Hierdie wordende-baie of verveelvoudiging kon hy volgens Gardiner (1990:70) vermag alleen omdat hy nie namens die ander geskryf het nie, maar as die ander. Deleuze en Guattari (1986:17) beweer in hierdie verband dat ’n skrywer se buitestanderskap, sy beweging op die periferie of selfs buite sy gemeenskap, hom juis toelaat om die moontlikheid van ’n ander gemeenskap uit te druk en om die middel vir ’n ander bewussyn of ontvanklikheid te smee. Soos Jensma (1974:8) self laat hoor:
Dit moet ook opgemerk word dat alhoewel Jensma vir die grootste deel van sy lewe op die periferie van die Afrikanerwêreld beweeg het, daar in die Afrikaanse gedigte ’n duidelike begrip vir die karakters is wat hy uitbeeld, ’n diep mensekennis en kultuurkennis van die groep waarteen hy sy mineurpraktyk oprig wat in die taal self na vore tree. In “Die dongas gaap” (1973:35) vind die leser ’n minimalistiese skets van die nasionaal-christelike Afrikaner van die sewentigs: