Die temperatuur in die Suid-Afrikaanse politiek het gister heelwat nader aan kookpunt gekom toe adj.pres. Cyril Ramaphosa by die SAKP-kongres ’n striemende aanval op die Guptas en staatskaping aan die gang gesit het, en oudminister van finansies, Trevor Manuel, by ’n ander geleentheid vir pres. Jacob Zuma reguit daarvan beskuldig het dat hy korrup is. Maar beskik hulle oor die bewyse, of het die omvang van die berigte oor die staatskaping so ’n grootte aangeneem dat die kantelpunt bereik is waar dit nie meer “nodig” is om bewyse vir sulke stellings te maak nie?
Deur bewerings die wêreld rond te strooi oor hoe die Guptas die land deur staatskaping van sy hulpbronne stroop, en of pres. Jacob Zuma – deur voorbeelde te opper – ’n swak president is, mag een waarheid nie in die slag bly nie. Dít wat beweer word, moet ook bewys word.
Dié kwessie het ’n jong Vlaamse juris, Joris van Cauter, laat sê: “As jy ernstige kritiek uitspreek, bring dan ernstige bewyse.” Voorts meen hy dat die uiter van bewerings sonder om dit te staaf, die regstaat ondermyn.
In dié stadium is dit nie nodig om te gaan beredeneer of Suid-Afrika ’n regstaat is of nie. Volgens die oorgangsgrondwet was Suid-Afrika statutêr ’n regstaat, maar volgens die huidige grondwet nie – bloot ’n grondwetlike demokrasie (wat nie deur Zuma verstaan word nie, en wat demokrasie gelyk stel aan die diktatuur van die meerderheid, en knaend gal braak oor die howe wat as “DA-agente” optree en die meerderheidsparty strem in sy strewe om sy wil op die bevolking af te dwing – ’n verskynsel wat in die politieke wetenskap as die tirannie van die meerderheid bekendstaan).
Vir die doeleindes van hierdie ontleding is dit egter onnodige haarklowery om die kop te breek of Suid-Afrika ’n regstaat is, of ’n grondwetlike demokrasie waar die oppergesag van die reg (bv. die grondwet en howe) magsmisbruik temper. Die posisie is (veronderstel) om te wees dat iemand onskuldig is tot hy skuldig bewys is.
Die aard van die saak bepaal of die bewyslas van prima facie, met ’n oorwig van waarskynlikhede of bo redelike twyfel genoegsaam is om ’n hofbevinding teen die betrokkene te kry. Die ANC was meesters om die reg om hierdie stelsel te rek, deur uitsprake eenvoudig te ignoreer terwyl verder en verder appèl aangeteken word. Só dien daar jare lank LUR’e terwyl hul sake van hof tot hof voortsleep. Dit het uiteraard ’n probleem begin skep omdat dit die indruk geskep het dat die ANC oneerlikheid met allerlei truuks beskerm. ’n Integriteitskommissie is in die lewe geroep, wat hier en daar kenterings gebring het soos in die bekende John Block-sage, en dit het onlangs aan die lig gekom dat dié liggaam Zuma gevra het om te bedank. Zuma het geweier en een van sy belaglike “redes” aangevoer, naamlik dat hy al een is wat kan keer dat die weste die ANC “oorneem.”
Om bloot die lewe vir een moeilik te maak deur ongestaafde aantygings uit te basuin, kan ’n mens aan die verkeerde kant van die gereg laat beland en onder meer ’n lastervonnis en ’n groot gat in die sak op die lyf laat loop. Waar trek ons, bewysgewys, in die staatskapingsdrama?
Wat die Gupta-sage betref – ná aanvanklike mededelings oor regstappe wat geneem gaan / kan word oor die “bewerings” teen die Guptas, is dit nou stil op daardie front, sodat dit eintlik na stilswyende instemming begin lyk. Daar is wel periodieke ontkennings, maar van die verwagte regsoptrede teen diegene wat die bewerings maak, is daar nie juis tekens nie. So kon die kwessie oor die R30 miljoen van die Vrede-suiwelprojek wat glo vir die omstrede, maar erg uitspattige Gupta-troue betaal het, en wat die nuuswêreld aanvanklik stil-stil betree het (sodat sommige groot media dit aanvanklik geïgnoreer het), geleidelik en, soos Maroela aanvanklik deur hierdie rubriek voorspel het, die hele staatskapingskwessie na ’n volgende rat laat oorskakel.
Die Reitz-vier-proses was sekerlik nóg ’n goeie voorbeeld, sodat ’n uitstellanddros naderhand ’n beroep op veral die media en die politici gedoen het om nie in hul bespreking van die saak die regsproses vooruit te gaan, en die vier voortydig skuldig te bevind nie. Minder as ’n week later publiseer ’n groot Afrikaanse koerant ’n brief waarin na die vier as skurke verwys word. Uiteindelik blyk dit onder appèl dat die verhoorlanddros (die hooflanddros) die vier ook gevonnis het vir dinge waarvoor hulle nie eens aangekla was nie.
Uiteindelik moet die reg eenvoudig geskied. In Brasilië was dit ’n langsame proses om die voormalige president, Lula da Silva, aan korrupsie skuldig te bevind, maar hy is pas nege jaar tronk toe gestuur in die eerste van vyf sake.
Wat Zuma as president betref, moet hy hom daarby berus dat, om uitvoerende president (regeringshoof) te word, ook die ou politieke waarheid skep: “As jy jou vir ’n toffie uitgee, moet jy bereid wees om gekou te word.”
Die uitvoerende president, meer as enigeen, is deur sy grondwetlike ampseed verbind tot die dien van al sy onderdane. As hy versuim, pleeg hy kontrakbreuk van die sosiale kontrak wat tussen hom en die bevolking tot stand gekom het. Dit klink nou amper onwerklik dat dr. Blade Nzimande, SAKP-leier, in ’n stadium saam met ander prominente mense gepleit het vir ’n grondwetlike wysiging sodat Zuma soos ’n simboliese staatshoof, deur die beginsel van “The king can do no wrong” beskerm, en dus ook nie beledig mag word nie.
Maar dit het nie gebeur nie, en die saak het nou in ’n straatgeveg ontaard. As die wetstoepassingsagentskappe nie baie gou intree nie, gaan bitter baie mense ’n erg versteurde beeld van die juridiese skaal ontwikkel, en sukkel om die verskil in erns te besef tussen ’n verkeersboete en bedrog of korrupsie.
Die gevolge om Zuma nog ’n dag lank as president te duld, is skrikwekkend. Sy afsetting nou weeg baie swaarder as die gedagte om hom te los sodat hy nog meer skade kan aanrig sodat die ANC in 2019 die prys daarvoor by die stembus betaal. Wat moreel reg is, kan eenvoudig nie takties op die ys geplaas word nie.
Volgens die stelling waarmee begin is sal hierdie motors vir ses maande lank “ONSKULDIG” wees en dit terwyl talle die klakkelose oortreding waargeneem het.
…en die feit dat die bestaande klagtes teen hom netnie ondersoek word nie en die ondersoek daarvan bloot so sterk teengestaan word, is nog n totaal oortuigende bewys.
Dit is waar dat ‘n persoon eers in ‘n hof skuldig bevind moet word. Maar wat is die kans dat Zuma ooit in ‘n hof sal staan. Ek kan nie sien dat dit sal gebeur nie. Ons wag nou nog dat hy in die hof moet kom vir ‘n saak wat 6 jare gelede al begin is.
Grassie verwys na die term “onskuldig geag”, soos wat ons dit vroeër geken het. Die term wat deesdae (ook in dié artikel) gebruik word, is dat jy “onskuldig IS” totdat jy skuldig bewys word. Dit is mos lagwekkend!
Die regsbeginsel word dus verkrag, en die jeug word groot met die idee dat hulle slegs skuldig word wanneer hulle uitgevang word, nie wanneer jy die oortreding begáán nie.
Jy kan altyd onskuldig geag word, maar jy ís slegs onskuldig wanneer jy glad nie ‘n oortreding begaan het nie…
Dankie Pieter, jy is is heeltemal reg. Ek dink baie van ons word beïnvloed deur die nabyheid van Engels, en “innocent untill proven guilty.” Neem niks weg van die feit dat jy reg is nie.
En Cyril, hy wat, na almal die harde werk vir hom gedoen het, nou laat hy van hom hoor. Nou is hy reg om oor te vat.
Die hotelmagnaat het oor die afgelope 20 jaar sedert hy tot die gasvryheidsindustrie toegetree het, ontwikkel tot ŉ globale reus in die industrie wat sommige van die wêreld se bekendste gasvryheidshandelsmerke ontwikkel het. Van sy bekende hotelgroepe sluit Southern Sun en Sun International in.
Waar kry Dubai die geld vandaan? Mense weet natuurlik nie dat Dubai, wat nie die hoofstad van die UAE is nie maar wel Abu Dhabi, baie arm is en die geld wat hier is kom van ander lande af. Mafia base belê hul geld hier in geboue ens. Ek woon hier. Kyk na die name van die geboue. Dis glad nie plaaslike name nie. Laat mens dink ne…..