Versindaba » Blog Archive » Onderhoud met Hendrik J. Botha (Atropos)
Thursday, November 26th, 2015 | Onderhoude.
18 Kommentare op “Onderhoud met Hendrik J. Botha (Atropos)”
Dankie Gisela vir hierdie uitstekende onderhoud. En aan Hendrik,van een narkotiseur aan ‘n ander: dankie ook vir hierdie bundel, wat eersdaags by my gaan opdaag en wat ek baie uitsien om te lees.
Dankie Leon, ek waardeer jou vriendelike woorde.
Dankie, Leon. Uit nuuskierigheid: werk jy as narkotiseur of psigiater? Of sit ek die pot (!) mis dat jy ook ‘n psigiater is?
Nee Gisela ek is ‘n narkotiseur. Ek onthou ons het ‘n hele tyd gelede gesels oor iets wat ek gesê het oor my psigiatrie-inwoning (of rotasie) by die Oranje Hospitaal in Bloemfontein maar dit was tydens my voorgraadse opleiding – wanneer mediese studente hul kliniese opleiding doen dan roteer hulle deur verskillende afdelings/departemente van medisyne soos psigiatrie, interne geneeskunde, ortopedie en so voorts. Moontlik het ek ondbedoeld die verkeerde indruk geskep. Ek het egter steeds ‘n belangstelling in die neurowetenskappe behou maar narkose was vir my aantrekliker as psigiatrie. Ek het nie die “bedside manner” vir ‘n psigiater nie.
December 4th, 2015 at 8:24 pm
Leon, hoe lekker lag ek nou vir daai “bed side manner”-opmerking van jou! Maar nou ja, dit is seker so dat nie te veel van jou pasiënte van opera of renmotors gaan hou nie … Dus beter dat hulle slaap wanneer jy dit toedien. 🙂
December 5th, 2015 at 10:30 pm
Leon, blykbaar is narkotiseurs baie bedrywig met kreatiewe skryfwerk. Ek lees in die afgelope week se Volksblad dat Quentin Smith, ‘n pediatriese narkotiseur, die naaswenner was in die fiksieafdeling van die Britse People’s Prize vanjaar. Hy het het die afgelope drie jaar drie romans gepubliseer. Hy was ook hoofseun in 1982 van St Andrew High School, dié Engelse seunskool in Bloemfontein. Die ‘old Saint’ het jare terug na Brittanje geëmigreer. Gedurende sy dienspligjaar in Natal is hy onder dié wat uitgeroep is om passasiers van die Oceanos te help. Hy het glo in matriek ‘n landswye opstelkompetisie gewen maar besluit om eerder ‘n mediese roete te volg as studierigting. Volgens die Volksbladartikel (2 Des) is hy nog lief vir sy beroep maar gee sy skryfwerk hom die grootste genoegdoening…
December 6th, 2015 at 6:02 pm
Gisela ek weet nie of narkotiseurs meer skryftalent het as ander rigtings in medisyne nie. Ek weet wel dat ek geen sodanige talent het nie, maar narkose is ‘n baie elegante vakgebied en het my so deur die jare baie professionele satisfaksie gegee. Behalwe wanneer ek om 02h00 uitgeroep word vir een of ander dronkgat wat homself teen ‘n telefoonpaal te pletter gejaag het. Dan was ek soms jammer dat ek nie maar ‘n kopkrimper geword het nie. Maar selfs so het ek dit geniet want trauma is nogal ‘n baie uitdagende onderafdeling van my vak.
Louis mens sou eintlik dink dat opera en motorsport bymekaar pas aangesien beide baie passievolle aktiwiteite is wat die toehoorders/toeskouers/deelnemers se binnestes roer (ek weet dis met my die geval) maar toe ek so paar jaar gelede gekyk het kon ek net een persoon vind wat aan beide deelgeneem het. Ek besef dat woorde soos Targa Florio en Mille Miglia (sien eerste skakel) niks vir meeste mense sal beteken nie maar dit was op hul tyd ikoniese motorwedrenne en ek wens ek kon een sien, veral die 1955 Mille Miglia wat deur Stirling Moss en Denis Jenkinson gewen is. Kan jou ‘n werklik pragtige storie daaromtrent vertel as jy wil. Weet nie of dit hier tussen al die hoghere inskrywings sal pas nie maar as ons webmeesteres dink dis okei kan ek vertel, so nie sal ek daaroor swyg.
Daar is darem ander afdelings van motor- en motorfietswedrenne waar jaers ook musikale talent gehad het. James Toseland was wêreldkampioen in 2007, hy het vir Yamaha gejaag en toe hy daardie jaar die kampioenskap wen gee hulle hom ‘n Yamaha vleuelklavier as geskenk.
Elio de Angelis wat in 1986 in ‘n fratsongeluk gedood is was self ‘n talentvolle painis:
Daar was ook nog ‘n Italiaanse professionele konsertpianis wat as stokperdjie aan motorsport deelgeneem het maar ek kan om die dood nie nou sy naam onthou nie.
December 7th, 2015 at 7:26 am
@Leon Retief: webmeester dink beslis dat jy maar jou storie hier kan vertel. Sy het volle vertroue in jou oordeel en dit mag ook vir ander lesers interessant wees. Terloops, webmeester se oom het ook ‘n groot passie gehad vir motorwedrenne (ook alle karre in die algemeen) en opera! Hoewel hy natuurlik nie een van die twee self bedryf het nie.
December 7th, 2015 at 8:44 am
Dankie aan die webmeester. Dalk vind nie almal die storietjie prettig nie maar vir my is dit nogal snaaks.
Die Mille Miglia was, soos die naam aandui, ‘n sportmotorwedren van 1 000 myl wat jaarliks tussen 1927 en 1957 op openbare paaie gehou is – die paaie is natuurlik vir ander voertuie gesluit. Die karre het met kort intervalle weggespring en nie almal gelyktydig soos met baanwedrenne nie. Die Mercedesfabriek het daardie jaar vir Stirling Moss ingeskryf in ‘n Mercedes 300 SLR. Dit sou Moss se vyfde poging wees om die wedren te wen. Niemand kan natuurlik al die besonderhede van ‘n 1 000 myl lang roete onthou nie. Mens kan dink dat dit ‘n renjaer nogal kan kniehalter wanneer hy ‘n blinde hoogte nader: hou die pad reguit aan en kan ek maar voet in die hoek hou of is daar ‘n draai? En as daar ‘n draai is, is dit na links of regs en hoe skerp is die draai, aan watter kant van die pad moet ek wees om die draai se apeks ten volle te benut?
Moss het die hulp van Denis Jenkinson ingeroep. Jenkinson was so kort mannetjie met rooi hare en ‘n woeste rooi baard. Vir drie maande voor die tyd het die twee die roete noukeurig verken, Jenkinson het breedvoerige aantekeninge gemaak en die baie bladsye notas in ‘n spesiaal vervaardigde aluminiumhouer gesit. Die dag van die wedren het aangebreek en vir ‘n kort tydjie het die Ferraris van Luigi Musso en Eugenio Castelotti (wat sonder navigators gery het) voorgeloop maar beide het meganiese probleme ondervind. Jenkinson het heeltyd uit sy notas aan Moss voorgelees en hulle het die wedren gewen met ‘n gemiddelde snelheid van 160 km/uur, ‘n rekord wat nie oortref is nie. Hierdie snelheid sluit die tyd in wat die kar stilgestaan het om bande om te ruil en brandstof aan te vul.
Na die wedren het Jenkinson besluit om in Italië vakansie te hou. Hy vertel later dat hy eendag middagete in ‘n trattoria in ‘n klein dorpie geniet het en terwyl hy eet luister hy hoe ‘n ou omie in die hoek aan sy vriend vertel van die pas afgelope Mille Miglia. “En weet jy waarom het Stirling Moss die wedren gewen,” sê die omie. “Dis omdat hy ‘n priester by hom in die kar gehad het, ‘n priester met so ‘n lang rooi baard, wat heeltyd aan hom uit die Bybel voorgelees het.”
December 7th, 2015 at 2:14 pm
Wonder mos nou of Moss sy draaie sou gekry het as dit ‘n rooihaar priesteres langs hom was, met Derrida op haar skoot..
Breyten, Moss sou waarskynlik derridium tremens gekry het…
December 7th, 2015 at 6:11 pm
Mnr Breytenbach, u spot lekker (pragtig – o, hoe sien ek die prentjie, uit my nerwe gevlei!). Ek is nie ‘n goeie passassier nie (mens sou dalk inderdaad kon sê ek is ‘n bietjie soos Atropos, “onbuigbaar” oor die “onvermydelike” – al sukkel ek om daaroor te skryf, sien ek net botsings, oftewel wat [logies moet/sou moes] gebeur [het], maar Einstein het al gesê, moenie kyk hoe val die klip nie, kyk na die botsings?!), maar ek ry ook nie graag met Jantuisbly se karretjie nie. (Ek wil maar liewer nie sê wat dít van my maak nie?!).
So het toe op ‘n stadium in my lewe baie duimgery (tagtigerjare van vorige eeu) en beland so toe ook eenkeer in ‘n blinkrooi Posche oppad van Kalkbaai stad toe. Die man trap toe ook so wraggies op daardie petrolpedaal dat ek toe baie vinnig berekeninge met die onberekenbare begin maak (my ogie op die spoedmeter het van 200km/h gepraat) en ek besluit toe om maar eerder stil te bly. Om my stil te HOU daar om die draaie van De Waal Drive, het ek my toe maar ‘n groot bos rooi rose op die agterste sitplek verbeel … Ek het toe nog niks van Derrida se sý liefde vir motors en onweerstaanbare drang om te wil verbysteek geweet nie, soos daar in Derridabase/Circumfession (1993, p5) vertel word:
“The racing of a car is filmed or photographed, always on the verge of having an accident, from one end of J.D.’s work to the other (for example: The Post Card, pp. 17, 26, 43, 60, 115, 162, 174, 200; “Ulysses Gramaphone,” in fine; Mémoires d’Aveugle, p.11).
Dalk het ek sielkundig nog net nooit uit daardie rooi Porsche geklim nie, bedwelm, stomgeslaan? Daar mag dus dalk iets droewigs verbonde aan my wees, maar ek is NIE ‘n jaagduiwel nie. (Terloops, gepraat van spoed, my verhandeling wat ruimskoots meer as normale tyd geneem het om te voltooi, is met baie goeie punte geslaagd verklaar. Ek kan dalk binnekort weer begin duimry, in die figuurlike sin van die woord natuurlik – wie laai nou ‘n vyftigjarige rooikop met ‘n witkop spook op haar rug op!)
“And then I saw Jacques Derrida. He appeared near the front door, stood for a moment, looked at his watch and then, like the White Rabbit, disappeared down what must have been some stairs.” – Gaston, in The Impossible Mourning of Jacques Derrida (2006). Lig en lieflik. Byna soos Botha dit in “Epitaaf” stel:
December 8th, 2015 at 11:46 pm
Me Snyman: veels geluk met die prestasie van die verhandeling! Ek is seker die witkop omie sou trots gewees het op u. (Wie weet, miskien is hy juis in sy noppies waar hy ook mag wees, want dis duidelijk dat hy nog lewe iewers.) Wens ek kon vir u ‘n Porsche gee, maar vandat die omgewingsbewustheid allerhande taboes vir ons opgestel het is mens mos skaam vir die uitspattighede.
Dankie vir die gelukwensinge, Mnr Breytenbach, en veral ook vir (u droom oor) daardie Porche (vir my). Met verbeelding kan mens mos aan enige iets “deelneem sonder om daaraan te behoort” à la versamelingsteorie (Derrida in “The law of the genre”), so ek rits lekker rond in my rooi Porsche – met die witkop omie (sy voete is mos swart, hy was mos ‘n pied noir) op die agterste sitplek, as my backseat driver, ‘n sekere narkotiseur?
“We are all debts owed to Death” – Simonides, in Anne Carson se Economy of the Unlost (1999), p. 80.
Of soos u dit in “Al lê die berge nog so blou” (Brink 2008:516-517) stel: “die ding van muurskrif teen wit pleister / is altyd in ‘n vreemde taal”. Hoe kan dit immers ook anders so met “die notisies gekraam met ewigheid se swier”. Daardie wit haas waarvan Gaston praat doen op ‘n manier niks anders as om sulke “muuskrif”-“notisies” van hierdie “notisies [so] gekraam met ewigheid se swier” aan ou filosofiese tekste vas te kram nie – dit bied vir hom niks anders as blote besondere voor-beelde of demon-s(tr)asies van waartoe die mens in staat en/of oppad is nie. Die liefde vir wysheid, soos die soeke na liefde byvoorbeeld ook, laat mens vreemde dinge aanvang, dit ontspoor jou vieslik, maar juis daarom ook, soos die wit knaagdier dit dan ook altyd baie duidelik probeer maak, ook vreeslik mooi, op voorwaarde jy mooi kyk/lees/skryf: “o donker beminde jou lyf / ‘n mobiele landskaap van die liefde as vrou”.
Ek ontdek onlangs(!) Opperman (Brink 2008:294) se “Sondag van ŉ kind” – waarin ŉ sekere wolhaarstorie, of ŉ storie van ŉ kind wat homself nie wol oor die oë laat trek het nie, vertel word? – en geniet dit te vreeslik:
My vader, moeder, broer en ek
het rape uit die land getrek,
hulle in die spruitjie skoon gewas
en saam gaan eet op klawergras.
Later toe ons by ŉ waenhuis kom
was al die bure saamgedrom,
en by die een vervalle hoek
lees iemand vir ons uit ŉ boek.
Klip na klip word van die muur gerol
tot by ŉ lam met raapwit wol.
Wat (moet) gebeur (noem dit ‘n geskenk, die dood, letterkunde, ‘n geheim, of muurskrif of wat ookal) bly in die laaste instansie altyd “sag en teer” (“gentle”), soos die toekoms, “vreemd aan dreigemente en oorloë, al word dit vir hierdie rede juis ervaar as iets soveel meer te vrese en gevaarlik”, soos ou wit langoor (ja, hy is onder andere ook ‘n esel) met sy swart pote dit in “Psyche – Invention(s) of the Other” stel.
Rits ek darem nou duidelik lekker bedwelmd rond met my mooi rooi Porsche! Dankie nogmaals.
December 9th, 2015 at 4:12 pm
Veels geluk ook van my kant, Maria! Waar kan ons jou verhandeling lees?
Die man met die sneeuhare en swart voete leef – ten minste op die kommentaarbladsye van versindaba (nie die slegste adres nie!)
Geluk Maria. Vir jou en Breyten, daar is ‘n elektriese Porsche op pad, ek is seker hulle sal vir Maria ‘n rooie hê. Hulle moet net daai aaklige wiele se ontwerp verander.
Indien julle nie wil wag nie, Tesla het reeds ‘n elektriese sportmotor op die mark, ek het een sorgvuldig deurgekyk by ‘n motoruitstalling toe ons Juniemaand in Montreal was vir die Kanadese GP.
Indrukwekkend, maar die afwesigheid van sowel die klank as ‘n ratkas – nie vir my nie.
Dankie Engela en Leon. Engela, ek handing die hardebandkopie en CD volgende week by UNISA in – ek weet nie hoe lank dit dan neem om op die internet beskikbaar te kom nie. Ek sal vra en laat weet. Leon, dankie vir jou voorstelle – ek kon die uitspattige geskenk in my kop baie mooi op datum bring (ek ek stem oor daardie wiele – dit is wraggies erg?!). Wroooom, laat ek weg wees – voor iets vanaf die agterste sitplek my dalk weer op ‘n trip sit!