Wat die 'social gospel'-beskuldiging betref, kan God nie uitgeskakel word in die gesprek tussen God en mens nie. Anders is dit humanisme. Die mens kan ook nie uitgeskakel word nie. Anders voer God net 'n monoloog. In die eksistensiale teologie is God en die mens-in-konteks die twee gespreksgenote. Hierdie teologie verstaan hoe die konteks die mens se gesprek met God beïnvloed. Die filosofie help om taal te gee vir die geloofsgesprek.
Die evangelikaalse beweging het in die Protestantse wêreld ontstaan (kyk Roger Olson 2013:550). Hulle Bybelgebruik is reglynig en letterlik en die fokus is op 'n persoonlike verhouding met God. Dit hou nie van kritiese teologie nie. Hierdie tradisie se neiging is om nie by sosiale kwessies betrokke te raak nie, maar op te gaan in 'n persoonlike geloofsverhouding. In plaas van die ampte gebruik hulle korporatiewe leierskapsmodelle. In sy hiperkritiese oordeel van so 'n 'postmoderne Protestantisme' beskryf David Wells (2008:25-58) in sy boek met die titel van 'n hoofstuk ' Christianity for sale' hierdie ontluikende versus tradisionele kerk-wees met 'n titel gevul met sarkasme: 'Thank you, corporate America' (Wells 2008:25).
Die term 'kritiese realisme' dui op 'n teologie wat bewustelik en krities (dus nie naïef nie) binne die konteks (realiteit) beoefen word. Sommige vrees dat in hierdie denke die teologie so relevant vir die konteks gemaak wil word dat dit nie die prys wat daarvoor betaal word, verdiskonteer nie. Hulle is bang dat die kerk uitverkoop sal word aan 'die postmoderne filosofie'.