Versorging van die Reptiel vir Bejaardes - Algemene - 2020
Versorging van die Reptiel vir Bejaardes
Alhoewel herpetokulturiste baie geleer het oor die versorging van reptiele en amfibieë, leer ons dit nog steeds. Een gebied - die behoeftes van geriatriese kuddes - bly grootliks onontdek. Miskien is daar 'n rede hiervoor. Anders as baie soogdiere, wat die verouderingsproses duidelik toon (soms nogal vroeg in die lewe), toon verouderende reptiele en amfibieë baie min tekens - en selfs dit is subtiel - totdat hul dood aan natuurlike oorsake naby is. Daar is geen grysheid van skubbe nie, en die aksies en reaksies word dikwels nie vertraag nie.
Wat 'oud' vir 'n reptiel of amfibie uitmaak, wissel dramaties volgens spesies. Daar is 'n paar klein akkedisse akkedisse, byvoorbeeld, wat in wese eenjarige spesies is - wat binne 'n jaar of 'n half half uitbroei, broei en sterf. Dit kan op 9 maande ouderdom as oud beskou word.
Op die teenoorgestelde punt, het ons die groot, stadig-tot-volwasse leguanes en monitors (sowel as baie kleiner spesies) wat die leeftyd van 15 tot meer as 30 jaar kan bereik. Dit sou eers as oud beskou word voordat 'n ouderdom van 10 of 15 jaar bereik is.
Die baie gewilde draak met binnelandse bome is in die middel en broei slegs totdat hy ongeveer vyf jaar oud is, en leef selde langer as 9 jaar. As daar goed versorg word, kan skilpaaie en skilpaaie - selfs die baie gewilde troeteldierwinkel wat beskikbaar is, rooi-ore-skuif (dikwels slegs as 'n "baba groen skilpad" verkoop word) leef vir 45 tot 100 jaar.
Krokodiliërs is ook van lang lewe. Caiman van verskillende soorte oorskry gewoonlik 'n lewensduur van 15 jaar, en Amerikaanse alligators kan ouer as 70 jaar wees. Boas, pythons, en baie van die lampropeltien wat gereeld aangehou word wat slange sny (rot, koning, melk en gopher), is dikwels 15 jaar oud en kan soms die ryp ouderdom van 30 tot 40 jaar bereik.
Amfibieë kan ewe lank lewe. Alhoewel sommige kleiner trekaatjies en longlose salamanders selde 'n ouderdom van tien jaar oorskry. Newts, paddas, horing paddas, en 'n paar van die groter trefrogs kan leef meer as 20 jaar.
Met gevorderde ouderdom neem die teling gewoonlik af. Daar is minder eiers of jonk, en dit verminder die lewensvatbaarheid van die wat geproduseer word.
Ou groen leguanas lyk meer geneig om breuke te onderhou as hulle van hul baars afval of per ongeluk val as hul jonger eweknieë. Hierdie beserings is nie net tot die ledemate beperk nie, maar behels dikwels ook die rugwerwels van die ruggraat. Aangesien iguanas relatief swaar akkedisse is, kom hierdie beenbrekings meer gereeld voor by bejaarde, maar relatief veergewig, spesies soos basilike en waterdrake.
As die dood naby is, is daar 'n neiging dat 'n bejaarde akkedis meer sal bak, gesonke oë het en ondervoed (benerig) lyk, veral bo die heupe en skouers.
Ou skilpaaie kan ietwat stadiger reaksietye vertoon en gesink het; omgekeerd mag hulle glad nie tekens van gevorderde ouderdom toon nie, eendag eet en gedurende die nag sterf.
Slange kan ook bonier voorkom, veral langs die werwelkolom as hulle verouder is, maar dit is nie altyd die geval nie.
Krokodiliërs toon weinig of geen tekens van veroudering nie, en ons weet nog nie mooi waarvoor ons met amfibieë moet kyk nie.
Wat u kan doen, hang af van hoe grasieus u troeteldier verouder. Dit is egter noodsaaklik dat u u reptiel ken en die liggaamstaal daarvan verstaan.
Om voorsiening te maak vir 'n verouderde akkerbosse akkedis (leguaan, basilisk, waterdrek, ens., Maar nie 'n regte verkleurmannetjie nie), voorsien dit van 'n verhoogde basis vir maklike toegang. Vervang die stewige ledemate wat u gereeld voorsien het om te klim en bak, met plat, geklemde planke wat 'n paar sentimeter breër is as die lyk van die akkedis. Die akkedis sal minder waarskynlik per ongeluk van hierdie kantel.
Dit is vanselfsprekend dat u nooit moet toelaat dat 'n kudde uit die greep val of selfs spring nie. Dit is veral van bejaarde troeteldiere. Die argument dat "hy dit altyd gedoen het" sal raak as u troeteldier ernstig beseer word.
Voorsien u verouderde semikwatiese skilpaaie met maklik toeganklike plat geklitste planke waarop hulle maklik die water en plat bakkeborde wat ewe maklik bereik kan word, kan verlaat.
Maak u ouer kudde se lewe so stresvry as moontlik. Moenie bejaarde mannetjies aanhou waar hulle jonger broedende mannetjies van dieselfde spesie kan sien nie. Territorialiteit (teling) deur manlike akkedisse is bedoel om mans binne sy spesie te intimideer. Selfs as u in 'n aparte terraria in 'n kamer gehou word, sal u ouer, nie-broeiende, onnodig beklemtoon word as hy deurlopende territoriale vertonings deur jonger mans kan sien.
Die verandering van die dieetbehoeftes vir veroudering van reptiele en amfibieë kan 'n noodsaaklikheid word. Die vertering van groot prooi-items kan vir sommige bejaarde slange moeilik wees, veral as hoktemperature nie ideaal en stabiel is nie. Regurgitasie word dan 'n baie werklike moontlikheid. As dit sou gebeur, moet u seker wees dat hoktemperature gestabiliseer word en gee u slang twee klein muise (of een klein muis met meer gereeld tussenposes) in plaas van 'n jumbo-teler, en daar kan moontlik nie meer opkom nie.
Alhoewel die meeste skilpaaie, selfs op 'n eerbiedige ouderdom, ten volle in staat is om hul plantegroei in stukke van 'n bytgrootte te skeur, is hulle geneig om meer te eet, en dikwels meer geredelik, as hulle voedsel in kleiner as bytgrootte stukke gekap word (dit doen ons ook skilpaaie uitbroei).
Die vitamien- en mineraalbehoeftes van kuddes verander ook met toenemende ouderdom. Die vinnig groeiende jong kruie benodig 'n relatiewe groot hoeveelheid kalsium en vitamien D3 om normale beengroei te handhaaf. Ovulasie van vroulike kruie benodig 'n nog groter hoeveelheid kalsium-D3 om die materiale te vorm vir die vorming van eierdop of vir hul ontwikkelende embrio's. Vir albei kategorieë word voorgestel dat u kalsium-D3 bymiddels twee of drie keer per week gee. Hierdie behoefte sal radikaal van die broeiseisoen afval as ovulasie nie meer plaasvind nie. Daar moet voldoende kalsium-D3 voorsien word om voldoende beenmassa te handhaaf (as 'n toevoeging miskien een keer per week), maar te veel kan niks doen nie.
Die immuunstelsel van verouderde kuddes kan ietwat in die gedrang kom. Asof hulle hiervan bewus is, bak baie heliothermiese (sonbakkende) spesies dikwels vir langer tydperke en verkies hulle verkieslik om 'n bietjie warmer as normaal te wees. Dit is altyd die beste om 'n heliotermiese reptiel met 'n redelik wye temperatuurgradiënt te gee, maar dit is veral voordelig vir bejaarde reptiele. Natuurlik moet alle heliothermas voorsien word van volspektrum-beligting, hetsy dit natuurlik of kunsmatig is om in te bak.
Temperatuurgradiënte is ook belangrik vir nie-heliotherme soos sekere slange en akkedisse wat begrawe, en vir alle nagagtige reptiele en vir baie nagtelike amfibieë. Die benodigde gradiënt kan maklik voorsien word deur 'n hitteband of verwarmingsplaat onder die een punt van die tenk te plaas. Onthou dat gematigde amfibieë temperatuur koeler verkies as wat die meeste reptiele benodig, so beplan en voorsien daarvolgens.
Hoe u sorg vir u verouderende reptiel of amfibie, sal grootliks afhang van die hoeveelheid aftakeling (indien enige) wat u troeteldier toon. Sommige troppe hou volstoom voort tot die dag dat hulle sterf. Ander kan ietwat vertraag en benodig net 'n bietjie ekstra aandag of effens veranderde hokomstandighede. Deur te leer om die atmosfeer en liggaamstaal van u troeteldier te "lees en interpreteer", sal u in staat wees om u reptiel of amfibie die beste toestande te bied gedurende 'n baie lang lewe.