Fyn onderklere vir ‘n bekering | Jan se twak
← ‘n Gespook met spoke (deel 2 en slot)
Blinkjan en ‘n geskikte stoot →
Posted on 2012/09/27	by Jan Twak
Stiena Visagie was een van daai mense wat ‘n gewyde betekenis aan die woord gereformeerd gegee het. ‘n Stigtelike en behoorlike mens. Haar gedrag en kleredrag was altyd onberispelik en die meeste wat die mans in die distrik van haar lyf te sien gekry het, was miskien ‘n glimpsie van ‘n enkel in ‘n onstigtelike oomblik as sy trappe geklim het. Laag op laag klere het die vrou gedra. Sou daar dalk ‘n laag wegglip met ‘n vorentoe buk, is daar drie ander in die pad ter ontmoediging van die nuuskieriges. Ten spyte van die kleredrag was Stiena nogal nie ‘n onaansienlike mens nie. Mooi gesiggie en als, die enkels wat mens so soms gesien het, ook nie te onaardig nie. Maar op vyf en veertig, het haar gewyde sienings haar die titel van ‘oujongnooi’ verseker.
Maar die duiwel skuil oral, selfs in ‘n nagmaalkandelaar. Daardie Sondag ontbloot hy homself en vaar die hele gemeente in.
Of dit die duiwel self of Oom Falie van Rensburg was, wat die onstigtelikheid veroorsaak het, weet niemand tot vandag nie. Hy is ‘n swaar drinker wat altyd die rustigheid van die kerk opsoek om sy roes af te slaap. Oom Falie het deur die hele seremonie geslaap en toe die dominee vra wie oorgeslaan is met die beker, gaan sy hand dadelik met ‘n verontwaardigde gebaar die lug in.
Weens gebrek aan kompetisie is Stiena reeds jare die hoofdiaken en sy haas haar met die beker om Oom Falie se oorgeslaande saligheid te gaan red. Langs die tafel waar die hooggeplaastes van die gemeente sit, is ‘n massiewe kandelaar met kerse. Die kandelaar word met elke nagmaal, sukkel-sukkel deur agt mans die kerk ingeskuif, om lig te werp oor die bediening.
Stiena Visagie verspeel nie tyd in haar eie bediening nie. Met haar bekende trippel-trippel galop, storm sy met die beker van die tafel af weg. Maar die kandelaar is soos ‘n haak-en-steek-bos. Een van die menige skerp punte vang die tannie se gewaad hier digby die enkels en hy gryp vir haar goed en diep! Met die momentum van ‘n oorhaastige sendeling, val sy oor haar voete en die kledingstuk skeur in twee. Van onder tot bo. Amper Bybels in die simboliek. Daar is ‘n geskokte stilte in die gemeente. Die manne snak na hul asems en hul oë staar met bewondering.. Die nuuskierigheid oor Stiena se lyf is uiteindelik bevredig. Gelukkig vir haar, is ook haar onderklere stigtelik, miskien afkomstig hier uit die vroeë 1950’s. Dominee is eerste tot die redding en met sy toga oor die vrou se skandes, lei hy haar na die konsistorie. Die diens het nie aangegaan nie. Een van die ouderlinge het met ‘n kort rympie-gebed afgesluit en Oom Falie het oorgeslaan gebly.
As iets daardie dag in Stiena gebreek het, was dit beslis haar inhibisies. Of die skeur van die rok dalk verskuilde drange wakker gemaak het, weet niemand nie. Sy het seker maar iewers te hore gekom oor hoe die manne van haar praat en ‘n lekkerte daarin gevind. Haar rokkies word al korter en korter en op enige gegewe dag sou ten minste tagtig mans die kleur van haar onderklere geweet het, ás sy dit die dag gedra het. Haar bukkery voor mans word ook gereeld en meestal onnodig. Maar hulle kla nie. Hul uitsig is onversteurd onder ‘n los bloes na die twee wulpse vallende verleiers.
Waar almal altyd gewonder het, was daar binne ‘n maand honderd en veertig mans wat voor ‘n hof sou kon getuig, Stiena Visagie is beslis nie ‘n maagd nie. Na ses egskeidings in die distrik en ‘n voorbladfoto van Stiena en die dorp se eerste rugbyspan, voel Dominee verplig om in te gryp. Die kandelaar vorm lankal nie meer deel van die dienste nie en in toepassing van die kerklike tug, sou Stiena Visagie voortaan ook nie meer deel van die dienste wees nie. Teen daardie tyd was meeste van die skade reeds gedoen en die enigste glimlaggende persoon is Sakkie Viljoen met sy privaatspeurder besigheid.
Die enigste persoon wat Stiena Visagie nie in haar dagboekie opgeteken gehad het nie, was Oom Doons Vermeulen. Oom Doons is so twee jaar reeds ‘n wewenaar, maar is ‘n geen nonsens mens. Hy hou hom nie op met vleeslike versoekings nie. Maar dit maak van hom ‘n gesogte teiken in Stiena se boekie. ‘n Tipe trofee of iets vir haar dagboekie.
Vir maande probeer sy. Oop en bloot en sonder skaamte. Van die gemeentelede hoop in hul stilligheid dat Oom Doons maar moet toegee. Miskien kom die teistering in die distrik dan finaal tot ‘n end. Maar Oom Doons wil niks weet nie. Kort rokkies, oop toppies, onderklere, geen onderklere, vat-vat hier en vat-vat daar, beïndruk hom glad nie. Selfs die aand toe Stiena kom suiker leen in ‘n deurskynende nagkabaai, swig hy nie.
Die nuus is dus met verbasende belangstelling begroet. Soos ‘n veldbrand versprei dit: Oom Doons Vermeulen het Stiena Visagie genooi vir ete! Dominee slaan sy hande hulpbehoewend in die lug. Van die hele gemeente lyk dit of niemand meer die saligheid met ‘n stukkie ongeskonde heiligheid gaan betree nie.
Wat daardie aand by Oom Doons gebeur het, sou die gemeente ewig aan die raai hou. Al wat hulle weet is dat Stiena Visagie oornag tot inkeer gekom het. Sy is weer haar ou gewyde self en die stigtelike klere is terug. Na ‘n maand laat Dominee haar weer tot die kerkbanke toe en na omtrent ‘n jaar kon sy weer help om sakramente te bedien. Vir Oom Doons vermy sy soos pes en sit hy toevallig in haar bedieningsblok word hy summier oorgeslaan met die wyn en die brood.
Dominee beskou die oorslanery as ‘n offisiële rede om sy nuuskierigheid te bevredig. Dit is immers al so twee jaar na Stiena se bekering en hy voel dit is hoog tyd dat Oom Doons moet bieg. Na ‘n huisbesoek vra hy Oom Doons:
“Oom Doons. Dit is tyd om te praat. Wat het jy vir Stiena Visagie gemaak?”
Oom Doons gee ‘n giggel deur sy bosbaard en begin om te bieg:
“Jy weet Dominee. Daardie aand wag ek vir haar mos in. Nét in my japon. Toe sy by die slaapkamer instap gooi ek hom oop. Nou of dit my borshare onder die deurskynende bra was, weet ek nie. Miskien was dit die rooi hoëhakskoene. Miskien was dit die manier wat my klokke weerskante van die rooi g-string afgehang het. Miskien was dit my voortrekkersweep in die regterhand. Ek weet nie, maar Stiena was nog nie weer hier nie.”
Dominee onderdruk sy lag tot ‘n giggel toe hy daar wegstap. Hy besef dat ‘n bekering soms met fyn onderklere kan kom.
This entry was posted in Uncategorized and tagged Afrikaans, humor, onderklere, staaltjies. Bookmark the permalink.
6 Responses to Fyn onderklere vir ‘n bekering
2014/11/08 om 21:24
2014/10/06 om 16:56
Hoe lekker lag ek nou. Dankie.
2012/09/28 om 10:49
Baie interessante spesimeen van die Sendingwetenskap… maar nou ja, soms…
2012/09/29 om 14:46
Ek het gedink Dominee sou die invalshoek interessant vind.
2012/09/28 om 09:37
My magtig kyk wie’s hier! Wat het van jou geword?
Gesels gerus saam Kanselleer die reaksie
Jan Twak se kiekie
48,722 mense is nou vol twak gestop
Mees gelese plasings
Rugpille vir ‘n kêffie-special (deel 2 en slot)
Noodplan as jy die Lotto wen
DIE OUJAARSAAND DANS
Rugpille vir ‘n kêffie-special
Die prys van Lus