Ons kan as burgers van ons dorp nie meer op die kantlyn sit nie. Al is ons soms ontnugter deur faktore waaroor ons nie beheer het nie. Die meeste van ons weet wat ons oortuigings in die lewe is... maar dit vat dúrf (guts) om daardie oortuigings deur te voer, ten spyte van moontlike klippe in die pad. En soos ds Willem Sauer in ’n vorige redakteursbrief gesê het: Hierdie lewe is juis vir avonturiers wat bereid is om te waag en nuwe horisonne te verken. Soms beteken dit om iets uit jou bekende, gemaklike vaarwater te doen. Ons dorp het uiteenlopende karakters, tog is ek baie bewus daarvan dat ons mense kan saamstaan, vasstaan, deurdruk en vasbyt. Só ’n gemeenskap maak gemeenskapsorganisasies (soos die Sakekamer) se hande sterk, hou hul arms in die lug en maak dat ons graag die ekstra myl loop.
Ek voel ook soos Flip Buys van Solidariteit wat sê hul aksieplanne is doenplanne en moet asseblief nie as blote bedelplanne gesien word nie. ’n Doenplan het egter doenménse nodig. Ons wil baie graag hê dat ons gemeenskap se burgers betrokke moet raak by die Sakekamer se aksieplanne van hoop.
Burgerlike politiek is praktiese politiek. Dis anders as partypolitiek waar jy net een maal in vyf jaar in die geheim ’n kruisie moet trek. Met burgerlike politiek moet jy egter betrokke wees, saam kan werk na ’n gemeenskaplike doelwit. Jy raak, met ander woorde, prakties betrokke by die skep van hoop.
Negatiwiteit beroof ons van dié hoop. ’n Negatiewe uitkyk mag nie vastrapplek kry nie. Negatiwiteit skep sy eie momentum, dit raak aansteeklik en vernietig hoop.