Die hertogin - Inligting
Die hertogin - geskiedenis
The Dutchess is 'n historiese film wat aan die einde van die 17de eeu in Engeland afspeel. Dit vertel die verhaal van Georgiana Cavendish, hertogin van Devonshire. Die film vertel die verhaal van 'n ingewikkelde liefdesverhaal. Die verhaal daarvan is meestal histories akkuraat en dien as 'n nuttige tydperk. Die intrige is boeiend.
Oostenryk se aartshertog Ferdinand vermoor
Aartshertog Franz Ferdinand van Oostenryk en sy vrou Sophie word deur 'n Bosnies -Serviese nasionalis doodgeskiet tydens 'n amptelike besoek aan die Bosniese hoofstad Sarajevo op 28 Junie 1914. Eerste Wêreldoorlog vroeg in Augustus. Op 28 Junie 1919, vyf jaar na die dood van Franz Ferdinand se dood, onderteken Duitsland en die geallieerde magte die Verdrag van Versailles, wat amptelik die einde van die Eerste Wêreldoorlog beteken.
Die aartshertog het in Junie 1914 na Sarajevo gereis om die keiserlike gewapende magte in Bosnië en Herzegowina, wat in 1908 deur Oostenryk-Hongarye geannekseer is, te inspekteer. 'N Groep jong nasionaliste het 'n voorstel gemaak om die aartshertog tydens sy besoek aan Sarajevo dood te maak, en na 'n paar misstappe kon die 19-jarige Gavrilo Princip die koninklike egpaar op 'n afstand skiet terwyl hulle in hul amptelike optog reis , om albei byna onmiddellik dood te maak.
Die sluipmoord het 'n vinnige reeks gebeurtenisse veroorsaak, aangesien Oostenryk-Hongarye die Serwiese regering onmiddellik vir die aanval die skuld gegee het. Aangesien groot en magtige Rusland Serwië ondersteun, het Oostenryk die versekering gevra dat Duitsland teen Rusland en sy bondgenote, insluitend Frankryk en moontlik Groot -Brittanje, in sy kant sou tree. Op 28 Julie verklaar Oostenryk-Hongarye oorlog teen Serwië, en die brose vrede tussen die groot moondhede van Europa stort in duie en begin met die verwoestende konflik wat nou bekend staan ​​as die Eerste Wêreldoorlog.
Tydens 'n seremonie onder voorsitterskap van koningin Elizabeth II van Engeland en die Franse president Francois Mitterrand, is 'n spoortunnel onder die Engelse kanaal amptelik geopen, wat Brittanje en die Europese vasteland vir die eerste keer sedert die ystydperk verbind het.
Die Kanaaltunnel, of 𠇌hunnel, " verbind Folkestone, Engeland, met ਌oquelles, Frankryk, 50 km daarvandaan. Die Chunnel het die reistyd tussen Engeland en Frankryk tot 'n vinnige 35 minute verminder en uiteindelik tussen Londen en Parys tot twee en 'n half uur.
Aangesien die wêreld se langste onderzeese tonnel loop, loop die Chunnel 23 myl onder water, met 'n gemiddelde diepte van 150 voet onder die seebodem. Elke dag reis ongeveer 30 000 mense, 6 000 motors en 3 500 vragmotors per passasier-, pendel- en goederetrein deur die Chunnel.
Miljoene tonne aarde is verskuif om die twee spoortonnels te bou, een vir noordwaarts en een vir verkeer in die suide en een diens tonnel. Vyftienduisend mense was op die hoogtepunt van die konstruksie werksaam. Tien mense is tydens die bouwerk dood.
Die ingenieur van Napoleon, Albert Mathieu, het die eerste tonnel onder die Engelse kanaal in 1802 beplan, met die oog op 'n ondergrondse gang met ventilasie -skoorstene wat bo die golwe sou strek. In 1880 is die eerste werklike poging aangewend deur kolonel Beaumont, wat 'n tonnel meer as 'n kilometer lank gedra het voordat hy die projek laat vaar het. Ander pogings het gevolg in die 20ste eeu, maar geen op die skaal van die tonnels wat in Junie 1988 begin is nie.
Die koste van $ 16 miljard van Chunnel was ongeveer twee keer die oorspronklike skatting, en die voltooiing was 'n jaar agter die skedule. Een jaar in diens het Eurotunnel 'n groot verlies aangekondig, een van die grootste in die destydse korporatiewe geskiedenis van die Verenigde Koninkryk. 'N Skema waarin banke ingestem het om miljarde pond se lenings vir aandele te ruil, het die tonnel verhinder om onder te gaan en dit toon sy eerste netto wins in 1999.
Vragverkeer is vir ses maande gestaak nadat 'n brand op 'n vragmotor in die tonnel in November 1996 uitgebreek het. Niemand is ernstig beseer in die voorval nie.
In 1996 het die American Society of Civil Engineers die tonnel geïdentifiseer as een van die sewe wonders van die moderne wêreld.
Koning Edward VIII het op 11 Desember 1936 afstand gedoen, sodat hy met die Amerikaanse egskeiding Wallis Simpson kon trou. Ten tyde van die abdikasie was daar kontroversie oor hoe die voormalige koning genoem moet word. Die nuwe koning George VI het blykbaar die idee van 'n titel na vore gebring net nadat die abdikasie -instrument onderteken is, en stel voor om 'die familienaam' te gebruik.  Nóg die instrument van abdikasie wat deur Edward VIII op 10 Desember 1936 onderteken is, nóg die wetgewing wat dit moontlik gemaak het, die wet van His Majesty's Declaration of Abdication 1936, het aangedui of die koning afstand doen van die voorregte van koninklike geboorte en dat hy die troon prysgee.   Op 12 Desember 1936, tydens die Toetredingsraad van die Privy Council van die Verenigde Koninkryk, het George VI aangekondig dat hy sy broer die "hertog van Windsor" sou maak met die styl van Koninklike Hoogheid.  Die verklaring word in die London Gazette.  The Dukedom is op 8 Maart 1937 geformaliseer deur Letters Patent. Edward kon as koninklike hertog nie verkiesbaar wees tot die Laerhuis nie en ook nie oor politieke onderwerpe in die House of Lords praat nie.  Op 3 Junie 1937 trou Edward met Wallis Simpson, wat by hul huwelik die hertogin van Windsor geword het. Na sy abdikasie woon Edward en Wallis in ballingskap in Parys, Frankryk, behalwe terwyl hy goewerneur van die Bahamas was.
1937–1972 23 Junie 1894
seun van koning George V en koningin Mary Wallis Simpson
3 Junie 1937
Villa Windsor, Parys
Terwyl die koninklike arms hand aan hand met die kroon gaan, het die ongedifferensieerde koningswapens aan George VI oorgegee. Dit was en is 'n algemene heraldiese gebruik dat die oudste seun sy arms in sy pa se leeftyd kan onderskei, maar die hertog van Windsor het 'n ongewone posisie gelaat as 'n oudste seun wat sy arms moes skei na die dood van sy vader. Dit is gedoen deur middel van 'n etiket argent van drie punte, met 'n keiserlike kroon op die middelste punt. 
Die hertog en hertogin van Devonshire
na sir Joshua Reynolds
stippelgravure pubd 1808
NPG D13723 © National Portrait Gallery, Londen
3de hertog van Richmond en Lennox
deur George Romney 1775-7
NPG 4877 © National Portrait Gallery, Londen.
Ek hou van die laaste bietjie van die laaste liefde van haar lewe- Cardinal Hercule Consalvi. ' Ek wonder, het hy toevallig Pous geword? Skynheiligheid was destyds 'n manier van lewe.
Net facetious, die pous :)
Ek hou van jou plasings, hulle bring 'n lewenswyse in Engeland wat ek nooit geweet het bestaan ​​nie. Ek het beslis 'n bietjie inhaal.
En om te dink ek het my altyd voorgestel dat die Regency -periode so vaal en saai was en 'n voorspel tot die Victoriaanse era.
Interessant om meer te wete te kom oor Bess - dit sal fassinerend wees om te weet wat die ware motivering vir haar vriendskap met Georgiana is.
Dit lyk asof sy 'n selfbediende manipuleerder was. Hierdie "quotmenage a trois" het hul kinders baie skaamte en hartseer veroorsaak. Dit is moeilik om enige van die betrokkenes te respekteer.
Sy was 'n oorlewende bo alles. Ek weet nie of ek haar moet haat of haar volharding moet bewonder nie.
Ek dink dat Lady Elizabeth Foster 'n karakter is waarvan min mense hou. Lady Spencer het beslis nie van haar gehou nie en was mal oor haar posisie in haar dogter se huishouding. Ek vermoed Lady Elizabeth moes dikvelig wees om te oorleef. Sy was 'n ware avontuurlustige en bereik uiteindelik die toppunt van haar ambisies toe sy hertogin word, alhoewel sy nie lank geword het om haar verhoogde status te geniet nie.
Lyndhurst, een van Amerika se beste Gotiese herlewingshuise, kyk uit oor die Hudsonrivier in Tarrytown, New York. Die argitektoniese glans van die herehuis, wat in 1838 deur Alexander Jackson Davis (1803-1892) ontwerp is, word aangevul deur sy uitgebreide versameling oorspronklike dekoratiewe kunste en die parkagtige landskap van die landgoed.
Die landgoed is meer as 'n eeu lank gevorm deur drie gesinne en hul personeel: The Pauldings, The Merritts en the Goulds. Hulle invloed blyk uit die uitbreiding van die hoofhuis van 'n plattelandse villa "in die puntige styl" na 'n Gotiese herehuis, die parkagtige ontwerp van die terrein, sowel as die ryk meubels en versierings daarbinne.
Die 19de eeu was 'n tydperk van politieke en tegnologiese verandering in Amerika. Romantiek oorheers die kunste, en die beweging beklemtoon die waardering vir die natuur, verbeelding en emosie, aangesien die Hudsonriviervallei die sentrum vir skilderkuns en argitektuur word. Ryk beskermhere het die bou van wonings in verskillende style langs die blapse van die rivier van New York na Albany laat doen.
Burgemeester van NYC William S. Paulding, Jr. NYC Hall Portrait -versameling. (1823) deur Samuel Morse.
Lyndhurst is die eerste keer verwek in die gedagtes van die argitek Alexander Jackson Davis en William S. Paulding, Jr., wat in 1838 die landelike somervilla in gebruik geneem het. hy was 'n brigadier -generaal tydens die oorlog van 1812, 'n staatsverteenwoordiger, en 'n burgemeester van New York in die 1820's. Paulding is waarskynlik die eerste keer aan die ontluikende argitek, Davis, bekendgestel deur Paulding se familiebande met Washington Irving en ander kunstenaars van die tyd.
Die Gotiese herlewingsontwerp van die huis, wat bekend staan ​​as 'Knoll' vanweë die promosiale ligging met uitsig op die Hudson, het onmiddellik die aandag getrek. Kritici noem dit 'Paulding's Folly' vanweë die fantasievolle torings en asimmetriese omtrek wat anders was as die meeste huise wat in die post-koloniale era gebou is.
Paulding het na die voltooiing nie veel tyd by Lyndhurst deurgebring nie, maar eerder gekies vir sy gesinshuis in die stad. Sy seun, Philip R. Paulding, wat hoofsaaklik betrokke was by die ontwerp en konstruksie van 'Knoll' by Davis, het tot in die 1850's die primêre woonplek geneem.
Fassinasie met die eiendom duur dekades lank voort. Namate idees oor rykdom en status verander het met die groeiende land, het die landgoed ook verander, wat die smaak en belange van die welgestelde New York weerspieël.
Nadat die Paulding's al lankal 'Knoll' verlaat het, is die eiendom in 1864 aan die handelaar George Merritt verkoop. Om die huis uit te brei om sy gesin te huisves en 'n voltydse woning te maak, het Merritt argitek Davis teruggebring om die uitbreiding te ontwerp. van die huis en werk die gotiese dekoratiewe afwerkings aan die binnekant by. Tydens die uitbreiding van 1864-65, 'n nuwe groot eetkamer in 'n groot toevoeging in die noorde, is die tweede verdieping uitgebrei met ekstra slaapkamers, en 'n indrukwekkende toring met voorletters van Merritt se kinders het die veranderinge voltooi, wat Lyndhurst een van die indrukwekkendste goties in Amerika gemaak het. herlewingshuise.
Gedurende sy ampstermyn is dit Merritt wat na sy landgoed 'Lyndenhurst' begin verwys het na die groot Lindenbome wat hy op die terrein rondom die huis geplant het.
Merritt het die herehuis verander, maar ook die landskap baie verander. Terwyl Paulding die eiendom as 'n oop landbougrond gehou het, het Merritt's Master Gardener, Ferdinand Mangold, die terrein in 'n landgoed verander. In Beiers gebore, het Mangold 'n Europese estetika na Lyndhurst gebring deur eksemplaarbome te installeer, paadjies om na die Hudsonrivier te kyk, en 'n groot kweekhuis met houtraam in Moorse styl.
George Merritt leef nie lank om Lyndhurst te geniet nie en sterf in 1873, wat sy meestal volwasse kinders en sy vrou, Julia (1823-1904), agterlaat.
Gekonfronteer met 'n uitgestrekte landgoed om alleen te loop, het Julia die besluit geneem om Lyndhurst te verkoop.
Foto van Jay Gould, c. 1880. Met vergunning van die Library of Congress.
Die spoorwegmagnaat en finansier Jay Gould het die landgoed in 1880 gekoop, 'n paar jaar nadat hy dit as 'n familiehuis gehuur het en 'n ontsnapping uit die druk van die sakelewe in die stad. NY Gould, gebore en getoë in die Catskill -bergstad Roxbury, het 'n sterk liefde vir die natuur en blomme gehad en voel aangetrokke tot die landgoed deur die indrukwekkende kweekhuis van Merritt en die nabyheid van die stad.
Die Gould -gesin het baie aangename jare in Lyndhurst deurgebring, terwyl hy volwasse geword het gedurende die Gilded Age en hul tyd tussen Tarrytown en die stad verdeel het. Gould het min verandering aan die huis gemaak, maar verkies om slegs die dekor en meubels op te dateer. Hy het ook meester Gardner, Ferdinand Mangold, behou om voort te gaan met die ontwikkeling van die terrein en die bestuur van die kweekhuis, nou gevul met Gould se orgidee -versameling.
Jay Gould se vrou, Helen 'Nellie' is in 1889 oorlede, en in 1892 het Jay self uiteindelik beswyk aan tuberkulose wat hom die grootste deel van sy volwasse lewe geteister het.
Fotografiese portret van Helen Gould, c.1900. Lyndhurst -versamelings.
Die oudste en toegewyde dogter van Jay Gould, Helen, word die bestuurder van Lyndhurst na haar pa se dood in 1892. Helen was 'n geliefde filantroop en het 'n regsgraad aan NYS behaal om haar eie finansies te bestuur. Nadat sy die boedel as kind gekoester het, sorg sy steeds vir die boedel soos haar pa sou wou hê, en benut dit ook vir haar eie liefdadigheidspogings. Helen het verskeie geboue by die eiendom gevoeg, waaronder die Kennel, Laundry Building, Pool Building en Bowling Alley.
Tydens Helen se rentmeesterskap het Lyndhurst se landgoed die plek geword vir gratis naaldwerk-, kook- en timmerskole vir minderbevoorregte kinders, sodat hulle die kringloop van armoede kon verbreek. Die massiewe kweekhuis en swembadgebou was ses dae per week vir die gemeenskap oop. Sy het aktief vroueprogramme en opvoedkundige skole vir jong dames ondersteun.
Helen trou in 1913 met die spoorwegbestuurder Finley J. Shepard. Hulle het drie kinders aangeneem en 'n vierde bevorder. Net soos toe sy 'n kind was, het Helen en Finley voortgegaan om Lyndhurst as 'n seisoenale huis te gebruik en tyd in New York City, haar vader se geboortestad Roxbury en Lyndhurst deurgebring.
Helen Gould en haar man Finley Shepard aan die stuur van hul Locomobile, met hul vier kinders en niggie, c. 1920. Lyndhurst Argief.
Anna Gould, hertogin van Talleyrand-Perigord (1875-1961)
Fotografiese portret van Anna Gould, c. 1890. Lyndhurst -versamelings.
Die jongste Gould -dogter, Anna, is jonk getroud en in die Franse aristokrasie. Sy het die grootste deel van haar volwasse lewe in Frankryk geleef en het aan die begin van die Tweede Wêreldoorlog in Europa in 1936 na die Verenigde State teruggekeer.
Na haar dood van haar ouer suster Helen in 1938, neem Anna eienaarskap van Lyndhurst en handhaaf Lyndhurst as 'n plattelandse huis, hoofsaaklik in die Plaza Hotel in New York. As 'n modieuse hertogin was sy ook plaaslik bekend daarvoor dat sy die landgoed Lyndhurst oopgemaak het vir liefdadigheidspogings. Soldate en seemanne het tydens die oorlog herstel op die eiendom en buite die terrein, en sy het die inhoud van die Lyndhurst-kweekhuis opgeveil ten bate van die Amerikaanse Rooi Kruis. Net soos haar suster, het sy ook maar min veranderings aan die binnekant van die huis aangebring, afgesien van die inbring van persoonlike dekor en die terrein ter herinnering aan haar gesin wat al jare daar gewoon en geniet het.
Sy het na die oorlog voltyds na Frankryk teruggekeer en is in 1961 oorlede en die hele landgoed aan die National Trust for Historic Preservation nagelaat. Dit is op 18 Junie 1965 geopen as 'n museum en 'n historiese plek.
Lyndhurst, wat in 1838 deur Alexander Jackson Davis ontwerp is, word beskou as een van Amerika se beste voorbeelde van Gotiese argitektuur. Die landgoed is gedurende meer as 'n eeu gevorm deur die drie gesinne wat dit besit het. Hulle invloed blyk duidelik uit die uitbreiding van die hoofhuis van 'n plattelandse villa "in die puntige styl" na 'n Gotiese herehuis, sowel as die ryk meubels en die parkagtige ontwerp van die terrein. Die onderstaande video toon die geskiedenis en evolusie van die Lyndhurst -herehuis en die veranderinge wat elke gesin aangebring het.
Die voormalige burgemeester van New York en die Amerikaanse kongreslid William Paulding koop 33 hektaar aan die Hudsonrivier naby sy kinderhuis in Tarrytown, NY, om 'n landgoed te bou.
Geadviseer deur sy broer, skrywer James Kirke Paulding, en sy buurman, Washington Irving, huur William Paulding argitek Alexander Jackson Davis om sy landskoshuis te ontwerp.
Alexander Jackson Davis se waterverfweergawe van William Paulding Jr. se 'Knoll', (1838).
Argitek Alexander Jackson Davis ontwerp ongeveer 50 meubels vir die Paulding's wat tot vandag toe by die huis bly.
Die sakeman George Merritt in New York koop Knoll by die Paulding's en huur die oorspronklike argitek Alexander Jackson Davis om die grootte van sy landhuis te verdubbel.
Ferdinand Mangold, gebore in Carlsruhe, Duitsland en voorheen werksaam op die landgoedere van koning Leopold, word aangestel as die boedelopsigter en bly die res van sy lewe by die eiendom.
Alexander Jackson Davis ontwerp verskeie buitegeboue vir die eiendom, waaronder 'n waenkompleks, twee hekhuise en twee opsigtershuisies.
Die Merritt -gesin woon in hul platteland, genaamd Lyndenhurst, na die Linden -bome op die erf. Die herehuis is nou dubbel sy oorspronklike grootte.
A c. 1870-foto van die salon op die eerste verdieping van die uitgebreide Lyndhurst van George Merritt.
Tweede Lyndhurst -eienaar, George Merritt, se kweekhuis is gebou c. 1865.
George Merritt sterf onverwags en laat Julia Merritt weduwee met kinders en 'n groot landgoed om te bestuur.
Julia Merritt gee 'n kaart van Lyndenhurst as 'n hulpmiddel om die landgoed te verkoop, maar moet besluit om die eiendom as 'n somerhuis te verhuur. Hierdie topografiese kaart het gedien as 'n waardevolle bron vir die herstel van die Lyndhurst -landskap.
Op soek na 'n toevlugsoord vir sy groeiende gesin, spoorwegbaron en Wall Street -magnaat Jay Gould huur Lyndehurst vir drie somers.
Die kweekhuis van Jay Gould wat in 1881 gebou is.
Met Jay Gould se voortgesette uitbreiding van die landgoed se landskap en onbeperkte finansiële hulpbronne, verhoog Ferdinand Mangold die grootte van die landskappersoneel aansienlik, hier getoon met 'n skilpad van die landgoed.
Gould huur 'n bekende versieringsfirma in New York, die Herter Brothers, om die Lyndhurst -salon op te knap en meubels by te voeg tot ander kamers van die huis. Dit is die laaste opdrag van Christian Herter.
Gould bou 'n brug oor die treinspore van die mededinger George Vanderbilt se New York Central -spoorlyn wat direk voor Lyndhurst loop, na 'n privaat dok in die Hudsonrivier. Gould neem elke dag die seiljag na Wall Street en vermy reis op die treinlyn van sy mededinger. Dit is in 1900 aan die Suid -Amerikaanse regering verkoop, omskep in 'n geweerboot vir die Venezolaanse vloot en het tot 1950 in diens gebly.
Gould neem sy kinders op 'n toer deur die president se huise in Virginia. Terwyl Gould by die huis van George Washington, Mount Vernon, instem, stem hy in om 'n gedeelte van die landgoed te koop wat bestem is vir verkoop en herontwikkeling, en behou sodoende die historiese aspek van die huis van die eerste president.
Helen Day Gould, vrou van Jay Gould, sterf haar man op die ouderdom van een-en-vyftig jaar oor. Hul ongetroude oudste dogter, Helen Miller Gould, neem baie gesinspligte van haar oorlede ma op en word toegewyd aan haar pa.
Na die dood van Jay Gould op die ouderdom van ses en vyftig, neem Helen Miller Gould Lyndhurst in besit volgens die testament van haar vader en dien as voog van haar minderjarige broers en susters, Frank en Anna Gould.
Helen Gould bou 'n rolbalbaan wat 'n deel van die Lyndhurst -appelboord vervang. Helen Gould gebruik die gebou ook as 'n hoofkwartier vir haar naaldwerkskool wat handel dryf en ekonomiese gelykheid aan vroue bied.
Jongste suster Anna Gould trou met graaf Boniface de Castellane, Marquis de Castellane, word lid van die Franse aristokrasie en woon in Parys. Die Franse skrywer Marcel Proust baseer sy karakter van die Duc de Guermantes losweg op de Castellane.
Helen Gould was 'n passievolle patriot en filantroop. Sy het $ 100,000 aan die Amerikaanse regering gegee om die Spaanse Amerikaanse oorlog te beveg ná die ontploffing van die USS Maine in die hawe van Havana. Sy sou die grootste deel van haar oorgeërfde fortuin skenk.
Nadat haar jongste broer Frank Gould die meerderheid bereik het, koop Helen Gould Lyndhurst amptelik by die familietrust. Sy omskep Frank Gould se kennel vir St. Bernard -honde in 'n skool om benadeelde jongmanne en -vroue in die Franse kookkuns op te lei, wat 'n paar van die beste sjefs van NYC bybring.
In 'n internasionaal gepubliseerde verhoor skei Anna Gould van Bonni de Castellane ná jare van ontrouheid en oorbesteding. As gevolg van die vorige finansiële reëlings van vader Jay Gould, behou Anna Gould haar fortuin na die egskeiding.
Anna Gould trou met die neef van haar eerste man, Hélie de Talleyrand-Périgord, hertog van Sagan, en word hertogin. Haar man is 'n direkte afstammeling van die minister van buitelandse sake van Napoleon, wat die aankoop van Louisiana met president Thomas Jefferson afgehandel het. Beeld: Afdeling Library of Congress Prints and Photographs
Helen Gould, wat Lyndhurst meer as 'n voltydse huis beskou, begin geboue byvoeg, insluitend 'n moderne wasgoedgebou met al die moderne geriewe, sowel as koshuis vir vroulike bediendes.
Helen Gould voeg ook 'n swembad en ekstra tennisbane by die Lyndhurst -landgoed. Die swembadgebou is gebou in die styl van 'n Romeinse bad en was oop vir lede van die gemeenskap.
Helen Gould, 'n ywerige tuinier en tuinboukundige, voeg 'n roostuin by die Lyndhurst -eiendom, uitsluitlik in ligte tot helder pienk. Na die dood van die jarelange tuinier Ferdinand Mangold in 1905, voeg Gould op die nuutste manier baie plante by, maar verander nooit die oorspronklike Lyndhurst-landskapskema ten volle nie.
Op 'n reis na Chicago ontmoet 'n ongetroude Helen Gould haar toekomstige man Finley Shepard tydens 'n treinongeluk waarin Helen en Finley beseerde passasiers versorg. Hulle is die aand verloof en trou drie maande later in die Lyndhurst -salon.
Op die ouderdom van 45 is Helen Gould getroud in die Lyndhurst -salon. Voor haar tyd het sy erken dat sy later in die lewe kon trou toe sy aan die New York Universiteit se regskool gaan en ondernemings onderneem wat sy nie as vrou sou kon doen nie. Haar trourok is in die Lyndhurst -kostuumversameling.
Helen en Finley Shepard begin 'n gesin deur drie kinders aan te neem en 'n vierde te kweek. Hulle aanneming het dit vir ander mense in die mode gemaak om die voorbeeld te volg. Na alles, Helen is 'n aangename ma.
Helen Gould verwelkom Evangeline Booth, later die vierde generaal van die Heilsleër en die eerste vrou wat die pos beklee het, in die roostuin Lyndhurst. Gould was 'n bekende filantroop wat godsdiens- en patriotiese oorsake ondersteun, asook die bou van YMCA's naby militêre basisse en vir spoorwegwerkers.
Olivia Margret Shepard trou met John Read Burr op Lyndhurst. Haar rok is ook in die Lyndhurst -kostuumversameling.
Na die dood van haar ouer suster Helen in 1938 keer Anna Gould, hertogin van Talleyrand, terug na die Verenigde State voor Nazi -inval en gaan woon in die Plaza Hotel. Plaaslik staan ​​Anna Gould bekend as die 'hertogin van Tarrytown'.
Anna Gould gebruik Lyndhurst vir die herstel van soldate wat by die Brooklyn Navy Yard gestasioneer is, om die beskerming van die vloot deur haar ouer suster Helen voort te sit. Die landgoed word by soldate bekend as "Club Lyndhurst."
In haar testament laat Anna Gould Lyndhurst aan die land oor as 'n gedenkteken vir haar pa en ouer suster. Alhoewel haar pa berug was op Wall Street, was hy 'n toegewyde gesinsman en onthou sy kinders hom met liefde. Lyndhurst is bewaar nie vanweë die groot argitektoniese onderskeid nie, maar vanweë die liefde van 'n dogter vir haar pa. Goewerneur Nelson Rockefeller het tydens die toewyding aan die gehoor gesê dat "daar nêrens so iets is nie ... Almal wat nie 'n gevoel van die verlede het nie, kan dit wel hier kry."
Nog steeds in 'n relatiewe toestand van verval na jare van goedaardige verwaarlosing, word twee Dark Shadows -films by Lyndhurst verfilm. Die films dien as 'n uitstekende rekord van die herehuis en landgoed voordat dit volledig herstel is. Dit begin 'n jarelange geskiedenis van Lyndhurst wat gebruik word as plek vir verskeie films, televisieprogramme en advertensies.
Na jare van herstel van die herehuis, buitegeboue en landgoedlandskap, is Lyndhurst die kroonjuweel van die National Trust for Historic Preservation en verwelkom besoekers van regoor die wêreld.
Die hertogin van Cambridge en Alexander McQueen: 'n geskiedenis
U kan redelik aanneem dat iemand 'n sterk affiniteit met 'n handelsmerk het as hy die ontwerpe daarvan in die grootste deel van hul lewensmylpale dra, soos die geval is met die hertogin van Cambridge en die Britse modehuis Alexander McQueen. Die hertogin het die etiket gekies vir al drie haar kinders se doop, verskeie troues van haar koninklike familielede en veral haar eie waarin sy gedra het in 'n pragtige rok wat ontwerp is deur die kreatiewe direkteur van die huis, Sarah Burton.
Die toekomstige koninklike het eers 'n aanhanger geword van die in 1992 gestigte etiket nadat hy die troue van die hertog van Cambridge en die stiefbroer Tom Parker Bowles bygewoon het in 2005. Die bruid, Sara Buys, het 'n moderne sy-strapless visstertjapon met 'n tule gedra onderlaag ontwerp deur McQueen & ndash nog onder die kreatiewe leiding van sy destydse stigter Lee McQueen & ndash en so Kate & rsquos die oë op die etiket gesit vir haar eie toekomstige troudag.
Flash-forward sewe jaar en die samewerking van die koninklike met die merk op haar trourok het een van die bes bewaarde geheime in die mode geword. Hulle stilte-unie is deur die huis van McQueen voortdurend aan die pers ontken, tot op die oomblik dat Kate uit haar Rolls-Royce Phantom VI uit 1978 in Westminster Abbey op 29 April 2011 stap.
Die oneerbiedige, radikale etiket en synde wat sinoniem is met omstredenheid, en meer onlangs, tragedie, nadat die selfmoord van sy stigter in 2010 'n uiters onverwagte keuse was vir Kate, bekend vir haar gemoedelike en veilige styl. Ten spyte van hierdie oënskynlike estetiese konflik, is towerkuns gemaak. Die pragtige toga & ndash met 'n V-nek en 'n eacutecollet & eacute, lang delikate kantmoue en 'n trein van nege voet en 'ndash bly getrou aan die klassieke royal & rsquos-styl, maar het steeds gloeiende resensies van kritici oor die hele wêreld gewen.
Die verkope vir die McQueen het na die historiese oomblik met 29 % gestyg, en die rok het vinnig een van die mees ikoniese en gekopieerde en gekopieerde rokke van alle tye geword. En so het 'n dekade lange verhouding tussen die hertogin en die handelsmerk begin, wat sedertdien die koninklike gereeld in die McQueen-rokke en -jasse vir koninklike troue sien uitstap het.
In jare sedertdien het die hertogin ontelbare kere die dienste van Burton ingeroep vir haar koninklike buitekaste, en het 'n stukkie Britse mode saamgeneem, oral waar sy gaan. Opvallende voorkoms sluit in 'n rooi en wit skulpdierrok, gedra as 'n knipoog na die Kanadese vlag tydens 'n toer deur die land in 2016, 'n oranje gedrukte rok wat dieselfde jaar gedra is vir die koninklike toer in Indië en 'n ligpienk, vloerveeg , versierde toga gedra oor haar bababolletjie vir 'n ete in die koninklike paleis in Oslo in 2018.
Trouens, die koninklike het Burton opdrag gegee vir verskeie van haar swangerskapsvoorkoms, nadat sy eers 'n ligpienk jas met erwt-kraag by Trooping the Color gekies het toe sy haar eerste meisie, prinses Charlotte, verwag het, en later beïndruk het in 'n room-boucl & eacute shift vir 'n verlowing in Swede terwyl sy swanger was met prins Louis.
Burton se ontwerpe het ook die hertogin en rsquos 'n veilige uitweg geword vir verskeie van haar mees prominente gesinsgeleenthede, insluitend al haar kinders se doop, en die koninklike het soortgelyke room-herhalings vir al drie & ndash en haar suster Pippa Middleton en rsquos in 2017 gekies, waar sy gekies het vir blospienk satyn McQueen terwyl sy die bruidsmeisie aangepak het.
Volgers van die hertogin sal weet dat die koninklike 'n voorliefde het om baie van haar gunsteling McQueen-voorkoms te dra, veral dat Kate 'n groen-en-blou tartan-voorkoms altesaam drie keer tussen 2012 en 2019 ontplooi het, terwyl die roomkleurige voorkoms vir Princess gedra is Die doop van Charlotte en rsquos is herwin vir die troue van prins Harry en Meghan Markle en rsquos in 2018.
Terwyl die hertogin 'n meer eiesinnige McQueen -voorkoms in gedempte kleure verkies vir bedags, gebruik sy aandgebeurtenisse om die koevert met meer gewaagde ontwerpe op die etiket te druk. Vir die Sun Military Awards in 2011 het die koninklike Hollywood die kanaal gekanselleer en die koninklike protokol vermy in 'n dekadente swart fluweel-strapless-toga, terwyl sy vir die BAFTA-toekennings in 2017 weer 'n pragtige voorkoms gelyk het in 'n swart rok met goue versierings. Twee jaar later, vir dieselfde prysuitdeling, het Kate 'n ingewikkelde wit rok met een skouer en blomme gekies.
Op een van haar mees onlangse uitstappies in die etiket, in Februarie 2020, het Kate blykbaar hulde gebring aan die ontslape ontwerper, Lee McQueen, op die 10-jarige herdenking van sy dood deur 'n volledige voorkoms en bestaan ​​uit 'n vlootmagter te betree. baadjie, romp en tas & ndash van die etiket vir 'n besoek aan die Defense Medical Rehabilitation Center.
Benodig u tuis inspirasie? Teken in op ons gratis weeklikse nuusbrief vir velsorg en selfversorging, die nuutste kulturele treffers om te lees en af ​​te laai, en die klein luukshede wat die verblyf soveel meer bevredigend maak.
Teken ook hier aan om die tydskrif Harper & rsquos Bazaar regstreeks by u deur te laat aflewer.
Die hertogin -teater is ontwerp deur Ewen Barr en gebou deur F. G. Minter Ltd vir Arthur Gibbons. Die teater is gebou met die stalletjies onder straatvlak, beide om die omvang van die terrein te oorkom en om die regte van bure op ou ligte te behou. Die teater het op 25 November 1929 geopen met 'n toneelstuk Tunnelgraaf deur Hubert Griffith.  Die skema vir binnenshuise versiering is in 1934 ingestel onder toesig van Mary Wyndham Lewis, vrou van J. B. Priestley.
Die oorspronklike interieurs was in Art Deco -styl, ontwerp deur Marc Henri en Gaston Laverder. Hierdie is later herontwerp deur Mary Wyndham-Lewis. Die enigste oorblywende kenmerke van die oorspronklike versierings in die ouditorium is twee basreliëfs van Maurice Lambert, aan die prosceniumboog. 
Wat het die Tulsa Race -bloedbad veroorsaak?
Op 30 Mei 1921 stap 'n jong swart tiener genaamd Dick Rowland 'n hysbak by die Drexel -gebou, 'n kantoorgebou in South Main Street. Op 'n stadium daarna het die jong wit hysbakoperateur, Sarah Page, geskree Rowland het van die toneel gevlug. Die polisie is ontbied, en die volgende oggend het hulle Rowland gearresteer.
Teen daardie tyd het gerugte van wat vermoedelik met die hysbak gebeur het, deur die blanke gemeenskap van die stad versprei. 'N Voorbladstorie in die Tulsa Tribune die middag berig dat die polisie Rowland gearresteer het vir die seksuele aanranding van Page.