In die Amerikaanse gesondheidsorgbedryf word prys en koste dikwels met mekaar in botsing gebring. Getty Images / Johnny Greig
US $ 2.4 miljoen. $ 1.5 miljoen. $ 2.28 miljoen. Dit is die bedrae geld wat die gesondheidstelsel waar ek werk, onderrig en ontvang gesondheidsorg bestee aan die aankoop van 'n PET-skandeerder, 'n CT-skandeerder en 'n aanbod van drie maande pembrolizumab, 'n middel wat 'n verskeidenheid kanker met vaste organe behandel.
Om te voldoen aan die kliniese (lees "mark" -vereistes) van pasiënte, wat gewoonlik nie daarvan hou om te wag vir diagnose of behandeling nie, besit UVA Health reeds sewe CT-skandeerders (waarvan ek weet) en drie PET-skandeerders, wat gebruik word om klein deposito's op te spoor van bekende kanker. Dit het ook genoeg "Pembro" om alle pasiënte te behandel wat daarby kan baat. Raai hoeveel van hul koste is betaalbaar vir versekering?
In my dubbele rolle aan die Universiteit van Virginiaas albei mede-hoof mediese beampte vir kliniese integrasie vir die gesondheidstelsel en direkteur van die Sentrum vir Gesondheidsbeleid aan die Frank Batten Skool vir Leierskap en Openbare Beleid, sien ek hierdie ontkoppeling deurlopend.
Vir sommige medisyne betaal Medicare nie alles nie
Hier is die rede. Hospitale en geneesheerpraktyke het 'n enkele bron van inkomste: betaling vir gelewerde pasiëntsorgdienste. Om die PET-skandeerder, CT-skandeerder of Pembro te koop, versamel die universiteitsgesondheidsorgstelsel geld by ons pasiënte, grootliks deur die versekeraar. Op sy beurt behandel ons klinieke, operasiesale en noodafdelings die pasiënt.
Eenvoudig gestel, word die geld wat van pasiënte ingesamel word, gebruik om alles te koop wat die hospitaal gebruik om gesondheidsorg te bied. Soms leen die gesondheidstelsel geld by banke of die publiek, maar selfs daardie skuld word feitlik geheel en al gediens deur betaling vir dienste gelewer. Verbruikers dra die stryd; soos in enige onderneming, word die koste aan die kliënt deurgegee.
Ontvangers van medisyne kan medisyne betaal vir hul medikasie. Soms is die koste beduidend. Getty Images / Ariel Skelley
Om billik te wees, kan Medicare Parts B en D die koste van baie medisyne vergoed, maar nie daarvoor betaal nie. By Pembro kan daar byvoorbeeld 'n Medicare-ontvanger wees 'n bybetaling van 20%, of $ 30,000 per jaar. Verskillende medisyne dra verskillende koste wat deur markkragte gedryf word, insluitend gierigheid.
Dit bring my by my punt: prysdeursigtigheid is die verkeerde doelwit vir die vryemarkgesondheidsorgstruktuur wat ons in die VS het. In plaas daarvan moet verbruikers nie soveel weet wat die prys is nie, maar die koste van dinge.
Die verskil tussen prys en koste
Hier is 'n analogie: daar is die plakkerprys van die motor wat u wil koop, en dan is daar die prys wat u betaal. Daardie getalle is byna altyd anders, en geen twee kopers hoef noodwendig dieselfde te betaal nie. In plaas daarvan vind 'n onderhandeling plaas tussen koper en verkoper (die handelaarskap, in hierdie voorbeeld). Uiteindelik word daar ooreengekom op 'n prys. Hoe dit ook al sy, dit is nooit die werklike koste om die motor te vervaardig nie.
Die motorvervaardiger weet tot die sent die produksiekoste van die motor. Die verbruiker weet nie. Die handelaarskap weet ook nie; die handelaar hou slegs die verkrygingskoste (prys per voertuig) wat hy betaal, in ag. Die motorvervaardiger bereken die koste van aluminium en staal, elektronika, glas, bande, ensovoorts, en bevat alles om 'n eenheidsprys per voertuig te verkry. Die vervaardiger weet al die koste van elke komponent voordat die onderneming 'n enkele voertuig begin bou, insluitend arbeid en bokoste.
Dink aan hospitale en dokters as die handelaar. Hulle weet ook nie die werklike koste van dinge nie, deels omdat daar nie net een "vervaardiger" is nie. In plaas daarvan is daar baie "makers" in die voorsieningsketting - al die maatskappye wat duisende mediese produkte en dienste aan hospitale en dokters bied. Dink net aan al die verskaffers wat betrokke is om seker te maak dat 'n pasiënt 'n chemoterapie ontvang.
Die leke-media het die prys en koste deurmekaar geraak. Hou ook gesondheidswerkers en beleidmakers by. Wanneer die Centers for Medicare and Medicaid Services verwys na koste, dit is in wese vir verbruikers te sê hoeveel dit aan Medicare sal betaal in premies, aftrekkings en medebetalings. Of alternatiewelik is dit om verbruikers te vertel hoeveel dit sal betaal, gebaseer op wat die hospitaal se koste aandui. Hierdie koste is verskillend vir elke fasiliteit, omdat dit grootliks afgeleide, nie berekende, getalle is nie. Geen betaler - dit wil sê die versekeringsmaatskappy vir die pasiënt - vra ooit hoeveel dit eintlik kos om gesondheidsorg te lewer nie. Hier is die rede: niemand weet dit nie. Gesondheidsorgpryse is saamgestelde getalle.
Die praktyk gaan terug na die vroegste dae van moderne medisyne. Pryse (ook bekend as "fooie") word bepaal deur die standaardtydperk van "gewone en gebruiklike fooie" wat plaaslik en streeksgewys vir 'n diens gehef word. Dis dit. Die federale regering het die woord bygevoeg "Redelike" na sy definisie 'n paar jaar gelede.
Voorstelle vir die hervorming van gesondheidsorg, soos "Medicare for All," en die variasies daarvan, sal nooit die koste verbonde aan sake doen nie, totdat daar beter begrip is van wat presies dit is. Big Pharma beweer dat navorsing en ontwikkeling van medisyne soveel kos pryse moet die belegging verhaal. Ek onderskryf glad nie hierdie eis nie, want hulle het nie voldoende inligting verskaf om my te oortuig nie.
Ons land het nog nooit eens die ooreenstemmende gesprek in gesondheidsorg gehad nie.
Wat nodig is: 'n nasionale dialoog oor die koste van gesondheidsorg. Getty Images / Jasmin Merdan
Daar is beter maniere om dit te doen. Aktiwiteits- en tydgedrewe kosteberekening het na vore gekom as metodes om daadwerklik te bereken hoeveel individuele eenhede van koste van gesondheidsorg.
In wese word elke stap in 'n versorgingsproses, hetsy omseiloperasies, antibiotiese toediening of 'n MRI, uitgemaak en saamgevoeg deur direkte observasie van die versorgingsprosesse. Dit is nie iets wat in die verre toekoms geïmplementeer kan word nie - op sommige plekke, dit gebeur nou. Ek is trots daarop dat die University of Virginia Health System die eerste stappe gedoen het om by hulle aan te sluit.
Hoeveel tyd neem die tegnikus om 'n taak uit te voer? Hoeveel word sy per uur betaal? Hoeveel byvoordele ontvang sy? Hoeveel tyd neem die pasiëntvervoerder in? Hoeveel verdien hy per uur plus byvoordele? Wat is die koopprys van die MRI-masjien?
Om die werklike koste van versorging per versorgingseenheid te bereken, moet 'n hospitaal al die koste van al die onderdele van die prosedure of proses opmaak. Dit stel hospitale in staat om 'n mate van strengheid op hul prysskema toe te pas. Sommige doen dit al met goeie resultate. As u kyk hoeveel kos sorg en die pryse wat alle hospitale hef, sal dit moontlik wees dat die markkragte verbruikersisme in gesondheidsorg inlig.
Van hierdie beginpunt af kan 'n nasionale dialoog rakende pryse in gesondheidsorg betekenis hê. Net so sou openbare beleid gemaak word. 'Rekeninge buite die netwerk' en 'prysdeursigtigheid' sou die werklikheid van die wêreld wees. Laastens kan ons land die langdurige dialoog voer oor koste van gesondheidsorg as 'n beroep, 'n industrie en 'n land.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Healthcare > Die probleem met prysdeursigtigheid in die gesondheidsorg: ons het nie koste-deursigtigheid nie