Ek het Claudio ontmoet by 'n Midwestern-vragmotorstop net voor die Groot Resessie. Ek was destyds 'n sosiologie-graadstudent wat probeer verstaan ​​het hoe langafstandvragmotors van een van die beste blouboord werk in die VSA gegaan het na 'n bedryf wat 'n ekonoom gesê het, bestaan ​​uit "Sweatshops op wiele." En destyds was Claudio verbaas oor die nommer op die loon wat hy net vir die 80-ure wat hy oor sewe dae gewerk het, $ 41.58 ontvang het.
Die rede waarom Claudio kwaad en gefrustreerd was, was dat hy in sy vorige vragmotorsaak sowat $ 800 per week gemaak het en 'n rekruteur van die nuwe maatskappy wat hy met een van die grootste en winsgewendste vragmotorfirmas gewerk het, twee keer belowe het. , om dieselfde aantal myl te bestuur. Maar wat verander het toe Claudio, wie se vannaam weggelaat is omdat dit die standaardpraktyk op die gebied van sosiologie is, is geselekteerde maatskappye wat sy diensstatus gehad het. Hy het van 'n werknemer na 'n onafhanklike kontrakteur gegaan.
Op baie maniere het dit hom die verpligtinge van formele indiensneming en min van die voordele gebring. Een van die dinge wat hom tot hierdie nuwe werk getrek het, was die belofte van meer beheer oor wanneer en waar hy gery het. Nou was Claudio verantwoordelik vir bykans al die koste verbonde aan die bestuur van sy vragmotor, wat hy van 'n filiaal van sy nuwe maatskappy gehuur het. Onder sy huurooreenkoms het hy nie toegelaat om vir enige ander maatskappy te werk nie, en die maatskappy het besluit om al die laste wat hy gaan haal. Tog het die maatskappy Claudio betaal asof hy selfstandig was, wat beteken dat hy geen bydraes namens hom gemaak het vir Maatskaplike Sekuriteit, Medicare, werker se vergoeding of werkloosheidsversekering.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Ongelykheid > Vragmotorstop: Hoe een van Amerika se stewigste werkswinkels in een van sy mees ontstellende dinge verander het