January 2013 – Perdebytjie se nes
Vanmiddag sit die knapie oop en bloot op 'n lae tak en ek gebruik my 100 tot 400 lens om hom te skiet. 'n Rukkie later vlieg hy hoër op en Moedertjie en Vadertjie Janfrederik voer die skrouende geveerte! My nek was amper in 'n spasma met die sware lens en kop agteroor om doerbo by te kom,maar dis die beste wat ek kon doen:
Hier wag hy geduldig,al piepende op kos!
Het hom!Die Janfrederikke is ontsettend sku en ek moes lank wag om die voerstorie vas te lê!Kyk hoe groot is hy teenoor die voerdertjie!
Tuinier kom roep my netnou en wie sit daar in die boom..?Kwaatjie Koekoek! Hy lyk te pragtig en toe ek nader kom,vlieg hy met sterk vlerke na 'n volgende boom.Hy sit so pragtig oop en bloot,dat ek storm vir my kamera en vinnig nog 'n paar foto's neem!Die Janfrederikke voer die klein skelmpie nog steeds en ek wonder wanneer gaan hy self begin kos soek!
Ai,ek voel so verheug dat hierdie sover 'n suksesstorie is!
Kyk sy mooie veredos!
Nog steeds afhanklik van twee ooreisde Janfrederikke,maar definitief oppad na wasdom!
'n Mens is geneig om te dink dat mooi en interessante dinge altyd vêrweg moet wees.Soms hunker jy om weg te gaan na ander plekke en stem dit jou ongelukkig as dit nie kan gebeur nie.Die ou Engelse spreekwoord,"familiarity breeds contempt",is só waar,wanneer ons alledaagse bestaan saai en vervelig raak en ons nie meer die mooi om ons raaksien nie!
Ek het 'n draai in my vervelige,Gautengtuin gaan maak en besef skoonheid is slegs 'n paar millimeters weg!Ek deel dit graag met julle.
Wilde Irisse blom hierdie jaar besonder mooi.
Wie kon dink dat 'n Gautengsonsondergang so mooi kan wees?
Toe ek gister Kwaaitjie Koekoek se nes besoek,was hy weg en daar is geen spoor van sy uitgemergelde Janfrederik-ouers nie!Aanvanklik was ek baie hartseer,want ek het gedink die bure se kat het hom dalk bygekom.'n Rukkie later hoor ek egter die Janfrederikke se kenmerkende roep en ek sien hulle het nog wurmpies in die bek! Toe weet ek,klein Kwaaiste is nog hier iewers!Na 'n rukkie se gesoek,sien ek hom taamlik hoog in 'n boom en my kamera kliek vir oulaas.
Vanoggend het hy iewers anders heen geskuif,want ek hoor nog steeds die Janfrederikke se geroep.Kwaaitjie is daarby nog skelm ook..met sy gestreepte lyfie,is hy 'n uitstekende kamoefleerder.Dis hoekom hy gaan oorleef.
Ek het 'n lekker pad saam met hom gestap en hopelik wanneer die Piet-my-vrou volgende somer roep…wie weet,dalk is dit Kwaaitjie!
Oorlewing is 'n sterk drang.Laaste foto,voor Piet-my-vrou die wrede wêreld aandurf!
Die wye wêreld wink
Uitendelik is Kwaaitjie Koekoek gereed om die wêreld aan te durf! Vanoggend sit hy buite die nes op die varingblare en die twee Janfrederikke gaan vreeslik tekere soos hulle hom aanmoedig.Vanmiddag sak daar 'n reënbui uit en ek was verniet bekommerd,want toe ek gaan kyk,sit hy slaggereed om sy vlieglesse te hervat!
Uit die nes en reg vir die wye wêreld!
Nog bietjie skrikkerig!
Balanseer nog bietjie bewerig.
Kyk ma, ek gaan vlieg!
Kopskoot..kyk my mooi ogies.
Bang,maar ek moet maar!
Die skepseltjie in my voortuin raak sterker by die dag en sal seker binnekort begin vlieg.Hy pof homself heeltyd op en is maklik dubbel sy grootte van sewe dae gelede.
Vanoggend se foto's wys 'n stewige kêreltjie of nooientjie, wat nou pure koekoek lyk!
Reg vir aksie!Die tyd vir vlieg is naby.
Die Janfrederikke waaroor ek geskryf het,se kleintjies lyk soos hieronder.Daaruit kan mens aflei watter verskrikking dit vir die twee is, om nou skielik 'n reuse koekoekkuiken in die nes te hê.