Vietnamisering - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2022
'Ons Amerikaners is 'n doen-dit-self-mense ... In plaas daarvan om iemand anders te leer om 'n werk te doen, doen ons dit graag self. En hierdie eienskap is oorgedra in ons buitelandse beleid, "het president Richard Nixon op 3 November 1969 in 'n televisietoespraak aan die land gesê en verduidelik dat die Verenigde State nie meer die voortou sal neem in die stryd teen die Noord -Viëtnamese nie. In plaas daarvan sou Amerikaanse magte die Suid -Viëtnamese weermag oplei om die konflik alleen te hanteer.
'In die vorige administrasie,' het Nixon in die kamera gesê, 'het ons die oorlog in Viëtnam veramerikaniseer. In hierdie administrasie vietnamiseer ons die soeke na vrede. "
Nixon saam met die Amerikaanse weermag se eerste infanteriedivisie tydens 'n besoek aan Dian, Suid -Viëtnam, 30 Julie 1969.
Hierdie strategie - deur Vietnam se sekretaris van verdediging Melvin Laird en die "Nixon -leerstelling" deur die pers genoem "Viëtnamisering" - is die beste gevang, het Nixon gesê deur 'n leier van 'n ander Asiatiese land wat hom eenkeer gesê het: "As jy 'n ander probeer help nasie sy vryheid verdedig, moet die Amerikaanse beleid wees om hulle te help om die oorlog te beveg, maar nie om die oorlog vir hulle te voer nie. "
Benewens die onttrekking van Amerikaanse magte, het Nixon toegesê op 'n toename in die opleiding en toerusting van die Suid -Viëtnamese weermag, asook die nakoming van alle verdragsverpligtinge. 'Hierdie onttrekking sal gemaak word uit krag en nie uit swakheid nie,' het hy beweer. 'Namate Suid -Viëtnamese magte sterker word, kan die Amerikaanse onttrekkingstempo groter word.
Nixon en die president van Suid -Viëtnam, Nguyen Van Thieu, het op 8 Junie 1969 op Midway Island in die Stille Oseaan vergader, waar die Amerikaanse president teen einde Augustus aangekondig het dat 25 000 troepe teruggetrek word - wat vervang moet word deur Suid -Viëtnamese magte.
Met verwysing na die massiewe protesoptogte op die tuisfront, het Nixon diegene wat nie betoog nie - die 'groot stil meerderheid van my mede -Amerikaners' - gevra vir hul steun aan sy onttrekkingsplan. Dit was 'n wen-lyn met 'n lang lewensduur, aangesien hierdie televisie-adres (hieronder) wyd na verwys word as Nixon se "stille meerderheidstoespraak".
Nixon se handgeskrewe aantekeninge berei hom voor vir sy toespraak met 'stille meerderheid'.
INVAL IN KAMBODIE
Nixon het visuele hulpmiddels gebruik om aan die Amerikaanse volk die belangrikheid van bombardemente in Kambodja te verduidelik.
In sy eerste jaar het Nixon probeer om die oorlog op gunstige voet af te handel. Maar toe onderhandelaars nie vordering kon maak deur die openbare vredesgesprekke wat in Parys gevoer is nie, wend Nixon hom tot meer klandestiene kanale. Deur geheime onderhandelinge tussen die nasionale veiligheidsadviseur Henry Kissinger en die Noord -Viëtnamese, het die president gewaarsku dat as hy nie op 1 November 1969 groot vordering sou maak nie, hy 'met groot onwilligheid' gedwing sou word om die grootste gevolge daarvan te tref.
Niks daarvan het gewerk nie. Die Noord -Viëtnamese het nie toegegee nie. Nixon het nie sy dreigemente uitgevoer nie, maar die oorlog duur voort. Om die konflik tot 'n suksesvolle oplossing te bring, was ontwykend.
Nixon het in die openbaar gesê dat sy strategie 'n kombinasie van onderhandeling en Viëtnamisering was. Trouens, hy het begin met die onttrekkings nog voordat hy sy geheime ultimatum aan die kommuniste gestel het, en het gedurende sy eerste termyn voortgegaan om gedeeltelike troeponttrekkings aan te kondig.
Maar Vietnamisering kon slegs werk as die Amerikaanse onttrekking deur die verbetering van Saigon se gevegskapasiteit teengewerk word. En terwyl die kommunistiese magte voortgaan om die Ho Chi Minh -roete deur Laos en Kambodja af te beweeg en na Suid -Viëtnam te gaan, sou die weermag van die Republiek Viëtnam (ARVN) voortdurend beleër word.
Teen die lente van 1970 blyk dit dat ontwikkelings in die streek 'n manier bied om nie net die hitte van die Suid -Viëtnamese af te haal nie, maar om die kommuniste 'n straf meer te gee.
'N Kambodjaanse staatsgreep in Maart 1970 het die neutralistiese leier prins Sihanouk vervang met 'n pro-Amerikaanse militêre regering, al was dit twyfelagtig. Amerikaanse amptenare het ook geglo dat hulle die sentrale kantoor van Suid -Viëtnam (COSVN) in Kambodja gevind het - die hoofkwartier vir kommunistiese operasies onder die 17de parallel. In 'n poging om die nuwe mag in Kambodja te versterk en op COSVN te slaan, asook om tyd te koop vir die verbetering van ARVN, beveel Nixon 'n tydelike inval in Kambodja - die administrasie noem dit 'n inval - deur 'n gesamentlike mag van Amerikaanse en Suid -Viëtnamese troepe.
Op 28 April 1970 het die president 'n voorkomende aanval in Kambodja goedgekeur om Amerikaanse troepe oor die grens van Suid -Viëtnam te stuur om Viet Cong -basiskampe te vernietig wat die kommuniste ondersteun wat in Suid -Viëtnam geveg het.
Twee dae later neem Nixon weer die lug toe om aan die Amerikaanse volk te verduidelik dat die Amerikaanse weermag saam met die Suid -Viëtnamese Volksleër Kambodja binneval om die vernietiging van basiskampe in Viet Cong te verskerp en die voorsiening van Noord -Vietnamese te belemmer. lyne.
Nixon het 'n paar jaar later teruggekyk op die bombardement en inval in Kambodja in die opname hieronder hoe hierdie optrede die Suidoos -Asiatiese nasie destabiliseer. Nixon het aan die tesourie-sekretaris John B. Connally gesê dat dit 'n fout was om nie militêr teen Noord-Korea terug te keer nie, nadat dit in April 1969 'n Amerikaanse verkenningsvliegtuig EC-121 neergeskiet het, kort nadat hy president geword het. Hy onthou die groot gewildheid van sy toespraak oor 'stille meerderheid', en onthul toe vir die eerste keer dat hy in 1969 in die geheim Amerikaanse B-52's beveel het om die Ho Chi Minh-roete in die grensgebied van Kambodja te bombardeer. Die kode se naam was Operation Menu, met individuele bombardemente met die naam ontbyt, middagete, aandete, aandete en snack.
Die aanval het 'n onbedoelde gevolg gehad: dit het die Noord -Viëtnamese dieper in Kambodja gedryf en die neutralistiese regering destabiliseer. Lees die transkripsie hier.
Nixon het 'n geïmproviseerde vergadering met betogers van die Viëtnam -oorlog by die Lincoln Memorial in Washington, DC.
Die Kambodjaanse inval het wetgewers op Capitol Hill aangemoedig om 'n deel van die mag wat dit tydens die oorlog afgestaan ​​het, terug te keer. Dit het nie net voorstelle gelewer om die magte van die president te beperk nie, dit het tweeledige wetgewing tot gevolg gehad om Amerikaanse militêre optrede in Kambodja te beperk en die Amerikaanse oorlog in Viëtnam te beëindig.
Die Kambodjaanse operasie het ook die grootste ronde teenoorlogsbyeenkomste in die Amerikaanse geskiedenis veroorsaak. In reaksie op die betogings spesifiek by universiteite, volgens die New York Times, Het Nixon op 1 Mei 1970 aan burgerlike werknemers in Pentagon gesê: 'U sien hoe hierdie boemelaars die kampusse opblaas. Luister, die seuns wat vandag op die universiteitskampusse is, is die gelukkigste mense ter wêreld wat na die grootste universiteite gaan, en hier brand hulle die boeke en storm rond oor hierdie kwessie. Noem dit maar. Raak ontslae van die oorlog, daar sal nog een wees.
Harde hoede wat Nixon aangebied is ná onluste op 8 Mei 1970, terwyl konstruksiewerkers teen die besluit van die burgemeester van New York, John Lindsay, protesteer teen die besluit om die Amerikaanse vlag halfmas na die skietery in Kent te skiet. Die konstruksiewerkers het op 7 en 8 Mei in die stad oproer, wat Nixon genoop het om hulle te bedank vir hul openbare demonstrasie van ondersteuning. (Nasionale Argief, Nixon -biblioteek)
'Dan het ons kinders wat net hul plig doen. Hulle staan ​​hoog en is trots. Ek is seker hulle is bang. Ek was toe ek daar was. Maar as dit regtig daarop neerkom, staan ​​hulle op en, seun, jy moet met daardie manne praat. Dit gaan goed met hulle en ons moet agter hulle staan. "
Dit was tydens hierdie kampusbetogings in Mei 1970 dat die Nasionale Garde op vuurwaaiende betogers by die Kent State University in Ohio afgevuur het en vier mense doodgemaak het. Twee weke later het die polisie op studente van die Jackson State University in Mississippi afgevuur en nog twee mense dood.
Die gedetailleerde rekords van die Withuis, H. R. Haldeman, word in die Richard Nixon Presidensiële Biblioteek en Museum gehuisves en bevat sewe handgeskrewe dagboeke, 36 voorgeskrewe dagboeke as klankopnames, en twee handgeskrewe klankband -onderwerp -logboeke.
Teen die einde van 1970 het Nixon beplan om die Amerikaanse militêre onttrekking uit Vietnam binne 18 maande af te handel. Maar Kissinger het hom daaruit gepraat. Die stafhoof van Nixon, H.R. Haldeman, het op 21 Desember 1970 'n bespreking oor die president se planne in sy dagboek gedokumenteer:
"Henry was 'n rukkie in en die president bespreek 'n moontlike reis vir volgende jaar. Hy dink daaraan om in April  na Viëtnam te gaan of wanneer ons besluit om die basiese aankondiging aan die einde van die oorlog te doen. Sy idee sou wees om deur die land te toer, die [Suid -Viëtnamese president Nguyen Van] Thieu op te bou, ensovoorts, en dan die aankondiging onmiddellik daarna te maak. Henry voer aan teen 'n verbintenis om alle gevegstroepe vroegtydig terug te trek omdat hy voel dat as ons hulle uittrek deur aan die einde van '71 kan daar in '72 probleme begin toeneem wat ons nie sal kan hanteer nie, en wat ons tydens die verkiesings moet beantwoord. Hy verkies eerder 'n verbintenis om hulle almal teen die einde te verwyder van '72, sodat ons eers na die [Amerikaanse presidentsverkiesing [in November 1972] uiteindelik hoef te lewer en daarom ons flanke beskerm kan hou. Dit lyk beslis meer sinvol, en dit lyk asof die president dit eens het generaal, maar hy wil hê Henry moet planne daaroor opstel. "
SENDING IN LAOS
Kommunistiese toevoerlyne wat langs die Ho Chi Minh -roete van Noord -Viëtnam, deur Laos en suid na Kambodja loop, was 'n logiese doelwit om die operasie van die Noorde te verbied. Maar Amerikaanse troepe kon nie deelneem aan grondgevegsoperasies in Laos of Kambodja nie vanweë die Cooper-Church-wysiging, wat einde 1970 deur die Kongres aangeneem is en sodanige optrede ter plaatse verbied het.
Amerikaanse troepe kan egter uit die lug help. Dus, op 8 Februarie 1971, het Suid -Viëtnamese grondmagte, met Amerikaanse lugondersteuning, deelgeneem aan Lamson 719, 'n offensief in Laos wat bedoel was om die Ho Chi Minh -roete af te breek. Lamson word beskou as ten minste 'n gedeeltelike toets van die sukses van Vietnamisering. Dit het sleg gegaan, maar het daarin geslaag om die kommunistiese toevoerlyne lank genoeg te ontwrig om die oorlogspoging te ondersteun.
In hierdie opname van 11 Maart 1971 bespreek Nixon en Kissinger die tydsberekening van die vertrek van die Suid -Viëtnamese weermag uit Laos, aangesien dit Lamson 719 afgesluit het. Lees die transkripsie hier.
MEER PROTES OP DIE HUIS VOOR
Op die vooraand van massa -protesoptogte in April en Mei 1971 het die president se peilers slegs 28 persent ten gunste van die betogings gevind en 65 persent gekant. President Nixon ruik geleentheid en sê vir Haldeman om 'daar 'n aantekening te maak: neem die fantastiese betogers aan.'
Maar in April 1971, toe die Vietnam Veterans Against the War (VVAW) in die land se hoofstad aangekom het met planne vir 'n week lange protes, reageer Nixon meer versigtig. Die departement van binnelandse sake het die VVAW toestemming geweier om in die National Mall te oornag, maar die groep het in elk geval opgestaan ​​en appèlle ingedien wat hulle uiteindelik by die hooggeregshof ingedien het. Nixon het die openbare oproer herinner toe president Herbert Hoover die weermag beveel het om die Bonus Expeditionary Force te verdryf - 'n groot groep WWI -veterane wat kontant uitbetaal het tydens die dieptes van die Groot Depressie - dat niemand, insluitend DC -polisie, moet die veterane van Viëtnam raak.
Twee dae later, in hierdie Oval Office -gesprek, het Nixon en sy adviseurs die onlangse persdekking van VVAW bespreek. Hulle was veral beïndruk deur die prestasie van John F. Kerry voor die Senaatskomitee vir buitelandse betrekkinge die vorige dag.
Kerry se getuienis bevat skerp beskuldigings van oorlogsmisdade wat daagliks deur Amerikaanse troepe gepleeg word, met die volle bewustheid van offisiere op alle kommando -vlakke.
Die betogings het voortgegaan. Op 3 Mei 1971 het die polisie bots met die self beskryfde "Mayday Tribe"-protesgangers uit die oorlog wat drie dae lank in DC betoog het. Hulle het probeer om die verkeer te blokkeer en massa -arrestasies te probeer probeer om die stad tot stilstand te bring — en daarmee saam die oorlog.
Hulle het daarin geslaag om gearresteer te word, mense laat te laat werk en die president die politieke geleentheid te bied om 'n gewilde stryd teen ontwrigtende protes aan te gaan. Hulle het egter nie daarin geslaag om die oorlog te verkort nie.
Die president het gehoop om die laaste Amerikaanse troepe iewers tussen Julie 1972 en Januarie 1973 uit Viëtnam huis toe te bring, toe genoeg Amerikaanse troepe in Suid -Viëtnam gebly het om die val van Saigon voor die verkiesingsdag 1972 te voorkom. Intussen het hy die geleentheid geniet om politieke wys op die ongewilde demonstrasies, soos hierdie gesprek aandui. Lees die transkripsie hier.
Toe die werk op 15 Januarie 1969 voltooi is aan die sogenaamde Pentagon Papers, het die span van 36 militêre personeel, historici en verdedigingsanaliste van die RAND Corporation en die Washington Institute for Defense Analysis 47 volumes en 7000 bladsye gelewer. .
Dr Daniel Ellsberg, 'n verdedigingsanalis wat spesialiseer in kernwapenstrategie en teorie teen teenopstand, was lid van die Vietnam Study Task Force wat in 1967 gestig is om die geskiedenis van Amerika se rol in Viëtnam te bestudeer. Sy kort tydjie by die taakspan bevestig wat hy reeds vermoed het: die betrokkenheid van die Amerikaanse regering by Viëtnam was bedrog. Ellsberg het toenemend gefrustreerd geraak met die Nixon -administrasie en geglo dat die optrede daarvan in Viëtnam bloot 'n voortsetting was van sy voorgangers se patrone van misleiding en eskalasie. Namate sy frustrasie toeneem, begin Ellsberg oorweeg om die studie uit te lek sodat die inhoud en lesse daarvan bekend gemaak kan word.
In die herfs van 1969 het Ellsberg daarin geslaag om die studie in die geheim te fotostateer. Met hierdie afskrifte in sy besit, wend Ellsberg hom tot lede van die kongres soos senator J. William Fulbright (D-AK), senator Charles Mathias jr. (R-MD), senator George McGovern (D-SD) en kongreslid Paul ( Pete) McCloskey Jr. (R-CA), almal in die hoop dat een van hulle bereid sou wees om die Pentagon Papers in die Congressional Record op te neem. Ondanks sy pleidooie het al vier geweier. Maar senator McGovern het voorgestel dat hy sy afskrifte aan die pers verskaf. In Maart 1971 het Ellsberg besluit om die studie aan te wys New York Times verslaggewer Neil Sheehan.
Sheehan en die Tye verstaan ​​hoe groot 'n storie hulle gehad het. Op 10 Junie het die woord Sheehan bereik dat die bestuur van die koerant teen die advies van die advokate van die koerant Tye het besluit dat die noodsaaklikheid om die geskiedenis van misleiding bekend te maak, groter is as die gevaar van moontlike strafregtelike vervolging. Die New York Times het sy eerste Pentagon Papers -artikel op Sondag 13 Junie 1971 gepubliseer. Dit was, die Tye aangekondig, deel een van 'n reeks.
Regstappe neem teen die Tye was nie Nixon se eerste reaksie nie. In 'n gesprek met Kissinger van 13 Junie 1971 het die president erken dat die publikasie van die Pentagon Papers hom op 'n manier polities gehelp het, aangesien die studie lesers daaraan herinner het dat die Viëtnam -oorlog meer die gevolg was van die foute van sy voorgangers as sy eie. Nixon en Kissinger het beide verkeerdelik aangeneem dat die vrylating van die studie 'n tydige uitwerking op die komende stemming oor die McGovern-Hatfield-wysiging sou hê, wat die onttrekking van Amerikaanse magte uit Vietnam sou vereis. Nixon het die publikasie beslis as "gewetenloos" en nog erger veroordeel, maar die les wat hy daaruit getrek het, was dat die administrasie net moet voortbeweeg en moet sorg vir "skoonmaak" van ontroue mense wat aan so 'n" verraad "kan deelneem. daad.
In reaksie op die lek van die Pentagon Papers, het die president op 17 Junie 1971 in die Ovaalkantoor vergader met sy naaste medewerkers. Haldeman het voorgestel om Nixon se voorganger, president Lyndon B. Johnson, af te pers oor die Vietnam -kwessie wat Nixon byna die presidentsverkiesing van 1968 gekos het: die 'bombardering'. Johnson het minder as 'n week voor die verkiesing beveel dat die Amerikaanse bombardement van Noord -Amerika heeltemal gestaak moet word. Viëtnam in ruil vir geheime militêre toegewings deur Hanoi en die begin van nuwe vredesgesprekke tussen Noord- en Suid -Viëtnam. Republikeine het aangekla dat Johnson die bombardement gestaak het om die presidensiële veldtog van Hubert H. Humphrey, Johnson se vise -president, te versterk. (Die gedeklassifiseerde rekord toon andersins.)
Nixon se reaksie op die voorstel van Haldeman het sy medewerkers verstom. Hy het hulle aangesê om die Huston-plan in werking te stel, wat vereis dat onwettige inbrake, afluisters en e-pos oopgemaak word teen binnelandse terroriste. Maar in plaas van terroriste, wou Nixon die plan gebruik teen voormalige amptenare van die Johnson -administrasie wat (die president verkeerdelik geglo het) 'n geheime lêer oor die bomaanval in 'n geklassifiseerde kluis by Brookings gehad het. Lees die transkripsie hier.
NIXON SE KEURING
Nixon en Kissinger, staan ​​voor 'n venster in die Oval Office op 10 Februarie 1971. Nixon saam met vise -president Spiro Agnew tydens die Republikeinse Nasionale Konvensie van 1972 op 23 Augustus 1972.
Nixon en Kissinger se grootste vrese is besef toe die Noord-Viëtnamese gereelde weermag in Maart 1972 in die Suide instroom. Nixon reageer deur 'n paar van die planne wat hy in 1969 oorweeg het, te implementeer. Hy ontgin Haiphong-hawe en gebruik B-52's om die Noorde te bombardeer. Die gesamentlike mag van die Amerikaanse en Suid -Viëtnamese weermag het uiteindelik die offensief gestuit, maar nie voordat die kommuniste meer gebied onder hulle beheer gehad het nie.
Die Noord -Viëtnamese was gretig om 'n skikking te bereik voor die Amerikaanse presidentsverkiesing, waarna Nixon nie meer die kiesers by die stembus hoef te trotseer nie. Hanoi het in Oktober 1972 'n deurbraakvoorstel gemaak en vinnig met Kissinger ooreengekom. Die Suid -Viëtnamese regering het dit egter gekeer, hoofsaaklik omdat die ooreenkoms Noord -Viëtnamese beheer oor al die gebied wat Hanoi tans besit, behou het. Om die politieke druk op Nixon te versterk, het die Noord -Viëtnamese die bepalings van die ooreenkoms begin uitsaai. Kissinger het 'n perskonferensie gehou waarin aangekondig is dat 'vrede op hande is', sonder om te veel besonderhede weg te gee.
Na die herverkiesing van Nixon, het hy aan die Suid-Viëtnamese president Thieu gesê dat as hy nie met die skikking instem nie, die kongres hulp aan sy regering sal onderbreek-en dat konserwatiewes wat Suid-Viëtnam gesteun het, die voortou sal neem. Hy het belowe dat die Verenigde State militêr sal vergeld as die noorde die ooreenkoms oortree.
Om Saigon aan te moedig om die ooreenkoms te onderteken en Hanoi terug te bring na die konferensietafel, het Nixon die 'Kersbomaanvalle' van 1972 geloods. Beide partye reageer soos Nixon dit verlang, en vrede lyk op hande.Onderhandelinge het in Januarie hervat om die paar uitstaande kwessies wat oor is, op te los.
Buitelandse minister William Rogers onderteken die vredesooreenkoms om die Amerikaanse betrokkenheid by die Viëtnam -oorlog op 27 Januarie 1973 te beëindig.
In hierdie opgetekende gesprek vanaf 23 Januarie 1973 betreur Nixon die nuusdekking dat hy uiteindelik hierdie ongewilde oorlog beëindig het. 'U sou dink dat u selfs op hierdie tydstip selfs in hierdie gate sou sê:' Wel, u weet. Miskien is dit goeie nuus. ' Maar nee!" Nixon aan Kissinger gesê. Vier dae later het die Vredesooreenkomste van Parys in werking getree, wat 'n einde gemaak het aan die Amerikaanse oorlog in Viëtnam.
In sy laaste verklaring as sekretaris van verdediging in 1973, het Laird gesê: "Vietnamisering ... vandag is feitlik voltooi. Volgens my is die Suid-Viëtnamese mense ten volle in staat om vir hul eie veiligheid in die land teen die Noord-Viëtnamese te sorg. "
Hierdie stelling sou binne twee jaar verkeerd wees. Op 30 April 1975 het die People's Army of Vietnam en die National Liberation Front of South Vietnam Saigon verower en sodoende die skeidslyn op die 17de parallel uitgeskakel en Noord en Suid herenig onder 'n kommunistiese regime. Amerika se bondgenoot Suid -Viëtnam het die oorlog verloor.
Keer terug na Viëtnamoorlog se tuisblad
Nixon, Viëtnam, en die politiek van polarisasie
Deur Ken Hughes [uittreksel uit 'n artikel wat oorspronklik op Salon.com gepubliseer is]
'Ek wil hê dat hulle die vensters in die Capitol moet oopbreek, dink ek,' het die president van die Verenigde State gesê. Richard Nixon is in 1968 op 'n wet-en-orde-platform verkies, en hy het gepraat oor betogers wat hom en die Viëtnam-oorlog sou betoog, maar hy het die geweld privaat verwelkom. Dit was meer ongewild as die oorlog, sodat Nixon dit tot sy politieke voordeel kon gebruik - byvoorbeeld om vreedsame protesoptogte teen oorlog te beveg met die misdade van gewelddadigers. Toe sy stafhoof vir hom 'n peiling lees oor die protesoptredes (28 persent voor, 65 persent teen), het Nixon gesê: 'Maak 'n nota daar: Neem die fokken betogers aan.'
Vietnam, Nixon en Kent
Miller Center -geleerde Marc Selverstone verduidelik die politieke klimaat in Amerika ten tyde van die skiet van ongewapende betogers by die Kent State University op 4 Mei 1970.
Die & quotSmoking Gun & quot Tape
In die oë van Nixon bevestig die publikasie van die Pentagon Papers dat daar regdeur die regering en media 'n radikale, linkse sameswering bestaan, met die doel om sy administrasie omver te werp en sy gesag te ondermyn. Gekonfronteer met hierdie verleentheid van die veiligheidsoortreding, het Nixon uiteindelik tot die gevolgtrekking gekom dat hy met elke instrument tot sy beskikking teen die 'sameswering' moet terugveg, selfs al beteken dit dat die wet oortree moet word.
Ses dae na die inbraak in Watergate stel Nixon se stafhoof, H. R. Haldeman, voor om die CIA te gebruik om die FBI te versoek om die ondersoek na die misdaad te belemmer. 'Ons is pragtig ingestel om dit te doen,' sê hy. Nadat hy 'n paar besonderhede oor die operasie gekry het, stem Nixon in met die plan en neem hy die noodlottige stap in die bedekking van Watergate wat hom uiteindelik die presidentskap gaan kos.
Onderwerpe: The Failure of Vietnamization by Any Name
Viëtnamisering het, net soos die spreekwoordelike kat, ten minste nege lewens, waarvan ongeveer vyf reeds geleef is. Vietnamees is byna 20 jaar gelede eers deur die Franse probeer. Op 10 Mei 1970 het generaal Henri Navarre, voorheen bevelvoerder van die Franse magte in Indochina, gesê: "Vietnamisering is 'n ou idee. Dit was die basis van my eie plan toe ek in 1952 na Indochina gestuur is. "
Jean Lacouture, in 'Vietnam: Between Two Truces', wat in 1965 gepubliseer is, het geskryf dat die beleid van 'geel' (jaunissement) van die oorlog 'die onderwerp van debat was' gedurende die hele Indochinese oorlog en veral na die aanvaarding van bevel deur generaal de Lattre in 1951-52. "
Die Franse leiers wat aangedring het op Viëtnamisering, het aangevoer dat as die Viëtnamese leër opgelei en toegerus sou word om die gebiede wat die Franse besit het, oor te neem, Franse troepe bevry sou word om die oorlog te beëindig deur generaal Giap 's Vietminh Army te verslaan. Die Franse kon die offensief aanpak - en het in Dienbienphu 'n nederlaag gekry.
Nadat die Verenigde State onder president Eisenhower in 1955 by die Franse oorgeneem het, is ons eerste program vir Viëtnamisering deur opleiding en toerusting van die Suid -Viëtnamese leër begin. Teen 1966, toe militêre hulp aan Viëtnam so groot geword het dat dit uit die buitelandse hulpbegroting verwyder is en in die begroting van die departement van verdediging opgeneem is, het die Verenigde State meer as $ 1,6 miljard aan die Suid -Viëtnamese leër bestee.
Onder president Kennedy is 'n nuwe beleid van "teenopstand" en "pasifikasie" aangekondig. Majoor Robert K. G. Thompson, die Britse "kenner" van antiguerilla, is as adviseur ingebring. Alhoewel 16 000 troepe deur president Kennedy na Viëtnam gestuur is, het hy aangedring op die Vietnamisering van die oorlog. In een van sy laaste opmerkings oor die situasie het hy gesê: 'Dit is hul oorlog. Dit is hulle wat dit moet wen of verloor. "
Tydens die veldtog van 1964 het president Johnson die Amerikaanse volk belowe dat hy nie Amerikaanse seuns sal stuur om die werk te verrig wat Asiatiese seuns moet doen nie. Teen die einde van die Johnson -administrasie is die opleiding van Suid -Viëtnamese beklemtoon om 'pasifiseerde' gebiede te beveilig. Amerikaanse gevegstroepe sou vry wees vir soek -en -vernietiging -missies teen die Noord -Viëtnamese hoofmagte. Byna tot op die letter, was dit 'n herformulering van die Navarra -strategie van 1953.
Toe president Nixon sy amp beklee, was daar 'n halfmiljoen Amerikaanse troepe in Suid -Viëtnam. Binne die eerste jaar van sy administrasie het hy ook 'n nuwe beleid van Vietnamisering aangekondig, hoewel die definisie van "Vietnamization" effens verander is. Sekretaris van verdediging, Melvin Laird, het in 'n toespraak op 1 Oktober 1969 die verskil verduidelik.
Onder die Johnson -administrasie, volgens sekretaris Laird, het "Viëtnamisering" beteken dat die oorlog "ontamerikaniseer" word. In die Nixon -administrasie het hy gesê: 'Viëtnamisering' sou beteken dat die oorlog 'Viëtnamiseer'. Daar is, het hy gesê, ''n enorme verskil tussen hierdie twee beleide.' Hy het hierdie verskille nie verduidelik nie en het ook nie duidelik geword in die tien maande sedert die toespraak gehou is nie.
Vietnamisering word in 'n nuwe vorm deur die Nixon -administrasie aan ons voorgehou. Dit is nie meer beperk tot Viëtnam self nie, maar word uitgebrei na Kambodja en ander dele van Suidoos -Asië. Vietnamese vermoor nou Viëtnamese en Kambodjane. Kambodjane vermoor Viëtnamese en Kambodjane. Thais, neem ons aan, is, of sal wees, om beide Viëtnamese en Kambodjane dood te maak, en in ruil daarvoor moet ons aanvaar dat sommige Thais deur Viëtnamese of deur Kambodjane doodgemaak sal word.
Dit was immers die onvermoë van die Suid -Viëtnamese weermag om doeltreffend te veg, selfs na meer as tien jaar se opleiding en toerusting deur die Verenigde State, wat daartoe gelei het dat gevegstroepe in 1965 gestuur is. Die Suid -Viëtnamese leër kan tot 'n effektiewe militêre mag verander word - en die doelwit wat 'n Amerikaanse generaal gestel het om die kleur van die lyke te bereik, is bereik - daar is steeds die vraag of Vietnamisering wenslik of verdedigbaar is.
Asiërs sou Asiërs met Amerikaanse wapens doodmaak. Ontbossing en vernietiging van gewasse sou voortgaan om dorpe te vernietig, vlugtelinge word "gegenereer" en ongevalle duur voort.
Die Verenigde State het steeds morele verantwoordelikheid vir die oorlog, om die oorlog voort te sit en dit te onderhou. Ons sou van die Viëtnamese weermag in wese 'n huursoldaat gemaak het, as ons die Rust- en Nixon -verklarings aanvaar, wat veg om die belange van die vrye wêreld te beskerm.
'N Mens moet vra hoeveel keer ons nuwe beleid van Vietnamisering sal aankondig en probeer, voordat ons mislukking erken en 'n werklike politieke skikking probeer onderneem deur te onderhandel oor 'n einde aan die oorlog in Viëtnam.
Amerikaanse mariniers in Viëtnam: 1973-1975 The Bitter End
Amerikaanse mariniers in Viëtnam, 1954-1964, The Advisory and Combat Assistance Era, 1977
Amerikaanse mariniers in Viëtnam, 1966, 'n uitbreidende oorlog, 1982
Amerikaanse mariniers in Viëtnam, 1967, veg teen die Noord -Viëtnamese, 1984
Amerikaanse mariniers in Viëtnam, 1970-1971, Vietnamisering en herontplooiing, 1986
Kapelane met mariniers in Viëtnam, 1962-1971, 1985 Marines and Military Law in Vietnam: Trial by fire, 1989
Antologie en bibliografie
The Marines in Vietnam, 1934-1973, An Anthology and Annotated Bibliography, 1974, herdruk 1983 hersiene tweede uitgawe, 1985
Majoor George R. Dunham U.S. Marine Corps
Kolonel David A. Quinlan U.S. Marine Corps
GESKIEDENIS EN MUSEUMS AFDELING
HOOFKwartiere, U.S. MARINE CORPS
Amerikaanse mariniers in Viëtnam
Die bitter einde
Volumes in die Marine Corps Vietnam -reeks
Vir gebruik deur die Superintendent of Documents, US Government Printing Office Washington, DC 20402
Dit is die negende deel in 'n operasionele en chronologiese historiese reeks van nege volumes wat die deelname van die Marine Corps aan die Viëtnam-oorlog dek. 'N Afsonderlike funksionele reeks komplementeer die operasionele geskiedenis. Hierdie bundel gee 'n uiteensetting van die laaste hoofstuk in die korps se betrokkenheid by Suidoos -Asië, insluitend hoofstukke oor Kambodja, die vlugtelinge en die herstel van die houerskip SS Mayaguez.
In Januarie 1973 onderteken die Verenigde State die Vredesooreenkomste van Parys wat die grondslag stel vir demokrasie in Suidoos -Asië om die vasberadenheid daarvan in Kambodja en Suid -Viëtnam te toets. Die resultaat was nie 'n lonende ervaring vir Amerika of sy bondgenote nie. Teen Maart 1975 was die demokrasie in Suidoos -Asië besig om terug te trek en die VSA was besig om voor te berei op die ergste, die gelyktydige ontruiming van Amerikaners en belangrike amptenare uit Kambodja en Suid -Viëtnam. Met Operation Eagle Pull en Operation Frequent Wind het die Verenigde State die taak in April 1975 uitgevoer met behulp van vlootskepe, Marine Corps -helikopters en die mariniers van die III Marine Amphibious Force. Toe die laaste helikopter die oggend van 30 April om 0825 op die dek van die USS Okinawa raak, het die betrokkenheid van die U.S. Marine Corps in Suid -Viëtnam geëindig, maar nog 'n ontmoeting met die kommuniste in Suidoos -Asië het gebly. Na die beslaglegging van die SS Mayaguez op 12 Mei 1975, het die Verenigde State besluit om die vaartuig met gewapende geweld te herstel. Senior bevelvoerders in die Westelike Stille Oseaan het die Marine Corps gekies om as veiligheidsmag vir die herstel op te tree. Marines of 2d Battalion, 9th Marines and 1st Battalion, 4th Marines het 'n sleutelrol gespeel in die gebeure van 15 Mei 1975 toe Amerika weer beheer oor die skip gekry het en sy bemanning teruggevind het, en die Amerikaanse geveg in Indochina en die geskiedenis van hierdie bundel afgesluit het.
Alhoewel dit hoofsaaklik geskryf is vanuit die perspektief van die III Marine Amphibious Force, beskryf hierdie bundel ook die rolle van die twee gesamentlike bevele wat in die streek werk: die Defense Attache Office, Saigon en die United States Support Activities Group, Thailand. Terwyl die bundel dus die rol van die Marine Corps in die gebeure van die tydperk beklemtoon, word ook beduidende aandag gegee aan die algehele bydrae van hierdie bevele tot die uitvoering van die Amerikaanse beleid in Suidoos -Asië van 1973 tot 1975. Boonop word 'n hoofstuk gewy aan die Marine Corps se rol om duisende vlugtelinge te help wat in die laaste weke van die bestaan ​​van die land uit Suid -Viëtnam gevlug het.
Die skrywers, majoor George Ross Dunham en kolonel David A. Quinlan, werk individueel aan hierdie bundel terwyl hulle aan die afdeling Geskiedenis en museums, hoofkwartier se marinekorps, toegewys is. Kolonel Quinlan, wat nou afgetree is en in Hartford, Connecticut woonagtig is, begin die boek in 1976. Majoor Dunham, wat onlangs afgetree het en in Dunkirk, Maryland woon, het sy mede-outeur se werk geërf en die grootste deel van die bundel tydens sy toer voltooi 1985 tot 1990. Beide skrywers is gegradueerdes van die US Naval Academy en het gevorderde grade. Kolonel Quinlan, wat 'n infanterie -offisier was, het 'n juris -doktorsgraad van die George Washington Universiteit (1979) en majoor Dunham, wat 'n vlieënier was, het 'n meestersgraad in kuns in die geskiedenis aan die Pepperdine University (1976).
Brigadier -generaal, U.S. Marine Corps (afgetree) Direkteur van Marine Corps History and Museums
Laat elke nasie weet, of dit ons goed of kwaad wil, dat ons enige prys sal betaal, enige las sal dra, probleme moet ondervind, 'n vriend sal ondersteun, teen elke vyand moet staan ​​om die voortbestaan ​​en sukses van vryheid te verseker.
John F. Kennedy, inhuldigingstoespraak 20 Januarie 1961
U.S. Marines in Vietnam: The Bitter End, 1973-1975 is 'n verhaal oor toewyding, opoffering en die prys wat Amerika en sy bondgenoot, Suid-Viëtnam, betaal het. Dit beantwoord geen vrae nie, plaas geen blaam nie en bied geen profetiese oordeel nie, maar bied 'n historiese weergawe van die einde van 'n staat en die begin van nuwe lewens vir diegene wat gelukkig is om aan hierdie omwenteling te ontsnap. Hierdie beskrywing van die betrokkenheid van die United States Marine Corps aan die bitter einde van Amerika se militêre teenwoordigheid in Suidoos -Asië, spoor ook die gevolge van onbeheerde vrees op 'n samelewing wat vir sy voortbestaan ​​veg.
Die effek van vrees op die vegtende man op die slagveld was in 1975 in Suid -Viëtnam nie anders nie as meer as 2 400 jaar tevore, toe die Atheners geveg het om hul geliefde stad te verdedig. By die voorbereiding van sy mariniers en matrose op die geveg in die Peloponnesiese oorlog van 429 v.C., en op hul vrees vir die dood, het Phormio van Athene vir hulle gesê:
Vrees laat mense vergeet, en vaardigheid wat nie kan veg nie, is nutteloos.
Die Suid -Viëtnamese weermag in die lente van 1975 is as 'n vegmag nutteloos gemaak. Geen vlak van opleiding of vaardigheid, geen program vir Viëtnamisering, geen geld kon die hewige verspreiding van vrees wat in Suid -Viëtnam in Maart en April 1975 verswelg het, omgekeer het nie. plekke soos Xuan Loc en Bien Hoa, maar vrees het die dag beheer. Sy enigste teenmiddel, moedige leierskap op die hoogste vlakke, het vinnig verdwyn namate die NVA -oorlogsmasjien momentum kry. Terwyl die een na die ander senior leier besluit het om sy helikopter te gebruik om te ontruim eerder as om die verdedigingsgeveg te beheer en te beheer, het strategiese terugtogte verander in roetes en leërs het in menigtes gewapende woestyne geword. Te midde van al hierdie chaos het die Amerikaanse Marine Corps sy land gehelp in die laaste hoofstuk van die Viëtnam-oorlog, die ontruiming van Amerikaanse burgers, onderdane van derde lande en soveel Suid-Viëtnamese as die toestande dit toelaat.
Om die gebeure akkuraat te beskryf, gebruik die skrywers meestal oorspronklike bronne, insluitend onderhoude met baie van die deelnemers. Baie mense is dankbaar vir die samestelling en versameling van die materiaal. Ons bedank veral die ander dienste en hul onderskeie historiese agentskappe vir hul bydraes, met 'n spesiale waardering aan dr Wayne W. Thompson en mnr. Bernard C. Nalty, albei van die Office of Air Force History, en dr. Edward J. Marolda van die Naval Historical Center. 'N Groot deel van die beskikbare bronmateriaal is deur die personeel van die Marine Corps Historical Center verskaf, en ons waardeer dit baie. Ons bedank in die besonder die bibliotekaris van die Historiese Sentrum, juffrou Evelyn A. Englander, en die argivaris, mev. Joyce Bonnett, en hul personeellede die verwysingsafdeling (mnr. Danny J. Craw-ford en personeel) die afdeling vir mondelinge geskiedenis (mnr. Benis M. Frank en mev Meredith P. Hart-
ley) en die afdeling vir publikasies vir produksie (mnr. Robert E. Struder, mev. Catherine A. Kerns, mnr. W. Stephen Hill en korporaal Andre L. Owens III). Natuurlik kan die geskiedenis nie gelees word voordat dit geskryf en herskryf is nie, en vir die veeleisende taak om te redigeer, bedank ons ​​die hoofgeskiedkundige, mnr. Henry I. "Bud" Shaw, jr., Hoof van die afdeling vir geskiedenis in Vietnam, Jack Shulimson en ons kollegas in die afdeling wat ons werk in sy mees primitiewe toestand moes lees (luitenant -kolonel Gary D. Solis, majoor Charles D. Melson en mnr. Charles R. "Rich" Smith). Aan diegene wie se name te veel is om hier op te noem, betuig ons ons opregte dank vir lojaliteit en spesiale hulpverlening in hierdie projek, en vir diegene wat ons manuskrip nagegaan en kommentaar en foto's bygedra het, bied ons u 'n boek met u afdruk, en ons dank. Die outeurs is egter verantwoordelik vir die inhoud van die teks, insluitend die menings wat uitgespreek word en feitelike foute.
Ons groet elke marinier en Amerikaner wat in Viëtnam gedien het, en dra hierdie boek op aan diegene wat die uiteindelike prys betaal het vir die "voortbestaan ​​en sukses van vryheid." Ons prys veral die opoffering van die vier mariniers wat op 29 April 1975 in Suid -Viëtnam gesterf het: Korporaal Lance Darwin D. Regter Korporaal Charles McMahon, Jr. Eerste Luitenant Michael J. Shea en Kaptein William C. Nystul en vra dat die veertien Marines wat op 15 Mei 1975 hul lewens op Koh Tang in Kambodja verloor het, moet ook nie vergeet word nie.
Voorwoord iii Voorwoord v INHOUDSOPGAWE. vii Lys van kaarte x DEEL I DIE VERENIGDE STATE AANBIEDING IN DIE WESTERN PACIFIC 1 Hoofstuk 1 Die oorlog gaan aan 2 Vredesooreenkomste van Parys 2 Die NVA Marshals in die Suide 7 'N Afdeling mariniers 16 Hoofstuk 2 Die teenwoordigheid van die Verenigde State in Suidoos -Asië 22 Die magte in Thailand 22 Die magte dryf 27 Die III Marine Amfibiese Mag 29 Amerikaners aan wal 36 37 Hoofstuk 3 Gebeurlikheidsbeplanning 40 Die plan vir Kambodja 42 Viëtnam 52 Hoofstuk 4 Die Fleet Marines word gereedgemaak 55 Die Air Contingency BLT's 55 Die Eagle Pull Command -element 57 Die 31ste MAU 60 Die ander gebeurlikheid 65 DEEL II SUID -VIETNAM 67
Hoofstuk 5 Die Noord-Viëtnamese Winter-Lente-offensief, 1974-75: The Mortal Blow
68 Die ineenstorting van die sentrale hooglande 68 Nederlaag in militêre gebied 1 76 'N Vermorsde afdeling. 79 Hoofstuk 6 Die ontruiming van die Noordelike Provinsies van Suid -Viëtnam 85 Die Amphibious Evacuation RVN -ondersteuningsgroep Aanvanklike operasies in Viëtnamese waters DEEL III BEDRYF -OORLAG TREK 99 Hoofstuk 7 Die ontruiming van Phnom Penh Die Khmer -kommuniste se laaste droë seisoen -offensief DEEL IV Afdeling Marine Security Guard, Da Nang Die herstruktureerde 9de mariene amfibiese brigade. DAO Planning: The SPG and Project Alamo BEDIENING GEMEENTE WIND EN 'N NUWE BEGIN 'N Skakel na vryheid: die uittog en 'n nuwe begin. Voorbereidings: 1ste Bataljon, 4de Marines en die Taakspan Ontruiming en deurgang: gereelde wind en die laaste hoofstuk van die AESF. A. Command and Staff List, Suidoos-Asië, 1973-1975. B. Command Staff, BIT 2/4, 29-30 April 1975
C. Amerikaanse marinebeamptes wat in Billets in Suid-Viëtnam en USSAG, Thailand, 1973-1975 diens doen.
D. Kompanie C, Marine Security Guard Bataljon, Januarie-April 1975 E. Mayaguez Rescue Force (BLTs 2/9 en 1/4), 12-15 Mei 1975. G. Chronologie van beduidende gebeurtenisse, 1973-1975 I. 1ste Bataljon, 4de Marines Detachments, 3-11 April 1975 K. Helikoptervloeitabel vir gereelde wind.
Die Slag van Phuoc Long, Desember 1974-Januarie 1975 Militêre Streek 1, VNMC Afdeling AO, 1 Januarie-15 Maart 1975 Militêre Streek 1, VNMC Afdeling AO, 15-31 Maart 1975 USS Okinawa en 31ste MAU, 1200-2000, 12 April 1975 USS Okinawa en Task Force 76, 29-30 April 1975
Mislukte Amerikaanse beleid styg uit die graf in die oorlog in Irak
Deur 'n doppie rooi, droë seisoen stof lyk die bordjie soos 'n verskyning wat laag oor die niemandsland van die grens tussen Suid-Viëtnam en Lao hang: "Waarskuwing! Geen Amerikaanse personeel verder as hierdie punt nie." Die groot, wit uitgestrekheid daarvan was reeds besaai met gruntgraffiti, beide Amerikaans en Vietnamese. Dit was Februarie 1971, die middag voor die inval in Laos, en die teken, maar die nuutste bisarre ontwikkeling in die Pentagon se veldtog om die oorlog in Viëtnam te "Viëtnam". Die joernaliste wat dit tot by die grens gehou het, het die bordjie so snaaks gevind dat ons tougestaan ​​het vir 'n groepfoto voor dit.
President Richard Nixon het die eerste onttrekking van Amerikaanse soldate aan die einde van 1969 uit Suid -Viëtnam aangekondig en hulle vervang deur Suid -Viëtnamese troepe. Die nuwe beleid is deur Vietnamese minister van verdediging, Melvin Laird, genoem en word beskou as die begin van die einde van die Amerikaanse oorlog in daardie land. Maar die Noord -Viëtnamese leierskap in Hanoi is nie 'n minuut mislei nie. Die kommuniste het geglo dat Viëtnamisering slegs bedoel was om die oorlog te de-Amerikaniseer, nie om dit te beëindig nie.
Hanoi was reg, meer reg as wat iemand destyds kon dink. In die oorlogsperiode van meer as vyf jaar na die eerste inhuldiging van Nixon in Januarie 1969, sou meer as 20 000 Amerikaanse soldate sterf, sou Nixon die oorlog eintlik verbreed deur beide Kambodja en Laos binne te val en brutale Amerikaanse bomaanvalle sou meer as 'n miljoen Indochinese doodmaak. In werklikheid sou meer Indochinese en Amerikaners gedurende die Viëtnamiseringsjare doodgemaak of gewond word as in die oorlog voor 1970.
Vergelykings met Viëtnam en terme uit daardie era soos 'moeras', 'harte en gedagtes' en 'liggaamstellings' het die media oorweldig op die oomblik dat die inval in Irak in Maart 2003 begin het, maar Vietnamisering het eers in November in die mengsel gekom. Toe het die Withuis, wat aanvanklik alles wat met Vietnam verband hou, afgeskrik, 'n mediaveldtog begin om 'Irakifikasie' te noem, miskien as 'n antwoord op kritici wat twyfel of die 'missie' eintlik 'uitgevoer' is en gevrees het daar was geen "lig aan die einde van die (Irakse) tonnel nie." Maar die term is vinnig verlaag. Miskien het dit te veel Baby Boomer -herinneringe laat herleef aan Vietnamees wat vasgeklou het aan die skyfies van helikopters wat die vrugte van Vietnamisering ontvlug het.
Dit blyk egter dat daar geen manier is om mislukte Washington -beleid in hul grafte te hou sodra die nag dood is nie. Ek was verbaas toe Melvin Laird in 2005, in die tydskrif Foreign Affairs, 'n bewering laat herleef dat sy Vietnamiseringsbeleid werklik gewerk het om die oorlog daar te vernietig.
Toe generaal George William Casey jr. - wie se pa, 'n generaal -majoor, in Julie 1970 in Viëtnam oorlede is - in Junie aankondig dat die Pentagon binnekort met die eerste onttrekking van Amerikaanse troepe uit Irak kan begin, kon ek nie help om te wonder waar die Die Irakse weergawe van die teken kan uiteindelik toeneem. In die woestyn? Op die Iraanse of die Siriese grens? (Die onttrekkings is teruggetrek voordat dit selfs in werking gestel is in die lig van 'n algehele burgeroorlog in Bagdad.)
Hoe dit ook al vir iemand anders voel, dit was sedertdien duidelik 'n terugflitsstad vir my. Een van die groot, mislukte, onuitspreeklik siniese, bloed deurdrenkte beleidsrigtings van die Viëtnam-era, wie se bloedbad ek as verslaggewer in Kambodja en Viëtnam gesien het, is afgestof vir ons jongste ramp van 'n keiserlike oorlog. Een of ander wrede agteruitgang was op ons. Dit was die terugkeer van die onderdrukte of omgekeerde evolusie. Dit was genoeg om 'n oorlogsgedrewe joernalis tot nuwe dieptes van wanhoop te dryf.
Een aand in 1971 op die grens van Lao, nie ver van die groot, wit bord nie, sou ek Vietnamese in aksie in sy sterkste terme aanskou. Twee fotograwe, ek en 'n ander verslaggewer het saam met Suid -Viëtnamese troepe kamp opgeslaan wat die volgende oggend se inval in Laos sou lei. (Terwyl dit gebeur het, ontbreek die Viëtnam -oorlog 'n spreekwoordelike slagspreuk soos president Bush: "Terwyl die Irakezen opstaan, sal ons opstaan," maar die beleid was dieselfde.) Wat ek toe gehoor het, was drie skerp krake, die geluid - - het ons later agtergekom - van trosbomme wat die grond nie meer as 20 meter van ons af getref het nie, wat per ongeluk deur 'n Amerikaanse vlootbomwerper neergegooi is. 'N Orkaan -klap van granaatsiel vlieg na ons toe. Dit was soos om dieselfde jakkalsgat te deel met 'n masjiengeweer wat op jou doodgetrek is. Terwyl die heelal in vlamme ontplof het, was ons brein leeg.
Ons het gesoek vir dekking in 'n slow motion wat lyk. Minute later, met die vliegtuig wat verby was, was die hange rondom ons deurdrenk van bloed en besaai met die gebreekte liggame, gekerf of met skrapnel, van honderde jong Viëtnamese soldate. Ek het gehelp om die gewonde na die dokters te sleep, en ek het my bandopnemer laat loop. Vir my bly die gille wat op die band opgeneem is, vir ewig die geluid van Vietnamisering.
Met die aankondiging dat meer Amerikaanse troepe na Bagdad gehaas word om die vinnig ontwikkelende burgeroorlog in die hoofstad te rem, sien ons moontlik 'n nuwe wending op die ou tema van Viëtnamisering-Amerikaners kan die gebruik van lugmag verhoog in die Anbar -provinsie en elders in die hartland van die Sunni -opstand as plaasvervanger vir troepe wat na Bagdad oorgedra is. Soos ek in Indochina gesien het, slaag lugoperasies egter selde nêrens as plaasvervanger vir troepe op die grond nie. Hulle kan enorme getalle mense doodmaak sonder om die militêre balans aansienlik te laat val.
Die sleutel tot die nuwe strategie wat bestaan, is die Bush -administrasie se struikelende, vroetelende, reeds bloedige Irakiseringsbeleid wat bedoel is om 'n nasionale weermag op te rig. Ons media gee pligsgetrou die administrasie se indrukwekkende statistieke oor nuwe troepe en opgeleide polisie deur. Kritici dring daarop aan dat die troepe swak toegerus en swak opgelei is.
Ek onthou identiese gloeiende berigte oor Amerikaanse opgeleide troepe in Suid-Viëtnam in die vroeë sewentigerjare. Ongelukkig word dieper vrae oor die doeltreffendheid van volmagleërs byna nooit ondersoek nie. Hoe kan u hulle werklik laat bid? Hoe laat u hulle selfs glo dat dit wat hulle doen, vir hulle is en nie vir u nie?
Nou veg die Verenigde State teen verskillende Irakse milisies sowel as die opstandelinge. Amerikaanse troepe het meer as een keer die Mahdi -weermag beveg, het geëis dat die Sjiïtiese milisies en doodsgroepe ontbind word en word nou betrek in 'n Soennitiese/Sjiïtiese burgeroorlog, wat na raming 100 Irakse burgerlikes doodmaak. dag.
Soos George Orwell in sy beroemde opstel, "Shooting an Elephant", geskryf het oor sy dae as 'n Britse koloniale polisieman in die Birma van die twintigerjare, lyk dit asof irriterende inwoners dit altyd regkry om die beste planne van buitelandse besetters te bedink, hoe ook al goed, die planne kan op papier lyk of op die lippe van hoë amptenare klink.
Teen 1970 het 'n meerderheid Amerikaners gedink dat die Viëtnam -oorlog 'n fout was. Byna presies dieselfde persentasie voel nou dieselfde oor Irak. Destyds het die Withuis lewenslank vasgehou aan Vietnamisering terwyl die kongres wankel. Nou, dieselfde geld. Selfs die taal - "Cut and Run", "Stay the Course" - bly grootliks dieselfde, aangesien die herhaaldelike bankrotskap van die onderneming selfs ons taallewe in die wiele ry. Soos destyds, lyk die komplikasies op die terrein in Irak onoorkomelik vanuit die oogpunt van 'n administrasie en 'n kongres wat daarop gemik is om te handhaaf wat in die Viëtnam -era 'geloofwaardigheid' genoem is en nou geen naam het nie. Orwell sou begryp wat ons politici deurmaak: 'My hele lewe, elke blanke man se lewe in die Ooste, was 'n lang stryd om nie uit te lag nie', het hy sy Birmaanse dae saamgevat.
Elke nou en dan, as nog 'n grimmige Viëtnam d & eacutej & agrave vu vuurpyle deur my, dink ek terug aan senator George Aiken, die vuurwarm gematigde Republikein van Vermont (die John Murtha van destyds), ​​wat in 1966 vermoeiend was van eindelose handwring van sy kollegas oor hoe om uit Viëtnam te kom, het eendag aan die solone gesê dat dit nie moeilik was nie. Al wat ons hoef te doen is om die oorwinning te verklaar, het Aiken gesê en die troepe huis toe te vlieg. Dit sou die werklike Viëtnamisering gewees het.
In die strewe om sy gevegsrol in Viëtnam te beëindig, moet die Verenigde State kies tussen onderhandelinge en Viëtnamisering. Ernstige onderhandelinge sou 'n geliberaliseerde regime in Saigon vereis, ter voorbereiding op die uiteindelike politieke mededinging met die kommuniste. Viëtnamisering benodig 'n sterk GVN wat in staat is om aan te hou veg sonder Amerikaanse gevegsteun. Aangesien onderhandelinge nie kan slaag nie, ongeag die Amerikaanse wense, omdat die belange van die twee Viëtnamese partye onversoenbaar is, moet alle pogings gerig word op die sukses van Vietnamisering. Die doel is realisties omdat die balans tussen militêre, politieke en ekonomiese magte ten gunste van die GVN verskuif. 'N Voldoende vlak van militêre en ekonomiese hulp sal van die Amerikaners vereis word. Van die GVN sal suksesvolle Viëtnamisering afhang van die voorkoming van buitensporige politieke teistering van die bevolking op sosio -ekonomiese beleid wat die massas bevoordeel, veral die weermag en hul afhanklikes, en van 'n militêre strategie wat die balans van magte teen die kommuniste gunstig sal hou sonder om buitensporig ambisieuse doelwitte te soek , wat die Amerikaanse volk moontlik nie wil ondersteun nie.
Hierdie verslag is deel van die RAND Corporation Report -reeks. Die verslag was 'n produk van die RAND Corporation van 1948 tot 1993 wat die hoofpublikasie verteenwoordig wat die belangrikste navorsingsbevindinge en finale navorsing van RAND dokumenteer en versend.
Daar word toestemming gegee om hierdie elektroniese dokument slegs vir persoonlike gebruik te dupliseer, solank dit onveranderd en volledig is. Afskrifte mag nie vir kommersiële doeleindes gedupliseer word nie. Ongemagtigde plasing van RAND PDF's op 'n nie-RAND webwerf is verbode. RAND PDF's word beskerm onder die kopieregwetgewing. Besoek die RAND -toestemmingsbladsy vir meer inligting oor herdruk en toestemmings om te koppel.
Die RAND Corporation is 'n nie -winsgewende instelling wat deur navorsing en analise help om beleid en besluitneming te verbeter. RAND se publikasies weerspieël nie noodwendig die menings van sy navorsingskliënte en borge nie.
Vietnamisering was 'n dekking van die Richard Nixon-administrasie om die Amerikaanse betrokkenheid by die Viëtnam-oorlog te beëindig deur middel van 'n program om Suid-Viëtnamese magte uit te brei, toe te rus en voor te berei en 'n steeds groter wordende gevegsposisie aan hulle toe te ken, op dieselfde tyd wat steeds afneem die verskeidenheid Amerikaanse vegtroepe en#8221.  Deur die Viet Cong's Tet -offensief, verwys die dekking na Amerikaanse gevegstroepe, veral binne die vloergevegsposisie, maar die stryd deur die Amerikaanse lugmag, benewens die hulp aan Suid -Viëtnam, in stap saam met die versekeringspolisse van Amerikaanse internasionale weermagorganisasies. Amerikaanse inwoners en wantroue teenoor hul owerhede wat begin het nadat die offensief vererger het met die vrystelling van berigte oor Amerikaanse troepe wat burgerlikes by My Lai (1968), die inval in Kambodja (1970) en die lek van die Pentagon -vraestelle (1971).
Onder die Nixon -administrasie het Henry Kissinger, hoofadviseur van Nixon, die Rand Corporation versoek om 'n inventaris van dekkingskeuses te verskaf, gereed deur Daniel Ellsberg. By ontvangs van die verslag het Kissinger en Schelling Ellsberg aangevra oor die ooglopende afwesigheid van 'n oorwinningskeuse wat Ellsberg genoem het. Ek beskou dit nie as 'n wenkeuse in Viëtnam nie. 8217t vloei in een ding wat moontlik as 'n nederlaag beskou kan word. 
Die vertrek van Lyndon B Johnson het die oorlog nie heeltemal beëindig nie, dit het regdeur Suidoos -Asië ontvou. Die Tet -offensief (1968) was 'n politieke en mediakatastrofe. Die nuusman Walter Cronkite het bekend gemaak dat hy 'n dooiepunt opgemerk het as die perfekte saak vir die Tet -offensief. Ander perslede het bygedra tot die besluit om af te skaal (pryse en uitgawes af te skaal). [ aanhaling nodig ] Die reputasie van president Johnson het skerp gedaal en hy het op 31 Maart 'n bombardementstop ingestel en gelyktydig gesê dat hy nie weer verkiesbaar sou wees nie.  Alhoewel hy lae verwagtinge gehad het, het Johnson op 10 Mei 1968 vredesgesprekke tussen die VSA en Noord -Viëtnamese in Parys begin. Die oorlogvoering het nietemin voortgegaan.
Nadat ek die saak met assistent -minister van buitelandse sake, William Bundy, en minister van verdediging, Robert McNamara, bespreek het, is 'n boodskap gestuur. Ho noem dat hy graag wil ruil as die Amerikaanse bombardement van Noord -Viëtnam onder Operasie Rolling Thunder ophou. Mai Van Bo, Hanoi se diplomatieke konsultant in Parys, is 'n mate van kontak genoem. Aangesien Hanoi sonder 'n bombardement met 'n Amerikaanse amptenaar sou praat sonder om te stop, het Kissinger as tussenganger gedien. Johnson het op 29 September 'n toespraak in San Antonio gehou, wat die geleentheid gebied het om te praat. Hulle is verwerp, alhoewel hulle weer in 1967 bekendgestel is. 
Die belangrikste politieke strewes van Lyndon Johnson was die tuiste van die oorlogvoering en sy tuisfokus, en hy was gretig om die oorlogvoering af te handel op 'n manier wat hy polities aanvaarbaar beskou het. In 1967 het Kissinger 'n Pugwash -konferensie bygewoon van wetenskaplikes wat geneem is met kernontwapening. Twee lede het Kissinger genader en 'n onvermydelike tegniek van kommunikasie tussen die VSA en die kommunistiese bestuur verskaf. In die besonder ken Raymond Aubrac, 'n amptenaar van die Wêreldgesondheidsorganisasie, Ho Chi Minh en stem in om 'n boodskap te hou.
Na 'n aantal jare van die Eerste Indochina -oorlog, het Franse bevelvoerders 'n dekking aanvaar wat hulle bekend staan ​​as "yellowing " (jaunissement), uitdruklik om wit ongevalle te verminder. Amerikaanse kritici van die oorlogvoering in teenstelling met Viëtnamisering jaunissement. 
Die dekking van Vietnamisering, ongeag die winsgewende uitvoering daarvan, was uiteindelik 'n mislukking omdat die verbeterde ARVN -magte en die verminderde Amerikaanse en geallieerde deel nie die herfs van Saigon en die volgende samesmelting van die noorde en suide kon voorkom nie. die Sosialistiese Republiek van Viëtnam.
Nixon het gesê Vietnamese bestaan ​​uit twee dele. Die eerste was die versterking van die gewapende mag van die Suid -Viëtnamese in getalle, gereedskap, bestuur en gevegskundigheid, terwyl die tweede die verlenging van die pasifikasieprogram was [d.w.s. militêre hulp aan burgerlikes] in Suid -Viëtnam. " Om die primêre doel te bereik, sou Amerikaanse helikopters nietemin hulp inbring, maar helikopteroperasies was 'n groot deel van die vloerbedrywighede om Amerikaanse personeel te bevat. [ verduideliking nodig ] Dus was ARVN -kandidate ingeskryf by Amerikaanse helikopterfakulteite om die operasies oor te neem. Soos opgemerk deur luitenant-generaal Dave Palmer, om 'n ARVN-kandidaat vir die Amerikaanse helikopterfakulteit te kwalifiseer, wou hy eers Engels studeer, saam met die maande lange afrigting en aansoek doen binne die vak, wat nuwe vaardighede vir die ARVN insluit, nie minder nie as twee jaar.  Palmer was dit nie eens dat die primêre deel, gegewe tyd en bates, haalbaar was nie. Pasifisering, die tweede deel, bied egter die ware probleem; dit was welwillendheid van die owerheid in die gebiede waar die federale regering die hele tyd welwillend energiek moes wees en dat elkeen verpligtend was as Vietnamisering sou werk. 8221
Vietnamisering pas in by die breër détente -dekking van die Nixon -administrasie, waardeur die Verenigde State sy basiese tegniek nie beskou het nie, omdat die inperking van kommunisme egter as 'n koöperatiewe wêreldorde was, waardeur Nixon en sy hoofadviseur Henry Kissinger op die breër konstellasie gefokus was van magte [ verduideliking nodig ] en die groter wêreldmoondhede.  Nixon het Kissinger beveel om diplomatieke versekeringspolisse met die Sowjet -staatsman Anatoly Dobrynin te ruil. Nixon het ook 'n hoë vlak kontak met China geopen. Amerikaanse betrekkinge met die Sowjetunie en China was van die hoogste prioriteit as Suid -Viëtnam.
Die identifiseer "Vietnamization " het per ongeluk gebeur. Op 'n vergadering van die Nasionale Veiligheidsraad op 28 Januarie 1969 het generaal Andrew Goodpaster, adjunk van generaal Creighton Abrams en bevelvoerder van die militêre bystandskommando, Viëtnam, gesê dat die weermag van die Republiek van Viëtnam (ARVN) geleidelik verbeter het, en die doel waarteen die oorlog moontlik gedeaamericaniseer kan word, is gesluit. Sekretaris van verdediging Melvin Laird was dit eens met die doel, maar nie met die taal nie: "Wat ons wil hê, is 'n tydperk soos 'Vietnamizing ' om die klem op die regte punte te plaas. " Nixon het Laird onmiddellik begunstig 8217s frase. 
Waarom was daar 'n beweging genaamd Vietnamization? Dit was 'n idee om die mense hul eie oorlog te laat voer Dit was 'n manier om agter die skerms in Viëtnam te baklei Dit was 'n plan om hulpbronne vir die Viëtnamese uit te brei Dit was die eerste stap vir 'n onafhanklike Viëtnam
Daar is 'n beweging genaamd Viëtnamisasie, omdat dit die beleid is om die Verenigde State te beëindig om geassosieer te word of betrokke te wees by die oorlog in Viëtnam deur 'n program op te stel wat die magte van die Suid -Viëtnamese.
c) die inval van die shang
die beleid van groot stok was om steeds kragtig te lyk en terselfdertyd gaaf te wees.Die Big Stick -beleid was ook dat lande wat in oorlog was, vrede met mekaar vind.
die dollar diplomasie was om die Amerikaanse sake uit te brei en na Latyns -Amerika te kry, want dit sou goed wees vir die ekonomie.
Die Viëtnamisering van die Amerikaanse Revolusie
Ons het die afgelope paar jaar baie daarin belanggestel historiese ooreenkomste te vind tussen ons eie rewolusie en die oorloë van nasionale bevryding na die 1945 in die Derde Wêreld, die antikoloniale bewegings in Algerië, Angola, Indochina en elders. Moderne revolusioniste kon hulle nie teen die keiserlike magte in die stryd aansê nie, maar hulle wend hulle tot guerrilla-oorlogvoering-besig met klein-eenheidsbedrywighede, aanvalle op buiteposte en hinderlaagvoorrade, gebruik maak van bekende blare en terrein, woon op die platteland en vertrou op inheemse boere en dorpenaars vir ondersteuning.
'N Mens kan amper nie die deurdringendheid of die sukses van guerrilla's - of partydige mense, soos hulle ook genoem word, ontken nie. Soos die Franse sosioloog Raymond Aron opgemerk het: "In ons tyd het die oorlog van partydiges die kaart van die wêreld meer verander as die klassieke of vernietigende masjiene ... partydige oorlogvoering het die Europese staat se ryke die deernis gegee."
Was George Washington 'n guerrilla -hoofman? En het sy magte, met die likwidasie van Brittanje se koloniale besit in die Verenigde State, die oorwinning behaal van die eerste oorlog van nasionale bevryding? So 'n bewering word algemeen gehoor, hoewel dit meer gereeld van joernaliste en geskiedkundiges kom as van ernstige geleerdes. Koloniale Amerikaners het verseker onreëlmatige vorme van konflik beleef: hulle het Indiërs en Fransmanne al een en 'n half eeu voor Lexington en Concord in 'n rowwe, beboste wildernisomgewing geveg. Maar ons moet ook daarop wys dat Britse soldate uit die agtiende eeu vertroud was met guerrillataktieke in die Lae Lande en Skotland en in die Sewejarige Oorlog, die hoogste Anglo-Franse tweestryd om Noord-Amerika. Gevolglik kan 'n mens tot die gevolgtrekking kom dat beide kante van die Amerikaanse Revolusie 'n guerrilla -konfrontasie gehad het, gegewe hul vorige ervarings met onreëlmatige operasies en die robuuste aard van die Amerikaanse platteland.
Interessant genoeg was Amerikaanse skrywers, wat verslaaf is aan wat ons die Viëtnam -sindroom kan noem, baie meer geneig om die militêre parallelle tussen die agtiende en twintigste eeu te sien as wat revolusionêre leiers in die Derde Wêreld gehad het. Laasgenoemde se militêre verhandelinge-die eerste publikasies wat die meeste gepubliseer word deur die Mao Tse-tung van China en die generaal Vo Nguyen Giap van Noord-Viëtnam-ignoreer die Amerikaanse onafhanklikheidsoorlog en vra vir guerrilla-aktiwiteite langs Marxisties-Leninistiese konsepte van revolusionêre konflik. Selfs marxistiese revolusioniste in Afrika en Asië het egter gereeld inspirasie gevind in die Amerikaanse rewolusie, maar dit was die humanitarisme en idealisme van die Amerikaanse ervaring wat hulle as aantreklik beskou het, nie Washington se metodes om buitelandse bewind omver te werp nie.
Die waarheid is dat beide die Britte en hul Amerikaanse teëstanders gekies het vir ortodokse oorlogvoering tydens ons Revolusie, met guerrillas wat 'n hulpstatus verleen het, wat die gewone leërs ondersteun eerder as vervang. Wat die Britte betref, het hulle, net soos die soldate van Europese nasies, voortgegaan met die beproefde militêre wetenskap totdat die Napoleontiese era gebore is met buigsame eenhede wat ewe vaardig is in strooptogte en patrollies en vuurwapens. Die Amerikaners, aan die ander kant, het hul eie unieke redes om hul rug te keer op die soort bosveldkonflikte wat hulle die beste ken. Reeds tydens die Stamp Act -krisis, 'n dekade voor die Revolusie, het Amerikaners besluit om terughoudend te wees teen die ongewilde Britse keiserlike wette en beleide. Geweld en liggaamlike intimidasie, wat selde gebruik word, was gewoonlik beperk tot spesifieke teikens en is sonder bloedvergieting uitgevoer.
'N Guerrilla -oorlog wat onafhanklikheid kan verkry, maar die instellings van die samelewing in die proses kan verwoes, sal 'n hol oorwinning wees wat Amerikaners nie die oorlog wou wen en die vrede verloor nie. En hulle het inderdaad baie te verloor, want hulle s'n was 'n samelewing wat vinnig gegroei het in volwassenheid, gesofistikeerdheid en materiële welvaart - wat meer Engels word as minder met elke dekade wat verbygaan. Hier kan ons let op een van die opvallendste verskille tussen ons stryd om onafhanklikheid en dié sedert 1945. Slegs in die Amerikaanse geval vind ons kolonies wat nou verbonde is aan die keiserlike staat deur kultuur, taal en direkte afkoms. Daardie intieme skakels verklaar die onwilligheid van die Amerikaners om los te kom van hul Britse ligplekke en hul verwerping van terrorisme. Terroriste haat alles waarvoor hulle teenstanders staan, en niks veroorsaak guerrilla -oorlogvoering soos terrorisme nie; ons hoef net die nuutste nuusberigte uit Noord -Ierland en Libanon te hoor ter bevestiging van die tragiese waarheid.
Gevolglik het die revolusioniste 'n doel van selfbeheersing nagestreef nadat vyandelikhede begin het, een wat die beste bereik is deur 'n sentrale leër onder die Kontinentale Kongres, 'n leër - onder bevel van Washington - wat eerder presteer as die van sy Britse eweknie. William Pitt, graaf van Chatham, kon dus in 1777 die House of Lords met selfvertroue inlig dat die gewapende rebelle nie 'wilde en wettelose banditti' is nie.
Tog sou omstandighede en gebeure moontlik die terrorisme en guerrillakonflik veroorsaak het wat ons voorvaders in beginsel teëgestaan ​​het. Wat as die Britse owerhede voor 1775 onluste in die tronk laat sit het, patriotleiers soos Samuel Adams na Engeland gestuur het om vir verraad verhoor te word en die koninklike troepe opdrag gegee het om onaangename parlementêre dade met bajonette af te dwing? Kortom, wat as Brittanje haar andersdenkende kolonies in die Nuwe Wêreld behandel het soos sy Ierland in die agtiende en negentiende eeu behandel het - met arbitrêre arrestasies, verraadverhore, grondbeslaglegging, ensovoorts? Ongetwyfeld sou daar geweld en gruweldade gewees het net soos in Ierland. Daarteenoor het Amerikaners hoofsaaklik grondwetlike klagtes gehad, wat hulle in toesprake en versoekskrifte uitgespreek het sonder om bang te wees vir vergelding. Hulle het dit sonder vrees gedoen omdat Brittanje se fisieke houvas op die verre Amerika swak was en ook omdat hulle (anders as Ierland) wettige en politieke instellings het wat Londen se ambisieuse imperiale skemas effektief kon lamlê.
Kortom, die Amerikaanse koloniste ken hul Britse neefs baie goed, weet waarmee hulle kan wegkom. Twee eeue later het Mohandas Gandhi ook die Britte verstaan ​​en die metodes wat sy Indiese volk teen hulle kon gebruik. Gandhi se miljoene kleinboere was wapenloos en kon in elk geval skaars militêr regimenteer word. Sy plan was om die Britte te verslaan met die oorheersende kwaliteit wat die menigtes in oorvloed gehad het, hul onveranderlike traagheid. As hulle gereeld niks tuis gedoen het nie, sou hy hulle op straat laat doen - dokke, trollies, motors, ensovoorts belemmer. So 'n strategie sou nie in alle tye en op alle plekke gewerk het nie. Maar die Indiane in die negentien dertigs en veertigs was nie die Iere van 'n vroeëre dag nie en die Britte was nie Hitler se Nazi's nie, wat niks sou gedink het om duisende obstruksiemasjiene met 'n masjien te verdryf nie. (Om terug te keer na die agtiende eeu, moet ons onthou dat die onbeplande skietery van 'n paar riffraffing in Boston in 1770 deur deeglik ontlokte stamgemeente-die sogenaamde Boston-bloedbad-die Britse owerhede so in die verleentheid gestel het dat hulle hul soldate onttrek het uit die Stad.)
Alhoewel parallelle tussen die Amerikaanse onafhanklikheidsoorlog en die Viëtnam -oorlog oordrewe is, is sommige daarvan geldig. Brittanje in 1776 en Amerika in die 1960's was die supermoondhede van hul tyd, elkeen oortuig dat dit nie 'n oorlog kan verloor nie. Beide Amerikaanse rebelle en Viëtnamese opstandelinge het militêre steun van ander nasies verkry. Beide supermoondhede het tuis wellustige kritiek gekry van afwykende groepe. Die Johnson -administrasie en die ministers van George Ill het hul onderskeie oorloë verleng vanweë hul geloof in 'n domino -teorie - vir Brittanje het dit beteken dat die verlies van die dertien kolonies sou lei tot afskeidingsbewegings in ander dele van die ryk vir die Johnson -span, dit beteken dat kommunisme uiteindelik in Suidoos -Asië sou heers. Sowel Brittanje as Amerika voer logistiek moeisame oorloë te midde van swaar blare en rowwe terrein in afgeleë streke van die wêreld.
Daar is egter minder vergelykings tussen die opstand van die Amerikaanse rebelle en die Vietcong en hul bondgenote. Dit is deels waar, want soos ons aangedui het, was ons onafhanklikheidstryd nie in die eerste plek 'n guerrilla -oorlog nie. (Maar dit het wel sy onreëlmatige kenmerke. Plaaslike mense het gereeld gekom om die indringers af te weer, veral in die suide tussen 1780 en 1782, waar selfs die Amerikaanse ranggeneraal, Nathanael Greene, tydelik die rol van 'n partydige gespeel het as gevolg van die klein van sy opdrag.)
Boonop het Amerikaners ingegryp in 'n voortslepende Viëtnamese burgeroorlog. Ons rewolusie het eers 'n burgeroorlog geword nadat daar gevegte tussen Britse stamgemeente en American Whigs uitgebreek het, maar eers daarna moes omheiningmakers en royaliste hul regte kleure wys. In Amerika het die rebelle begin met die meeste polities aktiewe mense aan hul kant. Daarom het die Vietcong 'n baie groter taak gehad omdat dit 'n aansienlike deel van die burgerlike bevolking moes wen en 'n ondergrondse politieke organisasie moes bou. Die Amerikaanse rebelle het in hul koloniale milisies en provinsiale kongresse 'n waardevolle revolusionêre infrastruktuur gehad vanaf die begin van die botsing.
Waarom het die idee van die Amerikaanse rewolusie as 'n guerrilla -oorlog so 'n beslag gekry op die openbare gedagtes? Ons onlangse kommer oor die Vietcong en ander oorloë van nasionale bevryding gee ons duidelik baie, indien nie al nie, die antwoord. Hierdie ahistoriese Viëtnamisering van die Amerikaanse Revolusie moet as waarskuwing dien. Die korrekte kyk, die hede is die produk van die verlede, die verlede is nie die produk van die hede nie.
Dit was 'n vreemde oorlog wat Richard M. Nixon geërf het toe hy in 1969 met sy presidentskap begin het. Sy voorganger, Lyndon B. Johnson, het opgehou om te wen, die lugveldtog teen Noord -Viëtnam afgelê en onderhandelinge met die vyand begin.
Noord -Viëtnam, aangemoedig en aangemoedig, was nie geïnteresseerd in 'n vredesooreenkoms nie, tensy aan al sy oorlogsdoelwitte voldoen is - in werklikheid die onvoorwaardelike onttrekking van Amerikaanse magte en oorgawe van die Suid -Viëtnamese regering in Saigon.
Om sake te vererger, het voormalige lede van die Johnson -administrasie geëis dat Nixon onmiddellik besluit om die Verenigde State uit Vietnam te verwyder. Nixon het geen begeerte gehad om die oorlog voort te sit nie. Die vraag was hoe om daaruit te kom met wat hy 'vrede met eer' noem.
Soos Nixon se nasionale veiligheidsadviseur, Henry A. Kissinger, later verduidelik het: 'Amerika, die bolwerk van vrye mense oral, kon, omdat dit moeg was, eenvoudig nie weggaan van 'n klein bondgenoot nie, die verbintenisse van 'n dekade, 45,000 slagoffers en die angs van hul gesinne wie se opoffering terugwerkend betekenisloos sou word. "
Die oplossing was 'Viëtnamisering'. As Suid -Viëtnam in staat gestel kon word om die oorlog oor te neem en te oorreed om dit te doen, kan Amerikaanse magte uittrek en huis toe gaan.
Krediet vir die term "Vietnamisering" word gewoonlik gegee aan die minister van verdediging, Melvin R. Laird, wat dit voorgestel het as 'n verbetering op die "de-amerikanisering", wat voorheen voorgestel is.
Die president van Suid -Viëtnam, Nguyen Van Thieu, het uitsondering op die term geneem omdat dit volgens hom impliseer dat die VSA tot dusver alleen geveg het. Die Pentagon gebruik die woord in elk geval omdat dit slegs verwys na "die aanname deur die Viëtnamese van die deel van die oorlogspoging wat die Verenigde State voorheen gedoen het."
Die Groot Skakelaar
Op 'n Vietnamese beleid is besluit tydens 'n vergadering van die Nasionale Veiligheidsraad in Maart 1969. Die rooster wat deur die Withuis opgestel is, het daartoe gelei dat die program in Julie moet begin, met 'n voltooiingsdatum iewers tussen Desember 1970 en Desember 1972.
In die eerste fase sou Suid -Viëtnam die verantwoordelikheid vir die grondoorlog oorneem. Fase twee sal 'n opbou van die Suid -Viëtnamese lugmag insluit. In die laaste fase sal die Amerikaanse teenwoordigheid tot 'n militêre adviesmissie verminder word.
In die komende vier jaar sou Laird die sterkste voorstander vir Viëtnamisering wees. In Mei 1969 het hy die gesamentlike stafhoofde meegedeel dat die oorlog in Vietnam die hoogste prioriteit van die departement van verdediging was.
In Augustus herskryf Laird die missiestelling vir Amerikaanse magte in Suidoos -Asië. Die doel was voorheen om die vyand te verslaan. Die nuwe missie, soos Kissinger dit verduidelik het, 'was daarop gefokus om' maksimum hulp 'aan die Suid -Viëtnamese te verleen om hul magte te versterk, om pasifiseringspogings te ondersteun en om die voorraad voorraad aan die vyand te verminder.
In 'n toespraak in November verklaar Nixon: 'In die vorige administrasie het ons die oorlog in Viëtnam in hierdie administrasie veramerikaniseer, ons vietnamiseer die soeke na vrede. Onder die plan beveel ek eers 'n aansienlike toename in die opleiding en toerusting van Suid -Viëtnamese magte. … Ons het 'n plan aangeneem wat ons in samewerking met die Suid -Viëtnamese uitgewerk het vir die volledige onttrekking van alle Amerikaanse strydmagte en die vervanging daarvan deur Suid -Viëtnamese magte.
Die eerste onttrekking van die Amerikaanse troepe - 800 man uit die 9de Infanteriedivisie - was op 8 Julie 1969.
Nixon se bedoeling was om die onderlinge onttrekking van Amerikaanse en Noord -Viëtnamese magte, maar Hanoi het geweier om saam te werk. "Die vraag na wedersydse onttrekking het hol geword namate eensydige onttrekking versnel het," het Kissinger gesê.
"Onttrekkings sou vir die Amerikaanse publiek soos gesoute grondboontjies word," het Kissinger bygevoeg. 'Hoe meer troepe ons onttrek het, hoe meer sou verwag word.
Die Amerikaanse onttrekking
Die Amerikaanse troepesterkte in Viëtnam bereik 'n hoogtepunt van 543 000 in April 1969. Teen die einde van die jaar is 'n netto vermindering van ongeveer 7 000 bereik. Eenhede wat nog nie teruggetrek is nie, het steeds nuwe aankomelinge ontvang as plaasvervangers vir troepe wat huis toe draai aan die einde van hul toere van een jaar.
Byna al die vroeë verlagings was grondmagte. Lugkrag is stadiger afgeneem en aanvaar 'n groter deel van die Amerikaanse betrokkenheid by die oorlog. Die vlak van die teenwoordigheid van die Amerikaanse lugmag in die land het nie veel verander nie. Trouens, die totale aantal Amerikaanse vliegtuie in Suid -Viëtnam het in 1969 met 40 toegeneem.
Sedert die Rolling Thunder -lugveldtog teen Noord -Viëtnam in 1968 geëindig het, was vliegtuie van USAF -eenhede in Suid -Viëtnam en Thailand en van vlootdraers aan die buiteland beskikbaar vir operasies in die Suide en vir die verbod op die Ho Chi Minh -roete in Laos.
Sommige van die ouer USAF-vliegtuie is uitgetrek of na die Viëtnamese oorgeplaas, maar die belangrikste veg- en aanvalplatforms in Suid-Viëtnam-F-4's, F-100D's en A-37's-het 'n sterker rol as voorheen aangeneem. B-52-bomwerpers wat van basisse in Guam, Thailand en Okinawa gevlieg het, het 'n buitengewoon dodelike vorm van nabye lugondersteuning gebied.
Die aard van die onttrekking het 'n unieke hulpbronprobleem vir die lugmag veroorsaak. "Die ander dienste het hul SEA [Suidoos -Asië] -verpligtinge drasties verminder en kan hul geld en pogings bestee om toekomstige magbeplanning te verwaarloos," het Elizabeth H. Hartsook, historikus van USAF, gesê. 'Maar die lugmag se verpligtinge het steeds toegeneem.'
Die weermag het 'n ander probleem ondervind: die afbreek van moraal en dissipline onder troepe wat huiwerig was om te veg om tyd vir die Suid -Viëtnamese te koop in 'n oorlog wat die VSA nie meer probeer wen nie. Die mees uiterste manifestasie hiervan was 'bros' -aanvalle op diegene wat as ywerig beskou word om te veg. In 1970 was daar 209 gevalle van "breek" met 45 vermoorde, meestal beamptes en onderoffisiere.
Laird herinner bevelvoerders daaraan dat "die belangrikste missie van ons magte in Suid -Viëtnam steeds is om [die] sukses van Vietnamisering te verseker."
Die Suid -Viëtnamese opbou
Tussen 1968 en 1972 het die personeelsterkte van die Army of the Republic of Vietnam (ARVN) en die "Ruff Puffs" - die streekmagte en die gewapende magte se territoriale milisie - met ongeveer 75 persent toegeneem.
Die Verenigde State het 'n groot aantal wapens, 44,000 radiostelle en 1800 tenks aan die Suid -Viëtnamese grondmagte oorgedra. Die Ruff Puffs kon hul vintage M-1 Garands en Thompson-masjiengewere uit die Tweede Wêreldoorlog vervang met M-16 aanvalsgewere.
Die opbou van die Viëtnamese Lugmag (VNAF) was meer ingewikkeld. Voor 1965 was die VNAF 'n propellermag, wat hoofsaaklik T-28 en A-1 vegvliegtuie en aanvalsvliegtuie en C-47 vervoer vervoer het. VNAF was 'n beperkte mag, wat ontwerp was om beperkte vuurkrag te lewer ter ondersteuning van grondtroepe teen 'n liggewapende vyand.
Die Suid-Viëtnamese het tussen 1966 en 1968 stralers-A-37-aanvalsvliegtuie en F-5-vegvliegtuie, albei modifikasies van die opleiers van die Amerikaanse lugmag-verkry, maar het dit nie in aansienlike getalle gehad nie, totdat Vietnamisering begin het. UH-1 Huey-helikopters het die ouer H-34's vervang. AC-47 en AC-119 kanonne is ook bygevoeg.
VNAF is streng gebou om Suid -Viëtnam te verdedig. Dit het nie die vermoë gehad om Noord-Viëtnam alleen te tref of interdiksies in gebiede met 'n groot bedreiging soos Laos uit te voer nie. "In die oorblywende tyd gaan ons nie 'n mag skep wat die plek sal inneem van die mag wat nou hier is nie," het George S. Brown, lugdiensgeneraal, die adjunk -bevelvoerder van die lugdiens by die militêre hulpkommando Vietnam (MACV), gesê in 1970.
Thieu het gevra vir hoëprestasie-F-4-vegters, maar hy het dit nie gekry nie. Onder ander oorwegings was F-4's "veel groter as die huidige VNAF-instandhoudingsvermoëns", het historikus Hartsook gesê.
VNAF het die veranderinge redelik goed hanteer en in 1971 het 63 persent van die gevegte in Suid -Viëtnam gevlieg.
Vliegvelde en basisgeriewe is ook oorgedra. Teen November 1972 het USAF alle installasies aan die Suid -Viëtnamese oorgegee behalwe Tan Son Nhut in Saigon, waar die 7de Lugmag en MACV se hoofkwartier was.
Die sterkte van die Suid -Viëtnamese magte bereik in 1972 'n hoogtepunt van net meer as 'n miljoen, naby die 1,1 miljoen wat deur Amerikaanse beplanners bereken is as die perk wat die Suid -Viëtnamese bevolking en ekonomie kan ondersteun.
Die VSA het die Suid -Viëtnamese hulpbronne en verantwoordelikhede vinniger gestort as wat hulle dit kon opneem. Met die moontlikheid dat daar in 1972 skielik 'n vredesooreenkoms sou opduik, is binne 700 maande bykans 700 ekstra vliegtuie-insluitend verbeterde model F-5E-vegters-afgelewer, met die verwagting dat 'n skietstilstand beperkings op militêre hulp sou plaas en die verdere verskaffing van toerusting .
'Hierdie krag, hoewel dit deur die uitbreiding gestrek is, word beskou as in staat om op 'n effektiewe wyse lugsteun te bied,' het genl. "Dit is egter nie in ag geneem dat VNAF die hoogs gesofistikeerde ondersteuning sou kon bied wat USAF herhaaldelik gedoen het tydens 'n groot verbintenis nie."
Opleiding en ander kwessies
Die vinnige uitbreiding van die Suid -Viëtnamese magte het 'n groot nuwe opleidingsvereiste tot gevolg gehad, waarvan instruksie vir vliegtuigbemanning en tegnici die moeilikste was.
Deur 1975 het VNAF steeds 'n paar honderd offisiere per jaar na die Verenigde State gestuur vir voorgraadse vlieëniersopleiding. Terselfdertyd het Suid -Viëtnam 'n eie opleidingsprogram vir vliegtuie begin ontwikkel. Na die primêre opleiding in die T-41D Mescalero by Nha Trang, het jong vlieëniers na Phan Rang en die T-37-afrigter gegaan om na F-5's en A-37's te gaan.
Opleiding vir werktuigkundiges en ander tegniese spesialiste is in Engels aangebied. Dit het die instruksie slegs oopgemaak vir diegene wat vaardig was in Engels, maar die praktyk is om verskeie redes gehou.
"Die Viëtnamese taal, wat sy samelewing weerspieël, het nie woorde vir gesofistikeerde tegnologie ontwikkel nie," het joernalis David Fulghum gesê. 'Die taal kan byvoorbeeld nie nader aan die' ballistiese rekenaar 'van die M-48-tenk kom nie, as om dit as 'n' byvoegingsmasjien 'weer te gee. Teen Mei 1971 moes bykans 6 000 bladsye helikopteronderhouds- en herstelhandleidings vertaal word. "
Swak onderhoud was 'n voortdurende tekort, veral op die Huey -helikopters, wat die meeste vliegtuie in die VNAF -vloot was en wat uitgebreide diens benodig het. Soms in die sewentigerjare is die helfte van die Hueys met meganiese foute gegrond.
Nog 'n ander probleem is deur dienspolitiek geskep. Thieu was 'n weermaggeneraal en die weermag was sy magsbasis. Hy het ander mense, soos sy mededinger, lugmag -marskalk Nguyen Cao Ky, effektief van kant gemaak en geïsoleer en sy eie mense in gesagsposisies geplaas.
"Wat vir meneer Thieu gereken het, was persoonlike lojaliteit, dus het generaals in die Suid -Viëtnamese weermag en provinsiale hoofmanne in die Suid -Viëtnamese regering geneig om bevorder te word op grond van hul trou aan meneer Thieu eerder as verdienste," het Fox Butterfield van The New York Times. 'Dit was 'n outydse, konfuciaanse stelsel, wat dikwels deur korrupsie besmeer is.'
Ramings van vordering
Die menings oor die vordering van Vietnamisering is verdeeld. Genl Creighton W. Abrams van MACV en adm. John S. McCain, bevelvoerder van die Amerikaanse Stille Oseaan -kommando, het gesê dat die program werk. Laird, wat van 'n besoek aan Saigon in 1971 teruggekeer het, het gesê dat Vietnamisering in alle opsigte 'op skedule of vooruit was'.
Die sewende lugmaghistorikus Kenneth Sams, wat in April 1971 in Air Force Magazine geskryf het, het berig dat generaals van die USAF Suid -Viëtnamese vlieëniers as "die elite van die weermag van hul land" en "onder die mees professionele vlieëniers ter wêreld" beskou. Hulle ervaring is gemeet in jare eerder as maande en sommige van hulle het tot 4 000 gevegsopnames aangeteken.
Die beoordeling was aansienlik meer negatief van junior offisiere en onderoffisiere wat besig was met die opleiding van die grondmagte. Sommige ARVN -eenhede en leiers was goed, maar te veel soldate het 'n tekort aan alles, van skerpskut tot taktiek en die versorging van hul toerusting. 'Viëtnamisering is 'n woord vir die politici', het een hoofvak aan The New York Times gesê.
Daar was ook voorbehoude oor die doeltreffendheid van Viëtnamese vlieëniers. Namate skouerafgevuurde SAM-7-lugafweermissiele meer algemeen geword het, was VNAF-vlieëniers huiwerig om onder 10 000 voet te gaan om naby lugsteunaanvalle te begin. Akkuraatheid was nie moontlik vanaf sulke hoogtes nie.
Per slot van rekening het Hartsook gesê: "Die Suid -Viëtnamese het nie so vinnig verbeter as wat die Amerikaanse magte terugtrek nie."
Verklaring van sukses
Verdere evaluering van Vietnamisering was gebaseer op Suid -Viëtnamese deelname aan drie breër militêre operasies gedurende die oorgangstydperk: die invalle in Kambodja in 1970 en Laos in 1971, en die "Paasinval" uit Noord -Viëtnam in 1972.
In Kambodja het ARVN effektief saam met Amerikaanse grondmagte gevaar met die vernietiging van vyandelike heiligdomme en voorraadbase. In Laos is die soek-en-vernietig grondoperasie teen die Ho Chi Minh-roete deur die Suid-Viëtnamese weermag uitgevoer-die gebruik van Amerikaanse grondmagte in Laos is spesifiek verbied deur 'n daad van die kongres-ondersteun deur Amerikaanse lugmag en logistiek. Sommige eenhede het goed gevaar, ander nie.
Die meer kritiese toets het in Maart 1972 gekom met 'n drieledige inval deur die Noord-Viëtnamese oor die gedemilitariseerde sone en ooswaarts uit Laos en Kambodja.
Die meeste van die Amerikaanse grondmagte was reeds weg, so dit was aan die Suid -Viëtnamese en Amerikaanse lugmag om die aanval af te weer. Hulle het daarin geslaag, maar die belangrikste faktor was duidelik lugmag.
"Uit die Paasoffensief van 1972 was dit duidelik dat die ARVN die Noord -Viëtnamese nie kon deurstaan ​​sonder deurlopende en massiewe lugsteun nie," het Momyer gesê. "ARVN was die meeste afhanklik van lugmag en sou oor die algemeen nie groot aanvalle begin nie, tensy lugmag verseker is."
Die laaste vegtroepe van die Amerikaanse weermag het Viëtnam in Augustus 1972 verlaat, en die meeste van die oorblywende Amerikaanse lugmagkontingent in Suidoos -Asië was in Thailand.
In November, om Thieu te probeer oorreed om 'n vredesooreenkoms te ondersteun, het Nixon hom 'absolute versekering' gegee dat "as Hanoi nie by die voorwaardes van die ooreenkoms hou nie, dit my bedoeling is om vinnig en ernstig weerwraak te neem."
Operasie Linebacker II, die massiewe lugaanvalle op Hanoi en Haiphong in Desember, het gehelp om die Noord -Viëtnamese te oorreed om ernstig te onderhandel.
In die getuienis van die kongres op 8 Januarie het Laird gesê dat "die Viëtnamiseringsprogram voltooi is" en dat die Suid -Viëtnamese weermag "ten volle in staat was" om veiligheid te bied teen Noord -Viëtnam binne die grense van Suid -Viëtnam, wat "die volledige beëindiging van Amerikaanse betrokkenheid by die oorlog, "selfs al misluk die vredesgesprekke.
Die vredesooreenkomste is op 27 Januarie 1973 onderteken en die skietstilstand het op 28 Januarie in werking getree. Teen Junie het die Amerikaanse militêre teenwoordigheid in Suid-Viëtnam tot 'n paar dosyne afgeneem.
Alleen Suid -Viëtnam
In 'n toespraak van 29 Maart het Nixon gesê: 'Ons het die oplegging van 'n kommunistiese regering aan Suid -Viëtnam verhinder.' Dit was 'n gewaagde bewering, maar Nixon was nie meer in staat om die gebeure in Viëtnam te beïnvloed nie.
Hy was reeds verswelg deur die Watergate -skandaal wat hom uiteindelik in Augustus 1974 uit die presidentskap sou verdryf, en noudat die Verenigde State uit Viëtnam was, was die Kongres vasbeslote om seker te maak dat dit uitbly.
In Julie ontken die kongres finansiering om "direk of indirek" gevegsoperasies deur Amerikaanse magte te finansier "in of oor of vanaf die oewers" van Viëtnam of elders in Suidoos -Asië. Die kongres het ook hulp aan Suid -Viëtnam verminder van $ 2,1 miljard in 1973 tot $ 700 miljoen in 1975.
In sy herinneringe het Nixon die kongres skuldig gemaak aan die feit dat hy "die middele om die ooreenkoms van Parys af te dwing, opgehou het op 'n tydstip toe die Noord -Viëtnamese dit openlik oortree het" en "teruggekap op militêre hulp aan Suid -Viëtnam in 'n tyd toe die Sowjets hul hulp verhoog het Noord -Viëtnam. "
Suid -Viëtnam het 'n groot leër en lugmag, maar die logistieke stelsel was onvoldoende ontoereikend. Vliegtuie en helikopters staan ​​dikwels ledig weens gebrek aan onderhoud of onderdele. Na die skietstilstand was daar geen plaasvervangers meer vir vliegtuie wat verlore gegaan het om te veg of ongelukke nie.
Die doeltreffendheid van VNAF is verder verminder deur die Suid -Viëtnamese styl van bevel en beheer, wat die lugmag opgedeel het in kleiner segmente wat toegewys was aan korpsbevelvoerders, wat altyd soldate was. Hierdie weermagoffisiere het beheer uitgeoefen oor al die lug- en grondmagte binne hul gebied en het hulle met 'n beperkte, plaaslike perspektief gebruik. Sonder Amerikaanse hulp sou Suid -Viëtnam nie 'n mag van die vorige grootte kon ondersteun of ondersteun nie. ARVN -getalle het skerp gedaal, met hoë ongevalle en verlatingsyfers wat verder tot die afname bygedra het.
Die val van die Suide
Die Noord -Viëtnamese begin met die laaste veldtog van die oorlog op 10 Maart 1975, met 'n mag wat 18 leërafdelings insluit - meer as twee keer soveel as wat hulle in die Paas -inval van 1972 gebruik het - sowel as wapens en artillerie in groot getalle.
Noord-Viëtnam het geen poging aangewend om lug superioriteit te bewerkstellig nie, maar die weermag was vergesel deur soveel radarbeheerde lugafweergewere en SAM-7-missiele dat VNAF se stadig bewegende helikopters en aanvalsvliegtuie selde in die gevegsgebiede kon opereer.
ARVN, dun en swak gelei, kon nie hou nie, daarom besluit Thieu om die hoogland en twee noordelike provinsies te laat vaar en verder suid te gaan staan. Die situasie het gou versleg tot 'n ongeorganiseerde roete. Honderde vliegtuie en groot voorraad voorraad is agtergelaat en het in vyandelike hande geval.
Op sommige plekke het die Suid -Viëtnamese soldate goed gevaar elders waar hulle gebreek en gehardloop het. "VNAF as 'n geheel het beter geveg as enige ander element van die RVNAF [Republiek van Vietnam se gewapende magte]," het Momyer gesê.
Thieu bedank 23 April en vlieg in ballingskap. Die meeste van die oorblywende VNAF -vliegtuie het op 29 April na Thailand gevlug om gevangeneming te vermy.
VNAF se laaste gevegsuitval was deur A-37's teen kolomme in Noord-Viëtnam wat op 30 April na die hoofstad beweeg het. Saigon het later die dag geval en die lang oorlog in Viëtnam tot 'n einde gebring.
John T. Correll was 18 jaar lank hoofredakteur van Air Force Magazine en lewer nou 'n bydrae. Sy mees onlangse artikels, "Airpower at the Bay of Pigs" en "Eisenhower and the Aight Warlords" verskyn in die Julie -uitgawe.