Romeinse politici (illustrasie) - Inligting
Politieke geskiedenis van die Romeinse weermag
Rome se weermag was altyd styf gesluit by sy politieke stelsel. In die Romeinse koninkryk het die sosiale status van 'n persoon sy politieke en militêre rol beïnvloed, wat dikwels in gesinsgroepe soos die Julia georganiseer is. Hierdie stamme het dikwels 'n groot hoeveelheid mag gehad en was 'n groot invloed deur die Romeinse koninkryk in die Republiek. Die politieke stelsel was van vroeg af gebaseer op mededinging binne die regerende elite, die Patricians. Senators in die Republiek het hard meegeding om die openbare amp, waarvan die pos die mees gesogte was as konsul.  Twee is jaarliks ​​verkies om aan die hoof van die staat se regering te staan, en sou 'n konsulêre leër en 'n gebied kry waarin hulle veldtog sou neem.  Vanaf Gaius Marius en Sulla begin beheer oor die weermag gekoppel word aan die politieke ambisies van individue, wat lei tot die eerste triumviraat van die 1ste eeu vC en die gevolglike burgeroorlog van die keiser. Die laat Republiek en Ryk word toenemend geteister deur usurpasies onder leiding van of ondersteun deur die weermag, wat gelei het tot die krisis van die derde eeu in die laat ryk.
Lys van politieke partye in die Romeinse Ryk (Premysloides -dinastie)
Die Romeinse Ryk, en sy voorganger, die Romeinse Republiek, was die eerste lande waar sommige politieke groepe en faksies gevorm is. In die gevalle Republiek was dit Populares en Optimates. Populares en Optimates het gedaal met die opkoms van keisers en die Romeinse Ryk.
Tydens die staatsgreep voor die Nicea was Niceaanse lojaliste groot, los en toegewyde politieke vorming binne die Niceaanse ryk om die Romeinse Ryk en die keiserlike regering te herstel. Toe hul doel bereik is en Romanos op die troon gekom het, Venesië en Latynse Ryk verslaan en die heerskappy in Konstantinopel herstel het, val hierdie formasie uitmekaar en terwyl nuwe politieke formasies baie jare nodig was om 'n werklike vestiging te verkry, was daar reeds ideologiese en politieke verskille in Nicea -lojaliste en ineenstorting van Niceaanse lojaliste word beskou as die begin van die politieke faksie.
Faksies is eers ten volle erken tydens die keiserlike verkiesings van 1265. Hulle rol was egter baie dubbelsinnig. Keisers het "vrye" verkiesings toegelaat en verkiesings as 'n wenk oor die openbare mening toegelaat en dan sy eie beleid en bewind gedeeltelik aangepas. Behalwe die Interregnum -era, nooit in die geskiedenis van die Romeinse Ryk nie, het hierdie politieke faksies of hul opvolger werklike mag gehad, slegs indirekte invloed op die keiser en die keiserlike hof (slegs werklike mag was reg om hul verteenwoordiger in die keiserlike regering in die posisie van die eerste konsul van die keiserlike senaat te hê) ).
Vanweë die invloed van landdros Weng en tot post-interregnum-hervormings, het alle faksies 'n vorm van standpunte en opinies gehad oor die Chinese ideologieë van wettisisme en konfucianisme.
Aftokratorikós Fatría (Grieks)
Factio Imperialis (Vereenvoudigde Latyn)
Regerende keiser of keiserin
Romanos V (eerste)
Justin III (laaste)
Romanos V Angelos-Premysloides
Romeinse keiserlike party
Romeinse nostalgie (Romanisme)
Ortodokse Christendom (voor-Raad)
Imperial Orthodox Cult (na-Raad)
Politiek van die Romeinse Ryk
Die belangrikste politieke groep, maar slegs nie-verkose. Imperial Faction verteenwoordig die belange van keiser in die keiserlike senaat en is die mees lojale lojaliste. Hulle is ook gewild onder mense en in baie stede en provinsies word persone wat met die keiser ingeskakel is, verkies tot posisies van goewerneurs en burgemeesters.
Imperial Faction is oorspronklik verklaar as 'n informele groep naaste raadgewers en lojalis van Romanos V Angelos Premysloides en partyideologie is gevorm oor persoonlike oortuigings van die eerste keiser self.
Die belangrikste idees van Imperial Factions is imperialisme, royalisme en nostalgie om die voormalige Romeinse Ryk te herenig en te herstel.
Hulle ekonomiese teorie bestaan ​​uit 'n mengsel van merkantilisme, nasionale kapitalisme en nasionale liberalisme, verdediging van private eiendom van Romeinse burgers en streng reëls vir buitelandse handel.
Hoewel dit keiser Romanos V was wat die staatsmonopolie op buitelandse handel afgeskaf het, ondersteun Imperial Faction steeds nasionale handelsbeperkings en merkantilisme.
Party was ook 'pseudo-sekulêr'. Aan die een kant verklaar Romanos V godsdiensvryheid en laat toe dat die meeste godsdienste (behalwe Katolisisme en Soennitiese Islam) aanbid word. Aan die ander kant verklaar die keiser homself as verteenwoordiger van God en vergoddelik homself in die styl van ou Romeinse keisers.
In 1265 het die lidmaatskap van die party 50 000 lede bereik, die meeste van hulle in Konstantinopel, Thessaloniki en Nicea.
Ondanks die invloed van Weng, was Imperial Faction meestal 'n wettiese vorming.
Populares (vereenvoudig/klassiek Latyn)
Romeinse keiserparty (matige gewildheid)
Imperial Democratic Party (radikale gewildheid)
Geloofsbelydenis: wettig, pro-Confucian (minderheid)
Imperiale Ortodokse Christendom
Populares, soms "Popular Party", later "Popular Democratic Party", was 'n massaparty wat gou die meeste burgers van baie stede bymekaargemaak het. Die stigter van die party was beskadig, maar 'n lojale senator en eerste konsul Constantin Chadenos.
Populares het geskei van die Nicaanse lojaliste wat steun vir die nuwe keiser by arm klasse, werkers en arm dorpe bymekaargemaak het, en as verteenwoordigers van hierdie sosiale groepe het hulle ook hul ideologie gegrond.
Populares was egter ook radikale imperialiste en ondersteuners van Roman Nostalgia, anti-katolisisme en lojalisme. In die geval van Populares het dit twee oorsprong. Die meeste arm klasse is wreed onderdruk en verarm tydens die Latynse Ryk en die Katolieke heerskappy oor die Ryk, en ook Imperial Faction is 'n sterk historiese bondgenoot van Populares. Dit het sy oorsprong in die steun van Gaius Iulius Caesar en Augustus Octavianus van Populares.
As gevolg hiervan het Imperial Faction nooit 'n verbintenis met Optimates en Populares ten sterkste ondersteun nie.
Soos Imperial Faction, was hulle ekonomiese nasionaliste en proteksioniste, hulle het gepleit vir die herinstelling van die staatsmonopolie van buitelandse handel, maar hulle was onsuksesvol. Aan die ander kant was hulle baie suksesvol in die geval van gestigte vakbonde, sosiale komitees, regulering van slawerny (hul voorneme op grond van slawerny het egter gelei tot hoë werkloosheid en armoede, eerder as simpatie met slawe). Party ondersteun massiewe investering in infrastruktuurprojekte, ontwikkeling en was baie aktief in "Groot heropbou van Konstantinopel".
Party ondersteun nooit die sogenaamde "Menseregte" en humanisme (behalwe wetenskap en ontwikkeling). Populares was vaste vyande van vroueregte, algemene stemreg en minderheidsregte. Hulle was gevrees vir verval wat tot die val van die Ryk kan lei.
Optimaliseer (vereenvoudig/klassiek Latyn)
Burgerparty (matige Optimates)
Konserwatiewe Unie (radikale Optimates)
Geloofsbelydenis: Confucian-Legalistic syncresis
Ortodokse Christendom (amptelik), sekularisme (de facto)
Optimates, die belangrikste regse en liberale party wat gevorm is deur die verteenwoordiger van die Niceaanse senaatselite, Evangelios Porfyrius. Porfyrius was 'n invloedryke handelaar en verhuurder in Smyrna en was 'n harde kritikus van massiewe uitgawes, wat hom genoop het om by Nicea -lojaliste teen korrupte en tirannieke Alexios Obésus aan te sluit.
In sy "Manifesto of Responsibility" verklaar Porfyrius drie groot euwels van die Romeinse Ryk:
Imperialisme - massiewe militêre imperialisme het gelei tot uiterste besteding, korrupsie en die opbou van groot burokrasie.
Proteksionisme - inmenging deur die staat in die ekonomie verswak ekonomiese mag, produktiwiteit en welvaart.
Maatskaplike uitgawes - hoewel Porfyrius 'n soort sosiale sekerheid aanvaar het, het hy 'n verbod op voorgestelde pensioene, gratis gesondheidsorg en gratis onderwys ten gunste van liefdadigheidsondersteuning deur die staat versoek.
Waarskynlik die mees radikale en omstrede doelwit van Optimates was om die beleid van "gratis brood" vir arm klasse af te skaf en 'n beroep op die keiserlike regering gedoen om hierdie uitgawes vir toekomstige projekte en imperiale ontwikkeling te gebruik, eerder op onproduktiewe "gratis brood" -beleid. As alternatief vir hierdie beleid, het hulle voorgestel dat Gladiator Games her ingestel word en om kroeë, casino's en teaters te bou.
Optimates het gewaarsku oor uiterste begrotingstekort (twee miljoen Hyperpyrons toe die Ryk herbou is), groot skuld (ses tot tien miljoen Hyperpyrons) en massiewe hofbesteding (400.000 Hyperpyrons per jaar in 1252).
Ondanks hul ekonomiese beleid, was Party baie sterk en het sommige van die verkiesings gewen. Hulle grootste oorwinning was in die verkiesings van 1261, toe hulle 'n regering kon vorm en Empire kon dwing om burokrasie te vereenvoudig en uitgawes te verminder.
Party was liberaal, maar het enige pogings tot algemene stemreg gekritiseer en was versigtig oor vroueregte, het getroue minderhede en persoonlike liberalisme ondersteun. Tydens die Optimates-heerskappy van 1261-1265 en 1268-1277 kon Party die vervolging van verskillende minderhede en openbare onderwys (betaal) vir vroue afskaf (albei egter slegs as gevolg van toestemming van die keiser).
In konfuciaans-wettiese standpunte het Optimates die sinchronisasie van beide bereik. Hulle het ekonomiese standpunte van wettisisme en politieke aspekte van Confucianisme ingeneem.
Rizikó Syntiritikós (Grieks)
Ultraoptimate (vereenvoudig/klassiek Latyn)
Roman Imperial Party (matige ultrakonserwatiewe)
Imperial Democratic Union (radikale ultrakonserwatiewe)
Sosiaal: Uiterste regs
Geloofsbelydenis: wettisisme, anti-konfucianisme
Ultrakonservatiewe, ook Ultrakonservatiewe Party of Tradisioniste, is gestig deur Aristarchos Valden, nuut aangestelde Konstantinopel -patriarg, wat aktief deelgeneem het aan die bloedbad van Latyne in 1250 en 'n militêre veteraan was. Die meeste stigterslede was voormalige militêre veterane, veral van Cataphract en Imperial Navy.
Ultrakonservatiewe was nooit 'n groot party nie (behalwe 1282 toe hulle 45 senatore bereik het), maar na die meeste verkiesings is dit as moontlike koalisievennote beskou en beding.
Partyideologie was 'n mengsel van sosiale welsyn, ekonomiese proteksionisme, sosiale en ekonomiese verdediging van die Ryk en militêre imperialisme, jingoïsme en ambisies om Rome van Latyns te verower.
Party het ideologie van die "Militêre Genootskap" voorgestel as 'n samelewing wat gevorm is oor 'n alliansie tussen die keiserlike gewapende magte, werkers, handelaars en die keiserlike handelsonderneming onder die oppergesag van die Romeinse Ryk.
In 1252 het ultrakonserwatiewe weerwraak en pogrom teen katolieke in die Ryk gelei en 4000 katolieke doodgemaak en die meeste van die oorblywende kerke en kloosters vernietig. Keiser het hierdie slagting geïgnoreer en nooit ultrakonservatiewe gestraf nie.
Ultrakonservatiewe het ook groot invalle na die Balkan, verowering van Suid -Italië en strafekspedisie teen die Trapzunt -ryk voorgestel weens die afstigting van Trapzunt uit die Niceaanse Ryk en die Romeinse Ryk. Slegs die laaste is aanvaar en baie lede van die Party het aan die "Eastern Expedition" deelgeneem.
Aan die ander kant het die party die idee van 'Romeinse burgerskap' aanvaar en alle lojale burgers, ongeag hul persoonlike oortuigings, gerespekteer as hulle lojaal en patrioties teenoor die Romeinse Ryk was. Party was egter 'n sterk kritikus en vyand van die regte van vroue en minderhede. Die party het 'Constantinople Edict' gekritiseer en wou hierdie edik hervorm (Edict het Jode, Sjiïtiese Moslems, heidene en ander minderhede behalwe Katolieke toegelaat om hul godsdiens te bou en in die openbaar te aanbid, Ultrakonservatiewe wil slegs verdraagsaamheid hê, sonder om te aanbid).
Emperos Enosi (Grieks)
Unio Mercator (vereenvoudigde Latyn)
Roman Imperial Party (gematigde handelaars)
Burgerparty (radikale handelaars)
Romeinse nostalgie (romanisme),
In teenstelling met alle ander partye, is Merchant Union meer gevorm as 'n belangegroep, dan 'n ideologiese party. Met die opkoms van nasionale mercantilisme, minister Weng se ekonomiese en politieke hervormings en ingrypende veranderinge in die keiserlike samelewing, het 'n groot groep onafhanklike handelaars, ambagsmanne en burgers hierdie situasie gebruik in die stryd teen die oorheersing van gildes en die gilde -ekonomie.
Merchant Union, gestig deur die in Spanje gebore handelaar en ingenieur Benicio Torrez, aanvaar klassieke politieke idees van die Ryk soos Romanisme, anti-katolisisme en lojalisme, maar ondersteun ook ekonomiese liberalisme en fiskale konserwatisme.
Ekonomiese liberalisme was hul weg as gevolg van die stryd teen gildes, terwyl fiskale konserwatisme die verhoging van veranderlike belasting (veral tariefbelasting) moes voorkom.
In die buitelandse beleid ondersteun Merchant Union ekonomiese diplomasie, vreedsame betrekkinge en neutraliteit om 'n brug tussen Europa en Asië te kry. Hulle wou hierdie 'brug' skep deur tariewe te verlaag, gildes uit te skakel en grense oop te maak vir ekonomiese ruil.
'N Belangrike deel van hul ideologie was "Industrialisme", ondersteuning van Imperial Trade Company en die bou van massaproduserende handwerkfabrieke. Alhoewel hulle nooit die meeste van hul doelwitte bereik het nie, het industriële groei en die bou van groot ambagsfabrieke met 'n hoë opbrengs, wins en ekonomiese doeltreffendheid hul erfenis geword.
Om vreedsame naasbestaan ​​en internasionale samewerking te bewerkstellig, was Merchant Union ook 'n sekulêre party.
Fileléfthero Kómma (Grieks)
Factio Liberalis (vereenvoudigde Latyn)
Konserwatiewe Unie (gematigde liberale)
Burgerparty (radikale liberale)
Geloofsbelydenis: Confucianisme, anti-wettisisme
Liberale Party wat deur die Varangiaanse offisier Feodosios Ignatiev gestig is, was die mees sentrale party onder ander senaatspartye. Ignatiev, voormalige burgemeester van die Russiese provinsie Vaygach en eienaar van ambermyne, het geglo in desentralisasie en lokalisme, in die verhoging van plaaslike dorpe en provinsies se regte en posisie.
As voormalige Russiese burgemeester het Ignatiev die Liberale Party gevorm as 'n verteenwoordiger van die Russiese belange in die Romeinse Ryk, en die Party is in noue kontak met Russiese prinse en republieke.
In ekonomiese teorie is die Liberale Party 'n sterk landbou-georiënteerde party met 'n kiesersbasis in die armste landelike gebiede. As gevolg hiervan bepleit die Liberale Party verlaging of afskaffing van eiendoms- en grondbelasting en toenemende steun vir die landbou, wat die teenoorgestelde is van die Merchant Union en selfs Empire self.
Party ondersteun ook die keiserlike grondwet as 'n hulpmiddel vir stadige en matige liberalisering en demokratisering van die imperiale samelewing, maar twyfel nooit aan imperiale superioriteit en keiserlike majestraat nie.
Alhoewel liberale nooit 'n sterk posisie in die keiserlike senaat verkry het nie, is hulle een van die sterkste partye onder plaaslike politici.
Die Liberale Party ondersteun die Imperial Campaign of Rus en vier die oorwinning in die veldtog en in unie met die Republieke van Pskov en Novgorod.
Interregnum en die derde keiserlike burgeroorlog het tot chaos en gemors in die Ryk gelei, maar die ineenstorting van die Ryk is voorkom deur samewerking tussen ambisieuse keiser Theodora en Imperial Military.
Terwyl Interregnum in 1615 geëindig het, was die situasie nie stabiel nie en eers in 1642 is hervorm en sommige politieke partye in 'n nuwe politieke situasie herstel.
Keiserlike Rome en die Romeinse Ryk
Die einde van die Republikeinse Rome en die begin van die keiserlike Rome, aan die een kant, en die val van Rome en die oorheersing van die Romeinse hof in Bisantium, aan die ander kant, het 'n paar duidelike grenslyne. Dit is egter gebruiklik om die tydperk van ongeveer 'n half millennium van die Romeinse Ryk in 'n vroeëre tydperk, bekend as die Prinsipaat, en 'n latere tydperk as die Dominate, te verdeel. Die indeling van die ryk in die viermanreël, bekend as die 'tetrarchie' en die oorheersing van die Christendom, is kenmerkend van die laaste periode. In die vorige tydperk was daar 'n poging om voor te gee dat die Republiek nog bestaan.
Gedurende die laat Republikeinse tydperk het generasies van klaskonflik gelei tot veranderinge in die manier waarop Rome beheer is en hoe die mense na hul verkose verteenwoordigers gekyk het.Teen die tyd van Julius Caesar of sy opvolger Octavianus (Augustus), is die Republiek vervang deur 'n prinsipaal. Dit is die begin van die tydperk van die keiserlike Rome. Augustus was die eerste prins. Baie beskou Julius Caesar as die begin van die Prinsipaat. Sedert Suetonius 'n versameling biografieë geskryf het, bekend as Die twaalf keisers en aangesien Julius eerder as Augustus eerste in sy reeks kom, is dit redelik om dit te dink, maar Julius Caesar was 'n diktator, nie 'n keiser nie.
Byna 500 jaar het keisers die mantel aan hul gekose opvolgers oorgedra, behalwe toe die weermag of die praetoriaanse wagte een van hul gereelde staatsgrepe uitgevoer het. Oorspronklik het Romeine of Italianers regeer, maar namate die tyd en die Ryk versprei het, namate barbaarse setlaars meer en meer mannekrag vir die legioene verskaf het, het mense uit die hele Ryk keiser gekry.
Op sy sterkste het die Romeinse Ryk die Middellandse See, die Balkan, Turkye, die moderne gebiede van Nederland, Suid -Duitsland, Frankryk, Switserland en Engeland beheer. Die Ryk het handel gedryf tot in die noorde van Finland, na die Sahara in die suide in Afrika en in die ooste na Indië en China via die Silk Roads.
Keiser Diocletianus het die Ryk verdeel in 4 afdelings wat deur 4 individue beheer word, met twee keisers en twee ondergeskiktes. Een van die top keisers was gestasioneer in Italië, die ander in Bisantium. Alhoewel die grense van hul gebiede verander het, het die tweekoppige ryk geleidelik posgevat en teen 395 stewig gevestig. Teen die tyd dat Rome, in 476 nC, tot die sogenaamde barbaarse Odoacer 'val', was die Romeinse Ryk nog sterk in die oostelike hoofstad, wat deur keiser Konstantyn geskep is en herdoop is tot Konstantinopel.
Die Amerikaanse grondwet is groot skuld aan antieke Rome. Die stigters was goed vertroud met die Griekse en Romeinse geskiedenis. Leiers soos Thomas Jefferson en James Madison lees die historikus Polybius, wat een van die duidelikste beskrywings van die grondwet van die Romeinse Republiek uiteengesit het, waar verteenwoordigers van verskillende faksies en sosiale klasse die mag van die elite en die mag van die skare nagegaan het. Dit is nie verbasend dat vergelykings met antieke Rome in die beginjare van die Verenigde State algemeen was nie. En tot vandag toe is Rome, wie se 482 jaar lange Republiek, wat deur honderde jare van monargie en 1500 jaar van keiserlike bewind geboekstaaf is, steeds die langste wat die wêreld nog gesien het.
Alhoewel hy Rome nie direk met die Verenigde State vergelyk en kontrasteer nie, sê Watts dat wat in Rome plaasgevind het, 'n les is vir alle moderne republieke. Bo alles leer die Romeinse Republiek die burgers van sy moderne afstammelinge die ongelooflike gevare wat gepaard gaan met die goedkeuring van politieke obstruksie en die hof van politieke geweld, skryf hy. Die Romeinse geskiedenis sou nie duideliker kon aantoon dat, as burgers wegkyk terwyl hul leiers hulle met hierdie korrosiewe gedrag besig hou nie, hul republiek in lewensgevaar is. "
Hervormings aan die weermag het ook beteken dat diens nie meer voorbehou was aan die elite nie, wat eeue lank hul voorreg gebruik het om hul lojaliteit aan Rome te bewys. Vir armer soldate het diens egter 'n weg na rykdom geword. Hulle het begin reken op die buit, bonusse en geskenke van die grond wat hulle van hul dikwels ryk bevelvoerders ontvang het, wat beteken dat die lojaliteit van die Romeinse legioene mettertyd van die ryk na hul generaals verskuif het. Hierdie veranderinge het die weg gebaan vir 'n nuwe soort politiek, waar die oproer van die wrewel van die laer klasse en politieke vyande met semi-private leërs die norm geword het.
Dit was maar net die begin. In die volgende eeu sou Tiberius se broer Gaius Gracchus in konflik kom met die senaat na 'n soortgelyke populistiese konfrontasie. Die bevelvoerder Sulla sou legio's wat aan hom lojaal was, self na Rome self optrek en sy politieke mededinger Marius bestry, die eerste keer dat Romeinse troepe teen mekaar veg. Hy sou dan sy politieke vyande teregstel en straf. In die volgende generasie sou Pompeius en Caesar hul politieke tellings met Romeinse legioene vereffen, sou Octavianus en Marc Antony 'n leër teen die Senaat oprig, voordat hulle uiteindelik teen mekaar kon baklei en byna 500 jaar van die Republiek tot 'n bloedige (en verwarrende) gevolgtrekking kon bring.
Watts voer aan dat terwyl die senaat sy moord beveel het, dit Tiberius Gracchus was wat die gees uit die bottel laat kom het. Waarvoor hy die verantwoordelikheid moet dra, is dat hy hierdie baie aggressiewe en dreigende taal en dreigende houdings begin gebruik. Hy gebruik nooit geweld nie, maar daar is altyd 'n implisiete bedreiging. As dit nie vir my was nie, sou dinge buite beheer geraak het. ' En dit is anders, dit was nog nooit tevore gedoen nie. Wat hy voorstel, is hierdie politieke instrument van intimidasie en dreigemente van geweld. Later dink denkers dat dit eers daar is, selfs al kies ander dit nie, dan is dit daar vir altyd. "
Terwyl die lewe in Rome, met gladiatorgevegte, kruisigings en eindelose oorlog gewelddadig was, was Romeine eeue lank trots op hul republikeinse stelsel en was politieke geweld taboe. Die Republiek was die grootste deel van 300 jaar vry van politieke geweld. Mense wat polities betrokke is, vermoor mekaar nie en dreig nie om mekaar dood te maak nie. As hulle nie met mekaar saamstem nie, gebruik hulle politieke middele wat deur die republiek geskep is om politieke konflik te hanteer, sê Watts. As u een van die konflikte verloor, sterf u nie en verloor u nie u eiendom nie en word u nie weggestuur nie. Jy verloor net gesig en gaan aan. In die sin is dit 'n buitengewoon suksesvolle stelsel om kompromieë aan te moedig en konsensusopbou aan te moedig en meganismes te skep waarmee politieke konflikte vreedsaam beslis sal word. "
Wat beteken die verhaal van die Romeinse Republiek vir die Verenigde State? Die vergelyking is nie perfek nie. Die VSA het oor die eeue heen 'n deel van politieke geweld gehad en het min of meer herstel. Politici het gereeld met mekaar geveg (sien die Hamilton klankbaan, lied 15), en in die aanloop tot die burgeroorlog, die uiteindelike daad van politieke geweld, was daar 'n klopjag op Harper 's Ferry, Bleeding Kansas, en die nabye moord op Charles Sumner in die kamer van die senaat. Joanne B. Freeman, skrywer van Bloedveld, 'n geskiedenis van geweld in die kongres voor die burgeroorlog, vertel Anna Diamond by Smithsonian sy het ten minste 70 voorvalle van gevegte onder wetgewers gevind, waaronder 'n massa -geveg in die huis, hoewel hulle dikwels probeer het om die konflikte op te stel. Dit is alles versteek tussen die lyne in die kongresrekord, en dit kan sê dat die gesprek onaangenaam persoonlik geword het.
Toe akteurs politiek en komedie in antieke Rome vermeng
Die anti-Romeinse sentiment het moontlik hoogty gevier deur Asculum, 'n stad aan die Adriatiese kus van die Romeinse Ryk, maar dit was nog steeds geen grap nie. Die politiek in die eerste eeu v.G.J., toe Asculum en ander Italiaanse stamme in opstand kom teen die Ryk in die sogenaamde Sosiale Oorlog, was geen grap nie.
Maar dit het komici en akteurs steeds nie verhinder om politiek in hul optredes te spuit nie, dikwels op eie risiko. In 'n verhaal vertel deur Diodorus Siculus in Geskiedenisbiblioteek, 'n kunstenaar beeld 'n anti-Romeinse standpunt uit, net om deur die Romeinse soldate daarvoor vermoor te word. In die volgende daad kondig 'n komediant aan die skare aan, en ek is ook nie 'n Romein nie. Ek reis deur Italië en soek na guns deur mense te laat lag en plesier te gee. So spaar die swaeltjie wat die gode toelaat om veilig in al u huise te nestel. " Gelukkig is daar aan sy versoek gehoor gegee en het hy die ervaring oorleef.
Die Antieke Romeine het baie verskillende teateroptredes geniet, van klassieke teaterkomedies tot die meer onvoorspelbare optredes van akteurs wat kort sketse gemaak het en fisieke humor gebruik het. Die vroegste optredes is afkomstig van 'n stad in die suide van Italië met die naam Atella in die 4de eeu v.C. Dit was eers tot 346 v.C. dat die Romeinse historikus Livy skryf oor optredes in die regte Rome, as deel van 'n godsdienstige fees om te versoek dat die gode die plaag afweer. Maar oor die algemeen word teater en komedie as aanbiddingsdade beskou.
In teenstelling met die amfiteaters van Griekse optredes, is optredes opgevoer in tydelike teaters wat oop is vir die elemente. Pompeius het in 55 v.C. die eerste geword wat 'n permanente teater in Rome opgerig het, gebou van klip en sitplek vir duisende toeskouers. Namate teater ontwikkel het, het komedies by openbare speletjies begin plaasvind. Die meeste komediante was swak betaal, maar buitengewoon gewilde mense soos Aesopus en Roscius, wat in dramas en komedies opgetree het, volgens George Duckworth's Die aard van die Romeinse komedie.
Daar is 'n paar voorbehoude by die verstaan ​​van die politieke komedie van antieke Rome. Eerstens, hoe graag ons ook al die Romeinse humor wil interpreteer deur die lens van moderne smaak en kultuur, skei 'n kloof van 2 000 jaar ons. Selfs gewilde humor van 'n paar dekades gelede kan vandag nie 'n glimlag ontlok nie, dus is dit onregverdig om te verwag dat komedie van twee millennia gelede sou ophou. Soos klassieke professor Gregory Hays skryf in die New York Review of BooksBy die bestudering van ander kulture is ons vasgevang, soos die antropoloog Clifford Geertz dit eens gestel het, tussen die troosvolle vroomheid dat ons almal soos mekaar is en die kommerwekkende vermoede dat ons dit nie is nie.
Tweedens is die onbeantwoorde vraag waarvan die Romeine komedie gemaak en verbruik het. Die oorlewende rekord bevoorreg onregmatig mense, burgermanne en geletterde burgermanne in Rome, ", sê C.W. Marshall, professor in Grieks aan die Universiteit van British Columbia. Die rekord skeef na 'n klein deel van die samelewing. "
Ongeag hul sosiale gestalte, het "komedie " nie noodwendig bedoel waaroor ons vandag as komedie dink nie, en komediante was dikwels kunstenaars wat nie-tragiese werk aangepak het. Komiese digters gebruik woordspelings en woordspel, net soos mimiek. Dit was geen stille kunstenaars soos Marcel Marceau nie, maar eerder die ekwivalent van sketskomediante en hul getalle het selfs vroue ingesluit. Hul optredes is grotendeels geïmproviseer en het gesigsuitdrukkings en kostuums gebruik om almal na te boots en te bespot, van pompeuse politici tot rustieke toeriste.
In die vroeë 200's en laat 100's v.G.J. het komiese dramaturge Plautus en Terence meer as 25 toneelstukke saam geskryf en die vroegste volledige Latynse tekste. Komedie maak 'n grap oor ons omdat ons onsself wou vashou, omdat ons gedink het dat ons identiteit stabiel is, skryf Alison Sharrock, professor in die klassieke universiteit van Manchester. Lees Romeinse komedie: poëtika en speelsheid in Plautus en Terence. Met ander woorde, komedie was deels snaaks omdat dit die Romeinse verwagtinge verhoog het, of dit beteken dat 'n prostituut as 'n dame vermom moet word of 'n slaaf hul meester moet uitoorlê.
Na die dood van die twee vaders van die teaterkomedie, gebruik hul opvolgers honderde jare lank humor om verwagtinge te bevorder, die Romeinse samelewing teë te staan ​​en die politieke diskoers van die dag aan te spreek. Neem Seneca die Jongere, 'n filosoof en adviseur van keiser Nero. In 54 G.J. skryf Seneca 'n kort stuk met die naam Die Apocolocyntosis, wat die onlangs vermoorde keiser Claudius bespot het.
In die toneelstuk het Seneca baie vaardig en goddeloos gespot met Claudius, baie fisiese en geestelike kwale, waaronder spraakgebrek en fisieke swakheid, skryf klassisist H. Mac L. Currie. Seneca het Claudius se voorliefde vir dobbelsteen -speletjies gebruik (wyle keiser het 'n boek oor die onderwerp geskryf en selfs sy waentjie laat uitrig sodat hy onderweg kon speel), as 'n nare straf vir die ontslape keiser: 'n dobbelsteenbeker sonder 'n bodem . Seneca kon wegkom met sulke jabs omdat sy borg die opvolger van die keiser was.
Terwyl Seneca sy pen gebruik het om gelag en bespotting op te wek en dit relatief straffeloos gedoen het, was ander komediante nie so gelukkig nie. Om 'n komiese kunstenaar te wees in plaas van 'n skrywer, het 'n groot nadeel gehad: dit beteken dat u nie 'n burger kon wees nie. Kunstenaars was een van die infamis, en kon hulself nie burgers van Rome noem of enige van die gepaardgaande voordele kry nie, soos die beperkte vorm van politieke verteenwoordiging wat ander geniet het. Dit het beteken dat die meeste komediante wat opgetree het, voormalige slawe was of mense wat geen burgerskap kon verloor nie.
Vir die skaars komediant wat uit die stryd gewerk het, was daar geen belofte om die hoër sosiale status te behou nie. In 46 v.G.J. eis Julius Caesar dat een van die groot mimiekskrywers van destyds, Decimus Laberius, sou optree in 'n soort stand-up geveg van mimiek. Laberius sou te staan ​​kom teen 'n Siriese eks-slaaf genaamd Pubilius. Laberius was nie te gretig om sy rang te verloor nie, maar hoe kon hy nee vir die keiser sê? So verskyn Laberius, geklee in die uitrusting van 'n Siriese slaaf om sy mededinger te bespot, en sê "Burge, ons verloor ons vryheid, " sowel as " Hy wat baie vrees, moet baie vrees. " Terwyl Laberius het die kompetisie verloor, hy is eintlik deur Caesar beloon sodat hy sy burgerskap kon terugkoop.
Dit is 'n interessante voorbeeld van 'n komediant wat spontaan deelneem aan 'n kritiese politieke diskoers teen die magtigste persoon ter wêreld, sê Marshall. Dit het moontlik nie presies op hierdie manier gebeur nie, maar die waardes wat die verhaal verhef, is wat die Romeine gedink het die doel van komedie moet wees om die waarheid aan bewind te spreek.
Tog was die lag nie net 'n hulpmiddel vir die onderdruktes nie. Vir elke lag in die gesig van outokrasie is daar weer 'n gelag deur die magtiges ten koste van die swakkes, " skryf die klassieke historikus Mary Beard in Lag in antieke Rome: oor grappies, kielies en krake. Romeine het grappies en gelag gebruik om onder meer te spot met die fisies misvormde en die vroulike. In 'n aantal toneelstukke kry die herhalende karakter van die "parasiet " kos deur 'n beskermheer bloot omdat hy vir sy grappies lag en soms vertel.
In moderne liberale demokrasieë is komediante vry om hulself polities uit te spreek. Maar in antieke Rome weerspieël die risiko's van koms ter wille van komedie die verhale van komediante in die outokrasieë van vandag. Neem die Egiptiese komediant Bassem Youssef. Die voormalige chirurg het 'n vertoning aangebied wat die Egiptiese president, Mohamed Morsi, en godsdiensleiers geteiken het vir kritiek, met verwysing na die versuim van die president om veldtogbeloftes en die misbruik van mag van die Moslem -broederskap na te kom. Toe die al-Sisi-regering (onder leiding van 'n president wat deur 'n staatsgreep aan bewind gekom het) die uitsending van die vertoning van Youssef begin onderbreek of uitstel, en toe kom 'n uitspraak waarin hy sê dat hy miljoene aan sy ou netwerk skuld, vlug Youssef.
Tog is lag soms beter as niks. As die lewe vir u outokrate was, moes u dit soms in 'n grap verander. Een reaksie deur die ontevrede was geweld, sameswering of opstand, en#8221 skryf Beard oor antieke Rome. 'N Ander een sou weier om dit ernstig op te neem. "
Romeinse leiers: die 10 grootste generaals agter die ryk
Vanaf die stigting van die Romeinse Republiek in 509 v.G.J., deur die hoogtepunt van die Romeinse Ryk omstreeks 117 nC, en selfs tot die val van Rome en die aanvaarding van Konstantinopel as sy hoofstad in 330 nC, speel oorlog 'n sleutelrol in die uitbreiding van Rome oor die noordelike halfrond. Die Romeine het op groot skaal landroof onderneem, hul suksesse was nie net die politieke vermoëns van hul elite nie, maar ook hul militêre mag en die strategiese vermoë van hul generaals. Hulle was verantwoordelik vir die uitbreiding van die Republiek en die Ryk deur oorlog, en geleidelik het hulle die "Romanisering" van die provinsies voltooi.
Alles het glad nie verloop nie: die Romeine het die Germaanse stamgenote misluk tydens die Slag van die Teutoburg-woud (9 nC), waar hulle drie vol legioene verloor het (na raming het 15-20 000 soldate hul lewe alleen tydens hierdie geveg opgegee). Dit het berou by Augustus gebring toe hy van die nederlaag hoor (die Romeine het nooit weer probeer om oos van die Ryn te stoot nie, behalwe vir vergelding). Maar daar kan nie ontken word oor die groot suksesse wat die Romeine behaal het in groot dele van die vasteland van Europa, Brittanje, die Midde -Ooste en Noord -Afrika nie.
Hier, Oorlogsgeskiedenis kies tien van die invloedrykste generaals in die Romeinse militêre geskiedenis ...
'Scipio Africanus Freeing Massiva ' deur Gianbattista, Giambattista Tiepolo, 1719 en 1721
10. Scipio Africanus (236-183 v.C.)
Generaal van die Republiek
Scipio het op 'n vroeë ouderdom bevel oor die Romeinse leërs in Spanje - hy was net 25 jaar oud toe hy in opdrag van Rome die Karthagers en hul leier, Hannibal, verslaan het. Op hierdie tydstip was laasgenoemde in Italië gestasioneer, waar hy 'n byna ondeurdringbare verdediging gevestig het, sodat Scipio Hannibal se basis in Spanje aangeval het, ondanks 'n vorige mislukte poging waarin albei die Romeinse bevelvoerders doodgemaak is. Scipio was egter suksesvol, hy verower die Kartago -hoofkwartier in Cartagena in 209 vC en, 'n jaar later, vang Hannibal se broer, Hasdrubal, deur die sterkte van sy magte te vermom (om swaar gewapende en gepantserde troepe agter 'n voorste skerm van ligte infanterie weg te steek).
FinScipio se beste uur het egter gekom tydens die Slag van Zama in Noord -Afrika in 202 VHJ, waar hy uiteindelik daarin geslaag het om Hannibal self te verslaan, wat sy ou vyand se terugkeer na Kartago aan die rand van die meer gedwing het Tunis. Die Karthagiese bevelvoerder het woedende oorlogsolifante gebruik in 'n poging om Scipio se troepe te troep, maar die Romeinse generaal het sy manne eenvoudig beveel om geledere oop te maak, sodat die diere kon deurtrek sonder om groot slagoffers te veroorsaak. Hannibal is later gedwing om 'n vreedsame wapenstilstand met Rome te maak, wat 'n einde maak aan die 17 jaar lange Eerste Puniese Oorlog.
'Marius Te midde van die ruïnes van Kartago ' deur John Vanderlyn, 1832
9. Gaius Marius (157-86 vC)
Generaal en konsul van die Republiek
Marius word toegeskryf aan 'n aantal aksies wat 'n beduidende invloed gehad het op die transformasie van die Romeinse beskawing van Republiek na Ryk. Hy het toegelaat dat Romeine wat nie land het nie, by die weermag aansluit (voorheen moes hulle eiendom besit). Terselfdertyd het hy die wet verander sodat soldate hul eie toerusting moes dra (sulke manne het bekend gestaan ​​as "Marius 'Mules"). Hy beklee ook die verkose amp van konsul sewe keer vanaf 107 VH ongekend - alhoewel die posisie toenemend outokraties geword het, met sy "verkiesing" meer te doen met die toekenning van noodmagte om indringende hordes te bekamp as met die toepassing van die grondwet.
Marius het ook in verskeie veldtogte naam gemaak as 'n generaal van groot insig, veral in Afrika en teen Duitse stamme. Berug dat hy die Teutones verslaan het toe hulle na Italië gevorder het (die stam het 'n tweeledige aanval op die land afgesluit met 'n mede-Germaanse stam, die Cimbri, vanuit hul posisies in Gallië), wat die hordes aan die rand van die Alpe en 'n hinderlaag lok die dood van 'n bekende 100.000 indringers.
'N Vermeende borsbeeld van Lucius Cornelius Sulla, München Glyptothek
8. Lucius Cornelius Sulla (138-78 vC)
Generaal en konsul van die Republiek, en diktator van Rome
Ondanks die geboorte in armoede, behaal Sulla rang in die Romeinse leër en word hy 'n noodsaaklike rat in die oorwinning van die Jugurthine -oorlog. Jugurtha, hoof van die Numidiërs, het die Romeinse besluit verweer deur Numidia onder sy koninklike familie te verdeel. Rome het teruggekap, die leier verslaan en hom in ballingskap in Mauretanië verdryf. Sulla het 'n ooreenkoms aangegaan met Bocchus, die koning van Mauretanië, wat Jugurtha aan die Romeine oorhandig het, wat die oorlog bloedloos beëindig het. Sulla is in die senaat geprys. Hy het daarna saam met Marius geveg teen die indringers van Cimbri en Teutone, voordat hy politieke posisies ingeneem het-insluitend dié van die konsul na sy pogings as generaal tydens die sosiale oorlog van 91-88 vC.
Sulla word die eerste generaal wat na Rome marsjeer, in reaksie daarop dat Marius hom effektief van sy bevel ontneem het. Ondanks dat verskeie van sy bevelvoerders geweier het om saam met hom te gaan, het hy daarin geslaag om Marius uit die stad te dwing, hoewel Marius later sou terugkeer en die mag sou aanvaar terwyl Sulla 'n veldtog in Asië begin. In 82 VHJ marsjeer Sulla 'n tweede keer na Rome, met sy sukses wat daartoe lei dat die senaat hom as diktator aanstel, wat 'n onbeperkte mag meebring.
Senatore besoek Gnaeus Pompeius Magnus om hom aan te spoor om diktator te word
7. Gnaeus Pompeius Magnus (106-48 v.C.)
Politieke en militêre leier van die Romeinse Republiek
Afkomstig van 'n ryk provinsiale agtergrond, was Magnus - oftewel "Pompeius die Grote" - een van die hoofleiers gedurende die laaste dekades van die Romeinse Republiek, en die bekendste generaal van Rome tydens die sluiting daarvan. Hy het eers die politieke toneel betree deur troepe in te samel om Sulla te help om Rome in 83 vC van die Mariane te bevry. Hy het gehelp om hulle te verslaan en die bynaam "tienerslagter" gekry. Toe seerowers later in 67 v.C. die mielievoorraad van Rome begin bedreig het, het Pompeius die bevel gekry oor 120 000 soldate en 500 skepe. Hy het die probleem binne drie maande opgelos deur die Middellandse See in 12 gebiede te verdeel.
Pompeius het later saam met Julius Caesar en Crassus die eerste triumviraat gevorm en trou met Caesar se dogter, Julia, om die alliansie te sluit. Toe Julia egter in 54 vC sterf, ontstaan ​​daar 'n kloof tussen Pompeius en Caesar, wat in 'n oorlog was. Caesar seëvier en Pompeius vlug uiteindelik na Egipte, waar hy by sy aankoms vermoor word.
Vercingetorix gooi sy arms neer vir die voete van Julius Caesar, skildery deur Lionel Royer.
6. Gaius Julius Caesar (100-44 vC)
Waarskynlik die bekendste van al die Romeine, want as politikus was Caesar die eerste keiser in alles behalwe die naam. Na sy verowering van Gallië, wat Rome se gebied tot by die Engelse kanaal en die Ryn uitgebrei het, het hy die eerste Romeinse generaal geword wat beide oorgesteek het toe hy 'n brug oor die Ryn gebou het en die eerste inval in Brittanje uitgevoer het. Hierdie prestasies verleen aan Caesar ongeëwenaarde militêre mag, wat dreig om Pompeius en sy senaat te oorskadu. Pompeius beskuldig Caesar van insubordinasie en verraad, en beveel hom om sy leër te ontbind en na Rome terug te keer. Caesar het geweier en het sy leër in 49 vC in 'n burgeroorlog gelei, waarin hulle geseëvier het.
As diktator in Rome het Caesar die kalender opgeknap, begin met die bou van 'n basiliek en 'n nuwe muntstuk met sy kop daarop uitgegee. Hy is in 44 vC vermoor, en sy dood het die einde van die Romeinse Republiek laat neerkom.
Die banket van Mark Antony en Cleopatra ' deur Francesco Trevisani, omstreeks 1705-1710
5. Marcus Antonius (83-30 vC)
Deur baie beskou as die grootste Romeinse generaal, het Mark Antony sy loopbaan as 'n offisier in Egipte begin. Tussen 54-50 vC dien hy onder Julius Caesar en word hy een van sy betroubaarste beamptes. As gevolg hiervan het Antony by die moord op Caesar Rome se leier geword, met die nadoodse seun van Caesar, Octavianus, as sy grootste mededinger. Die tweede triumviraat is gevorm deur Antony, Octavianus en Lepidus, met Antony wat die oostelike helfte van die Romeinse Ryk in besit geneem het, en Octavianus die grootste deel van die weste. Spanning tussen die twee mans was egter byna onmiddellik duidelik.
Antony trou met Octavian se suster, Octavia, maar neem later Cleopatra, koningin van Egipte, as sy geliefde en vrou. Dit het beteken dat hy sy alliansie met Rome verloor het. Toe daar oorlog ontstaan ​​tussen die twee mans, is Antony verslaan, en hy en Cleopatra vlug na Egipte, waar hulle selfmoord pleeg
'N Borsbeeld van Marcus Vipsanius Agrippa, ongeveer 25–24 vC
4. Marcus Vipsanius Agrippa (63-12 v.C.)
Generaal en konsul van die Ryk
Marcus Vipsanius Agrippa was nie net die belangrikste militêre adviseur van Octavianus nie, maar ook generaal van die skeepvaartvloot van die Romeinse Ryk en was hy verantwoordelik vir die bou van die Portus Julius -hawe, wat by Lucrinus Lacus en die Avernusmeer aangesluit het, sodat Rome se skepe effektief teen Sextus Pompey verdedig kon word vloot. Agrippa en Octavianus het saam geveg in baie land- en see -gevegte regoor die Ryk, insluitend Gallië, Germania en waarskynlik Afrika, waar eersgenoemde moontlik in een van die burgeroorloë teen sy broer geveg het (hoewel dit nog nooit gestaaf is nie) .
Agrippa was net so bekend vir sy burgerlike pligte as vir sy militêre bedrywighede. Hy was verantwoordelik vir die koördinering van herstelwerk en verbeterings aan die waterwerke van Rome, die opknapping en uitbreiding van die Aqua Marcia-akwaduk en die bekendstelling van water aan nuwe dele van die stad. Toe Augustus aan bewind kom, werk Agrippa nou saam met die keiser, herstel strate en geboue en organiseer feeste vir die inwoners van Rome. Augustus het Agrippa 'n kompliment toegedraai toe hy later gesê het: 'Ek het die stad van baksteen gevind, maar dit van marmer gelos.'
'The Death of Germanicus ' deur Nicholas Poussin, 1627
3. Germanicus Julius Caesar (15 vC-19 nC)
Die seun van Drusus, Caesar, volg in sy pa se voetspore en word een van die mees gevierde generaals in Rome. Hy is in 14 nC aangestel as bevelvoerder van die magte in Germanicus, na die dood van Augustus. Nadat hy 'n opstand onder die agt legioene wat hy beveel het, vernietig het, marsjeer hy na Teutoburg Forest, toneel van 'n geveg in 9 nC. Daar begrawe hy die bene van gevalle Romeinse soldate, voordat hy die Cherusci -stam agtervolg en baie doodmaak in 'n daad van wraak.
In 16 nC bewys hy weer sy strategiese vermoë toe hy in die Slag van die Weserrivier teen 'n Duitse alliansie te staan ​​kom, en duisende Duitse troepe word doodgemaak in vergelyking met geringe Romeinse verliese.
'N Standbeeld van Gnaeus Julius Agricola wat uitkyk op die Romeinse baddens in Bath
Generaal van die Ryk en Goewerneur van Brittanje
Agricola was die generaal wat Brittanje verower het - en nie net dele nie, maar alles, deur gevegte regoor die land te beveg en as uiteindelike goewerneur 1300 myl paaie neer te lê en ten minste 60 forte te bou.
Na sy amp in Rome, is Agricola deur keiser Vespasianus gestuur om in Brittanje as kommandant te dien. Later word hy goewerneur en word beveel om die hele eiland te verower. Met sy leër na die noorde van Skotland, vestig Agricola forte oor 'n groot deel van die laaglande en stel romaniseringsmaatreëls in, wat gemeenskappe aanmoedig om dorpe te bou volgens die Romeinse model en die seuns van die inheemse adel op die Romeinse manier op te voed. Hy het ook die prefek van die vloot in die noorde van Brittanje opdrag gegee om aan die noordelike kus te vaar, wat vir die eerste keer bevestig het dat Brittanje in werklikheid 'n eiland is. Agricola is in 85 nC uit Brittanje teruggeroep, die gerug was dat keiser Domitianus jaloers was op sy suksesse.
Nero Claudius Drusus in Pariaanse marmer, omstreeks 9 v.C. – 2 n.C.
1. Nero Claudius Drusus (38-9 v.C.)
Generaal van die Ryk
Rome is beroof van een van sy beste generaals toe Drusus dood is 'n maand nadat hy van sy perd geval het terwyl hy probeer het om Duitsland in te dring. Hy was net 29. Die broer van Tiberius - wat keiser geword het - word gesê dat Drusus die seun van keiser Augustus was, hoewel sy vader amptelik as Tiberius Claudius Nero aangehaal is. Hierdie gerug is deur Drusus aangemoedig, omdat dit hom in direkte afstamming van Augustus geplaas het.
Drusus se militêre vaardigheid het homself gedemonstreer tydens sy uitstappies na Duitsland. Hy was die eerste Romeinse generaal wat suksesvolle veldtogte oos van die Ryn onderneem het en sy troepe tot by die Weser- en Elbe -riviere gestoot het. Die stamme Sicambri, Batavi, Frisii en Chatti is almal in 11 vC deur sy leër onderwerp en 'n jaar later het hy die stam Mattiaci, Marcomanni en Cherusci verslaan. Alhoewel hy vir die konsul verkies is, het hy verkies om nog 'n keer na Duitsland te ry, waar hy sy vervaardiger in 9 vC ontmoet het.
Teken in op History of War vir meer inligting oor die krygers van die antieke wêreld en laat dit direk by u huis aflewer.
Romeinse perspektiewe: Studies in politieke en kulturele geskiedenis, van die eerste tot die vyfde eeu
In plaas van 'n versameling uiteenlopende essays te versamel, het John Matthews, een van die voorste Romeinse historici van ons generasie, slegs die onderwerpe uit sy lang en gesogte loopbaan sorgvuldig gekies wat hom in staat sal stel om 'n spesifieke tema te beklemtoon: die 'vorming van die kulturele perspektiewe waarbinne tydgenote die wêreld waarin hulle geleef het beskou het, dit wil sê om nie net te verstaan ​​wat ons bronne sê nie, "maar waarom hulle dit sê soos hulle doen." (viii) Hierdie doel is beslis uiters belangrik vir ons begrip van antieke geskiedenis, maar dit is moeilik om te bereik, aangesien dit nie net 'n hoë mate van analitiese gesofistikeerdheid vereis nie, maar ook die toepassing van sodanige analise op bronne wat is inherent moeilik om te interpreteer. Die skrywer slaag nietemin wonderlik in hierdie poging, met die gevolg dat die leser geweldig baat by Matthews se geleerdheid en 'n wye verskeidenheid belangstellings.
Die bundel bestaan ​​uit 17 opstelle wat tussen 1974 en 2009. geskryf is. Van hierdie totaal het 11 reeds in vroeëre konferensieverrigtinge en ander versamelings verskyn, maar is in hierdie bundel hersien en weer gepubliseer om dit toegankliker vir 'n groter publiek te maak. Hoofstukke is volgens onderwerp gegroepeer in 'n diachroniese rangskikking wat van die vroeë Prinsipaat tot in die vyfde eeu beweeg.
As ons eers kyk na die voorheen gepubliseerde essays, vind ons twee van hulle behandel moderne historici wat baie bewonder word deur Matthews-Edward Gibbon, die groot 18de-eeuse historikus van antieke Rome, en Ronald Syme, die bekendste antieke Romeinse historikus van die 20ste eeu .In "Gibbon en die latere Romeinse ryk: oorsake en omstandighede" (hoofstuk 1) beweer Matthews vasberade dat Gibbon, hoewel hy slegs literêre bronne tot sy beskikking gehad het, veel meer was as 'n historikus van agteruitgang, maar hy was in staat om 'n optimistiese werk wat meer afgestem was op historiese oorsaak en omstandighede as wat 'n man van sy tyd verwag het of waarvoor ons hom in die algemeen eer gee. In 'Ronald Syme, Konstantyn die Grote en die Tweede Romeinse Revolusie' (hoofstuk 3) beweer Matthews dat Konstantyn 'n ander Augustus vir Syme kon voorsien het, en die onderwerp vir 'n sekonde Romeinse Revolusie, hierdie keer met Ammianus Marcellinus in plaas van Tacitus as gids. Die idee is aantreklik, veral omdat, soos Matthews toon, die vierde eeu al die elemente bevat wat Syme die interessantste gevind het - "burgeroorlog, dinastiese omwenteling, sosiale verandering, stelselmatige propaganda en die oordrag van mag na nuwe groepe" ( 49) - kenmerke, nie toevallig nie, wat ook duidelik was in die opkoms van die fascisme in Europa in die dertigerjare tydens Syme se eie intellektuele vorming.
Drie addisionele opstelle fokus op sommige van die diepste belangstellings van die skrywer - die politieke, sosiale en kulturele lewe van die vierde eeu. "Ammianus en die ewigheid van Rome" (hoofstuk 9) voer aan dat Amminus se siening van die urbs aeterna was nou gekoppel aan die sorg waarmee keisers en hul ondersteuners die ryk beskerm het. Matthews voer noukeurig aan dat een groep wat Ammianus in hierdie skema nie hoog geag het nie, Christene was, wie se aanspraakmakers op die pous grotendeels gemoeid was met die skyn van die stedelike lewe, waardeur hulle hulself onwaardig gemaak het van die ideale van Ammianus se Rome. In "The Letters of Symmachus" (Hoofstuk 10) bied Matthews 'n genuanseerde rehabilitasie van Symmachus as briefskrywer wat nie net baie onthul oor die sosiale, politieke en diplomatieke horisonne van die vierde eeu nie, maar ons ook 'n kritiese lens bied waardeur om die kuns van die handhawing van sosiale verhoudings in 'n tydperk van verandering en konflik waar te neem. In "Vier begrafnisse en 'n huwelik: hierdie wêreld en die volgende in die vierde-eeuse Rome", (Hoofstuk 11), toon Matthews aan hoe vier troues en een begrafnis van vierde-eeuse elite, beide heidens en Christene, baie onthul oor die ooreenkomste en verskille in die konsep van lewe op aarde en verder onder skrywers van hierdie tydperk. Hier is veral opmerklik die skrywer se hoogs kritiese beoordeling van Jerome, een van die belangrikste bronne vir hierdie onderwerp, wat Matthews nie as 'n sleutelspeler in die bekering van die laat-Romeinse aristokrasie beskou nie, maar as 'n propagandis en selfpromotor wat hom nie verontagsaam het nie die bedoelde betekenis van 'n teks wat by sy eie doelwitte pas.
'N Laaste opeenvolging van vier opstelle is die tema van die laat -Romeinse reg, 'n ander gebied waarin Matthews gedurende sy loopbaan aansienlike bydraes gelewer het. Hier vind die leser baie waarde oor onderwerpe soos die uitdagings wat die Romeinse reg vir die historikus bied, beide in die algemeen ("Romeinse reg en Romeinse geskiedenis" [Hoofstuk 13]) en in die geval van 'n spesifieke skrywer ("Ammianus on Romeinse reg en prokureurs "[Hoofstuk 14]), sowel as die belangrike plek van die Romeinse reg in die 'post-Romeinse' periode ('Romeinse reg en barbaarse identiteit in die laat-Romeinse weste' [Hoofstuk 15], en 'Interpretasie van die Interpretasies van die Breviarium of Alaric "[Hoofstuk 16]). Onder die opstelle wat vir die eerste keer in hierdie bundel verskyn, word 'n mens aanvanklik getref deur die diversiteit van Matthews se belange. Dit blyk duidelik uit onderwerpe wat handel oor die aard van mag in die oudheid ("Power in the Classical World-A Three-Cornered Dialogue: Thucydides, Thomas Hobbes, Tacitus" [Hoofstuk 2]) Latynse inskripsies ("A Last Will and Testament" [Hoofstuk 6]) die historiografie en prosopografie van die vroeë Ryk, ("Tacitus, Acta Senatusen onderskeidelik die inhuldiging van Tiberius "[Hoofstuk 4] en" Ses verhale van die ruiterorde "[hoofstuk 5]), kartografiese interpretasie (" Die kultuurlandskap van die reisplan van Bordeaux "[Hoofstuk 8]) en Augustynse studies (" Kinderspeletjies in Augustinus Belydenisskrifte "[Hoofstuk 12]).
Van hierdie opstelle is hoofstukke 4, 5 en 6 veral opmerklik omdat dit die outeur se tema beklemtoon om die kulturele wêreld waarin die Romeine geleef het, te verstaan, met elke opstel wat baie verskillende en dikwels baie uitdagende bronmateriaal behandel op pad na hierdie doel. In hoofstuk 4 fokus Matthews op Tacitus se verslag van die senatoriale vergadering van 17 September 14 nC oor die inhuldiging van Tiberius ( Annales 1.11-15) en ontleed die rekening noukeurig om die werklike verslag van die vergadering te onderskei ( acta senatus) uit die historikus se eie kommentaar op die verrigtinge. Soos Matthews erken, is dit soms moeilik om te skei acta uit die kommentaar in die prosa van Tacitus, maar die moeite lewer baie moeite, want dit stel ons in staat om te sien hoe Tacitus sy bronne gebruik en hoe hy die agteruitgang van senatoriese vryheid beskryf het adulatio van die keiser deur te verwys na die bron waarin hierdie bespotting die eerste keer uitgedruk is.
Hoofstuk 5 bied 'n verfrissende skets, nie van senatore wat ons kan verwag as die tipiese fokus van bronne uit die keiserlike era nie, maar van ses perderuiters, waaronder Plinius, Columella en Suetonius. Nie een van hierdie materiaal is besonder nuut nie, maar Matthews maak gebruik van die beskikbare literêre en epigrafiese bronne om vignette te produseer wat ons begrip van sosiale werklikhede, soos die verhouding tussen die senatoriese en perdryke orde en die interaksie tussen provinsiale en Italiaanse oorsprong, verskerp. . Hoofstuk 6 fokus op die sogenaamde "Testament van Dasumius", 'n inskripsie uit die eerste eeu wat, hoewel fragmentêr, een van ons mees volledige weergawes van 'n Romeinse testament is. Terwyl die inskripsie talle interpretatiewe en tegniese uitdagings oplewer, bied Matthews 'n noukeurige teks en vertaling (insluitend aantekeninge en 'n bylae) gebaseer op die nuutste beurs en, bowenal, 'n kommentaar wat argumenteer vir die provinsiale oorsprong en ruiterstatus van die erflater, wat in teenstelling met sy senatoriale tydgenote, toon dit weinig huiwering om sy veelvuldige mannetjies te adverteer. Dit dwing Matthews om op te let dat dit heel tereg blyk dat daar 'meer as 'n tikkie Trimalchio oor hom is'. (153)
Die skrywer word geprys vir die suksesvolle vereniging van hierdie essays rondom 'n gemeenskaplike tema en dat hy sy argumente in duidelike en oortuigende prosa aangebied het. Hierdie bundel onthul inderdaad 'n indrukwekkende leervlak, en dien as 'n meesterlike herinnering dat ons die geskiedenis en diegene wat dit vir ons opgeteken het, altyd met 'n kritiese oog op die groter moet doen. kulturele kragte wat noodwendig bydra tot die vorming van die geskiedenis, hoe uitdagend dit ook al mag wees.
1. Gibbon en die Latere Romeinse Ryk: Oorsake en Omstandighede 1
2. Mag in die klassieke wêreld-'n driehoekige dialoog: Thucydides, Thomas Hobbes, Tacitus 21
3. Ronald Syme, Konstantyn die Grote en die Tweede Romeinse Revolusie 41
4. Tacitus, Acta Senatus, en die inhuldiging van Tiberius 57
5. Ses verhale van die ruiterorde 85
6. 'n Laaste testament en testament 111
7. Reis, diplomasie en die verspreiding van idees in die Romeinse Middellandse See en die Nabye Ooste 157
8. Die kulturele landskap van die Bordeaux -reisplan 181
9. Ammianus en die ewigheid van Rome 201
11. Vier begrafnisse en 'n troue: hierdie wêreld en die volgende in Rome in die vierde eeu 255
12. Kinderspele in Augustinus Belydenisskrifte 275
13. Romeinse reg en Romeinse geskiedenis 291
14. Ammianus oor die Romeinse reg en prokureurs 311
15. Romeinse reg en barbaarse identiteit in die laat -Romeinse weste 327
16. Interpretasie van die Interpretasies van die Breviarium van Alaric 343
17. Macsen, Maximus, Konstantyn 361
Verkiesings in die laat Romeinse Republiek: hoe het dit gewerk?
Antieke Rome het baie daarvan gemaak dat dit 'n republiek was, wat nie deur konings nie, maar deur mense beheer is, met wetgewende gesag wat by die volksvergaderings berus. Soos Dr Valentina Arena van University College London onthul, het hierdie stelsel egter nie gelyke deelname aan alle burgers gewaarborg nie
Gepubliseer: 15 Junie 2018 om 13:05
A res publica, beweer die Romeinse filosoof Cicero, is 'n wettige vorm van gemenebes as die mense die soewereine mag is en hulle hul soewereiniteit in die bekwame hande van die elite toevertrou.
Aan die begin van die grondwetlike debat in de re publica ['n dialoog oor die Romeinse politiek deur Cicero, geskryf in ses boeke tussen 54 en 51 vC], sê Cicero effektief: 'res publicais dan die eiendom van 'n volk (res populi). 'N Volk is verder nie net 'n byeenkoms van mense wat op enige manier bymekaargekom het nie; dit is 'n versameling mense in groot getalle wat in 'n vennootskap met mekaar verbind word deur 'n gemeenskaplike wetlike ooreenkoms (iuris consensu) en 'n deel van voordele (utilitatis communione)."
Die konstruksie van die definisie van a res publica as res populi in terme van 'n eiendomsmetafoor stel Cicero in staat om in enige wettige regeringsvorm die populus sy eie moet besit res. Om dit op enige sinvolle manier te kan doen, is dit nodig dat die mense die reg moet hê om dit te bestuur en te bestuur. Dit is op sy beurt gelyk aan die besit van vryheid en die vermoë om dit uit te oefen.
Op grond van die ontwikkeling van die Romeinse grondwet as die historiese inkarnasie van die beste regeringsvorm, het Cicero getoon hoe Rome die matriks van burgerlike en politieke regte verkry het wat noodsaaklik is vir die vestiging van die vryheidstatus van die burger.
Van hierdie regte was die belangrikste die reg op suffragium. Dit het die mense 'n sekere mate van politieke deelname gebied, en daardeur verseker dat hulle die de facto eienaars van hul eie eiendom, wat hulle kon bestuur soos hulle wou. In hierdie regeringsvorm is die magte van hierdie soewereiniteit toevertrou aan 'n verkose aristokrasie, wat die aangeleenthede van die mense sou voer, met inagneming van die algemene voordeel en in ooreenstemming met 'n gesonde geregtigheidsgevoel. Dit was ten minste die teorie ...
In die praktyk het die mense in die eerste eeu v.C. - die Republikeinse tydperk die beste gedokumenteer - hul stemreg veral in twee vergaderings uitgeoefen: die comitia centuriata en die comitia tributa.
Die comitia centuriata, wat verantwoordelik was vir die verkiesing van Romeinse hoër landdroste, en selde in hierdie tyd wetgewing aangeneem het of as juriehof opgetree het, was 'n vergadering wat oorspronklik die militêre struktuur van die Romeinse weermag weerspieël het. Die Romeine het nie die eenstemmige stelsel vir een burger geken nie, maar het eerder die idee van stemmeenhede aangeneem-in die geval van hierdie vergadering het die weermag senturia, waarbinne die Romeinse volk versprei is.
Die meerderheid van die stemme binne een eenheid het as die uitslag van die eenheid getel, en die meerderheid van die eenhede was die finale uitslag van die stemming. Die mense is deur die sensus in klasse verdeel, tradisioneel op grond van hul finansiële vermoë om hulself te bewapen. Elke klas binne die sensus het 'n aangewese aantal centuriae - hoe hoër die sensusklas, hoe hoër is die aantal centuriae daardie klas gehou.
In die oorgrote meerderheid gevalle is die res van die Romeinse mense nie eens geraadpleeg nie, en die laaste klas van sensus, die capite censi - aan wie slegs een senturia aangewys is - was baie selde betrokke by enige besluit van hierdie vergadering. Daar was 'n paar pogings om die timokratiese vooroordeel van hierdie vergadering aan te spreek ['n staat waar slegs eienaars van eiendomme aan die regering mag deelneem], maar die Romeine regverdig grotendeels die stelsel wat die middelpunt van hul politieke organisasie was.
Hulle beweer dat dit die beginsel bevat dat 'die grootste getal nie die grootste mag moet hê nie' (Cicero's de re publica, 2,39), en hulle het hierdie organisasie geprys omdat dit gewaarborg het dat "die meerderheid van die stemme in die hande was van diegene vir wie die hoogste welsyn van die Statebond die belangrikste was".
Wat alle Romeinse skrywers egter ook ewe beklemtoon het as 'n belangrike kenmerk van hierdie politieke organisasie, was dat "niemand die stemreg ontneem is nie" - dit wil sê niemand behalwe vroue, buitelanders en slawe nie. In teorie sowel as in die praktyk was dit noodsaaklik vir die Romeine dat geen volwasse manlike burger sy stemreg ontneem word nie - dit sou tirannies gewees het.
Die ware voordeel van hierdie stelsel was die waarborg dat diegene wat meer op die spel in die Statebond was, ook 'n politieke oorheersing het. Dit het ook beteken dat almal ewe stemgeregtig was - dit wil sê dat almal ewe die mees basiese politieke reg besit, wat hom in staat gestel het om 'n rol te speel in die bestuur en administrasie van die mense se eiendom: die Statebond.
Die Comitia Tributa
Die belangrikste wetgewende vergadering van die laat Republiek was die Comitia Tributa, wat ook in beheer was van die verkiesing van Romeinse landdroste. Hierdie vergadering is georganiseer rondom die stemmingseenheid van die stam - 'n territoriale eenheid waartoe elke Romeinse burger by geboorte of regshandeling behoort het. Die aantal stamme het geleidelik toegeneem in die hele Republiek met die Romeinse verowering, maar teen 231 vC het die Romeine besluit om nie meer hul aantal te vergroot nie, wat vasgestel is op 35, bestaande uit vier stedelike en 31 rustieke stamme.
Die stembeginsel, hoewel dit nie op welvaart was nie, was identies aan die een wat in die geval van die comitia centuriata. Die meerderheid stemme uit een stam vorm die stem van die stam, en die meerderheid stamme bepaal toe die finale uitslag. Soos in die geval van die comitia centuriata, is dit duidelik dat hierdie vergadering nie gelyke deelname aan alle burgers gewaarborg het nie, aangesien dit gebaseer was op 'n duidelike vooroordeel teenoor die rustieke stamme. Die burgers wat by die vier stedelike stamme geregistreer was, het ongetwyfeld geen kans gehad om te seëvier nie.
Die burgers is polities ingelig in die contiones, die vergaderings sonder besluitneming waar politieke debatte voor die gemeenskap plaasgevind het. Hierdie ewekansige byeenkoms van mense, nie onderverdeel in stemmeenhede nie, het nie net volwasse manlike burgers ingesluit nie, maar ook vroue, buitelanders en slawe - in wese wie ook al daar was en die geleentheid gehad het om te luister.
Diegene wat ten gunste van 'n voorstel was, het die skare toegespreek en hulle teenstanders dikwels toegelaat om hul standpunt te weerleg. Alhoewel iemand in teorie op die rostra kon staan ​​en praat (indien toestemming van die landdros in beheer was), word in die praktyk slegs lede van die elite aangeteken dat hulle die mense toegespreek het.
Hindernisse om te stem
Benewens die perke wat die struktuur van hierdie vergaderings stel, was daar egter 'n aantal praktiese struikelblokke wat die werklike uitoefening van die stemreg van die burgers kon belemmer.
Eerstens het vergaderings in Rome plaasgevind, hetsy op die Campus Martius of in die Forum, wat die totaal van diegene wat geregtig was om hul stemreg uit te oefen, amper nie kon bevat nie. Teen die einde van die eerste eeu v.C. het die Romeinse sensus ongeveer vier miljoen burgers opgeteken (hoewel die presiese demografiese betekenis van die syfer sterk gedebatteer word). Romeinse burgers kon deur die hele Middellandse See gevind word, maar die hart van die Romeinse gebied was die Italiaanse skiereiland, van die suide van die rivier Po (voor 49 v.C.) tot by die Messina -Straat.
Nie baie burgers sou die reis na Rome kon bekostig nie, en selfs diegene wat daar naby gewoon het, sou moontlik nie tyd gehad het om ten minste 'n dag in Rome deur te bring om hul politieke reg uit te oefen nie, waarvoor, in stryd met die Griekse gewoonte, , was daar geen ekonomiese vergoeding nie. In sy vitrioliese kritiek op die Romeinse politikus Publius Clodius Pulche, en die tribune van plebs wat verantwoordelik was vir sy ballingskap in 58 vC, het Cicero beweer dat daar so min mense aan die comitia tributa dat mense uit ander stamme ingeroep moes word om seker te maak dat elke stam sy stemfunksie vervul.
Die geheime stemming
Vergaderings kon slegs deur 'n Romeinse landdros bel word, en in die wetgewende vergaderings kon hulle slegs die voorstel goedkeur of verwerp sonder om enige wysigings voor te stel. Vanaf die tweede eeu vC is 'n stelsel van mondelinge stemming, wat oop was vir druk en intimidasie, egter vervang deur die geheime stemming. Dit is geleidelik aangeneem op alle terreine van populêre politieke aktiwiteite: die kies-, wetgewende en geregtelike.
Selfs 'n eeu na die bekendstelling daarvan, word die bestaan ​​van die geskrewe geheime stemming beskou as die bastion van die volk se vryheid. Maar konserwatiewe lede van die elite het hul onrustigheid geopenbaar. Na hul mening het die geheime stemming aan die mense 'n skuilplek gebied, wat hulle toegelaat het om te stem soos hulle wou, buite die elite se beheer. Die maatreël was egter so intrinsiek ingeburger in die politieke bewussyn van die mense dat dit nie afgeskaf kon word nie.
Cicero het 'n taamlik raaiselagtige alternatief voorgestel: die mense moet hul geskrewe stem behou as 'n beskerming van hul vryheid, maar voordat hulle dit uitstuur, moet hulle dit aan die mees vooraanstaande burgers wys "sodat die burgers ook in hierdie voorreg van vryheid kan geniet verdien die guns van die aristokrasie eerbaar ".
Dit lyk dus asof daar 'n aansienlike verskil is tussen die Romeinse politieke denke - wat bedoel was met die libera res publica as die eiendom van die mense, wat hul soewereine mag aan die verkose aristokrasie toevertrou het - en die werklike versameling van mense wat in die praktyk hul stemreg uitgeoefen het.
Baie geleerdes beweer dat die stemproses in die laat Romeinse Republiek uiteindelik 'n openbare ritueel was wat slegs 'n minderheid mense bygewoon het, en wie se funksie uitsluitlik was om die ideologiese sentraliteit van die mag van die mense op simboliese vlak te versterk. Maar as dit waar is, hoe kan ons die advies verduidelik wat Cicero se broer, Quintus, hom kwansuis gegee het oor hoe om 'n konsulêre verkiesing te wen?
Hy het gesê: 'En tog moet u nie tydens die kandidaat politieke maatreëls tref in die senaatshuis en openbare vergadering nie: u moet sulke dinge in gedagte hou, sodat die senaat uit u lewenslange optrede u waarskynlik as ondersteuner kan oordeel hulle gesag, die Romeinse ridders, saam met die lojaliste en rykes, beoordeel jou uit jou verlede om gretig te wees vir vrede en stil tye en die mense dink dat jy waarskynlik nie vyandig teenoor hul belange sou wees nie, omdat jy in jou styl van spraak in openbare vergaderings en in u verklaarde oortuigings, was u aan die gewilde kant ".
Hierdie advies is heel moontlik in die jaar 64 vC gegee, maar dit lyk asof vandag nie veel verander het nie.
Dr Valentina Arena is 'n dosent aan die University College in Londen wat spesialiseer in die Romeinse geskiedenis, met die nadruk op die studie van politiek en politieke konsepte. Sy is die skrywer van Libertas en die praktyk van politiek in die laat -Romeinse Republiek (Cambridge University Press, Januarie 2013).
Hierdie artikel is die eerste keer gepubliseer op History Extra in Mei 2015
Historiese bronne oor vroeë Rome
Die koninklike tydperk (753–509 v.C.) en die vroeë republiek (509–280 v.C.) is die swakste gedokumenteerde tydperke in die Romeinse geskiedenis omdat historiese verslae van Rome eers baie later geskryf is. Griekse historici het Rome eers ernstig opgemerk tot in die Pyrrhic War (280–275 v.C.), toe Rome besig was om sy verowering van Italië te voltooi en teen die Griekse stad Tarentum in die suide van Italië te veg. Die eerste inheemse historikus van Rome, 'n senator met die naam Quintus Fabius Pictor, het nog later geleef en geskryf, tydens die Tweede Puniese Oorlog (218–201 v.C.). So het die historiese skryfwerk in Rome eers begin nadat Rome die verowering van Italië voltooi het, as 'n belangrike mag van die antieke wêreld verskyn het en 'n titaniese stryd gewikkel was met Kartago vir die beheer van die westelike Middellandse See. Die geskiedenis van Fabius Pictor, wat begin het met die stad se mitiese Trojaanse afkoms en gebeurtenisse tot op sy eie dag vertel het, het die vorm van die daaropvolgende geskiedenis van Rome bepaal. Gedurende die afgelope 200 jaar v.C. het 16 ander Romeine dieselfde inklusiewe vertellings geskryf. Al hierdie werke word nou gesamentlik 'die Romeinse annalistiese tradisie' genoem, omdat baie van hulle 'n jaar-tot-jaar (of annalistiese) verslag gedoen het oor die Romeinse aangeleenthede vir die republiek.
Alhoewel niks van hierdie geskiedenis volledig bewaar is nie, bestaan ​​die eerste tien boeke van Livy, een van die grootste historici in Rome, en dek Romeinse aangeleenthede van die vroegste tye tot die jaar 293 v.C. tot 167 vc). Sedert Livy tydens die bewind van die keiser Augustus (27 v.C. - 14 n.C.) geskryf is, is hy 200 jaar lank geskei van Fabius Pictor, wat op sy beurt lank geleef het na baie van die gebeure wat sy geskiedenis beskryf het. By die skryf van die vroeë Rome was antieke historici dus met groot probleme gekonfronteer om die waarheid te bepaal. Hulle het vanaf die begin van die republiek 'n lys met jaarlikse landdroste gehad (die konsulêre vas), wat die chronologiese raamwerk van hul rekeninge gevorm het. Godsdienstige rekords en die tekste van sommige wette en verdrae gee 'n blote uiteensetting van groot gebeurtenisse. Antieke historici het hierdie karige feitelike materiaal met inheemse en Griekse folklore uitgebrei. Gevolglik het historiese feite oor vroeë Rome mettertyd dikwels gely onder patriotiese of gesigbesparende herinterpretasies wat oordrywing van die waarheid, onderdrukking van verleentheid en uitvinding insluit.
Die bewyse vir die annalistiese tradisie toon aan dat die Romeinse geskiedenis wat gedurende die 2de eeu v.C. geskryf is, relatief kort CV's van feite en verhale was. Tog, in die loop van die 1ste eeu v.C., is Romeinse skrywers toenemend beïnvloed deur Griekse retoriese opleiding, met die gevolg dat hul geskiedenis aansienlik uitgebrei het, insluitend fiktiewe toesprake en lang vertellings van valse veldslae en politieke konfrontasies, wat egter weerspieël die militêre en politieke omstandighede en kontroversies van die laat republiek eerder as om die gebeure van vroeë Rome akkuraat uit te beeld. Livy se geskiedenis van vroeë Rome is byvoorbeeld 'n mengsel van 'n paar feite en baie fiksie. Aangesien dit dikwels moeilik is om die feite van fiksie in sy werke te skei en dit persoonlike oordeel behels, het moderne geleerdes oor baie aspekte van die vroeë Romeinse geskiedenis verskil en sal hulle dit steeds doen.