Gedagtes oor God - Dr. Piet Muller
Gedagtes oor God...
Deur Dr. Piet Muller op 1 Maart 2020
(Uittreksel uit: Op Pad met God – 'n mite of 'n metafoor?)
Willis Harman skryf in sy boek Higher Creativity van 'n eksperiment wat in die jare dertig van die vorige eeu met rotte gedoen is. Laboratoriumrotte is onder water vrygestel en moes dan 'n uitweg vind voordat hulle verdrink. Hul eerste instink was om na 'n lig te swem wat aan die een kant aangebring is, maar waar daar geen uitgang was nie. Daarna moes hulle weer die onbekende in om 'n uitweg te soek, terwyl noukeurig tyd gehou word van hoe lank hulle neem om die taak te voltooi.
Soos verwag kon word het die rotte elke keer wat hulle in die water geplaas word, die taak vinniger uitgevoer. Maar wat navorsers nie verwag het nie is dat toe hul nageslag aan dieselfde eksperiment blootgestel is, hulle dit net so vinnig gedoen het as die geoefende rotte. Boonop het elke opvolgende geslag begin waar die vorige geslag opgehou het, totdat die punt bereik is dat enkele rotte dadelik na die uitgang geswem het, hoewel hulle nie vooraf kon weet waar dit was nie.
Nog merkwaardiger was dat toe die eksperiment in Australië en Skotland herhaal is, die eerste geslag rotte dit net so vinnig gedoen het as die laaste geslag Amerikaanse rotte. Die enigste manier waarop hierdie verskynsel verklaar kon word is dat die rotte, hoewel hulle oor groot afstande van mekaar geskei was, op die een of ander manier van mekaar geleer het. Volgens die materialistiese wetenskap is dit egter "onmoontlik."
'n Paar dekades later sou die briljante en veelbekroonde bioloog van Cambridge, Rupert Sheldrake, 'n hipotese vir hierdie verskynsel ontwikkel wat hy "morfiese resonansie" genoem het, van die Grieks vir vorm of struktuur. Hiervolgens het elke vorm en struktuur in die skepping 'n eie geheue en gesamentlik is daar vir elke groep 'n kollektiewe geheue of onbewuste. "Resonansie" omdat die ervaring van 'n individu in 'n groep kan resoneer met al die ander lede van daardie groep, hoe ver hulle ook al van mekaar is.
Hierdie verskynsel kom voor vanaf die anorganiese terrein, en selfs vanaf mikrobes en virusse en die eenvoudigste eensellige wesens, tot by komplekse samestellings en biologiese organismes.
Hy verduidelik dat dit berug moeilik is om 'n nuwe chemiese samestelling wat in die laboratorium ontwikkel is te laat kristalliseer. Dit duur dikwels weke en maande. Maar wanneer die eerste kristalle gevorm is, begin dit al makliker word om nuwe oplossing te laat kristallliseer – ook in ander laboratoriums.
Sheldrake se "morfiese resonansie" verklaar ook waarom rotte wat 'n nuwe vaardigheid in een laboratorium aanleer, die prestasie van rotte in 'n ander laboratorium gunstig kan beïnvloed.
Hy glo ook dat DNS nie alles kan verklaar wat mense en diere van mekaar erf nie, aangesien ons DNS slegs die proteïenstruktuur van die liggaam bepaal. Talle kwaliteite 'erf' ons deur middel van ons familie of kultuurgroep se kollektiewe geheue.
In sy boek The Science Delusion (waarvan die titel 'n duidelike parodie is op sy medewetenskaplike, Sam Harris, se boek The God Delusion) verwys hy na die grondbeginsels waarop die materialistiese wetenskap berus:
Die natuur is meganies en werk soos 'n masjien
Materie is sonder bewussyn
Die natuur werk volgens vaste wette
Die hoeveelheid materie en energie bly altyd konstant
Die natuur het geen doelstelling nie
Biologiese oorerflikheid is materieel
Geheue word in die brein bewaar.
Psigiese verskynsels is onmoontlik
Die meganistiese mediese wetenskap is die enigste soort wat kan werk.
In sy kritiek op hierdie uitgangspunte wys hy daarop at dit in baie gevalle berus op verouderde beginsels en beweer hy dat die materialistiese wetenskap 'n groot probleem daarmee het dat die mens 'n bewussyn het. Na al die eeue bestaan daar gevolglik nog net een hipotese oor hoe bewussyn op sellulêre vlak ontstaan en dit is dié van Hamerhoff en Penrose, twee wetenskaplikes wat glo dat geheue nie-lokaal is.
Sheldrake het ook 'n beswaar daarteen dat van natuur-wette gepraat word, want as 'n mens die analogie wil gebruik van menslike wette, moet 'n mens ook erken dat wette verander soos wat samelewings verander. Aangesien die universum steeds aan die verander is, is sy "wette" eintlik konvensies, wat ook kan verander soos wat fisiese omstandighede verander.
Hy wys daarop dat die fisika groot moeite ondervind om te verklaar waarom die spoed van lig vanaf 1928 tot 1948 afgeneem het en sedertdien weer begin styg het.
Die "Groot Onveranderlike" (uitgedruk as G) is die aarde se swaartekrag wat gereeld klein variasies toon, sodat 'n internasionale komitee sowat elke tien jaar saam besluit op wat die aanvaarbare lesing is.
Dat die heelal se hoeveelheid massa en energie konstant bly is volgens Sheldrake, sedert die 1960's nie meer aanvaarbaar nie, aangesien die hipotese van die oerknal toe ontwikkel is. Hiervolgens het alles in een groot ontploffing uit "niks" ontstaan en is die heelal sedertdien nog steeds besig om uit te brei en groter te word.
Sheldrake se opvatting van 'n kollektiewe geheue vir elke spesie klop met die diepste oortuigings van mense sedert die begin van die geskiedenis, sowel as met die bevindinge van die moderne dieptesielkunde. Dit is ook van kardinale belang vir die verstaan van gebed.