Jules Breton Realistiese skilder - Realistiese Kunstenaar - 2020
As een van die primêre skilders van boertemas in die negentiende eeu, en 'n kunstenaar wat sterk beïnvloed is deur sy eie inheemse tradisies uit Noord-Frankryk, het Jules Breton se * reputasie teen dié van Eugène Delacroix of Jean-Dominique Ingres ten tyde van sy dood in 1906 .
Sedertdien, na 'n lang tydperk van relatiewe duisterheid, het Breton teruggekeer na groot voordeel; Hy word nou beskou as 'n primêre skilder van die daaglikse lewe met 'n inherente en aansienlike begrip van die ou meesters van die Italiaanse renaissance, veral RafaEl. Die laasgenoemde kunstenaars het die Bretonse mode 'n hoogs idealistiese weergawe van boere-skoonheid gehelp. Deur die agtergrond van Breton te ondersoek, sal dit moontlik wees om te verstaan ​​hoe hy as kunstenaar ontwikkel het. Jules Adolphe Aime Louis Breton (1 Mei 1827 - 5 Julie 1906) was 'n 19de-eeuse Franse realistiese skilder. Sy skilderye word swaar beïnvloed deur die Franse platteland en sy opname van tradisionele skilderkuns het gehelp om Jules Breton een van die primêre senders van die skoonheid en idilliese visie van landelike bestaan ​​te maak. Breton is gebore in Courrières, 'n klein Pas-de-Calais dorp . Sy pa, Marie-Louis Breton, het grond vir 'n ryk grondeienaar onder toesig. Sy ma het gesterf toe Jules 4 was en hy is opgevoed deur sy pa. Ander familielede wat in dieselfde huis gewoon het, was sy ouma van ouma en sy oom Boniface Breton. 'N Eerbied vir tradisie, 'n liefde van die land en sy geboortegebied het sy hele lewe deur sy kuns gebly en die kunstenaar baie tonele vir sy Salon-komposisies voorsien.
Sy eerste artistieke opleiding was nie ver van Courrières by die Kollege St Bertin naby Saint-Omer nie. Hy ontmoet die skilder Félix De Vigne in 1842, wat deur sy jeugdige talent beïndruk het, sy gesin oorreed om hom te laat studeer. Breton vertrek na Gent in 1843, waar hy voortgegaan het met kuns aan die Akademie vir Beeldende Kunste saam met de Vigne en die skilder Hendrik Van der Haert. In 1846 het Breton na Antwerpen verhuis waar hy lesse saam met Egide Charles Gustave Wappers geneem het. die werke van die Vlaamse meesters. In 1847 vertrek hy na Parys waar hy sy artistieke opleiding by die École des Beaux-Arrts wou volmaak. In Parys het hy in die ateljee van die Michel Martin Drolling gestudeer. Hy het ontmoet en vriende geword met verskeie Realistiese skilders, waaronder François Bonvin en Gustave Brion en sy vroeë inskrywings by die Parys Salon het hul invloed weerspieël. Sy eerste pogings was in historiese vakke: Sint-Piat-prediking in Gallië het toe onder die invloed van die revolusie van 1848 hy ellende en wanhoop verteenwoordig. Die Salon het in 1849 en Honger sy skildery Misery and Despair vertoon in 1850-51.
Albei skilderye is sedertdien vernietig. Nadat Honger suksesvol in Brussel en Gent getoon is, het Brittanje na België verhuis waar hy sy toekomstige vrou, Elodie, ontmoet het. Elodie was die dogter van sy vroeë onderwyser Félix de Vigne.
In 1852 het Breton teruggekeer na Frankryk. Maar hy het ontdek dat hy nie gebore is as 'n historiese skilder nie, en hy het teruggekeer na die herinneringe van die natuur en van die land wat hom in die vroeë jeug beïndruk het.
In 1853 het hy 'Return of the Reapers', die eerste van talle landelike boesentone, uitgestal deur die werke van die Switserse skilder Louis Leopold Robert. Brittonië se belangstelling in boerbeelde was vantevore goed gevestig en wat hy vandag die bekendste is. In 1854 keer hy terug na die dorpie Courrières waar hy gevestig het. Hy het The Gleaners begin, 'n werk wat geïnspireer is deur seisoenale veldwerk en die lot van die minder gelukkiges wat oorgebly het om te versamel wat ná die oes in die veld gebly het.
Die Gleaners het 'n derde klas medalje ontvang, wat Brittanje se loopbaan geloods het.
Hy het opdragte van die staat ontvang en baie van sy werke is deur die Franse kunsadministrasie gekoop en na provinsiale museums gestuur.
Sy 1857 skildery van die Koring, Artois is dieselfde jaar by die Salon uitgestal en 'n tweede klasmedalje gewen. Breton het in 1858 met Elodie de Vigne getrou.
Hy het gedurende die 1870's en in die 1880's en 1890's voortgegaan en sy reputasie het gegroei. Sy poëtiese weergawes van enkelboer-vroulike figure in 'n landskap wat teen die opkomende son staan, bly baie gewild, veral in die Verenigde State.
Sedert sy werke so gewild was, het Breton dikwels kopieë van sommige van sy beelde geproduseer.
Hy was uiters gewild in sy eie tyd en het talle komposisies by die Salons vertoon wat wyd beskikbaar was as gravures.
Hy was een van die bekendste skilders van sy tyd in Frankryk, sowel as Engeland en die Verenigde State. In 1880 het Vincent van Gogh 85 myl na Courrières geloop om 'n besoek aan Breton te besoek, wat hy baie bewonder het, maar teruggedraai het, deur die hoë muur van Breton afgestoot. In 1886 is Breton verkies tot 'n lid van die Institut de France by die dood van Baudry.
In 1889 word hy bevelhebber van die Legioen van Eer, en in 1899 buitelandse lid van die Royal Academy of London.
Sy broer Emile, 'n argitek deur opleiding, en sy dogter Virginie was ook skilders.
Hy het ook verskeie boeke geskryf, en was 'n erkende skrywer wat 'n volume gedigte gepubliseer het (Jeanne) en verskeie uitgawes van prosa het betrekking op sy lewe as kunstenaar en die lewens van ander kunstenaars wat hy persoonlik geken het; onder hulle Les Champs et la mer (1876), Nos peintres du siècle (1900), Delphine Bernard (1902), en La Peinture (1904). Breton is op 5 Julie 1906 in Parys dood. Breton was in wese 'n skilder van die rustieke lewe, veral in die provinsie Artois. Hy het net drie keer vir kort uitstappies gesluit: in 1864 na Provence en in 1865 en 1873 na Bretagne, waarvandaan hy afgelei van sy gelukkigste studies van godsdienstige tonele. Sy talle vakke kan in vier klasse verdeel word: arbeid, rus, landelike feeste en godsdienstige feeste. Onder sy meer belangrike werke kan die naam Women Gleaning, en The Day after St Sebastian's Day (1855), wat hom 'n derde klas medalje opgedoen het; Seën die Fields (1857), 'n tweede klas medalje; Die oprig van 'n Golgota (1859), nou in die Lille-galery; Die terugkeer van die Gleaners (1859), nou in Luxemburg; Aand en Vroue Onkruid (1861), 'n eersteklas medalje; Oupa se Verjaarsdag (1862); Die sluit van die dag (1865); Oes (1867); Aartappelversamelaars (1868); 'N Pardon, Brittany (1869); Die Fontein (1872), medalje van eer; Die Bonfires van St John (1875); Vroue wat nette (1876) herstel, in die Douai-museum; 'N Gleaner (1877), Luxemburg; Aand, Finistère (1881); Die Lied van die Lerki (1884); The Last Sunbeam (1885); Die Herder Ster (1887); The Call Home (1889); The Last Gleanings (1895); Versamel Papavers (1897); Die alarmskreeu (1899); Twilight Glory (1900). Willa Cather se roman Die Lied van die Lark neem sy naam uit Breton se skildery.
Louis Aime Aldolphe Jules Breton (Pas-de-Calais, 1 º Maggio 1827 - Parigi, 5 Luglio 1906) Die stato un pittore en poeta Francese.Breton is een van die Courrières, die Piccolo Villaggio del Pas-de-Calais, Suo Padre, Marie-Louis Breton, die mezzadro di ricco proprietario terriero.
Dit is 'n wonderlike manier om Jules 'n kwaaddoener te maak vir die hele wêreld. Nella sua infanzia verkry 'n goeie naam onder die naam, die tradisie, die godsdienste en die hoofrolle.
Dit is 'n goeie plek om die Saint-Bertin-universiteit te ontmoet, die Saint Omer Poi al Collegio Reale di Douai.
Kompon il suo apprendistato con Felix die Vigne a Gand e con Gustave Wappers n Anversa in Belgio, poi continuò la sua formazione a Parigi, Seguendo il corso di Ingres e di Horace Vernet.
In 1858 het Elodie de Vigne, Figlia di Felix de Vigne.
La coppia ha una figlia, Virginie Demont-Breton, nata nel 1859 en die geskenk van die wederkoms van die duiwel.
Nel 1886, Breton, die statuut van die Institut de France alla morte di Baudry. Nel 1889 is 'n stato nominato comandante della Legione d'Onore e nel 1899 membro straniero della Royal Academy di Londra.Morì nel 1906. In 'n Parigi, al cimitero di Montparnasse, nie lontano dal suo amico Leconte die Lisle.
Jules Breton is 'n seun van Jules-Louis Breton (1872-1940), deputato e senatore da Cher, minister van sosiale vennote en repubblicano-socialista nel 1916-1917 en 1920-1921, fondate van Salone della Casa Ideale (1923). Die formazione accademica, realista en naturalista, Jules Breton, is 'n stato van die primêre illustrasies van die rustieke, soprattutto nella provincia di Artois. Ek het vroeër in 18iano getuig van al 1848, wat nie altyd vir sosiale en politieke politici is nie.
Daar is 'n belangrike rol in die ontwikkeling van die bedryf, en dit is 'n belangrike rol in die ontwikkeling van alle aspekte van die ontwikkeling en die ontwikkeling van die kulturele en ekonomiese aspekte van die mense. Poetico Tinto di pessimismo di Millet is 'n stilswyende vertoning van 'n gesonde figuur wat vyf maande lank in die verlede plaasgevind het.
Dal momento che le sue opere erano così popolari, Breton spesso vervaardig numerose copie di alcuni suoi quadri. E 'stato uno dei più noti pittori del suo tempo in Francia, in Inghilterra e negli Stati Uniti, vincendo numerosi riconoscimenti ai vari Saloni dove espose. Tra am su Ammiratori vi era anche Vincent van Gogh.