regimente) van die Zoeloe-koning, Shaka, het hoogty gevier in Natal en selfs die Transvaal oor die Drakensberge binnegedring, en ‘n spoor van verwoesting, uitwissing of verspreiding van alle ander stamme waarmee hulle in aanraking gekom het, agtergelaat. Shaka was nie die enigste heerser verantwoordelik vir hierdie soort van vernietiging nie. Mzilikazi, een van sy voormalige luitenante breek weg van die Zoeloe-koning en kry ‘n gevolg van sy eie – die Matabele-stam.
Shaka se Koningkryk
Die Afrikaner-trekkers wat Natal binnegetrek het verskeie Zulu stamme teëgekom. In Februarie 1838 het Piet Retief, die leier van die trekkers, met Dingaan, die Zoeloe koning en sy opvolger Shaka onderhandel, en verkry van hulle ‘n dokument waarin hulle “die plek genoem Port Natal, saam met al die land van die Tugela die Umzimvubu riviere………” aan die trekkers toeken. Voordat Retief en sy geselskap egter kon terugkeer na hul mense, is hulle vermoor in Dingaan se kraal. Die geskrewe kontrak, is egter deur die trekkers opgespoor en bestaan vandag nog.
In die lig van hierdie kontrak is die stelling dat die Afrikaner nasie ‘n “setlaarsnasie” is, ongegrond en histories nie korrek nie. As in ag geneem word dat die eerste Blankes in die Kaap aangekom het net 32 jaar na die “Pilgrim Fathers” in 1620 voet aan wal gesit het in Amerika, sal dit vals wees om die hedendaagse Wit Suid-Afrikaanse samelewing nog steeds as ‘n setlaar- of immigrant gemeenskap te etiketteer.
In der waarheid, het stabiele wit gemeenskappe in die Suid-Afrikaanse binneland bestaan lank voor die stigting van die meeste van die Latyns-Amerikaanse republieke. Die eerste Wes-Europese aankomelinge aan die Kaap dateer terug voor die kolonisering van Australië (1788) en Nieu-Seeland (1790) met 136 en 138 jaar onderskeidelik. Die wit gemeenskap was ook ekonomies gevestig op onbewoonde of onbehandelde grond voor die meeste groot swart stamme eers die hedendaagse grense van Suid-Afrika oorgesteek het.
As mens nader aan die huidige tydvak beweeg, kan jy nie die belangrikheid van die rol van die wit Suid-Afrikaanse nasie in the twee wêreldoorloë, onder andere as stigterslid van die Volkebond en die Verenigde Nasies nie ignoreer nie.
Die wit Suid-Afrikaanse nasie is geskep deur die historiese kragte van meer as vier eeue. Gemeet teen alle aanvaarde historiese en demografiese kriteria, bestaan hierdie nasie as ‘n integrale deel van die sosio-politieke struktuur van die Afrika-kontinent.
“Vandag kan die Blankes van die Republiek van Suid-Afrika hulself regmatig beskou as ‘n permanente gestigte Afrikaanse nasie, geo-polities gewortel in ‘n deel van die vasteland wat in die loop van meer as vier eeue hul enigste vaderland geword het “.
« Die prys van Selfstandigheid sonder Verantwoordelikheid is ons toekoms…
Jan van Riebeeck Gelofte 1654 bedank vir ons pragtige Kaap. »