Vir die afgelope veertig jaar van die sogenaamde New Age Movement het individue van elke kultuur en tradisie volumes inligting en inspirasie gegee oor die ontstaan ​​en verandering van menslike lyding. Diegene van ons wat gebore is in die Tweede Wêreldoorlog-generasie het 'n wêreldwye reeling van die Nazi-holocaust ingevoer en terselfdertyd in die verwoesting van kernwapens geslinger.
Gedurende die sestigerjare het ons die oortredings van ons voorouers oortree teen Afrikaners wat uit hul tuisland ontvoer is, en genadeloos na ons oewers vervoer om verkoop te word as submenslike kelders om ons gewasse te plant, ons kinders op te voed en verstandige en afskuwelike take te verrig vir soos ons gedink het ons was. Dieselfde geslagte wat gekoop, verkoop, verkrag, en wreed het sy slawe gelyktydig miljoene inheemse Amerikaners in die naam van Christenisasie en Manifest Destiny genocideer. En dan het die Viëtnam-oorlog ons gedwing om ons huigelary weer eens te konfronteer, want ons het vir die eerste keer amptelik 'verlore' geraak, en nog 'n poging om 'n inheemse bevolking te onderwerp.
Airing ons vuil wasgoed ???
In die tagtigerjare, met die ondergang van Kommunisme en 'n eksterne vyand, het ons wakker geword in die ontstellende realiteit dat twee warm oorloë en 'n koue oorlog ons genoegsaam besig gehou het sodat ons nie die voorkoms en erns van allerhande mishandeling moes erken nie onstuimige in ons huise, skole, werkplekke en kerke. So is 'n nuwe Amerikaanse instelling, die praatskou, gebore, waarin ons ons vuil wasgoed sonder remming in al sy bizarre afkeer uitgesaai het.
Naïef was ons verbaas toe ons na 'n dekade van oordeelkundige oorlewendes van verskriklike mishandeling hul verhale op die netwerktelevisie vertel en gesê het dat hulle al dekades lank in terapie kon bly, het ons gesondheidsversekeringsmaatskappye die prop getrek en 'n massiewe beleid van bestuurde sorg, ook bekend as "managed scare", om onder meer "chroniese" geestesgesondheidsbehandeling te ontmoedig. Skielik het ons met groot chagrin besef dat ons ons dalk in die voet geskiet het met ons onbenullige, "vertel alles" benadering waaraan sommige mense die limiet van twaalf tot twintig sessies in die meeste gesondheidsversekeringsvoordele vir psigoterapie toegeskryf het.
Vertroue op twaalf stap-programme en selfhelpboeke en werkswinkels, wat die ontblooting van mishandeling vergemaklik het, het meer noodsaaklik geword namate die koste van terapie gestyg het en versekeringsdekking gedaal het. Terwyl ons ons bewustheid geskenk het, ons selfbeeld bewerk het en genesing en herstel begin ervaar het, het ons ook begin om aandag te gee aan die onderwerp van vergifnis - 'n vooruitsig wat veral aan die oorlogsmatige veterane van jare en dekades hul misbruik verwerk. kwessies en 'n perspektief versterk deur 'n kultuur wat baie swak is in die begrip van die genesingsproses en geobsedeer word met die heldhaftige houding om dit agter jou te plaas.
Die Voortgesette Reis van Vergifnis
Ek glo werklik dat ons na meer as dertig en veertig jaar ons bewussyn verdiep en ons selfverbetering bywoon. Ons is nou meer bereid om die kwessie van vergifnis aan te spreek as wat ons ooit in die moderne geskiedenis was. Tog moet ons pogings in hierdie arena, soos met alle ander aspekte van volwaardige persone, opheldering en verfyning vereis.
Vergifnis, soos ons herstel, is nie 'n gebeurtenis nie, maar eerder een van die vele reise wat tot nog ander reise lei, in die kosbare epiese saga van elke individuele lewe. My bedoeling is dus om die noodsaaklikheid van vergifnis te benadruk as 'n proses wat omvattend, dikwels veeleisend en nooit maklik is nie. Te veel vinnige oplossings vir vergifnis, na my mening, deurdring selfhelpboeke en -bande en die werkswinkelbane van sommige van ons mees gewaardeerde selfbewustheidsguru's.
Ek wil hier oordra, die moeilikheid van die taak genaamd vergifnis, en bied ook toestemming om nie aan die taak te pleeg as 'n mens nie daaraan kan voldoen nie. Te dikwels besluit mense om te vergewe as gevolg van eksterne druk van 'n selfhelpskrywer of werkswinkel fasiliteerder of lid van die geestelikes.
Terwyl ek beklemtoon dat vergifnis 'n wenslike opsie is met ondenkbare belonings, is ek ewe bewus daarvan dat niemand ooit authentiek vergewe het as gevolg van morele durf of bevordering van die ewige gemoedsrus nie. Met ander woorde, die reis van vergifnis is nie vir die swakhartiges nie. Dit is nog 'n stap in 'n uitgerekte, vervelige, belastingproses van genesing en transformasie.
Is vergifnis selfs moontlik?
Ek kom uit 'n lang lyn van individue wat ernstige gruweldade teen hul eie kinders en teen minderhede gepleeg het. My voorvaders, verraderlike pioniers wat uit Duitsland geëmigreer het, het hulle 'n nalatenskap van wreedheid en rassisme agtergelaat. Baie van hulle het in die negentiende eeu aan die massamoord van Inheemse Amerikaners deelgeneem en in die Ku Klux Klan gedurende die twintigste eeu. Soos ek die groteske gedrag van sommige van my oudstes oorweeg het, het ek vir hul vergifnis gebid, terwyl ek geweet het dat sommige oortredings so erg is om menslik onvergeeflik te wees.
Veral meer verontrustend vir my persoonlik is hul invloed in my lewe deur my ouers en grootouers in die vorm van wreedhede wat my en ander familielede van my generasie begaan het. My genesende werk met die wonde en littekens wat in die kinderjare van hierdie meedoënlose nalatenskap voortgeduur het, het my uiteindelik tot die dilemma van vergifnis en vrae gelei, soos: Kan ek hulle vergewe? Moet ek hulle vergewe? Wat beteken vergifnis regtig? Is dit selfs moontlik?
Baie individue sukkel met mense en situasies in die huidige tyd wat hopeloos onvergeeflik kan voel. Daarbenewens is vergifnis van toepassing nie net op verlede beserings nie, maar ook aan oortreders wat nie meer in die lewe kan wees nie. Mens se werk om 'n ouer te vergewe, kan ook vertaal word in die proses om 'n ex-minnaar of ex-gade, 'n ex-vriend of 'n kind te vergewe.
Soos met die evolusie van bewussyn in die twintigste eeu vind vergifnis plaas, nie in die begin nie, maar in die latere stadiums van persoonlike en kollektiewe genesing. My eie vergifnisreis het bewys hoe noodsaaklik selfvergifnis is as 'n noodsaaklike komponent van die totale proses. Voldoende emosionele en geestelike voorbereiding is nodig vir die vergifnisreis, en dit kan nie begin voordat die tyd reg is nie. Tog moet die reis iewers op een of ander manier begin.
DIT IS EK WAT MOET BEGIN
Dit is ek wat moet begin ...
Sodra ek begin het, sodra ek probeer het -
reg waar ek is,
Ek verontschuldig my nie
deur dinge te sê
sou elders makliker wees,
sonder groot toesprake en
maar des te meer aanhoudend
- om in harmonie te leef
met die "stem van die wees" soos ek
verstaan ​​dit binne myself
- sodra ek dit begin,
Ek ontdek skielik,
Tot my verbasing, dit
Ek is nie die enigste een nie,
en ook nie die eerste nie,
ook nie die belangrikste nie
uit te spreek
op daardie pad ...
Of alles regtig verlore gaan
of hang nie heeltemal af nie
of ek verlore gaan al dan nie.
Die Reis van Vergifnis - Die Healing Proses Voldoen
Die skrywer, 'n voormalige psigoterapeut, het geglo dat vergifnis nie 'n gebeurtenis is wat deur 'n ego gewillig is wat verlang om vry te wees van skuldgevoelens nie, wat verlang na verbinding met diegene wat homself skade berokken het, of wat hoop om die moderne vermanings na te kom. bewusmakingsgoeroes. Inteendeel, vergifnis is 'n bewuste reis wat 'n deeglike kennis vereis van die oortreding (s) en die gevolge daarvan, sowel as die belangrikste noodsaaklike selfvergifnis. Die boek bied 'n deernisvolle dog moedige uitdaging om diep te kyk na die wonde wat toegedien is, die emosionele en geestelike gevolge van die wonde en die psige van die oortreder (s) om sodoende binne te gaan en te voltooi wat niks minder is as 'n vreesaanjaende ritueel . Die skrywer se styl, treffende, poëtiese en gereeld ontstellende, verdwyn alle illusies van vinnige vergifnis onverbiddelik, maar bied ondersteunende, nonsens-oefeninge vir 'n lewensveranderende, transformerende reis. Gepubliseer deur iuniverse.com, © 2000.
Kliek hier vir meer inligting of om die boek te bestel
CAROLYN BAKER, Ph.D., is 'n storieverteller, drummer en opvoeder wat op die Mexikaanse grens van die Suid-Amerikaanse Verenigde State woon. Sy lei werkswinkels en retreats op ritueel en mitologie waarvan sy 'n lewenslange student is. Sy is die skrywer van Herstel van die Donker Vroulik: Die prys van begeerte sowel as van haar onlangse boek: Die Reis van Vergifnis - Die Healing Proses Voldoen. Om 'n JOURNEY OF FORGIVENESS werkswinkel in u omgewing te skeduleer, kontak Carolyn Baker op haar webwerf: http://www.carolynbaker.net
Video / onderhoud met Carolyn Baker: die vinnigste toegang tot vreugde is binne hartseer
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Vergifnis en Aanvaarding > Die Reis van Vergifnis moet êrens begin, een of ander manier