Abessinië - Verloop van Geskiedenis - 2021
Abyssinia 1935 tot 1936
Die krisis in Abyssinia van 1935 tot 1936 het internasionale spanning nader aan Europa gebring - dit het ook Nazi-Duitsland en die Fascistiese Italië vir die eerste keer bymekaar gebring. Die saak het weer eens die swakheid van die Volkebond beklemtoon.
Soos Brittanje en Frankryk, het Italië ook deelgeneem aan die sogenaamde "Scramble for Africa" in die C19. Die prysgebiede is egter deur ander verower en Italië het onbelangrike gebiede soos Eritrea en Somaliland gelaat. Die Italianers het gepoog om in Oos-Afrika uit te brei deur Abyssinia by haar verowerings aan te sluit, maar in 1896 is die Italianers swaar verslaan deur die Abyssiners tydens die Slag van Adowa.
Hierdie nederlaag het 'n geweldige impak op die Italiaanse trots gehad. Die verlies van 6000 man teen 'n agterlike leër uit Abyssinia was moeilik vir die Italiaanse bevolking. Hierdie nederlaag het politici in Italië egter nie verhinder om te beplan vir 'n nuwe poging om Abyssinia oor te neem nie.
Die begeerte om die wêreld te wys hoe kragtig Italië was, het die belangrikste motivering van Mussolini geword. Hy het homself gesien as 'n moderne Julius Caesar wat eendag in beheer sou wees van 'n groot Italiaanse ryk, soos in die dae van die keiser. In 1928 het Italië 'n vriendskapsverdrag met Haile Selassie, die leier van Abyssinia, onderteken, maar 'n inval in die land was reeds beplan.
In Desember 1934 beskuldig Mussolini die Abysseans van aggressie by 'n oase genaamd Wal Wal. Hy het beveel dat Italiaanse troepe in Somaliland en Eritrea gestasioneer is om Abyssinia aan te val. Daar was groot hoeveelhede ammunisie en voorrade daar opgeslaan.
In Oktober 1935 het die Italiaanse leër Abyssinia binnegeval. Die Abysseans kon nie hoop om op te staan ​​teen 'n moderne leër nie - hulle was toegerus met gewere voor die Eerste Wêreldoorlog en weinig anders. Die Italianers het gepantserde voertuie en selfs mosterdgas in hul aanval gebruik. Die hoofstad, Addis Abeba, val in Mei 1936 en Haile Selassie is van die troon verwyder en vervang deur die koning van Italië, Victor Emmanuel. Somaliland, Eritrea en Abyssinia was almal verenig onder die naam Italiaanse Oos-Afrika.
Toe die Italianers in Oktober 1935 binnegeval het, het die Abysseans 'n beroep op die Volkebond gedoen om hulp. Die liga het twee dinge gedoen:
dit veroordeel die aanval wat al die Liga se lede beveel het om ekonomiese sanksies teen Italië op te lê.
Dit het ses weke geneem voordat die sanksies gereël is en dit het nie noodsaaklike materiale soos olie ingesluit nie.
Drie ligalede het nie die sanksies uitgevoer nie. Italië kan die sanksies wat op goud en tekstiele aangebring is, dek, maar 'n olieverbod kon 'n groot invloed op die oorlogsmasjien van Italië hê. Die argument om nie olie te verbied nie, was dat Italië haar olie eenvoudig uit Amerika, 'n nie-liga-land, sou kry. Brittanje en Frankryk was ook bekommerd oor die uitlok van Mussolini in die Middellandse See, waar Brittanje twee groot vlootbasisse gehad het - Gibraltar en Malta. Die Italiaanse vloot is in werklikheid baie oorskat deur sowel die Britte as die Franse, maar dit was die vrees wat ook daartoe gelei het dat Brittanje die Suezkanaal oopgehou het. As hierdie roete gesny is, sou Italië baie probleme ondervind het om haar gewapende magte in die streek tydens die konflik te voorsien.
Dit is ook moontlik dat beide Brittanje en Frankryk die oorlog te ver weg beskou het om vir hulle van groot belang te wees. Hulle was nie bereid om hul vlootmag in die Middellandse See te waag ter wille van 'n land wat skaars in Frankryk en Brittanje gehoor het nie.
Brittanje en Frankryk het ook nog 'n inset oor hierdie verhouding gehad.
In 'n poging om die oorlog te beëindig, het die Britse minister van Buitelandse Sake - Samuel Hoare - en die Franse premier -Pierre Laval - ontmoet in Desember 1935. Hulle het met die Hoare-Laval-plan. Dit het twee groot dele van Abyssinia aan Italië gegee en 'n leemte in die middel van die land - die gang van kamele - aan die Abessiniërs. Die suide van die land sou gereserveer word vir Italiaanse ondernemings. In ruil vir hierdie land sal die Italianers die oorlog moet staak.
Mussolini het die plan aanvaar, maar in Brittanje was daar 'n groot nasionale geskreeu. Daar word geglo dat 'n Britse minister van regering die mense van Abyssinia verraai het. Die betogings het Hoare bedank en die plan is laat vaar. Mussolini het voortgegaan met die inval. Wat hierdie plan egter aangedui het, was dat die twee belangrike lede van die Europese Liga bereid was om te onderhandel met 'n nasie wat aggressie gebruik het om sy wil op 'n swakker volk af te dwing. Tesame hiermee het die sanksies ook misluk.
Die liga se betrokkenheid by hierdie geleentheid was 'n ramp. Dit het aan die nasies getoon dat die sanksies daarvan halfhartig was, selfs toe dit afgedwing is, en dat lidlande bereid was om met aggressorende lande te onderhandel in die mate dat hulle effektief aan hulle toegee. Die optrede van die Liga - selfs al was dit 'n mislukking - het daartoe gelei dat Italië wegkyk van die Liga - 'n organisasie waaraan dit behoort.
Mussolini draai hom toe na die man wat hy as 'n "dom klein aap" beskou het toe hulle die eerste keer ontmoet het. Hitler en Nazi-Duitsland.
Die krisis in Abyssinia van 1935 tot 1936 het internasionale spanning nader aan Europa gebring - die krisis in Abysinnia het ook Nazi-Duitsland en Fasciste gedryf ...