onsglo – Ons Glo
Posted on February 6, 2017 July 12, 2017
Genade is ‘n onverwagse geskenk van God wat ons nie kan koop, bewerkstellig of verdien nie. Ons glo in ‘n genadige God wat ons met onvoorwaardelike liefde aanvaar as God se kinders. Ons bely dat God in genade deur Jesus Christus vir ons verlossing skenk en lei deur die Gees. Hierdie genade maak ons vry van sonde en skuld. Dit maak nie saak wie jy is, waar jy vandaan kom, wat jou verlede of omstandighede is nie – God se genade is vir elkeen bedoel. Omdat ons weet dat ons vry van skuld en sonde is, leef ons dan nou ook vanuit God se genade. Ons aanvaar ander sonder oordeel en omarm hulle met Jesus se onvoorwaardelike liefde.
Delf Dieper: Slegs genade
— PIETER VAN DER WALT
Op U2 se album “All that you can’t leave behind”, is daar ‘n liedjie met die titel “Grace”. Die liedjie beeld Grace uit as ‘n vrou wat musiek skep waar sy ookal gaan. Grace heel en vergewe en bedek alles wat skande en skaamte bring. Sy gee jou nooit wat jy verdien nie. As sy naby aan jou kom, kan jy die snare van mooi instrumente hoor. Sy vind en skep skoonheid net waar sy gaan.
En: “She travels outside of Karma.”
Bono, die hoofsanger van U2, sê: “Hierdie vrou verpersoonlik my gunsteling woord in die woordeboek, dit is “genade”. Dit is ‘n woord waarop my lewe berus. Die universe werk anders, dit werk volgens Karma, ons almal weet dit. Vir elke aksie is daar ‘n gelyke en teenoorgestelde reaksie. In die wêreld is vergelding ingebou: ‘n oog vir ‘n oog en ‘n tand vir ‘n tand. Dan kom Genade en draai dit alles om. Ek is mal daaroor.”
Grace, she takes the blame / She covers the shame / Removes the stain / It could be her name /Grace, it’s the name for a girl / It’s also a thought that could change the world /And when she walks on the street / You can hear the strings /Grace finds goodness in everything.
Die geestelike betekenis van die Reformasie van 500 jaar gelede kan saamgevat word in hierdie een woord: Genade alleen. Maarten Luther en ander geestelike leiers het weer kragtig ontdek dat ons as mense dit nie self regkry om alles in die wêreld uit te pluis en beter of reg te maak nie. Selfs in die kerk, wat van beter behoort te weet, was daar goed soos byvoorbeeld ‘n “aflaatstelsel” wat arm mense se kwesbaarheid uitgebuit het. Jy kon die kerk betaal om te sorg dat jou geliefde ‘n korter tyd in die helse vagevuur spandeer. Met ander woorde selfs die kerk het gewerk volgens die beginsel van “‘n oog vir ‘n oog…”
Die mense van die Reformasie het intens bewus geword daarvan dat Jesus Christus uit genade alleen na ons toe gekom het. God staan nie los van ons swaarkry en onsekerhede en twyfel nie. God ken ons stryd teen versoekings, ook ons liggaamlike en emosionele pyn. God is ‘n God van genade; Hy draai die beginsels van ‘n wêreld van vergelding om.
Reformasie 500 laat ons weer die regte Evangelie onthou: Toe alles vasgeloop het en toe dit baie duidelik word dat ons met ons menslike vermoëns en selfs wette en regstelsels nie die diepste probleme en pyn van die wêreld kan oplos nie, het God ingegryp en sy Seun gestuur.
Dit is vandag duidelik dat die tegnologie ons ook nie help om ‘n regverdige, heel en gesonde wêreld te skep nie. Ons het steeds die Evangelie en reformasie nodig: Die genade van Jesus alleen.
Genade maak jou vry om waar jy kom – veral waar die lewe swaar en lelik is – “musiek te maak”. Die skande en skaamte is bedek. Daar is mooiheid en goedheid.
“Want uit genade is julle gered, deur die geloof, en dit nie uit julleself nie: dit is die gawe van God; nie uit die werke nie…” (Efesiërs 2:8-9)
Luister: Lukas 15:11-32
Die gelykenis van die verlore seun
11Verder het Jesus gesê: “Daar was ‘n man wat twee seuns gehad het. 12Die jongste het vir sy pa gesê: ‘Pa, gee my die deel van die besittings wat my toekom.’ Hy het toe die goed tussen hulle verdeel.
17“Toe kom hy tot inkeer en sê: ‘My pa het wie weet hoeveel dagloners, en hulle het almal oorgenoeg kos, en hier vergaan ek van die honger. 18Ek sal dadelik na my pa toe teruggaan en vir hom sê: Pa, ek het teen God en teen Pa gesondig! 19Ek is nie meer werd om Pa se seun genoem te word nie. Behandel my soos een van Pa se dagloners.’ 20En hy het sonder versuim na sy pa toe teruggegaan.“Toe hy nog ver aankom, het sy pa hom al gesien en hom innig jammer gekry. Hy hardloop hom tegemoet, omhels hom en soen hom. 21Toe sê die seun vir hom: ‘Pa, ek het teen God en teen Pa gesondig. Ek is nie meer werd om Pa se seun genoem te word nie.’ 22Maar sy pa roep sy werksmense: ‘Maak gou! Bring klere, die beste, en trek dit vir hom aan; sit vir hom ‘n ring aan sy vinger en trek vir hom skoene aan! 23En bring die vetgemaakte kalf, slag hom, en laat ons eet en feesvier! 24Hierdie seun van my was dood, en hy lewe weer; hy was verlore, en ek het hom teruggekry.’ Toe het hulle begin feesvier.
Met wie vereenselwig jy jouself die meeste in die teks; met die pa, seun of broer en hoekom?
Kan jy aan ‘n geleentheid dink toe jy op dieselfde manier omarm is soos wat die pa die seun aanvaar het?
Watter dinge maak dit vir jou moeilik om God se oorvloedige genade deel te maak van jou lewe?
Kan jy aan ‘n geleentheid dink waar jy uitgedaag word om God se genade te deel?
Bel iemand in jou familie of vriendekring met wie jy lanklaas gepraat het en stel opreg in hulle belang.
Skryf ‘n brief aan God waarin jy terug dink oor jou lewe en dankie sê vir God se genade en liefde.
Google die woorde “grace” vir aanhalings of Instagram tekste en deel dit op jou sosiale netwerk.
Speel ‘n bordspeletjie of ‘n sport spel waarvan almal in die gesin hou soos Uno of tennis. Maak julle eie nuwe (genadige) reëls daarvoor op sodat almal dit ewe veel geniet!
Die doop is nie ‘n teken van ons eie geloof in die eerste plek nie, maar eerder ‘n teken van God se ewige belofte aan ons. Dit word ook die verbondsdoop genoem, omdat dit ‘n teken is van God se verbond (belofte) aan ons. Die verbond is ‘n belofte wat God aan Abraham duisende jare gelede gemaak het dat God belowe het om Abraham en sy nageslag se God te wees. Vandag vier ons die genade dat ons ook hierdie belofte van God af ontvang, want deur Jesus is ons elkeen ook nou deel van God se verbondsfamilie. Die doop is nie iets wat ons verdien nie, maar ‘n viering van die geskenk wat ons van God af kry.
Delf Dieper: Doop
— Tinus van Zyl
Niks het al meer onenigheid in protestantse kerk veroorsaak en kerke van mekaar laat skeur as die doop nie. Dit is baie hartseer en ironies, want deur die doop word ons juis deelgemaak van die één liggaam van Christus.
Mense wat soms baie ernstig is oor die doop, en veral dat jy gedoop moet word soos wat daar in hulle kerk gedoop word, verraai eintlik die doop, want hulle verdeel en verskeur die eenheid van die kerk, die eenheid van Christus se liggaam, waarvan die doop juis ‘n teken is.
In ‘n poging om die verdeeldheid tussen kerke te oorkom, is daar in die 1980’s ‘n groot studie geloods onder verskillende kerke. Hulle het gekyk wat al die verskillende kerke glo oor die drie sake wat kerke die meeste verdeel: die doop, die nagmaal en die amptenare wat die Woord en sakramente mag bedien.
Met hierdie studie wat ‘n wye verskeidenheid van kerke ingesluit het, het hulle tot die verrassende ontdekking gekom dat kerke baie meer ooreenstem as wat hulle verskil oor hierdie sake. Die bevindings is saamgevat in ‘n dokument, genaamd Baptism, Eucharist, Ministry.
In hierdie dokument het hulle gesê dat kerke regoor die wêreld, vanuit verskillende tradisies, kerke wat ouers toelaat om hulle kinders te doop, asook kerke wat slegs volwassenes doop wat hulle geloof bely, almal saamstem dat die doop basies vyf betekenisse het:
1. Vasgebind aan Jesus
Deur die doop word ons verenig met Jesus. Ons doop bind ons vas aan Jesus (dink aan die woord “verbond”, wat beteken dat jy ingebind word). Deur die doop sterwe ons saam met Jesus en staan ons op in ‘n nuwe lewe saam met Jesus.
“Maar hoe kan ‘n baba sterf en opstaan saam met Jesus?”, mag jy dalk wonder. Wel, hoe kan ‘n grootmens sterf en opstaan saam met Jesus? Om te sterf en op te staan saam met Jesus is nie iets wat ‘n mens kan doen nie. Dit is ‘n wonderwerk en ‘n misterie, wat slegs moontlik is deur die krag van God.
Maar ons moenie dink aan ons vereniging met Jesus, ons sterwe en opstanding saam met Jesus, as iets wat net gebeur die dag wanneer ons gedoop word nie. Dit is ‘n lewenslange gebeurtenis.
Daarom moet ons elke oggend opnuut opstaan saam met Jesus. Daarom vier ons ook elke Paasfees ons eie sterwe en opstanding saam met Jesus.
2. Vasgebind aan die kerk
Omdat ons vasgebind is aan Jesus, is ons ook vasgebind aan die kerk, Jesus se liggaam. Ons is een met sy liggaam.
Daarom is dit so belangrik dat ons ook ander kerke se maniere van doop sal respekteer, al verskil dit bietjie van die manier waarop ons doop. Die belangrikste is nie die manier waarop ons doop nie. Die belangrikste is die feit dat ons almal deel is van die één liggaam van Christus deur ons één doop.
Daar is nie verskillende dope nie. Daar is nie grootdoop en kleindoop, belydenisdoop en verbondsdoop, doop met water en doop met die Heilige Gees nie. Paulus het al destyds gesê dat dit ‘n onding is as mense stry oor ‘n “Paulus se doop” of “Petrus se doop”.
Daar is slegs die één doop in die naam van God die Vader, die Seun en die Heilige Gees, waardeur ons deelgemaak word van die één liggaam van Christus.
Daarom is die doop ook onherhaalbaar. Jy kan nie weer gedoop word nie. Want as jy een keer saam met Jesus gesterf het en opgestaan is, dan is jy deel van sy liggaam wat regoor die wêreld en dwarsdeur die eeue strek.
Enige persoon of kerk wat vir jou sê dat jy weer gedoop moet word, verloën die doop en verloën die één liggaam van Christus.
3. Gevul met die Heilige Gees
Daar is twee gevare as dit kom by die verhouding tussen die doop en die Heilige Gees.
Die een gevaar is dat ons kan dink dat die Heilge Gees outomaties gegee word vir almal wat gedoop word. Maar die Heilige Gees werk egter nie so meganies soos ‘n masjien nie.
Jesus het gesê dat die Gees waai soos die wind: Jy weet nie waar die wind vandaan kom of waarheen hy waai nie. Ons kan nie met ons dooppraktyke die werking van die Gees beheer of manipuleer nie.
Maar die ander gevaar is dat ons kan dink dat die doop en die Heilige Gees niks met mekaar te doen het nie, terwyl die doop en die Heilige Gees ten nouste saamwerk in die Bybel.
Somtyds word mense gedoop en dan ontvang hulle die Heilige Gees. Ander kere ontvang hulle die Heilige Gees en dan word hulle gedoop. Die volgorde en presiese wisselwerking tussen die doop en die Heilige Gees is nie in yster gegiet nie. Maar telkens sien ons dat die twee saam werk.
Gedooptes leef met die belofte dat die Heilige Gees ons die krag sal gee om getuies te wees van God se koninkryk, van Christus se koningsheerskappy, as ons bid en daarvoor vra.
Gedooptes leef met die versekering dat wanneer ookal ons tekort skiet in geloof, hoop of liefde, kan ons vra vir die Heilige Gees om dit aan ons te skenk.
Nog meer, selfs wanneer ons nie meer kan bid nie, sal die Heilige Gees namens ons bid.
4. Geroep tot ‘n nuwe lewe
Omdat ons vasgebind is aan Jesus en aan sy liggaam, die kerk, en omdat die Heilige Gees kragtig in ons werk, word gedooptes voortdurend opgeroep om tot bekering te kom, ons sondes te bely en ‘n nuwe lewe in Christus te lei.
In die vroeë kerk is mense net op Paassondag gedoop. En as daar iemand gedoop is, dan het die hele kerk opgestaan, na die Weste gekyk (waar die son sak en wat daarom die simbool was van donkerte en die bose) en gesê: “Ons verwerp die bose! Ons bely ons sonde met berou!”
En dan het hulle gedraai na die Ooste (waar die son opkom en wat daarom die simbool was van Christus se opstanding) en gesê: “Ons draai na Christus toe! Ons het saam met Christus gesterf! Ons het saam met Christus opgestaan!”
Elke Paassondag, elke doop en elke nagmaal in die kerk, is dus eintlik ‘n geleentheid waar ons almal wat gedoop is weer opgeroep word om opnuut tot bekering te kom, om ons rug te draai op die bose, om ons sonde te bely, om na Christus toe te draai, om te sterf vir ons ou lewe en om op te staan in ‘n nuwe lewe saam met Christus.
Bekering en sondebelydenis is nie iets wat net een keer in ons lewe gebeur nie. Ons word voortdurend opgeroep om ‘n nuwe in Christus te lei.
En dit sluit verskillende terreine van ons lewe in. Martin Luther het gesê dat ‘n gedoopte se beursie is gewoonlik die laaste ding wat tot bekering moet kom, want dit is die moeilikste bekering.
In elke fasset van ons lewe, op elke terrein van ons werk, in al ons verhoudings, is daar aanmekaar nuwe bekerings en nuwe sondebelydenisse waartoe die Heilige Gees ons in genade bring.
5. In diens van die Koning
Omdat ons gesterf het saam met Christus en opgestaan het saam met Christus, leef ons nie meer vir onsself en vir ons eie oorlewing nie, maar ons lewe vir Christus en vir die koms van God se nuwe wêreld.
Gedooptes bekommer ons nie meer oor wat ons moet eet of drink of aantrek nie, maar ons soek allereers God se koninkryk en geregtigheid.
Toe ons gedoop is, het ons reeds gesterf vir ons eie belange en nou lewe ons vir Christus en vir die wêreld waarvoor Christus gesterf het.
Gedooptes lewe met hoop en getuig van die hoop wat in ons is. Want al is God se nuwe wêreld nog nie volledig hier op aarde nie, is ons reeds burgers van daardie nuwe wêreld deur ons doop.
Deur die doop is die saadjie van God se toekoms reeds in ons harte geplant, sodat ons nou met vreugde en moed kan lewe, ten spyte van al die donker en hartseer rondom ons.
God gaan eendag die hele aarde nuut en heel maak. Deur die doop begin die Heilige Gees nou reeds om daardie herskeppingswerk in my en jou te doen, en so maak Christus ons medewerkers van God se nuwe wêreld wat op pad is.
Luister: Genesis 17:3-8
jy sal die vader wees van ‘n menigte nasies;
7“Ek bring ‘n verbond tot stand tussen My en jou en jou nageslag en al hulle geslagte. Dit is ‘n blywende verbond: Ek sal jou God wees en ook die God van jou nageslag. 8Ek gee aan jou en jou nageslag die land waar jy as vreemdeling woon, die hele Kanaän, as ‘n blywende besitting, en Ek sal hulle God wees.”
Wat beteken dit vir jou dat jy gedoop is?
Watter verskil maak dit vir jou dat ons God se genade in die doop vier en nie ons geloof nie?
Hoekom verander God Abram se naam? Watter verandering vind plaas wanneer mense God se beloftes vier?
“Ek sal jou God wees en ook die God van jou nageslag.” Wat beteken hierdie woorde vir jou?
Let op as jy water sien/gebruik/drink en dink dan elke keer aan die boodskap van jou doop: dat God ook ‘n belofte an jou gemaak het om vir altyd jou God te wees.
Maak met water ‘n kruisie op jou hand en sê vir God dankie dat daar ook ‘n ewige belofte tussen jou en God is.
Vra jou ouers wat jou doopdatum is. Wanneer daardie dag kom, nooi jou vriende oor vir ‘n partytjie en vier jou doop.
Soveel van die spesiale oomblikke in die lewe gebeur rondom tafels. Dis waar ons gesels, eet, kuier, werk en soms selfs speel. Dis ook die plek waarheen ons elke keer weer terugkom. Na ‘n lang dag by die skool of werk, of nadat ons heel middag lekker gespeel het, kom sit ons aan by die tafel. Jesus het geweet dat om saam om te eet deel is van ons bestaan. Hy het een van die mees alledaagse gebeurtenisse in ons lewe gebruik om ons vir ewig te herinner aan wie Hy is. Die Nagmaal herinner ons ook dat ons sy navolgers is en wat ware gemeenskap is.
Die Nagmaal is ‘n fisiese teken wat ons herinner aan God se ewigdurende, onvoorwaardelike liefde vir ons. Wanneer ons die brood eet en wyn/sap drink, herinner dit ons dat Christus sy liggaam (brood) en sy bloed (wyn/sap) gegee het sodat ALMAL vergewe kan word en ALMAL mag deel in sy liefde. Dis ‘n geleentheid waar ons vir ‘n oomblik nadink oor sy lyding, maar dit is ook ‘n fees wat ons vier saam met ander, juis sodat ons kan onthou dat Jesus ons almal liefhet en dat ons mekaar ook só moet liefhê.
Delf Dieper: Die Nagmaal
— Angelique Havenga
Die viering van die Nagmaal vind reeds sedert die ontstaan van die kerk plaas. Jesus self het hierdie sakrament vir sy dissipels ingestel (Matteus 26, Markus 14, Lukas 22 en Johannes 13) en daarom word dit deur die eeue heen as ‘n sentrale deel van kerkwees beskou. Dit is dus geen wonder dat die Nagmaal ook tydens die Reformasie as ‘n saak van groot erns geag is nie.
Denkers soos die tydgenote Martin Luther en Ulrich Zwingli, asook Johannes Calvyn (‘n paar jaar later) het geglo dat die wyse waarop die nagmaal gedurende dié tyd in die Katolieke Kerk gevier is, nie heeltemal strook met dit wat ons in die Skrif lees nie, en dat daar dus nuut gedink moet word oor wát die Nagmaal beteken, en hóé dit gevier moet word. Alhoewel daar uiteindelik verskillende sienings oor die Nagmaal tydens die Reformasie na vore gekom het, kan ons as Gereformeerdes, volgens Professor Dirkie Smit, sê dat die volgende basiese oortuigings as fondament vir ons se siening van die Nagmaal dien:
Die Drie-enige God wat ons aanbid is ‘n lewende God wat ons werklik in en deur die sakrament ontmoet. God sélf het die Nagmaal ingestel en Hom verbind om deur Sy Woord en die sakramente met ons te handel. Dit is nie net ‘n ritueel wat ons uit ons eie doen of vier nie, maar dit ‘n geskenk wat ons van God ontvang.
Die Nagmaal sentreer rondom die Evangelie; dit bevestig God se beloftes aan ons, gee aan ons die versekering van God se genade, en herinner ons aan God se getroue liefde wat Hy onvoorwaardelik aan ons gee.
Die inhoud van die Nagmaal en die versekering wat die sakrament gee, is Christus. Wanneer ons die Nagmaal vier, word ons met Christus se kruisiging, dood en opstanding verenig.
Christus is wáárlik in die Nagmaal teenwoordig. Tydens die Reformasie is daar afstand gedoen van die siening van die Katolieke Kerk dat Christus fisies in die brood en in die wyn teenwoordig is, en is Christus se geestelike teenwoordigheid met die viering van die sakrament bevestig. Alhoewel ons dus nie glo dat die brood en die wyn die fisiese liggaam en bloed van Christus is nie, is dit, vir ons, steeds meer as net ‘n blote simbool: Christus ís waarlik teenwoordig, en ons word, in en deur die brood en die wyn, geestelik deur Hom gevoed.
Deur Christus se teenwoordigheid en die werk van sy Gees in die sakrament word ons geloof versterk; die Nagmaal verseker ons van God se beloftes. Hierdie versekering wat ons as gelowiges telkens met die Nagmaal ontvang, moedig ons aan om opnuut ‘n lewe van dankbaarheid en toewyding te leef.
Deur die sakrament van die Nagmaal word ons met al ons broers en susters verenig om as een Liggaam die evangelie in die wêreld uit te leef met wedersydse liefde, omgee en vrygewigheid.
Die Nagmaal, soos verstaan in die Gereformeerde tradisie, openbaar wat die menslike lewe deur God se genade veronderstel is om te wees: ‘n konkrete teken en seël van God se belofte van ‘n nuwe, bevryde en versoende mensdom. Om by hierdie tafel aan te sit, te eet en te drink, is om met Christus deur die Gees verenig te word, en om uitgedaag te word deur die onvoorwaardelike, selfopofferende, samebindende liefde van die Drie-enige God vir alle mense.
Luister: Matteus 26: 26-30
Die instelling van die Nagmaal
26 En terwyl hulle eet, het Jesus brood geneem en die seën gevra. Daarna het Hy dit gebreek en vir sy dissipels gegee met die woorde: “Neem, eet; dit is my liggaam.”
27 Toe neem Hy ‘n beker, en nadat Hy die dankgebed uitgespreek het, gee Hy dit vir hulle en sê: “Drink almal daaruit,28 want dit is my bloed, die bloed waardeur die verbond beseël word en wat vir baie vergiet word tot vergewing van sondes.
29 Ek sê vir julle: Van nou af sal Ek nie weer van hierdie wyn drink nie tot op die dag wanneer Ek saam met julle die nuwe wyn in die koninkryk van my Vader sal drink.”
30 Nadat hulle die lofsang gesing het, het hulle uitgegaan Olyfberg toe.
Dink aan een of meer spesiale maaltye in jou lewe. Hoekom het die herinnering jou bygebly?
Wat is die emosie wat hierdie teks by jou na vore bring. Hoekom?
Verbeel jouself jy was by toe Jesus die Nagmaal ingestel het. Hoe lyk dit? Hoe voel dit om daar te wees? Watter vraag sou jy vir Jesus wil vra op daardie oomblik?
Dink aan 5 verskillende woorde wat Nagmaal beskryf.
Reël ‘n ete afspraak met iemand wat jy lanklaas gesien het of iemand wat jy voel dit nodig het.
Gaan sit iewers rustig met iets om te eet en te drink en terwyl jy dit doen, dink aan wat die Nagmaal vir jou beteken. Praat met God daaroor. Dalk wil jy dankie sê, of dalk wil jy vergifnis vra.
Vind uit wanneer julle volgende Nagmaal-Sondag by die gemeente is. Hoe kan jy daar dien? Bv. help met die brood sny, die tekens uitdeel, opwas na die tyd ens.
Maak met ‘n groep vriende toebroodjies om te gaan uitdeel vir mense wat honger is. Probeer sommer om saam met die mense vir wie julle dit gee te eet as ‘n teken daarvan dat ons ander moet liefhê soos wat Jesus ons liefhet.
Gawes is geskenke van God wat deur die Gees aan gelowiges gegee word om hulle toe te rus om mekaar te dien en ‘n verskil te maak in die wêreld. Hierdie gawes kan talente of natuurlike eienskappe insluit of sterkpunte wees wat oor tyd ontwikkel. Jou voorkeure en ervarings kan ook jou gawes vorm. Sommige gawes lyk in vandag se tyd meer alledaags soos gasvryheid of diensbaarheid en ander voel vir ons meer besonders of uitsonderlik soos profesie en praat in tale. Maar elke gawe is ewe belangrik en geen gawe kan uit eie verdienste verkry word nie.
Die gebeure in die boek Korintiërs wys vir ons op die gevare van die misbruik van gawes soos wanneer ons dit ‘n teken wil maak van mense se “geesvervuldheid” of as die gebruik daarvan verdeeldheid bring. Maar die teks herinner ons ook aan die krag van gawes, wanneer ons dit in liefde gebruik om mekaar te bemoedig en te versterk. Die maklikste manier om jou gawes te “ontdek” is om eenvoudig diensbaar te raak!
Delf Dieper — Sola Gratia: Gawes
— Helgard Pretorius
Alles wat Jesus gesê en gedoen het verkondig die goeie nuus dat God soos ’n genadige ouer is wat sê: “jy is my geliefde kind.”
Dink byvoorbeeld aan Jesus se storie van die verlore seun; hoe die pa se genade groter is as die ruimte wat die seun tussen hom en sy pa wou sit. Jy ken seker ook die vertelling van hoe Jesus ’n streep in die sand getrek het toe hy sien dat ’n skare mans ’n vrou met klippe wou doodgooi omdat hulle gedink het dat sy rondgeslaap het. “Laat die een wat sonder sonde is die eerste klip gooi,” sê Jesus. So moes die een na die ander sy klip laat val, totdat net die Here se genade haar nog omring.
Sola gratia, genade alleen.
Hierdie vertellings kan ’n mens laat dink dat genade iets is wat net inskop wanneer ’n mens in die knyp is – wanneer jy die dood in die gesig staar of twyfel het oor of jy in jou ouers se huis welkom sal wees. ’n Mens sou dit valskerm-genade kon noem: soos met ’n valskerm-toets moet jy eers iets druip om toegang te kry!
Dit is waar dat ons in sulke tye op ’n spesiale manier bewus raak van God se genade, maar sola gratia wil juis sê dat God se genade ons oral en altyd omring. Dit is nie net in die knel- en draaipunte van ons lewens beskikbaar nie, maar ook in ons begin en ons einde, in ons oorwinnings en ons verliese, in ons teleurstellings en ook in dit waaroor ons trots is. Wanneer ons ons lewens só raaksien – in die lig van God se genade – dan praat ons soms van gawes.
’n Gawe is nie soseer ’n spesifieke tiepe ding nie – asof daar dinge is wat gawes is en ander dinge wat nie gawes is nie. Enige iets kan ’n gawe wees, net soos wat enige iets ’n geskenk kan wees. Wie sou byvoorbeeld kon dink dat een van daai simpel bankstrokies (wat jou herinner hoe min geld jy in die bank het) ’n geskenk kan wees? Maar as ek so ’n verlepte strokie vat en daarop skryf, “jy betower my,” en ek sit dit in my vrou se kosblik voordat sy dit werk toe neem, kan dit (rondom 11 uur wanneer sy gewoonlik al honger raak) skielik ’n geskenk van onmeetbare waarde word.
Christene kyk na die lewe asof dit met sulke geheime boodskappies versier is wat sê: “jy is my geliefde kind.” So word die lewe self ’n gawe wat in geloof ontvang word en in liefde gegee word. Christene het nie méér gawes as ander mense nie en hulle is ook nie méér begaafd as ander mense nie. Om ’n Christen te wees beteken eerder dat ’n mens in alle dinge vir God se genade opsoek gaan en daarom self genadig is teenoor ander en met oorgawe leef. En ook dít is ’n gawe.
Luister: Rigters 4: 1-10
1Na Ehud se dood het die Israeliete weer gedoen wat verkeerd is in die oë van die Here. 2Die Here het hulle oorgegee in die mag van koning Jabin van Kanaän wat in Hasor geregeer het. Sisera uit Garoset-Gojim was die hoof van Jabin se weermag.
3Hy het nege honderd ysterstrydwaens gehad en hy het die Israeliete twintig jaar lank verdruk.
Daarom het hulle tot die Here geroep om hulp. 4In daardie tyd was Debora, die vrou van Lappidot, die leier van die Israeliete. Sy was ‘n profetes. 5Sy het altyd onder die Deborapalm in die Efraimsberge tussen Rama en Bet-El gesit, en die Israeliete het daarheen gekom sodat sy hulle geskille kon bylê. 6Sy het vir Barak seun van Abinoam uit Kedes in Naftali laat roep en vir hom gesê: “Die Here die God van Israel beveel jou: Trek met tien duisend man uit Naftali en Sebulon op na Taborberg toe.7Ek sal vir Sisera, die hoof van Jabin se leër, met sy strydwaens en sy leër na jou toe laat optrek tot by Kisonspruit en Ek sal hulle in jou mag oorgee.”
8Barak het haar geantwoord: “As u saamgaan, sal ek optrek, maar as u nie saamgaan nie, gaan ek nie.” 9Sy het vir hom gesê: “Goed, ek sal saamgaan, maar jy sal nie die eer vir die veldtog kry nie: die Here sal vir Sisera aan ‘n vrou uitlewer.” Toe het Debora klaargemaak en saam met Barak na Kedes toe gegaan.10Barak het vir Sebulon en Naftali daarheen ontbied. Tien duisend man het vir Barak gevolg, en Debora het saam met hom opgetrek.
Dit is uitsonderlik om ‘n vroue leier (rigter), profetes en bevelvoerder van Israel te ontmoet. Wat sê haar verhaal vir jou?
Watter gawes het Debora? Kan jy aan iemand dink wat ook hierdie gawes het?
Dink jy ‘n mens kan verskillende gawes in verskillende omstandighede hê?
Vertel van ‘n geleentheid waar jy iemand bemoedig het of met wysheid bedien het.
Oefen om na mekaar te luister. Laat iemand vir jou vertel van ‘n uitdaging wat hulle tans beleef. Probeer om empaties te luister, die woorde te eggo, en daaroor te reflekteer sonder om antwoorde te gee. Ruil om. Deel dan met mekaar hoe jy die oefening beleef het.
Skryf al die mense neer wat soms na jou toe kom om te gesels oor hul uitdagings, geskille en vrae. Vra God om jou wysheid te gee oor wanneer en hoe om raad te gee. Skryf ook al die mense neer na wie jy toe gaan vir wysheid. Bid vir elkeen op hul naam.
Kyk of jy ‘n reuse lang lys van gawes kan maak. Gebruik tekste soos 1 Korintiërs 12:1-11, Romeine 12:4-8, Efesiërs 4:11-13, 1 Petrus 4:8-11, Eksodus 28:1-3,11 en Eksodus 31:1-6. Dink ook aan mense in die Bybel en watter van hulle eienskappe God gebruik het. Kyk of jy meer as 50 gawes op jou lys kan kry. Vra vir iemand om die gawes op jou lys te omkring wat hul tans in jou lewe raaksien.
Maak ‘n palmboom uit karton vir elkeen in die gesin. Skryf elkeen se naam op die stam en dink saam oor elke lid se talente, gawes en eienskappe en skryf dit op die blare. Dit kan oor tyd aangevul word. Sê vir God dankie dat elkeen uniek en spesiaal is.