God is nog hier – Hervormend
En, Here, laat my lewe van u goedheid getuig wanneer ek sterf. Ek vermoed julle is nou hier omdat Ernst se lewe julle hierheen dring. Sy lewe getuig vandag van God se goedheid. Nou is hy weg soos n enkele wagbeurt in die nag. Maar God is nog hier. Vir ewig is God hier. En God is ook daar waar Ernst is. Want God is ewig. En die Here wil julle vandag met sy goedheid kom troos. Mag julle sy liefde voel.
2 Januarie 2017, NHKA Kampersrus
Begrafnis, Troosdiens: Ernst Tönsing
Stil gebed en voorspel
Groet en woord aan aanwesiges
Ons neem vandag gelowig afskeid van Ernst Wilhelm Tönsing, gebore 17 Julie 1946, en gesterf op 26 Desember 2016. Sy heengaan is n swaar verlies vir almal van ons, en in besonder vir Carol en die kinders, Ernst en Helga en hulle kinders, en vir Henriette en Lize. Ons gebede gaan na julle almal uit. Ons bid dat julle van die Here troos sal kry. Ons gemeente sê ook vandag aan die Here dankie dat Ernst die Here hier by ons as ouderling gedien het.
Afskeidswoorde van familie bedankings
Ernst en Helga.
n Fotoversameling ter viering van Ernst se lewe.
Ernst se geliefdes het liedere wat vir Ernst spesiaal was, vir vandag se troosdiens gekies. Ons toetredelied is daarom Ernst se geliefkoosde Kerslied.
Gesang 464 strofes 1 en 3
Ons lees uit Psalm 90.
Efesiers 5 verse 6 tot 20
Hierdie Skriflesing is op spesiale versoek van die familie. Vir hulle sê dit hoe Ernst geleef het. En dis hoe hy sy kinders geleer het hulle lewe ook moet lyk.
Kinders, wees as gelowiges aan julle ouers gehoorsaam, want dit is wat die wet van God vereis.
“Eer jou vader en jou moeder” is ‘n baie belangrike gebod. En daar is nog ‘n belofte by:
“sodat dit met jou goed mag gaan en jy lank mag lewe op die aarde.”
En vaders, moenie julle kinders so behandel dat hulle opstandig word nie, maar maak hulle groot met tug en vermaning soos die Here dit wil.
Slawe, wees gehoorsaam aan julle eienaars hier op aarde, en doen dit met eerbied en ontsag maar terselfdertyd met ‘n opregte hart, asof dit vir Christus is.
Moenie net werk om deur julle eienaars raakgesien te word en so in mense se guns te kom nie; werk soos slawe van Christus wat van harte die wil van God doen.
Al is julle slawe, doen julle werk met lus, soos vir die Here en nie vir mense nie.
Julle weet tog dat die Here elkeen sal beloon as hy iets goeds gedoen het, of hy nou slaaf is of vry.
En eienaars, behandel julle slawe met dieselfde gesindheid. Hou op om hulle te dreig. Dink daaraan dat die Here in die hemel hulle Here en ook julle Here is, en Hy trek niemand voor nie.
Bid ook vir my dat wanneer ek preek, God my die woorde gee dat ek die geheimenis van die evangelie met vrymoedigheid kan bekend maak.
Ter wille van hierdie evangelie is ek ‘n gesant in boeie. Bid dat ek dit met vrymoedigheid kan verkondig soos dit my opgelê is.
Die eerste ding wat my met die dood tref, is my nietigheid. Ons almal se kortstondigheid. Die verganklikheid van alles. Nou weer, met Ernst se skielike heengaan.
God leef vir ewig. Ons nie.
So begin hierdie gebed van Moses ook. Hy verstaan ons.
Maar as Moses beplan om ons te troos, verwys hy ons na God toe. Kyk jy om jou na die skepping, na die goed wat vir jou lyk of dit maar nog altyd daar was en ook altyd daar sal wees, sê Moses, goed soos Mariepskop en die Klein Drakensberg, dan kan jy maar weet: selfs hulle is nog nie so lank daar as wat God al leef nie. God het húlle geskep. God het hulle uitgedink en hulle toe gemaak.
Vergelyk jy jouself met dié groot goed van God se skepping, is jy darem baie klein en onbenullig. Vir God behoort dit dus baie maklik te wees om vir ŉ mens te sê: “Word weer stof!” en dit gebeur. Of jy nou hier is of nie, aan die res van die skepping verander dit bitter min. Die Bybel sê nog net een enkele mens het ná daaraan gekom, maar kon nie eenduisend jaar haal nie. Maar vir God is ŉ duisend jaar nie eers so lank soos wat net een wagbeurt in die nag al vir ons voel nie. En ŉ wagbeurt is maar ŉ paar, so drie of vier, uur.
Vir God is dit niks.
Vir God is ŉ mens soos niks.
Met net ŉ woord maak God aan ŉ mens se lewe ŉ einde sonder om tweemaal te dink. Vir God is ŉ mens soos gras, of begrafnisblomme, vir ons is. Jy sny dit in die oggend af en dis nog vars en groen. Teen die aand is dit verlep en verdroog. Vir die gras wat nou-nou nog gelewe het, is dit seker erg. Maar in hierdie hele skepping is ŉ hele grasperk se gras nog nie ŉ druppel in die emmer nie. Gesien in die lig van die skepping, is die mens se lewe skaars ŉ gedagte.
Gemeet aan die skepping, is ŉ mens niks.
Om die waarheid te sê, om te dink jy is niks nie, is om van jouself nog heeltemal te veel te dink. Want gras is gras: Onbenullig en nikswerd soos dit is, gras is nou nog gras nes dit by die skepping was. Die skepping is nou nog die skepping, soos die dag toe God dit gemaak het.
Ons is nie. As ons mense destyds tog nog iets was, dalk selfs heelwat meer werd was as net gras en grond, ons is dit nou nie meer nie. Ons is nie meer die mense waarvan God gedroom het nie. Ons is nie net niks nie, ons is minder as niks. Ons voel ons vergaan hier, ons gaan letterlik ten gronde. Ons is begrawe onder die sonde.
Moses sê ons vergaan met goeie rede: Ons vergaan onder die toorn van God. Dit gebeur met ons oor ons sonde. Aan die begin van die skepping al het God met ons ooreengekom hoe die lewe hier sou werk. Vir die hele res van die skepping was daardie een keer se ooreenkom genoeg om tot nou toe nog daarmee vol te hou. Net vir ons mense was dit nie. As dit voel of ons so maklik doodgaan dat dit lyk of ons afskryfbaar is, is dit oor ons sonde, en oor die woede van God oor hierdie sonde waarmee sy hele skepping beduiwel is.
Ons is nie net niks nie. Oor ons sonde is ons minder as niks.
En vir sonde is daar nie raad nie. Dis terminaal: dit maak dood. Niks wat ek en jy doen, gaan vir God keer nie. Probeer jy jou sonde wegsteek, sê Moses, God gaan dit kry, en Hy hang dit aan die grootklok.
En so vlieg ons dae en skiet ons jare verby. . . ŉ Skrale sewentig van hulle, en, as jy baie sterk is, miskien tagtig. En van daai handjievol jare kan jy maar weet: elkeen van hulle is vol swaarkry en leed soos jy teen die sonde en hulle gevolge moet stry. Naderhand voel dit vir jou jy kan beswaarlik deur net daai sewentig kom, wat nog tagtig, en die hemele behoed ons as ons moet leef tot ŉ duisend, vir net nog meer van dieselfde marteling.
Dan voel die dood soos ŉ uitkoms, en die net sewentig jaar eintlik ŉ genade, nè?
Snaaksste van alles is dat hulle wat die beste weet, is die ouens wat dit die ergste van almal voel. Dis ons, ons wat die Here nog met daai sowat sewentig jaar wil dien. Ons weet dat God aan sonde ŉ einde maak, en oor sonde so diep gesetel sit in almal van ons, maak Hy noodgedwonge ook ŉ einde aan die een wat die sonde gedoen het. Niemand weet dit beter as mense wat die Here dien nie.
Dit is, sê God, die rede vir die dood. Die Bybel is daar vol van.
Maar daar is ook iets anders wat ons, die ouens wat die Here dien, weet.
Moses skryf Psalm 90. “Moses, die man van God”, so staan dit bo-aan. Hierdie nikswerd, minder-as-gras-mens, Moses, is “die man van God.” Klein wat hy is, God weet van hom. Om die waarheid te sê, God ken Moses nogal goed. Baie goed. God ken Moses se naam. Die Here sê Moses is syne. Op ŉ ander plek staan daar Moses en God kon met mekaar kuier soos vriende. En Moses is die Here se dienaar. Nie sommer net enige dienaar nie, maar dié dienaar aan wie God sy Tien Gebooie gee, daai lys van die tien sondes wat God met sy eie vinger op klip ingegrif het. Moses is die man aan wie God sy wil toevertrou, die een wat die Gebooie aan God se volk moes gaan aflewer dat hulle kon leer hoe om voor God te leef. Dié dat Moses so alte goed geweet het hoe haat God sonde. Moses weet ook hy kan sy eie sonde nie wegsteek nie, en ook nie vir God wegkruip soos Adam en Eva probeer maak het nie.
Maar wat Moses ook uit hierdie vriendskap van God geleer het, is dat Moses weet hy is in God se oë nie net ŉ mier of ŉ vlooi wat ons sommer onder die duim sal vergruis nie. Wat hy van hierdie God agtergekom het, is dat hierdie Here dink hy wat Moses is, is belangrik. Hy, Moses, minder as gras, is ook die man van God. Dis hoe God oor Moses voel. Trouens, toe Moses die dag dood is, het God persoonlik vir Moses gaan begrawe, en niemand weet waar nie.
Kyk nou net watter moed gee dit Moses terwyl hy nog lewe. Hy glo God is nie net altyd kwaad nie. Moses glo, God help. God ontferm Hom oor ons. God het ons lief, en God maak ons bly. Moses bid:
Hoe lank nog, Here, voordat U ons te hulp kom?
Skenk ons elke dag u liefde in oorvloed,
Hierdie God wat oor sonde kan kwaad word, is ook ŉ God wat sondaars help uit die verknorsing van hulle sonde. Hy ontferm Hom. Hy kry jammer. Hy kom help. Help Hy die dag vir jou, leer jy eerstehands hoe lief Hy het. Gee Hy jou sy liefde, kry jy dit in oorvloed, en elke dag word ŉ dag om bly te wees.
Die lewe is nie meer ŉ marteling nie. Nie eers die dag as die smart jou oorval en jy diep in rou is nie, soos ons vandag, nie. Selfs en veral dan voel jy sy liefde, en dis rede genoeg vir ŉ tikkie blydskap te midde van jou hartseer.
Moses vra: Here, hierdie paar dae in u ewigheid wat ons het om saam met U te lewe, dis u kans om vir ons te kom wys hoe groot is U, en hoe verstommend is wat U alles doen.
“Laat u werk vir ons duidelik word,
En u grootheid vir ons kinders.”
Moses sê al is ons eie lewe hoe kort, ons gaan in hierdie lewe nog kan agterkom wie God is. En hoe God is. En veral dat God mense liefhet. Redeloos liefhet. Vir ewig liefhet. Hy gaan ons nie oor ons sonde aan die pen laat ry nie. Die Here gaan ons sy goedheid laat belewe, en daarvoor is hierdie kort lewe van ons, tog lank genoeg. Ons sal lewe totdat ons die liefde van God eerstehands belewe het. Ons sal oorgenoeg rede hê om bly te wees ons leef.
En as jy nou terugdink aan Ernst se sewentig jaar, is dit wat jy gaan sien. Natuurlik was daar swaar tye en oorgenoeg moeilikheid. Maar sy sewentig jaar was genoeg vir Ernst om te weet God is goed.
Dit klink na mooi sentiment. Sit ons nou hier en treur, voel sulke mooi woorde ietwat ydel en ver van ons werklikheid af, nè? Moses weet dit ook. “Hoe lank nog, Here, voordat U ons te hulp kom?,” wil hy van God weet. Want ons kry vandag swaar hier. En ons kan nie help om te wil voel: Here, hierdie lewe was nog nie lank genoeg nie. Nie Ernst s’n nie, en ons s’n ook nie.
Die Psalm het vir ons wat seerhet oor hoe gou die lewe om is, twee antwoorde.
God se lewe is nie kort nie. God leef vir ewig. Daarom, sou jy daai ewigheid wat God leef wou opdeel in wagbeurte en nagte, of in dae en geslagte, of in sewentig, tagtig, of duisende jare, sal elke een van hulle, elke sekonde tot barstens toe vol wees van God en sy goedheid. Op elke oomblik dat jy leef, leef God saam jou. Al is jou lewe hoe kort, en in ŉ oogwink om, daar is nie ŉ moment wat jy leef, of dood is, waarin jy nie met God te doen kry nie. Selfs as jy van jou swaarkry wil beswyk en opgee om vir God uit te kyk, wil Hy jou sy goedheid laat belewe.
Dis die een antwoord wat hierdie Psalm gee: jou lewe is nooit te kort om God se goedheid vir jou agter te kom nie.
Dan bid die Psalm ŉ tweede ding:
Here, leer ons ons dae so benut dat ons wysheid bekom.
Dus: help my hierdie stukkie tyd gebruik om U te sien. En dankie dat ons alreeds met U te doen het.
Dan bid Moses:
Hou die werk van ons hande in stand. . .
Ek dink dis ŉ manier om te sê: Here, laat die mense wat my liefgehad het terwyl ek, sondaar wat ek is, hier gelewe het, goeie dinge van my oorhou. Laat die goeie wat ek doen, voortleef in die verlange en die gemis wat mense oor my doodgaan voel.
En, Here, laat my lewe van u goedheid getuig wanneer ek sterf.
Ek vermoed julle is nou hier omdat Ernst se lewe julle hierheen dring. Sy lewe getuig vandag van God se goedheid. Daarom is ons hier in die kerk. Julle onthou Ernst se goedheid, maar herken in hom ook die goedheid van God. Julle mis vandag vir Ernst, julle mis hom, verlang na hom en treur oor hom, want sy lewe het julle hom laat liefkry. Nou is hy weg soos n enkele wagbeurt in die nag.
Maar God is nog hier. Vir ewig is God hier. En God is ook daar waar Ernst is. Want God is ewig. En die Here wil julle vandag met sy goedheid kom troos. Mag julle sy liefde voel.
Gesang 602 strofes 1, 2, 3 en 4
Elkeen wat in Jesus Christus glo, leef vir altyd in God se teenwoordigheid. Met die sterwe van ons geliefde Ernst Wilhelm Tönsing, eggenoot, pa, oupa, broer, vriend en ouderling van die Gemeente Kampersrus, bely ons saam met Paulus dat God dié wat in Hom glo, na Hom toe neem (1 Tessalonisense 4 vers 13). In hierdie geloof neem ons vandag van Ernst afskeid. Ons leef nou reeds in die vaster en seker hoop van die opstanding tot die ewige lewe deur ons Here Jesus Christus (Johannes 5 vers 24; 11 vers 25). Hy maak ons vernederde liggame aan sy verheerlikte liggaam gelyk. So bly ons tot in ewigheid by God. Amen.
My eie keuse van liedere
Ernst se geliefdes het liedere wat vir Ernst spesiaal was, vir vandag se troosdiens gekies. Ek het hulle laat begaan. Maar die liedere wat ek dink beter sou pas is:
Gesang 581 strofes 1, 2 en 4
Posted on 3 Januarie 2017 8 Januarie 2017 Posted in Eredienste,Gedink oor God,Hervormd,PastoraalTagged begrafnis,begrafnisdiens,die lewe is lank genoeg,dood,God is ewig,God is nog hier,man van God,minder as niks,Moses,n enkele wagbeurt in die nag,nietigheid,ons vergaan onder God se toorn,Psalm 90,sewentig,sonde,sonde maak dood,verganklikheid