Dominee Laurie Gaum, Son en die sielkundige - doen mense sulke dinge aan mekaar?
Willie Knoetze skryf hy is erg omgekrap:
Oukei - ek bieg. Ek het 'n kopie van Son gekoop.
Dus, indien winsbejag die enigste mikpunt van hierdie publikasie is, applous. Wat ook al die etiese implikasies van hul optrede - hulle maak geld.
Maar ek skryf nie om die waarde/waardigheid van bogenoemde dagblad te bespreek nie. Nee, wat my toetsbord so angstig aan die klik het, is my verbasing oor die openbare wasgoed-wassery van ene Douw Wessels. (Verwys: "Double Life van Dominee": Son, 1 April 2005.)
Hoe regverdig hierdie praktiserende sielkundige sy gedrag? En hiermee bedoel ek: hoe hy na 'n dagblad toe hardloop met sy sensasiebelaaide rugstekery. Of wat hy te s� het nou waar is of nie, skeel my niks. Maar dat hy 'n gefaalde verhouding as 'n voorbladartikel gaan smous het! Jissie, dis mos nie hoe dit werk nie. En om die betrokke eks dan nog uit die kas te ruk, met die hoop dat 'n derde party meegesleur sal word? Erg professioneel.
Is daar nie gedragskodes (bo en behalwe common sense) wat hier oortree word nie? Indien nie in sielkundige praktyk nie, tog sekerlik tussen ons? Ek het al geleer dat al "Ouma se kinders" nie noodwendig wil saamstaan as dit by pride-optogte kom nie, maar om mekaar in die openbaar met modder te gooi? Iewers behoort daar darem sekerlik 'n lyn getrek te wees!
Ek self is nie Sneeuwitjie nie - gee dit my psigiater die reg om my skandes te publiseer? Nog erger, beteken dit dat ek my vorige liefde via die pers uit die kas kan ruk en slegs� soos ek lus het?
Dalk moet hierdie kopdokter liewer die praktyk sluit en iewers gaan bossies uittrek. Hierdie klas terapeut het niemand nodig nie - nog minder as minnaar.
Sterkte, Laurie - jou regspan gaan 'n fees h�.
LitNet: 05 April 2005