Nuts-juweel - Interessant
Hanger horlosie sleutel.
Titel: Hanger horlosie sleutel.
Afmetings: Hoogte 6 - Breedte 4
Tegniek en ander aanduidings: Sitrien, goud, topaas, gekleurde glas.
Prentverwysing: 03-012541 / MM40.47.486
Tegniek en ander aanduidings: Stereoskopie.
Prentverwysing: 02-012762 / PHO_1983_165_278; INV_685
Die spesialiteit van die ketting se juweliersware het gedurende die 19de eeu bly groei, veral onder die Tweede Ryk. Aangepas op alle vlakke van geluk, stem dit ook ooreen met alle smake, want vorms en modelle word voortdurend vernuwe.
Die publiek se entoesiasme is onverpoos in die uitvoermarkte. Die ondersoek na die Fabrique de Paris wat in 1860 deur die Kamer van Koophandel (Parys Kamer van Koophandel, Statistiek van die industrie in Parys, 1864) beskryf die belangrikste soorte kettings wat uitgevoer word: châtelaines (baie uitgebreide horlosiekettings, versier met patrone) onderbaadjiekettings, sierlike armbande of juweliersware, voorwerpe wat aan kettings vasklou: groepe, bekoring, sleutels, seëls ...
Die kettings gebruik semi-industriële metodes om klein reekse te bekom. Een van sy innovasies, aangehaal in die verslag van die Wêreldtentoonstelling van Wene van 1873, bestaan ​​uit 'deurlopende spirale, waarvan elke draai soomloos in die vorige pas. Die stel vorm buigsame halssnoere wat lyk soos platgetrekte slange, wat baie praktiese kettings en armbande gemaak word.
Die eerste beeld wys een van die voorwerpe wat bedoel is om aan 'n horlosieketting opgehang te word en in hoeveelheid deur kettingjuweliers verkoop te word. Hierdie groot horlosiesleutel (4 x 6 cm), wat in die middel van die 19de eeu in goud vervaardig is, getuig van 'n sekere verfyning. Die gekose materiale: topaas, sitrien, gekleurde glas ... harmoniseer in geel kleure wat ooreenstem met die metaal, gekerf uit die horings van oorvloed.
Die tweede beeld, 'n baie tradisionele fotografiese portret van 'n anonieme egpaar, dateer uit die tweede helfte van die 19de eeu. Die jong vrou dra prominent een van die beste eksemplare van die kettingbedryf, 'n Leontine. Hierdie ornament "hou die middel tussen die kraag en die gordelhaak", verduidelik Henri Vever. Die horlosie word opgehang deur 'n skuif van 'n groot ketting wat deur die klein borsspeld aan die halslyn geheg is. Die Léontine dien as ketting, horlosiehouer en gordelhaak.
Hierdie twee modelle van 'nuttige juweliersware' behoort tot wat in die 19de eeu fyn juweliersware genoem is, 'n deel van die juweliersreeks wat metaalwerk bevoordeel en relatief kosbare materiale gebruik. Die Léontine is gemaak van 'n soepel goue koord; die horlosiesleutel, ook in goud, is versier met halfedelstene.
Hulle eienaars moes dus van 'n sekere lewenstandaard geniet en tot die burgerskap behoort. Hierdie utilitaristiese soort juweliersware stem boonop volledig ooreen met die ietwat stereotipiese beelde van die middelburgers van die 19de eeu, wat die waardes van werk en noukeurigheid bevoorreg het. Die baie groot Franse bourgeoisie verkies, sodra sy fortuin dit toelaat, 'n spoggerige lewenswyse wat ooreenstem met die aristokratiese model van die Ancien Régime.
Die kettingbedryf is nie beperk tot die modelreeks wat hier getoon word nie. Die wet van 1884 wat die vervaardiging van uitvoerjuweliersware liberaliseer, is 'n ekstra impuls vir kettingkenners. Hul sukses is veral opvallend tydens die Universele Tentoonstelling van 1900. Die rapporteurs merk op dat hierdie vervaardigers 'n kwaliteitproduksie kon behou terwyl hulle lae-graad goue ketting aangebied het (14 karaat, 12 karaat en 9 karaat). van 'n onberispelike afwerking en 'n enorme verskeidenheid ', terwyl' die meeste kettings, goedkoop, in silwer vervaardig word '. (Verslae van die internasionale jurie op die Wêreldtentoonstelling van 1900, 1901). Die negentiende-eeuse juweliersware kon opmerklik aanpas by hierdie heterogene kliënte, met 'n verskeidenheid ornamente wat ooreenstem met die middele en lewenstyl van elkeen.