Wat vernietig globalisering werklik? - Reisverhale - 2021
Terwyl ek in die strate van Medellín gestap het, het ek 'n Dunkin 'Donuts, 'n donutketting uit my tuisdorp Boston, beleef. (Dis die beste. Locals is heeltemal verbonde aan Dunkin. Moenie gemors word met 'n inwoner van Massachusetts en Dunkin nie.)
Terwyl ek na die winkel gekyk het, het 'n put in my maag gevorm en ek het stil en melancholie geword.
Vir dae het ek oor Starbucks, McDonald's, KFC, Papa John's gekom en nou, Dunkin 'Donuts!
Medellín is oorskry deur die kettings.
Nog 'n plek verwoes deur globalisering!
Nog 'n plek waar die plaaslike karakter sterf.
Of ... was dit? (Sê in 'n Morgan Freeman-vertellerstem.)
Was daardie Dunkin 'Donuts regtig 'n slegte ding?
Of dat Starbucks wat ek vroeër gesien het? Of al daardie Papa John's? (Ek bedoel dat knoffelbottersaus wonderlik is.)
Terwyl ek die straat vervolg het, het 'n gedagte my geslaan: Wat het daardie Dunkin 'Donuts gehad werklik verwoes?
Ek bedoel die winkels en stalletjies in die omgewing was nog steeds vol lewe en vol met kliënte wat lekkers en koffie koop.
Wat het my regtig pla?
Toe het dit my getref.
Ek het besef dat miskien waarom ek hartseer geword het, was omdat wat Dunkin 'Donuts regtig vernietig het, nie Medellin was nie, maar wat ek gedink Medellin was.
As reisigers dink ek dat ons geneig is om "globalisering" te haat omdat ons verbeel dat plekke 'n sekere manier is van boeke, flieks en ons kollektiewe kulturele bewussyn.
Ons het dikwels hierdie beeld, gebaseer op geen eerstehandse ervaring nie, van wat 'n bestemming moet wees en hoe die mense moet optree. Ons verbeel verlate strande, of pittoreske kafees, of rustieke ou dorpe, of gretige, verwoeste stede, want ons het dit tien jaar gelede in 'n fliek gesien of 'n boek gelees. Ek bedoel, die meeste Amerikaners dink nog steeds dat Colombia besig is met narcos of dat Oos-Europa nog steeds is soos die dag nadat die Ystergordyn geval het.
Dit is nie 'n nuwe verskynsel nie. Ons wil hê dat die plekke wat ons besoek, pas by die boks wat ons geestelik vir hulle geskep het. Ons wil hê ons beeld van hulle word gevalideer.
Heck, selfs Mark Twain het op hierdie manier gevoel oor die Taj Mahal:
"Ek het baie daaroor te veel gelees. Ek het dit gesien in die dag, ek het dit gesien in die
maanlig, ek het dit naby gesien, ek het dit van ver af gesien; en ek het die hele tyd geweet, dit was in sy soort die wonder van die wêreld, sonder mededinger en geen moontlike toekomstige mededinger nie; en tog was dit nie my Taj nie. My Taj is gebou deur uitbundige literêre mense; Dit was stewig in my kop, en ek kon dit nie uitblaas nie. '
Ek bedoel ons reis gedeeltelik vir 'n gevoel van avontuur en eksotiese. Om ontdekkingsreisigers te wees en plekke te vind sonder enige invloed op die buitewyke. My vriend, Seth Kugel, het in sy boek gesê 'n dorp in Engeland het in 2016 gewild geword by Chinese toergroepe omdat dit eintlik Engels was. Chinese toergroepe wou 'n plek sien wat hul visie pas.
Globalisering stop alles wat gebeur.
Skielik loop ons af in die straat - en ons sien 'n deel van die huis.
Ons illusie - die mite wat ons geskep het oor die bestemming waar ons in is - is verbreek.
'Wel, daar is 'n Starbucks. Die toeriste is hier. Hierdie plek is nou verwoes. "
Maar is dit regtig 'n slegte ding?
As ons ons voorstel hoe 'n plek moet wees - soos Thaise eilande met klein hutte en leë strande, of plattelandse dorpe, gevul met slegs plaaslike kos en drukkaartverskaffers - probeer ons om die wêreld te bevries (en dikwels met 'n lug van koloniale oorblywende gebiede).
Ons vergeet dat plekke nie Disneyland is nie en dit is nie 100 jaar gelede nie. Dinge verander. Plekke ontwikkel, volwasse en beweeg aan. Die wêreld rondom ons het nie betyds gevries om in ons pretpark te optree nie. (En dit raak nie eens die punt van die ysberg rondom die kolonialisme / Westerse stereotipes wat met hierdie idees verband hou nie.)
Sou ek die wêreld vol ma-en-pop winkels en geen Dunkin Donuts in Medellín sien nie?
Op die oppervlak, ja.
Maar as ek regtig daaraan dink, is dit omdat ek my huis wil ontsnap, nie daaraan herinner word nie. Dit is omdat ek wil hê die wêreld moet ooreenstem met die een wat ek in boeke en flieks sien. Dit is omdat niemand heeltemal immuun is vir die standpunte waaroor ek net gepraat het nie. Ek het 'n kasteel in die lug geskep wat ek nie wil sien vernietig nie.
Maar deel van die kuns van ontdekking is dat jou vooroordele verbreek het.
Byvoorbeeld, die meeste Amerikaners (en miskien selfs die meeste mense in die wêreld) beskou Colombia as hierdie afgeleë oerwoud vol koffie, misdaad, vrugte en narcos wat die straat dwaal. Dis kwaai en gevaarlik.
Maar Colombia is niks soos mense dink dit is nie. Medellín het een van die beste vervoerstelsels wat ek nog ooit buite Skandinawië gesien het, en Wi-Fi is oral. Daar is ook 'n ongelooflike Michelin-ster-gastronomie wat hier plaasvind. Bogotá het wêreldklasmuseums. Digitale nomades kudde daar. Die paaie is sterre. Baie jongmense praat Engels, hulle is opgevoed, en hulle is baie ingelig oor wêreldgebeure.
So, as Colombia sy narco verbyskuif en die wêreld omhels soveel as wat die wêreld dit omhels, moet ons verras wees dat die man wat in 'n klein jeep ry, Taylor Swift speel, of dat burgers en pizza's en gin en tonics is baie gewild? Moet ons verbaas wees dat Colombians ook 'n smaak van die wêreld wil hê?
Ons dink dikwels aan globalisering as 'n eenrigtingstraat, waar die Westerse kettings ander lande binnedring. Ons gesprek in die Weste hou altyd van hoe ons ander plekke verwoes.
Tog oorleef hierdie plekke nie alleen op toeriste-dollars nie. Lokaliërs eet daar. Wie is ons om hulle te vertel nee?
En ek dink dikwels aan die omgekeerde: wanneer mense van ander nie-Westerse kulture reis, doen hulle het dieselfde reaksie?
Gaan koloniërs êrens heen en gaan, "Ugh, a mondongo plek hier? Hierdie plek is verwoes. "
Haat Italianers die oë van pizza op vakansie?
Het die Japannese klaaglied sushi in die buiteland gesien?
Ek wil nie die goue boë langs die Piramides sien nie, maar is dit so erg dat daar 'n paar franchises in Egipte is? Wie is ons om te sê, "Hey, jy kan dit nie hê nie. Ek wil jou land so voorstel Arabiese nagte fantasie! Raak ontslae van daardie pizza-plek! Waar is die ouens op kamele? "
Of dit nou 'n ketting is of net 'n soort kombuis, ek dink nie die vermenging van kulture is so sleg nie.
Globalisering is nie perfek nie. En natuurlik is die voordele daarvan nie gebalanseer nie. Mense het geskryf volumes oor hierdie onderwerp. Kom ons laat dit eenkant. Ek is nie hier om dit te bespreek nie. Ek is hier om globalisering en ons persepsies daarvan as reisigers te oorweeg.
Dat Dunkin 'Donuts het my daaraan herinner dat die geglobaliseerde wêreld wat my toelaat om in Medellín te wees, ook Colombiaanse toegang tot nie net my kultuur, maar ook ander kulture.
Ek dink ons ​​moet ophou om globalisering te sien deur die myopiese eenrigtinglens om 'n Westerse reisiger te wees.
Wil ons regtig plekke hê om verarmde / afgeleë / onverbindings te bly sodat ons 'n "outentieke" ervaring kan hê gebaseer op 'n fantasie wat ons oor 'n bestemming het? Wil ons die plaaslike inwoners nie pizza, of hamburgers, of Skotse, jazzmusiek of Thai pop, of iets anders nie lokaal beleef nie?
Ek dink nie ons moet na globalisering kyk as om 'n plek te maak wat verwoes word nie. Kulture is altyd in vloed.
Dieselfde proses wat ons onbekende kulture gebring het, het ook dele van ons kultuur daar onder gebring.
As jy meer kulture met mekaar interaksie het, moet jy verstaan ​​dat almal 'n mens is en dieselfde behoeftes en behoeftes deel.
En ek dink dit is iets wat ons moet vier.
Matt se nota: Voordat almal freaks in die kommentaar, laat my duidelik wees: Ek sê nie globalisering is almal reënboë en eenhoorns. Daar is baie probleme met multinasionale korporasies, spesifiek wanneer dit gaan om belasting, arbeid en hoeveel geld hulle in 'n land hou. Daar is ook baie omgewings- en sosiale probleme wat verband hou met uitkontraktering. Dit is belangrike sosiale en ekonomiese kwessies wat polities aangespreek moet word sodat almal die voordele van 'n meer geglobaliseerde wêreld kan deel. Ek ontken nie dat daar probleme is nie. Maar hierdie pos gaan eenvoudig oor die kwessie vanuit 'n reisiger se perspektief.