Die psalmdigter beeld die Here se versorging op twee maniere uit. Eers stel hy die Here as sy Herder voor, en hy, die digter is die skaap. ‘Niks sal my ontbreek nie,’ skryf hy in vers 1. In digterlike taal teken hy vir ons ‘n prentjie van groen weivelde en rustige waters waarheen die Herder sy skapie lei sodat sy hele wese verkwik en verfris kan word.
Selfs as die lewe gevaarlik word, en die skaap deur ‘n ‘dal van doodskaduwee’ moet gaan, is die Herder daar met sy vertroostende stok en staf (v 4). Herders in die antieke wêreld het twee apparate gehad: ‘n kort stok en ‘n lang stok. Die korte was ‘n soort knuppel waarmee hulle wilde diere verjaag het, en die lange was die kenmerkende herderstaf wat ‘n die haak aan die einde gehad het. Hiermee het die herder homself balanseer as hy oor rotsagtige en moeilike paaie agter sy skape moes aanloop, maar hy het dit ook gebruik om die stoute skapies nader te trek as hulle probeer afdwaal het.
Die tweede beeld wat die digter gebruik, is die Here as Gasheer. Hy sien homself as iemand wat by ‘n tafel aansit en vir wie geen moeite ontsien word nie. ‘n Oorvloed van spys en drank word vir hom voorgesit terwyl sy teenstanders toekyk. Ook dit is ‘n beeld uit die antieke wêreld. Nadat ‘n koning die oorwinning behaal het, het hy by ‘n feesmaal aangesit en sy vyande is dikwels aan die tafelpote vasgebind om alles magteloos gade te slaan.