Geskryf deur Matthew Redmond
'Die dyings was vir my te diep,' Dickinson het in 1884 geskryf. Wikimedia Commons
Sedert haar dood in 1886 spook Emily Dickinson ons in baie vorme.
Sy was die voorliefde "klein dooie meisie"Bewonder deur vooraanstaande mans; die wit geklede, alleenstaande spinster wat alleen in haar slaapkamer verdwyn; en, in meer onlangse interpretasies, het die opstandige tiener gebuig om kragstrukture met haar groot genie te breek.
Terwyl die wêreld aanhou om die verwoesting van COVID-19 te verduur, stap 'n ander spook van Dickinson in die gesig. Hierdie een, ongeveer 40 jaar oud, lyk op sy beurt kwesbaar en formidabel, rustig en vorentoe. Sy dra die dooie gewig van krisisse buite haar beheer, maar bly onbeweeglik daardeur.
Dit was tydens die opstel van my proefskrif, wat die betekenis van die ouderdom in Amerika ondersoek, ek die eerste keer teen hierdie Dickinson teëgekom. Sy is sedertdien by my.
Die dieptes van verlies
Die meeste bewonderaars van Dickinson se poësie weet dat sy 'n groot deel van haar volwasse lewe deurgebring het in wat ons noem selfopgelegde opsluiting, wat selde buite die familieplaas in Amherst, Massachusetts, waag. Minder bekend is dit miskien dat die laaste twaalf jaar van haar lewe in 'n byna ewigdurende rou geslaag is.
Dit het begin met die dood van haar vader. Edward Dickinson het 'n besonderse verhouding met Emily, sy middelkind, gehad vir al sy streng kompartement. Wanneer haar oorlewende briewe hom verklaar, "die oudste en vreemdste soort van 'n vreemdeling, 'N mens hoor die liefdevolle ergernis wat met ware toewyding gepaard gaan. Hy is in 1874, weg van die huis, oorlede.
Verlies volg op verlies. Gunsteling korrespondent Samuel Bowles is in 1878 oorlede. Met die afsterwe van Mary Ann Evans, ook bekend as George Eliotin 1880 het Dickinson 'n familiegees verloor - 'n 'sterfling' wat, met haar woorde, 'al onsterflikheid aangewend"Terwyl jy leef. 'N Heel ander verlies was dié van die moeder van Dickinson, Emily Norcross Dickinson, met wie sy 'n groot deel van hul lewensverband min of geen verhouding gehad het nie, maar wat haar dogter op haar sterfbed ten minste ietwat kosbaar geword het. Dit was in 1882, dieselfde jaar wat haar literêre afgod afgeneem het Ralph Waldo Emerson en vroeë mentor Charles Wadsworth.
Die Dickinson-huis in Amherst, Massachusetts. Bettmann via Getty Images
Die volgende jaar was die dood van haar koesterende agtjarige neef, Gilbert, aan tifuskoors. Sy siekte het een van Dickinson se seldsame uitstappies buite die opstal aangespoor. Die jaar daarna het regter Otis Phillips Lord met wie sy agtervolg is die enigste bevestigde romantiese verhouding in haar lewe, het uiteindelik geswig onder 'n siekte van etlike jare en is moeg deur die digter gedoop "ons nuutste Lost. "
Watter invloed het soveel verdriet op die gedagtes van een van Amerika se grootste visioenêre kunstenaars gehad? Haar briewe sê min genoeg. In 1884 skryf sy egter aan mev. Samuel Mack, erken sy eerlik: "Die dyings was te diep vir my, en voordat ek my hart van die een kon verhef, het die ander gekom."
Die woord "diep" is 'n arresterende keuse, waardeur dit klink asof Dickinson verdrink in 'n stapel dooie geliefdes. Elke keer as sy opdaag, word nog 'n liggaam tot die groot massa gevoeg.
Dit is kenmerkend van Dickinson. As haar verbeelding nie van die breedte visualiseer nie, floreer dit op diepte. Van die mees aangrypende beelde in haar poësie is hope dinge wat nie opgestapel kan word nie: donderweer, berge, wind. Tydens die Burgeroorlog gebruik sy dieselfde tegniek om die heldhaftige en vreeslike opoffering van soldate voor te stel:
In die beskrywing van haar meer persoonlike verliese in die 1870's, lyk dit asof Dickinson hom voorstel dat nog 'n hoop menslike lyke voor haar oë opkom. Of miskien is dit dieselfde stapel, het haar geliefdes by die dooie troepe gevoeg wie se lot sy aan die einde van haar eie lewe bepeins. In hierdie lig gesien, lyk die "Dyings" nie net te diep nie, maar ondeurgrondelik.
Ten tyde van hierdie skrywe is die stapel lewens wat ons lewens oorskadu is 800,000 diep en dieper deur die uur. Die beeldmateriaal van Dickinson wys hoe graag sy sou verstaan ​​wat ons kan voel, verdwerg deur 'n berg van sterflikheid wat nie ophou groei het nie. Dieselfde woede, uitputting en gevoel van futiliteit was haar konstante metgeselle in die latere lewe.
Gelukkig het sy ander metgeselle gehad. Soos onlangse studies het getoon dat Dickinson die beste soort sosiale netwerker was, met diepgaande generatiewe verhoudings deur korrespondensie van die familieplaas. Alhoewel haar poëtiese produksie teen die einde van haar lewe sterk verminder het, hou sy nooit op nie, en die aanbiedings daarvan bevat enkele van haar rykste meditasies oor sterfte, lyding en verlossing.
Hierdie woorde weerklink in die huidige krisis waartydens die beskerming van die 'daaglikse gees' 'n voltydse werk geword het. Nuusberigte, met hul opgedateerde dodetal, erodeer ons intellektuele en geestelike grondslae. Alles lyk verlore.
Maar as spanning en smart in hierdie gedig tasbaar is, dan is moed ook. Die eensame spreker van Dickinson kies om uit te druk wat sy gevoel het, om die verlieslas wat die lewe op haar geplaas het, te meet en aan te teken. Geloof, sodra dit verbande is, kan genees. En hoewel niemand nog ooit dapper genoeg was om die dieper "Bewussyn" wat soveel sterftes in die menslike gees blootstel, te konfronteer nie, sal die spreker dit nie self uitsluit nie. Daar is nog ruimte in hierdie beskeie wêreld vir die soort visioenêre ervaring waaruit die hoop nie net voortkom nie, maar ook floreer.
Dickinson het in die skaduwee van die dood gelewe en het die lewe verruk. Dit maak haar net soveel as 'n held van ons tyd.
Matthew Redmond, Ph.D. Kandidaat, Departement Engels, Stanford Universiteit
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Dood en sterf > Om weer te reïnkarneer of nie te reïnkarneer nie: honde, mense en bewussyn