Henri de Toulouse-Lautrec Post-impressionistiese skilder - Post-Impressionisme Kunsbeweging - 2020
Henri de Toulouse-Lautrec, in volle Henri-Marie-Raymonde de Toulouse-Lautrec-Monfa (gebore Nov. 24, 1864, Albi, Frankryk - is dood op 9 September 1901, Malrome), Franse kunstenaar wat die persoonlikhede en fasette van die Paryse naglewe en die Franse wêreld van vermaak in die 1890's waargeneem en gedokumenteer het met groot sielkundige insig.
Sy gebruik van vryvloeiende, ekspressiewe lyn, wat dikwels suiwer Arabesque word, het hoogs ritmiese komposisies tot gevolg gehad (Byvoorbeeld, In die Sirkus Fernando: Die Ringmeester, 1888). Die uiterste vereenvoudiging in omtrek en beweging en die gebruik van groot kleurareas maak sy plakkate van sy kragtigste werke.
Kinderjare en opvoeding
Toulouse-Lautrec se familie was ryk en het 'n afstamming gehad wat sonder onderbreking verleng het tot Karel die Grote. Hy het groot geword tussen sy familie se tipies aristokratiese liefde vir sport en kuns. Die meeste van die seuns se tyd is by die Château du Bosc, een van die familiegeboue naby Albi, spandeer. Henri se oupa, pa en oom was almal talentvolle tekenaars, en dit was dus nie verbasend dat Henri op die ouderdom van 10 begin skets nie.
Sy belangstelling in kuns het gegroei as gevolg van die feit dat hy in 1878 onbekwaam was deur 'n ongeluk waarin hy sy linkerbene gebreek het. Sy regterboud was 'n bietjie meer as 'n jaar later in 'n tweede ongeluk gebreek. Hierdie ongelukke, wat uitgebreide periodes van herlewing en dikwels pynlike behandelings vereis, het sy bene getroef en het die moeilikste geloop. As gevolg daarvan het Toulouse-Lautrec steeds groter tydperke aan kuns geskenk om die dikwels eensame ure te slaag. Toulouse-Lautrec se eerste besoek aan Parys het in 1872 plaasgevind toe hy in die Lycée Fontanes ingeskryf het (nou Lycée Condorcet). Hy het geleidelik aan private tutors oorgedra, en eers nadat hy die baccalaureaat-eksamen in 1881 geslaag het, het hy besluit om kunstenaar te word. Sy eerste professionele onderwyser in skildery was René Princeteau, 'n vriend van die Lautrec-familie. Princeteau se bekendheid, soos dit was, het ontstaan ​​uit sy uitbeelding van militêre en ruitervakke, wat in 'n 19de-eeuse akademiese styl gedoen is. Alhoewel Toulouse-Lautrec goed presteer het met Princeteau, het hy aan die einde van 1882 aan die ateljee van Leon Bonnat oorgegaan.
In Bonnat ontmoet Toulouse-Lautrec 'n kunstenaar wat heftig gestry het teen afwyking van akademiese reëls, die slapdash-benadering van die Impressioniste veroordeel en Toulouse-Lautrec se tekening beoordeel het "gruwelike"Sy werk het in 1883 'n meer positiewe reaksie gekry toe hy by Fernand Cormon se ateljee aangesluit het. In die vroeë 1880's het Cormon 'n oomblik van bekendes geniet, en sy ateljee het kunstenaars soos Vincent van Gogh en die simboliese skilder Émile Bernard gelok. Cormon het Toulouse-Lautrec baie vryheid gegee om 'n persoonlike styl te ontwikkel. Dat Cormon van sy leerling se werk goedgekeur is, word bewys deur Toulouse-Lautrec te kies om hom te help om die definitiewe uitgawe van die werke van Victor Hugo te illustreer. Op die ou end is Toulouse-Lautrec se tekeninge vir hierdie projek egter nie gebruik nie. Ondanks hierdie goedkeuring het Toulouse-Lautrec die atmosfeer by Cormon se ateljee toenemend beperk. "Cormon se regstellings is veel kinderder as Bonnat se wesens", skryf hy sy oom Charles op 18 Februarie 1883.
"Hy kyk na alles wat jy hom wys en moedig jou een aan. Dit kan jou dalk verras, maar ek hou nie so baie nie. Jy sien, die voorloper van my voormalige meester het my opgewek en ek het my nie spaar nie."
Die akademiese regimen van kopiëring het onlosmaaklik geword.
Hy het "'n goeie poging om die model presies te kopieer"het een van sy vriende later onthou,"maar ten spyte van homself het hy sekere besonderhede oordryf, soms die algemene karakter, sodat hy verwring het sonder om te probeer of selfs ".
Binnekort het Toulouse-Lautrec se bywoning by die ateljee op sy beste onbeduidend geword. Hy het toe sy eie ateljee gehuur in die Montmartre-distrik van Parys en het hom oor die algemeen geaffekteer met portrette van sy vriende.
Die dokumente van Montmartre
So was dit dat Toulouse-Lautrec in die middel van die 1880's sy lewenslange verbintenis met die Boheemse lewe van Montmartre begin het. Die kafees, kabarets, kunstenaars en kunstenaars van hierdie gebied van Parys het hom gefassineer en tot sy eerste smaak van openbare erkenning gelei. Hy het gefokus op die uitbeelding van gewilde entertainers soos Aristide Bruant, Jane Avril, Loie Fuller, Mei Belfort, May Milton, Valentin le Presos, Louise Weber (bekend as La Goulue ["the Glutton"]), en clowns soos Cha-U-Kao en Chocolat. In 1884 het Toulouse-Lautrec kennis gemaak met Bruant, 'n sanger en komponis wat 'n kabaret besit, wat die Mirliton genoem word. Uit sy werk het Bruant hom gevra om illustrasies vir sy liedjies voor te berei en die Mirliton aangebied as 'n plek waar Toulouse-Lautrec sy werke kon uitstal. Hierdeur en deur reproduksie van sy tekeninge in Bruant se tydskrif Mirliton, het hy bekend geword in Montmartre en begin om kommissies te ontvang. Toulouse-Lautrec het probeer om die effek van die beweging van die figuur deur middel van oorspronklike middele vas te lê. Byvoorbeeld, sy eietydse Edgar Degas (wie se werke, saam met Japannese drukwerk, 'n belangrike invloed op hom gehad het) Beweging uitgedruk deur die anatomiese struktuur van verskeie nougegroepeerde figure sorgvuldig te lewer, om so te probeer uitbeeld maar een figuur wat in opeenvolgende oomblikke gevang word.
Toulouse-Lautrec, aan die ander kant, het vrye hanteerlyn en kleur in diens geneem wat die idee van beweging oorgedra het. Lyne was nie meer gebind aan wat anatomies korrek was nie; kleure was intens en in hul samestellings het 'n pulserende ritme gegenereer; perspektiefwette is oortree om figure in 'n aktiewe, onstabiele verhouding met hul omgewing te plaas. 'N Algemene toestel van Toulouse-Lautrec was om die figure saam te stel sodat hulle bene nie sigbaar was nie. Alhoewel hierdie eienskap geïnterpreteer word as die kunstenaar se reaksie op sy eie stunted, byna waardelose bene, het die behandeling eintlik spesifieke beweging uitgeskakel, wat dan deur die essensie van beweging vervang kan word. Die resultaat was 'n kuns wat gedompel het met lewe en energie, wat in die eerste dekade van die 20ste eeu in sy formele abstraksie en algehele tweedimensionaliteit die beurt tot skole van Fauvism en Kubisme vergemaklik het. Die oorspronklikheid van Toulouse-Lautrec het ook in sy plakkate verskyn. Die verwerping van die idee van hoë kuns, gedoen in die tradisionele medium olie op doek, Toulouse-Lautrec in 1891 het sy eerste plakkaat, Moulin Rouge-La Goulue. Hierdie plakkaat het Toulouse-Lautrec toenemende roem gewen. "My plakkaat is vandag op die mure van Parys geplak. " die kunstenaar het trots verklaar. Dit was een van meer as 30 wat hy in die 10 jaar voor sy dood sou skep. Plakkate bied Toulouse-Lautrec die moontlikheid van 'n wydverspreide impak vir sy kuns, nie meer beperk deur die beperkinge van die skilderkuns nie. Hulle het ook die sukses wat hy in die voorafgaande jaar behaal het, verbeter toe sy werke in Brussel by die Uitstalling van XX getoon is (die twintig), 'n avant-garde vereniging, en in Parys by die Salon des Indépendants. Toulouse-Lautrec is die belangrikste vir sy sukses om verder as 'n voorstelling van oppervlakkige werklikheid 'n diepgaande insig in die sielkundige samestelling van sy vakke te maak. Hy het na 1892 na die litograaf verander as 'n medium wat goed geskik is vir hierdie doel.
Onder meer as 300 litografieë wat in die laaste dekade van sy lewe geproduseer is, was 'n album van 11 afdrukke met die titel Le Café Concert1893); 16 lithografieë van die entertainer Yvette Guilbert (1894); en 'n reeks van 22 illustrasies vir Jules Renard se Les Histoires naturelles (1899). Maar nie een van hierdie werke is meer betekenisvol as Elles, 'n reeks wat in 1896 gedoen is nie, en bied 'n sensitiewe uitbeelding van bordeel lewe. Toulouse-Lautrec het lang tyd bestee aan die handelinge en gedrag van prostitute en hul kliënte. Die gevolglike 11 werke het hierdie individue as mense openbaar, met sommige van dieselfde sterk punte en baie van die swakpunte van ander lede van die samelewing. 'N Meesterstuk van hierdie genre is Au Salon de la Rue des Moulins (By die Salon). Hierdie skildery verwek simpatie van die toeskouer, aangesien hy die vroue se isolasie en eensaamheid, eienskappe wat die jong Toulouse-Lautrec so dikwels ervaar het, waarneem. By die Salon is dus 'n briljante betoging van sy begeerte om "beeld die ware en nie die ideale uit nie " waarin die waarheid nie gegrond is op 'n versigtige voorstelling van detail nie, maar eerder om die essensiële aard van 'n vak vas te lê in 'n paar kort kwasstrokies. Die voorkoms van Elles het saamgeval met 'n groeiende verswakking in sy fisiese en geestelike toestand. Toulouse-Lautrec se figuur, selfs onder die groot menslike diversiteit wat in Montmartre gevind is, het onmiskenbaar gebly. Sy ten volle ontwikkelde torso het op dwarfish bene gerus. Nie heeltemal vyf voet een duim lank nie, sy grootte het verder gedaal as gevolg van sy praktyk om met ongewoon lang mans te assosieer, soos sy medestudente Maxime Dethomas en Louis Anquetin en sy neef en goeie vriend Gabriel Tapie de Céleyran. Sy gereelde ironiese toon het nie 'n fundamentele afkeer van sy fisiese voorkoms gehad nie, en sy briewe bevat baie neerhalende opmerkings oor sy liggaam en verwysings na 'n toenemende aantal kwale, insluitend sifilis. Hy het in die laat 1890's swaar gedrink toe hy die cocktail gewild gemaak het. Hy het begin 1899 'n geestelike ineenstorting gehad. Die onmiddellike oorsaak was die skielike onverwagte vertrek van sy ma van Parys op 3 Januarie. Hy was altyd naby aan sy familie, veral vir sy ma, wat altyd sy ambisies ondersteun het; en hy het haar vertolk as 'n verraad.
Die uitwerking op sy verswakte stelsel was erg, en hy is kort daarna na 'n sanatorium in Neuilly-sur-Seine gepleeg. Hierdie besluit is gemaak deur die kunstenaar se ma, teen die raad van familie en vriende van die kunstenaar, in die hoop om 'n skandaal te vermy. Toulouse-Lautrec bly formele verbintenis tot 31 Maart 1899, alhoewel hy verkies het om tot middel Mei in die sanatorium te bly. Terwyl hy sy helderheid en krag van herinnering kon demonstreer deur 'n aantal werke oor die tema van die sirkus voor te berei.
Hierdie werke ontbreek egter die krag en intensiteit van sy vroeëre komposisies. In die lente van 1900 het hy weer swaar begin drink. Minder as drie maande voor sy 37ste verjaardag, het hy by Château de Malrome gesterf.
Toulouse-Lautrec beïnvloed die Franse kuns van die laat 19de en vroeë 20ste eeu deur sy gebruik van nuwe soorte vakke, sy vermoë om die essensie van 'n individu met ekonomiese middele vas te lê en sy stilistiese innovasies. Ten spyte van sy vervorming en die gevolge van alkoholisme en geestelike ineenstorting later in die lewe, het Toulouse-Lautrec gehelp om die verloop van avant-garde-kuns goed te verby sy vroeë en tragiese dood op 36-jarige ouderdom. Toulouse-Lautrec was nie 'n diepgaande intellektuele nie. Tapie de Céleyran het geskryf dat hy min lees en toe hy dit gedoen het, was dit gewoonlik snags as gevolg van slapeloosheid. Maar hy was 'n groot satiris van voorspraak en konvensie. Op tipiese wyse het hy sy aanvanklike, onsuksesvolle poging by die baccalaureaat geslaag deur naamkaarte gedruk te hê "Henri de Toulouse-Lautrec, flunker van die kunste". Hierdie ikonoklasma het ook opgeduik toe hy Pierre Puvis de Chavannes se ernstige simboliese werk parodieer. Die Heilige Grove het dit in 'n boisteragtige toneel gevul met rustige vriende (1884). Tog kan hy homself ook op soek na swem en boot, en teen die einde van sy lewe het hy 'n roei masjien in sy ateljee geïnstalleer. In sy entoesiasme vir sport het hy een keer 'n Franse fietsspan vergesel op 'n reis deur Engeland. Toulouse-Lautrec was, soos twee waarnemers gesluit het, 'n "sensitiewe, diep liefdevolle man, bewus van sy swakheid, maar dra 'n masker van jovialiteit en ironie". Alhoewel hy vandag as 'n belangrike figuur in die laat 19de-eeuse kuns erken is, is Toulouse-Lautrec se status in sy leeftyd betwis. Trouens, die kunstenaar se pa, wat ná sy ongeskikte beserings min belangstelling in sy seun gehad het, het sy seun se werk as slegs "rowwe sketse" beskou en kon nooit die idee aanvaar dat 'n lid van die aristokrasie sy klas verraai deur van 'n "gentleman"kunstenaar tot 'n professionele een. Met sulke kritiek en gestremd deur sy swakhede, het Toulouse-Lautrec volhard om na vore te tree as 'n produktiewe kunstenaar wie se werk uiteindelik gehelp het om die kuns van dekades te vorm. | Alan Curtis Birnholz © Encyclopædia Britannica, Inc
Il conte Henri-Marie-Raymond die Toulouse-Lautrec-Montfa (Albi, 24 November 1864 - Saint-André-du-Bois, 9 vestiging in 1901) è stato un pittore francese, tra le figure più significative dell'arte del tardo Ottocento.
Divenne un importante artista post-impressionista, illustratore en litografo e registrò nelle sue opere molti dettagli degli stili di vita bohemien della Parigi di fine Ottocento. Die Toulouse-Lautrec-bydrae lewer 'n unieke identifikasie van Le Rire, wat 'n belangrike rol gespeel het in die toekoms. Dit is 'n goeie idee om die genetika te verbeter, want dit is 'n manifestasie van die kliniese verskynsels. Toulouse-Lautrec is ongeveer 37 jaar oud, 'n causa dell'alcolismo o della sifilide.
Henri-Marie-Raymond van Toulouse-Lautrec-Montfa nacque nel 1864, primamentito del conte Alphonse-Charles-Marie de Toulouse-Lautrec-Montfa e della contessa Adèle-Zoë-Marie-Marquette-Tapié die Celeyran.
Ek het Toulouse-Lautrec gesê, en het gesê dat die Rooihondo Vader van Tolosa, die pad van Baudouin, is. 1196, die datum van die oorspronklike, die kontrak van die Alix, viscontessa di Lautrec. La famiglia rainò per secoli sull'Albigese.La famiglia nel XIX secolo apparteeva alle tipica aristocrazia di provincia, proprietaria terriera, conduceva una vita agiata tra i varielli di proprietà nel Midi e nella Gironde grazie ai proventi dei loro vigneti e poderi. 'N Parigi erano proprietari di appartamenti nei quartieri residenziali e possedevano una tenuta di caccia nel Sologne. Inoltre frequentavano l'alta società e padre, appassionato di ippica, seguiva le corse a Chantilly. Politicamente si schierava tra i legittimisti e non a caso Lautrec venne chiamato Henri, in al die gevalle wat al in Chambord was. In Frankryk, Richard, nacque nel 1867, ma morì l'anno seguente. Nel 1872, Lautrec si trasferì con la Madre a Parigi, duve frequenterà il Lycée Fontanes (oggi Liceo Condorcet). Qui conoscerà Maurice Jayant, die oorspronklike asaziana; Che divenne suo amico fidato; Jayant riconobbe presto il genio di Henri, wat in die gesig gestaar het, was in die eerste plek, en het 'n groot rol gespeel in die rolprent van Albi, en het albei gespeel. Niemand in 1878, Albi, Nel Salone Della Casa Natale, Henri Cadde sul parket mal incerato e si ruppe il femore sinistro; Ek het 'n sukses gehad, en jy het nooit 'n Barèges gehad nie, en jy het 'n beroep gedoen op die ortopediese alledaagse sinistra, wat in die fossiel gespeel is. Essendo affetto da picnodisostosi (oppure da osteogenesi imperfetta), jy kan nie 'n guarirono maak nie, maar ook 'n geskenk met 'n geskenk, maar dit is nie net 'n verrassing nie, maar dit is ook 1,52 m. Dit is nie 'n normale manier om 'n ou bambino te speel nie.0,70 m) .D'altro canto Ek is 'n gesin se geselskap in die konfrontasie van die geselskap, en dit is 'n goeie voorbeeld. arte.
Tweedens is daar 'n geldwisseling vir 'n apocrifo, 'n chi lo derideva per la bassa statura rispondeva: «Ho la statura del mio casato», 'N goeie idee vir diegene met 'n gesin (die Toulouse-Lautrec-Montfa).
Il pittore belga Theo van Rysselberghe scoprì il talento di Lautrec e la invitò ad esporre con il gruppo de XX nel 1888 a Bruxelles. L'artista belga parlando di Lautrec a Octave Maus disse: « ... nie è niente male il tappetto; quel tipo ha del talento».Questa fu la sua prima importante esposizione, dit sal jou toelaat om die voordele te bied wat jou kunstenaars en innovators deel. Die idee is belangrik om te lees, en dit is belangrik om te sien hoe om dit te doen. Lautrec sulla propria page disegnò un clown con l'elenco delle sue opere esposte. Tra le dieci opere vi erano il "Ritratto di Mme Adèle die Toulouse-Lautrec", "Au Cirque: dans les coulisses","La Contessa Adèle die Toulouse-Lautrec nel salone del Château de Malrome "e" François Gauzi".Opspreek 'n Brussel-en-'n-een-en-ander-sukses, nou ook 'Bal du Moulin de la Galette" (Già esposto al Salon) e "Liseuse". Dit is 'n goeie voorbeeld van 'n ewige liedjie met Henry De Groux, wat in die parlement van Van Gogh gesien word, is onkundig en onverskillig. La lite degenerò al punto tale che Lautrec sfidò a duello il belga e la cosa sarebbe andata avanti kyk Octave Maus non avesse convinto il Die Groux a ritirarsi.
Lautrec si pose accanto alla pittura di Seurat, Gauguin, Van Gogh in aperto contra con gli ultimi impressionisti Bonnard e Vuillard. Le opere dei primi anni furono ispirate dal movimento impressionista, esse sono carrateizzate da pennellata veloce nervosa con l'apposizione di colori poco miscelati, ek het alles in die gedagte gehad met die impuls van die impuls, maar ek het nooit gedink nie. fusione tra effetto luminoso ed atmosferico, ma la figura viene sempre rappresentata in primo piano e l'ambiente che la circonda en solamente un pretesto per caratterizzarla.In seguito Lautrec het u 'n goeie reputasie op die gebied van olio en vloeistowwe, quasi dovesse eseguire un acquarello, U kan ook 'n skedule saamstel. Gaan na die hoof van die Manet of Monet, per konsentrasie van die hoofletters van die karakters. Geskiedenis van die duiwels, reisigers van Théodore Duret, Lautrec, het 'n uitstekende samewerking met diegene wat in die land gesit het, en hulle het die passasiers in die gesig gestaar. Hulle het ook 'n beroep gedoen op die opstel van die regsverteenwoordigers, en hulle het hulle in 'n ander rigting gesien. Daar is ook 'n paar belangrike voorbeelde van die belangrikste voordele van die bladsye. Dit is 'n belangrike rol in die verloop van die lewe.di getto", ma non è così. Die opera en die voorbereiding vir die voorbereiding van al die karbonades in die spel. In die uitgawe van Lautrec preparava un"cartone"su cui abbozzava con il colore viola o blu-vermiglio, molto diluito di trementina, le figure del quadro, sottolineate da"lumeggiature"Bianche. In seguito all'evaporazione del"medium"Rimaneva solamente il tratto del colore caratterizzato da un'opacità molto simile al pastello. Sopra questo "impianto"Dit is 'n goeie idee om 'n voortgesette bydrae te lewer tot die uitvoer van alle vorme van bewegings en della figura's. Dit is 'n belangrike rol in die operasie. Albei tydsverloop is in Toulouse, maar dit is nie die geval nie. Jy kan ook 'n paar dinge doen wat jy kan doen om 'n pennellate te maak wat die grootste deel van die wêreld is. In die omgewing is dit moontlik om die definisie van 'n figuur te bepaal wat die beste is in die verlede. Dei Fauves e degli Espressionisti.
Ek temi pittorici
MontmartreAgli inizi degli anni Novanta, Lautrec cominciò a rappresentare in die omgewing van Montmartre, le opere "Al Circo Fernando", "Ballo al Moulin die La Galette", "Al Moulin Rouge", 'n goeie oordeel oor die kritici wat hulle opgedoen het, en hulle het 'n uitsonderlike rol gespeel. Mentre il Barone Haussmann cambiava il volto centro di Parigi con grandi boulevard, Montmartre zona periferica n nord della città era rimasta intatta. Gerard die Nerval così la descriveva:
«Kinders, kinders, kinders, kinders, kinders, kinders, kinders, kinders, kinders, kinders, kinders, ouers, ouers, ouers, en ouers.».
Dei numerosi mulini che avevano costellato la la "Butte di Montmartre"Nel XIX secolo n erano rimasti tre; questi divennero meta di passeggiate visto nacquero bar, locali caffè-concerto per il divertimento popolare.Così l'industria del divertimento investì in questa zona di Parigi non ancora urbanizzata nella ricerca di nuovi mercati e-mode. Charles Zidler, die hoofman van die Hoëveld en die Parys, wat na die Jardins van Parys toe was, het in 1889 saam met Joseph Oller en Moulin Rouge gespeel. Nella het ook 'n geskenk aan Circo Fernando, Le Mirliton en Le Chat Noir, famoso Daar is 'n belangrike rol in musiek en musiek. Lautrec, al contrario di altri pittori che popolavano quegli ambienti, besluit om die rappresentare la gente e non il luogo. Nee, dit is die eerste keer dat u die bestuurder van die proletariato en die afdelings ontvang, en u sal die spettacolo per la borghesie kry. Nie bisogna dimenticare che la borghesia francese della Terza Repubblica era affascinata dalla vita del ceto popolare, nie 'n caso in die roman van Émile Zola vendevano 3000 copie al mese ad un pubblico quasi esclusivamente borghese.Così disse Félix Fénéon dell'opera di Lautrec:
«… Questo Toulouse Lautrec en proprio uno svergognato; Dit is ook nie die geval nie, maar dit is nie die geval nie. Bianco, nero, rosso en grandi macchie e forme semplici, en jy is so stil. Dit is nie moontlik om 'n groot rolprent te kry nie, aangesien dit moontlik is om die kapitalistiese kapitaal te betaal, aangesien dit in die maatskappy se portefeulje is.».
Il ricordo di Yvette Guilbert, Jane Avril, Aristide Bruant en May Milton e molti altri, nie sarebbe così vivo senza le raffigurazioni di Lautrec.L'artista in complete simbiosi con questi personaggi esaltò i loro successi nei duecento locali della capitale francese kom l ' Eldorado, il Jardin de Paris, Les Ambassadeurs of La Scala aantrek die beste manier om alle bydraes te lewer. Behalwe dat u 'n divertimentie het, is dit 'n goeie oplossing vir die koste van u beleggings.
«… Ons sê dit is 'n goeie ding, en dit is 'n goeie ding om jou te help, en dit is 'n goeie idee, en jy sal dit regkry om jou prestasie te verbeter.… »
In terme van die regsverteenwoordiging, is die prosedure meer as die gevalle van die saldo. Arthur Huc direttore di La Depeche die Toulouse scrisse:
«Kom afrebbe potuto, essendo feroce con se stesso, nie esserlo con gli altri! Nella sua opera is nie 'n trou solo viso umano di cui nie abbia volutamente sottolineato il lato spiacevole. (...) Die tyd van die jaar is onbetwistbaar».
Le "maisons sluit "
Le rappresentazioni di Lautrec diei bordelli parigini sono forse le sue opere più famose.Di preciso nie si sa quando queste opere vennero eseguite. Joyant nei suoi scritti si contraddice, prima data wat ek in 1892-1895, per jaar se klassifikasie van 1891-1894. Il catalogo di Mme Dortu en Colloca van 1893-1894.Lautrec lavorava molto spesso nei bordelli in centro città specialità all'Opera ed alla Biblioteca Nazionale, ma principal case di Rue d'Amboise ed al 6 di rue Moulin. Ek gee jou die geleentheid om 'n prostituut te maak vir die teenprestasie. Lautrec aveva sviluppato un'amicizia con alcune di loro, ma altre lo chiamavano "Monsieur le Comte"Dit is 'n goeie voorbeeld van die feit dat jy 'n lustravano le scarpe het; alcune furono sue amanti, oltre che modelle.L'artista raffigurò le maisons rimanendo semper all'interno di uno schema ben preciso. Nie gebruik van die Legrand of Zier, Niemand het 'n geskenk in die regsverteenwoordiger nie. Dit was 'n negatiewe manier om die Bernard, 'n beroepsvrou en 'n prostituut te vind.'n tinto tondo"Sia nelle ore del lavoro che nel loro ambiente domestico. Trascurò il lato erotico della rappresentazione raffigurando raramente anche la clientela maschile.
Lautrec non rappresentò i bordelli nemmeno con l'l'interest umanitario diei colleghi di sinistra, ma più per un interest per luoghi del divertimento pubblico (kom rappresentava il Moulin Rouge) Ek het 'n volwassene in die luukse en die mense wat op die toneel verskyn. Hulle het 'n groot rol gespeel in die tronk. Mettersi al lavoro con rassegnata docilità, propria della loro classe sosiale abituata a servire, essence Lautrec comunque un borghese di nobili origini, no suoi dipinti non mise mai in discussione le classi sociali e la condizione dei propri soggetti, non avendo velleità rivoluzionare, ma solo di realismo e arte pura.
Senza Maurice Joyant, probabilmente Lautrec is nie regtig 'n probleem met die feit dat dit alles in die mond is. Nel 1888 Joyant vecchio compagno di Liceo di Lautrec riallacciò l'amicizia con l'artista, nel 1890 subentrò a Theo Van Gogh nella direzione della galleria Goupil, sul boulevard di Montmartre. Da quel momento promosse l'attività lautrec con due retrospettive, la prima nel 1893 a Parigi e nel 1898 alla Goupil di Londra. Alla morte del figlio, il padre Alphonse incaricò Joyant kom vervolg testamentario ed egli divenne n tutti gli effetti il ​​suo "erede spirituale " organizational nel 1914 una nuova retrospettiva, ma soprattutto convincendo la contessa Adèle madre di Henri a donare alla citta di Albi il patrimonio di opere del figlio da lei conservato.Il 30 luglio 1922 alla presenza di Leon Berard, ministro dell'Istruzione e Belle Arti, Dopo Alcuni Anni in Cui Joyant Faticò het nie 'n beroep op die ministerie van die ministerie van buitelandse sake nie, en het ook die Palazzo dei Vescovi di Albi in die Toulouse-Lautrec-omgewing gehou. Die oomblik is dit nie moontlik om 'n groot bydrae te lewer nie, aangesien dit al die opera en die kritiek is.
Kyk die video: Henri de Toulouse Lautrec: A collection of 277 paintings HD (April 2020).
William Witherington | Die Robin | Kuns in detail
Yuko Nagayama 永 山 裕子, 1963 ~ Simboliese Waterverfskilder
Igor Bitman, 1953 | Figuratiewe skilder
Cornelis de Vos | Moeder en kind, 1624
Copyright 2020 \ none \ Henri de Toulouse-Lautrec | Post-impressionistiese skilder