Ver in die wêreld, Kittie. staatname en ander kennisgewings
Iemand het my aandag op borde en kennisgewings wat mens op nuwe plekke teëkom, gevestig. En glo my, word dit toe nou nie 'n interessante speletjie nie.
Om mee te begin is hier 'n blogger wat ek dadelik onthou toe ek by hierdie uithangbord in die hartjie van Londen verbyloop.
Natuurlik is daar mense wat altyd 'n gap in die mark sien.
Ek dink nie eers hulle weet waar op die wêreldkaart lê Suid-Afrika nie.
'n Keer of wat het ek gedink ek kan dalk tog wel by die huis wees en nie ver in die wêreld nie……….
…………….dalk iewers aan die wilde kus
'n Grote blaps in die Afrika afdeling van die Britse museum! Wonder of 'n enkele Malawiër dit ooit al gesien het.
'n woord wat ek nie besef het meer in gebruik is nie….
…en die Britte se snaakse drinkregulasies!
Een ding wat ek al gesien het, is dat die Engelse goed met woorde kan speel.
Tina, het jy toe maanblomme in jou tuin geplant?
Dan vir oulaas: Vir Ouboet en al die ander rugby geesdriftiges.
Iewers tussen hierdie mannetjies is dalk nog 'n gedugte Leeu van die toekoms.
1. uit en tuis (Waarskuwing: nogal baie foto's)
Nadat ek 'n heerlike vakansie agter die rug het, bly dit op die ou einde steeds….
Met die invlieg by Glasgowlughawe het ek vinnig 'n paar foto's uit die vliegtuig geneem.
Dit het ongelukkig net daarna weer gereën en die sneeu alles weggewas.
'n Paar dae later is ons egter weer beloon met nog sneeu. Ongelukkig te min om te bly lê, dus eintlik net "sleet".
sommer so deur glas uit hotelvenster geneem.
Om te sê die bietjie van Glasgow wat ek gesien het het my bekoor, is om dit sagkens te stel. Die argitektuur het my asem weggeslaan. Nie net een of twee besonderse geboue nie, maar straat op straat lieflike grys, rooi en blonde sandsteen geboue.
…en nog een.
…en nog een
Wonder hoe die lug gelyk het toe al hierdie potjies nog rook uitgespoeg het. al die geboue sit ingeryg van die skoorsteenpotjies
Glasgow koninklike hospitaal (let op, die son het hierdie een dag geskyn.)
oudste bestaande woning dateer uit die 1471 wat tans 'n museum is
Rugleuning van 'n stoel binne die gebou uitgekerf in 1646.
A vote for ANC is a vote for heaven….
Aan politiekery steur ek my nie te veel, wat seker nie so goed is nie. Dit egter daar gelaat.
Oor ons president se intelligensie kwosiënt, het ek, net soos vele ander redelik sterk getwyfel. Hy het onlangs 'n uitlating gemaak wat my laat besef het, met hom aan die spits van sake is ons toekoms verseker.
we heaven got roads…
we heaven got money…
Buiten dat hy 'n groot rol in die kerkgeskiedenis gespeel het, weet ek bitter min van die man af, en om eerlik te wees stel ek ook nie so vreeslik belang in hom as persoon nie.
Dit was dus nie met veel belangstelling wat ek 'n geskrif oor hom begin lees het nie. Totdat ek meer van sy kleurryke verlede voor sy bekering tot die Christendom lees.
Net so terloops, terwyl sy ma vermoedelik van Berberse afkoms en 'n Christen was, was sy pa 'n nie-gelowige Romeinse burger.
Augustinus self was blykbaar 'n wille loot en het die lewe ten volle geniet. Hoewel hy as jongeling mal was oor sport en meisies, meer as oor sy skoolwerk (wat's nuut), het hy later self begin onderrig.
In Carthage het hy 'n skool vir Retoriek begin. Die ongedissiplineerdheid van die studente het hom gepla en hy't na Rome verhuis waar hy geglo het die beste plek is vir die retoriek praktyk en die onderrig daarvan.
Dan die volgende stukkie wat ek gelees het, het my breed laat glimlag en ek wonder wat is regtig nuut onder die son.
However, Augustine was disappointed with the Roman schools, where he was met with apathy. Once the time came for his students to pay their fees they simply fled.
Studentefooie is vandag een van die grootste oorsake van onrus op verskeie plaaslike kampusse.
da mihi castitatem et continentiam, sed noli modo! – Blykbaar 'n bekende gebed van die man.
Antoinette se Donkie storie het my weer herinner aan iets wat baie jare gelede gebeur het.
Dit was 'n baie klein plattelandse dorpie en die stadsklerk was die ou wat alle plaaslike gebeure en krisisse moes hanteer.
Doring was by stadklerk in die kantoor toe stadsklerk 'n oproep ontvang. Daar het deur die nag 'n perd in 'n varsgegraafde graf geval en niemand weet hoe om hom daar uit te kry nie.
Stadklerk het seker as die verhaaltjie van die donkie in die put gehoor en raai hulle toe aan om grond in die graf te gooi. Antoinette verduidelik baie mooi hoe dit veronderstel is om te gebeur – met verdrag sal die grond die graf weer opvul en die perd kan dan uitkom.
Stadklerk besluit egter (genadiglik moet ek liewer sê) om self te gaan kyk wat daar in die begraafplaas aangaan.
Daar gekom, sien hulle hoe lui en slim die werkers is – hulle het 'n klein laaigraaf laat kom, maar gelukkig nog net een vrag grond ingegooi gehad.