New York Bar bedien swak drankies vir dames, dit gaan sleg - Skemerkelkresepte, spiritualieë en plaaslike kroeë - 2022
'N Restaurant in Brooklyn bied swakker drankies aan vir vroue. Raai hoeveel haat dit almal?
Kyk na al hierdie vroue wat besluit het om elders te drink!
In Brooklyn het 'n Clinton Hill -restaurant genaamd Los Pollitos III 'n "sy en haar" drankiespyskaart bekendgestel, waar die mans se drank 'n hoër alkoholinhoud bevat en die opsies "vir dames" minder bevat.
Volgens restaurantbestuurder Marcos Merino, wat die nuwe spyskaart ontwerp het, was die besluit om die drankies van vroue af te water, bedoel om 'mense te laat lag' en moes kliënte 'daarmee pret hê'.
Die kroegman Leo Vasquez het aan DNA Info verduidelik: 'Almal kan alles bestel, maar dames hou dikwels nie daarvan om die sterkste te hê nie, so hierdie spyskaart is vir hulle.'
Dus, met al die aangename en heerlike geslagswanbalans aan die gang, dink ek dat ek hierdie een sal uitskakel, sodat ek my nie te veel inspan en die dampe kry nie.
Ek laat dit aan Twitter oor om te wys hoe die spyskaartverandering verloop:
Ligter drankies "vir dames"? Nee dankie. "@MegRobertson: Brooklyn -restaurant bied swakker drankies 'vir dames' http://t.co/rTdKTst19B"
- Alexandra Farrington (@trampabroad) 5 Junie 2014
1. Dit is dom. 2. Dit moedig mans aan om nog meer dom te word. Konsensus? Onnosel. http://t.co/RZ1NsZm3wd via @NYDailyNews
- Gina Rizzo (@GinaRizzo1) 5 Junie 2014
'N Clinton Hill -restaurant het 'n swakker spyskaart vir vroue. Op die dameskieslys: wyn, baileys en 'net 'n half-a-rufie, met limonade bedek'
- Ser Janet Manley (@janetmanley) 5 Junie 2014
Dit is persoonlik aanstootlik op soveel vlakke: Los Pollitos III bied drank -spyskaart 'His' en 'Hers' aan (via @DNAinfo) http://t.co/eYgeGe66Er
- Andra (@pandramonium) 5 Junie 2014
Sal NIE na Los pollitos III gaan in #clintonhill #brooklyn #mexican #food #sexist #dontmesswithmymargs
- GRETE (@AllOfThePizza) 4 Junie 2014
#Brooklyn Restaurant het #SwakDrankies 4Ladies http://t.co/engW83uy9n via @EaterNY #LadiesBeware #MethinksTheyDothProtect2Mooie #LosPollitosIII
- didi (@didinyc) 4 Junie 2014
-Tros idiote- | 'N Restaurant genaamd "Los Pollitos III" in #NY het aparte cocktail -spyskaarte vir mans en vroue geskep: http://t.co/96gZajL5y6
- Kasbrika Velásquez (@kasbrika) 4 Junie 2014
Norwegian oortref hulself regtig met hul Noorse drankmenu's, hulle het soveel verskillende spyskaarte op hul groter skepe, dat u dit moeilik sal vind om te besluit watter u gunsteling kroeg is. My persoonlike ervaring met Norwegian Drinks was nogal teleurstellend, die meeste drankies wat ek bestel het, was swak, en hulle gebruik baie goedkoop drank vir hul huisdrankies. Dit is iets wat ek by geen ander vaartuig beleef het nie. Dit gesê, die Noorse dranklyste is baie goed, en dit bied 'n groot verskeidenheid drankies vir almal om te beleef. Nadat u hierdie bladsy bekyk het, behoort u 'n goeie idee te hê of die Noorse drankpakket goed is vir u of nie.
Noorse nie-alkoholiese drankies en hul spesiale koffie.
Noorse drankpakkies se pryse.
Wat is ingesluit in die uiteindelike drankpakket van Norwegian? Dit is 2014 inligting.
Sterk drank is nie net vir mans nie
Dit gaan eintlik al jare aan. Toe ek op die universiteit was en saam met my groot voetbalspeler uitgegaan het, het ons drankies bestel, en elke keer het ek die ysige piña colada bedien met die pienk papier sambreel wat hy bestel het, en hy sou bedien word die stoere ou Scotch-rocks wat myne was.
Spoel vorentoe, kyk hierdie eeue later, en ons is, is my vertel, te midde van 'n skemerkelkrevolusie. Vergeet die drupende daiquiri -blenders op elke kroeg wat deel was van die klankbaan van drink in die 1970's. Nou kyk die arme kroegmanne hoe hulle bestelstrokies ophoop terwyl hulle muntblare in mortiere met stamper deurmekaar krap, en bid dat iemand moet inkom en 'n knop bestel. Die hele spyskaarte is bedoel vir drankies wat uit soveel komponente bestaan, en dit lyk soos die vloeibare ekwivalent van resepte uit "The Silver Palate Cookbook": laat drie bestanddele uit die meeste daarvan, en dit sal net so goed wees.
Alhoewel ek nog steeds gereeld Scotch drink, het ek op 'n stadium oorgegaan na Maker's Mark bourbon. Deesdae bestel ek dit in 'n lang glas om te verseker dat die verhouding van drank tot koeldrank my die kans gee om by die voorgereg uit te kom sonder om uit my stoel te val. Maar onder sommige manlike kroegmanne het ek meer as 'n tikkie oorblywende weerstand opgemerk teen die idee dat die wyfie van die spesie sterk drank kan drink, versier deur grenadine of stukke oksiderende pynappel.
'N Paar weke gelede het ek by die kroeg by Lombardi gaan sit vir die onvermydelike tafel, wag vir een van die sublieme pizzas en bestel my drankie. My man het dieselfde bestel. Ek kyk hoe die kroegman twee lang glase met ys vul. Hy gooi bourbon in die eerste glas, 'n gesonde hoeveelheid, en gooi 'n bietjie koeldrank bo -oor. In die tweede glas gooi hy die bourbon en soda gelyktydig en gee dit die kleur van 'n swak gemmerbier. Raai watter een was myne?
Ek het dit teruggegee. 'Kan u nog 'n bourbon daarin sit, asseblief?' Vra ek en sukkel om beleefd te bly. Sukkel hy terug, doen hy presies dit.
'N Paar weke tevore het ek geëet by Blue Smoke, die braairestaurant met 'n indrukwekkende lys bourbons en 'n nog meer indrukwekkende voorgereg wat hulle aanvul, gekapte eiers en die romerige bloukaas en spekdip met tuisgemaakte aartappels chips is slegs twee daarvan. By 'n tafel gesit, was ek 'n geslagsblinde klant wat die kroegman betref. Maar toe die skinkbord met drankies kom, besef ek dat twee mans aan tafel dieselfde bestel het as ek, Maker's Mark in 'n lang glas met koeldrank. Die kelner was manlik, en die drankie wat die ligste van kleur was, is aan my bedien.
Ek het 'n bestuurder ontbied en die teenstrydigheid daarop gewys. Hy was baie jammer, die drank was reg en almal het lekker gekuier. Maar dit het my begin aandag gee. Uiteraard het 'n restaurant 'n groot belang daarin om u te laat drink. As u te vinnig oorweldig word, geld die rekening. Ek verstaan. Maar 'n te swak drankie, en die ete ontbrand nie. Niemand raak in die gees nie, begeer die groot bottel wyn of die aromatiese, maar erg duur biefstuk vir twee wat so goed lyk by die volgende tafel. Jy is te besig om met 'n kelner af te waai om 'n tweede drankie te drink, want die eerste drink nie.
Toe ek sien dat my drankies deur vroue gemaak word, was die verskil egter merkbaar. By Prune, die East Village -restaurant van Gabrielle Hamilton, is die personeel hoofsaaklik vroulik. Ek het 'n glas bourbon en ys bedien, driekwart vol, met 'n klein botteltjie koeldrank aan die kant sodat ek self kon besluit hoeveel ek wil hê. Op daardie spesifieke aand het die drankie tot by die voorgereg geduur. Maar moenie bekommerd wees nie. Ons het nog wyn bestel. Die rekening was veilig.
By La Mirabelle, die gesellige Franse bistro in die Wes -86ste plek in Columbuslaan, wat 'n terugslag is na die ou wêreld -plekke wat vroeër die Wes -40's en 50's gevul het, soos À la Fourchette en La Grillade, maak ek altyd 'n punt daarvan om in te sit Danielle Ruperti se stasie. Sy was al dekades lank 'n kelnerin daar, sy het al die foto's op die mure geverf, en as u haar op die regte aand kry, kom sy na u tafel en sing 'n uitklophou van "La Vie en Rose." En as hierdie meisie 'n drankie gooi, is die lewe inderdaad rooskleurig.
So verenig, vroue van New York! Om te sê met suinig manne, crème de cassis en pienk sambrele, veral! Geluk!
As die dollar net sterker was
DIE droom om in 'n Toskaanse villa of 'n strandhuis in Costa Rica terug te trek, hang byna altyd af van hoe om daarvoor te betaal, maar selde beplan grys uitgewekenes goed vir 'n ander sakboekuitgawe: die waarde van die Amerikaanse dollar.
Die afname daarvan het daartoe gelei dat Amerikaanse afgetredenes wat in die buiteland woon, baie luukshede prysgegee het wat hulle in die eerste plek oorsee aangetrek het. Terselfdertyd dink baba -boomers oorweeg om permanent na die buiteland te verhuis, as hulle nie hul beste keuses uitskakel nie, bloot as gevolg van die wisselkoers.
"Mense kies gereeld waar hulle gaan aftree op grond van plekke waarvan hulle hou met vakansie," sê Hugh Bromma, uitvoerende hoof van Entrust Administration, 'n finansiëledienstefirma wat pensioenarisse in die buiteland bedien. 'Maar om in 'n Marriott te woon, is nie dieselfde as om daar te woon nie.'
Mnr. Bromma het onlangs 'n lesing in Atlanta gehou vir 'n groep voornemende afgetredenes wat dit oorweeg om na die buiteland te verhuis. 'Ek dink ek het elkeen van hulle gepraat om nêrens heen te gaan nie,' het hy gesê. Gegewe die toestand van die Amerikaanse ekonomie en die waarde van die dollar, 'moet u 'n dwingende rede hê om nou na 'n ander land terug te trek.'
Die Amerikaanse regering volg nie waar Amerikaners oorsee aftree of selfs hoeveel nie. Maar in byna elke wêrelddeel word afgetredenes uit die Verenigde State geknyp. In die besonder is Europa toenemend buite perke vir pensioenarisse as gevolg van die aanhoudende daling van die dollar teenoor die euro. Net sedert die begin van die jaar het die waarde van die dollar 7 persent teen die euro geërodeer.
Claire Larson begin die pyn voel. Toe mev. Larson en haar man in 1989 grond in Portugal, naby Faro, gekoop het, het hulle min gedink aan die wisselkoers. 'Ons wou net na die ander kant van die Atlantiese Oseaan gaan,' het sy gesê.
'N Paar jaar later het hulle 'n huis op die grond gebou en daar in 1996 afgetree uit New York.' , gesê.
Sy het haar uitgawes verminder, meestal op reis elders in Europa, die enigste aktiwiteit wat haar aanvanklik na Portugal aangetrek het. Sy ry ook minder, en die gas loop byna gelykstaande aan $ 7 per liter. 'Ek bly baie meer tuis, maar ten minste word betaal vir die huis,' het sy gesê.
Mev Larson gaan selfs uit haar pad om geld te spaar. (Haar man is intussen oorlede.) Sy het na Duitsland gereis om 'n knieoperasie te ondergaan. Deur die prosedure daar uit te voer, het sy die koste gehalveer as gevolg van laer doktersgeld.
Gesondheidsorg is 'n item wat afgetredenes in die buiteland baie tref. Oor die algemeen moet hulle self sulke koste betaal. Medicare dek gewoonlik nie pasiënte buite die Verenigde State nie, en Amerikaanse versekeringsmaatskappye strek oor die algemeen nie dekking oorsee nie.
"Amerikaners dink dat gesondheidsorg oral in die VSA goedkoop is," sê Daniel Prescher, uitgewer van International Living, 'n maandblad wat fokus op die buiteland. 'Ja, dit is goedkoper, maar as u dit gereeld as inwoner in 'n vreemde land nodig het, is dit iets waarvoor u nog steeds moet beplan as deel van u begroting.'
Die beplanning vir 'n pensioen in die buiteland is egter moeilik as geldeenhede oor 'n paar jaar geweldig kan wissel. Terwyl toeriste wat in die buiteland reis, dikwels hul reisprogramme kan aanpas om 'n daling in die dollar te balanseer, is dit nie so eenvoudig vir mense wat die res van hul lewe in die buiteland wil deurbring nie.
"Ek raai mense aan om ongeveer vyf jaar voor die tyd hul pensioen te beplan," het mnr. Bromma gesê en toegegee dat as iemand vyf jaar gelede van plan was om na Europa af te tree, "hulle lewenskoste ongeveer 50 persent hoër sou wees net op die waarde van die dollar. "
Leo en Linda Keller is in daardie situasie. Die egpaar, van Boston, het ses jaar gelede grond in die suide van Spanje gekoop, met die doel om 'n huis te bou wanneer hulle volgende jaar aftree. Maar nou dink meneer Keller na en is op soek na grond in Sentraal -Amerika.
'Dit lyk nie asof die euro ooit sal daal nie,' het mnr. Keller (62) gesê.
Om te vergoed vir die dalende dollar, stel Prescher van International Living voor om 'n plek met 'n laer lewenskoste te kies as in die Verenigde State. 'As die lewenskoste baie laer is as wat u in die VSA gewoond is, verg dit regtig 'n groot daling in die dollar om 'n werklike verskil te maak,' het hy gesê.
Dan Neuschwanger (63) en sy vrou, Carol (62), het hul soeke na 'n aftreeoord in Latyns -Amerika gefokus vanweë die lae lewenskoste. Vir eers huur hulle 'n huis in Costa Rica. Hulle was die vroeë deel van verlede jaar in Nicaragua en beplan om volgende jaar na Panama te verhuis.
'Ons leef uit 'n tas,' het mnr. Neuschwanger gesê. 'Ons het nog nie die plek gevind waar ons ons wil vestig nie.'
Alhoewel die dollar 4 persent gedaal het teenoor Costa Rica se kolon sedert hulle daarheen verhuis het, het mnr. Neuschwanger gesê "dit is nie so opvallend in die daaglikse lewe nie." En in vergelyking met hul laaste huis in Colorado, "is alles soveel goedkoper." Die uitsondering is die koste van diesel, 20 % hoër sedert hulle na Costa Rica verhuis het.
Tog het die erosie van die dollar die Neuschwangers oorreed om die waarde van die geldeenheid deel van die vergelyking te maak om te bepaal waar hulle moet aftree. 'Ek het nooit gedink dat die besluit op die wisselkoers sou berus nie,' het mnr. Neuschwanger gesê.
As hulle in Panama vestig, sal die waarde van die dollar nie 'n verskil maak nie, want sy geldeenheid, die balboa, het 'n vaste wisselkoers, wat gelykstaande is aan die Amerikaanse dollar. Dit is die belangrikste rede waarom Panama 'n topbestemming geword het vir Amerikaanse pensioenarisse, het mnr. Prescher gesê.
John McCann (56) het dit oorweeg om uit te tree na verskeie ander Latyns -Amerikaanse lande, waaronder Costa Rica en Mexiko, voordat hy hom vier jaar gelede op Panama gevestig het. 'As u nie gereed is om jare lank na lande te ondersoek nie, is u nie gereed om oorsee af te tree nie,' sê mnr. McCann, wat die bouwerk aan 'n nuwe huis daar voltooi.
Cocktails vir die geskiedenisboeke, nie die kroeg nie
Robert Simonson Dale DeGroff en Audrey Saunders
'N Versameling cocktail wêreldfigure het Saterdag by die Manhattan Cocktail Classic, die jaarlikse drankbyeenkoms in New York, opgestel om 'n paar heilige koeie neer te skiet.
Die afgelope paar jaar is 'n vryspraak voor die verbod verheerlik terwyl die demimonde van die skemerkelkie die drankies van Days Gone By begin herleef en weer lewendig maak. Nie elke drankie verdien die eer nie. Dit was 'n punt van die panellede wat by die Andaz 5th Avenue -hotel byeengekom het vir 'n#x201CDo Not Resuscitate, en#x201D 'n seminaar geborg deur Pierre Ferrand Cognac. Die sprekers was onder meer die legendariese kroegman Dale DeGroff, die eienaar van die Pegu Club, Audrey Saunders, die historikus David Wondrich, eienaar van Fort Defiance, St. Duff en Angus Winchester.
'N Paar van die geliefdes van die skemerkelkie -renaissance het 'n groot druk uit die paneel geneem. Onder hulle was die Brooklyn -skemerkelkie. Hierdie mengsel van rog, droë vermout, maraschino -likeur en Amer Picon ('n Franse amaro) is 'n dekade gelede heeltemal onduidelik en kan nou op kroegkieslys in die Verenigde State gevind word. 𠇍it is nie 'n goeie drankie nie, het mnr. Frizell onwrikbaar beslis gesê. As eienaar van 'n kroeg in Brooklyn het mnr. Frizell sy deel aan Brooklyn -skemerkelkies gesien. Die meeste van die genoemde konkoksies buig agteruit om te vergoed dat u nie meer een van die belangrikste bestanddele van die drank, Amer Picon, in Amerika kan koop nie. 𠇍 Om 'n Brooklyn te drink, laat jou dink, ' Waarom drink ek nie 'n Manhattan nie? ' — 'n drankie waarvoor die bestanddele geredelik beskikbaar is, " het hy gesê.
Mnr Degroff mik na die lugvaart, 'n skemerkelkie gemaak van gin, suurlemoensap en maraschino likeur uit die vroeë 20ste eeu. Dit is in die vroeë 2000's herontdek en was een van die vroegste en mees gevierde herwinningsprojekte van die mixolooggemeenskap. 𠇍it was 'n liefling van die internet, " het mnr. DeGroff gesê. Maar, 𠇍it proe soos handseep. " En as jy die blou-hued crème de violette gebruik wat in sommige resepte vereis word, "it 's meer soos handseep. "
Die Papa Doble —, 'n beroemde skepping wat toegeskryf word aan Ernest Hemingway wat baie rum, lemmetjiesap en byna geen versoeter bevat nie, het ook geen liefde van meneer DeGroff ontvang nie. Waarom moet ons drinkgewoontes bepaal deur die diabetesprobleem van Hemingway? " Hy het bygevoeg wat die manier van die romanskrywer betref met die vermenging van 'n skemerkelkie: Chemingway het dit altyd verkeerd gedoen. "
Van die vesper, die wodka-gin martini-variasie wat deur die fiktiewe spioen James Bond beroemd geraak het, het mnr. Winchester gesê: 'Ek sal nie hartseer wees as hierdie drankie verdwyn nie.' ' een van sy bestanddele, Kina Lillet, word al jare lank nie vervaardig nie. Mevrou Saunders het intussen die Franse Martini uitgeskel. Sy hou veral nie van die versnit van vodka, pynappelsap en Chambord vir die manier waarop dit mense laat optree nie. Dit is erg.
Terwyl die inwoner van die tafel agave -aas het, het mnr. Olson sy visier op die el diablo, 'n nuut gewilde drankie uit die veertigerjare, gemaak van tequila, creme de cassis en gemmerbier opgelei. Dit is wonderlik dat kroeë buite die margarita begin dink as dit gaan oor tequila -skemerkelkies, het mnr. Olson gesê. Maar as hulle besluit om 'n ander tequila -skemerkelkie op die spyskaart te sit, verhuis hulle na die el diablo. As jy gemmerbier by tequila voeg, maak jy die agave dood. Wat dit nog erger maak, is dat baie gemmerbier uit 'n koeldrankgeweer kom. "
'N Paar van die drankies wat deur die paneel uitgevoer is, is nog so min bekend dat hul dood min opgemerk sou word. Robert Hess het die sneeubal -skemerkelkie, wat uit die beroemde Savoy Cocktail Book geneem is, gekap. As ek gelyke dele bestanddele in 'n skemerkelkresep sien, word ek agterdogtig, het mnr. Hess gesê. 𠇍it is ook te gerieflik. " Die maagklopende, gin-gebaseerde formule vir die sneeubal spog met ooreenstemmende dosisse Creme de Violette, Creme de Menthe, anisette en room. Dit is moontlik die enigste slegte skemerkel in die Savoy Cocktail Book, het mnr. Hess voorgestel.
Mnr. Wondrich het in die badkuur gelê, die huisdrankie in Chicago se beroemde Pump House. Dit lyk soos 'n vroeë voorouer van die Long Island Iced Tea, en benodig ses soorte drank, wat 'n totaal van agt en 'n half onse drank bevat. Hierdie drankie moet nie net gemaak word nie, daar moet nie eers aan gedink word nie, het mnr. Wondrich gesê.
Charles H. Baker Jr., die cocktailskrywer en mixoloog in die middel van die 20ste eeu, is deur die sprekers bebloed en gehawend gelaat. Oor Baker 's Holland Razor Blade — 'n versnit van Hollandse gin, suurlemoensap en cayennepeper — Mnr. Duff het gesê: "Om te sê dat die Holland Razor Blade jou gunsteling Baker cocktail is, is soos om te sê jy ry 'n T . Rex om te werk is nie moontlik nie, en dit kan nie aangenaam wees nie. "
Mnr. Duff stel verder voor dat Hemingway en Baker, wat pelle was, moontlik die oorspronklike 𠇊xis of evil, en#x201D cocktail-wyse verteenwoordig het.
Giet die jenewer, vermout en Campari in 'n outydse glas gevul met ysblokkies.
Druk 'n oranje draai of sny saggies oor die glas en voeg dit dan as 'n versiering. Bedien en geniet.
Die gin gaan jou Negroni maak of breek. Kies 'n eksklusiewe gin, soos dié wat u in 'n martini sou meng. Hendrick's, Bombay en Beefeater is almal uitstekende keuses.
Kies 'n soet vermout van dieselfde kwaliteit as die gin en Campari. Carpano Antica, Cocchi en Dolin is goeie keuses.
As u die vermoutbottel moet afstof, is dit waarskynlik tyd om dit te vervang. Die versterkte wyn het 'n rakleeftyd van slegs drie maande nadat die bottel oopgemaak is.
Pas die Campari aan indien nodig. Dit is veral belangrik as u nuut is in bitter aperitiewe, want dit is nie 'n smaak waaraan almal gewoond is nie - veral Amerikaners. Ons het geleer om soet drankies en af ​​en toe droë skemerkelkies te geniet, maar bitter is in 'n heel ander koninkryk.
As jy 'n vol sterkte Negroni gooi en vind dat dit te veel vir jou is, probeer om jou smaak te oefen om die bitter smaak te geniet. Sny die Campari middeldeur en verdubbel die gin as jy die volgende keer meng. Na 'n rukkie raak u smaakknoppies gewoond aan die unieke smaak, en u kan terugkeer na die oorspronklike resep.
Nie 'n fan van gin nie? Giet eerder vodka. Die drankie sal soortgelyk wees aan 'n Campari -skemerkelkie, hoewel vermout 'n goeie toevoeging is.
WORLD CUP USA '94: 'n Modelfout: die ineenstorting van NASL dien as 'n pynlike herinnering aan wat 'n nuwe liga nie moet doen nie
Die New York Cosmos het alles op 'n groot manier gedoen. Die ineenstorting van die franchise was nie anders nie.
Van 1975 tot die vroeë 1980's was die Cosmos die vlagskip -franchise van die North American Soccer League, Amerika se eerste en laaste groot buitenshuise professionele sokkerliga.
Toe die Cosmos misluk, misluk die liga saam met hulle, en saam met die liga het die geloofwaardigheid van voetbal as bemarkbare vermaak in die Verenigde State, die wêreld se grootste vermaaklikheidsmark, plaasgevind.
In hul bloeitydperk het die Cosmos gespeel voor skares van meer as 70,000 in die Meadowlands in East Rutherford, N.J. Hulle het internasionale sterrekrag gehad-op 'n tydstip het die Cosmos 14 nasionaliteite op hul rooster verteenwoordig. En hulle het Pele gehad.
Hulle was New York, en hulle was groot.
Enigiemand met 'n skakel na die span kry steeds die skuld dat hy sokker in Amerika verwoes het.
Mark Brickley, die president van Sportslink, 'n sportbevorderingsfirma in New York, was die vise -president van uitsaaiwese en openbare betrekkinge vir die Cosmos, en hy is steeds verdedigend oor die span.
"Ons het onsself nie beskou as om mee te ding met (NASL -franchises in) Tulsa en Tampa Bay nie," het Brickley gesê. 'Ons het meegeding met die Yankees en die Mets and Lincoln Center.
Die Cosmos het 70 000 na wedstryde getrek deur die ondertekening van Pele, Franz Beckenbauer en Giorgio Chinaglia, voormalige Wêreldbeker -sterre wie se vaardighede verminder is toe hulle in New York aankom, maar wie se trekkrag nie was nie.
'Ons het gevoel dat ons die groot ouens moet kry as ons dit gaan doen,' het Brickley gesê. 'Ons het geweet dat (die NASL) nie op minderjarige vlak sou werk nie. Ons etniese aanhangers het groot name gevra. "
Die Cosmos was die eiendom van Warner Communications, wat internasionale talent teen hoë pryse kon bekostig. Die res van die liga, wat grotendeels besit word deur individue of klein vennootskappe wat sukkel om beskeie betaalstate te vul, is nie ingedeel nie.
Brickley het gesê: 'Hulle sou sê:' Wel, ons kan nie die NFL wees nie, maar aangesien my kind sokker speel, kan ons die Houston- of Memphis NASL-span wees. 'Die eienaars wat vinnig probeer byhou het, het buik geword. .
'Ons het nie gedink dat hulle dit nodig het nie. Geen liga het nog ooit sleg gevaar met 'n dinastie nie. Alle ligas moet iemand hê om te haat, soos die Yankees of Green Bay in hul bloeitydperk. "
Met Warner wat geld in die rooster gepomp het, het die Cosmos vier kampioenskappe in ses jaar gewen, en die res van die liga, wat wissel van 'n hoogtepunt van 24 spanne tot 'n laagtepunt van vyf, moes doen iets .
Span vir span probeer homself uitbrand.
Peter Wall het kort met die NASL gespeel voordat hy die afrigter geword het van die nou afgedankte California Surf en LA Lazers.
'Die NASL was een van die redes waarom ek uit Engeland kom,' het Wall gesê. 'Toe die Cosmos die sterre inbring, het dit die gemiddelde salaris verhoog. Die (Cosmos) salarisse is net soos enige ander sport as vergelyking gebruik.
Sedert die NASL het Amerikaanse ondersteuners gesien dat ligas van alle vorme en groottes kom en gaan. Gaan meestal. Nie een het sokker na die nasionale bewussyn gebring nie, of selfs net TV, soos die NASL probeer het.
"Ons het 'n paar kritieke foute begaan, waarvan die belangrikste uit 12 na 24 spanne uitgebrei het sonder om die eienaarskapsgroepe deeglik te ondersoek en deeglik te beplan," het Brickley gesê. 'Toe (toe 'n franchise misluk), kon u nie na die stede teruggaan nie, want u het 'n slegte smaak in hul mond gelaat.'
Nou kom Major League Soccer, die eerste poging tot 'n hoë profiel-pro-liga sedert die NASL.
Die MLS is reeds op 'n manier voor die NASL.
NASL TV -advertensies is plaaslik verkoop. Die MLS werf nasionale borge aan. Aangesien die NBA-, NFL- en Major League -bofbal voornemende uitbreidingseienaars deur eindelose hoepels laat spring het om aan boord te kom, toon die MLS selektiwiteit dat die NASL vernietigend kavalier was. Slegs sewe van die 12 franchises is toegeken sonder dat daar 'n duidelike gejaag na die laaste vyf was.
En Wall sien nou 'n groot beroep op die MLS wat die NASL nooit gehad het nie: tuisgemaakte talent.
'In die NASL moes u slegs twee in Amerika gebore spelers speel. Ek glo nou eerlikwaar dat daar meer as genoeg talent in Amerika is. En aanhangers wil natuurlik eerder Amerikaners volg. "
Nog belangriker, meen Brickley, is die generasie Amerikaners wie se sokkerloopbaan verby is.
'Die NASL het 22-jariges as hul aanhangers voorspel,' het hy gesê. 'Regtig, dit is nader aan 35. Dit is 'n gaping van 12-14 jaar, dit is net hoe lank dit is sedert die NASL gevou het.'
'In die geselskap van vrolike dames ': Die swakker seks
IN DIE MAATSKAPPY VAN CHEERFUL DAMES Deur Alexander McCall Smith. 233 pp. Pantheon Books. $ 19,95.
TUSSEN die vele eienaardighede van Alexander McCall Smith se nr. 1 Ladies ' Detective Agency -reeks is sy skandelike seksisme. McCall Smith behandel die swakker geslag - mans - met jammerlike neerbuigendheid. "Seuns, mans, hulle is almal dieselfde," sê 'n vrou Sondagskoolonderwyseres toe sy verneem dat 'n seuntjie hom blootgestel het aan 'n meisie in die volgende sitplek. Hulle dink dat hierdie iets iets besonders is en dat hulle almal so trots daarop is. Hulle weet nie hoe belaglik dit is nie. Mans veral. & Quot Sy is Precious Ramotswe (bekend as Mma Ramotswe), die regterlik vet, briljant verstandige en preternatuurlik goeie en vriendelike privaat speurder om wie die reeks in die jong republiek Botswana afspeel. & quotDie Mej Marple van Botswana, & quot 'n boekbaadjie kwotasie sê van haar. Maar dit is verkeerd. Mma Ramotswe lyk so min soos die karakter van Christie en die boeke lyk soos die geheimenisse van Christie. Die boeke van die nr. 1 Ladies ' Detective Agency is glad nie 'n raaisel nie. Daar is geen moorde nie en min spanning. Op 'n vraag oor wat die agentskap doen, antwoord Mma Makutsi, assistent van Mma Ramotswe, (soos 'n psigoanalis): "Meestal help ons mense om dinge uit te vind wat hulle reeds weet. & Quot
Die Sondagskoolonderwyser vermaan die seuntjie wat sy penis vertoon deur agter hom in te sluip en met 'n Bybel oor die kop te slaan. McCall Smith gebruik die Bybel op dieselfde manier om die aandag van die leser te vestig. Die lakoniese, vinnige verhale van die Ou Testament is die tekste vir Mma Ramotswe se skoon rande, waarvan die oplossings 'n gevoel van mitiese onvermydelikheid het. In sy klassieke studie "The Art of Biblical Narrative" identifiseer Robert Alter die & quottype-tonele & quot van die Hebreeuse Bybel-veral die verloofing wat by 'n put plaasvind-en die & quotNo. 1 Ladies ' Detective Agency & -reeks word volgens 'n soortgelyke repertoire van setstukke bestel.
Een van die mees aangeklaes hiervan kom by 'n plattelandse weeshuis voor en behels 'n vrugtekoek. Mma Potokwane, die baas hoof van die weeshuis, bedien die koek aan mense van wie sy gunste wil put, en niemand wat die koek eet, kan haar weier nie. In die vyfde boek van die reeks, "The Full Cupboard of Life", beskryf McCall Smith die verwysing wat duister oor die toneel gesweef het: "Net soos Eva 'n appel gebruik het om Adam vas te trek, gebruik Mma Potokwane vrugtekoek. Vrugtekoek, appels dit het eintlik geen verskil gemaak nie. O dwase, swak manne! & Quot
Maar as dit nie blyk dat McCall Smith self 'n dwase en swak skrywer is wat gelykenisse met harde hande skryf nie, dryf hy die toneel tot die uiterste wat die kwaliteit illustreer wat miskien die hoofrede is vir die aantrekkingskrag van hierdie boeke: sy speelsheid. In die sesde en nuutste boek, & quotIn the Company of Cheerful Ladies, & quot McCall Smith skuif die koektoneel na die wagkamer van 'n beroemde Johannesburgse chirurg na wie Mma Potokwane 'n weeskind met 'n klompvoet gebring het - sonder afspraak. As die chirurg verskyn, gryp Mma Potokwane die oervrugtekoek uit haar sak en steek dit in die "verbaasde man se hande" - en hy kan natuurlik, nadat hy sy tweede snyt aanvaar het, niks anders doen as om hulpeloos in te stem om op die weeskind te werk nie . Aan die einde van die lang verhaal berig Mma Potokwane dat & quothe ook niks opgelaai het nie. Hy het gesê dat die vrugtekoek betaling genoeg is. & Quot
Goeie komedie vereis booswigte - dit gee die spel sy hoë spel - en McCall Smith bied sy feministiese komedie 'n besonder koue komedie in die vorm van Note Mokoti, 'n sosiopatiese trompetspeler, wat Mma Ramotswe as 'n baie jong vrou die verskriklike maak fout om te trou. Hierdie man is nie swak en dwaas nie, hy is sterk en boos. Hy slaan gereeld vir Mma Ramotswe, soms so hard dat sy na die hospitaal moet gaan vir steke. Hy verlaat haar na die dood van hul pasgebore baba en verdwyn uit haar lewe - en uit die reeks. Maar hy bly 'n sinistere agtergrond, die toetssteen van die vermoë wat mans het om vroue te reduseer tot primitiewe vrees en hulpeloosheid. In die nuwe boek verskyn hy weer en dreig om Mma Ramotswe se suksesvolle loopbaan en gelukkige tweede huwelik te vernietig.
Uiteindelik word Note uiteindelik gestuur (ek sal nie sê hoe nie), maar sy verskyning het ons gevoel vir die erns van hierdie ligte boeke verdiep en ons band met die heldin daarvan versterk. Sy is die enigste dogter van Obed Ramotswe, 'n man met 'n uitstekende deug - daar is afwykers van die swak en dwase meerderheid aan die goeie sowel as aan die bose kant - van wie sy haar eie morele gesindheid erf en ook die middele om stig haar speuragentskap. McCall Smith gee haar nie realisties weer nie. Alhoewel hy herhaaldelik haar vetheid noem (tradisionele styl, noem hy dit) en die klein wit bakkie waarmee sy ry en die bostee wat sy drink, sien ons haar meer op die majestueuse afstand vanwaar ons karakters in die Bybel beskou, eerder as in 'n intieme romanse . In teenstelling met die Bybel se nogal bloeddorstige feministiese heldinne (byvoorbeeld Judith en Jael), is Mma Ramotswe 'n heeltemal goedaardige instrument van geregtigheid. Sy verg geen wraak van die dwalende mans (en die af en toe dwalende vrou) wat sy agterkom nie. Haar impuls is altyd om die sondaar te spaar en 'n goedhartige manier te vind om vergelding te eis.
Sy was 'n goeie speurder en 'n goeie vrou, skryf McCall Smith oor sy heldin in die eerste boek en voeg by: ''n Goeie vrou in 'n goeie land.' Die goedheid van Botswana is van kardinale belang vir McCall Smith se onderneming, en die bron van baie van sy komiese inspirasie. McCall Smith follows the satiric literary tradition in which a &quotprimitive" culture is held up to show the laughable backwardness of Western society. But, as McCall Smith is aware, the goodness of Botswana, a former British protectorate that gained its independence in 1966, has a hybrid character. The country's unspoiled natural beauty and the unhurried, kindly ways of its people are only a part of what makes Botswana the paradise of Africa. After independence, Botswana rapidly became one of the most prosperous and progressive -- and Westernized -- countries in Africa. (The prosperity is a result largely of the discovery of diamonds.)