Die meeste van ons het 'n hoek waar ons ons nie kan vergewe nie. Soms is dit voor die hand liggend: die ma wat haar kind vir 'n oomblik onbewaak laat en die kind dwaal in die straat en 'n verskriklike dood; die seun wat weier om jare lank met sy ouers te praat en eers sy foute besef nadat hulle weg is.
Maar soms is dit meer subtiel en goed beklemtoon met verduidelikings en rasionalisasies. Die aborsie was nodig omdat ons nie die finansiële of emosionele hulpbronne gehad het om 'n ander kind in die wêreld te bring nie. Die egskeiding was die enigste manier om twee harte van 'n vernietigende afwaartse spiraal te bevry. Die harde woorde wat ons aan ons kinders gesê het, was vir hulle eie goed. Die tyd wat ons eerder as ons familie bestee het, was nodig om die kwaliteit van lewe wat hulle verdien het, te voorsien.
Miskien was ons besluite reg, of nodig, of onvermydelik. Miskien was hulle wispelturig en ongeregverdig. Maar ons het hulle gemaak en hulle is nou en vir altyd deel van ons lewens. Tog, ons harte seer vir die keuses wat gemaak of ontken word, en ons begrawe daardie pyn onder 'n kombers van skuldgevoelens of opregte regverdigings.
Waar het jy jou nie vergewe nie?
Ons moet die verborge hoeke van ons lewens vind waar ons nie onsself vergewe het nie - vir wie ons is, vir wie ons nie is nie. En dit is nie altyd maklik nie. Soms moet ons grawe deur tragiese emosionele wrak. Soms moet ons oop letsels rip wat ons dink lank gesond geword het. Soms moet ons mooi gesofistikeerde sielkundige werke afbreek. Maar om met 'n suiwer hart en oop gees te leef, moet ons die moed hê om hierdie uitdagings in die gesig te staar.
Mense is vreemd en wonderbaarlike skeppings. Vanaf ons eerste oomblik op aarde raak ons ​​besig om uniek en individueel te wees. Ons ontvlam in daardie uniekheid en vind ons identiteit in daardie individuasie. Maar hierdie sin van ons eie uniekheid en singulariteit kom teen 'n prys. Want met elke deur van begrip wat deur die omstandighede of keuses van ons lewens geopen word, is 'n rykdom van ander gesluit.
Die kind omring deur vreugde leer nie dieselfde wêreld as die kind omring met hartseer nie. Die kind vol vrees ontdek nie dieselfde wêreld as die kind wat gevul is met nuuskierigheid nie. Ek het nie dieselfde wêreld geken as 'n kind wie se pa elke dag uitgegaan het om by troues of in die wêreld te werk as die kind met geen pa teenwoordig nie. Elke nuanse van karakter en omstandighede sluit moontlikheid uit, selfs soos dit die wêreld openbaar in die groeiende helderheid en volheid. Ons word wie ons is ten koste van wie ons nie is nie.
Vier jou uniekheid met sy moontlikhede en beperkings
Emosioneel gesonde mense aanvaar hierdie individuasie met 'n gevoel van nederigheid. Hulle weet dat ons kinders van toeval is en dat ons ons lewens moet ontwikkel en dankie moet gee vir die wonderwerk van die lewe soos dit aan ons oorhandig is. Hulle vier hul uniekheid - met al sy moontlikhede en beperkings - daarop voort, en gebruik dit as 'n manier om by te dra tot die ryk tapisserie van die mensdom.
Emosioneel ongesonde mense, aan die ander kant, moenie so maklik dankie sê vir die vorm wat die lewe neem nie. Hulle draai teen hulleself, weier om hulle te omhels wie hulle is, en gaan deur die lewe met die gevoel dat hul wêreld nie genoeg is nie. Hulle is nie ryk genoeg nie, hulle is nie slim genoeg nie, hulle is nie mooi genoeg nie; hulle het nie die regte kanse gekry nie, die breek het almal anders se pad gegaan. Vinnig om enige tekort in hul eie situasie te sien, is hulle stadig om die geskenke wat die lewe aan hulle gegee het, te vier. Die wonderwerk van hul uniekheid word eerder die gevangenis van hul beperkings. Hulle definieer hulself deur wat hulle nie is nie.
Lank vir die pad nie geneem nie?
Die meeste van ons lê egter iewers tussenin. Ons is redelik gelukkig met ons lewens, maar kyk met verlange na die pad wat nie geneem is nie. Ons behou 'n lewenslange ambivalensie oor wie ons is en verstaan ​​nooit die potensiaal wat ons unieke lewenservarings bied nie. Ons sien die kleinheid van ons lewens, nie die grootheid van ons geskenke nie, en voel gebrekkig in verhouding tot diegene wat ons as modelle van sukses en vervulling hou.
Ons moet leer om dit te weerstaan. Totdat ons ons lewens met harte omhels, bewus van ons beperkinge en toegewyd is om die beste van ons unieke omstandighede en geskenke te maak, het ons ons nie volkome aanvaar vir die mense wat ons is nie, of ons ten volle vergewe vir die mense wat ons nie is nie.
Ek sal nooit Nelson Mandela, of Gandhi, of selfs die sagte, saggepraat man langs die straat wees nie. Ek sal nooit so hardwerkend as my pa wees nie. Ek sal nooit 'n bergklimmer of 'n Boeddha of iemand wees wat oor die Verenigde State fietsry nie. Ek sal nooit 'n heilige wees nie.
Leer om te waardeer wie jy is
Maar ek sal altyd 'n goeie luisteraar wees, 'n getroue vriend, 'n persoon wie se woord vertrou kan word. Ek sal altyd by die swak staan ​​en die onskuldige beskerm. Maar ek sal ook 'n persoon wees wat met regverdige verontwaardiging gevul is op die onregte in die heelal, 'n persoon wat geneig is tot diepe eensaamhede en in besit van 'n donker gees van gees en dalk te veel bewus is van die tragedie wat in die middel van die nag kan staak.
Kortom, ek sal 'n persoon wees soos almal anders - 'n unieke en vervalle mens wat besit het van teenstrydige en soms teenstrydige eienskappe, wie se lewe vol oomblikke van helderheid en oomblikke van donker ondeurdringbare skaduwee is; 'n persoon op een slag meer as wat ek gehoop het maar minder as wat ek gedroom het.
Ek moet leer om hierdie persoon te aanvaar en hom te omhels. Ek moet leer om te kyk na die unieke konstellasie van vaardighede en eienskappe wat ek het, die vreemde karakterdraaie en -kwessies wat ek ontwikkel het, die kwaliteit van my eie passies en die subtiliteit van my eie bedrog. Ek moet leer om my vrese te erken, my eie drome te respekteer en hulle slegs te meet teen die eenvoudige standaard van hoe hulle dit help om hierdie wêreld beter te maak vir die mense rondom my en die geslagte wat na my toe kom.
Maak die meeste van wie ons is
As ek dit kan doen, sal ek nie probeer om te wees wat ek nie is nie, maar ek sal probeer om die beste te maak van wat ek is. En daarmee sal ek myself vergewe vir al die moontlikhede wat nie blom in my geneem het nie en hulle sal eerbiedig wanneer ek hulle in die ander sien.
Dit is die eerste en mees noodsaaklike stap op die pad van vergifnis. As ek nie van myself aanvaar nie, is alles wat goed is in ander, 'n spieël van my eie tekortkominge, of 'n oorsaak van afguns, of 'n manier van lewe waarmee ek myself met sinisme of minagting moet beskerm.
Die lewe kan nie so geleef word nie. Dit is te kort, te kosbaar, te belangrik. Daar is kinders daar buite wat my hulp nodig het; daar is 'n familie wat staatmaak op my vir liefde. Daar is mense wat ek op straat ontmoet en in die toeval ontmoet wie se lewens beter of slegter kan wees vir die oomblik se kontak wat ons deel.
Ek moet myself meet in hierdie oomblikke, nie in 'n abstrakte waardering van my eie geestelike prestasies of teen die prestasies van ander nie. Ek is wie ek is, en ek moet die visie van die lewe wat ek gegee is, eer. As daardie visie ander mense uitskakel, moet ek werk om dit te verander. As dit my toelaat om my te gee en oop te stel vir ander, moet ek dit bevorder.
Ek maak my hart oop vir die moontlikheid van selfvergifnis
Ons is tot die beste van ons kennis slegs een rondte op hierdie aarde gegee. Ons word saam gegooi met 'n groep vreemdelinge wat ons gang deur die tyd deel, en saam vertrek ons ​​as 'n geslag en word dit letterlik en figuurlik die grond waarop toekomstige geslagte loop.
Dit is ons verantwoordelikheid, beide afsonderlik en saam, om hierdie aarde voor te berei vir diegene wat volg. Die oomblikke wat ons in ons lewens konfronteer, sal nooit deur iemand anders gekonfronteer word nie. Die ontmoetings wat ons het, is uniek in hierdie heelal. Al wat ons kan doen is om te voldoen aan die oomblikke wat ons met 'n nederige en omgee hart ontvang het, en deel die geskenke wat ons gegee het met diegene wie se lewens borsel teen ons s'n het.
Op hierdie manier - in hierdie aktiewe aanspraak op ons eie ontaarde self, en vorm dit vir 'n dienslewering - maak ons ​​ons harte oop vir die moontlikheid van vergifnis. Eerder as om ons tekortkominge op te stel, of om regverdigings vir hulle te maak, sien ons hulle as deel van ons unieke lewe en omstandighede, en kyk vir die oomblik wanneer die unieke persoon wat ons is nodig is, en onsself in diens bied, nederig en soos 'n gebed.
Dit is geen misdaad om minder as ons drome te wees nie, of om te struikel en op die pad se lewe te val nie. Die misdaad is om te weier om op te staan ​​en na die lig te beweeg, of om onwillig om diegene om ons te omhels wat op hul eie manier geval het.
Ons sal nooit so goed of waardig wees soos ons wil wees nie. Ons sal menslik wees - te menslik - en ons sal weer en weer van ons hoop op onsself afbreek. As ons onsself kan vergewe vir ons mislukkings - nie sewe keer nie, maar sewentig keer sewe - kan ons ander vergewe vir hul mislukkings. Ons weet dat ons almal mense is, sukkel deur die ligte wat ons na ons visie van goed het.
Dink aan die lewe wat moontlik kon gewees het ...
Soos ek nou hier sit, dink ek aan die lewe wat kon gewees het, en die man wat ek verlang het om te wees. Ek sien die hol riet van suiwer geestelike bewussyn, die instrument van God se vrede, dat ek gedroom het om te wees toe ek 'n kind was. En ek weet dat dit goed was.
Maar dan dink ek aan my familie, met elkeen van ons wat sukkel om vorm te vind, sukkel om te droom, sukkel om die wêreld om ons te maak, maar altyd in ons gemeenskaplike liefde 'n stewige rots te vind om ons lewens te bou. ook, is goed. Dat ek so 'n geskenk gegee is, is nederig oor woorde. 'N Lewe van eensame geestelike strengheid sou anders gewees het, maar dit sou nie meer waardig gewees het nie.
Ek kon hierdie lewe nie gedroom het nie, kon dit nie uit die hele lap van my verbeelding uitgevind het nie. Dit is 'n wonderwerk in sy uniekheid, 'n skat van onverwagte genade. Alhoewel ek nie is wat ek gedink het ek behoort te wees nie, is ek meer as wat ek ooit gehoop het. Soos 1 die landskap van my lewe ondersoek, word ek oorkom met 'n gevoel van wonder.
Iewers kan 'n ander man, soos ek, 'n lewe van suiwer geestelike bewussyn lewe, sonder beskawing met fragmentêre persoonlike emosies, in staat wees om die lewens en harte van diegene wat hy ontmoet, te betree, omdat sy eie hart nie self bekommerd is nie. Maar ek is nie daardie man nie. Ek loop op die strate, vol liefde en vrese en angers en drome, vasgebind aan familie en wêreldse omgee. Tog weet ek in my hart dat wanneer ek in die nag oproep, ek uit my slaap sal opstaan ​​en so nader en troos sal bied soos ek kan. Dit is die minste wat ek kan doen as dank vir die wonderbaarlike geskenk van die lewe wat aan my gegee is.
Rustige oorgawe, Loop die moeilike weg van vergifnis
Hoe kan individue 'n lewe van vergifnis in 'n wêreld so vol onreg en onverskilligheid leef? Soos die skrywer die ervarings van mense wat baie gely het en vir min gevra het, vertel, neem hy lesers op 'n bewegende reis.
Vir meer inligting of om hierdie boek te koop. Ook beskikbaar as 'n Kindle-uitgawe.
Kent Nerburn is 'n skrywer, beeldhouer en opvoeder wat diep betrokke was by inheemse Amerikaanse kwessies en opvoeding. Hy het 'n Ph.D. in beide Teologie en Kuns. Hy het drie hoogs bekroonde boeke oor inheemse Amerikaanse vakke geredigeer: Inheemse Amerikaanse wysheid, Die Wysheid van die Groot Leiers, en Die siel van 'n Indiër. Kent Nerburn is ook die skrywer van Briewe aan my seun; Nie Wolf of Dog: Op Verkeerde Paaie Met 'n Indiese Ouderling; Eenvoudige Waarhede: Duidelike en sagte leiding oor die groot probleme van die lewe; 'N Haunting Reverence: Meditasies op 'n Noordelike Land; Klein genade: Die stille geskenke van die alledaagse lewe en Inheemse Amerikaanse wysheid. Besoek sy webwerf by www.kentnerburn.com.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Vergifnis en Aanvaarding > Leer die kuns van die verskoning en voel die liefde