Tik op 'n draak: 'n Onderhoud met J. Maarten Troost - Diverse
MatadorLife-redakteur Tom Gates ontdek wat agter die jongste boek van J. Maarten Troost is, insluitend die voorspellende ekonomiese voorspelling, die gesinslewe van 'n reisende skrywer, en die Chinese kuns om slierte uit te spook.
Maarten Troost is die skrywer van drie boeke, almal snaaks en skreeusnaaks. Aanhangers van sy werk ken hom as wrang, geestig en 'n bietjie aangeraak.
Die nuutste van Troost, Lost on Planet China of hoe ek geleer het om lief te wees vir lewendige inkvis,
is 'n fantastiese grondbeginsel van 'n land wat lyk asof dit 'n goeie lyn is tussen briljantheid en absolute waansin.
Foto deur Steve Webel
U twee vorige boeke (The Sex Lives of Cannibals: Adrift in the Equatorial Pacific
en word gestenig met barbare: 'n reis deur die eilande Fidji en Vanuatu) is geskryf oor periodes waarin u elders gewoon het. Lost on Planet China is ongeveer een reis, maar dit lyk asof dit meer aksie per bladsy inpak. Is dit net omdat China so verdoemend groot en oorvol is?
Of dit kan wees omdat die Chinese boek, meer as die eerste twee boeke, wat handel oor ver plekke en soort reflektiewe en essay-is, volg op die gevestigde konvensies van die reisgenre, waar die skrywer se beweging is die klein enjin wat die boek verder aandryf.
In die eerste twee boeke kon ek 'n hele hoofstuk oor iets klein hou - soos die kannibalisme wat byvoorbeeld die hondegemeenskap op die eiland Tarawa betref - en dit gebruik om 'n groter punt te maak oor die swaarkry van atollewe .
in Lost on Planet China Ek was verplig om dinge aan die gons te hou, deels omdat China, soos u opgemerk het, inderdaad 'n groot land is en om 'n ietwat omvattende boek daaroor te skryf terwyl ek probeer het om dit - die boek - op 'n hanteerbare grootte te behou, 'n rimpel tempo te gee.
Nadat ek besluit het om hierdie boek op 'n soort soort reis te skryf, was die faktor per bladsy 'n soort voorafbestemming, indien dit sinvol is.
Die aantekeninge in 'n kommunistiese land wat nie ondersoek geniet nie, sou my The Willies gee. Het u al ooit daaroor bekommerd geraak?
Een ding wat China uitstekend doen, is dat dit 'n onbehoorlike vermoë het om individue regtig, regtig klein te laat voel. Ek het gevoel soos 'n regmerkie aan 'n draak in China.
Alles oor die land - sy enorme bevolking, sy enorme bevolking, sy argitektuur, sy geskiedenis - kan 'n individu tot byna onbeduidendheid verminder.
Ek voel dus vry om die ou notaboek uit te ruk wanneer ek 'n noemenswaardige ervaring ervaar. Mense het inderdaad gereeld na die horlosie gekyk, terwyl ek gekrabbel het wat vir hulle die ondeurdringbare lyne en kolletjies is wat ons briewe vorm. Dit was vreemd verblydend die wete dat my skrywe vir hulle net so mistasties was as wat hul kalligrafie vir my was.
Ek het nogal geleer van spoeg uit u boek. Kan u aan die beginner verduidelik hoeveel daarvan in China aangaan?
Geen plek op aarde vier die loogie soos in China nie. Op enige gegewe oomblik in China, is daar miljoene mense wat enorme bolvormige sliergeel uithaal en hulle in groot aartsvyande verdryf totdat hulle op strate en sypaadjies spat. Dit word gedoen om medisinale redes, 'n manier om slegte elemente uit die liggaam te verdryf.
Die regering het opgemerk dat westerlinge die gewoonte vreemd en meer as 'n bietjie ysig vind, en daarom het hulle 'n veldtog onderneem om die spoeg te versmoor. Ek kan net hoop dat hulle misluk.
As u grootgeword het in 'n loogie-sensitiewe kultuur, om skielik 'n land teëgekom het met spoegbolletjies is dit een van die opwindende, swartwitpense ervarings wat die reis van tyd tot tyd so verblydend maak. Ek moet daarop let dat ek dit in die breë, filosofiese sin bedoel en nie as 'n onderskrywing van spitballe en dies meer nie.
Teen bladsy 50 het u die finansiële krisis wat in Amerika kom, voorspel, en het u tien maande vooruit gedoen (ek dink, as ek die sperdatums gepubliseer het). Tog lyk die meeste Amerikaners stomgeslaan oor wat aangaan. Is die meeste mense net so onkundig of is jy net so verlig?
Wat om hier te sê? Ek is nie gelukkig hiermee nie. Daar is geen gejubel nie. In werklikheid skrik dit my. Ek — die C-student in makro-ekonomie — kon dit sien kom, terwyl Ben Bernanke, Alan Greenspan, Hank Paulson et. al. kon nie. Elke Amerikaner moet bewe van vrees.
Maar waar ek dink dat ek die voordeel gehad het in terme van die voorspelling van akkuraatheid, was dat ek en my vrou van 2003-2005 huiseienaars in die groter Sacramento-omgewing was ('n lang, verleidelike verhaal) Dit het ons in die buik van die dier wat die huisborrel was, geplaas.
Ons luister twee jaar na barista's by Starbucks en gesels oor hul beleggingseiendom, en haarkappers by Great Clips bespreek hul dreigende aftrede noudat hulle twaalf huise in Kalifornië, Arizona en Florida besit.
Ek het begin wonder waar presies al hierdie huishoudelike geld vandaan kom, wat gelei het tot 'n ondersoek na die verbandmark en die verband-sekuritisasieproses.
Op geen enkele tyd het ek die Credit Suisse ARM-hersteltabel en die langtermyn Case-Schiller huisprysindeks bestudeer, en dit het my laat kyk na die historiese verband tussen huispryse en huishoudelike inkomste, en dit het nie lank voordat ek gekom het om die onvermydelike gevolgtrekking dat ons as 'n samelewing, as 'n volk, volkome geklee is.
Maar ek wens ek was verkeerd.
Yak: Heerlik of walglik?
Heerlik. Ek het egter met ander gepraat wat ongelukkig siek geword het deur die verbruik van yak. Ek dink egter nie dit is die jak se skuld nie.
Jy is 'n groot sissie as dit by vliegtuie kom. Hoe hanteer jy die feit dat jy soveel ure daaraan bestee het?
Die woorde "big sissy" onderskat die probleem. Ek het probleme met vliegtuie en na baie ure se bespreking met lugwaardinne en vlieëniers besef ek dat dit nie beter gaan word nie. Ek is net so bedraad. Daar is niks wat gedoen kan word nie. Dit kan 'n vrees vir 'n kwessie wees. Dit kan 'n verlies aan beheer wees. Ek is nie seker wat die oorsaak daarvan is nie.
Maar in elk geval, na baie ure van gesels met vakmanne in die lugreis, besef ek dat my DNA hom nie aan paniekvrye lugreise leen nie. Dus, as dit moontlik is, ry of neem ek die bus, of die ideaal, 'n trein. Maar gegewe wat ek doen, is ek natuurlik verplig om te vlieg.
En so klim ek op die vliegtuig omdat die alternatief - 'n hermetiese, stilstaande bestaan ​​- onaanvaarbaar is.
Ek hou u hardebandboek in my hande. Wat dink u van die feit dat die geskrewe woord die weg kan gaan van The Kindle, wat nie meer deur papier en gom (en 'n heuning-mosterdvlek) gebind is nie?
Miskien omdat ek die grootste deel van die negentigerjare in die buiteland was en daarom die groot sprong na die digitale era misgeloop het, bly ek ferm in die dooie boomkamp. Ek kan my nie 'n wêreld sonder fisieke boeke voorstel nie en ek verwag nie dat ek so 'n wêreld in my leeftyd sal sien nie.
Maar hey, wat ook al. As ander verkies om boeklengte op 'n skerm te lees, so moet u dit doen. Dit is nie asof die boekuitgewersbedryf bekostigbaar is om kieskeurig te wees nie.
Het u kinders 'n begrip van wat u doen?
Ja en nee. Dit is meer soos 'n seisoenale ding. Ek is meestal daar om die kinders skool toe te neem. Ek is daar om middagete te maak. Ek is daar om stories voor die middag te lees. Ek is daar om te help met die lego's en huiswerk. Ek is daar om rond te loop. Ek is daar vir aandete. En badtyd. En storietyd.
En dan is ek weg.
Vir 'n maand, twee maande, drie maande is ek weg, êrens aan die ander kant van die wêreld. En dan kom ek terug en dit is alles goed. En dan is daar die sperdatum wat ek geneig is om te mis, en alles gaan 'n rukkie hel toe. Uiteindelik is daar 'n boek. En dan begin ons opnuut.
Jy was net in Indië. Kom daar 'n boek? Hoe beoordeel hulle op 'n wêreldwye slymvlak?
Slegte is nie 'n probleem in Indië nie, so ek is nie seker of ek 'n boek daaruit kan haal nie. Ek spook.