AFRIKAANSE OPSOMMING: Wat sou dit kon beteken dat die geweld van aggressie die geweld van verset regverdig? Wat word bewerkstellig deur sodanige regverdiging, en wanneer, en . hoe? Waarop berus die voorwaardes en beperkinge van geregverdigde geweld, soos dit byvoorbeeld geformuleer is in Westerse leerstellings oor "regverdige oorlog"? Nog belangriker: hoe kan 'n mens dink oor die moontlikheid van verset teen die bose wat effektief is, maar sonder om self verdere geweld daar te stel? Die teoretiese grondslag van hierdie ondersoek is 'n nougesette bestudering van die werk van Emmanuel Levinas, meer spesifiek die afdeling van sy Otherwise than Being, or Beyond Essence, waarin hy argumenteer dat die menslike bewussyn van meet af aan tot geregtigheid opgeroep word in verantwoordelikheid vir andere. Om 'n subjek te wees is vir Levinas om altyd alreeds vir-dié-ander te wees as 'n plaasvervanger of gyselaar. Dit is sowel 'n vervolging as die "heerlikheid" van menswees. Levinas argumenteer dus ten gunste van 'n "goeie geweld" voorafgaande aan enige onderskeidinge tussen aggressiewe en geregverdigde geweld. Die idee van 'n oorspronklike goeie geweld maak 'n herdenking van die boosheid van agressie en die vreugdevolheid van verset moontlik. Op sy beurt toon dit die onstabiliteit of dubbelsinnigheid van geregverdigde geweld: selfs al word dit geïnspireer deur goedheid - deur 'n mens se verantwoordelikheid vir die nuttelose lyding van ander - is dit nooit goed genoeg nie en loop dit altyd die gevaar om om te slaan in onreg. Die verantwoordelikheid van 'n "regverdige vegter" word daarom nie uitgekanselleer deur die regverdigheid van sy saak nie. Die regverdigheid van die saak eis trouens nog groter verantwoordelikheid, selfs vir en vóór jou vyand.