Solder Swart-figuur Amphora - Inligting - 2022
Solder Griekse Swart-Figuur Nek Amphora met Athena en strydwa
Kant A van die amfora toon die godin Athena aan wat 'n wa met vier perde (quadriga) en hou 'n teuels in elke hand (ook met 'n goot in die regterkant). Sy is met 'n helm en dra 'n kledingstuk met 'n patroon, 'n dwarsstreep oor 'n chiton. Die B -kant toon 'n vegter wat twee spiese dra en 'n skild vashou met dolfyne. Hy word omring deur bejaarde, bebaarde figure geklee in himasie, van wie hy afskeid neem. Die nek en oppervlak onder die drievoudige riethandvatsels is palmette met stingels, sommige buig om met lotusblomme te skakel. Strale spring uit die torusvoet, verreken deur dubbele kolletjies daarbo en 'n band van kort houe om die skouer. Hierdie versiering gee die Dot-band Class sy naam, in styl naby die Edinburgh Painter. Wit en pers pigmente is bygevoeg om verdere besonderhede te onderskei.
Geskryf deur Allie Gloe, kuratoriese intern
Onbekend (Grieks), solder swart figuur Amphora, c. 520 - 510 vC, terracotta, 16 in., Museumaankoop, AP.1966.21.1
Die amfora was 'n algemene stuk in die antieke Griekeland en is tipies gevorm met 'n afneembare basis en nek, 'n wye lyf en twee handvatsels. Hierdie vaasvormige houer is gebruik as 'n opbergbak of vervoerhouer vir beide droë en vloeibare produkte, maar hierdie amfora is heel waarskynlik vir wyn gebruik. Rondom die amfora word die optog van Dionysos, die Griekse god van wyn en wynmaak, geïllustreer. Aan die een kant van die vaartuig hou Dionysos lang wingerdstokke en 'n kantharos, 'n bakvormige houer wat Dionysos se wyn bevat en nooit leeg is nie. Hy staan ​​tussen twee baardige satiere, wat half man en half bok is, en word gevolg deur 'n voortdurende optog van Maenads, wat aan die ander kant van die vaartuig uitgebeeld word. Maenads, of "rasende kinders", is wilde wyfies en volgelinge van Dionysos wat sterk dronk word en irrasioneel raak.
Hierdie Griekse amfora maak gebruik van die swartfiguurstyl van vaasskildery, wat figure en ander ontwerpe amper soos silhoeëtte maak. Natuurlike kleivate is versier met 'n swart strokie en dan ingesny om detail en verdere ontwerp te skep. Na die afvuurproses sou die natuurlike kleur van die klei rooi word om 'n ryk agtergrond te skep en ook deur die talle swart figure uit te steek. Hierdie swart figuur, Griekse vase was uiters gewild onder Etruske, wat later hul eie swartfiguurtegniek ontwikkel het op grond van Griekse voorbeelde.
Drie Die François Vaas
Honderd en veertig jaar het verloop sedert die François -vaas (pls. 23–29, 4),  nou in die Argeologiese Museum in Florence, net buite die Etruskiese stad Chiusi ontdek is deur die toegewyde Italiaanse graafmachine wie se naam dit nie is nie onregverdig dra. Die graf waarin dit geplaas is, is in die oudheid beroof, die rowers het die voorwerpe in edelmetaal geneem, maar hulle het toegelaat om die kleivaas te breek en baie van die stukke wyd en syd buite die graf te verstrooi. In sy soektog daarna is destyds beraam dat Alessandro François 'n gebied gegrawe het wat gelyk is aan die van die Colosseum in Rome. Lank daarna het een van die fragmente wat nog ontbreek is, deur 'n ploegman opgedaag en dit is nie onmoontlik dat ander steeds aan die lig kan kom nie.
Die vaas is ongeveer 570 v.C. Dit dra die handtekeninge van twee kunstenaars, die pottebakker Ergotimos en die skilder Kleitias. Dit is vreemd om te dink hoe min ons daarvan moet weet as hierdie een vaas nie gevind is nie. Dieselfde paar handtekeninge kom voor op twee klein vase en op figuurlose fragmente van twee klein koppies. Ons het ook fragmente van 'n paar vase, sonder handtekening, wat volgens ons deur Kleitias is, maar sonder die François -vaas moes ons nie die kunstenaar kon noem nie.
Die vorm-Ergotimos se werk-is wat bekend staan ​​as 'n volute-krater, 'n krater met volute handvatsels (pl. 23). Dit is die vroegste Attic volute-krater, en een van die vroegste Grieke. Dit is 'n fyner en meer uitgebreide weergawe van die kolomkrater, wat oorspronklik 'n korintiese tipe vaas was, maar as dit al lank in Attika aangepas was. Later pottebakkers vergroot die volute van die volute-krater, voeg 'n lip bo die mond, verander die vorm van die voet en maak die hele vaas langer, maar Ergotimos se model bly onoortreflik. Die volute-handvatsels is moontlik deur werkers in metaal uitgevind, maar die brons volute-kraters wat ons bereik het, het geen spesiale verbinding met die François-vaas nie, waarvan die ontwerp deeglik keramiek is.
Die vaas, meer as ses-en-twintig sentimeter hoog, is oral versier met baie rye klein figure, presies, hoekig en skerp, byna almal geïdentifiseer deur inskripsies. Die
 Sien bladsye 97–98 vir genommerde aantekeninge by hoofstuk iii.
die oppervlak gely het, en die wit dele van die skildery, veral baie van die bruin lyne wat bo -op die wit aangebring is, het verdwyn, sodat die vroulike figure 'n ietwat spektrale voorkoms het wat nie oorspronklik is nie. Fragmente van 'n ander vaas deur Kleitias, in Athene, word byna perfek bewaar (pl. 29, 5),  en gee 'n idee van hoe die vroulike figure op die François -vaas gelyk het toe hulle vars was.
(Daar is 'n paar foto's van die hele vaas, maar ons gebruik meestal die tekeninge wat Reichhold in 1900 gemaak het, nie perfek nie, maar so amper as wat 'n mens kan hoop, is dit 'n wonder van geduld en vaardigheid. ) 
Voordat ons die verskillende prente ondersoek, kyk ons ​​na die onderwerp as 'n geheel. Dit is nie eenvormig nie, daar is verskeie temas. Eerstens: die onderwerpe van die hoofbeeld, wat reg rondom die vaas hardloop, en van die drie ander figuurgebiede op die voorkant, is uit die lewens van die held geneem Peleus en sy seun Achilles terwyl die onderste prentjie op elke handvatsel, soos gesien sal word, in 'n smal ruimte die laaste episode in daardie verhaal uitbeeld, lyk die dooie liggaam van Achilles uit die veld. Tweedens: Theseus is die held van die boonste nek-prentjie op die omgekeerde van die vaas, en hy neem ook deel aan die sentauromachy daaronder. Derde: die oorblywende figuurtoneel, die Terugkeer van Hephaistos , is nie afkomstig van heroïese legende nie, maar uit die lewe in Olympus, homeries van sy komiese kant beskou. Dit word op 'n vernuftige wyse gekoppel aan die hoofrol deur die spesiale rol wat twee gode, Dionysos en Hephaistos, in albei speel. Vierdens: die onderste van die figuurgebiede is gewy aan die wilde diere wat, soos ons gesien het, baie beteken het vir die Grieke van die vroeëre argaïese tydperk: sfinkse, en griffins, stilstaande leeus en panters wat bul, takbokke en varke aanval. Die sfinks word herhaal, kleiner, in die boonste hoeke van die mond van die vaas aan die een kant. Die hooffoto op elke handvatsel is uit dieselfde ryk geneem, want dit verteenwoordig die godin Artemis opgevat as Koningin van wilde diere . Vyfde: daar is plante lewe sowel as diere, hoewel hoogs gestileerd-plantkomplekse tussen die sfinkse en tussen die griffins, in die dieregebied blombande aan die kante van die handvatsels en die ondergeskikte versiering, die sogenaamde tongpatroon en straalpatroon, is ook blomagtig. Sesde: 'n laaste verre blik op die heroïese wêreld word gegee deur die Gorgons aan die binnekant van die handvatsels, want dit roep 'n groot held van 'n ouer geslag op, Perseus . Sewende en laaste: die smal sone aan die voet van die vaas word gevul deur 'n serio-komiese konflik, die Slag tussen die Pygmeë en die hyskrane .
Die belangrikste prentjie, wat reg rondom die skouer en middel van die vaas loop, is die troue van Peleus, of, om presies te wees, die gode wat die pasgetroude paar besoek (pl. 24). Die verhaal is vertel in epiese gedigte wat nou verlore is. Die seegodin Thetis, die oudste van die vyftig dogters van die seegod Nereus, was deur Zeus en Poseidon bewoë, maar toe hulle verneem dat sy bestem was om 'n seun sterker as sy vader te kry, het hulle besluit om te trou nie 'n god nie, maar 'n sterflike, en het die held Peleus gekies. Die troue was een van die bekendste in die oudheid en is deur al die gode bygewoon. Dit was tydens die huweliksfees dat die geskil ontstaan ​​het tussen die drie godinne wat gelei het tot die oordeel van Parys en dus tot die skuld van Helen, die Trojaanse
Oorlog, die dood van Achilles en die ruïne van Troje. Regs is die huis van Peleus, en Thetis sit daarin, trek haar mantel van haar gesig af en kyk deur die half-oop deur na wat nader kom Peleus staan ​​by die altaar voor die huis om die gode te verwelkom. Natuurlik sou die huis natuurlik in profiel gesien word, en Thetis sou glad nie gesien word nie, maar Kleitias het die huis met vrymoedigheid na ons toe gedraai, terwyl hy Thetis in profiel gelaat het. Die huis is een van die drie geboue wat op die vaas voorgestel word, en dit is belangrik vir die geskiedenis van die Griekse argitektuur, veral van vroeë konstruksies, gedeeltelik uit hout, gedeeltelik in klip. Dit is 'n gewelgebou, met 'n stoep wat gevorm word deur die uitsteeksel van die symure, en met twee kolomme tussen die versierde muurpunte. Byna alles word gegee, selfs aan die katgat, soos dit moet wees, die gat vir 'n troeteldier om te flou en in. Die lang optog word gelei deur Chiron en Iris. Die meeste van die centaurs was wild, maar 'n paar nie, en die hoof hiervan was Chiron, dikaiotatoVKentaurwn , soos Homeros hom noem, die regste of mees beskaafde van centaurs. Die meer burgerlike centaurs word dikwels voorgestel as klere dra, en as 'n volledige menslike liggaam, waaraan die loop en agterkwart van 'n perd geheg is, en so ook Chiron. Hy was die groot opvoeder van helde, van Peleus, van Achilles, van Jason en van vele ander: hy het hulle nie net hul prestasies, skiet, ry, jag, eerstehulp en die res geleer nie, maar ook hul gedragsbeginsels as wel. Hy gryp Peleus aan die hand, en as 'n groot jagter skouer hy 'n sparretak, met twee hase daaraan vasgemaak, en 'n ander dier. Iris is hier as 'n aankondiger van die gode, met 'n kort tuniek aan, sodat sy kan hardloop, met 'n gevlekte bruin vel om die middel. Dan kom drie wyfies langs mekaar en deel, soos dikwels in vroeëre argaïese kuns, 'n enkele groot mantel. In die middel is Chariklo, vrou van Chiron langs haar, Hestia en Demeter, susters van Zeus en oudste dogters van Kronos. Hulle word gevolg deur 'n vreemde figuur. Dit is Dionysos, maar nêrens anders word hy so voorgestel nie. Hy haas hom, struikel amper vorentoe en hou 'n amfora vol wyn op sy skouer, wyn vir die fees. 3 bis Die kop is na ons toe gedraai, voorkant. Een of twee vlakke op die vaas is frontaal in plaas van in profiel. Frontale mensgesigte kom al in die sewende eeu voor (daar is geen driekwart gesigte in die Griekse skildery tot na die begin van die vyfde nie). By argaïese skildery word die voorkant nie lukraak gebruik nie.  Die god hier, wat die gewig en moeite voel, draai na die toeskouer, amper asof dit simpatie is, 'n kontras met die maklike, onbewuste dra van die ander gode. Kom dan, deel 'n mantel soos voorheen, die drie Horai, dogters van Zeus - Seisoene, nie ons vier nie, maar godinne van alle seisoenale vermeerdering, en so in plek by 'n troue. Die peplos van die verste Hora is een van die wonderlike kledingstukke, versier met rye waens, ruiters, diere en blomme, waarvan daar sewe op ons vaas is. Die vroegste verwysing na sulke kledingstukke in die poësie is in die Ilias, , waar Helen 'n groot rooi web weef met tonele uit die Trojaanse Oorlog, wat 'n mens aan die Bayeux Tapestry laat dink. Geen sulke kledingstukke het oorleef uit die Griekse argaïese tydperk nie, maar dit word in die middel van die sewende eeu voorgestel. Nou begin die waens. Eerstens Zeus en Hera. Die perde, in plaas van om al vier hoewe plat op die grond te plant, soos perde wat loop in alle vroeëre Griekse kuns,  lig die voorhoof af sodat dit die
gemaal met die punt is net 'n klein verandering, maar dit gee 'n ligter effek en was 'n nuwigheid in die tyd van Kleitias. Die paalperde dra almal topknope en hou hul koppe omhoog terwyl die spoorperde hulle s'n buig.  Hierdie wa en die twee opeenvolgende word vergesel deur die nege muise, ook dogters van Zeus, onder leiding van Kalliope, wat nie die fluit speel nie, wat die instrument van die muise is toe ons die eerste keer van hulle hoor in poësie, maar die syrinx of Pan-pype. Haar kop is frontaal. Die Muses het tydens die bruilofsfees gesing. Dan kom Poseidon met sy vrou Amphitrite, en Ares met Aphrodite, wat dikwels as man en vrou verbind word.  Die kunstenaar vra jou om te dink dat die prentjie volledig was en dat die handvatsel bo -op was, maar dit is natuurlik net 'n fiksie. Dan kom Apollo, en miskien sy ma Leto, vergesel, waarskynlik, deur die Charites of Graces, ook dogters van Zeus. Dan bestuur Athena 'n godin wat moeilik is om te noem - die opskrif is verlore - maar dit kan Artemis wees. Athena, die godin van Athene, word spesiaal vereer, want sy word verwelkom deur die pa en moeder van die bruid - ou Nereus, wat die weg wys, en Doris sy vrou. Dan Hermes in sy strydwa, saam met sy ma Maia, begelei deur die Moirai, die lotgevalle, wat baie te doen het met huwelik en geboorte en laaste, as die verste woonplek, Okeanos, die seestroom wat vermoedelik die hele aarde omvat, met Tethys sy eggenoot. Byna niks van hierdie laaste twee figure bly oor nie, maar genoeg om aan te toon dat Okeanos verteenwoordig is met 'n menslike liggaam, maar die kop en nek van 'n bul.  Riviergode is deur die vroeë Grieke as bulagtig beskou, en Okeanos was die grootste riviere. Euripides noem hom lank daarna, taurokranoV .  Okeanos en sy vrou word bygewoon deur 'n drietal wyfies, waarskynlik Nereïdes, susters van Thetis, en 'n seegod wat eindig in die stert van 'n vis, of liewer 'n seeslang, 'n pristis , Triton. Dit is die laaste wa, maar nie die einde van die optog nie. Soos in die vroeëre prentjie van die onderwerp deur Sophilos, bring die kreupel god Hephaistos die agterkant na vore. Hephaistos, toe hy deur sy moeder Hera uit die hemel verdryf is, het by Eurynome en Thetis, dogter en kleindogter van Okeanos, skuiling gevind, en het nege jaar vir hulle in 'n grot van Oseaan gewerk, miskien word hy nog steeds as hul gas beskou. Terwyl Dionysos te voet voor die waens kom, haastig, belas, met sy gesig omgedraai, kom Hephaistos agter die strydwaens aan sonder om te ry, maar sy-saal op 'n donkie te ry, draai hy ook gedeeltelik na die toeskouer. Hierdie twee gode, wat in hierdie toneel 'n geringe plek inneem, sal later vergoed word deur hul triomf in 'n ander toneel, die Return of Hephaistos.
Die onderwerp wat die voorste helfte van die sone onder die troue beslaan, is geneem uit die verlore epos, die Cypria dit is een van die vroegste episodes in die Trojaanse Oorlog (pl. 25, 1-3). Volgens 'n orakel kon Troy nie geneem word as Troilos, die jongste seun van Priamus, sy twintigste jaar bereik het nie. Achilles lê en wag by die fontein buite die stad, en toe Troilos sy perde kom natmaak, spring hy uit. Troilos het opgetrek en afgestap na die altaar van Apollo, in die hoop op heiligdom, maar die vloot Achilles, alhoewel hy in swaar pantser was, het hom agternagesit, hom ingehaal en op die altaar self gedood. Troilos in hierdie toneel word gereeld vergesel deur sy suster Polyxena, wat na die fontein gekom het om haar hidria te vul, wat sy laat val terwyl sy weghardloop. Athena
moedig Achilles aan. Hermes sê iets vir Thetis, Achilles se ma, wat bang is. Links is die fontein wat na ons gedraai is toe die huis van Peleus 'n jeug was en 'n meisie nog steeds water trek. Uiterst links kom Apollo ontstoke op toe hy Troilos gesien het wat op pad was na die heiligdom, en hy vermoed dat Achilles nie sal huiwer om te oortree nie. Achilles het in werklikheid die woede van die god, wat nie vergeet het nie, opgedoen en het Parys lank daarna gehelp om Achilles dood te maak. Regs op die foto is 'n ander gebou, die stadsmuur van Troje. Daar voor sit die bejaarde Priam, wat saam met sy vriend Antenor die lug ingeneem het. Antenor het met ontsteltenis gesien wat in die verte plaasvind (die interval tussen Antenor en Polyxena is nie werklik nie: die argaïese kunstenaar laat nie 'n groot gaping tussen een figuur en 'n ander nie, maar sprei hulle eweredig). Antenor haas hom terug na Priam, wat geskrik instinktief uit sy stoel opstaan. Priam is 'n ongewone en ekspressiewe figuur. Kaal, met geknipte baard en plooie op voorkop en nek, hy het 'n geduldige, geringe gesig en die bros voorkoms van ouderdom. Boonop word een van sy voete reguit teruggetrek en op die grond rus met slegs tone en bal. In die vroeë Griekse kuns hou gesette figure hul bene naby mekaar en hul voete plat op die grond. Dit, en nog 'n figuur op die François -vaas (Ares in die volgende toneel), is die vroegste sitfigure wat een van die bene terugtrek - ten minste in die Griekse kuns  in Egipties en Mesopotamië is daar baie vroeëre voorbeelde.  Die alarm is afgekondig en 'n reddingsparty, onder leiding van Troilos se broers, Hector en Polites, kwessies van die swaar stadspoorte. Op die kantels, in die omhelsings, is daar hope klippe wat aanvallers moet gooi. Klipgooi was 'n belangrike deel van die ou verdedigingstaktiek, en selfs in die vierde eeu beskryf die militêre kenner Aeneas Tacticus 'n metode om die klippe onder die dekmantel van die nag op te haal.  As ons 'n laaste blik op hierdie prentjie neem, sien ons dat die komposisie ver van primitief is. In die middel, ses syfers na links en regs, drie figure en 'n gebou (die twee broers vertel as 'n enkele figuur), die linkerkantgroep met die middelste verbind deur die meisie Rhodia wat rondkyk en haar arms ontstel het. die groep aan die regterkant, gekoppel aan die middelste deur die figuur van Antenor, kyk ook rond-genoeg bly om dit seker te maak-en strek sy arms uit.
Die toneel op die ander helfte van hierdie sone is die terugkeer van Hephaistos (pl. 25, 4). Dit is een van die gay en oneerbiedige verhale oor die gode waarvan daar goeie voorbeelde in Homeros is, veral die lê van Demodokos in die Odyssey, waar Hephaistos sy vrou Aphrodite en haar minnaar Ares in 'n onsigbare net vang. Die verhaal van die terugkeer van Hephaistos is vertel in 'n gedig waarvan daar nie 'n woord oorbly nie, maar wat in die hooflyne daarvan herkonstrueer kan word uit kort toespelings by antieke skrywers en met behulp van vase, veral die François -vaas, wat ver die mees uitgebreide voorstelling van die onderwerp.  Hera, walg van haar seun Hephaistos omdat hy 'n lelike kreupel was, het hom uit die hemel gegooi, en hy sou in groot nood verkeer het as hy nie by Thetis skuiling gevind het nie. Hephaistos het sy ma vergewe en vir haar 'n geskenk van 'n meesterstuk van sy vakmanskap gemaak, 'n wonderlike troon, maar toe sy daarin sit, kon sy nie opstaan ​​nie. Net Hephaistos kon haar bevry, en hy het verdwyn. Ares, haar seun, het gespog dat hy Hephaistos sou gaan haal
terug met geweld, maar Hephaistos slaan hom met vuurwapens af - hy was die uitvinder van artillerie - en Ares tree ontevrede uit. Uiteindelik het Dionysos deur die krag van wyn Hephaistos laat terugkeer. Daar was 'n spesiale aansporing dat Zeus so ver gegaan het om die hand van Aphrodite te beloof aan elkeen wat Hephaistos moet terugneem. So het Hephaistos Aphrodite as vrou gehad, maar Hera, om Dionysos te beloon, het die gode oortuig dat hy ook tot Olympus toegelaat moet word.
In die linker helfte van die prentjie, teenstrydige emosies en 'n gelaaide atmosfeer. Hera sit op die troon, met ongeduldige hande. Zeus sit by haar, 'n ongelukkige koning. Aphrodite verdwaal by die aanskoue van haar toekomstige man. Agter sit Ares op 'n lae blok en val nog 'n ekspressiewe figuur met sy regterbeen teruggetrek. Hy is een van daardie lang, langruggenote. Athena spot met hom, en die taal wat sy moet gebruik, kan verkry word uit Homeros, waar die Olimpiërs nie hul tonge spaar nie, en veral Ares kom selde 'n goeie woord van een van hulle teë. Drie ander gode haas hulle op, Artemis, Poseidon en Hermes. In die regter helfte van die gebied kom 'n buitengewone optog nader. Dionysos - hy het die beste kop in die hele prentjie - lei die muil waarop Hephaistos ry. Hierdie keer is dit 'n muil, nie 'n donkie nie. Die kreupelheid van Hephaistos word nie so gewelddadig weergegee soos in vroeë nie-solderprente, waar sy bene wreed vervorm is: die skenkels is goed gevorm, maar die aanhegting is gebrekkig en die tone wys na links en regs. Drie satiere, of silenoi soos hulle hier genoem word-albei name pas by hierdie perdemense-volg, die lyfwag van Dionysos en vier nimfe, hul metgeselle. Die eerste satyrbroek onder die gewig van 'n wynsak vol om die tweede te bars, is die fluitspeler wat 'n noodsaaklike deel van 'n Griekse optog was, die derde het 'n nimf in sy arms van die tweede nimf ingehaal, net die hand bly oor, en die die derde is ook fragmentêr, die vierde speel die simbale, 'n orgiastiese instrument wat tot dusver in die hemel nog nooit gehoor is nie.
Dit is 'n vroeë voorstelling van Dionysos, dit is vreemd dat daar niemand is voor die sesde eeu nie.  Ook satiere verskyn die eerste keer in die vroeë deel van die sesde eeu.  Kleitias se satiere is die ongewoonste; dit is nie net dat hulle perdebene het nie en nie net perde se sterte en ore nie-so ook ander satiere in swart figuur,-maar hulle hele aspek is maer en perdagtig, en anders as die meeste swart figuur satiere hulle het niks van die vark nie. Die koppe van Kleitias se satiere, met hul ruim akkeragtige neuse, en die hare wat oor die voorkop uittroon, is baie soos die koppe van sy sentaurs, maar in elk geval wilder en skrikwekkender.
Dus word die twee gode wat tevrede moes wees met 'n nederige plek by die troue van Peleus, ten koste van al die ander.
Die derde sone op die liggaam is gewy aan diere. Hierdie is, soos ons gesien het, nie net dekoratief in die vroeë Griekse kuns nie, maar 'n betekenisvolle verskrikking en mag. Daar is ses groepe. In die middel van die voorkant, alhoewel buite die middel, bestaan ​​'n paar sfinkse met 'n gestileerde plant tussen, waarvan hulle vermoedelik as 'n bewaarde Oosterse komposisie bewaak word, uit twee diere wat 'n heilige boom bewaak. Links van hulle, 'n panter wat 'n hert regs van hulle aanval, 'n jong bul wat deur 'n panter aangeval word. Aan die ander kant van die vaas, 'n paar griffins met 'n plant tussenin. Na links
van hulle, 'n vark wat deur 'n leeu regs van hulle aangeval is, 'n leeu wat 'n bul aanval. Al hierdie sterk wesens het 'n nuwe elegansie, en daar is baie nuwe of oorspronklike eienskappe. Griffins kom nie naastenby so algemeen voor op die solderkuns as in die vroeë Griekse kuns elders nie, en dit is die vroegste griffins op soldervase.  Hierdie voëlkopdiere het selde sulke fyn tande soos hier. Die panter, wat albei voorpote opsteek, die hals van die takbok vasgryp en dit byt, is geensins 'n vee nie en daar is geen parallel met die houding van die poot in twee van hierdie groepe nie. In ander dieregroepe word die poot óf van agter gesien (soos in die panter aan die regterkant), óf van die kant (soos in die panter aan die linkerkant) hier kan dit met die kloue omhoog gesien word, asof dit 'n boonste snit. Kleitias kon nooit 'n leeu gesien het nie, en moes hierdie stuk realisme gekry het uit die waarneming van een van die klein katte.
Op die boonste sone van die nek, aan die voorkant van die vaas, die Jag van die Calydoniese varke (pl. 26, 1-3). Die uitstekende beskrywing van die jag in swinburne's Atalanta in Calydon is gebaseer op Ovidius, wat 'n goeie Griekse oorspronklike voor hom gehad het, waarskynlik die Meleager van Euripides, en was wys genoeg om dit noukeurig te volg. Euripides het op sy beurt sy vertelling gebaseer op 'n vroeëre gedig, miskien dieselfde as wat Kleitias of sy geleerde adviseur gebruik het. Artemis, kwaad vir Oineus, die koning van Calydon, het 'n monsteragtige vark gestuur om sy land te verwoes en mense uit die hele Griekeland moes kies om dit te oorkom. Die belangrikste onder die jagters was Meleager en Peleus, en Peleus en Meleager word op die voorste plek vertoon. Peleus is sonder baard: hierdie avontuur word beskou as 'n afspraak toe hy nog jonk was, voor sy huwelik. Langs hierdie twee was die maagd Atalanta, wat met 'n pyl eerste bloed getrek het. Hier het sy al geskiet en dra nou die spies, maar haar koker is om haar skouer. Sy is geklee in 'n kort tuniek en is die enigste figuur op die vaas wat 'n krans dra. Die aksie is baie ordelik en simmetries. Die vark in die middel, deurboor deur vier pyle, twee van links en twee van regs, 'n hond agter op die vark, 'n ander een op sy kruis, 'n derde onthoof. Onder die vark lê Ankaios dood. Die jagters val in pare aan, met kort spiese, lang spies en boogskutters, en dra eksotiese Oosterse hoede-Kleitias is geïnteresseerd in hoede-en twee daarvan met Oosterse klinkende name. Die honde word genoem, sowel as die jagters. Een ou skrywer vertel ons dat Atalanta se hond, Aura (Breeze), by hierdie geleentheid vermoor is, maar Aura is nie een van die honde wat Kleitias genoem het nie.
Die jag van varke sonder vuurwapens is 'n ander saak as die moderne varkejag en om dit te voet te jag, van varkstokkies te perd. Die aksiestadium wat Kleitias gekies het, is dieselfde as in die meeste antieke voorstellings van varkjagte:  dit is wanneer die jagters na die vooraanval met missiele die vark in die baai toemaak. 'Die moeilikste en mees ervare man in die veld', om Xenophon se instruksies in sy verhandeling oor jag aan te haal, 'nader nou die vark van voor, kyk dit in die oë, linkervoet vorentoe, hou die spies met albei hande, links hand hoër op die as, en die regterkant laer af - die linkerhand moet die spies lei, terwyl die ander stoot. "  Dit is die houding van Meleager en Peleus oor die François -vaas.
In die tyd van Xenophon is die vark gewoonlik in nette gedryf, maar in bedompige weer, sê hy, kan honde hom afjaag sonder om nette te gebruik, want as die vark sterk is, verloor hy asem en moeg.  Dit was gevaarlike werk, maar Meleager en sy kamerade moes seker gejag het, sonder nette.
Die boonste sone van die nek: op die agterkant, 'n skip en 'n dans (pl. 27, 1-3). (Die prentjie is hier deurlopend, die moderne tekenaar het dit verdeel en een figuur herhaal.) Die onderwerp is geneem uit die legende van Theseus. Die Atheners is deur koning Minos van Kreta gedwing om 'n huldeblyk van sewe jongmense en sewe meisies te stuur om aan die Minotaur blootgestel te word in sy doolhofvastheid, die Labirint. Theseus het na Kreta geseil, die doolhof ingeryg met behulp van die draaddraad wat Ariadne, dogter van Minos, aan hom gegee het, die monster doodgemaak, die veertien gered en uit die labirint gewerk. Ons word vertel dat hy en die veertien hul bevryding gevier het deur 'n dans, waarin hulle die proses van hul uitgang hand in hand naboots. Dit is wat ons in die regter helfte van die prentjie sien - een van die lang, kronkelende danse wat nog in Griekeland te sien is. Theseus, in 'n feestelike kleed, lei die dans en speel die lier. Ariadne hou voor hom die draaddraad omhoog, rol weer op en sy word begelei deur haar klein verpleegster, wie se naam deur Plutarchus, Korkyne, aangeteken word, maar Kleitias noem haar eenvoudig 'verpleegster' qrofoV . Nou die linker helfte van die prentjie. Dit word dikwels verkeerd verstaan, en sommige het aangeneem dat Phaidimos, die laaste van die veertien, vermoedelik pas van die skip af geland het. Dit is nie so nie. Die dans het net begin, en hy is die laaste wat daarby aangesluit het - 'n instrument van die skilder om 'n tikkie lewe en afwisseling by te voeg tot die pragtige formele afbakening van die dans. Wat die skip betref, is daar geen literêre rekord om ons te help nie, en ons moet dit uit die prentjie self verduidelik. Die verduideliking is dat die skip van Theseus, nadat hy hom op Kreta, naby Cnossos geland het, sekerlik moes afgevaar het, met instruksies om na 'n gegewe tyd terug te keer, dat dit nie veilig was om vas te lê nie. Terugkeer soos beveel, sonder om te weet of hulle ooit weer die oë op hom sou kyk, sien hulle die dans opstaan ​​en sien met vreugde dat die onderneming suksesvol was. 
Die skip is 'n lang, lae, oop roeivaartuig met 'n enkele seil. Ons sien die stangpaal en die voordek die reling, die agterste ronding en eindig in 'n paar swanekoppe, versterk deur 'n hout met 'n stut. Die stuurman, warm geklee, sit op die agterstewe met die twee stuur-roeispane. Die mas is verlaag - die enigste voorstelling hiervan in die oudheid, hoewel die proses dikwels in Homeros beskryf word. Daar heers groot opgewondenheid en vreugde. Sommige van die roeiers staan ​​op uit hul sitplekke, en een van hulle gooi sy arms van vreugde op. 'N Ander man het oorboord gespring en geswem om te land, met 'n treurige beroerte. Sestien roeiers word bewaar, en daar was waarskynlik dertig — die vaartuig was 'n triakonter. 'N Gedeelte van die skip ontbreek, die voorstok het 'n snawel in die vorm van 'n vark.
Dit is inderdaad 'n baie seldsame onderwerp; die enigste ander voorbeelde wat ons daarvan het, is deur Kleitias self. Klein fragmente van twee wonderlike vase wat op die Akropolis van Athene gevind is, kom uit foto's van die dans op groter skaal as in die François -vaas (pl. 29, 6 en pl. 30, 2). Uit een vaas, dele van die dansers.  Van die ander, die
gesig van 'n vrou en agterkant van 'n kop, met die opskrif [EUR ]ysthenes , die naam van die vyfde danser van links op die François -vaas. 
Die onderste gedeelte van die nek: aan die voorkant van die vaas, 'n wa-wedloop (pl. 26, 1-3). Dit is die belangrikste gebeurtenis tydens die begrafniswedstryde wat Achilles ter ere van Patroklos gehou het, beskryf in die drie-en-twintigste boek van die Ilias. Achilles staan ​​op die paal, en die pryse is driepote-brons kookpotte op drie bene-en brons lebetes, of, soos ons dit nou noem, dinoi-groot ronde mengbakke. Die pryse word gebruik om die leemtes onder die perde te vul, 'n ou byeenkoms. Die vyf bestuurders dra die lang rok van die regulasie en hou, behalwe die leisels, die bok vas. Een van hulle kyk terug. Vreemd genoeg wyk Kleitias wyd af van die Homeriese rekening  van sy vyf waens wat slegs Diomed in Homerus aan die wedloop deelneem, en hy, die wenner, loop derde in Kleitias. Twee van die vyf, Damasippos en Hippothoön, word nie eers in die Ilias genoem nie. Die ander is Odysseus, wat lei - maar in Homeros nie meegeding het nie - en Automedon. Dit is almal goeie heroïese name, maar Kleitias, wat aan homself oorgelaat is, het die veld nie onthou nie en kon niemand vind wat sy geleerde vriend gedoen het nie.
As kunswerk is die prentjie tradisioneel. Daar is 'n paar variëteite, maar nie soveel as wat verwag kon word nie: die een wa lyk baie soos die ander. Kleitias kon hulle verander het, maar wat hy wou gee, was die skoonheid van vinnige, onbelemmerde beweging in een rigting, in kontras met die stadige optog van die hoofsone, die knope en staccato elders.
Die onderste sone van die nek: op die agterkant, 'n sentauromachy (pl. 27, 1-3). In die vroeë kuns is dit gewoonlik Herakles wat teen die centaurs veg, en tot onlangs was dit die vroegste voorstelling van die Thessalian Lapiths in die stryd daarmee, maar 'n episode in die Thessalian centauromachy, die dood van Kaineus, verskyn op 'n sewende-eeuse bronsreliëf wat nie gevind is nie lank gelede by Olympia. 
The pictures on the handles (pl. 28). They are the same on both handles, with minor variations. First, Artemis, winged, holding (on one handle) two lions, (on the other) a panther and a stag. This is the type of figure which the moderns call Potnia Theron [*] , Queen of Wild Beasts, from a title of Artemis in Homer. The goddess, nearly always winged, usually standing still, grasping a pair of wild beasts or birds—that is a favourite figure in seventh- and sixth-century Greece  in Attica, however, it is not common, there are only twelve examples in all, the earliest late seventh-century,  and later it became so unfamiliar that Pausanias could write, in his account of the Chest of Kypselos, "I do not know for what reason Artemis has wings on her shoulders, and holds a panther in one hand and a lion in the other." We must ask why the Potnia Theron [*] appears on the François vase at all. It was Artemis who sent the boar to Calydon, but that is not why she is here. We must rather think that the Potnia Theron [*] belongs to the same realm as the sphinxes, griffins, and contending animals in the third zone on the body of the vase, and the sphinxes flanking the neck in front, and is here for the same reason as they or rather, hulle belong to haar realm she is their queen.
I always get a lot of questions about those pots. How did the ancient Greeks make them? What's the decoration made of? Did they use some kind of paint for those figures? How did they get those black surfaces so dark and shiny? Who made those pots? What were they used for? Who bought them? En so aan. All important questions that most museums usually only touch upon (if you're lucky), since Greek painted vases are primarily seen as art rather than objects of everyday use.
Redigeer: my thanks to Prof. Vladimir Stissi of the University of Amsterdam, who pointed out a few things that needed to be clarified/nuanced a bit.
This step can be a challenge. One of my students was nervous about being able to transfer her sketch, so I helped her with a technique that I will incorporate into the project the next time I do it. I will have the students make their preliminary sketch the same size as it will be on the finished urn they scratch. Then they will use a pencil to cover the back side of the sketch. Then they can place their drawing on to the square or rectangle on their scratch-art page and retrace the lines. The graphite will show up on the black tempera – a shiny guideline to scratch through to transfer their illustration. Dit het regtig goed gewerk.
Titel: Attic Black-Figure Amphora (type B) - 1984.02
Datum: 530 - 520 BC.
Materiaal: Clay - Terracotta
Afmetings: 279mm (w) x 402mm (h)
Origin region or location: Griekeland
Sleutelwoorde: Greek, Attic, Black Figure, Group E, Herakles, Nemean Lion, Athens
Sotheby (London), Sale Cat., 9 July 1984, no. 314 (colour ill.) Collection of Classics 8 (wrongly captioned) A.W. Johnston, Trademarks on Greek Vases. Byvoegings (Oxford 2006) 60, type 25A no. 8a. Beazley Archive Pottery Database 8244.
See images for graffito on underside: see Johnston, Trademarks on Greek Vases (Warminster 1979) 84 type 25A and 191. The graffiti of this series are predominantly from Group E and doubtless indicate some on-going trading arrangement from this workshop. Johnston, Byvoegings (see below) suggests correctly that the mark on ours was made before firing this would imply that the vase was part of an order placed in advance by a dealer or trader.
The absence of a cuirass on the fallen warrior on Side A is in some apparent contradiction with the presence of the rest of his armour. The painter was presumably drawing on a tradition in which the battle was over the armour as well as over the body. (One remembers, for example, that in the Ilias Hector stripped the body of Patroklos of the armour that Achilles had lent him.) For scenes of this kind, see S. Muth, Gewalt im Bild, Das Phänomen der medialen Gewalt im Athen des 6. und 5. Jh. v.Chr. (Berlin 2006), and H. van Wees, Status Warriors. War, Violence and Society in Homer and History (Amsterdam 1992). M. Recke, Gewalt und Leid. Das Bild des Krieges bei den Athenern im 6. und 5. Jh. v.Chr. (Istanbul 2002) 11-20 provides a formal analysis of such scenes on a chronological basis. Important also is D. Saunders, "Mourning Glory? The Depiction of Fallen Warriors in Black-Figure Vase-Painting", in: E. Macauley-Lewis, L. Hau, and E. Bragg (eds), Beyond the Battlefields of the Graeco-Roman World (Newcastle 2008) 161-183. He stresses that the images express élite ideals, presenting death on the battlefield in a positive fashion. For a similar approach, see among others N. Loraux, "Mourir devant Troie, tomber pour Athènes. De la gloire des héros à l'idée de la cité", Information sur les Sciences Sociales/Social Science Information 17:6, 1978, 801-817.
The Orientalizing style in ATHENS is called Protoattic. In Attica, the 7th century was a period of experimentation in painting as the Geometric style was replaced. Various technical experiments were undertaken, including a mixing of outline technique en black figure Technique on the same vase.
Die Analatos Painter was one of the main proponents of the shift from the Geometric aesthetic to that of the Orientalizing Period. Within a rigorous framework, his use of line drawing brings the human figures to life. This long-necked amphora (also called a loutrophoros) is decorated in superposed registers in which appear sphinxes, dancers, and chariots drawn in silhouette or in line, with various curvilinear and vegetal motifs between.
c. 650 vC
This large Dipylon-like vase has figure decoration on one side (the reverse side is decorated with a design of intertwined plants). Op die liggaam, in a panel over 20" inches high, is told the story of Perseus. Medusa is shown headless under one of the handles while her sister Gorgons advance to the right, to be stopped by Athena as Perseus flees with Medusa's head (the last two figures are badly preserved). The Gorgons, their outlines partially filled with white, are not the standard Gorgon type known from elsewhere. On the shoulder, is a scene of animal combat, with the head of a lion in outline and its body in black figure, attacking a boar. Op die neck, in a panel about 15" high, is depicted the Blinding of Polyphemos. Odysseus alone is painted in the same technique as the Gorgons below (singles him out as the hero). The other figures, Odysseus's companions, are described in a combination of silhouette and outline, with a few details (toes, fingers, beard) incised. Together the human figures are shown driving the stake into the single eye of the cyclops, Polyphemos. Odysseus's right leg is fully extended, his left knee is braced against Polyphemos's knee, and he throws all his weight behind the thrust. Polyphemus appears to howl in agony as he vainly attempts to pull out the stake with one hand, his other hand still holding the wine cup. The painting catches all the violence and dynamic of the Homer's account.