Ek glo egter dat dit vir my meer die uitsondering as die reël is. Meeste kollegas, vriende en familie ken my as iemand wat meestal met ’n glimlag regstaan. Behalwe natuurlik as dit reën as ek wasgoed was, dan is ek sommer dadelik negatief!
Kyk, almal het negatiewe dae. ’n Mens kry daardie dae wat jy in die oggend opstaan en van 06:00 tot 23:00 die vieste in is. Ek praat ook nie van daardie dae nie.
Die ergste van alles is dat die gekla nie net by hulle bly nie maar ook by jou kom spook. Want sien, om negatief te wees is nie soveel pret as jy nie tussen mense kan negatief wees nie. Duidelike handgebare dat jy nie belang stel in hulle gekla nie, werk nie. Kla sal hulle kla.
Negatiwiteit is ook erg aansteeklik – baie erger as voëlgriep (of dan varkgriep). As hulle kla, is die kans goed dat jy gaan wil kla. Binnekort word ons ’n vriendekring wat kla, ’n maatskappy wat kla, ’n volk wat kla en naderhand ’n land wat kla. Die aansteeklikheid bring my by die volgende ding wat my wrewelrig laat voel – mense se voorliefde vir paniek.
Suid-Afrikaners is beslis lief vir paniek as ’n reaksie, terwyl ek die wag-en-sien-benadering verkies. Voor jy vra, dit is ook my benadering tot die nuwe rede vir paniek: varkgriep. Alhoewel dit logies is dat behoorlike voorsorg getref word en ek beslis nie binne die volgende paar maande in Mexiko sal gaan kuier nie, glo ek nie dat dit genoeg rede is om my kollega wat gister drie keer vinnig na mekaar genies het, nou dadelik in kwarantyn te plaas nie. Ek glo nie aan uitfreak en mekaar bangpraat nie, want ek kan nie sien wat dit aan die situasie gaan verander nie.
Ek het ook al opgelet dat mense paniekerig raak oor goed wat ek as slegs ’n moontlike bedreiging sien, terwyl daar ernstige, wesenlike probleme is waaraan hulle hulle glad nie steur nie. So sal die ganse nasie hulself ontstel oor mense wat in Mexiko griep het, oor daar ’n moontlikheid bestaan dat die siekte na ons land kan versprei. Maar oor miljoene mense wat in ons eie land doodgaan van Vigs is daar geen paniek nie, want Vigs is ’n siekte wat ander mense kry, terwyl jy self net laas jaar griep gehad het.
O jy sê ons moenie paniekerig raak nie, maar die darem jy wat my gekry het om Die Uurwerk Kantel van Marié Heese te lees (op die leeslys), waarin sy die 1918-griep so “lewens”-getrou beskryf! En met dit gelees, net so ‘n paar dae voor die H1N1 virus sy verskyning gemaak het, is die vrees maar daar in mens se agterkop vir so ‘n epidemie in jou eie leeftyd.
Ek het ‘n redelike flegmatiese geaardheid. Raak nie maklik paniekerig nie en as ek paniekerig raak bereik my paniek nie vreeslike hoogtes nie. So, ek is die ekwivalent van die bomsquad. AS jy my sien hol, probeer bybly. Tot dusvêr staan ek nog botstil wat die varkgriep-storie aanbetref.