Geskryf deur Andrew Revkin ProPublica
Uitverkore president Donald J. Trump het lankal belowe om 'n diepgaande beleidsverskuiwing oor klimaatsverandering uit die laekoolkursus te onderneem. President Obama het sy agt jaar in die Wit Huis 'n hoeksteen gemaak.
"Hierdie baie duur GLOBAL WARMING bullshit moet stop," Trump tweeted 'n jaar gelede.
In onlangse weke het Trump verdubbel en die kampioene van fossielbrandstowwe na verskeie kabinetposisies benoem Peppering sy oorgangspan met lang tyd teenstanders van omgewingsregulasies.
Beide die retoriek en die aksies het wanhoop onder baie mense wat vrees vir 'n Trump-presidensie vrees, die planeet na 'n oorverhitte toekoms sal stoot, en die onlangse nasionale en internasionale pogings om die uitstoot van koolstofdioksied wat hitte vasvang, te verhoed om brandende steenkool, olie en aardgas te verbrand.
Maar sal 'n president Trump die wêreld se klimaat op merkbare wyse beïnvloed op 'n manier wat sê dat 'n president Hillary Clinton nie sou hê nie?
In die afgelope weke, a verskeidenheid of konsultante Om die klimaat en die energiebeleid op te spoor, het modelle gebruik om die vraag aan te spreek. ProPublica het Andrew P. Jones gevra by Climate Interaktiewe, 'n nie-winsgewende hub vir sulke analise, om so 'n vergelyking uit te voer.
Die gekose scenario veronderstel Trump se optrede kan daartoe lei dat die Verenigde State net die helfte van sy belowende vermindering deur 2030 onder die Paryse-ooreenkoms oor klimaatsverandering, die wêreldwye maar vrywillige verdrag wat daarop gemik is om gevaarlike aardverwarming te voorkom wat op November 4 in werking getree het.
In hierdie scenario kom die verskil - noem dit die Trump-effek - na 11 miljard ton addisionele koolstofdioksied wat tussen 2016 en 2030 uitgestraal word. Daardie getal is groot - dit is die ekwivalent van meer as vyf jaar se uitstoot van alle Amerikaanse kragsentrales, byvoorbeeld.
Maar dit is amper verdwynend klein in globale konteks. Hier is hoekom. Selfs al het alle ondertekenaars van die Parys-verbintenis hul verpligtinge nagekom, sal die globale totaal van CO2-uitstoot deur 2030 580 miljard ton wees, met die Verenigde State wat vir 65 miljard van die tonne verantwoordelik is. Die Trump-verskil kan Amerikaanse emissies tot 76 miljard ton neem, met die 11-miljard-ton-verskil wat die kumulatiewe globale emissies verhoog met minder as 2 persent.
Hierdie berekening veronderstel dat Trump se effek nie so skadelik is as wat sy retoriek kan voorstel nie. Is dit realisties? In onderhoude het meer as 'n halfdosyn omgewingsekonome en kundiges van klimaatbeleid ja gesê.
Hulle het dit minder gesê omdat hulle sien dat Trump sy standpunte gemodereer het en meer omdat baie van die teikens wat Obama ingestel het en in die beloftes van die Clinton-veldtog gebou is, gegrond is op verskuiwings in energieverbruik wat grootliks deur markkragte of langdurige omgewingswette bestuur word. is relatief immuun teen die invloed van enige besondere bewoner van die Wit Huis.
Dit sluit in besoedelende nywerhede wat oorsee beweeg, toenemende industriële energie-doeltreffendheid, 'n volgehoue ​​verskuiwing van steenkool na volop, skoner natuurlike gas en wind en 'n klompie klimaatvriendelike beleide wat deur individuele stede of state nagestreef word.
Byvoorbeeld, terwyl Wyoming onder die 27 state veg president Obama se Clean Power Plan In die hof lyk die steenkoolryke staat om die emissiestandaarde in die kragaanlegreëls te bereik, hoofsaaklik as gevolg van 'n reuse windplaas gereed om ingebou te word, ja, Carbon County, en nuut goedgekeurde transmissielyne Om elektrisiteit na state in die kraghonger Suidwes te stuur.
Dit is opvallend dat, terwyl Trump se keuse vir die sekretaris van energie, voormalige Texas Gov. Rick Perry, 'n klimaatverandering-kontrare is, word hy deur skoon-energie-kampioene gekrediteer met toesig oor 'n enorme uitbreiding van wind energie in sy staat. "Texas is 'n groot windstaat, die grootste verre, en Rick Perry het in hierdie transmissielyne gesit en dit windvriendelik gemaak en daarom het hulle so goedkoop elektrisiteit en geen probleme met betroubaarheid nie. Hal Harvey, 'n klimaat- en energie-ontleder wat lank gelede aangeraai het oor Clinton en Bush-administrasies en 'n skoon-energie-fondasie bedryf.
Vir baie, dit regverdig 'n sug van verligting.
Inderdaad verwerp baie omgewingsbewustes die idee dat enige bemoedigende neigings tot beter energiekeuses op hul eie plaasvind. Baie steenkoolkragkragsentrales, het hulle daarop gewys, is opgehou om slegs deur regsgedinge gebou te word en politieke druk wat deur aktivistiese teenstanders gebring is, het gesê Kierán Suckling, die stigter van die Sentrum vir Biologiese Diversiteit, wat die howe gebruik om skade aan openbare lande en ekosisteme te beperk.
"Industrie en Republikeine glo beslis nie in 'n sekulêre neiging nie. In plaas daarvan het hulle enorme hulpbronne uitgegooi om ou wette te verander of te herroep, nuwe industrievriendelike wette te slaag, Obama se beleid te beëindig en te beïnvloed en te voorkom dat aktiviste wette afdwing beleid, "het Suckling gesê.
Met die Republikeine wat die Witte Huis en die Kongres beheer, is omgewingsgroepe inderdaad 'n "wetgewing" wat daarop gemik is om enige boorboor-pogings teen 'n "dagvaar mev"reaksie.
Uiteindelik, soos wêreldwye koolstofdioksiedgetalle weerspieël, is sulke hofsaalspeling, terwyl dit belangrik is, onwaarskynlik dat dit 'n invloed op klimaatbane het.
Baie dieselfde ding kan gesê word van die blywende impak van Amerikaanse presidente. Vir bykans drie dekades het die inwoners van die Wit Huis belowe om die naald oor klimaatsverandering op een of ander manier te beweeg, sonder verskriklike dramatiese resultate.
In die skroeiende somer van 1988, wanneer globale opwarming eerste druk nuus op 'n beduidende manier, presidensiële kandidaat George HW Bush gebruik 'n Michigan-toespraak om sinvolle aksie te onderneem Die kweek van kweekhuisgasse wat hitte vasvang, sê: "Diegene wat dink ons ​​is magteloos om iets oor die kweekhuiseffek te doen, vergeet van die Wit Huis-effek."
Ten spyte van 'n reeks aksies sedert die somer, insluitend president George HW Bush, wat die grondslag van die klimaatverdrag in Rio in 1992 onderteken het, sal jy moeilik wees om bewyse te kry van so 'n effek in emissiekoerse.
Globaal, die "groot versnelling" in emissies (dit is 'n wetenskaplike beskrywing) het grootliks die groei in menslike getalle en hulpbronappetiete gevolg - veral 'n skynbaar onverzadigbare eetlus vir energie, meer as 80 persent hiervan kom steeds uit fossielbrandstowwe ten spyte van volgehoue ​​pogings om doeltreffendheid en hernubare keuses te versprei.
William Nordhaus, 'n ekonoom van Yale wat lank gefokus is op die beleid van klimaatsverandering, noem die globale situasie 'n hoëbelang "klimaat casino. "Hy het net het 'n werkstuk gepubliseer tot die gevolgtrekking gekom dat alle beleide tot dusver tot "minimum" stappe beloop wat ewe minimale effekte gehad het.
Byna drie dekades daarna het die "White House effect" belowe, na agt jaar volgehoue ​​pogings deur president Obama, insluitend die bou 'n kritiese 2014-vennootskap met China, Nordhaus vind "daar is geen groot verbetering in emissietendense as van die jongste data nie."
Uiteindelik kan die belangrikste waarde van die klimaatberekeninge wat deur Trump se verkiesing aangespoor word, die aandag vestig op die ware omvang van die uitdaging, wat sommige navorsers as "super goddeloos"gegee hoe moeilik dit was om konvensionele politieke, regs- of diplomatieke instrumente te gebruik om menslike energiebehoeftes en die grense van die klimaatstelsel te balanseer.
Die Parys-ooreenkoms self was veel meer 'n diplomatieke prestasie as 'n klimaat. Sy 2030 beloftes laat onopgeloste hoe om sny uitstoot van koolstofdioksied in wese tot nul in die tweede helfte van die eeu in 'n wêreld op pad na 9 miljard of meer mense wat ordentlike lewens soek.
Die uitstoot in emissies is nodig, want in teenstelling met die meeste ander besoedelende stowwe bly koolstofdioksied van brandstofverbranding eeue lank in omloop, gebou in die atmosfeer soos onbetaalde kredietkaartskuld.
Die werklike risiko vir klimaatsverandering in 'n Trump-presidensie, volgens nagenoeg 'n dosyn kundiges wat vir hierdie storie geraadpleeg is, het minder gevolge vir spesifieke beleide soos Obama se Clean Power Plan en meer in die gebied van verskuiwings in Amerika se posisie in internasionale aangeleenthede.
Selfs as hy nie formeel onttrek van die klimaatverdragsproses nie, kan Trump byvoorbeeld die betalings wat deur die Verenigde State aan 'n Groen Climate Fund opgestel in 2010 om die armste ontwikkelende lande te help om veerkragtigheid te bou op klimaatgevare en om skoon-energie-stelsels te ontwikkel.
President Obama het reeds betaal in $ 500 miljoen van die $ 3 miljard-verbintenis, met nog 'n $ 200 miljoen wat moontlik betaal kan word voordat hy volgende maand die kantoor verlaat. Omgewingskenners verlede week gedruk in 'n ope brief vir die volle bedrag wat betaal moet word voordat Trump kantoor neem.
"As die VSA uit sy toewyding gaan, sou ek dink dit sal vir die ander OESO-lande moeilik wees om donasies te onderhou. As die donasies nie volgehou word nie, sal die ontwikkelende lande op groei fokus, in teenstelling met lae koolstofgroei," het Henry Lee gesê. , 'n Harvard-wetenskaplike wat dekades lank in die klimaatbeleid studeer.
Maar in internasionale aangeleenthede sal Trump en sy voorgestelde staatsekretaris, Rex Tillerson, die voorsitter van Exxon, 'n wêreld van verweefde belange konfronteer waarin klimaatsverandering van die begin van 1990s na 'n kernsteen-fokuspunt nou verskuif het van 'n ongemaklike omgewingskwessie. , sê Andrew Light, a George Mason Universiteit professor gefokus op klimaatbeleid.
Light, wat in die aanloop tot die Parys-ooreenkoms aan Obama-administrasie-spanne gedien het, het gesê sulke verstrengelde belange sal op die Trump-administrasie aan die begin van hierdie lente en somer in plekke soos die jaarlikse groep 7 en die groep 20 vergaderings van die wêreld se mees kragtige lande.
"Die groepe het daartoe verbind om op te tree deur 'n baie sterk klimaat- en energietaal te gebruik," het hy gesê. "Die manier waarop ons soveel leiers het om na Parys te kom en dit te laat gebeur en uiteindelik 'n meer ambisieuse ooreenkoms bereik as wat ons verwag het, was om klimaatsdiplomasie uit sy silo te breek - en dit maak 'n soortgelyke kwessie vir vrae soos handel en sekuriteit. In hierdie wêreld kan jy nie net van al hierdie dinge wegkom nie. "
Gegee hoe Trump sy posisie as 'n wildkaart en 'n selfbeskrewe meester van die transaksie lyk, is dit nog onmoontlik om te sê wat die begin van Januarie 20 sal ontplooi.
In 'n blisterende toespraak aan duisende aardwetenskaplikes in San Francisco vroeër hierdie maand het Kalifornië Gov. Jerry Brown belowe om Trump op die kort termyn te beveg deur die invloed van die staat op alles van motorstandaarde na die nasionale laboratoriums te bestuur. Dit word bestuur deur die Universiteit van Kalifornië.
Maar hy ook akkuraat beskryf die klimaat uitdaging vir wat dit is: "Dit is nie 'n stryd van een dag of een verkiesing nie. Dit is 'n lang termyn in die toekoms."
Andrew Revkin is die senior verslaggewer vir klimaat en verwante kwessies by ProPublica.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Trump se warm lug oor globale verwarming is ver van die grootste klimaatbedreiging