Verskillende metafisiese modelleWysig
’n Ikoon van die engel Gabriël, Bisantynse Ryk, omstreeks 1387–1395 (Tretjakof-galery, Moskou).
Die hel is in baie godsdienste en volkstradisies ’n plek van foltering en straf in die hiernamaals. Sommige godsdienste beeld die hel uit as ’n ewige plek, en ander as ’n tussentydse tydperk tussen reïnkarnasies. Dié tradisies beskou die hel gewoonlik as ’n ander dimensie of as iewers onder die aardoppervlak. Ander bestemmings ná die dood sluit in die vaevuur en limbo.
Antieke Egiptiese godsdiensWysig
Antieke Griekse en Romeinse godsdiensWysig
Ou Noorse godsdiensWysig
Sommige protestantse denominasies glo ’n mens gaan hemel toe sodra jy sterf, terwyl ander leer dit gebeur eers in ’n latere stadium (die laaste oordeel). Twee begrippe wat verband hou met mekaar en dikwels verwar word, is die "opstanding van die liggaam" en die "onsterflikheid van die siel". In die eerste begrip gaan die siel nie hemel toe nie tot met die laaste oordeel of die einde van tyd wanneer dit (saam met die liggaam) opstaan en geoordeel word. In die tweede begrip gaan die siel onmiddellik ná die dood na ’n hemel op ’n ander vlak. Hierdie begrippe word gewoonlik gekombineer in die leerstelling van die dubbele oordeel waar die siel een keer net ná die dood geoordeel word en na ’n tydelike hemel gaan terwyl dit wag op die tweede en finale oordeel aan die einde van tyd.
Volgens die Oosters-Ortodokse Kerk het verskeie heiliges al ’n visioen van die hemel gehad. Die Ortodokse begrip van die lewe in die hemel word beskryf in een van die gebede vir die dooies: … ’n plek van lig, ’n plek van groen weivelde, ’n plek van kalmte, waar geen siektes, hartseer of gesug is nie.
Volgens die Kerk van Jesus Christus van die Heiliges van die Laaste Dae is die hiernamaals eers in twee dele verdeel tot met die laaste oordeel; daarna is dit in vier dele verdeel. Die boonste drie, waarna verwys word as "grade van glorie", word vergelyk met die helderheid van hemelliggame: die son, maan en sterre.
In die Nuwe Testament word die hel dikwels beskryf as die "onblusbare vuur" of "ewige vuur". Op ander plekke word gepraat van ’n plek waar mense "sal huil en op hulle tande sal kners", van "lyding" en "benoudheid", "ewige verdoemenis", "gloeiende vuur" en "veroordeel en verdelg". Openbaring praat van "die poel van vuur en swael" waar "die duiwel, die dier en die vals profeet dag en nag gepynig [sal] word tot in alle ewigheid".
Volgens die leerstellings van Baha’i is die aard van die hiernamaals buite die begrip van dié wat leef, nes ’n ongebore fetus nie die aard van die wêreld buite die baarmoeder sal kan verstaan nie. Die Baha’i-geskrifte lui die siel is onsterflik en sal ná die dood voortgaan om te vorder totdat dit God se teenwoordigheid bereik. Volgens die Baha’i-geloof sal siele in die hiernamaals hul individualiteit en bewussyn behou en in staat wees om ander siele, met wie hulle diepgaande verhoudings aangeknoop het – soos gades – te herken en met hulle op ’n geestelike vlak te kommunikeer.
Volgens die Baha’i-geskrifte is daar onderskeiding tussen siele in die hiernamaals en sal siele die waarde van hul eie dade kan herken en die gevolge daarvan verstaan. Daar word verduidelik die siele wat aan God toegewyd was, sal blydskap ervaar, terwyl diegene wat verkeerd geleef het, bewus sal word van die geleenthede wat hulle misgeloop het. Daarbenewens sal siele die prestasies van ander siele wat dieselfde vlak bereik het, kan herken, maar nie diegene wat 'n hoër rang bereik het nie.
Boeddhiste glo hergeboorte vind plaas sonder ’n onveranderende self of siel wat van een liggaam in ’n ander oorgaan. Die idee van ’n permanente self of ’n ewige siel soos dit in Hindoeïsme en die Christendom voorkom, word verwerp. Hergeboorte tot nuwe lewens kan verstaan word as die voortsetting van ’n dinamiese, altyd veranderende proses van "afhanklike ontstaan", wat bepaal word deur die wette van oorsaak en effek (karma) eerder as dié van een wese wat van een bestaan tot ’n volgende gereïnkarneer word.
Elke hergeboorte vind plaas op een van vyf vlakke volgens Theravada-Boeddhiste, of ses volgens ander skole.
Die ortodokse Theravada-tradisie verwerp dit; tog is daar dele in die Samjoetta-nikaja van die Pali-kanon wat blykbaar die idee steun dat die Boeddha vertel het van so ’n tussenvlak.
Aanhangers van Djainisme glo ook in ’n lewe ná die dood. Volgens hulle neem die siel ’n liggaamsvorm aan wat gebaseer is op vorige karmas of dade wat deur die ewigheid deur daardie siel uitgevoer is. Djainas glo die siel is ewigdurend en dat die bevryding van die siklus van reïnkarnasie die middel is om ewige geluksaligheid te bekom.
Sienings in tradisionele Afrika-godsdienste oor die hiernamaals is uiteenlopend. Jagter-versamelaargemeenskappe soos die Hadza het geen spesifieke geloof in die lewe ná die dood nie; die dood van ’n individu is bloot die einde van hul bestaan. Voorouerkultusse word dwarsdeur Afrika suid van die Sahara aangetref, soos in die kultuur van die Yombe, Beng, Yoruba en Ewe. "Die geloof dat die dooies terugkom in die lewe en in hul families herbore word, word weerspieël deur die persoonlike name wat aan kinders gegee word … Wat gereïnkarneer word, is sommige van die oorheersende eienskappe van die voorouer en nie sy siel nie. Elke siel bly afsonderlik en elke geboorte verteenwoordig ’n nuwe siel." Die Yoruba, Dogon en LoDagoa het eskatologiese idees soortgelyk aan dié van die Abrahamitiese gelowe, "maar in die meeste Afrika-gemeenskappe is daar ’n merkbare afwesigheid van sulke duidelik afgebakende begrippe soos die hemel en die hel, hoewel daar ’n idee is dat God die siel ná die dood oordeel." ’n Tema wat oor kulture heen strek, is dat die voorouers deel van die wêreld van die lewendes is en gereeld wisselwerkings daarmee het.
Sommige Unitariese Universaliste glo in universalisme: dat alle siele eindelik gered word en dat daar geen lyding in ’n hel is nie. Hul teologieë verskil egter en daar is geen vasgestelde geloof oor die saak nie. Hoewel Unitariste histories in ’n letterlike hel geglo het en Universaliste histories geglo het almal gaan hemel toe, kan moderne Unitariese Universaliste ingedeel word in dié wat in ’n hemel, reïnkarnasie en vergetelheid glo. Die meeste van hulle glo die hemel en hel is simboliese plekke van bewustheid, en die geloof fokus grootliks op die wêreldse lewe eerder as enige moontlike hiernamaals.
Die Amerikaanse siener Edgar Cayce het geglo die hiernamaals bestaan uit nege ryke wat ooreenstem met die nege planete van astrologie. Die eerste ryk, wat deur Saturnus gesimboliseer word, is ’n vlak vir die reiniging van siele. Die tweede (Mercurius) gee ons die vermoë om probleme as ’n geheel te ondersoek. Die derde (Aarde) word verbind met aardse genietinge. Die vierde (Venus) is waar ons van liefde uitvind en die vyfde (Mars) waar ons ons beperkings teenkom. Die sesde (Neptunus) is waar ons ons skeppingsvermoëns begin gebruik en ons vrymaak van die materiële wêreld. Die sewende ryk word deur Jupiter gesimboliseer en dit versterk die siel se vermoë om hom situasies voor te stel, en mense, plekke en toestande te analiseer. Die agtste ryk (Uranus) ontwikkel psigiese vermoëns en die negende ryk is dié van Pluto, die astrologiese ryk van die onderbewuste. Dit is ’n verganklike plek waar siele kan kies om na ander ryke of sonnestelsels te reis; dit is waar die siel se bevryding tot in ewigheid plaasvind en die ryk wat die deur open van ons sonnestelsel na die kosmos.
Hoofstroom-spiritualiste stel ’n reeks van sewe ryke voor wat deur planete oorheers word en baie met Cayce se nege ryke ooreenstem. Die siel beweeg al hoe hoër op totdat dit die boonste ryk van spirituele eenheid bereik. Die eerste ryk, wat met die hel vergelyk word, is die plek waar gekwelde siele ’n lang tyd deurbring voordat hulle verplig word om na die volgende vlak te beweeg. Die tweede ryk, waarheen die meeste siele regstreeks beweeg, word beskou as ’n tussentydse vlak tussen die laer vlakke van die lewe (en die hel) en die hoër, perfekte ryke van die heelal. Die derde ryk is vir dié wat met hul karma-erfenis gewerk het. Van die vierde vlak af kom siele wat ander leer en leiding gee aan dié op Aarde. Die vyfde vlak is waar die siel menslike bewustheid agterlaat. Op die sesde vlak word die siel eindelik met die kosmiese bewustheid opgelyn en het dit geen begrip van apartheid of individualiteit nie. Die laaste en sewende vlak, die doel van elke siel, is waar die siel sy eie begrip van "sielvolheid" te bowe kom en verenig word met die Wêreldsiel en die heelal.
Die hiernamaals van die Wicca word meestal beskryf as Die Somerland. Hier rus siele, herstel van die lewe en reflekteer oor die ondervindings wat hulle gedurende hul lewe gehad het. Nadat hulle gerus het, word hulle gereïnkarneer en word die herinnering aan hul vorige lewe uitgewis. Baie sien Die Somerland as ’n plek waar hulle oor hul dade gedurende hul lewe kan terugdink. Dit is nie ’n plek van beloning nie, maar eerder die einde van ’n lewensreis.
Ascent of the Blessed, deur Hieronymus Bosch (ná 1490) beeld ’n tonnel met lig en spirituele figure uit soos wat dikwels ná amper-dood-ervarings beskryf word.
Die parapsilogiese ondersoeke oor die hiernamaals sluit in studies oor spoke, bonatuurlike verskynings van afgestorwenes, elektroniese stemverskynsels en mediums, asook die bestudering van amper-dood-ervarings.
’n Studie wat in 1901 deur die geneesheer Duncan MacDougall uitgevoer is, het die gewigsverlies van mense probeer vasstel wanneer die siel die liggaam ná die dood verlaat. MacDougall het sterwende pasiënte geweeg om te bewys die siel is tasbaar en van materie gemaak, en dus meetbaar. Hoewel sy resultate aansienlik gewissel het vanaf "21 gram", het dié syfer sinoniem geword met die meting van ’n siel se massa. Die titel van die 2003-rolprent 21 Grams is ’n verwysings na MacDougall se bevindings. Sy resultate is nooit herskep nie en word oor die algemeen beskou as óf betekenisloos óf van min wetenskaplike waarde.
Ná 25 jaar van parapsigologiese navorsing het Susan Blackmore tot die gevolgtrekking gekom daar is geen proefondervindelike bewyse van ’n hiernamaals nie.
Daar is steeds die posisie van "oop individualisme", gegrond op die filosofiese kwessie van persoonlike identiteit en in sommige opsigte soortgelyk aan die ou geloof van monopsigisme, wat reken ’n individuele bestaan is denkbeeldig en ons bewustheid bly ná die dood voortbestaan in ander bewuste wesens. Posisies oor ’n bestaan ná die dood is gesteun deur sommige bekende fisici soos Erwin Schrödinger en Freeman Dyson.
Sekere probleme ontstaan met die idee van ’n spesifieke mens wat ná sy dood voortbestaan. Peter van Inwagen, in sy argument oor opstanding, sê die materialis moet die een of ander soort fisieke kontinuïteit hê. Die filosoof John Hick stel ook ’n paar vrae oor persoonlike identiteit in sy boek Death and Eternal Life. Hy gebruik as voorbeeld ’n persoon wat op een plek ophou bestaan terwyl ’n presiese replika van hom op ’n ander plek verskyn. As die replika al dieselfde ondervindings, persoonlikheids- en fisieke eienskappe as die eerste persoon het, sal ons almal volgens hom dieselfde identiteit aan die tweede een toeken.
Wat die gees-liggaam-probleem betref, meen die meeste neurowetenskaplikes bewustheid kom van fisieke verskynsels soos neuronale aktiwiteit wat in die brein plaasvind. Die implikasie van hierdie aanname is dat wanneer die brein ophou werk en iemand breindood is, bewustheid ophou bestaan.
Sielkundige voorstelle vir die oorsprong van die geloof in ’n hiernamaals sluit in kognitiewe ingesteldheid, kulturele leringe en ’n intuïtiewe godsdienstige idee. In een studie kon kinders die einde van fisieke, verstandelike en perseptuele aktiwiteit erken wanneer iemand doodgaan, maar was hulle huiwerig om die einde van die wil, self of emosie te erken.
↑ www.welt.de, 25 April 2008: Quantenphysik – Die Seele existiert auch nach dem Tod. Besoek op 9 November 2018
↑ "Life after death – Where do we go after we die?". SSRF English (in Engels). Besoek op 2018-03-09.
↑ "Door to Afterlife found in Egyptian tomb". www.meeja.com.au. 2010-03-30. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 2011-07-06. Besoek op 2008-09-30.
↑ "Tractate Sanhedrin: Interpolated Section: Those Who have no Share in the World to Come". Sacred-texts.com. Besoek op 2014-03-08.
↑ "Jehoiakim". Jewishvirtuallibrary.org. Besoek op 2014-03-08.
↑ "soc.culture.jewish FAQ: Jewish Thought (6/12)Section – Question 12.8: What do Jews say happens when a person dies? Do Jews believe in reincarnation? In hell or heaven? Purgato". Faqs.org. 2012-08-08. Besoek op 2014-03-08.
↑ "limbo – definition of limbo by the Free Online Dictionary, Thesaurus and Encyclopedia". Thefreedictionary.com. Besoek op 2014-03-08.
↑ 73,0 73,1 Smith, Peter (2000). "burial, "death and afterlife", evil, evil spirits, sin". A concise encyclopedia of the Bahá'í Faith. Oxford: Oneworld Publications. 96–97, 118–119, 135–136, 322–323. ISBN 1-85168-184-1.
↑ Becker, Carl B. (1993). Breaking the circle: death and the afterlife in Buddhism. Carbondale: Southern Illinois University Press. p. viii. ISBN 0-585-03949-6.
↑ Jhaveri, Pujya Gurudevshri Rakeshbhai. "Death the Awakener". Shrimad Rajchandra Mission Dharampur. Shrimad Rajchandra Mission Dharampur. Besoek op 21 Januarie 2018.
↑ Bond, George C. (1992). "Living with Spirits: Death and Afterlife in African Religions". In Obayashi, Hiroshi (red.). Death and Afterlife: Perspectives of World Religions. New York: Greenwood Press. pp. 3–18. ISBN 0-313-27906-3.
↑ 83,0 83,1 Opoku, Kofi Asare (1987). "Death and Immortality in the African Religious Heritage". In Badham, Paul; Badham, Linda (reds.). Death and Immortality in the Religions of the World. New York: Paragon House. pp. 9–23. ISBN 0-913757-54-3. Besoek op 23 Junie 2015.
↑ Ephirim-Donkor, Anthony (2012). African Religion Defined a Systematic Study of Ancestor Worship among the Akan (2de uitg.). Lanham: University Press of America. p. 26. ISBN 978-0-7618-6058-7. Besoek op 25 Junie 2015.
↑ Bond, Jon (2004-06-13). "Unitarians: unitarian view of afterlife, unitarian universalist association uua, unitarian universalist association". En.allexperts.com. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 2015-11-06. Besoek op 2014-03-08.
↑ 90,0 90,1 Bartlett, Sarah (2015). The Afterlife Bible: The Complete Guide to Otherworldly Experience. Octopus Publishing Group. ISBN 978-1-84181-449-0.
↑ Solitary Wicca For Life: Complete Guide to Mastering the Craft on Your Own – Page 162, Arin Murphy-Hiscock – 2005
↑ "Skeptical Odysseys: Personal Accounts by the World's Leading Paranormal Inquirers pp 85–94". Susanblackmore.co.uk. Besoek op 2014-03-08.
↑ Peter van Inwagen. "I Look for the Resurrection of the Dead and the Life of the World to Come". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 2007-06-10.
Bodhi, Bhikkhu (2000), The Connected Discourses of the Buddha. Vert. van Samyutta Nikaya, Wisdom Publications, ISBN 0-86171-331-1
Longenecker, Richard N. (2003). "Cosmology". In Gowan, Donald E. (red.). The Westminster Theological Wordbook of the Bible. Westminster John Knox Press. ISBN 978-0-664-22394-6.
Rainwater, Robert (1990). "Sheol". In Watson E. Mills (red.) (red.). Mercer Dictionary of the Bible. Mercer University Press. ISBN 978-0-86554-373-7.
Knobel, Peter (2011). "Death". In Berlin, Adele; Grossman, Maxine (reds.). The Oxford Dictionary of the Jewish Religion. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-973004-9.
Norman C. McClelland (2010). Encyclopedia of Reincarnation and Karma. McFarland. pp. 16, 34. ISBN 978-0-7864-5675-8.
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Hiernamaals&oldid=2139389"
Last edited on 23 Februarie 2020, at 19:35