Swartes is opvallend liefdeloos en egoïsties en voel vir hul mendemens maar min. Gevolglik druk die swart juk ook maar swaar op swart nekke. Swartes het egter al so gewoond geraak om in die skadu van die dood te leef, dat hulle skynbaar nie meer daarsonder kan leef nie.
Die Afrikamens het 'n vreemde en onverklaarbare behoefte om die goeie te vernietig. Nadat die blankes uit Afrika verdryf is, is selfs van die struike en bome wat deur die kolonialiste vir skaduwee en windwering aangeplant is, afgekap omdat swartes te lui was om die blare op te vee. Selfs waterpompe is afgebreek en van die metaal wapens gemaak waarmee hulle mekaar beveg het.
In baie gevalle het burgeroorlog onmiddellik na onafhanklikheidswording uitgebreek.
Swartes het mekaar behoorlik vertrap in die oorvol politieke speelhok want elkeen wou die eerste te wees om aan die nuwe magsfopspeen te suig. Dit was voor die hand liggend wat daarna moes gebeur. Selfs swartes het dit verwag!
Swartes se liefdeloosheid word ook in die slawehandel van weleer gesien. Daar word oor die algemeen aanvaar dat blankes swartes soos diere in Afrika kom vang het. Dis nie waar nie. Slawehandelaars het wel na Afrika gekom, maar hoe hierdie "handelsware" bekom is, is 'n ander storie.
Lank voor die ontdekking van Amerika was slawehandel alreeds 'n bekende praktyk. Sommige navorsers reken dat dit moontlik 'n oorspronklike Afrika-instelling kan wees. Die slawehandel was egter altyd 'n gesamentlike onderneming tussen sekere sterk stamme en buitelandse slawehandelaars. Laasgenoemdes het aanboord van hul skepe gebly terwyl swartes self die vangwerk gedoen het.
Aan die Weskus van Afrika was daar stamme, soos die Duala van die Kameroen, wat etlike statte vol slawe gehad het. Slawemarkte was 'n algemene gesig in Wes-Afrika. Die grootste mark is jaarliks in Februarie in die Bo-Ogoouerivier gehou waarby drie stamme betrokke was. Die Okande, wat die verste stroom-op gewoon het, het die slawe gaan vang en dit aan die Enengas verkoop. Hulle het die slawe weer aan die Orungus verkoop wat aan die kus gewoon het van wie die slawehandelaars dan hul handelsware bekom het.
Slawehandel was so 'n inherente deel van hierdie donker vasteland, dat die Britse koningsgesante wat in die vroeë negentiende eeu na Afrika gestuur is om dit te ontmoedig, die wind sterk van voor gekry het. Hulle kon die betrokke stamhoofde wat uit die slawehandel welvarend geword het, net nie oorreed om ander handelsware te bemark nie.
Arabiese en Westerse geld was uiteraard die primêre dryfkrag agter die slawehandel. Sonder die swart slawevangers sou hierdie onderneming egter nooit kon slaag nie. "It is an interesting reflection that these coastal people, now amongst the best educated and most vocal of all Africans, who are continually recalling the horrors of the slave trade and the white oppressors' brutality, are not the descendants of the slaves, but of the slavers who captured them. They were the hunters and traders in men, the middle men who took over the raw product and processed it for the middle passage, who sold their own black brothers for rum and guns. Without them there could have been no slave trade. Its continuance depended upon their energy" (Cloete, p.136).
Cloete het ook geen goeie woord vir Liberië nie. "A colony seized by a handful of liberated slaves who, in a series of colonial wars against the indigenous inhabitants, have now conquered forty-three thousand square miles of rich mountain and forest land. The masters are some twenty-thousand-odd Americo-Liberians who came with the motto "The Love of Liberty Brought Us Here", and, with this slogan in one hand and American arms in the other, took possession of the interior and did not develop the country. They merely exploited it, raised taxes and even indulged in the slave trade, selling natives to the Portugese islands of San Tomé and Principé and the Spanish island of Fernando Po, at so much a head. The peculiar interest of the country lies in this colonial exploitation by black men of black men" (p.249).
Desnieteenstaande bly toonaangewende swart rassiste blankes beskuldig van die eertydse slawehandel. "They still talk of the slave trade but the debt to the slaves who died on the middle passage has long since been paid. Very few American Negroes are willing to return to the country of their origin to help develop these lands, though they are very ready to criticise the white men who are doing this work. It was the white man who stopped the slave trade which the black man, not the white, began, and which, where it is possible, they will still carry on". (Cloete p.275).
Uit dit alles is dit duidelik dat blankes en swartes twee onversoenbare waardestelsels verteenwoordig. Hulle leef op die snypunt van twee kulture wat mekaar grootliks uitsluit. Die wêreld kan talle lesse uit Afrika se baie foute leer. Een daarvan is dat rasseharmonie nie verkry word deur rasse aan mekaar op te dring nie. Dit verhoog eerder die rassespanning. Gevolglik is daar net een vreedsame en haalbare oplossing: Die erkenning en toepassing van veelvolkigheid. Kortom: Skei rasse van mekaar!
'n Verdere les is dat 'n land nie beide kwantiteit en kwaliteit kan hê nie. Dis of die een of die ander. Afrika gaan ernstig gebuk onder die las van 'n sinnelose vermenigvuldiging van mense. Swartes gebruik getalle om sake in hul guns te swaai. Onverantwoordelike demokrasie vergroot net die agterstand.
Afrika lewer duidelike bewys dat blankes en swartes nooit in vrede met mekaar sal kan saamwerk nie. Swartes sal die sogenaamde "onregte van die verlede" gerieflikheidshalwe nooit vergeet nie. Derhalwe is alle nuwe begin eensydig swart en word blankes genoodsaak om die verfoeilike optrede van onbevoegdes te sluk.
Afrika gaan mank aan onaanvaarbaarhede wat veral op blankes afgedruk word. In Suid-Afrika word 'n swart meerderheid byvoorbeeld straffeloos toegelaat om geen eiendomsbelasting en munisipale rekenings te betaal nie terwyl 'n blanke minderheid deur wetgewing gedwing word om tariewe te betaal wat vir hierdie verliese vergoed.
Blanke weerstand teen hierdie onaanvaarbaarhede word verkleineer en verdag gemaak omdat dit nie die saak bevorder van diegene wat hulle ondergang begeer nie. Afrika se dodelike kombinasie van politieke onstabiliteit en ekonomiese verval, maak blote oorlewing vir blankes 'n nagmerrie.
Afrika se agterstand is hoofsaaklik te wyte aan sy verknogtheid aan die heidendom. Sy mense word slegs deur 'n dun lagie Westerse beskawingsvernis bedek. Sy kultuur bly egter onlosmaaklik verweefd met die heidendom. Alle pogings om dit te ontstrengel, het misluk. Of die toekoms 'n verandering aan die status quo gaan bring, is ernstig te betwyfel.
Afrika se probleem is nie 'n rasseprobleem soos wat hy voorgee nie, maar 'n godsdiensprobleem. Sy mense is vasgevang in die dodelike seekatgreep van die heidendom. Terwyl die Christendom mense in Christus vrymaak, bind die heidendom mense aan Satan en daarvoor moet blankes nie blameer word nie. Swartes is self verantwoordelik vir hul geestesarmoede en groeiende agterstand. HULLE HET DEUR HULLE EIE TOEDOEN AGTERGEBLEWENES GEWORD!
Afrika het baie kanse gehad om die heidendom te versaak, maar dit nooit heelhartig aangegryp nie. Sy mense vertroetel eerder die hindernisse van hul teenproduktiewe, psigiese wêreldbeskouing. Derhalwe sal geen beskaafde waardesisteem ooit in Afrika teelaarde vind nie. Nog minder sal sy mense in 'n eerstewêreldopset tuiskom.
Swartes wil nie insien dat harde werk belangriker is as die sosialistiese politieke ywer wat soveel swart regerings kenmerk nie. Derhalwe kry hulle geen standhoudende, beskaafde sisteem van die grond af nie. Afrika is en sal in sy wese sosialisties bly en nooit tuiskom in die demokrasie nie.
Vir swartes is die verkryging van mag die alfa en die omega van hul politieke strewe. Hulle stel nie die minste daarin belang om SAAM met ander te regeer nie. Hulle wil eerder OOR hulle regeer! Mag is al waarvoor swartes respek het. As blankes dit nie afdwing nie, beskou swartes dit as 'n swakheid wat uitgebuit kan word.
Swartes maak altyd die onstabiele, onordelike element uit in elke beskaafde land. Derhalwe moet hulle nooit toegelaat word om die regering oor te neem nie. Oral waar dit gebeur het, het die son ondergegaan oor eens beskaafde en geordende lande. Wet en orde het feitlik onmiddellik verdwyn en plek gemaak vir chaos en ellende. Van hulle kan tereg gesê word: "They are progressing towards nothing".
Afrika se agterstand is nie te wyte aan 'n gebrek aan die regte geleenthede of buitelandse hulp nie. Dis eerder te wyte aan sy lewensingesteldheid wat gruwelik uit pas is met die moderne wêreld. Derhalwe kan swartes nie beskaafde standaarde handhaaf en uitbou nie. Suid-Afrika is 'n sprekende voorbeeld hiervan.
Sedert die "dood van apartheid" steier blankes onder 'n plundergees wat vir die nuwe regeerders skynbaar 'n normale leefwyse is. Die plunderaars van die eens trotse blanke vesting maak dit vir wetsgehoorsame burgers moeilik om sinvol te leef want die enigste mense vir wie daar opgekom word, is die sogenaamde slagoffers van apartheid.
Alleenlik die groeiende misdaadstand vind baat by die "kill the innocent and protect the guilty"-staatsbeleid. Gevolglik het blanke huise, of dit wat tydens die apartheidsera rustige tuistes was, deur die verfoeilike optrede van onbeskaafdes, forte en tipes van gedwonge gevangenisse geword. Suid-Afrika het sy sogenaamde tirannie van apartheid verruil vir dié van 'n misplaasde verdraagsaamheid teenoor misdadigers. Toe Mandela daarop gewys is dat hierdie misdadigers hoofsaaklik swartes was, het hy na hulle verwys as "our brothers, sisters, sons and daughters who have disappointed us".
Dit wat blankes tans onder 'n integrasiebestel deurmaak, is seker die beste bewys dat die apartheidstryd van die verlede geregverdig was. Apartheid se grootste "sonde" was dat dit juis bedoel was om blankes teen die rampspoed van swart oorheersing en agterlikheid te beskerm. Sedert hierdie beleid afgeskaf is, het ellende en agteruitgang elke burger se lot geword.
As sendelinge net eerlik met hulself en ander was en die waarheid rakende Afrika nie verswyg het nie, kon baie lewens, geld en moeite gespaar gewees het. Hulle het egter geswyg omdat 'n erkenning van die waarheid ook 'n erkenning van hul eie tydverkwisting in Afrika sou meebring.
Met Afrika gebeur wat jare gelede voorspel is. "Millions would perish of starvation and in the tribal wars that would at once ensue. Without European technicians, without trade with Europe and America, every vestige of civilization would drop like a garment to the ground. The machines would be eaten up with rust, the houses be swallowed by the forest and the roads go back to jungle paths". (Cloete, p.328).
Getalle en armoede is 'n tweelingfaktor waaraan swartes hul nooit gaan ontworstel nie. Dis 'n bose kringloop wat aanleiding gee tot misdaad omdat daar meer monde as voedsel is; tot armoede omdat daar te veel hande vir die beskikbare werkgeleenthede is; tot plakkerskampe omdat daar te veel lywe vir die beskikbare huise is; tot siektes omdat daar te veel siekes vir die beskikbare dokters is; en les bes tot landwye wanadministrasie omdat daar te min kennis en ervaring in te veel koppe is.
In plaas daarvan om die ekonomie te bevorder, hou Afrika-regerings hulle eerder besig met ekonomies skadelike praktyke soos die herverdeling van produktiewe landbougrond in nie-produktiewe eenhede en duur kommissies (inkwisisies?) vir blanke vervolging. Daarbenewens word groot bedrae blanke belastingbetalersgeld op tydverkwistende vergaderings, berade, simposiums en indaba's vermors!
Swartes sal nooit oorreed kan word om meer produktief te wees nie. In plaas van die meeste werk in die kortste moontlike tyd te doen, sal hulle eerder so veel as moontlik uitset van so min as moontlik inset wil verkry. Derhalwe sal swartes nooit kan meeding met blankes nie. Al word die blanke hasie ook met allerlei teenproduktiewe slenters gekniehalter, sal die swart skilpaadjie nooit daarin slaag om hom verby te steek nie.
Swartes sal nooit afsien van hul bedelkultuur nie. As hulle maar net dieselfde arbeidsopofferings wil maak as wat ander produktiewe nie-blanke rasse maak! Dit sal egter nie nooit gebeur nie. Swartes wil eerder baie praat en min doen. "All swing and no hit", in gholftreme.
Swart leiers slaag net nie daarin om die kloof te oorbrug tussen goeie voornemens en praktiese toepassings nie. Hulle sal eerder vryhede deur wetgewing inkort, burgerlike veiligheid ondermyn en voorspoed-skepping belemmer.
Indien 'n staat nie sy verpligting kan nakom om sy burgers te beskerm nie en hulle op hulself aangewese is vir beskerming en regspleging, word die staat self 'n gevaar vir sy mense en verbeur hy sy bestaansreg. Afrika se swart regerings moet weet: Om 'n Marxistiese vryheidvegter te wees, is een ding. Om sinvol te kan regeer, is 'n perd van 'n ander kleur!
Blankes moet ophou terugstaan sodat Afrika se inheemse mense beter oor hulself kan voel. Daar is niks so afstootlik as blankes wat toelaat dat swartes hul strukture plunder en oorneem nie. Blankes wat boedel oorgee en die ondraaglike omstandighede van 'n swart staatsbestel maar gelate aanvaar, staan net so skuldig as daardie wankoersige politici wat deur hul ongelooflike eerloosheid en veragtelike ruggraatloosheid die land aan die volksvyand weggegee het!
Blankes het genoeg gehad van swartes se ondankbaarheid, beskuldigende vingers en politieke skeldarsenaal. Wat het blankes gekry vir hul onvermoeide werk om swartes te probeer ophef? Stank vir dank! So durf dit nie langer aangaan nie. Daar moet 'n ommekeer in hierdie ellendevaart kom.
Afrika is geen swart reus wat besig is om te ontwaak en van sy kettings ontslae te raak nie. Hierdie swart reus is wel uit sy eeue oue slaap gesteur en is bitter kwaad daaroor. Na dekades van voortploeterende regering, bly sy inheemse mense terugval in die groot slaap waaruit die blankes hul ontwaak het.
Niemand sal die swarte beskaaf nie. Dis iets wat hy vir homself moet doen. Die vraag is net: Wil hy werklik?