Hierdie Nie-Nomadiese Lewe (Deel Deux) - Reisverhale - 2021
Jare gelede, toe ek probeer het om te verlangsaam en minder reis, het ek 'n pos op my nuwe "nie-nomadiese" lewe geskryf.
Dit het nie vashou nie - en ek was vinnig terug op die pad.
Dit was 'n patroon wat jare lank geduur het.
Ek wil tuis kom, verkondig aan my vriende, ek gaan eers hierdie keer regtig gaan sit om eers 'n paar maande later weer te gaan.
Dit het soort van 'n lopende grap geword tussen my vriende en ek.
(En ek dink ook hier, met al my "nee, vir werklike!" Blogposte.)
Maar na baie vals begin het ek uiteindelik werklik nie-nomadies geword verlede jaar.
Hierdie jaar het ek net twee en 'n half maande op die pad spandeer. Terwyl dit baie volgens die "regte wêreld" standaarde is, is dit nie baie vir 'n man wat 'n dekade deurgebring het elke paar dae / weke / maande en sy blog genoem het nadat hy 'n nomad geword het.
Ek het nie eens nog 'n reis beplan tot Oktober nie - en nou is dit net 50/50 dat dit sal gebeur.
Dit is die minste wat ek ooit afgelê het sedert ek in 2006 op pad was.
My vriende het gewoond geraak aan my wat in en uit hul lewens ingebou het. Nou word hulle gewoond aan die vreemdheid om my rond te hê. Dit was lekker om tekste te vra wat ek doen en as ek weer vry is.
Ek is lief vir my nie-nomadiese lewe.
Ek dink dit is die tyd om vas te lê, want ek is gereed om dit uiteindelik te doen. Soos ek vroeër vanjaar in 'n blogpos gesê het, het ek uiteindelik met die feit dat die lewe verander, situasies verander en jou begeertes verander.
Om aan te beweeg beteken nie dat jy verlaat wie jy was nie.
Ek het bly reis as 'n manier om vas te hou aan die verlede. Ek kon nie die beeld wat ek in my kop van die lewe gehad het op die pad loslaat nie, en dit alles simboliseer: vryheid, avontuur, nuwe mense en 'n gebrek aan verantwoordelikhede.
Dit was baie lekker - en ek wou nie grootword nie. Ek het 'n lewe gemaak om te reis en in 'n geval van ironie kon ek my geriefsone nie verlaat nie.
Vir my sal dit al die harde werk wat ek gedoen het, negeer. Dit sal die nederlaag toelaat. Dit sal soos die dood wees.
Maar bome groei nie omdat hulle in die wind waai nie; hulle groei omdat hulle wortels het.
En as ek dit wil aanvaar, as ek die lewe wil lei, wou ek - een van roetine en teenwoordigheid - dat ek wortels nodig het, 'n groot verskuiwing in my ingesteldheid was.
Ek is lief vir my roetine: die daaglikse skryfwerk, werk op hierdie webwerf, slaap in my eie bed, kook ontbyt, gaan na die gimnasium, sien gereeld vriende, dateer en bly net op een plek en moenie moeg wees nie.
Moenie my verkeerd verstaan ​​nie: ek is lief vir reis en wil steeds talle plekke regoor die wêreld sien. Ek loop in die boekiegang in my boekwinkel en droom van waar ek volgende kan gaan. Ek soek vlugte elke dag. Ek stel myself voor in verre tropiese lande en beeld die mense wat ek daar ontmoet het.
Tog is ek reg met 'môre gaan.'
Na soveel jare op die pad, het hierdie afgelope paar maande tuis my geleer dat my nomadiese maniere werklik verby is.
Terwyl ek tee drink by 'n kafee waar die barista weet wat ek wil hê as ek in die deur loop, is ek heeltemal tevrede waar ek is.
Ek het baie van die wêreld gesien.
Ek het ongelooflike ervarings gehad.
Maar nou is dit tyd om net te geniet van die eenvoud en plesier wat kom met meer as 'n paar dae op een plek.