Urartu 714-715 vC - Inligting
Urartu 714-715 vC
Die antieke koninkryk Urartu
Die Koninkryk Urartu het in die 13de eeu vC ontstaan. Dit is gevorm deur 'n versameling stamme en lande as 'n polities-militêre netwerk wat die gebied rondom Lake Van in die Armeense Hoogland, noord van die Mesopotamiese streek, bewoon het. Die hoofstad was Tushpa-Van, 'n stad wat beskerm word deur die vesting Van, aan die ooskus van die meer van Van. Die drie belangrikste stede in die koninkryk, behalwe Tushpa-Van, was Erebuni, Argishtihinili en Musasir. Argeologiese gegewens uit hierdie streek is yl en die grootste deel van die geskiedenis is versamel uit antieke Assiriese artefakte. Om hierdie rede dek die mees gedetailleerde geskiedenis van die Koninkryk Urartu die tydperk waarin Urartu en Assirië in die 9de en 8ste eeu v.G.J. Die Koninkryk Urartu het in die vroeë 6de eeu vC geval.
Die land waaroor Urartu regeer het, was saamgestel uit baie verskillende groepe mense. Uit voorbeelde van die Urartiese tablatuur is dit bekend dat die mense in Urartu na hulself verwys as 'Biainili'. Urartiese tekste het getoon dat die konings van Urartu hulself dikwels die 'koning van die land Biaini' genoem het, en in Assiriese tekste is die Urartiese konings die 'koning van die land Nairi' genoem. Die land Nairi/Biaini is bekend as die land rondom die Van -meer (of die See van Nairi). Hebreeuse tekste het na Urartu verwys as die 'Koninkryk van Ararat'. Geskiedkundiges glo dat mense van Mitanni, Khurry, Khaldea en Hetitiese bloed gedurende die vroeë geskiedenis gedurende die hele lewensperiode van die koninkryk geleef het. Die latere inwoners daarvan, die wat uiteindelik die koninkryk tot 'n einde gebring het, was die Frigiërs, Moske, Armens, Skithiërs, Alans en Cimmeriërs. Sommige van hierdie groepe is as veroweringsgevangenes na Urartu gebring en is dikwels in die arbeidsmag aan die werk gesit. Ander, soos die Cimmeriane, wat nomades, Moskes en Alans was, het die land uit die noorde binnegeval omstreeks 580 vC.
Die meeste kennis rakende Urartu kom uit 'n reeks kleitablette wat tussen antieke Assiriese ruïnes gevind is. Hulle hou die verslae van Assiriese intelligensie -agente wat na verskillende stede in Urartu gestuur is. Hierdie kleitablette gee ons 'n geskiedenisgeskiedenis vir 'n tydperk rondom 714 vC. Gedurende hierdie tyd was die koninkryk Urartu op sy hoogtepunt in oorheersing, maar die Assiriese koninkryk het onlangs weer sy mag herwin onder die bewind van Sargon II. Deur historiese rekords van die konflikte tussen Urartu en haar bure te bestudeer, kan u die grense skat waarheen Urartu se grense strek. In die noorde strek Urartu naby die Swart See en die Kaukasusberge. In die ooste, die gebied van die meer van Urmia. In die Weste het dit die Taurusberge verteer, en dit het 'n alliansie en 'n grens met die Middellandse See -kusland Tabal gedeel. En in die suide, die Zagrosberge wat die koninkryk van Assirië geskei het.
Die land wat Urartu beheer het, was bergagtig en dig beboste. Daar is ook verskeie riviere en sytakke wat deur die land loop, soos die Araxes, Eufraat, Tigris en Kura. Daar is ook drie groot mere, Van -meer, Sevan en Urmia. Lake Van en Urmia is soutwatermere, sodat hulle genoeg sout en 'n uiteenlopende ekosisteem vir sy streke gebied het. In die vele valleie in die land is katoen, moerbeibome, wingerdstokke, appelkose (persone), perskes, granate, ander vrugtebome, rys en tabak verbou. Sekere dorpe wat fokus op bosbou en die grootmaak van beeste en perde, konings en leërs het hul woude dikwels as jagveld gebruik en perde vir kavallerie en strydwaens opgelei. As gevolg van die bergagtige kenmerke van die land, verskaf mynbou 'n groot hoeveelheid minerale, kristalle, nafta, koper, sout, yster, lood, silwer, goud, boraks, arseen en halfedelstene. Hierdie faktor, gekombineer met die moontlikheid van Hetitiese afkoms, het gelei tot die uitstekende metaalverwerkingsvermoëns en strydwaens van die Urartiërs.
Omdat Urartu so bergagtig was, was dit nie maklik om tussen dorpe en stede te reis nie. Die winters se koue weer en sneeuval het reis nog moeiliker gemaak. Dorpe is geskei in distrikte wat bestuur word deur goewerneurs wat deur die koning gekies is, of viceroys na Rusa I. Die berge het Urartu egter militêre voordele gebied. Dorpe was nie net veilig vir indringende magte wat deur die berge moeilik sou gaan nie, maar baie is ook beskerm deur vestings. Hierdie vestings het ook waak oor die vele handelsroetes wat deur die Urartu geloop het. En in die 9de en 8de eeu vC het Urartu handelsroetes beheer wat na die Middellandse See gelei het. Hierdie handelsroetes was 'n uiters belangrike ekonomiese bate vir die koninkryk en het sy heerskappy in die Nabye Ooste gedurende daardie tydperk verhoog.
Die Koninkryk Urartu was op 'n stadium die grootste en mees dominante staat in die Mesopotamiese streek. Dit was nie 'n enkele nasie nie, maar eerder 'n verenigde regering wat die verskillende onafhanklike distrikte en mense van sy land beheer en beskerm het. Teen die einde van die koninkryk in 585 vC het die nomadiese Cimmeriërs uit die noorde, die Frygiërs uit die Weste en die Skithiërs uit die Ooste Urartu binnegedring, in die hoogland gemeng en die Bianilini en die Armens vermeng, waarvan bekend was dat hulle beset was die gebied wes van die Lake Van. Na die val van Urartu het hierdie nuwe mense daarna die eerste Armeense koninkryk gevorm.
Antieke Armenië, geleë in die suidelike Kaukasus -gebied van Eurasië, is gevestig in die Neolitiese era, maar sy eerste aangetekende staat was die koninkryk Urartu vanaf die 9de eeu vC. Die Orontid -dinastie, wat opgeneem is in die Persiese Ryk van Kores die Grote in die 6de eeu vC, het as Persiese satraps geheers, 'n funksie wat hulle vir hul volgende heersers, die Masedoniërs en die Seleucidiese Ryk, in die 3de eeu vC vervul het. Onder die Artaxiad- en Arsacid -dinastieë het die land floreer, maar was dikwels vasgevang tussen die ambisies van Partia en Rome, en dan die Sasaniese en Bisantynse ryke. Die grense van die staat het oor die eeue aansienlik gewissel, maar gemeenskaplike faktore soos godsdiens en taal is verenig deur langdurige dinastiese stamme, wat aan Armenië 'n unieke identiteit in die oudheid gegee het.
Na die Urartu-Assirië-oorlog was geen politieke entiteit bestem om te oorleef nie. Die konstante verowerings en militêre veldtogte van Assirië het die sentrale mag van die koning verswak na die dood van Ashurbanipal. Na 'n paar jaar wat begin in 627 vC, val Assirië in 'n reeks burgeroorloë wat uiteindelik uitloop op die opstand van Babilon deur Nabopolassar en 'n inval deur die mediaanryk onder Cyaxares.
Die Assiriese Ryk sou vernietig word deur 'n reeks gevegte wat hulle tot die uiterste grense van hul gebied laat stoot het. Wat die grootste ryk in Mesopotamië geword het, het in duie gestort weens die onvermoë om die militêre vereistes te handhaaf om die verowerende land te verdedig. Dit was een van die grootste probleme met alle antieke ryke en is vererger deur die gebrek aan vinnige kommunikasie.
Mesopotamiese ryke (600 v.C.) - Historiese atlas (1923)
Na die inval en sak van Assirië is die oorblyfsels van die beskawing van Urartu in 590 vC deur die Mede en Skithiërs afgedank en vernietig. Dit sou lei tot die totale ineenstorting van hul beskawing en nóg Urartu of Assirië sou in die antieke geskiedenis weer groot politieke magte wees.
Urartu-Assirië Oorlog Urartu in 743 vC Ligging Armeense Hooglande Resultaat Assiriese oorwinning Belligerente Urartu Neo-Assiriese Ryk Kommandante en leiers Rusa I, Argishti II, Rusa II, Sardur III, Erimena, Rusa III, Rusa IV Tiglath-Pileser III, Sargon II, Sargon II, Sargon II, Sargon II, Sargon II, Sargon II, Sargon II, Sargon II, Sargon II, Sargon II, Sargon II, Sargon II, Sargon II
Urartu 714-715 vC - Geskiedenis
Die oorspronklike naam van Urartu was Biainele, die hoofstad, die rotsvesting Tu pa (moderne Van). Die land kan as 'n groot reghoek beskou word, met die Van -meer ('Thospitis') as die suidweste, die Urmia -meer ('Matianus') as die suidooste, die Sevan -meer ('Lichnitis') as die noordooste en die meer ildild as die noordwestelike hoek. In die middel was die berg Massis. Hierdie indrukwekkende beraad is in die Middeleeue genoem na die koninkryk: die Ararat, so bekend uit die Bybelse verhaal oor Noag (Genesis 8.4) en die vloed.
Dit blyk dat Urartu vanaf die negende eeu beheer is deur 'n enkele dinastie, wat die koninkryk na die suide uitgebrei het in 'n tydperk toe Assirië swak was. Die Eufraat het Urartu se westelike grens geword. Assirië het egter herstel en in 714 vC is die Armeense koning Rusa verslaan deur die Assiriese koning Sargon, wat byna onbestrede deur die land marsjeer en die standbeeld van die oppergod van Urartië in besit geneem het. (Die gebeurtenis is opgeteken in die Assiriese gelyknamelys.) Na hierdie vernedering het Rusa geweier om te lewe en het selfmoord gepleeg.
Rusa is opgevolg deur Argiete II, wat gekies het vir '' interne uitbreiding ': die land langs die Araxes is ontwikkel - iets wat argeoloë bewys het, wat vasgestel het dat daar veel meer sewende as agtste -eeuse nedersettings is. Na 'n eeu se ontwikkeling het die vrugbare land 'n natuurlike teiken geword vir die nomades wat noord van die Kaukasus gewoon het (onder die Grieke bekend as 'Skithe', Sakesinai of Cimmeriërs.). Argeoloë het ontdek dat baie Urartiese vestings vernietig is voordat 600 pylpunte van 'n tipe wat uit die Oekraïne bekend was, aandui dat die Skithe verantwoordelik was vir die vernietiging.
Die land was 'n maklike teiken vir die opvolgers van die Assiriërs, die Babiloniërs en Mede, nadat die Skithiese inval gely het. Dit is moontlik dat Urartu onderhewig was aan die mediaanse ryk in 585 vC, want in daardie jaar het 'n mediane leër 'n geveg by die rivier Halys in die middel van Turkye teen die Lidiese koning Alyattes geveg. Die werklike anneksasie het moontlik al in 605 plaasgevind, in daardie geval was die mediaan -veroweraar Cyaxares. Alternatiewelik het die werklike anneksasie later plaasgevind, in 547, tydens die bewind van Kores die Grote, die Persiese koning wat die Mediane omvergewerp het. Daar moet op gelet word dat webwerwe soos Avustepe nie net deur die Skithiërs vernietig is nie, maar deur 'n tweede, onbekende vyand.
Urartu leef voort as 'n satrapie, en later as 'n onafhanklike koninkryk met die naam Armenië.
Oorblyfsels van 'n antieke beskawing en#8211-navorsers vind 'n 3000-jarige vesting onder die Turkse meer
Navorsers van die Van Yüzüncü Yıl -universiteit en 'n span duikers het ontdek wat vermoedelik die oorblyfsels van 'n antieke vesting aan die onderkant van die meer van Turkye is. Die hoof van die duikspan en die onderwatervideograaf Tahsin Ceylan het gesê dat ander duikers en argeoloë vir hulle gesê het dat daar niks in die water is nie.
Die span het eintlik 'n uitgebreide terrein van ongeveer 'n kilometer groot gevind. Vestingmure van ongeveer 10 tot 13 voet hoog is onder die meer sigbaar. Ceylan het die ontdekking 'n 'wonderwerk' genoem, en gesê dat argeoloë na die gebied sou reis om navorsing te doen en inligting oor die terrein te verskaf.
Ceylan in 'n onderhoud met die Hürriyet Daily News dat die meer in die loop van 600 000 jaar deur baie beskawings gevestig is. Daar is in antieke tye geglo dat die meer geheimsinnige eienskappe het. Die span werk nou daaraan om die geheime op die webwerf te onthul.
Navorsers glo dat die vesting tussen die 9de en 6de eeu vC deur die Urartu -beskawing gebou is.
Lake Van is naby die grens van Turkye en Iran geleë. Dit is bekend as die grootste soutwatermeer ter wêreld, en is ook die grootste endorheiese watermassa op aarde (wat beteken dat dit die grootste watermassa is wat geen verbinding met die see het nie).
Plaaslike legendes verklaar dat daar Urartu -ruïnes onder die water van die meer is, maar argeoloë het nie geglo dat daar iets is nie. Die span wat verantwoordelik was vir die ontdekking van die vesting, is herhaaldelik meegedeel dat dit 'n vermorsing van tyd was om onder die meer te kyk.
Hierdie ongelooflik bewaarde ketel is 'n oorblyfsel van die ou Urartu -mense. Hierdie stuk rus in die Museum van Anatoliese beskawings, Ankara. EvgenyGenkin – CC-BY SA 3.0
As daar geen uitlaat na die oseaan is nie, kan die watervlak van die Lake Van dramaties styg en daal. Die Urartu het hul beskawing aan die oewer van die meer gebou toe die vlakke laag was. Die duikers kon mure van nege tot veertien voet lank sien, die res was onder modder begrawe. Die span berei voor om ondergrondse opgrawings te begin om meer te wete te kom oor die mense wat in die omgewing gewoon het voordat die watervlakke gestyg het.
Die Urartu was ook bekend as die Koninkryk Van. Hulle land strek vanaf die huidige Turkye deur Armenië en Iran. Daar word geglo dat die Van -meer baie belangrik was vir die Urartu.
'N Deel van 'n antieke Urartu -kasteel in die stad is ook onder water. Toetse is uitgevoer op die kasteel wat toon dat dit amper 3 000 jaar oud is.
Die ware oorsprong van die mense van Urartu is onbekend. Sommige historici meen dat hierdie mense van iewers na die weste na die Armeense plato gemigreer het, destyds meestal bekend as Nairi. Hulle noem hulself Khaldians of kinders van die god Khaldis, net soos die naam van die Assiriërs die naam van hul god Assur weerspieël.
Hierdie kaart toon die skaal van die antieke Urartu -beskawing. Lake Van naby die sentrum. Hierdie uitstekende kaart is deur Sémhur, CC-BY SA 3.0
Die naam van die koninkryk word van die Assiriërs aan ons oorgedra, nie van die Urartu self nie. Niks is bekend oor die begin van die koninkryk nie. Die mense het uiteindelik bekend geword vir hul metaalwerk. Hulle praat 'n taal wat verband hou met Hurrian (waarvan dit nie bekend is dat dit met enige ander taal ter wêreld verbind is nie). Die Urartu gebruik Assiriese spykerskrif vir hul skryftaal.
Net soos die begin van die koninkryk vir die mis van die tyd verlore gegaan het, is die einde van die koninkryk ook 'n raaisel. Dit is bekend dat die Urartu -koninkryk tussen 585 en 590 vC tot 'n einde gekom het, maar daar is geen verslag van die einde gevind nie, en die presiese datum waarop hulle koninkryk geëindig het, word deur argeoloë betwis.
Dieselfde span wat hierdie vesting gevind het, het verlede jaar in dieselfde meer 'n ander ontdekking gemaak. Hulle het 'n gebied van 1,5 kilometer met vreemde stalagmiete ontdek waarna hulle 'onderwaterfeeskoorstene' verwys het.
Vroeër vanjaar het dieselfde span ook die oorskot gevind van 'n Russiese skip wat vermoedelik in 1948 gesink het.
Min episodes van die geskiedenis is so donker en geheimsinnig soos die Antieke koninkryk Urartu. Die sogenaamde Koninkryk Van styg in die negende eeu vC en floreer in die gebied tussen die mere Van, Urmiah en Sevan, in die streek wat ongeveer ooreenstem met antieke Armenië, en wat tans dele van Oos -Turkye, Iran en die moderne Armeense Republiek. Na die vernietiging van die koninkryk was die verdwyning so volledig dat daar geen duidelike opname was van die Urartiese Ryk wat ooit bestaan ​​het in klassieke werke soos die geskiedenis van Herodotus nie en slegs sketsagtige verwysings in die Bybel.
Die groot ruïnes van Van, met hul geheimsinnige inskripsies, aan die oewer van die groot meer, word deur Moses Khorenatsi, die Armeense kroniekskrywer uit die 5de eeu, verduidelik as die werk van die legendariese Assiriese koningin Semiramis, 'n verhaal wat waarskynlik uit die plaaslike folklore ontleen is. Die eerste aangetekende poging om hierdie ruïnes te bestudeer, is in 1827 deur die Duitse geleerde Friedrich Eduard Schulz gedoen, wat deur die Franse Asiatiese Genootskap gestuur is. Schulz het afskrifte van 'n aantal inskripsies gemaak en dit na Parys teruggestuur. Ongelukkig is Schulz en sy party in 1829 deur bandiete aangeval en is hy vermoor. Hierdie afskrifte is eers in 1840 in Parys gepubliseer, waar daar in die antieke Persiese en Assiriese spykerskrif verskillende inskripsies verskyn het, terwyl die res van die inskripsies in 'n onbekende taal was.
In die middel van die negentiende eeu was antieke Mesopotamië woedend in Europa, en die aktiwiteite van Austen Henry Layard en Paul-Emile Botta het die openbare verbeelding aangegryp met die herontdekking van Assirië en Babilon. Die groot strewe om Assiriese inskripsies te vertaal, het die naam 'Urartri' genoem, maar dit was nog nie geassosieer met die Koninkryk Van nie.
Die Kasteel van Van het die skande van jagters ondergaan, en artefakte, veral brons, het op die oudheidsmark begin verskyn. Hierdie vondste is ywerig gekoop deur mense soos die British Museum en die Hermitage in Moskou, maar is verkeerdelik toegeskryf aan die Assiriërs of selfs die Sassaanse Persiese era. Layard het sy protegé Hormuzd Rassam gestuur om in die laat 1870's en vroeë 1880's by Van en naby Toprakkale te grawe. By Van het die skatjagters hul werk deeglik gedoen, maar in Toprakkale kon Rassam en ander 'n paar vondste terugbring. Ongelukkig is baie artefakte in die berging geplaas of in die Assiriese gedeeltes van die museums vertoon. Boris Petrovsky, die groot Urartiese geleerde van Rusland, het wrang opgemerk dat baie van die argeologie van die Koninkryk Van in die kelder van die British Museum gedoen moes word. Die bydrae van Sowjet -argeoloë in latere jare moet nie vergeet word nie, en vir al hul ideologiese bagasie was hul uitputtende en metodiese benadering 'n welkome teenmiddel vir die aktiwiteite van skattejagters en entoesiastiese amateurs. Hierdie opgrawings het skouspelagtige resultate opgelewer op plekke soos Kamir Blur en Erebuni, wat die begrip van Urartu baie bevorder het.
Die ontsyfering van die Urartiese taal was 'n proses wat so stadig en wankelend was as die ontdekking van Urartiese monumente. Daar was geen Rosetta -klip of Michael Ventris van Urartiaanse ontsyfering nie. Edward Hincks het die eerste stappe in die studie gemaak en die name van verskeie Urartiese konings en woorde soos "stad" geïdentifiseer. Layard se afskrifte van inskripsies by Van, wat in 1850 gemaak is, het AH Sayce gehelp om meer vordering te maak in sy studie van 1882, deur die naam van "die land van Biaini" te identifiseer en dit dus stewig te koppel aan die Urartu wat in Assiriese Kronieke genoem word. Sayce verwerp egter 'n verbintenis met enige Hurriaanse taal, wat deur latere geleerdheid weerspreek word. Die ontsyfering van Urartian word ook belemmer deur die klein hoeveelheid inskripsies in vergelyking met Assirië. Geleerdes uit baie nasies het verdere bydraes tot hierdie groot poging gelewer, sodat uiteindelik aan die einde van die negentiende eeu en die begin van die twintigste eeu die geskiedenis van die Koninkryk Van begin in die lig kom, na meer as twee en 'n half millennia van duisternis.
Die toneel waarop die Urartiese koninkryk verskyn het, is duister en yl gedokumenteer. Die meeste veralgemenings wat gemaak kan word, kom uit die onakkurate wetenskappe van die materiële kultuur en taalkundige bewyse. Teen die negende eeu v.G.J. was die magtige Hetitiese Ryk, wat Anatolië van die Egeïese See tot Sirië gestrek het, maar 'n herinnering, maar die Hetitiese kultuur het oorleef in sy vele opvolgerstate, die bure van die Urartiërs, wat provinsiale weergawes van die Hetitiese beeldhouwerk vervaardig en gebruik het die Hetitiese hiërogliewe. Hierdie koninkryke was oorlogsugtig en ambisieus in hul gebied. In die suidooste lê die magtige Assiriese Ryk, die belangrikste militêre mag van die Midde-Ooste.
Van die bergagtige hartland van Urartu rondom die meer van Van kan ons net sê dat daar 'n langtermyn gevestigde bevolking was, wie se materiële kultuur in metaalwerk veral goud 'n mate van gesofistikeerdheid toon. Hierdie bevolking spreek 'n dialek van Hurrian, 'n groep mense wat die streek al etlike eeue lank bewoon het.
Die vroegste dokumentêre vermelding van die land Urartu kan gevind word in Assiriese bronne. Die Assiriese koning Shalmaneser I (1280 - 1261) het 'n veldtog geloods om die land wat hulle Uratri genoem het, te bedwing, wat 'n bergagtige plek in Assirië beteken. Teen hierdie tyd was dit duidelik dat die bevolking in verskillende koninkryke verdeel is. Die opskrifte van die Assiriese koning Takulti-Ninurta I het aangeteken dat 'n opstand van 43 konings van die lande Nairi onderdruk is. Die vroegste vermelding van die Urartiërs kan in Assiriese bronne gevind word. In hierdie stadium het die inwoners van hierdie bergagtige land Assirië as 'n aggressiewe, indringende indringer beleef, maar die Assiriese kultuur sou Urartu diep beïnvloed. Die Urartiërs het dieselfde spykerskrif aangeneem om hul monumente in te skryf, wat die ou hiërogliewe skrif laat kantel het (alhoewel dit nie heeltemal verdwyn het nie). Die belangrikste is dat die Urartiërs Assiriese militêre praktyke en toerusting aangeneem het, sodat later die Urartiese leërs die koniese helms van die Assiriese tipe gebruik het, wat die Hurriaanse styl van silindriese kuifhelm grootliks vervang het. So sou Assiriese aggressie mettertyd die dryfveer vir hierdie bergbewoners gegee het om te verenig, sowel as die inspirasie vir hul kultuur.
Dit is eers in die bewind van Shalmaneser III (858 - 825) dat die Assiriese verslae 'n idee gee van die politieke verandering wat in Urartu plaasvind. Dit word aangeteken op die geïllustreerde bronsplate, wat eens deel uitgemaak het van die monumentale Balawat -hekke. Die belangrikste gedeeltes word vandag in die British Museum gehuisves. Die bronsreliëfs bied die eerste visuele voorstelling van krygers uit Urartië, getoon met die helms op die helm in die oranje styl. Hierdie verslag noem ook Shalmaneser se belangrikste antagonis as "Aramu the Urartian", wie se koninklike stad Arashku deur Assiriese magte afgedank en verbrand is. Weer vertel die Balawat -poorte die verhaal van Assiriese leërs wat almal verower het, maar daarbinne is dit duidelik dat Urartu nou onder die jurisdiksie van 'n enkele koning was, alhoewel hoe vas sy greep op hierdie koninkryk of konfederasie was, dit nie vasgestel kan word nie.
Selfs al word dit oordryf, is dit duidelik dat die Assiriërs nog 'n verlammende slag vir hierdie jong koninkryk geslaan het. Bewyse dat hierdie situasie begin verander het, kom in 834 vC. Die bejaarde Shalmaneser III, wat deur interne probleme beleef is, kon nie self die ekspedisie lei nie, en daarom stuur hy sy generaal Daian Ashur om Urartu aan te val. Die bron vertel dat 'n nuwe koning Sarduri I van Urartu uitgekom het om die Assiriese leërs te konfronteer. Die uitslag van die geveg was nie bekend nie, maar Sarduri I se bewind het 'n nuwe era vir Urartu ingelui, en vir die eerste keer is die regering van die Urartiese koning getuig van inskripsies binne die Urartiese gebied. Sarduri het sy stempel op Urartu se nuwe era afgedruk deur die stigting van 'n nuwe versterkte hoofstad in Van (Tushpa), waarvan die oorblyfsels vandag nog staan, op 'n rots wat die verwoeste stad Old Van oorheers. Op hierdie rots is daar 'n inskripsie waarin Sarduri sy daad opgeteken het en homself beskryf as "Sarduri, seun van Lutipri, die manjifieke koning". Hieruit kan ons sien dat Urartu nou 'n verenigde koninkryk was met imperialistiese ambisies op die manier van Assirië. Die opskrif was veral nie net in navolging van Assiriese koninklike inskripsies nie, maar ook in die Assiriese taal. Daar is tans geen manier om te weet of Sarduri verwant was aan Aramu, of dat hy die stigter van 'n nuwe dinastie was nie.
Meuna, die Groot Oorwinnaar en Bouwer
Ondanks sy prestasies het Sarduri waarskynlik 'n redelik beskeie koninkryk regeer, en dit is vasgestel in 'n tyd van Assiriese swakheid. Daar was niks om te waarborg dat dit nie uitgesluip sou word as die politieke wind verander nie. Die opvolgers van Sarduri I moes hierdie kern byvoeg en die Koninkryk Van ontwikkel as 'n mag om mee rekening te hou. Sarduri is opgevolg deur sy seun Ishpuini, maar tydens die bewind van Sarduri se kleinseun Menua ondergaan Urartu die grootste uitbreidingstydperk. Die naam van Menua kan gevind word op die grootste aantal inskripsies wat hierdie vooruitbeleid registreer. Bewyse van Menua se verowerings en geboue kan gevind word so ver oos as Qalatgar, onder die Urmia -meer in die moderne Iran in die ooste. In die weste het Menua sy naam ingeskryf op 'n bergvesting in Palu, naby die stad Elaziğ, naby die moderne Malatya, ongeveer 400 kilometer wes van Van. Onder Menua is die Urartiese mag ook noordwaarts gestoot tot by Bushbulak, maar nog nie tot by die Sevan -meer nie. Daarbenewens het Menua meer geboue as enige ander Urartiese koning genoem.
Die sogenaamde "Horhor Chronicle" wat in klip by Van-kasteel ingeskryf was, het aangeteken dat Menua se seun Argishti I die koninkryk noordwaarts uitgebrei het tot by die Sevan-meer, waar die Urartiese bewind gekonsolideer is deur die bou van die vestingstede Erebuni en later Argishtihinili. Interessant genoeg bevat die rekords van buit nie net minerale rykdom en diere nie, maar ook duisende mense. Hulle het ongetwyfeld die yl bevolking van die koninkryk aangevul vir die enorme bouprojekte.
Urartu se tydperk van plaaslike oorheersing berus op onstabiele fondamente. Die bergagtige aard van die Urartiese hartland dui op 'n relatief lae bevolking, vergeleke met die breë uitgestrektheid van Assiriese gebied in die huidige noordelike Irak, wat baie groter en landbou -ryker was. Urartu is ook saamgesweis uit kleiner komponente wat verenig het om die konstante Assiriese aanvalle te weerstaan. Die bronne is te yl om ons te vertel of hierdie verenigingsproses samewerkend was of gedwing is. Dit is egter duidelik dat Assiriese aggressie per ongeluk 'n saadjie geplant het, en dit was ontwikkelings in Assirië wat hierdie saad laat ontkiem het.
Teen die einde van die regering van die Assiriese koning Shalmaneser III het sy seuns begin stry en baklei oor die nalatenskap van die ou koning. Die daaropvolgende stryd het aanleiding gegee tot 'n tydperk van verswakte konings, ambisieuse goewerneurs en 'n kragtige weduwee koningin Sammurammat (koningin Semiramis van klassieke kennis). Uiteindelik het Tiglath Pileser III (745 - 727) die troon ingeneem na 'n opstand in Kalhu en 'n sterk heerser van die ou skool geword. Vanaf hierdie tydstip was die dae van Urartu se bloeityd getel, alhoewel die koninkryk nog 'n eeu en 'n half voor die finale afsterwe gehad het.
Op sommige maniere het die inwoners van die lande van die Uratri en Bianili eenwording deur vier eeue se aanval op hulle afgedwing, en hulle was nie alleen nie Aram-Damaskus was die fokus van 'n kortstondige Levantynse alliansie teen Assirië.
In Urartu se geval het dit egter gelei tot die heerskappy van een dinastie en die ontwikkeling van 'n koninkryk met 'n duidelike identiteit. Dit word weerspieël in die ontwikkeling van 'n artistieke styl wat onmiddellik herkenbaar is as Urartian. Dit was duidelik paleiskuns van die heersende dinastie, en het net soveel te danke aan Assiriese modelle as die Urartiese staatskaping. Sommige opvallende artefakte oorleef egter, soos 'n groep bronsbeeldjies van gode, leeus, maar meestal wonderlike mitiese wesens wat die liggame van bulle, leeus en arende met die menslike vorm kombineer. Hierdie stukke was eens deel van 'n enkele troon, wat vermoedelik deur skatjagters by Toprakkale ontdek is en is nou versprei tussen versamelings in Parys, Londen, St. Petersburg en New York. Wat die urartiese monumentale kuns betref, oorleef byna niks nie, met die uitsondering van die standbeeld van die God Teisheba, nou in die Van -museum, maar ons weet dat dit uit Assiriese rekeninge bestaan ​​het. Die gesentraliseerde heerskappy van die konings van Van het ook 'n impak op die landskap van Urartu gehad. Die erfgename van Sarduri was groot hidroingenieurs en was verantwoordelik vir die bou van 'n aansienlike aantal kanale om die land te besproei. Daar was duidelike trots op hierdie ondernemings, aangesien dit deur die Urartiese konings in hul inskripsies opgeteken is. Die Şaram-Su-kanaal, wat dateer uit die heerskappy van Menua, strek vanaf die Hoşap-vallei tot by die Van-meer, 'n afstand van 45 myl, en is vandag nog steeds in gebruik, meer as twee en 'n half millennia later.
Die Assiriese herlewing
Met die koms van die bewind van Tiglath Pileser III in 745 vC, het 'n herlewing in die lot van Assirië plaasgevind ten koste van Urartu. Vroeg in sy bewind skryf Tiglath Pileser op dat hy Urartu en haar bondgenote verslaan het in die slag van Arpad in 743 en in 735 'n ekspedisie teen die hoofstad Tushpa gelei het, waarin die Assiriërs die stad buite verwoes het, maar die vesting nie kon aanvat nie. die klip. Sarduri II het die hoogtepunt van die hoogtepunt en die agteruitgang van die koninkryk gelei, maar hoe sy heerskappy tot 'n einde gekom het, is onbekend. Sy seun Rusa I sou nog selfs donkerder dae voorsit. Na 'n paar stil jare keer die Assiriese bedreiging terug in die vorm van Sargon II. Assiriese rekords toon uitgebreide spioenasie -aktiwiteite terwyl Sargon inligting oor sy vyande versamel het, veral Urartu. In 714 vC was die planne voltooi en 'n massiewe Assiriese leër het uit Kalhu uitgetrek, met die doel om Assiriese aansien buite die noordelike grens te herstel. Ons word geseën met 'n gedetailleerde weergawe van hierdie ekspedisie, nou in die Louvre, waarin Sargon nie net die gevegte en ontberinge van sy leër opteken nie, maar ook een van die mees gedetailleerde beskrywings van Urartu self gee, om by te voeg tot hul lakoniese inskripsies . Sargon se leërs het Rusa se magte by die berg Uaush (vandag die berg Sahand) verslaan. Die indringers sny daarna deur die lande van Urartu en draai om die Van -meer, en vernietig dorpe, wingerde, boorde en kanaalstelsels. Daar is geen rekord dat Van self aangeval is nie, maar Sargon se laaste gebaar was miskien wreedder omdat hy die nabye bondgenoot Musasir van Urartu verwoes en die tempel van Haldi, Urartu se hoofgod, vernietig het. Sargon se verslag beweer dat toe Rusa gehoor het van hierdie ontheiliging en die "verwydering van die God Haldi" na Assirië, hy sy eie lewe geneem het, hoewel ons dit nie kan verifieer nie. Wat die Assiriese verslag wel openbaar, is die ongelooflike rykdom van Urartu en sy bondgenote.
Die Koninkryk Van was verneder, maar dit was steeds 'n belangrike mag. Die nuwe koning, Argishti II, het moeite gedoen om die aansien van die koninkryk te herstel oor wankelende goewerneurs en weerbarstige sytakke. Die bewind van Argishti II het ook getoon dat die Urartiërs nog steeds vestings en monumente bou. Sommige geleerdes van Urartu het bevraagteken of die Assiriese weergawe van die gebeure die volle verhaal vertel, en dat Urartu, selfs in die lig van hierdie aanvalle, veerkragtiger was. Die bergagtige aard van die koninkryk het beteken dat die Urartiërs in bergvestings kon terugtrek en hul kuddes na verborge valleie kon neem. Die besoeker aan hierdie streek word getref dat 'n mens van 'n hoogtepunt letterlik tientalle kilometers kan sien, en 'n leër skaars ongemerk kan nader. Assiriese rekords sê dikwels dat hulle die Urartiërs opgesluit het in vestings, wat kan aandui dat sodra die Urartiërs in 'n vesting vasgekeer was, daar min was wat hulle kon doen, aangesien die Assiriese belegstegnieke wat so goed in Palestina gewerk het, onwerkbaar was in die berge van Urartu.
Die einde van Urartu.
Die Assiriese aanval was ongetwyfeld vernietigend, maar Kings in Tushpa het daarin geslaag om hul gesag oor die gebiede van Urartu te behou. Aan die teenoorgestelde kant van die koninkryk neem 'n veel meer dodelike vyand die vorm van transhumance aan. Vanaf die einde van die agtste eeu vC het die mense van die steppe, noord van die Swart See, beweeg. Stories of these migrations were still told in classical times, as Herodotus recounts that Scythians were forced southwards by the Massagetae, and fell upon a people called the Cimmerians, chasing them down into Asia Minor. Herodotus is famously unreliable, but part of the tale is supported by the facts. The Cimmerians hit Urartu first. Rusa I was compelled to devote attention to the defences of the northern frontier, and Assyrian records tell of an Urartian defeat at the hands of the Cimmerians in Rusa's reign. By the 7th century BCE the Cimmerians appear to have been accommodated, and were settled by Lake Van, and there is archaeological evidence that the Urartians employed Scythian mercenaries.
The Urartians did not call themselves Urartians. It's thought that they called themselves Shuri of Suri. This may be related to the Armenian word for &quotsword", could be related to some other weapon, could be a reference to Shupria (which was a region to the west of Lake Van), or could mean something else entirely. I personally wonder if the Nairian tribe Sharuria (which predated Urartu) is somehow connected (Sharuria would be the Assyrianized version of the name).
There were at least 2 and possibly 3 or more Urartian royal dynasties. The first dynasty, that of the founder Arame/Aramu, who consolidated/conquered the Nairi tribes, was based out of the city of Arzhashkun. This initial dynasty wrote in Assyrian/Akkadian and not Urartian, and the god most often associated with Urartu, the chief god Khaldi, had not yet been introduced. It's been speculated that Arame was possibly pronounced as, or a regional dialect of, Arama--which is Indo-European (compare Sanskrit Rama, obviously Armenian Aram would be the modern version of Arama). Arama also didn't call his domain Shurili of Bianili maar Nairi, so clearly there was some continuity between the Nairi Confederation and Urartu. It seems possible that Arame was an ethnic Armenian. The name of his capital, Arzheshkun is likely of Armenian etymology (Arjesh &quotbright, white" in Armenian+Assyrian geographic suffix -kun). The 2nd or 3rd king, Sarduri, moved the capital to Tushpa (Tosp).
The Urartian language is the only known relative of the Hurrian language, which had apparently died out some centuries before the establishment of Urartu. Oddly enough, Urartian was most similar to the initial versions of Hurrian (Old Hurrian)--from about a millennium before Urartu--than later dialects. Together, the Hurrian and Urartian languages constituted the only two known languages in the Hurro-Urartian language family (although Kassite may belong to this family). Some linguists like Igor Diakonoff and John Greppin speculated that Proto-Hurro-Urartian and Proto-NE Caucasian were connected, either through relation or through contact. However, the relationship, if any, is a matter of controversy. Despite this, this theory has since been mischaracterized by nationalists who claim that the Urartian language is the parent to, or a dialect of, certain NE Caucasian languages. Proponents of these claims love to suggest that the name Biani (Van) and Erebuni (Yerevan) come from NE Caucasian broodjie (meaning &quotnest"). However, the NE Caucasian word broodjie comes from the Armenian word buyn, forms of which exist in other Indo-European languages such as Sanskrit and Albanian (in other words, this is likely a word NE Caucasians borrowed from Armenian or another Indo-European language).
The first references to Khaldi were actually within otherwise Akkadian names. The Cult of Khaldi probably wasn't introduced to Urartu until the 3rd or 4th king of Urartu, Ishpuini (who was also the first king to write in Urartian and not Akkadian). There have been numerous theories regarding the meaning of Khaldi. The name could theoretically be a version of Ardi (Armenian for &quotsun god"--R and L can be interchangeable). Another theory postulates that the root of Khaldi is Hal--a version of Helios (again, with the addition of Armenian di). Yet another theory (by Michael Astour) speculates that Khaldi comes from Hurrian heldi (&quothigh").
Despite not being an Indo-European language, there seems to have been an early Indo-European influence on the Urartian language. In addition to Arame, it is apparent in names like Argishti (likely actually pronounced Argisti--meaning &quotshimmering god"--compare to Areg, Argus, and possibly Arka en regis, ti would be the same as di) and maybe Menua (which has been compared to Armenian Manavaz as well as Greek Minas). Many Urartian gods seem to be borrowings from Indo-Europeans like Hittites, Luwians, and potentially Armenians and Indo-Iranians (perhaps Mitanni?) as well as Hurrian pantheons, such as Siuini, Bagbarti/Arubani, Selardi, etc. Expectedly, Urartian religion also seems to have been influenced by Semitic beliefs.
Really, Machiavelli would've given Pulu a nod of approval for slaughtering his way to the top, and, more importantly, setting things up so that the same thing wouldn't happen to him. Because as we will see, Pulu had baie of work to do, and he wanted (and apparently benodig) it done right.
Arpad's defeat was no easy feat–it took drie jaar to bring that city down. This tidbit serves as a testament to the strength of Arpad, of course, but it also speaks to the otherworldly capabilities of TPIII's relentless army.
Further, in his book, Die Groot Leërs van die Oudheid, Richard A. Gabriel describes the specific ways in which the "jackboot" was beneficial to its wearer: