Serwiese leër - Inligting
'N Wet wat in 1901 aangeneem is, het alle manlike Serwiërs tussen die ouderdomme van 21 en 46 jaar verantwoordelik gehou vir verpligte diensplig. Teen 1912 het die stelsel 'n leër van ongeveer 260 000 man voorsien. Dit was ongeveer 10% van die volwasse bevolking.
In 1912 het Serwië met Griekeland, Bulgarye en Montenegro saamgespan om die Balkanliga te vorm. In Oktober 1912 het die Balkan League -leërs die grootste deel van die Turkse gebied in Europa ingeneem. Die konflik is tot 'n einde gebring deur die ondertekening van die Verdrag van Londen in Mei 1913.
By die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog het Serwië 'n leër van 360 000 man gehad. Gedurende 1914 het die Serwiese leër drie opeenvolgende Oostenryk-Hongaarse offensiewe verset. Dit het die weermag se mannekrag feitlik uitgeput en dit was genoodsaak om mans ouer as sestig te werf. Die weermag het ook vroue aanvaar, waaronder die Britse verpleegster, Flora Sandes.
Serwië het om hulp gesmeek en uiteindelik in September 1915 het Brittanje en Frankryk die uitnodiging van die Griekse premier, Eleutherios Venizelos, aanvaar om Geallieerde troepe by Salonika, 'n strategies belangrike Griekse hawe aan die Egeïese kus van Masedonië, te laat land. Aangesien daar 'n direkte spoorwegverbinding tussen Salonika en Belgrado was, was dit die beste manier om geallieerde hulp na Serwië te stuur.
Die eerste Anglo-Franse troepe het op 5 Oktober 1915 by Salonika aangekom. Met Bulgaarse en Duitse troepe aan die grens het die Franse bevelvoerder, generaal Maurice Sarrail en generaal George Milne, die leier van die Britse troepe, Salonika en sy omgewing omskep in 'n verskansde sone. Dit sluit 'n slootstelsel in, soortgelyk aan die aan die Westelike Front.
Die aankoms van die geallieerde troepe in Masedonië kon nie die opmars van die sentrale moondhede in Serwië stop nie. Oorweldig deur die gesamentlike Oostenryk-Duitse en Bulgaarse inval in Oktober 1915, was die Serwiese leër genoodsaak om terug te trek na die Albanese berge. Teen Januarie 1916 is meer as 155 000 Serwiese soldate en burgerlikes na Korfu ontruim.
Na herstel is meer as 80 000 Serwiese troepe na Salonika gestuur. Die Serwiese leër, wat as die aggressiefste van al die geallieerde troepe beskou word, het tydens die Vardar -offensief in September 1918 aan die oorwinning oor die Bulgaarse leër deelgeneem.
Na raming het die Serwiese leër ongeveer 125 000 sterftes tydens die Eerste Wêreldoorlog gely. Ongeveer 65 persent was as gevolg van siekte, veral die tyfus -epidemie wat gedurende die herfs van 1915 in Serwiese loopgrawe plaasgevind het.
Wat 'n aand het ons gehad, ons het almal gebewe van koue en moes opstaan ​​en op en af ​​pas om warm te word. Ons het hand gevat met 'n vrouesoldaat in die Serwiese leër wat na die kamp gekom het om ons te sien. Haar naam is Milian en sy het so 'n mooi gesig, so stewig ook. Sy het drie jaar lank baklei en was so bly dat haar foto geneem is.
Ons Kompanjiebevelvoerder was 'n oproerige, baie trots op sy manne, en hulle was toegewyd aan hom en sou alles vir hom doen, en dit sou goed kon. Hy was 'n martinet vir dissipline, maar die gemak van sy manne was altyd sy eerste oorweging; hulle het vir alles na hom toe gekom, en hy sou vir almal die jas van sy rug af gegee het as hulle dit wou hê. 'N Goeie bevelvoerder maak 'n goeie geselskap, en hy kan 'n dooie laat opstaan ​​en hom volg.
Die gewondes kom die hele dag in, byna almal vreeslik slegte gevalle. Ons het ons kombuis nou, dit is soos 'n Indiese bungalow wat almal van stormloop gemaak is. Uit die venster kan ons sien hoe die ambulanse by die ontvangstent aankom en die arme mans wat ingedra word. Al die Serwiërs wat in die kamp werk, is baie bly dat die hospitaal uiteindelik begin, en ons is dit ook. Arme Ethel is in die chirurgiese saal en het 'n vreeslike dag gehad - drie van die mans, baie ernstig gewond in die kop, is vanaand dood. Ons kry die erger gevalle hier en sommige van die gewondes lê al twee dae lank onversorg.
Woensdagaand het 'n Serwiër, kaptein Dimitrivitch, dr Muncaster en my na sy kamp geneem. Ons ry op 'n snaakse wa, want geen motors kan op die baan ry nie. Dit is slegs oop vir die kos- en ammunisiewaens wat na die voorkant gaan. Dit is reg langs die kant van die berg Kajmakchalan, en ons het die loopgrawe en doringdraadverstrengelinge gesien net toe hulle dit verlaat. Ek dink nie ek het tot dan besef wat die Serwiërs gedoen het nie. Dit moet een van die wonderlikste dinge wees wat tydens die oorlog gebeur het. Alhoewel hulle uitgeput is deur jare lange gevegte, gekwel deur die wete dat die Bulgars die meeste lede van hul gesinne doodgemaak het, sonder die komberse van die regte kos en klere, sal die Serwiërs nooit 'n erf van hul land prysgee nie. Hulle het seker 'n duur prys betaal vir hierdie wonderlike donker berg.
1ste antisemitiese maatreëls in Serwië Nazi -besetters vermoor 500 inwoners van Kragujevac Serwië 1ste Serwies -Ortodokse katedraal in die VSA, Cathedral of St Sava, NYC
1990-10-01 Serwiërs in Kroasië verkondig outonomie
Die Kroaties stad Vukovar gee hom oor aan die Joegoslaviese Volksleër en geallieerde paramilitêre magte nadat 'n beleg van 87 dae deur Serwiese troepe begin het om Sarajevo, die hoofstad van Bosnië, te beleër, wat die langste beleg in die moderne oorlogvoering Republika Srpska (ook bekend as die Bosnisse Serviese Republiek) sou word. kondig sy onafhanklikheid aan. Die Federale Republiek Joego-Slawië, bestaande uit Serwië en Montenegro, verkondig VN-stemme vir sanksies teen Joegoslavië onder leiding van Serwië om die geveg te staak
1992-12-20 Slobodan Milosevic herkies tot president van Serwië
Serwiese weermag brand op skool in Sarajevo, 9 kinders sterf Serwiërs en Kroate onderteken 'n skietstilstand om die oorlog in Kroasië te beëindig Serwiese weermag bomme hospitaal in Goradze Bosnië, 47 vermoor Serwiese weermagbomkliniek in Goradze Bosnië, 28 vermoor Serwiese missiele ontplof in in die hartjie van Zagreb, ses mense dood. Die Bosnies -Serwiese leër maak 72 jongmense dood in die Bosniese stad Tuzla. 7 000 Bosniese Moslem -mans word doodgemaak toe Bosniese Serwiërs die VN se veilige hawe van Srebrenica oorval. Die stad Knin, 'n beduidende Serwiese vesting, word tydens Operasie Storm ingeneem deur Kroatiese magte. Die datum word gevier as die oorwinningsdag (Dag van oorwinning en danksegging) in Kroasië. Die NAVO loods Operation Deliberate Force teen Bosnies -Serwiese magte. Die VSA ontplooi troepe in Noord -Bosnië met die doel om orde en vrede tussen Bosnies -Serwiërs en Moslems te handhaaf. Eerste openbare verskyning van die Kosovo Liberation Army (KLA), 'n etniese Albanese guerrillagroep wat geveg het vir die onafhanklikheid van Kosovo uit Serwië. Kosovo -oorlog: Serwiese polisie begin die offensief teen die Kosovo -bevrydingsleër in Kosovo. Kosovo -oorlog: NAVO skort sy lugaanvalle op nadat Slobodan Milošević ingestem het om Serwiese magte uit Kosovo te onttrek. In Belgrado kom tienduisende Serwiërs byeen om die bedanking van Slobodan Milošević as president van die Bondsrepubliek Joego -Slawië te eis. Massa -betogings in Belgrado het gelei tot bedanking van die Serwiese sterkman Slobodan Milošević. Hierdie demonstrasies word dikwels die Bulldozer Revolution genoem. Die Bondsrepubliek Joego -Slawië word amptelik hernoem na Serwië en Montenegro en neem 'n nuwe grondwet aan. Biljana Plavsic, voormalige leier van Bosnies -Serwië, word deur die VN -tribunaal in Den Haag, Nederland, tot 11 jaar gevangenisstraf gevonnis. Zoran Đinđić, premier van Serwië, word in Belgrado vermoor. Onrus in Kosovo lei tot meer as 22 dood, 200 gewondes en die vernietiging van 35 Serwies -Ortodokse heiligdomme in Kosovo en twee moskees in Belgrado en Nis. Die Nasionale Vergadering van Serwië aanvaar eenparig nuwe staatsimbole vir Serwië: Boze Pravde word die nuwe volkslied en die wapen word vir die hele land aangeneem. Die Republiek van Montenegro hou 'n referendum waarin onafhanklikheid van die Staatsunie van Serwië en Montenegro voorgestel word. Die Montenegrynse volk kies onafhanklikheid met 'n meerderheid van 55%. Resultate van die Montenegryse onafhanklikheidsreferendum, 2006, word bekend gemaak. 55,4% van die kiesers stem om onafhanklik te word van die Unie van Serwië en Montenegro. Die unie van Serwië en Montenegro kom tot 'n einde met Montenegro se formele onafhanklikheidsverklaring
Militêre geskiedenis van Serwië - Serviese lugmaggeskiedenis sedert die stigting
Die idee om lugmagte in die Serwiese leër te vorm, is die eerste keer genoem in die Algemene Wet op die Vorming van 2 Augustus 1893. Hierdie wet het voorgestel dat binne elke afdeling van die Army of the Kingdom of Serbia een lugmagballonmaatskappy gevorm word.
Twintig jaar later, in 1912, is 'n groep amptenare van die Koninkryk Serwië na die buiteland gestuur na 'n loodsopleidingsprogram in Frankryk. Terselfdertyd is vliegtuie aangekoop en deur die Wet van die Minister van Oorlogs Marshal Radomir Putnik, is daar op 24 September 1912 'n lugmagbevel in Niš gestig. Dit plaas Serwië as een van die eerste 15 state ter wêreld wat destyds militêre lugmag gehad het. 'N Jaar later, tydens die beleg van die stad Shkodra, het die Serwiese lugmag hulle met vuur gedoop. Die eerste vliegtuie wat in die Serwiese militêre lugvaart gebruik is, was die Blériot XI en Farman HF.20.
Die vlieëniers het die ervaring wat hulle in die Balkanoorloë opgedoen het, gou toegepas op gevegte van die Eerste Wêreldoorlog, en sodoende 'n waardige opponent geword vir die sterker vyandelike magte. Op 17 September 1915, volgens die Juliaanse kalender, dit is 30 September in die Gregoriaanse kalender, het Serwiese Lugdienslede die eerste van baie vyandelike vliegtuie oor Kragujevac neergeskiet. Hierdie dag is volgens die wet van koning Aleksandar I die dag van die Air Defense Artillery Division uitgeroep. Aan die frontlyn van Thessaloniki, met die steun van die Geallieerde mag, is die Serwiese lugmag weer georganiseer. Eerstens is Serwies-Franse gesamentlike escadrilles gevorm, en teen die einde van 1916 'n Nieuport-afdeling, terwyl aan die begin en middel 1918 die eerste en tweede Serwiese vegter Escadrilles gevorm is.
Die tydperk tussen twee wêreldoorloë is gekenmerk deur 'n beduidende groei van ons lugmag, vergesel van die vervaardiging van moderne en gesofistikeerde vliegtuie, met toenemende veranderings in organisasievorming binne die lugmag. Vanaf 1924, 2 Augustus, word die heilige Elia -dag as die beskermheilige dag van die Serwiese lugmag beskou, met die heilige Elia die weerligdraer as beskermheilige van militêre en ander vlieëniers van die bestaande Joegoslaviese koninkryk.
Tydens die April -oorlog in 1941, in 9 oorlogsdae, sterf 145 vlieëniers in luggevegte, terwyl 576 lede van die lugmag op die grond omgekom het. In daardie tydperk is 1416 gevegsvlugte uitgevoer, met 60 vyandelike vliegtuie neergewerp. Die vlieëniers van die 5de en 6de vegterregiment het veral hul dapperheid getoon en ook vlieëniers gebombardeer, wat die vyand aansienlik op die lugbase in Oostenryk, Hongarye en Bulgarye veroorsaak het.
Na die Tweede Wêreldoorlog het die Lugmag verskeie ontwikkelingsfases ondergaan, die eerste groot modernisering van die lugmag wat van 1953 tot 1959 uitgevoer is. Vliegtuie wat in die Weste vervaardig word, word ingebring om sodoende die era van straalvaart te verlig. Met die vorming van die eerste helikopter escadrille in 1954 is die helikopter -eenhede ook by die tak van die lugmag opgeneem. Aan die begin van die 1960's is supersoniese vegters bekendgestel, gevolg deur die intensiewe groei van die Serwiese lugvaartbedryf in daardie tydperk. 'N Aantal prototipes van vliegtuie is ontwerp wat as basis gedien het vir die ontwikkeling van opleidingsvegters en vegvliegtuie, soos' Galeb 'en' Jastreb ',' G-4 'en' Orao 'en die mees gevorderde vegvliegtuie MiG- 29 is in die middel van die 1980's bekendgestel.
Sedert sy stigting het die lug- en lugweermagte tienduisende vlieëniers, meer as 5000 vliegtuie en vier soorte missiellanseerstelsels, 'n aantal klein afstand missiellanseerstelsels en 15 radartipes getel.
Die Serwiese lugmag (Serbian Aviation - Srpska Avijatika) was die vyfde lugmag ooit in die wêreld wat in 1912 gestig is. wêreld. As ons sien wat die Serwiese posisie in die rekening was, was dit regtig moeilik om die lugmag te vorm, wetende dat Serwië aan die begin van die 20ste eeu baie klein en arm was. Die eintlike rede waarom Serwië hom haastig gemaak het om die lugvaart-eenheid te stig, was die toenemende spanning tussen die Koninkryk Serwië en Oostenryk-Hongarye. Dit was ook die kwessie om die Balkanlande voor te berei op die finale verdrywing van Turkse magte uit Europa. Serwië was nie net bewus van al hierdie probleme nie, maar was ook gedwing om die Serwiese weermag toe te rus met die vliegtuie en die ballonne (natuurlik met 'n groot materiële afstanddoening). Serwië het die eerste twee ballonne in 1909 van Augsburg gekoop op dieselfde plek waar byna 30 jaar later die Royal Yugoslav Air Force die Messerschmitt Bf 109 E-3 in 1937 gekoop het. die anneksasie van Bosnië en Herzegowina onder Oostenryk-Hongarye, wat maklik die oorlog met hierdie groot militêre mag kon veroorsaak het. Die eerste ses militêre vlieëniers is in Frankryk opgelei. Hulle het die kursus aan die begin van die Eerste Balkanoorlog voltooi. Op 24 Desember 1912 onderteken die hoof van die militêre minister Radomir Putnik die dokumente oor die vorming van die lugvaartkommando in Niš, wat insluit: die vliegtuiggroep wat 11 militêre vliegtuie tel, die ballongroep, die duifpos en die basis. Hierdie datum is die datum waarop die Militêre Lugvaart van Serwië en die hele Joegoslavië gevorm is. Sy eerste gevegservaring, het Serbian Aviation in Maart 1913 beleef oor Shkodra, wat in die hande van die sentrale mag was. Op die eerste gevegsvlug is sersant-vlieënier Mihajlo Petrović dood as die tweede slagoffer van World Military Aviation. Die eerste slagoffer van militêre lugvaart was 'n Bulgaarse vlieënier Topradzijev wat in 1912 dood is toe hy terugvlieg van die verkenningsmissie oor Edirne, Turkye.
Mihajlo Petrović was die eerste opgeleide Serwiese vliegtuigvlieënier. Hy voltooi sy opleiding en eksamens aan die beroemde Farman -vlieënierskool in Frankryk en ontvang in Junie 1912 die internasionale FAI -lisensie nr. 979. Sy Serwiese vlieënierslisensie het die nommer 1.
Beroemde aanhalings wat die woorde lug, krag, geskiedenis en/of vorming bevat:
& ldquo Alle dinge vloei, selfs die wat onroerend lyk. Die onwrikbare gaan altyd in rook verby. Die plante bevat die materiaal wat hulle wil hê lug en die grond. Hulle brand, dit wil sê, uitasem en ontbind hul eie liggame in die lug en weer aarde. Die dier brand, of ondergaan ewigdurende verbruik. Die aarde brand, die berge brand en ontbind, stadiger, maar onophoudelik. & rdquo
& ldquo Die geleentheid gekombineer met
Balke wat daartoe lei vir die voorkoms van krag aangepas by die wyses
Ouderdomsgebruik, maar dit is albei daar
En nie daar nie, soos was of saagsels in die sonlig,
In die agterkop, waar ons nou woon. & rdquo
John Ashbery (geb. 1927)
& ldquo Die geskiedenis van medisyne is die geskiedenis van die ongewone. & rdquo
& mdashRobert M. Fresco en Jack Arnold. Prof. Gerald Deemer (Leo G. Carroll)
& ldquo Die vorming 'n opposisionele wêreldbeskouing is nodig vir feministiese stryd. Dit beteken dat die wêreld wat ons die intiemste ken, die wêreld waarin ons veilig voel. moet radikaal verander word. Miskien is dit die wete dat almal moet verander, nie net diegene wat ons vyande of onderdrukkers noem nie, wat tot dusver ons revolusionêre impulse nagegaan het. & rdquo
& mdashBell (omstreeks 1955)
Serwiese leër - Geskiedenis
KOSOVO IN DIE GESKIEDENIS VAN DIE SERVIESE KERK
deur Veselin Kesich
Die wêreld ken Kosovo nou as die plek van sinnelose gruweldade en wrede bombardemente. Hierdie klein arm provinsie Joego -Slawië het 'n onstuimige geskiedenis gehad, hoewel direkte bloedige konfrontasies tussen sy twee etniese groepe, Serwies en Albanees, relatief onlangs was. Hulle het begin toe die Ottomaanse en Oostenryk-Hongaarse ryke uitmekaar was. Namate die nasionale bewussyn van Serwiërs en Albanees toeneem, het die streek die gevolge van eksterne inmenging gely. Tydens die Tweede Wêreldoorlog het Fascistiese Italië en Nazi -Duitsland as besetters die Albanees aangemoedig om die Serwiërs in Kosovo na te streef en hul eie belange na te streef. Met die val van die kommunistiese mag in 1991, was die Joego -Slawiese leierskap vasbeslote om sy ineenstortende totalitêre stelsel teen elke prys te behou en was hy in 'n openlike konflik met die afskeidingslede van Kosovo, wat gelei het tot die verduistering van die Albanese meerderheid. Met die ingang van die NAVO -magte het die & ldquoKosovo -krisis & rdquo toegeneem en is dit omskep in die & ldquoKosovo -katastrofe. & Rdquo Hierdie gebeure het die mense van Kosovo, eers die Albanezen en daarna die Serwiërs, lyding gebring.
Tog moet die vernietiging, vyandigheid en moord van die laaste dekade van die twintigste eeu nie die era van vreedsame en opbouende kontak tussen Serwiërs (Kosoweërs) en Albanezen (Kosovoërs) verbloem nie. Albei is gewortel in Kosovo en deel die kulturele, godsdienstige en emosionele verbintenis met hierdie gebied, so ryk aan geskiedenis en simboliek. Elke nasionaliteit eis regte op dieselfde stuk grond. Die doel van hierdie artikel is om 'n paar belangrike historiese verbande tussen hierdie twee verskillende etniese groepe te ondersoek, met die nadruk op die plek en betekenis van Kosovo in die geskiedenis van die Serviese kerk.
Voor die Slawiese immigrasie het die provinsie Illyria, wat Kosovo insluit, reeds 'n georganiseerde kerk gehad, en onder die vierde eeu het martelaars Phlor en Laur uit die Kosovo -streek gekom.  Daarna het die invalle van Gote, Avars en Slawiërs baie monumente van die Christelike oudheid in Illyria vernietig.
Teen die sewende eeu het die Bisantynse keiser Heraclius 'n groot heidense Slawiese bevolking in sy gebied gevind. Die Slawiërs het wyd versprei deur die Balkan -skiereiland, op soek na landbougrond langs die rivieroewers. Hier het hulle in aanraking gekom met die inheemse bevolking, Illyriërs en Thraciërs. Toe hulle inval, het die Slawiërs 'n betreklik homogene taal gepraat, maar hul historiese ervaring het hulle begin skei. Diegene wat hulle in die gebied bekend as Raska (Rascia) gevestig het, insluitend die gebied Kosovo, het die naam gekry van die dominante stam, & ldquoSerbs. & Rdquo Onder die Slawiese druk het die inheemse Illyriërs hul toevlug geneem in die berge. Die Albanees beweer afstamming van hierdie Illyriërs. Hierdie proses duur ongeveer drie eeue voort. Teen die elfde eeu was die Kosovo -gebied oorwegend Slawies. 
In die agtste en negende eeu was die kerk nog steeds een, maar die twee sentrums, Rome en Konstantinopel, was mededingers om hul invloed op die Balkan uit te brei. Illyria het toenemend 'n grond geword vir mededingende sendingpogings. Met die bewind van Karel die Grote en die suksesvolle kerstening van die Germaanse stamme, het Rome 'n nuwe gevoel van mag beleef.
Konstantinopel reageer op die uitdaging deur twee Slawiessprekende broers te stuur om 'n sending na die Slawiessprekende mense van Morawië te stuur. Konstantyn, (c. 826-869, met die kloosternaam Cyril) en Methodius (c.815-885) het Slawies geleer by Slawiese setlaars van hul geboorteland Thessaloniki. Konstantyn het 'n alfabet geskep vir die gebruik van die Morawiese Slawiërs en 'n paar liturgiese tekste vertaal. Die broers, wat eers deur die pouse in Rome vereer is vir hul inisiatief, is uiteindelik deur Latynssprekende sendelinge in Morawië onderdruk. 'N Groep dissipels, onder wie Clement en Naum die bekendste was, het na Bulgarye ontsnap, waar hulle die kerstening van die Slawiese stamme voortgesit het. Clement stig 'n Slawiese skool in Ohrid, nie ver van Kosovo nie, en gaan voort met die vertaling en kopiëring van tekste. Die missie wat deur Cyril en Methodius geloods is, was een van die suksesvolste in die Christelike geskiedenis. Hulle het nie net geletterdheid en liturgie aan die Slawiërs in hul eie taal gebring nie, maar 'n hele lewenswyse en toegang tot die filosofiese wêreldbeskouing van die Christelike Ryk. Van Ohrid het die geskrewe Slawiese tekste uitgegaan na al die Slawiese mense van die Oos -Ryk, wat Rusland binne die eeu bereik het. Die nabygeleë mense van Raska en Kosovo het baat gevind by hierdie buuraktiwiteit en het van barbare verander in Bisantynse Christene.
In 'n tyd toe die Bisantynse Ryk gesag verloor het, het die Slawiese hoofmanne hul lande begin konsolideer in state binne die ryk. In 1169 stig Nemanja, die eerste groot naam in die Serwiese geskiedenis, 'n dinastie wat meer as tweehonderd jaar lank oor die Serwiese land regeer het. Nemanja, gebore in Zeta (moderne Montenegro), is volgens die Latynse ritueel gedoop, aangesien Zeta onder die Latynse jurisdiksie was binne sy siening in Bar. Toe hy terugkeer na Raska, onder die jurisdiksie van die Griekse biskop van Ohrid, is hy volgens die Oosterse ritueel gechrismatiseer. Hy verenig die aangrensende streke Hum (moderne Hercegovina), Zeta en Kosovo tot sy domein. Binne hierdie nuwe staat het twee Christelike tradisies bestaan, Grieks en Latyn. Nemanja, 'n Ortodokse, het geskenke gestuur aan die kerke van die weste, veral aan dié in Rome en Bari. Saam met sy seun Sava het hy goeie betrekkinge met die Westerse Kerk behou. Nemanja het inderdaad 'n werklike Balkan -verskeidenheid van ldquo -etniese groepe in sy koninkryk, insluitend die Illyriërs, wat vermoedelik die voorouers van die moderne Albanezen was.
Nemanja as 'n toegewyde Bisantynse het 'n kragtige program van kerkbou begin. Sy seun Sava het die kloosterlewe op die berg Athos gekies, waarna sy vader later by hom aangesluit het nadat Nemanja van die kroon afstand gedoen het en kloostergeloftes afgelê het. Hulle het Hilandar gebou en georganiseer op die ruïnes van 'n verlate klooster. Hierdie geestelike sentrum het 'n belangrike historiese rol gespeel in die lewe van die Serwiese volk. Kort na die stigting was Hilandar verbind met Kosovo, soos die siening van die aartsbiskoppe nadat Sava in Pec was. Van elf aartsbiskoppe van 1234-1346 is sewe geestelik gevorm in Hilandar.
In die dertiende eeu het Konstantinopel sy ernstigste nederlaag gely. Die leërs van die Vierde Kruistog (1204), en die barbariërs, en het die stad verwoes en verkrag en vermoor. Hulle het oorblyfsels van heiliges gesteel en ontheilig en die monnike van die berg Athos met geweld tot die Katolieke geloof bekeer. Hulle verdryf die aartsvader en keiser, wat hul toevlug tot Nicea geneem het, en vestig 'n Latynse Koninkryk in Konstantinopel.
Gedurende hierdie onstuimige jare het Sava die aansien van sy eie kerk en koninkryk bevorder. Hy het na Nicea gegaan om die aartsvader te vra om outosefale aan die Serviese kerk toe te staan. Hy was suksesvol, en in 1219 word Sava die eerste Serwiese aartsbiskop, met die reg om biskoppe in sy bisdom aan te stel. Hy het vinnig die aantal biskoppe van drie na elf verhoog, in die plek van die Griekse biskoppe wat deur die aartsbiskop van Ohrid aangestel is. Die nuwe bisdom het streke gedek waar Latynse sendelinge besonder bedrywig was. Sy doel was om die Ortodokse Kerk in hierdie provinsies te versterk in die hoop om wedywering tussen Katolieke en Ortodokse in dinastiese stryd tussen sy broers te voorkom. Maar hy het geen moeite gedoen om die bestaande Rooms -Katolieke kerk in die Serviese staat in te kort nie. Die hiërarge daarvan bly ongestoord en sy lede is beskerm in sy koninkryk. Ondanks die gruweldade van die Latynse kruisvaarders het Sava sy visie van Christelike eenheid behou.
Hierdie eerste Serwiese aartsbiskop was 'n onvermoeide leraar, organiseerder en bouer. Die kerk floreer onder outosefale. Sy opvolger Arsenije (1233-1263) het die stoel van die aartsbiskop van Zica na Pec in Kosovo verwyder. Om kennis oor die bronne van die Oos -Christelike spiritualiteit onder sy mense uit te brei, stig aartsbiskop Danilo († 1337) 'n Griekse Skool in Pec wat toegewy is aan die vertaling van Griekse Christelike klassieke in Kerkslawies. Die naam & ldquoPec & rdquo kom van & ldquocave, en rdquo as monnike in die baie grotte van die gebied bewoon het. Nie ver van Pec af nie, staan ​​Decani, gebou in 1327 met sy galery van duisende middeleeuse fresco's. Koning Milutin het Gracanica, naby Pristina, in 1315 gebou. Tsaar Dusan het in die veertiende eeu die kerk van die aartsengel naby Prizren gebou. Die bouwerk het in die vyftiende eeu in Kosovo voortgegaan, selfs na die nederlaag in die Slag van Kosovo in 1389 is die klooster in Devic (ongeveer 1430) 'n voorbeeld.
Die Nemanjid-staat het sy grootste uitbreiding bereik tydens die bewind van Stefan Dusan (1331-55). Moderne streke van Albanië, Masedonië, Epirus en Thessalië is opgeneem in die Dusan & rsquos -ryk, wat deeglik multinasionaal was. Die kerk is verhef tot 'n patriargaat (1346), en Dusan is uitgeroep tot keiser van die Serwiërs en Grieke, die Bulgare en die Albanezen. & Rdquo Onder sy opdrag is die bestaande wetskode hersien op grond van Bisantynse bronne. Een artikel beweer: As ek [die keiser] 'n brief sou skryf [namens iemand of ter verdediging van iemand] en die brief die wetkode sou ondermyn, en dan sou die regters geen vertroue in die brief hê nie, maar in plaas daarvan moes hulle oordeel en optree volgens geregtigheid. & rdquo
Deur die vroeë sukses, het Dusan die hubris gehad om aanspraak te maak op die troon van die keiser en rsquos. Keiser John Catacuzene was meer bang vir Dusan as die Ottomaanse Turke. Om te verhoed dat hy Konstantinopel verower, nooi hy Turke uit om sy bondgenote teen Dusan te wees. Die Ottomane reageer en bereik Gallipoli vir die eerste keer. Hy het ook die patriarg die hele Serwiese kerk laat anatematiseer. Dusan sterf skielik op die ouderdom van ses en veertig, maar die rampspoedige gevolge van sy eis het hom lank oorleef. Die pad is oopgemaak vir die Turkse leër om na Europa te vorder, en dit het twintig jaar na sy dood geneem om die anathema te verwyder.
Die Serwiese koninkryk het ook begin ontbind. Plaaslike heersers het baklei vir die kroon en aansien. Die Turke het die oorblyfsels van die Serwiese Ryk by die Marica -rivier (1371) verslaan. Onder die strydende eisers het slegs prins Lazar, heerser van Noord -Serwië, enige sukses behaal om 'n opposisie teen die Turke te verenig. Eers wend hy hom tot die probleem van die anathema, wat die verhouding tussen Grieks en Serwië ontwrig het. Met die hulp van die monnik Isaiah van die berg Athos, het hy daarin geslaag om dit in 1375 te laat verwyder.
Die Ottomaanse leërs het voortgegaan om te vorder, en Macedonië in 1380 verower en Nis in 1386. Lazar was die hoofleier van 'n poging om 'n alliansie van Balkanvolk te organiseer om hulle te weerstaan ​​in 'n beslissende stryd. Kontingente wat deur die Bosniese koning Tvrtko gestuur is, sowel as deur Albanezen, Bulgare, Kroate en Hongare, het sy Serwiese leër te hulp gekom. Op St. Vitus -dag (Vidovdan) 28 Junie 1389 ontmoet Lazar & rsquos -leër die Turke op Kosovo Polje (die Veld van Swartvoëls). Lazar sterf in die geveg en word in die volksmond as 'n martelaar beskou.
Onder die bondgenote van Lazar en rsquos was Albaniërs, onder leiding van John Castriota. Destyds was die oorgrote meerderheid Albanees Christene, óf Rooms -Katoliek óf Ortodoks. Castriota & rsquos seun George, gyselaar by die sultan & rsquos hof en 'n bekeerling tot Islam, het die naam Iskander Beg of Skanderbeg gekry. Hy het die Ottomaanse leër verlaat en na sy eie land gekom om weerstand teen die Turke te reël. Met die ondersteuning van Serwiërs en Bosniërs, lei hy 'n leër in 'n ander slag van Kosovo in 1448, maar sonder sukses. Skanderbeg het 'n legende geword as 'n held vir Serwiërs en Albanezen. Die bondgenootskap wat prins Lazar gesmee het, het geëindig, en Serwië is in 459 ten goede verower.
Die Slag van Kosovo leef voort in die mondelinge tradisie van beide Serwiërs en Albanezen. Selfs in die twintigste eeu het waarnemers opgemerk dat Albanezen en Serwiërs met wortels in Kosovo huiwerig was om op 'n Dinsdag iets van belang te begin. Hulle het verduidelik dat dit was omdat die Slag van Kosovo op 'n Dinsdag gevoer is. Sommige Serwiërs sou ook op Dinsdae vas. Trouens, die geveg het op Dinsdag 28,1389 plaasgevind.
Die Middeleeuse Serwiese koninkryk het twee merkwaardige prestasies onlosmaaklik met Kosovo verbind: godsdienstige kuns en epiese poësie.
Die fresco's in die groot kerke en kloosters wat daar gebou is, behaal uitstekende prestasies, meesterwerke in kleur. Nadat hy hierdie kloosters gesien het, het Andr & eacute Malraux geskryf: & ldquoCulture, wanneer dit die kosbaarste besitting is, is nooit die verlede nie. & Rdquo 
Wat die verstand en siel van die mense openbaar, behoort nie net aan die verlede nie. Kunshistorici het die fresco's van Visoki Decani, wat tussen 1327 en 1355 uitgevoer is, gesien as 'n inspirerende artistieke oplossing vir die uitbeelding van die inkarnasie, waar die geestelike deur die menslike manifesteer.  Hierdie fresko's, wat eeue van Ottomaanse bewind oorleef het, is in April en Mei 1999 in gevaar gestel deur bombardemente en die daaropvolgende sistematiese vernietigingsdade. By Gracanica, en hierdie skat van die Balkan, wat in 1315 drie myl van Pristina gebou is, het diep splete in die fresco's verskyn, wat gevaar loop om van die mure te skei. Die ineenstorting van Gracanica en fresco's van rsquos sou 'n kulturele ramp wees, het Simon Jenkins gewaarsku. Sommige kommentators het die neiging om hierdie skade te verminder in die lig van wat die ander kant gedoen het. So word die etniese suiwering, 'n misdaad teen die mensdom, gebruik om vernietiging uit die lug, 'n misdaad teen kultuur, te regverdig. 
Die tweede hoë Christelike prestasie van die Serwiese koninkryk is die groot Kosovo -siklus van epiese poësie. Lazar van Kosovo is die hoofrolspeler daarvan. Liturgiese vierings van die dood van Lazar en rsquos op 28 Junie 1389 begin die volgende jaar in Ravanica, die kerk wat hy in 1383 gebou het, net 'n paar jaar voor die geveg. Vanuit hierdie sentrum het baie ander kerke in die besette Serwiese gebiede begin om God te aanbid en in St. Saint Vitus -dag in sy heilige Lazar & ldquoglorified te aanbid. Die mense het Lazar gesien as 'n verdediger van Christelike ideale. Woorde wat hom aan die vooraand van die geveg toegeskryf is, wat al in 1392 opgeteken is, waarskynlik deur patriarg Danilo III (1391-96), het aan die lig gebring dat hy 'n Christelike prins is. Hy het sy nederlaag vooruitgesien en sy volgelinge aangemoedig: & ldquoWe het lank geleef vir hierdie wêreld. Nou het die oomblik aangebreek vir 'n heroïese prestasie van lyding en rdquo (podvig stradalnicki), sodat ons vir ewig kan lewe. & Rdquo Binne 'n dekade na sy dood, toe die gebeure nog lewendig en naby was, was die wonde nog nie genees nie, die onbekende kroniekskrywer van Povesno slovo (ongeveer 1400) stel Lazar voor as 'n sagmoedige, deugsame en dapper man in sy dae voor Kosovo. Hy is geprys omdat hy 'n medelydende en regverdige beoordelaar was. Met eienskappe wat skaars was onder diegene met mag en gesag, het hy sy land regeer met die sorg van 'n vader teenoor sy kinders. En toe hy agterkom dat die stryd met Turkse mag op hande is, dat die Turke probeer het om die kudde van Christus te verwerp en hierdie ou biograaf op te teken dat Lazar sy mense aangespoor het om Christus se voorbeeld te volg. Hy het hulle daaraan herinner dat om 'n mens se lewe te verlos, dit nodig is om deur lyding te gaan.
Ongeveer twaalf jaar na Kosovo het die non Yephimia, weduwee van Despot Ugljesha, wat in 1371 op die Marica vermoor is, 'n omslag vir die graf van Lazar & rsquos met gouddraad geborduur met lof en lof oor hom. Sy spreek hom aan as 'n martelaar wat God vir hierdie spesiale eer uitgesonder het. Sy prys die manier waarop hy heers oor die land wat hy van sy vaders geërf het en vir die vreugde van die Christen onder sy heerskappy. Toe die dag van die geveg aanbreek, het die borduurder voortgegaan, hy het dit binnegegaan met moed en vroomheid, en ontvang en van God & ldquoa martelaar & rsquos kroon ontvang. & Rdquo Lazar vir haar is nie dood nie, maar kragtiger as ooit. Sy het tot hom gebid: & ldquo Moenie vergeet van u geliefde kinders wat woes gelaat is nie, maar u knie voor die Hemelse Koning moet buig en hom vra dat die nageslag van Lazar en rsquos lank mag lewe en dat God sal doen en dat die Ortodokse Kerk vas kan staan ​​in die land van ons vaders. & rdquo Aan die einde van die klaaglied het Yephimia vir haarself 'n gebed gedoen en haar hart vir St. Milan Rakic ​​het Yephimia gegroet, wat die lyding van haar edele siel geborduur het. & Rdquo
Die nagedagtenis aan Lazar is gevoed deur sy seun Stefan Lazarevic, wat as 'n vasaal van die Turke regeer het oor wat van Serwië oorgebly het na die nederlaag in Kosovo (1389-1427). Onder sy bewind het Serwië 'n toevlugsoord geword vir geleerdes en monnike van die berg Athos en die verowerde Bulgaarse gebiede. Konstantyn die filosoof, wat na die val van Bulgarye (1393) na Serwië gevlug het, het aansienlik bygedra tot ons kennis van die tydperk na Kosovo. In sy Life of Despot Stefan Lazarevic (c. 1431) skryf hy dat daar na die dood van & ldquothe geseënde Lazar & rdquo geen plek in Serwië was waar die & ldquororrowful voice & rdquo nie gehoor is nie. U kan oral hoor hoe Rachel huil, en nie net oor haar verlore kinders nie (sien Matt. 2:18), maar ook vir die deur God gekose Lazar, en die dood van 'n martelaar. Hy het 'n geseënde dood gehad, en rdquo vervolg Konstantyn, en sy dierbare volgelinge het gebid om die dood op die slagveld voor sy eie te ly, om nie sy dood te sien nie. & rdquo
Die Kosovo -epos verskyn teen hierdie agtergrond. Lank voordat hierdie epiese poësie neergeskryf en vertaal is in die tale van die wêreld, is die kern daarvan mondelings oorgedra, vanaf die vroegste jare na die geveg. Die digter stel die lewe van Lazar en rsquos voor as 'n navolging van Christus. Die konsep van & ldquoimitasie & rdquo kom uit die Nuwe Testament. Die apostel Paulus vermaan die Christene in Korintië: & ldquo Word navolgers van my, aangesien ek 'n navolger van Christus is (1 Kor. 11.1). Hulle het hom gesien, na hom geluister en sy gedragspatroon waargeneem. Hy het hulle 'n konkrete voorbeeld gegee om te volg. Lazar het ook Christus se teenwoordigheid geopenbaar deur 'n waarneembare leefwyse wat konkreet uitgebeeld kan word. In die Kosovo -siklus bring die epiese bard die gebeure van Kosovo saam met die hartstog van Christus. Hy wil hê dat ons 'n analogie tussen hulle moet sien. Op die vooraand van die beslissende stryd beskryf die gedig byvoorbeeld The Prince & rsquos Avondmaal, wat Lazar met sy bevelvoerders gehou het, ooreenstem met die Laaste Avondmaal wat Christus met sy dissipels gedeel het voor sy kruisiging. Lazar soos Jesus is kalm, terwyl alle ander opgewonde is.
In die epiese siklus word die Avondmaal gevolg deur die pyn van Prince & rsquos. In die gedig & ldquoThe Fall of the Serbian Empire, word Lazar gekonfronteer met 'n keuse tussen 'n hemelse en 'n aardse koninkryk. As hy 'n aardse koninkryk wil hê, sal hy seëvier, maar as hy 'n hemelse koninkryk kies, laat hom 'n kerk bou, laat sy leër nagmaal ontvang, en laat hulle gereed wees vir lyding, en jy, Prins, sal saam met hulle sterf . & rdquo Lazar & rsquos pyn kom ooreen met Jesus & rsquo pyn in die tuin van Gethsemane. Net soos Jesus, aanvaar Lazar God & rsquos se wil: & ldquonot wat ek wil, maar wat u wil, & rdquo en berei homself en sy mense voor op hul Golgotha. Die keuse van Lazar & rsquos is nie tussen goed en kwaad nie, maar tussen wat goed kan wees (vermy lyding) en wat veel meer is as enige goeie ding (die aanvaarding van God se wil en sy hemelse koninkryk), 'n moeiliker keuse. Die keuse van Lazar en rsquos het tot sy martelaarskap gelei, en die ander Kosovo -krygers het sy voorbeeld gevolg. Volgens die Kosovo -tradisie was die mense in sy geheel, nie as individue nie, so naby aan die kruis van Christus gebring as in Kosovo.
Die Kosovo -siklus eindig met twee gedigte wat gebeure na die geveg opneem. & ldquoThe Maid of Kosovo & rdquo en & ldquoDeath of the Mother of Jugovici. & rdquo  Soos die vroue in die Evangelie, wat op die eerste dag van die week en vroeg in die oggend die graf gaan sien het waar Jesus begrawe is, so het die diensmeisie van Kosovo het Sondag vroeg opgestaan ​​om deur die slagveld te stap. Die gedig gee uiting aan die tragedie van nederlaag, die vernietiging van die hoop en drome van die jongmense in Serwië. In & ldquoThe Death of the Mother of the Jugovici, en die mees aangrypende gedig van die Kosovo -siklus, word die omvang van die tragedie onthul. Die nuus oor die dood van haar hele gesin verstom haar tot onbeweeglikheid. Alles oor haar weduwees en kinders huil en snik, die diere huil, skree, huil. Vaders, mans, seuns, broers, sowel as die hoof van die nasie, het almal omgekom. Maar die ma het nie gehuil nie. Sy was nie verby pyn nie, maar omring deur dit. Dit was te oorweldigend om daarop te reageer. Toe die oggend twee swart kraaie vir haar die hand van haar seun Damian bring, 'n teken dat die helde van Kosovo nie eers 'n graf het nie, dat hulle grafte nie bekend sou wees nie, het die moeder en haar hart gebars vir haar nege seuns en vir ouds Kruik Bogdan. 
Die Kosovo -helde was nie net bewonderenswaardig vir vaardigheid en dapperheid nie; dit is ook martelare wat navolgenswaardig is. Hulle word uitgebeeld as mense met hoë morele en geestelike eienskappe, wat Kosovo as hul persoonlike Golgotha ​​ervaar het. Die bard bied die slag van 1389 aan as vrywillige opoffering, as die oorwinning van die geloof oor die dood. So is die eer en heiligheid van daardie dag, sowel as die smart daarvan, aan toekomstige geslagte oorgedra. Hierdie poësie omskryf die Serviese historiese geheue, interpreteer wat in Kosovo gebeur het in die gees van die evangelieverslag oor die dood en opstanding van Christus en onthul die uiteindelike waarheid van die menslike bestaan.
Gedurende hierdie jare van haastige ontleding het kenners dikwels na die miskus van Kosovo verwys as 'n morbide verheerliking van die nederlaag en die wortel van die Serviese nasionalisme. Maar die Kosovo & ldquomyth & rdquo is 'n Christelike mite, en dit vier nie die nederlaag nie, maar die oorwinning van die lewe oor die dood, van hoop oor wanhoop. Dit wek nie haat nie, en vereis ook nie wraak nie. Die Engelse geleerde G. N. W. Locke protesteer dat daar geen verheerliking van die oorlog is nie, maar dit eerbiedig slegs moed en sterkte. Daar is meer jingoïsme, hoogmoed en xenofobiese aanhitsing tot geweld in die veertien reëls van die & lsquoMarseillaise & rsquo as in die hele liggaam van die Serviese epos. & Rdquo  Die poësie van Kosovo het godsdienstige, kulturele en historiese dimensies wat die grense van tyd oorskry en Aardrykskunde.
Murad I het die seëvierende Turkse troepe na die Balkan gelei, maar is vermoor deur 'n Serwiese bevelvoerder net voor die Slag van Kosovo. Sy dood het egter nie die uitkoms beïnvloed nie. Sy opvolgers het sy plan vir die verowerde gebiede in werking gestel. Nadat hulle hulle ontwapen en spesiale belasting gehef het, maar die bestaande sosiale en kulturele instellings behou het, is hulle opgeneem in die uitbreidende Ottomaanse Ryk. Net soos ander Ottomaanse heersers, het hy ten doel gehad om 'n Moslemryk te bou en met Christelike brein en spiere te bou.  Die Turkse heersers het Christene met spesiale vaardighede, sowel as handelaars op land en see, in diens van die staat gebring.
Die gevange bevolking het nou uitheemse heersers wat Islam bely. Die veroweraars het Islam aanvanklik nie op die bevolking afgedwing nie, maar daar was voordele vir die bekeerlinge, veral in die vermindering van belasting en 'n verhoogde status. In die eerste twee eeue na die nederlaag van Kosovo het relatief min Serwiërs tot bekering gekom.
Islam het begin wortelskiet onder die Albanezen, wat nou afkom van die berge waar hulle herders was. 'N Deel van die rede hiervoor kan die verskillende historiese omstandighede van Serwiërs en Albanezen wees. Die Albanezen, wat in mededingende geslagte leef, het nie 'n samehangende staat en 'n outosefale kerk nie. Die Serwiërs, aan die ander kant, het onder die heerskappy van die Ottomane gekom met sterk herinneringe aan die verlede, aan hul middeleeuse staat en gevestigde kerk. Die Serviese Kerk het ná die ineenstorting van die staat aktief gebly en sy mense deur die eeue bewus gehou van hul godsdienstige en historiese wortels. Die klooster van Hilandar op die berg Athos het ook die nasionale tradisie bewaar deur heilige voorwerpe en dokumente. Al hierdie gedenktekens versterk Serwiese weerstand teen bekering tot Islam.
Die swaarste spesiale belasting wat op Christene dwarsdeur die Balkan opgelê is, was devsirme of & ldquocollection, en ook genoem & ldquoboy tribute & rdquo of & ldquotribute in bloed. & Rdquo Oor twee eeue is ongeveer twee honderdduisend seuns van agt of nege uit hul gesinne geneem en as Moslems grootgemaak die janitsare, soldate gesweer tot lewenslange lojaliteit aan die Sultan en aanvanklik verbied om te trou of eiendom te besit. Vir sommige kan dit 'n pad na mag word, net soos vir Mehmed Pasa Sokolli, 'n Janitsaris van Serwiese oorsprong wat die Groot Vizier van die Ottomaanse Ryk geword het. Meer as dertig Grand Viziers van die Ottomaanse Ryk was van Albanese oorsprong.
Na die verowering het die Serwiërs herhaaldelik 'n versoekskrif aan die Turke versoek om die Pec -patriargaat te herstel, wat na die verowering afgeskaf is. Met Sokolli as Grand Vizier, is die patriargaat herstel, en die Grand Vizier & rsquos-broer Makarije Sokolovic het patriarg geword (1557-15571, d. 1574). Hierdie stap het die veroweraars gedien, terwyl hul leërs na Europa gevorder het en 'n vreedsame bevolking op die grens verseker het. Ten tye van hul mag en grootste glorie was die Turke relatief verdraagsaam, gemoeid met lojaliteit en huldeblyk, en die aartsvaders uit die Sokolovich -gesin het die vredesbeleid vir 'n halwe eeu gekoester.
Op hierdie tydstip was die jurisdiksie van die Patriargaat Serwië in al die Ottomaanse gebiede, wat strek tot Bosnië en die wat noord van die riviere Sava en Donau woon. Dit sluit dus diegene in Bosnië in wat buite die grense van die uitgebreide ryk Dusan en rsquos was. Die aartsvader het Milletbasha geword of leier van alle Serwies en Bulgaars Ortodoks, wat uit Pec in Kosovo regeer het. As ons soek na die saadbed van die idee van 'n Groter Serwië, kan dit afkomstig wees van die Pec -patriargaat onder Ottomaanse bewind eerder as van die Middeleeuse koninkryke. Hierdie herorganisasie het die Serwiërs die moontlikheid gegee om hul godsdiens, taal en samehangende identiteit te behou. Die aartsvader het nou die verantwoordelikheid gehad om belasting in te vorder en die jaarlikse aanslag aan die Sultan te betaal. In ruil daarvoor het hy kerklike sake vryelik bestuur en griewe en geskille in siviele sake hanteer en sy mense van die Turkse howe gered. In die meeste gevalle het Dusan & rsquos Wetskode geseëvier. Die aartsvader sou die kerke in sy patriargaat besoek met 'n groot gevolg en gewapende Janissaries wat vir hom beskerm was. Deur sy indrukwekkende voorkoms en vryheid van aksie wat hy vir sy mense verseker het, het hy duidelik sy Serwiese gelowiges bevoordeel.
Na die Sokolovich -tydperk het die gevangene in hul posisie agteruitgegaan en 'n opstand teen die Ottomaanse bewind begin. Namens hulle het die aartsvaders in Pec, veral John (1592-1613), byna onbeperkte vertroue dat die Christelike Weste hulle sou help teen die Islamitiese onderdrukkers. Pous Clemens VIII het hom egter eers gevra om Unia by die Katolieke Kerk te aanvaar, wat hy kategories verwerp het. Sy opvolger het 'n beroep op Rusland gedoen met dieselfde versoek, sonder sukses. Vir hierdie beroepe op buitemagte is die aartsvaders tereggestel, gewoonlik deur op te hang of te wurg. Die opstande het ook rampspoedige gevolge vir die opstandige Serwiërs gehad, maar hulle het steeds geglo dat hulle binnekort bevry sou word.
Die keerpunt het gekom met die nederlaag van Turkye en sy terugtrekking uit Wene in 1683. Die oprukkende Oostenrykse leër het die grootste deel van Hongarye in 1686 en Belgrado kort daarna in 1688 bevry, en daarna suidwaarts na die Serviese hartland beweeg. Hulle het daarin geslaag om 'n Turkse leër in Kosovo te verslaan en het Skoplje, Masedonië, bereik. Die Oostenrykse bevelvoerder, generaal Picolomini, sterf skielik aan pes, wat verwarring in die Oostenrykse geledere veroorsaak en hulle dwing om terug te trek.
Arsenije III Crnojevic (1674-90), patriarg van Pec, het die Oostenrykse veldtog sowel as die Serviese opstand ondersteun. Hy het besluit om met die verslaan Oostenrykse leër terug te trek na Vojvodina, vergesel van tot 40 000 gesinne. Die Vojvodina, met sy groot groep vlugtelinge, hoofsaaklik uit die Kosovo -streek, het onder Oostenrykse bewind gebly. Hierdie beweging staan ​​bekend as die groot migrasie van die Serwiërs. In die agtiende eeu het die Oostenryk-Turkse oorloë hernu. Die Pec-aartsvader, Arsenije IV (1726-37), vertrou weer op die Oostenrykse oorwinning. Toe die veldtog misluk, het hy gevrees vir die gevolge vir sy mense en 'n ander migrasie uit Kosovo na Vojvodina gelei.
Nou is die onderwerpde Serwiërs van Kosovo aan die genade oorgelaat van die woedende Turkse leër, wat die klooster in Pec in puin gelê en doodgemaak het. Sommige kerke, soos die in Prizren, is omskep in moskees. Die weermag het kloosters vir hul perde en ander huisdiere gebruik. Na die migrasie was die Serwiese gebiede in Kosovo byna ontvol. Die onbeskermde oorblywende bevolking het onder druk gekom om tot Islam oor te gaan, en etlike duisende Serwiërs uit vyftig dorpe rondom Prizren het dit gedoen. Die Ottomane het die Albanees, wat nou grotendeels Moslem was, genooi om die land in Kosovo te beset wat die Serwiërs, wat daar voor die migrasie was, 'n meerderheid was, beset het. Dit was die eerste groot inval van Albanees sedert die Slawiese nedersetting van die gebied en die laagste punt in die lewe van die Christen -Serwiërs wat daar gewoon het.
Na die Serwiese opstand en migrasie, het die Ottomane voorgestel om die patriargaat in Pec af te skaf. Eers het die ekumeniese patriarg hierdie gebeurtenis afgeweer deur 'n Griek, Janikije Karadza (1739-46), in die pos van patriarg in Pec aan te stel. Hy kom uit 'n ryk Griekse familie in Phanar, naby Konstantinopel. Van 1739 tot 1776 was ses van die tien aartsvaders Grieks en ldquoPhanariotes. In 1766 het Sultan Mustafa III die patriargaat en selfs die naam van Pec afgeskaf. Wat 'n verenigde Serwiese kerk was, is in verskeie streekkerke binne die Turkse Ryk onder die jurisdiksie van Konstantinopel ingebreek. Die Serwiese kerke wat hulself deur migrasie buite die Turkse grense bevind het, moes onder Oostenryk-Hongaarse oorheersing onder verskillende politieke omstandighede voldoen. Die Patriargaat in Pec is eers in 1920 herstel, na die Eerste Wêreldoorlog.
Kosovo is nou bevolk deur 'n verminderde en mismoedige Serwiese bevolking en 'n groeiende Albanese teenwoordigheid, grootliks Moslem. Tog bly daar 'n paar bande tussen hierdie inwoners. Hulle erken albei die groot Kosovo -monumente as hul eie erfenis. Toe die woedende Turkse troepe inkom om die Middeleeuse kloosters Pec en Decani te vernietig, is 'n paar Albanees waargeneem om hierdie heilige plekke te beskerm. Hulle het ook die ontheiliging van Christelike begraafplase verhoed, omdat hulle bewus was dat sommige van hul eie voorouers daar begrawe is. Hulle het die Bisantynse algemene verlede gerespekteer, selfs al was hulle nie meer Christelik nie. Die gesamentlike geheue en bande tussen die mense het voortgeduur tot by die nuutste opvlam van nasionalistiese botsings.
In die res van Serwië en Bosnië het die patroon van rebellie en onderdrukking deur die negentiende eeu voortgeduur. In 1875 het die Christelike rayah, wat swaar belas is in Bosnië en Hercegovina deur hul Moslem-grondeienaars, 'n grootskaalse opstand begin. Die omvang en sukses van die opstand het die agteruitgang van die Ottomaanse Ryk geruk. Die Europese moondhede het in 1878 'n kongres in Berlyn belê om die Bosniese probleem op te los. Hy het besluite geneem wat die toekomstige verloop van sake op die Balkan sal beïnvloed. Dit bevestig die onafhanklikheid van Serwië en Montenegro. Omdat hy nie bereid was om die volledige onttrekking van Turkye uit Europa te aanvaar nie, het dit Masedonië egter onder Ottomaanse bewind verlaat. Dit het gelei tot die Balkanoorloë van 1912 en 1913. Deur Bosnië en Hercegovina onder Oostenryk-Hongaarse bewind te plaas, het die kongres die saad van die Eerste Wêreldoorlog gesaai. 
Die Albanese stamhoofde van Kosovo, wat hul vryheid verwag het, ontmoet hulle in Prizren en stig wat die Prizren -liga sou word. Hulle het gevra om op die agenda van die Berlynse kongres geplaas te word, maar die appèl word van die hand gewys. Bismarck, die Duitse kanselier, verklaar dat daar nie iets soos Albanese nasionaliteit bestaan ​​nie. & Kosovo is in die Ottomaanse Ryk gelaat, wat nou 'n bedreiging van die Albanese nasionale ontwaking konfronteer. Die Jong Turke, wat die mag oorgeneem het tydens die rewolusie van 1908, het tot die gevolgtrekking gekom dat, terwyl die Berlynse kongres die onafhanklikheid van Serwië en Montenegro bevestig het, hierdie twee state die grootste gevaar verteenwoordig. Nadat Turkse troepe 'n Albanese rebellie in 1910 wreed onderdruk het, het hulle vrede gemaak met die Albanezen, wat hulle 'n mate van outonomie verleen en beloof om nie die struktuur van hul stamgenootskap te verander nie. Ons sien die eerste voorlopige uiteensetting van Albanese grense, waarbinne die provinsie Kosovo en Metohija was. Toe die Balkanoorlog van 1912 uitbreek, 'n alliansie van Serwië, Montenegro, Bulgarye en Griekeland teen die Ottomaanse heerskappy, het die Turke die verdediging van Kosovo uitsluitlik aan die Albanees toevertrou, en in 1912 het Serwiërs en Albanezen mekaar as vyande in harde oorlogvoering die eerste keer. Uiteindelik was die Kosovo -provinsie weer verenig met Serwië na vyfhonderd jaar, maar dit duur net 'n kort tydjie. Op 28 Junie 1914, die dag toe Serwië die Slag van Kosovo in 1389 herdenk, is die Oostenrykse aartshertog Ferdinand in Sarajevo vermoor. Dit het die situasie van Kosovo, sowel as die hele Europa, drasties verander. Oostenryk beskuldig Serwië van verantwoordelikheid, stel 'n ultimatum binne agt-en-veertig uur waarin totale kapitulasie geëis word, en dan op die verskoning van nie-nakoming oorlog verklaar.
Gekonfronteer met die volle omvang van die goed voorbereide Oostenrykse en later die Duitse leërs, het die Serwiërs in terugtrekkings 'n laaste standpunt op die gebied van Kosovo geneem, waar hulle vir die eerste keer in die militêre geskiedenis deur Oostenrykse vliegtuie aangeval is. Weerloos het hulle oor die sneeuban Albanië na die Adriatiese kus beweeg, en van hier af het Franse en Britse skepe hulle na die Griekse eiland Korfu oorgeplaas. Die Amerikaanse verslaggewer Fortier Jones vertel die ongelooflike ontberinge van die terugtog. Hy vertel hoe die Oostenrykse vliegtuie burgerlike vlugtelinge en soldate sonder onderskeid gebombardeer het. Mans en diere het honger gely, en sneeustorme vries die geweekte klere. Baie dooies het onbegrawe gelê en net hul bene is die volgende lente gevind. Oor die algemeen het Serwië en Montenegro in die Eerste Wêreldoorlog een miljoen uit 'n totaal van vyf miljoen mense verloor.
Nadat die Serviese weermag uit Kosovo teruggetrek het, het die provinsie, soos die grootste deel van die gebied wat Joegoslavië sou word, drie jaar (1915-18) onder Oostenrykse besetting gebly. Gedurende hierdie tydperk het die besetters die Albanezen van Kosovo bevoordeel, wat Albanese taalskole moontlik gemaak het en Albanese nasionalisme aanmoedig. Terselfdertyd het hulle probeer om die Serwiese teenwoordigheid daar te verminder.
Met die einde van die oorlog in 1918 is die Oostenryk-Hongaarse en Ottomaanse ryke verbreek, en 'n nuwe staat, die Koninkryk van Serwiërs, Kroate en Slowenië, is uitgeroep, met die provinsie Kosovo daarin. Die staat is in 1929 herdoop tot Ydosjoegoslavië en Rdquo.
Byna van die begin af het nasionalistiese partye ontstaan ​​in teenstelling met die nuwe staat. Die Albanese ekstremiste in Kosovo was verbonde aan die Kroaties Ustasha -beweging. Albei het ook steun gevind van die nuutgestigte Kommunistiese Party.
Aanvanklik het die party 'n welwillende houding teenoor die nuwe staat ingeneem. In 1920 het Sima Markovic, hoofsekretaris, die oprigting van Joego -Slawië as 'n positiewe politieke ontwikkeling op die Balkan, die vervulling van Suid -Slawiese aspirasies, gegroet. Kort daarna het die Komintern (Kommunistiese Internasionale), gerig vanuit Moskou, egter hierdie posisie geëtiketteer. Dit vereis die vernietiging van Joego -Slawië as 'n volkshuis in 1925, tydens 'n spesiale vergadering in Moskou waaraan Stalin self deelgeneem , Joego -Slawië is 'n 'skepping van Versailles' genoem. & Rdquo By die opsomming van die partybeleid onderskei Stalin tussen Serwies en kwonasionalisme en rdquo en die nasionalisme van die & ldquosubjugated -mense, sowel as die Kroate en die Albanezen. Hy het verklaar dat die Party & rsquos -vyand die heersende klas van Serwië was. Alle ander nasionaliste moet beskou word as kommunisme en natuurlike bondgenote in die revolusionêre stryd teen die koning en die regering van Joego -Slawië.
Tito, wat in die dertigerjare hoofsekretaris geword het, het die instruksies van die Komintern getrou gevolg en uitgevoer, selfs die Ustasha -beweging in Kroasië en die Albanese separatiste in Kosovo ondersteun. As ons die Kosovo -krisis vandag wil verstaan, moet ons die aktiwiteite van die Kommunistiese Party in die eerste Joego -Slawië onthou. Ironies genoeg sou diegene wat gewerk het om die eerste Joegoslavië (1918-41) te vernietig, die bouers word van die tweede Kommunistiese Joegoslavië (1945-91), wat oënskynlik op federalistiese beginsels georganiseer was, maar onder die slagspreuk van & ldquobrotherhood en eenheid. & Rdquo In ons dae het die erfgename van Tito & rsquos Partisans hul eie nasionale etniese state uit hierdie multi-etniese land gesny.
Die koninklike regering in Belgrado het probeer om die balans in Kosovo te herstel, waaruit duisende Serwiërs deur die jare heen verdryf is deur Albanese druk onder Turkse en Oostenrykse besetting. Spesiale aansporings is aangebied aan Serwiese setlaars wat Kosovo sou herkoloniseer. Hierdie verwoeste grond met sy verwoeste infrastruktuur word nie as gewenste landbougrond beskou nie, maar daar was 'n beskeie hervestiging. In die tussenoorlogse tydperk is die Middeleeuse kerke met hul kloosters herstel en nuwe kerke gebou. Kosovo se historiese rol as die wieg van die Serviese staat, sy epiese poësie en nasionale geheue is vasgelê.
Duitsland val Joegoslavië in April 1941 binne, twee maande voor die inval in die USSR. Die Nazi's en hul bondgenote het buitengewoon wraak geneem op Joego -Slawië vir sy uittarting, en verdeel die land in besette gebiede onder beheer van Duitsers, Italianers, Hongare en Bulgare. Plaaslike fasciste in Kroasië, die Ustasha, het 'n besonder wrede regime geïnstalleer. Hulle het ten doel gehad om die aansienlike Serwiese minderheid uit te skakel, hetsy deur dood, bekering of uitsetting. In die eerste jare van die besetting is na raming 500 000 mense, insluitend Jode en sigeuners, in die Onafhanklike Kroaties -staat doodgemaak. & Rdquo  Die oorweldigende meerderheid was Ortodokse Serwiërs.
Die kerk het met sy mense gely. Van 577 Serwiese priesters wat in die gebied gedien het nou onder Ustasha -terreur, is 217 gedood en 334 is & ldquocleans & rdquo na Serwië. Van die regerende biskoppe in sewe Ortodokse bisdomme in hierdie streek is drie vermoor, drie is na Serwië verdryf en een is in 'n Italiaanse gevangeniskamp aangehou. Die res van die land is ook onder swaar toestande onderwerp. Die aartsvader en die mees uitstaande biskop, Nicholai Velimirovich, is in Dachau opgesluit.
Tydens die besetting van die as het Kosovo eers onder Italiaanse beheer gekom, maar met die val van die Italiaanse fascisme in 1943 het Duitsers die Italianers vervang. Die Albanees het die Duitsers bygestaan ​​in hul oorlogspoging. Hulle vorm die Skanderbeg-afdeling, 'n SS-eenheid van Albanese vrywilligers, wat strafaanvalle op die nie-Albanese bevolking uitgevoer het. Die Prizren League, wat ondergronds gegaan het, is weer geaktiveer en het sy doelwit van 'n etnies suiwer Kosovo nastreef. Onder die bewind van die besetters het die Liga die Serwiërs geterroriseer en hulle verdryf. Terwyl duisende van hulle uit Kosovo gedwing word, het die Duitsers die paaie versper om te voorkom dat 'n nog groter aantal vlugtelinge na Serwië stroom. Hulle was bang dat hierdie uittog die guerilla's in Serwië teenstaan.
Aan die einde van die oorlog het Tito & rsquos -partisane Kosovo beset, maar moes hulle teen die verskanste Albanees veg. Duisende Albanees vertrek na Turkye. Tito was slegs gedeeltelik suksesvol in die beheer van die Kosovo-separatiste, wat hy in die vooroorlogse tydperk gevoed het. Die uitgestuurde Serwiërs het 'n beroep op die owerhede gedoen om terug te keer na hul huise in Kosovo, maar die regering het geweier dat hulle teruggaan. 'N Historikus het geraam dat Kosovo ses keer in die twintigste eeu ses keer gereinig is en drie van hierdie reinigings van duisende Serwiërs was.
Tito word wêreldwyd erkenning gegee aan die handhawing van uiterlike vrede. Die amptelike beleid was & ldquobrotherhood en eenheid. & Rdquo In werklikheid het diepgaande nasionale spanning gebly. Na wat eintlik 'n burgeroorlog was, het die wenner wraak geneem op die verloorders. Daar was geen politieke vryheid om griewe uit te spreek of onreg aan te spreek nie. Die party het die regstelsel beheer, en daar was geen onafhanklike pers om tekortkominge of korrupsie aan te dui nie. Niemand het die onlangse verlede gekonfronteer om die genesingsproses te versnel nie. Die oorlogs- en naoorlogse massamoorde, insluitend die van die Tito en rsquos-bewind, is vyf en veertig jaar lank in die vrieskas gehou. Toe die stelsel van onderdrukking breek na die dood van Tito en rsquos, het die etniese groepe hul baie griewe begin blootlê toe hulle uit die berging kom. ander.
Sonder om die onderdrukkende regeringstelsel te verander, het die etniese leiers wat nou op die verhoog is, spanning vererger deur etniese haat te laat herleef. Opgevoed en opgelei in die skool van internasionale kommunisme, het hulle oornag eksklusiewe nasionaliste geword wat burgeroorlog verkondig en menseregte ontken aan minderhede in die streke waar hul etniese groep in beheer was. Om etniese state te skep, het hulle gehelp om nasionalistiese passies vry te laat. Elke nasionale groep het etniese suiwering gebruik en wreedhede teen minderhede gepleeg. Die term & ldquo-etniese suiwering, en ons moet daarop let, is nie deur Radovan Karadzic bedink tydens die Bosniese burgeroorlog (1992-5) nie, maar deur Victor Gutic, die Ustasha-leier van Banja Luka tydens die Tweede Wêreldoorlog, wat openlik 'n beroep gedoen het op ldquociscenije, & rdquo & ldquocleansing & rdquo van die Serwiese bevolking onder sy skrikbewind.
Die dood van Tito en rsquos in 1980 was die einde van diep vries en die begin van onrus, in die eerste plek in Kosovo. Die Westerse pers het berig dat in Pristina en ldquothers byna weekliks voorvalle van verkragting, brandstigting, plundering en industriële sabotasie plaasgevind het, waarvan die meeste skynbaar bedoel was om Kosovo en die oorblywende inheemse Slawiërs uit die provinsie te verdryf. & Rdquo  . Slobodan Milosevic, 'n klein kommunistiese funksionaris, het die Kosovo -krisis gebruik om aan bewind te kom. In 1989 herroep hy die Kosovo -outonomie wat in die Joegoslaviese grondwet van 1974 verleen is, 'n skielike omkering van die vorige beleid. Die Serviese minderheid het regte op staatsdiens verkry ten koste van die Albanezen, waarvan baie uit hul werk gedwing is terwyl Serwiërs hul posisies beklee. 'N Sterk polisiemag het opgedaag om Kosovo onder beheer te hou. Op hierdie manier het Milosevic die weg gebaan vir die ramp van 1999.
Wat in Kosovo gebeur het, het die Serwiese Kerk veral besorg gemaak. Die provinsie, met sy talle kerke, middeleeuse kloosters en kulturele monumente, was sy heilige grond en Jerusalem. Milosevic het ten doel gehad om die Albanezen wat sy gesag weerstaan ​​het, te straf. Hy behou die kommunistiese beleid om die Ortodokse Kerk te verswak deur die eenheid daarvan te ontwrig en afgesonderd van die samelewing te hou. Die amptelike beeld van die kerk was dat dit 'n verouderde instelling van 'n vervloë era was. Maar die vervolgde kerk, met die aanpassing van die totalitêre heerskappy, het uit die stoor gekom en het 'n baie kritieke standpunt ingeneem oor die staatsbeleid. Dit het hierdie rol nie voorheen gedurende die Kommunistiese era vervul nie. Nou het dit verder gegaan as suiwer konfessionele aangeleenthede om groot sosiale en nasionale kommer aan te spreek.
Met verskeie openbare uitsprake het kerkleiers by etniese leiers gepleit om die bloedige burgeroorloë te stop, wat veral vir Serwiërs selfmoord was. As gevolg van die migrasies deur die eeue, begin met hul nederlaag in die Slag van Kosovo in 1389, het Serwiërs verder versprei as enige ander etniese groep in die voormalige Joegoslavië. Byna 'n derde van hulle het buite die Republiek van Serwië gewoon. Met die vorming van etniese state het Serwiërs oornag onbeskermde minderhede geword. Die staat Kroasië is 'n voorbeeld hiervan. Serwiërs vestig hulle meer as vier eeue gelede in die Krajina -streek. Deur die Republiek Kroasië en die nasionale staat van die Kroaties volk te maak, het die nuwe grondwet die ses honderdduisend Serwiërs wat daar woon tot 'n onbeskermde minderheid verminder. Nou was hulle nie meer burgers van Joego-Slawië nie, maar tweedeklasburgers wat toestemming moet kry om in hul geboorteland te bly.
Vanaf die begin van die burgeroorlog het die kerk die menseregte vir die vervolgde minderhede verdedig en sy stem verhef teen die dwaasheid van die etniese leiers, veral teen die regering van Milosevic in Belgrado. In Mei 1992 het die Raad van Biskoppe van die Serwiese kerk 'n proklamasie uitgereik waarin die jare van gedwonge stilte gekonfronteer word. Dit het die sekulêre owerhede en gelowiges eers herinner dat die kerk die slagoffer was van die Nazi -besetting en die kommunistiese terreur. Die naoorlogse leiers het hul eie geskiedenis van die oorlog geskryf en gelieg oor hul rol sowel as oor die aktiwiteite en bedoelings van hul teenstanders. Na verwysing na die onlangse verlede, het die Raad van Biskoppe in hierdie dokument na die aktiwiteite van die regerende party in Serwië gegaan onder leiding van Slobodan Milosevic. Vir die eerste keer kritiseer dit die neo-kommunistiese stelsel wat nou in Serwië geïnstalleer is. Die heersers, wat nou die & ldquoSocialist & rdquo Party aangestel is, het die struktuur en organe van die Kommunistiese stelsel behou. Die biskoppe het erken dat daar nou 'n meerpartystelsel in Serwië is en 'n mate van vryheid van uitdrukking, maar het gewaarsku dat daar in werklikheid geen demokratiese ontwikkeling en verantwoordelikheid was nie. Die Serwiese regerende party oefen steeds beperkings uit op kerklike aktiwiteite en invloed, en deur dit van die skole uit te sluit, kan dit nie die plek inneem wat dit in die Serwiese samelewing beweer nie.
Die raad skryf die huidige konflik, begin met Slowenië en wat tot Kroasië en Bosnië gelei het, toe aan vyftig jaar van ideologiese vergiftiging van alle etniese groepe in die voormalige Joegoslavië. Generaals van Tito & rsquos en hul opvolgers het in al die etniese leërs van hierdie konflik teen mekaar geveg. Hulle het almal dieselfde metodes gebruik om hul teenstanders uit die weg te ruim. Sonder uitsondering moet die leiers van die etniese groepe wat by die burgeroorlog betrokke was, veroordeel word, ongeag aan watter kant hulle behoort het. Die skuld moet gelykop versprei word. Die biskoppe was bekommerd dat die Westerse moondhede, veral die Verenigde State, hul veroordeling uitsluitlik tot die Serwiërs verminder. Gedurende die negentigerjare het patriarg Pavle aangedring op individuele verantwoordelikheid vir misdade en gruweldade wat aan alle kante gepleeg is. Ons kan opmerk dat die kerk onder sy leiding Milosevic en sy regime meer konsekwent gekritiseer het as die Westerse leiers, wat hul benadering tot hom verskuif het, afhangende van die bruikbaarheid daarvan vir hulle. Sommige individuele kerkhiërarge het weliswaar 'n vriendelike houding teenoor Milosevic getoon, maar die kerk as instelling onder Patriarg Pavle het hom deurgaans gekritiseer.
Die spanning en beskuldigings tussen die Kerk en die bestuursowerhede het gedurende die negentigerjare toegeneem. Kerkleiers, waaronder patriarg Pavle, het die vreedsame betogings van die winter van 1996-7 aangemoedig, veroorsaak deur die uitslag van plaaslike verkiesings wat die regime geweier het om te aanvaar. Die Vergadering van Biskoppe het die verdraaiing van stemresultate en die onderdrukking van politieke en godsdiensvryheid veroordeel. In 'n openbare aankondiging het die kerk beklemtoon dat die mense se wil en waardigheid aanvaar moet word. Dit het die staat ook verwyt dat hy die Serviese volk tot bedelaars verminder het, en ons van die res van die wêreld vervreem het. & Rdquo
Die kerk het ook 'n volgehoue ​​stryd gevoer met die sosialistiese regering oor kerkeiendom, wat deur die Tito & rsquos -regime onteien is. Die parlement het 'n wet uitgevaardig wat kerkeiendom teruggee, maar Milosevic, destydse president van Serwië, het dit nooit onderteken nie. Eiendom wat deur die kerk geëis is, soos 'n gedenkgebou wat etlike eeue tevore aan die kerk geskenk is, is selfs deur die staat te koop aangebied.
Na die Dayton-vredesooreenkomste in 1995, met die beëindiging van die burgeroorlog in Bosnië-Hercegovina, het die aandag van die wêreld op Kosovo gerig. Dayton het die probleme van Kosovo, waar die Albanese meerderheid onafhanklik was, geïgnoreer. Aangesien hul klagtes nie aangespreek is nie, het die ekstremistiese leiers van die Kosovare oorgegaan van die beleid van passiewe verset van hul gematigde leierskap na guerilla -taktiek en gewelddadige optrede teen die Serwiese bevolking. Die Kosovo Liberation Army (KLA), opvolger van die Prizren League, is gestig. Hulle aktiwiteite het die staatsdepartement aangespoor om hulle in Februarie 1998 as 'n "quoterrorist group" te noem. 'N Jaar later het die Westerse moondhede egter die KLA genooi om Kosovo by Rambouillet te verteenwoordig.
In Augustus 1997 het die kerkvergadering onder die bekwame en moedige leiding van biskop Artemije van die bisdom Raska-Prizren in Prizren byeengekom. Dit het die aktiwiteite van die Serwiese spesiale magte sowel as die Albanese KLA gekritiseer. Wat die KLA -doel van onafhanklikheid vir Kosovo betref, het hulle gewaarsku dat dit onmiddellik grootskaalse onstabiliteit in die hele streek kan veroorsaak, wat 'n rampspoedige multietniese oorlog tot gevolg kan hê. . & rdquo Hulle het erken dat hierdie ideaal ver van die Miloseviese regime was.
Teen 1998 was die konflik ten volle van krag. Kerkwoordvoerders het herhaaldelik kritiek gelewer op die oormatige gebruik van geweld deur die Milosevic -polisie en paramilitaries in Kosovo, maar het ook die KLA veroordeel, wat begin het met die moord op Serwiese polisiemanne en etniese Albanees wat volgens hulle saamgewerk het met Serwiese owerhede. Hulle het die rol van die KLA in die ontvoering van burgerlikes ten sterkste veroordeel. Drie maande voor die bombardement begin het, het die KLA duidelik reeds die oorlog teen die Serwiërs in Kosovo verklaar.
In Februarie 1999 het die internasionale gemeenskap 'n vergadering in Rambouillet, buite Parys, belê om die konflik te stop. Die onderhandelaars het te doen gehad met die selfaangestelde KLA-leiers en verteenwoordigers wat deur Milosevic gestuur is. As woordvoerder van die patriarg, of selfs as waarnemer, het biskop Artemije probeer om die onderhandelaars te bereik. Hy was vasbeslote om die standpunt van die plaaslike Serviese bevolking en die kerk in hierdie kerklike sentrum voor te stel, maar is deur Milosevic en deur die diplomate afgewys. Die kerklike afvaardiging het tot by Parys gekom, waar dit deur 'n personeellid van die Franse ministerie van buitelandse sake ontvang is.
Hier het hulle 'n plan vir die kantonisering van Kosovo voorgelê, gebaseer op respek vir etniese verspreiding en kulturele erfenis. Hulle het voorgestel dat vyf kantons gereserveer word vir die gemengde bevolking van Serwiërs, Slawiese Moslems en ander. Die oorgrote meerderheid van die kantons sou aan Albaniërs toegeken word, waar hulle 'n duidelike meerderheid was. Die multietniese dorpe kan dien as brûe wat die Serwiese en Albanese kantons in 'n geheel verbind. As hierdie plan gerealiseer is, sou Kosovars en Kosovci moontlik baie lyding gespaar gewees het.
Die uitsprake en inmenging van patriarg Pavle en biskop Artemije van Prizren in die onderhandelinge het Milosevic woedend gemaak. Hy beskou dit as verraad en verwerp dit. Toe patriarg Pavle saam met Alexei II, patriarg van Moskou, Milosevic tydens die NAVO -bombardement besoek, het die Serwiese leier demonstratief met sy rug na patriarg Pavle gedraai. & Rdquo 
Wat die Rambouillet -plan vir die Serwiese afvaardiging onaanvaarbaar gemaak het, was nie die eis dat Kosovo se outonomie herstel moet word nie, maar 'n geheime kode wat die NAVO -verteenwoordigers die reg gee om vrye toegang tot enige deel van Joego -Slawië, om die hele land te beset. Geen nasionale leier sou so 'n kapitulasie kon aanvaar nie, en in die ooreenkoms wat vyandelikhede op 10 Junie 1999 beëindig het, is hierdie eis ingetrek. Die kodeks herinner aan die Oostenrykse ultimatum in 1914, wat toegang tot Serwiese instellings vereis en tot die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog lei. Na die versuim om Serwiese toestemming te verkry, het die bombardement van Kosovo deur die NAVO byna onmiddellik begin.
Die bombardement en presisiebeperking het tot onbedoelde gevolge gelei, waaroor ons nie sal ingaan nie. Ons kan opmerk dat die Verenigde State en sy bondgenote die aanval op Irak noukeurig getimeer het om Ramadan, die Islamitiese heilige seisoen, te vermy om die Moslems nie aanstoot te gee nie. Daar was egter nie so 'n sensitiwiteit hier nie, die bomwerpers was ten volle op beide Westerse en Ortodokse Paasfees. In 'n uitdagende artikel, & ldquoRobin Cook & rsquos Wasteland, kom Simon Jenkins tot die gevolgtrekking dat Joego -Slawië die slagoffer was van twee foute, en deur sy eie heersers, die ander deur die NAVO. & Rdquo Het die Donau twintig jaar lank geblokkeer? Wie gee om? & Rdquo 
Die ramp het nie geëindig met die beëindiging van die bombardement op 10 Junie en die aankoms van die besettende troepe van die NAVO nie. Dit was gou duidelik dat die terugkerende Albanese vlugtelinge die hele gebied vir hulself geëis het, die plaaslike bevolking verdryf en vermoor het. Die KLA het verder gegaan as wraakmoorde om alle spore van die Serwiese kultuur in die streek te probeer verwyder deur kerke en kloosters stelselmatig te plunder, te bombardeer en te verbrand. Patriarg Pavle, wat voor sy keuse as patriarg in 1991 vier en dertig jaar lank biskop van Kosovo was, het gewaarsku: & ldquo Hierdie vandalisme kan nie individuele en blinde wraak genoem word nie. Dit word al hoe duideliker dat daar 'n sistematiese strategie op die agtergrond is om eens en vir altyd spore van die Serwiese en Christelike kultuur in Kosovo uit te wis. & Rdquo  Van Junie tot Desember 1999 is ongeveer tagtig Ortodokse kerke vernietig.
Die oudste van die kerke wat verwoes is, sluit in:
Die 14de -eeuse heilige drie -eenheidsklooster, naby Suva Reka, is geplunder, aan die brand gesteek en uiteindelik vernietig deur plofstof.
14de eeuse St. Cosma en Damian -klooster, Zociste (met fresco's). Kloosterkwartiere het in Junie gebuit en aan die brand gesteek. Kerk verwoes deur plofstof 21 September.
Church of the Dormition, Suva Reka ,, gebou in 1315, vernietig deur plofstof. Beskou as een van die mooiste voorbeelde van die Bisantynse styl in Kosovo.
Klooster van Sint Markus, Korisa (naby Prizren), 1467, word gevandaliseer en aan die brand gesteek.
Klooster van aartsengel Gabriël in Binac, 14de eeu met fresco's, aan die brand gesteek en byna heeltemal gesloop.
Klooster van St. Joanikije, Devic, gebou omstreeks 1440, geplunder en gevandaliseer, marmer graf van die heilige ontheilig.
Church of the Dormition, opgedra aan die heilige koning Uros, Gornje Nerodimlje, 14de eeu, herstel in 1996, vernietig deur plofstof.
Holy Archangels Monastery (14de eeu, gerestoureer in die 17de eeu), Gornje Nerodimlje, aan die brand gesteek en vernietig deur plofstof, begraafplaas verwoes. Die beroemde bron van die keiser Dusan, wat uit die 14de eeu afkomstig is, afgekap en verbrand.
Kerk van St. Nicholas, Donje Nerodimlje, 14de eeu, gerestoureer 1983, aangesteek en vernietig deur plofstof.
Begraafplaaskerk van St Stephen, Donje Nerodimlje, 14de eeu, in 1996 gerestoureer, aangesteek en vernietig deur plofstof.
Monastery Church of the Presentation, Dolac. 14de eeu, fresco. Verwoes, verbrand, altaar tafel vernietig. Later is die kerk heeltemal vernietig deur plofstof. 
Kerke en kloosters wat vyf eeue van Ottomaanse bewind weerstaan ​​het, is binne 'n paar maande vernietig.
Tans het die kloosterkerke van Gracanica, Pec en Decani oorleef. Hulle het waarderende aandag geniet deur diskriminerende waarnemers. Rebecca West het byvoorbeeld Gracanica & ldquoas religieus 'n gebou genoem as Chartres -katedraal. Die gedagte en gevoel daaragter was so volledig. Daar is in hierdie fresco's, soos in die ouerwerke van Byzantium, die hoogtepunt van prestasie. & Rdquo  Hierdie drie skatte word nou beskerm deur 'n ring van NAVO-tenks en sandsakke, onder vier en twintig uur bewaking. Van die 25 000 Serwiërs wat in Pec gewoon het, bly niemand nou oor nie. Die Serwiërs in Kosovo woon nou in ghetto's onder KFOR -beskerming. Uiteindelik, en ironies genoeg, is die monument vir die Slag van Kosovo in Kosovo Polje, waar Serwiërs en Albanees langs mekaar gestaan ​​het om die Turkse verowering in 1389 te weerstaan, gelykgemaak en vernietig. Die geskiedenis het 'n draai gemaak.
Ter afsluiting. Die toekoms van 'n multi-etniese Kosovo is twyfelagtig. Die NAVO moet die etniese reiniging in omgekeerde volgorde en die verdere vernietiging van die Middeleeuse godsdienstige en kulturele monumente voorkom. Meer as duisend kerke, kloosters en ander godsdienstige plekke getuig van die Serwies -Ortodokse betrokkenheid in die streek oor eeue. Aangesien die beleid van Belgrado & rsquos om die Albanezen uit Kosovo te reinig, wreed en misleidend was, is die wraakmoorde en toeëiening van nie-Albanese eiendom, wat duisende mense uit die provinsie na Serwië verdryf het. Hierdie vloed het die vlugtelingbevolking wat reeds daar was, van Bosnië en Kroasië tot 800 000 gestyg.
Die historikus Timothy Ash het tydens 'n onlangse besoek aan die provinsie tot die gevolgtrekking gekom dat Kosovo vandag 'n ware gemors is. Tog het hy 'n hoopvolle teken gerapporteer dat die dors na wraak siek word en onder die ouer geslag Kosovare, wat nog herinneringe aan vreedsame naasbestaan ​​bewaar het. met die Serwiërs. & rdquo  Ons moet gebruik maak van die volharding van die geheue voordat dit heeltemal verdwyn.
Kan godsdiensleiers aan weerskante hoop in die konflik bring? Ongeveer 'n week voordat die bomaanvalle in Maart 1999 begin het, het verteenwoordigers van die Serwies -Ortodokse, Rooms -Katolieke en Islamitiese gemeenskappe, wat in Wene vergader het, 'n beroep op die Westerse politieke leiers gedoen wat by Rambouillet byeengekom het om 'n weg na 'n vreedsame en regverdige oplossing te vind. Hulle het hulp aangebied om 'n ooreenkoms te implementeer wat die intensivering van die Kosovo -konflik sou vermy, en gewaarsku: & ldquoPeace moet van bo na onder bevorder word, maar dit groei en word van onder na bo gekweek. & Rdquo Hulle appèl is in Rambouillet afgewys, maar die beroepsowerhede lyk nou meer ontvanklik vir hul hulp. Hulle hervat die onderbroke kontak en probeer om die vertroue onder die inwoners van Kosovo te herstel om die algemene welstand te bevorder. Christelike en Moslemleiers word weliswaar toenemend gemarginaliseer in hul gesekulariseerde samelewings.
Lyding soos die mense van Kosovo is blywende oproepe om betekenis te soek. Sinlose lyding is werklik ondraaglik. Rebecca West, in daardie epos van ons eie tyd, Black Lamb en Grey Falcon, beskryf 'n Montenegryse vrou wat sy ontmoet het terwyl sy in die hoë berge gestap het. Die vrou het haar man, seun en dogter tydens die Eerste Wêreldoorlog verloor. Ek loop om te probeer verstaan ​​waarom dit alles gebeur het, en sy het aangegaan. & ldquo As ek moes lewe, waarom moes my lewe so gewees het? & rdquo Die skrywer het 'n skok van openbaring beleef. & ldquoSy was die antwoord op my twyfel, en rdquo het Rebecca West geskryf. Sy het haar lot geneem, nie soos die diere dit aanneem nie, en ook nie soos die plante en bome nie, maar sy het dit ook gely. Terwyl die swaard deur die duisternis op haar neerslaan, gooi sy haar hand uit en vang die lem terwyl dit val, en gee nie om of sy haar vingers sny nie, solank sy die stof daarvan kan bevraagteken, waar dit gesmee is, en wie die wielder & rdquo (p. 1012). Diep en tradisioneel Christelik dra hierdie verteenwoordiger van 'n vroeëre generasie die godsdienstige kultuur net so werklik oor as die monumente en die poësie van die Middeleeuse Kosovo. Die vraag bly of hierdie skat van tradisionele geloof vandag nog betekenis kan gee aan die lyers van Kosovo.
 Konstantin Jirecek, Istoria Srba, 2de uitg., Beograd, 1952, p. 25.
 Miranda Vickers, Tussen Serwies en Albanees: 'n geskiedenis van Kosovo, New York: Columbia Univ., 1998, bl. 6.
 Aangehaal in Waldemar Januszczak, & ldquoOn Serbian Art, & rdquo Die Sunday Times, Kultuur, kuns, 16 Mei 1999.
 Sien David Talbot Rice, & ldquoPreface & rdquo, Joegoslavië (Middeleeuse fresco's), New York: Graphic Society, UNESCO, 1955, pp. 5-11.
 Jenkins, & ldquoNot War but Vandalism, & rdquo Die tye (Londen) 7 Mei 1999.
 Die laaste drie gedigte van die siklus is gerieflik beskikbaar in Servies en Engels in Thomas Butler, Monumenta Serbocroatica, Ann Arbor MI, 1980, pp. 375-396.
 Tydens die Eerste Wêreldoorlog, toe die Britte met Serwië verbonde was, het die Britse houding teenoor hierdie epiese tradisie skerp verskil van wat ons gevind het tydens die onlangse Kosovo -oorlog. R.W.Seton-Watson, die bekende Britse historikus, publiseer sy vertaling van & ldquoThe Mother of the Jugovici. & Rdquo Hy was 'n organiseerder van die Kosovo Day Celebration in Londen in 1916, toe die Serwiese leër heeltemal uit sy vaderland verdryf is. In 1917 publiseer G.K.Chesterton en ander 'n Kosovo -bloemlesing, met Engelse vertalings uit die Kosovo -siklus. Sien Muriel Heppell, & ldquoBritse historici en Serwiese geskiedenis, & rdquo Suid -Slawiese Tydskrif, vol. 18, nr. 1-2 1997, pp. 50f.
 Locke, & ldquoMyths About Myths: The Serbian Epics, en rdquo Suid -Slawiese Tydskrif, vol. 20, nrs. 3-4 (1999), p. 43.
 Ferdinand Schevill, Geskiedenis van die Balkan -skiereiland, 1933, bl. 185.
 Sien die bespreking van die besluite van die Berlynse kongres in Fromkin, pp. 102ev.
 Jones, Met Serwië in ballingskap, 1916, bl. 230-1, ook aangehaal in Vickers, pp. 90-2.
 Hierdie skatting, die volksmoord van die Serwiërs en die verband met Kosovo is onlangs bespreek deur David Fromkin, Kosovo -kruising, New York: Free Press, 1999.
 Dr. Oliver Sack & rsquos story & ldquoCold Storage & rdquo is gebruik as 'n metafoor vir die periodes van koue en na die Koue Oorlog in Joegoslavië. Sien ons opstel & ldquoBosnia History and Religion & rdquo in Nuwe perspektiewe op historiese teologie (Essays in Memory of John Meyendorff), B. Nassif, red., W.B. Eerdmans, 1996, pp. 92-3.
 New York Times, 28 November 1982.
 Sien G. Biryakov, & ldquoA Russian Perspective on the War in the Balkan, & rdquo Suid -Slawiese Tydskrif, Nrs. 3-4  bl. 84.
 Londen Tye, 12 Oktober 1999.
 & ldquoChristmas Desecrations, & rdquo Die toeskouer, 18/25/1999, pp. 22-23.
 'n Volledige lys is beskikbaar in Raspeto Kosovo (Gekruisigde Kosovo), Z. Stefanovic, red., 2000. Sien ook foto's van die oorspronklikes en hul huidige toestand.
 Swart lam en grys valk, New York, 1953, pp. 846, 864.
 & ldquoAnarchy and Madness in the Balkan, & rdquo New York Review of Books, 47: 2 Februarie 2000, p. 48.
NAVO bombardeer Joegoslavië
Op 24 Maart 1999 begin die Noord -Atlantiese Verdragsorganisasie (NAVO) lugaanvalle teen Joego -Slawië met die bombardering van Serwiese militêre posisies in die Joego -Slawiese provinsie Kosovo. Die NAVO -offensief kom in reaksie op 'n nuwe golf van etniese suiwering wat op 20 Maart deur Serwiese magte teen die Kosovo -Albanezen begin is.
Die Kosovo -streek was in die laat Middeleeue die middelpunt van die Serwiese ryk, maar is in 1389 verlore vir die Ottomaanse Turke na die nederlaag van Serwië in die Slag van Kosovo. Teen die tyd dat Serwië in 1913 die beheer van Kosovo uit Turkye herwin het, was daar min Serwiërs oor in 'n gebied wat deur etniese Albanees oorheers is. In 1918 het Kosovo formeel 'n provinsie van Serwië geword, en dit het so voortgegaan nadat die kommunistiese leier Josip Broz Tito die Federale Volksrepubliek Joegoslavië in 1945 gestig het, bestaande uit die Balkanstate Serwië, Kroasië, Bosnië-Herzegowina, Montenegro, Slovenië en Masedonië. Tito het egter uiteindelik toegegee aan die eise van Kosovar vir groter outonomie, en na 1974 het Kosovo as 'n onafhanklike staat bestaan, behalwe naam.
Serwiërs het hulself ontevrede oor Kosovo se outonomie, wat hom in staat gestel het om teen Serwiese belange op te tree, en in 1987 word Slobodan Milosevic verkies tot leier van Serwië se Kommunistiese Party met 'n belofte om die Serviese bewind in Kosovo te herstel. In 1989 word Milosevic president van Serwië en beweeg hy vinnig om Kosovo te onderdruk, ontneem sy outonomie en stuur in 1990 troepe om sy regering te ontbind. Intussen het Serwiese nasionalisme tot die ontbinding van die Joego -Slawiese federasie in 1991 gelei, en in 1992 het die Balkan -krisis agteruitgegaan tot 'n burgeroorlog. 'N Nuwe Joegoslaviese staat, wat slegs uit Serwië en die klein deelstaat Montenegro bestaan, is gestig, en Kosovo het vier jaar lank gewelddadige weerstand teen Serwiese bewind begin.
Die militante Kosovo Liberation Army (KLA) het in 1996 na vore gekom en die Serviese polisie in Kosovo begin aanval. Met wapens wat in Albanië verkry is, het die KLA sy aanvalle in 1997 verskerp, wat daartoe gelei het dat Serwiese troepe in Februarie-Maart 1998 'n groot offensief teen die Drenica-streek onder rebelle gehou het. In Julie het die KLA 'n offensief oor Kosovo geloods en die beheer van byna die helfte van die provinsie oorgeneem voordat dit later die somer in 'n Serwiese teenoffensief oorgedra word. Die Serviese troepe het duisende etniese Albanezen uit hul huise verdryf en word daarvan beskuldig dat hulle Kosovo -burgers vermoor het.
In Oktober het die NAVO Serwië met lugaanvalle bedreig, en Milosevic het ingestem om tienduisende vlugtelinge terug te keer. Die geveg het egter weer hervat, en gesprekke tussen Kosovo -Albanezen en Serwiërs in Rambouillet, Frankryk, in Februarie 1999 het misluk. Op 18 Maart het verdere vredesgesprekke in Parys ineengestort nadat die Serwiese afvaardiging geweier het om 'n ooreenkoms te onderteken waarin gevra word vir Kosovo se outonomie en die ontplooiing van NAVO -troepe om die ooreenkoms af te dwing. Twee dae later het die Serwiese weermag 'n nuwe offensief in Kosovo geloods. Op 24 Maart het NAVO -lugaanvalle begin.
Benewens Serwiese militêre posisies, was die NAVO -lugveldtog gerig op Serwiese regeringsgeboue en die land se infrastruktuur in 'n poging om die Milosevic -regime te destabiliseer. Die bombardement en voortgesette Serviese offensiewe het honderdduisende Kosovo -Albanees na die naburige Albanië, Masedonië en Montenegro gelei. Baie van hierdie vlugtelinge is in die Verenigde State en ander NAVO -lande na veiligheid gebring. Op 10 Junie het die NAVO -bombardement geëindig toe Serwië ingestem het tot 'n vredesooreenkoms waarin gevra word dat Serwiese magte uit Kosovo moet onttrek en vervang moet word deur die NAVO -vredestroepe.
Met die uitsondering van twee Amerikaanse vlieëniers wat tydens 'n opleidingsmissie in Albanië vermoor is, het geen NAVO-personeel in die operasie van 78 dae hul lewens verloor nie. Daar was egter 'n paar ongelukke, soos verkeerde berekenings wat tot die dood van Kosovo -Albanese vlugtelinge, KLA -lede en Serwiese burgerlikes gelei het. Die mees omstrede voorval was die bombardement van 7 Mei op die Chinese ambassade in Belgrado, wat drie Chinese joernaliste doodgemaak en 'n diplomatieke krisis in die betrekkinge tussen Amerika en China veroorsaak het.
Op 12 Junie het die NAVO -magte uit Masedonië na Kosovo ingetrek. Dieselfde dag het Russiese troepe in die Kosovo -hoofstad Pristina aangekom en die NAVO gedwing om tot 'n gesamentlike besetting in te stem. Ondanks die teenwoordigheid van vredestroepe, het die teruggekeerde Kosovo -Albanezen wraak geneem op die Serwiese minderheid van Kosovo en hulle gedwing om na Serwië te vlug. Onder die NAVO -besetting is Kosovar se outonomie herstel, maar die provinsie bly amptelik deel van Serwië.
Slobodan Milosevic is in Oktober 2000 deur 'n volksrevolusie in Belgrado aan die bewind gesit. Hy word vervang deur die volksverkose Vojislav Kostunica, 'n gematigde Serwiese nasionalis wat belowe het om Serwië weer in Europa en die wêreld te integreer na 'n dekade van afsondering.
Slobodan Milosevic sterf in die tronk in Nederland op 11 Maart 2006 tydens sy verhoor weens misdade teen die mensdom en volksmoord. Weens sy dood het die hof geen uitspraak gelewer nie.
Serwië se ou vriend Rusland het weer in aanraking gekom omdat hulle nog steeds kwaad was vir die Oostenrykers. Met 'n bietjie aanmoediging het die Serwiërs die 'Black Hand Gang' geborg om dit moeilik te maak vir die Oostenrykers in Bosnië. Toe hulle van die optrede in Sarajevo af wegdraai om aartshertog Franz Ferdinand en sy vrou Sophie te ontmoet, het die Black Handers 'n motorongeluk gereël en Ferdinand en Sophie geskiet onder die dekmantel om aan te bied om hul bande te vervang. Dit het gelei tot die Eerste Wêreldoorlog (ook bekend as die Groot Oorlog omdat ons tewe gewen het!), Want hierdie sluipmoord was amper 'n ruggraat van Oostenryk-Hongarye, die Duitsland se viool-eselbroer
Geskiedenis van Joegoslavië
YUGOSLAVIA was die komplekse produk van 'n komplekse geskiedenis. Die land se verwarrende en teenstrydige mosaïek van mense, tale, godsdienste en kulture het gestalte gekry tydens eeue se onrus ná die ineenstorting van die Romeinse Ryk.
Teen die vroeë negentiende eeu het twee groot ryke, die Oostenrykse en die Ottomaanse, regeer oor al die hedendaagse Joegoslaviese lande behalwe Montenegro. Namate die eeu vorder, het die nasionalistiese gevoelens egter wakker geword in die verskillende volke van die streek, het die Turkse greep begin verswak en het Serwië sy onafhanklikheid gewen.
Antieke mense het die lande wat nou Joegoslavië uitmaak bewoon, en die woord beteken suid -slaaf vir duisende jare voordat Rome die streek in die eerste eeu nC verower het. Argeologiese bevindings toon dat die mens gedurende die paleolitiese tydperk (ongeveer 200 000-8 000 v.C.) in die berge, valleie en binnevlaktes van die huidige Joegoslavië gejag en gevoer het. In die Mesolitiese tydperk (8 000-6 000 v.C.) het die mens die gebruik van gereedskap en wapens uitgebrei en die hele land gevestig.
Grieke het handelsposte langs die oostelike Adriatiese kus opgerig na 600 vC en daar kolonies gestig in die vierde eeu vC. Die Griekse invloed was egter kortstondig, en die inheemse stamme het veewagters en krygers gebly. Bardylis, 'n stamhoof van Illyria (die huidige noordweste van Joegoslavië), het in 360 vC beheer oor 'n groot deel van Masedonië geneem. Philip II en sy seun, Alexander die Grote, verenig later Masedonië en voer veldtogte so ver noord as die huidige Serwië. In die vierde eeu vC dwing indringende Kelte die Illyriërs suidwaarts van die noordelike Adriatiese kus, en oor etlike eeue ontstaan ​​'n gemengde Kelties-Illyriese kultuur in baie moderne Slovenië, Kroasië en Serwië.
In die derde eeu vC verower Rome die westelike Adriatiese kus en begin dit invloed uitoefen op die oorkantste oewer. Griekse bewerings dat die Illyriërs die handel ontwrig en kusdorpe plunder, het gehelp om 'n Romeinse strafstaking in 229 v.C. te veroorsaak, en in daaropvolgende veldtogte het Rome die Illyriese heersers gedwing om hulde te bring. Tydens die Romeins-Masedoniese oorloë het Romeinse leërs dikwels Illyria oorgesteek, en in 168 vC het Rome die Illyriërs verower en die Masedonië van Filippus en Alexander vernietig. Die Dinariese Alpe het baie jare weerstandskragte beskut, maar die Romeinse oorheersing het toegeneem. In 35 vC het keiser Octavianus die kusgebied verower en die binnelandse Keltiese en Illyriese vestings ingeneem. In 9 nC het Tiberius die Romeinse beheer van die westelike Balkan -skiereiland gekonsolideer en teen 14 nC het Rome die Kelte onderwerp aan wat nou Serwië is. Die Romeine het orde in die streek gebring, en hul vindingryke genie het blywende monumente gelewer. Maar die belangrikste erfenis van Rome in die streek was die skeiding tussen die Bisantynse en Romeinse sfere van die ryk (onderskeidelik die Oos- en Wes -Romeinse ryke), wat 'n kulturele kloof veroorsaak het wat Oos van Wes, Oos -Ortodoks en Rooms -Katoliek sou skei , en Servies van Kroaties en Sloweens.
Gedurende die volgende 500 jaar het die Latynse kultuur die streek deurdring. Die Romeine het hul westelike Balkangebiede in aparte provinsies verdeel. Nuwe paaie verbind vestings, myne en handelsdorpe. Die Romeine het wingerdbou in Dalmatië ingestel, slawerny ingestel en nuwe myne gegrawe. Landbou het floreer in die Donau -kom, en dorpe regoor die land het opgegroei tot stedelike gebiede met forums, tempels, watersisteme, kolosseums en openbare baddens. Benewens die gode van die Grieks-Romeinse panteon, het Romeinse legioenen die mistieke kultus van Mithras uit Persië gebring. Die Romeinse leër het ook inboorlinge van die verowerde streke gewerf, en vyf seuns van die Illyriese boere het deur die geledere gestyg om keiser te word. Die Illyriese, Keltiese en Thraciese tale het almal uiteindelik gesterf, maar die eeue van Romeinse oorheersing het nie kulturele eenvormigheid geskep nie.
Interne twis en 'n ekonomiese krisis het die Romeinse ryk in die derde eeu nC geknou, en twee etniese Illyriese keisers, gebore in gebiede wat nou in Joego -Slawië is, het beslissende stappe gedoen om die lewe van die ryk te verleng. Keiser Diocletianus, gebore in Dalmatië, het 'n sterk sentrale beheer en 'n burokrasie gevestig, die laaste Romeinse republikeinse instellings afgeskaf en Christene vervolg in 'n poging om hulle meer met die staat as die kerk te laat identifiseer. Keiser Konstantyn, gebore naby Nis, herenig die ryk na jare van onrus, vestig dinastiese opvolging, stig 'n nuwe hoofstad in Bisantium in 330 na Christus en wettig die Christendom.
Verdeel die Romeinse ryk
In 395 verdeel die seuns van keiser Theodosius die ryk in oostelike en westelike helftes. Die afdeling, wat 'n permanente kenmerk van die Europese kulturele landskap geword het, het die Griekse Konstantinopel (soos Bisantium in 330 nC herdoop is) van Latyns -Rome en uiteindelik die Oos -Ortodokse en Rooms -Katolieke kerke geskei. Dit het ook die lande in die huidige Joegoslavië geskei en 'n kritiese invloed op die Serwiërs en Kroate uitgeoefen. Ekonomiese en administratiewe ineenstorting het die ryk se verdediging gou versag, veral in die westelike helfte, en barbaarse stamme het begin aanval. In die vierde eeu het die Gote Romeinse vestings langs die Donau ontslaan, en in 448 nC het die Huns Sirmium (nou Sremska Mitrovica noordwes van die huidige Belgrado), Singidunum (nou Belgrado) en Emona (nou Ljubljana) verwoes. Die Ostrogote het Dalmatië en ander provinsies teen 493 verower. Keiser Justinianus het die indringers in die sesde eeu verdryf, maar die verdediging van die ryk was onvoldoende om hierdie wins te behou.
Slawiese stamlede het gedurende die vyfde en sesde eeu oor die grense van die ryk gestroom. Die Slawiërs, kenmerkend sedentêre boerdery en veeteeltstamme, praat 'n Indo-Europese taal en organiseer hulle in stamme wat deur 'n raad van familiehoofde beheer word. Alle grond en aansienlike rykdom is gemeen. In die sesde eeu het die Slawiërs met die magtiger Avars saamgespan om die Donau -bekken te plunder. Saam het hulle byna alle spore van die Christelike lewe in Dalmatië en die noordwestelike dele van die huidige Joegoslavië uitgewis. In 626 nC het hierdie stamme Konstantinopel self omring. Die Avar -invalle was die sleutel tot die daaropvolgende ontwikkeling van Joego -Slawië, omdat dit die koms van die Serwiërs en Kroate onmiddellik voorafgegaan het, en moontlik die gevolg was. Teen die einde van die twaalfde eeu het die Serwië groot dele van die land beset.
Die Serviese staat
Na hierdie eerste bloei van die Serviese staat, het 'n tydperk van stilstand en terugtrekking gevolg. Gekenmerk deur verbrokkeling en krisisse, duur dit tot aan die einde van die 12de eeu. Na 'n stryd om die troon met sy broers, het Stefan Nemanja, die stigter van die Nemanjic -dinastie, in 1170 aan bewind gekom en begin om die Serviese staat te hernu, sy staat uit te brei en gebiede in die ooste en suide in te neem, en die kus en die Zeta -streek nuut geannekseer. . Saam met sy regeringspogings het die veliki zupan (prins) baie aandag aan die bou van kloosters gewy. Stefan Nemanja is opgevolg deur sy middelste seun Stefan, terwyl sy eersgebore Vukan die heerskappy van die Zeta-streek (die huidige Montenegro) gekry het. Die jongste seun van Stefan Nemanja, Rastko, het 'n monnik geword en die naam Sava aangeneem. Aangesien die Curia reeds ambisies gehad het om sy invloed ook na die Balkan te versprei, het Stefan hierdie gunstige omstandighede gebruik om sy kroon van die pous te kry en sodoende die eerste Serwiese koning in 1217 te word. In Bisantium het sy broer Sava daarin geslaag om die outosefale status te verseker vir die Serviese Kerk en word die eerste Serwiese aartsbiskop in 1219. So verkry die Serwiërs beide vorme van onafhanklikheid: tydelik en godsdienstig.
Die volgende generasie Serwiese heersers –, die seuns van Stefan Prvovencani – Radoslav, Vladislav en Uros I, was 'n tydperk van stagnasie van die staatstruktuur. Al drie die konings was min of meer afhanklik van sommige van die buurstate, Bisantium, Bulgarye of Hongarye. Die bande met die Hongare het 'n deurslaggewende rol daarin gespeel dat Uros I opgevolg is deur sy seun Dragutin, wie se vrou 'n Hongaarse prinses was. Toe Dragutin later abdikeer ten gunste van sy jonger broer Milutin, het die Hongaarse koning Ladislaus IV hom lande in die noordooste van Bosnië, die streke Srem en Macva en die stad Belgrado gegee, terwyl hy daarin geslaag het om lande in noordoostelike Serwië te verower en te annekseer . Al hierdie gebiede het dus vir die eerste keer deel geword van die Serwiese staat.
Middeleeuse Serwië wat 'n hoë politieke, ekonomiese en kulturele reputasie in Middeleeuse Europa geniet het, bereik sy hoogtepunt in die middel van die 14de eeu, tydens die bewind van tsaar Stefan Dusan. Hy het die grootte van sy koninkryk wat beslag gelê het op gebiede in die suide, suidooste en ooste, insluitend Albanië, verdubbel ten koste van Bisantium. Hy word opgevolg deur sy seun Uros, die Swak genoem, 'n term wat moontlik ook van toepassing kan wees op die toestand van die koninkryk wat stadig in die feodale anargie inskuif. Dit is 'n tydperk wat gekenmerk word deur die opkoms van 'n nuwe bedreiging: die Ottomaanse Turkse sultanaat het geleidelik van Asië na Europa versprei en eers Bisantium verower, en dan die ander Balkanstate.
Slag van Kosovo
Die Ottomaanse Turke het die Serwiese leër verslaan in twee belangrike veldslae: aan die oewer van die rivier Marica in 1371 en#8211 waar die magte van edeles uit Masedonië verslaan is, en op Kosovo Polje (Kosovo Plain – "field of the black voëls ") in 1389, waar die vasaaltroepe, met Bosniese, Montenegryse, Bulgaarse en ander bondgenote, onder bevel van prins Lazar Hrebeljanovic – die sterkste streekheerser in Serwië destyds – nederlaag gely het. Die Turke het Lazar skaars verslaan, en beide hy en Sultan Murat (in sy tent gesteek deur Milos Obilich, wat hom as 'n woestyn voorgedoen het) is dood. Die nederlaag het nie onmiddellik die Turkse besetting van Serwië meegebring nie, maar gedurende die eeue van Turkse oorheersing wat daarop gevolg het, het die Serwiërs die stryd toegerus met mites van eer en heldhaftigheid wat hulle gehelp het om hul waardigheid en volksgevoel te behou. Serviërs resiteer steeds epiese gedigte en sing liedjies oor die edeles wat in Kosovo Polje geval het, die herdenking van die geveg, die Serwiese nasionale vakansiedag, Vidovdan (St. Vitus 's Day), 28 Junie.
Die Slag van Kosovo het die lot van Serwië gedefinieer, want daarna het daar geen mag bestaan ​​wat die Turke kon verdedig nie. Dit was 'n onstabiele tydperk wat gekenmerk is deur die heerskappy van prins Lazar se seun en despoot Stefan Lazarevic, 'n ware ridder in Europese styl, 'n militêre leier en selfs digter, en sy neef Djuradj Brankovic, wat die hoofstad noordwaarts verhuis het – na die nuutgeboude versterkte stad Smederevo. In 'n ander geveg op die Kosovo -vlakte in 1448 verslaan Sultan Murad II 'n leër onder leiding van John Hunyadi.Die Turke, onder Sultan Mehmed II, wat ook in 1453 Konstantinopel verower het, het hul verowering voortgesit totdat hulle uiteindelik die hele Serviese gebied in 1459 in beslag geneem het toe Smederevo in hul hande geval het. Die gevegte het voortgegaan met die Ottomaanse Turke wat Bosnië in 1463 verower het, Herzegovina in 1481 en Zeta (Montenegro) wat in 1499 deur die Crnojevic -familie regeer is. In 1521 verower die Turke Belgrado en in 1526 wen hulle die Hongaarse Ryk na die slag van Mohac . Uiteindelik, in 1541, konsolideer hulle hul mag in die Danubiese streek. Montenegro, wat na die dood van Dusan as 'n onafhanklike prinsdom na vore gekom het, het voortdurend guerrillaoorlog teen die Turke gevoer en is nooit verower nie.
Die Turke het die Serwiese aristokrasie vervolg, vasbeslote om die sosiale elite fisies uit te roei. Aangesien die Ottomaanse Ryk 'n Islamitiese teokratiese staat was, het Christelike Serwiërs as virtuele slawe -dienaars geleef en misbruik, verneder en uitgebuit. Gevolglik het hulle geleidelik die ontwikkelde en stedelike sentrums waar mynbou, kunsvlyt en handel bedryf is, laat vaar en hulle teruggetrek na vyandige berge wat op veeteelt en beskeie boerdery leef. Serwië is byna vyf eeue lank deur die Ottomaanse Ryk regeer.
Europese moondhede, en veral Oostenryk, het baie oorloë teen Turkye gevoer, met die hulp van die Serwiërs wat onder Ottomaanse bewind geleef het. Tydens die Oostenryk-Turkse Oorlog (1593-1606) in 1594 het die Serwiërs 'n opstand in Banat en die Pannoniese deel van Turkye uitgevoer, en die sultan het teruggekeer deur die oorblyfsels van St. Sava te verbrand en die allerheiligste vir almal Serviërs vereer selfs deur Moslems van Serwiese oorsprong. Serwiërs het 'n ander verset sentrum in Herzegovina geskep, maar toe vrede deur Turkye en Oostenryk onderteken is, het hulle oorgegee aan Turkse wraak. Hierdie volgorde van gebeure het in die daaropvolgende eeue gebruiklik geword.
Tydens die Groot Oorlog (1683-1690) tussen Turkye en die Heilige Alliansie, geskep met die borgskap van die pous en Oostenryk, Pole en Venesië ingesluit, het hierdie drie moondhede die Serwiërs aangespoor om in opstand te kom teen die Turkse owerhede, en spoedig opstande en guerrillaoorlog het oor die westelike Balkan versprei: van Montenegro en die Dalmatiese kus tot by die Donau -kom en Antieke Serwië (Masedonië, Raska, Kosovo en Metohija). Toe die Oostenrykers egter uit Serwië begin trek, nooi hulle die Serwiese volk om saam met hulle noord na die Oostenrykse gebiede te kom. Omdat hulle moes kies tussen Turkse wraak en in 'n Christelike staat, het Serwiërs hul woonplekke massaal verlaat en noordwaarts gegaan, gelei deur hul aartsvader Arsenije Carnojevic. Baie gebiede in die suidelike Balkan is in die proses ontvolk, en die Turke gebruik die geleentheid om Raska, Kosovo en Metohija en tot 'n sekere mate Masedonië te islamiseer.
Ter weerwraak, na die nederlaag van Europese magte in 1690, het die Ottomane en hul paramilitêre eenhede, die Moslem-Albanezen, die bevolking blootgestel aan massa-vergelding en, in wese, aan die eerste grootskaalse etniese suiwering, insluitend in Kosovo en Metohija waar ongeveer 1 400 Christelike kloosters, kerke en ander monumente het die gebied gedek. (Die Patriargale Klooster naby Pe, Kosovo, het van die dertiende tot die agtiende eeu as administratiewe setel vir die Serwies -Ortodokse Kerk gedien.)
Nog 'n belangrike episode in die Serviese geskiedenis het plaasgevind in 1716-1718, toe die Serwiese etniese gebiede wat strek van Dalmatië, en Bosnië en Herzegowina tot Belgrado en die Donau-bekken, die slagveld geword het vir 'n nuwe Oostenryk-Turkse oorlog wat deur prins Eugene van Savoye geloods is. Die Serwiërs het weereens die kant van Oostenryk geskaar. Nadat 'n vredesverdrag in Pozarevac onderteken is, het Turkye al sy besittings in die Donau -bekken verloor, asook Noord -Serwië en Noord -Bosnië, dele van Dalmatië en die Peloponnesus. Die laaste Oostenryk-Turkse oorlog was die sogenaamde Dubica-oorlog (1788-1791), toe die Oostenrykers die Christene in Bosnië nuut aangespoor het om in opstand te kom.
In 1804 vermoor afvallige Turkse soldate in Belgrado Serwiese leiers, wat 'n volksopstand onder Karadjordje ("Black George ") Petrovic, stigter van die Karadjordjevic -dinastie, veroorsaak het. Rusland ondersteun die Serwiërs, en in 1806 verleen die sultan hulle beperkte outonomie. Maar interne onenigheid het die regering van Karadjordje verswak, en die Franse inval in Rusland in 1812 het die tsaar verhinder om die Serwiërs te beskerm. In 1813 val die Turke rebellegebiede aan. Karadjordje het na Hongarye gevlug, toe het Turkse, Bosniese en Albanese troepe Serwiese dorpe geplunder. Die gruweldade het gelei tot 'n tweede Serviese opstand in 1815 wat outonomie onder Turkse beheer vir sommige streke verkry het. Die korrupte rebelleleier Milos Obrenovic (1817-39) het Karadjordje laat vermoor en sy kop na die sultan gestuur om Serwiese lojaliteit aan te dui.
In 1908 het Oostenryk-Hongarye Bosnië en Herzegovina formeel geannekseer, wat Serwiese ontwerpe in hierdie streke gefrustreer het en 'n internasionale krisis tot gevolg gehad het. Die Serwiërs het gemobiliseer, maar onder Duitse druk het Rusland Belgrado oorreed om sy betogings te staak. Daarna het Belgrado streng amptelike behoorlikheid in sy betrekkinge met Wene gehandhaaf, maar die regering en militêre faksies het voorberei op 'n oorlog om die Serwiërs wat nog onder die Turkse juk in Kosovo, Masedonië en ander streke woon, te bevry.
Serwiese weerstand teen Ottomaanse oorheersing, wat dekades lank latent was, het aan die begin van die 19de eeu verskyn met die Eerste en Tweede Serwiese Opstand in 1804 en 1815. Die Turkse Ryk het reeds 'n diep interne krisis beleef sonder enige hoop om te herstel. Dit het 'n besonder harde uitwerking op die Christenvolk onder sy heerskappy gehad. Die Serwiërs het nie net 'n nasionale revolusie nie, maar ook 'n sosiale revolusie begin, en geleidelik het Serwië die Europese state begin inhaal met die bekendstelling van die burgerlike samelewingswaardes. As gevolg van die opstande en daaropvolgende oorloë teen die Ottomaanse Ryk, is die onafhanklike Prinsdom Serwië gevorm en het in 1878 internasionale erkenning verleen.
Balkanoorloë en WWI
Die Balkanoorloë 1912 en#8211 1913 het die Turkse oorheersing op die Balkan beëindig. Turkye is teruggestoot oor die kanaal en nasionale Balkanstate is geskep in die gebiede waaruit hulle onttrek het.
Die moord op die Oostenrykse kroonprins Franc Ferdinand in Sarajevo in 1914, was 'n voorwendsel vir die Oostenrykse aanval op Serwië wat die begin van die Eerste Wêreldoorlog was. Francis Ferdinand, 1863-1914, was aartshertog en erfgenaam (na 1889) van sy oom, keiser Francis Joseph. Deur te probeer om die dubbele Oostenryk-Hongaarse monargie te omskep in 'n drievoudige monargie, waaronder 'n Slawiese koninkryk onder Kroaties leiding, wen hy die vyandskap van sowel die Pan-Serwiërs as die Pan-Duitsers, en sy steun aan die Christelik-Sosialistiese veldtog vir algemene stemreg het die vyandigheid van die Hongaarse magnate. In 1913 word hy inspekteur -generaal van die leërs. Op 28 Junie 1914, tydens 'n inspeksietoer in Sarajevo, is hy en sy vrou vermoor deur Gavrilo Princip, 'n Serwiese nasionalis. Die dood van Francis Ferdinand was die geleentheid vir die Oostenrykse ultimatum, wat deur graaf Berchtold aan Serwië gerig is, wat direk tot die Eerste Wêreldoorlog gelei het
Die Serwiese leër het sy land dapper verdedig en verskeie groot oorwinnings behaal, maar dit is uiteindelik deur die gesamentlike magte van Duitsland, Oostenryk-Hongarye en Bulgarye oorweldig en moes terugtrek van die nasionale gebied wat oor die bergreekse marsjeer na die Adriatiese See. Nadat hy op Korfu herstel het, keer die Serwiese leër terug om te veg op die front van Thessalonika, saam met ander Entante -magte uit Frankryk, Engeland, Rusland, Italië en die Verenigde State. In die Eerste Wêreldoorlog het Serwië 1 264 000 slagoffers gehad en 28% van die bevolking. Hierdie enorme opoffering was 'n belangrike bydrae tot die geallieerde oorwinning en die opknapping van Europa.
Die idee van 'n Suid-Slawiese koninkryk floreer tydens die Eerste Wêreldoorlog, maar die ineenstorting van Oostenryk-Hongarye het die moontlikheid van 'n Suid-Slawiese koninkryk onder Oostenrykse borgskap uitgeskakel. Vrees vir Italiaanse oorheersing het sommige leiers van die Slowenië en Kroate gedryf om met Serwië te verenig in 'n enkele koninkryk onder die Serwiese dinastie in 1918. Kroasië, Slowenië en Bosnië en Herzegovina was deel van die gevalle Oostenryk-Hongaarse ryk Serwië en Montenegro het bestaan. 'n onafhanklike staat (Masedonië was toe deel van Serwië).
Met die einde van die Eerste Wêreldoorlog en die ondergang van Oostenryk-Hongarye en die Ottomaanse Ryk was daar aan die voorwaardes voldoen om die koninkryk van Serwiërs, Kroate en Slowenië te verkondig in Desember 1918. Die Joego-Slawiese ideaal is al lank deur sommige intellektuele kringe van die drie nasies, maar die mees invloedryke Kroaties politici het van die begin af die nuwe staat gekant. Die Croatian Peasants ' Party (HSS) het stadig gegroei tot 'n massiewe party wat die Kroatiese nasionale belange onderskryf. In 'n poging om hierdie uitdaging die hoof te bied en enige verdere verswakking van die land te voorkom, het koning Aleksandar I in 1929 nasionale politieke partye verbied, uitvoerende gesag oorgeneem en die land Joegoslavië hernoem. Hy het gehoop om separatistiese neigings te bekamp en nasionalistiese passies te versag. Die magsbalans het egter verander in internasionale betrekkinge: in Italië en Duitsland het fasciste en nazi's aan bewind gekom, en Stalin het die absolute heerser in die Sowjetunie geword. Nie een van hierdie drie state was voorstander van die beleid wat Aleksandar I. voer nie. Trouens, die eerste twee wou die internasionale verdrae wat ná die Eerste Wêreldoorlog onderteken is, hersien, en die Sowjets was vasbeslote om hul posisies in Europa te herwin en 'n meer aktiewe internasionale beleid te voer. Joegoslavië was 'n hindernis vir hierdie planne en koning Aleksandar I was die pilaar van die Joegoslaviese beleid.
Tydens 'n amptelike besoek aan Frankryk in 1934, is die koning in Marseille vermoor deur 'n lid van VMRO – 'n uiterste nasionalistiese organisasie in Bulgarye wat planne gehad het om gebiede langs die oostelike en suidelike Joegoslaviese grens te annekseer en met die samewerking van die Ustashi –, 'n Kroatiese separatiste -organisasie. Die internasionale politieke toneel in die laat 1930's is gekenmerk deur toenemende onverdraagsaamheid tussen die hoofpersone, die aggressiewe houding van die totalitêre regimes en die sekerheid dat die bevel wat na die Eerste Wêreldoorlog ingestel is, sy vestings verloor en dat die borge daarvan hul krag verloor. Ondersteun en onder druk gebring deur Fascistiese Italië en Nazi -Duitsland, het die Kroaties leier Vlatko Macek en sy party die skepping van die Kroaties banovina (administratiewe provinsie) in 1939 bestuur. politieke identiteit in internasionale betrekkinge.
Aan die begin van die veertigerjare het Joego -Slawië omring deur vyandige lande. Behalwe vir Griekeland, het alle ander buurlande ooreenkomste met Duitsland of Italië onderteken. Hitler het Joegoslavië sterk onder druk geplaas om by die asmagte aan te sluit. Die regering was selfs bereid om 'n kompromie met hom te bereik, maar die gees in die land was heeltemal anders. Openbare betogings teen Nazisme het 'n wrede reaksie ontlok. Luftwaffe het Belgrado en ander groot stede gebombardeer en in April 1941 het die asmagte Joegoslavië beset en dit ontbind. Die westelike dele van die land, tesame met Bosnië en Herzegovina, is omskep in 'n Nazi -marionetstaat genaamd die Onafhanklike Staat Kroasië (NDH) en word beheer deur die Ustashe. Servië is deur Duitse troepe beset, maar die noordelike gebiede is deur Hongarye geannekseer, en die oostelike en suidelike gebiede aan Bulgarye. Kosovo en Metohija is meestal geannekseer deur Albanië, wat deur fascistiese Italië beset is. Montenegro het ook gebiede aan Albanië verloor en is toe beset deur Italiaanse troepe. Slowenië is verdeel tussen Duitsland en Italië, wat ook die eilande in die Adriatiese See beslag gelê het.
Na aanleiding van die Nazi -voorbeeld het die Onafhanklike Staat van Kroasië uitroeiingskampe opgerig en 'n gruwelike volksmoord gepleeg en meer as 750 000 Serwiërs, Jode en sigeuners doodgemaak. Hierdie holocaust was 'n historiese en politieke agtergrond vir die burgeroorlog wat vyftig jaar later in Kroasië en Bosnië en Herzegovina uitgebreek het en wat met die uitbreek van Joegoslavië in 1991-1992 gepaard gegaan het.
Die meedoënlose houding van die Duitse besettingsmagte en die volksmoordbeleid van die Kroaties Ustasha -bewind het 'n sterk Serviese verset opgelewer. Baie het by die Partisan -magte (National Liberation Army onder leiding van Josib Broz Tito) by die bevrydingsoorlog aangesluit en die geallieerde oorwinning gehelp. Teen die einde van 1944, met die hulp van die Rooi Leër, het die Partisane Serwië bevry en teen Mei 1945 die oorblywende Joegoslaviese gebiede, met die geallieerde magte in Hongarye, Oostenryk en Italië. Joego -Slawiese magte het die Geallieerdes ook gehelp om Albanië van besetting te bevry. Serwië en Joego -Slawië was een van die lande met die grootste verliese in die oorlog: 1 700 000 mense (10,8% van die bevolking).
Die tyd van Tito
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het kommunisties geleide partisane 'n seëvierende guerrillastryd gevoer teen buitelandse en Kroaties fasciste en ondersteuners van die vooroorlogse regering. Terwyl die oorlog nog woed, word daar in 1943 'n revolusionêre verandering van die sosiale en staatstelsel aangekondig met die afskaffing van die monargie ten gunste van die republiek. Josip Broz Tito word die eerste president van die nuwe sosialistiese Joegoslavië, gestig as 'n federale staat wat uit ses republieke bestaan: Serwië, Kroasië, Slowenië, Bosnië en Herzegowina, Masedonië en Montenegro en twee outonome streke – Vojvodina en Kosovo-en-Metohija. Die twee outonome streke was 'n integrale deel van Serwië. Dit het gelei tot die hergeboorte van Joego -Slawië as 'n sosialistiese federasie onder kommunistiese bewind op 29 November 1945.
Onder Josip Broz Tito was Joegoslaviese kommuniste getrou aan die ortodokse stalinisme tot 'n skeuring van 1948 met Moskou. Destyds het 'n ekonomiese blokkade van die Sowjetblok die Joego-Slawiërs gedwing om 'n ekonomiese stelsel op te stel wat gebaseer was op sosialistiese selfbestuur. By hierdie stelsel het die Joego-Slawiërs 'n onbelynde buitelandse beleid en 'n eienaardige, eenparty-politieke stelsel bygevoeg. Hierdie stelsel handhaaf 'n skyn van eenheid gedurende die meeste van Tito se vier dekades se bewind. Die neiging om die mag van die republieke te beveilig ten koste van die federale owerhede het veral intens geword na die aanneming van die Grondwet van 1974 wat die uitbreiding van Kroaties, Sloweens, Moslem en Albanees nasionalisme en afskeiding bevorder het. Kort na die dood van Tito op 4 Mei 1980 skei langdurige verskille weer die kommunistiese partye van die land se republieke en provinsies.
In Mei 1991 ondersteun Kroatiese kiesers 'n referendum waarin hulle vra dat hul republiek 'n onafhanklike land word. 'N Soortgelyke referendum wat in Desember in Slowenië aangeneem is. In Junie het die onderskeie parlemente in beide republieke onafhanklikheidsverklarings aangeneem. In Januarie 1992 verklaar Masedonië onafhanklikheid, gevolg deur Bosnië en Herzegovina in April. Etniese geweld het byna onmiddellik opgevlam, met duisende Serwiërs wat uit die nuwe onafhanklike state gedwing is in 'n vorm van etniese suiwering. Die Joego-Slawiese weermag wat grootliks deur Serwië gelei is, het gereageer deur die wegbreek van Bosnië en Herzegowina, wat die VN se Veiligheidsraad in Mei 1992 daartoe gelei het om ekonomiese sanksies teen die Belgrado-regering op te lê.
Serwië en Montenegro het gekies om in die federasie aan te bly en op die gesamentlike sitting van die parlemente van Joego -Slawië wat op 27 April 1992 in Belgrado gehou is, is die Grondwet van die Bondsrepubliek Joegoslavië goedgekeur (met Slobodan Milosevic as leier) kontinuïteit van die staat wat eers op 1 Desember 1918 gestig is. Die nuwe regering word egter nie deur die Verenigde State erken as die opvolgerstaat van die voormalige Joegoslavië nie.
Ekonomiese onrus en die herlewing van 'n ou konflik tussen die Serwiërs en die etniese Albanese meerderheid in Kosovo het hierdie verskille vererger en 'n herlewing van nasionalisme veroorsaak. In 1990 word eise vir groter outonomie deur Serwië verwerp, wat direkte heerskappy opgelê het en sy status as outonome streek herroep het. Albaniërs is onderdruk en Serwiese migrasie na die streek is aangemoedig. In reaksie daarop het Albaniërs aangedring op die volledige onafhanklikheid van Kosovo en in 1992 'n nominale parlement verkies en die Serwiese verkiesings geboikot. In 1996 begin die militante Kosovo Liberation Army (KLA) die Serviese polisieman aanval.
Ondanks die onstuimige inflasie wat in Desember 1993 ongeveer 3000% per maand bereik het, het die Serwiese regering sy effektiewe beheer oor die kruis Joegoslavië behou. Handelssanksies is in Desember 1995 opgehef ná die ondertekening van die Dayton -ooreenkomste. In Junie 1996 het die VN se Veiligheidsraad sy embargo op swaar wapens opgehef. Groot groepe betogers het in 1996-1997 'n paar maande se daaglikse protesoptogte onderneem nadat Slobodan Milosevic geweier het om opposisieoorwinnings in plaaslike verkiesings en in verkiesings in Montenegro te erken. Milosevic word grondwetlik weer 'n termyn as president van Serwië uitgesluit, en word in Julie 1997 president van die Bondsrepubliek Joego -Slawië (Serwië en Montenegro).
Die situasie in die provinsies Montenegro en Kosovo in Serwië het in 1997 en 1998 verdeeld geraak. In Mei 1998 het Montenegro die hervormingsgesinde Milo Djukanovic as president verkies. Hy is nie net 'n uitgesproke kritikus van die Joego -Slawiese president Slobodan Milosevic nie, maar het ook openlik oor afskeiding gedink.
In Februarie 1998 stuur Milosevic troepe na Kosovo om onrus in die provinsie te beëindig. 'N Guerrilla -oorlog breek uit. Sedertdien het die Joego-Slawiese weermag en die Serwiese polisie geveg teen die separatistiese Kosovo-bevrydingsleër, maar hul verskroeide aarde-taktiek is gekonsentreer op etniese Albanese burgerlikes en#8211 Moslems wat 90% van Kosovo se bevolking uitmaak. Honderdduisende etniese Albanees is gedwing om uit hul huise te vlug. Alhoewel Serwiërs slegs 10% van die bevolking uit Kosovo uitmaak, is die streek sterk in Serwië se nasionalistiese mitologie, wat dateer uit die tyd toe die provinsie meestal deur Serwië bewoon is.
Die NAVO was huiwerig om in te gryp omdat Kosovo, in teenstelling met Bosnië in 1992, wettiglik 'n provinsie van Joego -Slawië was. Bewyse van burgerlike slagtings het die NAVO uiteindelik die stukrag gegee om vir die eerste keer ooit in te gryp in die handelinge van 'n soewereine nasie met sy eie mense. In 'n Oktober 12, 1998, het 'n wapenstilstand bemiddel deur die Amerikaanse diplomaat Richard Holbrooke, en onder die dreigement van 'n militêre lugaanval waarvoor daar min entoesiasme was onder verskeie NAVO -lande, en president Slobodan Milosevic ingestem tot die onttrekking van militêre magte . Die geveg duur egter voort, en geen van die partye aanvaar Washington se voorstel vir die provinsie dat die etniese Albanezen volle onafhanklikheid eis nie, terwyl Serwiese leiers slegs tot beperkte outonomie sou instem.
In Februarie 1999 is Serwië en Kosovo -separatiste gedwing om na die onderhandelingstafel in Rambouillet, Frankryk, deur ses bemiddelingslande: die Verenigde State, Rusland, Frankryk, Brittanje, Duitsland en Italië.Die Verenigde State dreig met lugaanvalle as die Serwiese president Slobodan Milosevic 'n plan van die NAVO -amptenare om internasionale troepe in Kosovo te handhaaf om 'n vredesooreenkoms af te dwing, sou verwerp.
Onderhandelinge het egter skeefgeloop toe beide die Serwiërs en die KLA die bepalings van die ooreenkoms verwerp het. Die VSA het daarop gereken dat die KLA onderteken en die Serwiërs sou weggaan, wat dan die weg sou gebaan het vir die NAVO -lugaanvalle teen Serwië. Maar die KLA het geweier om te teken, tensy die ooreenkoms hulle toekomstige onafhanklikheid beloof, nie net selfregering nie, wat nie op die agenda van die NAVO-onderhandelaars was nie.
Die KLA ' se alles-of-niks-posisie het in werklikheid beteken dat hulle verkies om hul grondoorlog voort te sit teen die Serwiërs waarin hulle baie benadeel is en by hul eis om onafhanklikheid te bly, eerder as om in te stem om in te kort. hul planne vir die onmiddellike toekoms, maar kry daardeur die militêre steun van die NAVO en die NAVO wat in wese funksioneer as die lugmag van KLA. Washington, wat gereed was om hard te speel met Serwië, was veral gefrustreerd deur die etniese Albanezen en#8217 beperkte onversetlikheid. Uiteindelik, op 18 Maart, onderteken die KLA terwyl die Serwiërs weer weier, vasberade dat NAVO -troepe nie in Kosovo gestasioneer sal wees nie, ondanks die werklike moontlikheid van NAVO -lugaanvalle.
Op 24 Maart 1999 begin die NAVO die lugaanvalle teen Joego-Slawiese doelwitte, wat uiteindelik die Serwiese magte uit Kosovo verdryf, waarna die Kosovo-Albanezen na die gebied terugkeer, en die eeueoue konflik weer aansteek.
Serwië soewerein en Montenegro onafhanklik
Serwië het op 5 Junie 2006 'n losstaande soewereine republiek geword. Montenegro het in Mei 2006 behoorlik vir onafhanklikheid gestem, en soewereiniteit in Junie 2006 verklaar, die beëindiging van die staat Joego -Slawië.
Om die oorlog van Kroasië in die negentigerjare te verstaan, moet u die historiese agtergrond, sowel as geopolitieke belange van die internasionale gemeenskap, bure en internasionale moondhede verstaan ​​- en al die belange voor, tydens en na die oorlog, sowel as in in die toekoms.
Kroasië was, en is steeds, die warmste stuk geografiese vaste eiendom in Europa. Kroasië is die poort tussen noord, suid, oos en wes in Europa. Daarom is dit geen verrassing dat twee van die wêreld se grootste ryke na Kroaties grondgebied uitgebrei het nie, naamlik die Oostenryk-Hongaarse (Hapsburg) Ryk en die Ottomaanse Ryk. Kleiner moondhede begeer ook Kroaties gebied, byvoorbeeld Serwië en Venesië en later die Italiaanse staat.
Daar moet op gelet word dat Kroasië eers in 1102 in unie met Hongarye aangesluit het, en die ooreenkoms daarvan verander het met die unie van Hongarye met Oostenryk.
Kroasië se posisie in die Hapsburg -ryk, waarby dit in 1527 aangesluit het (later Oostenryk Hongarye), was een van die voortdurende de jure staatskaping en selfregering binne die ryk en met Hongarye, hoewel met verskillende grade de facto staatskaping en selfregering wat verskuif binne die konteks van die Oostenryk-Hongaarse magstryd, tesame met eksterne druk (die Ottomane).
Kroasië het voortdurend probeer om nie net historiese gebied terug te eis nie, maar ook gelykwaardige regs- en politieke voet te verkry met sowel Oostenryk as Hongarye, en het by die een of die ander aangesluit in interne politieke stryd met óf Oostenryk óf Hongarye in ooreenstemming met politieke akteurs in Kroasië. die Serviese minderheid, wat die Oostenrykers in 1533 sonder Kroaties toestemming in Kroasië begin vestig het, wat deur die eeue heen as 'n politieke hamer teen die Kroate deur sowel die Oostenrykers as die Hongare gebruik is.
Die geskiedenis van Kroasië is 'n lang en ingewikkelde geskiedenis.
Die oorlog in die negentigerjare word egter direk herlei na die toetrede van Kroasië tot beide Joego -Slawië.
Die eerste Joego -Slawië was die einddoel wat deur die staat Serwië uiteengesit is, wat die oorheersing van Kroasië en Kroate deur Serwië behels het, wat in 1833 deur die Serwiese minister van binnelandse sake, Ilja Garasanin, uiteengesit is.
Kroate in die eerste Joego -Slawië was tweedeklasburgers in 'n besette land. Die Serwiese staat het geweld geborg en terrorisme het die nasionalistiese Serviese beleid toegepas, wat ekonomies uit Kroasië uitbuit.
Hierdie staatsterrorisme het 'n hoogtepunt bereik met die sluipmoord op die pasifistiese Kroatiese politikus Stjepan Radic, hoof van die Kroatische Boereparty, in die parlement terwyl hy in 1928 by die sitting was. dood, tot en met die Tweede Wêreldoorlog.
Die Serwiese "koning" Aleksandar Karadjordjevic (wat getroud is met die agterkleinkind van prinses Maria van Roemenië, koningin Victoria, Ierland) verklaar in 1929 'n koninklike diktatuur-'n dag later word die Ustasha-beweging (UHRO) gevorm onder Ante Pavelic, die Kroaat Party of Rights -leier wat persoonlik die staatsmoord op Radic gesien het. Die onderdrukking het erger geword, wat gelei het tot meer as 30 000 politieke arrestasies van meestal Kroate, en die emigrasie van tienduisende Kroate in die volgende dekade.
Met die opkoms van Adolf Hitler wou Westerse moondhede Duitsland in die dertigerjare in toom hou. Hulle het na die nuut herdoopte Koninkryk Joegoslavië gekyk om dit te doen.
Die Kroaties -vraag was egter steeds besig om te vererger. Ondanks die verwerping van Albert Einstein en Heinrich Mann van terrorisme in Joegoslavië deur die staat, die onderdrukking van Kroate en hul openlike oproep om Kroaties onafhanklikheid, het geen Westerse demokrasie 'n beroep op Belgrado gedoen om hul imperialisme nie.
'N Kroaties-Serviese detente is in die laat dertigerjare bereik, bekend as The Sporazum, en het Kroate territoriale selfregering verleen. Groter Serwiese nasionaliste, wat nie net die meerderheid onder die Serwiërs was nie, maar die geheime polisie en militêre hoofde, het dit bespot. Hulle patologiese haat teenoor die ooreenkoms van 1938 was die belangrikste faktor om die Britse geborgde staatsgreep teen die as in 1941 te ondersteun na die verdrag tussen Joego-Slawië en Duitsland.
Met die Duitse inval het Serwiese gendarmes en Joegoslaviese leërmagte, sowel as plaaslike Chetnik -bandiete (wat sedert 1918 in Kroasië werksaam was) begin om Kroate en Moslems te vermoor terwyl hulle die oprukkende Duitsers gevlug het - die eerste bloedbad wat in Bjelovar plaasgevind het, voor die Onafhanklike Staat van Kroasië is selfs verklaar. Dit is in hierdie konteks dat die Italianers, wat ambisies vir die Kroatiese kus gehad het, saam met die Duitsers, Ante Pavelic in Mei 1941 aan die bewind gestel het.
Behalwe vir kommunistiese partisane, verwelkom die Kroate die val van Joegoslavië en hulle het almal die rede gehad.
Daar moet op gelet word dat nie een Westerse agent of politikus die Kroate voor of tydens die Tweede Wêreldoorlog enige staat of erkenning aangebied het nie.
Met die slagtings deur die vlugtende Serwiese Gendarmes, die Joegoslaviese leër en Tsjetnik-bandiete, sowel as die ultra-nasionalistiese en volksmoord Chetnik-beweging wat die homogene Serwië-plan openlik uitgevoer het deur massamoord en dorpsbrand, het Kroate twee keuses in die Tweede Wêreldoorlog gehad : a) Sluit aan by die kommunistiese geleide partisane en veg vir 'n kommunistiese Joego -Slawië, wat die verklaarde doel van die partisane was, wat vir baie onder direkte Italiaanse besetting en volksmoord 'n noodsaaklikheid was of 'n noodsaaklikheid was, of b) Sluit aan by die Kroaties Ustashe of Homeguard -magte ( gewone weermag) en veg vir 'n gratis (ten minste in terme van staatskaping) Kroasië.
Die Tweede Wêreldoorlog was 'n baie ingewikkelde en vir Kroasië onmoontlike situasie vol Faustiaanse keuses.
Uiteindelik het die Geallieerdes die Tweede Wêreldoorlog gewen en die Kommunistiese Partisane het Kroasië en al die gebiede wat die eerste Joegoslaviese Koninkryk was, oorgeneem. Die kommunistiese "bevryding" het honderde duisende Kroate doodgemaak sonder verhoor, doodsoptogte, die gevangenisstraf en internering van meer as 1,2 miljoen Joegoslaviese burgers (die grootste deel van hulle Kroaties), en eenparty-bewind onder die diktator Josip Broz Tito wat die Joegoslavië staatsbeheerde media en kommunistiese intelligentsia het 'n bisarre kultus van aanbidding vir persoonlikheid geskep. Kommunistiese misdade word onder die mat gevee terwyl misdade wat gepleeg is as deel van die Holocaust die geskiedenisboeke, media, daaglikse lewens, howe versadig het en#8230
In die tweede Joego-Slawië sien Kroasië 'n voortsetting van dieselfde kulturele imperialisme as die eerste Joego-Slawië, en die konsep "Joegoslavië" was dieselfde as voorheen, dit was 'n supra-nasionalistiese kode vir Servies. Die 1954 Novi Sad Language Agreement het die gebruik van Serwies gestandaardiseer onder die rooi haring van Serbo-Kroaties.
Joego -Slawië was 'n mislukte ekonomiese model. Die eerste rede was dat die ekonomie self buitelandse krediet ondersteun het, deels te danke aan Tito se verwerping van Joseph Stalin, wat hom Westerse steun gekry het terwyl die Koue Oorlog aan die gang was. Die weelderige krediete uit die Weste (en die USSR, wat Tito ook betaal het om neutraal te bly) is swak herbelê in die Joego -Slawiese ekonomie, wat bestuur is deur ongekwalifiseerde kommuniste wat meestal posisies gekry het as gevolg van lidmaatskap van die party, en nie tegniese kennis van enigiets nie.
Die tweede rede was dat selfs in die tagtigerjare selfs die kommuniste beraam het dat die arbeidsmag 40 persent "spook" was, wat nie-produktief beteken.
Die derde rede is dat basiese infrastruktuur en langtermynprojekte uit politieke redes verwerp is; die snelweg Zagreb-Split, byvoorbeeld 'n kritieke ontwikkelingsprojek, is afgekeur uit vrees vir die Kroatiese ekonomiese ontwikkeling, wat weer meer Kroatiese versoeke kan beteken outonomie, of meer invloed in Joego -Slawië, as dit nie tot onafhanklikheid lei nie, ondanks meer toeriste -inkomste wat meer geld beteken vir die sentrale regering wat op verskillende wettige en onwettige maniere was, wat die inkomste van Kroasië en Slovenië buite verhouding onttrek deur hoër belastingkoerse en staatsbeheerde skemas.
Hierdie mislukte ekonomiese model is vererger deur die mislukte politieke model, wat gelei het tot die onvermydelike mislukking van die staat.
Die eenpartystelsel was agteruit, net soos die leiers daarvan. Die politieke stelsel wat Tito gelei het, het die van die Oostenryk-Hongare voor hom naboots-'n wortel-en-stokbenadering wat verskillende nasies en of minderhede van mekaar af speel om 'n status quo van mag te handhaaf.
Die grootste ontwrigting het gekom met die Kroaties Lente, wat wreed onderdruk is. As 'n konsolidasie is die Grondwet van 1974 aanvaar, en dit het op papier aan sommige van die Kroate se eise voldoen, naamlik meer outonomie, en dit het Vojvodina en Kosovo (binne Serwië) ook outonomie gegee.
Die dood van Tito in 1980 val saam met die agteruitgang van die USSR.
Joego -Slawië was nie meer belangrik nie, want die USSR was in die vergetelheid. Krediete word nie daarin gepomp nie, maar is ontbied. Dit het 'n domino -effek in die geverfde roes veroorsaak, wat die heeltemal wanbestuurde en ernstig geëntdeerde Joegoslaviese ekonomie was, wat nou te kampe gehad het met die afbetaling van uitstaande lenings met 'n ekonomie wat selfs nie teoreties aan die vrygewigste betalingsplanne kon voldoen nie.
Met Tito weg en inflasie buite beheer, het die Serbian Academy of Arts and Sciences (SANU) geskryf, en die Serwiese media wat in 1986 gepubliseer is, die SANU Memorandum, wat 'n histeriese, slagoffergesentreerde propagandateks was wat nie net byna elke enkele nasionalistiese Serwiese mite, maar ook verskeie kommunistiese mites, wat veral Kroate, Sloweniërs en Albanees demoniseer, en alle nie-Serwiërs min of meer openlik bedreig het met 'n nie-baie gekodeerde opstand van ons wil of die gevolge daarvan ondergaan ' boodskap .
Dit was in hierdie konteks van Serwies -nasionalistiese histerie, volledig gevlam, ondersteun en herhaal deur die Serwies -Ortodokse Kerk, Serwiese media, Serwiese Kommuniste (binne Serwië en daarbuite in die naburige Kroasië) en Serwiese intelligentsia, dat Slobodan Milosevic aan bewind gekom het.
In 'n noukeurig opgetekende "spontane gebeurtenis" het Milosevic in 1987 aan 'n skare oproerige Serwiërs gesê wat die gemengde Albanese en Serwiese Kosovo -polisie in Pristina aanval "Niemand het die reg om jou te klop nie. Niemand sal jou ooit klop nie. " Hy het onmiddellik 'n ster geword en die Serwiese media het hom as die redder van Serwië beskou.
Milosevic was 'n opportunis. Hy wou Joegoslavië sentraliseer en basies 'n Serboslavië skep met wettige en kwasi-wettige middele.
Daar is druk op al die ander republieke geplaas om aan die eis van Serwië vir 'n unitaristiese staat te voldoen, sonder kontrole en saldo's en eenman, een stem wat besluit wie die gesentraliseerde Joegoslaviese staat regeer.
Nie-Serwiërs het dit met politieke opposisie ontmoet.
Milosevic en Serwië se intelligensiedienste het dus "spontane vergaderings van die mense" en "gebeurtenisse van die mense" gereël waarheen Serwiërs na die nie-Serviërs sou vervoer word oor die bedreigings wat Serbdom in hul republieke en dorpe in die gesig staar ( die huidige sogenaamde 'Bosniak Spring ' volg dieselfde model, met die poging van 14 jaar om sentralisering deur middel van wettige en kwasi-wettige middele te bereik, wend hulle hulle tot opgevoerde demonstrasies onder 'n valse vertelling na die speelboek van Milosevic 's ).
Tussen 1987 en 1990 het hy die omverwerping van die Montenegryse, Kosovariese en Vojvodina-regerings georkestreer (met die outonomie van Kosovo en Vojvodina afgeskaf in die Serviese Grondwet van 1990) en mense wat aan hom lojaal was bekend-bekend as die 'anti-burokratiese revolusie ' in die volksmond , en die omverwerping van die Vojvodina -regering, die 'Yoghurtrevolusie. '
Die probleem was dat elkeen van hulle 'n stem in die gesamentlike Joegoslaviese presidentskap gehad het, en deur elkeen van die regerings omver te werp en te beheer, het hy die helfte van die Joegoslaviese gesamentlike presidentskap in sy sak gehad.
Vanaf 1988 begin Milosevic en Serwiese intelligensie, sowel as senior Serwiese stafoffisiere in die Joegoslaviese People's Army, Kroaties Serwiërs, en in 1989 volg Bosnië en Herzegovina (B & amp) Bosniese Serwiërs daarop.
Die oorloë van 1990 en#8217 in Kroasië en B & ampH was vooraf beplan in Belgrado.
Daar moet op gelet word dat daar in die Weste min teenkanting was teen die styging van Milosevic. Media in die Weste het hom in werklikheid as 'n hervormer geprys vanweë sy 'anti-burokratiese boodskap.
Alhoewel daar teenkanting was teen sy rassistiese, neo-apartheidsbeleid in Kosovo deur sekere Amerikaanse senatore, was daar geen werklike optrede deur die VSA of die VN om Milosevic en Serwië in die laat 1980's en vroeë 1990's te straf nie.
Die mediapropaganda -boodskap van Milosevic was effektief, nie net in Serwië nie, maar ook in die Weste.
Aangesien die meeste buitelandse joernaliste in die hoofstad van Joego-Slawië in Belgrado was, iets wat 'n groot deel van die negentigerjare so gebly het, is hulle deur die regering van Milosevic bederf en geëet, gebombardeer met 'n see van leuens deur pro-Miloseviese joernaliste en akademici en hul kringe, en het verkeerde inligting gevoer deur Serwiese intelligensie en teen -intelligensie gepubliseer vrystellings en persverklarings.
Die mediaverhaal in die weste was dus nie die feite op die grond nie: buite beheer was die groter Serwiese nasionalisme, die SANU-memorandum, Serwiërs en#8217 onder Milosevic wat die Grondwet van 1974 vertrap het, maar eerder Serwiese mediaberigte – "Ustasha" herlewing, die Kroasië se Franjo Tudjman is die nuwe Ante Pavelic, Serwiërs is 'n 'bedreigde volk', die Grondwet van Kroasië is 'diskriminerend', ens.
'N Belangrike deel van Serwië se propaganda was om verantwoordelikheid gelyk te stel aan wat duidelik 'n formele staatsbeleid van Serwië was, en dit bly, en dit bly destabiliseer en voer volksmoord aggressie teen sy bure uit.
Westerse joernaliste en ambassadeurs sou in Belgrado lees en hoor oor 'Kroaties en Serwiese nasionaliste by mekaar se keel, die Joegoslaviese Volksleër (JNA) moet die strydende partye skei', sonder om te noem dat die Serwiese nasionaliste georganiseer en gewapen is deur die JNA byna twee jaar voor die eerste vrye verkiesings in Kroasië (1990), en hulle skei om Serwiese territoriale winste te konsolideer - almal rapporteer die teenstrydige lyn van Belgrado as feit.
Die rede is baie. Met die dreigende val van die kommunisme, was onder baie Westerse regerings en intelligensie -agentskappe veterane uit die Tweede Wêreldoorlog - almal het 'n subliminale vrees vir 'n uiteindelik verenigde Duitsland, en beskou Joegoslavië as 'n soort skans teen dit (ondanks dat dit deur Duitsland verpletter is, en die die vooruitgang van die Sowjet -magte na Joego -Slawië, die enigste rede waarom die Partisane die Tweede Wêreldoorlog gewen het).
Daar was ook die eeue oue geopolitieke faktore wat hiermee gekombineer is, naamlik tradisionele Russiese, Franse, Nederlandse, Amerikaanse en veral Britse steun aan Serwië en Joego -Slawië, wat almal Serwiërs as 'n voog beskou het.
Dan was daar die mitiese sprokiesverhaal wat baie meningsvormers in linkse media en die akademie gehad het oor multi-etniese sosialistiese selfbesturende Joego-Slawië asof die ekonomie volhoubaar was, en asof die regering nie onderdrukkend was nie en nie besig was met spioenasie en vermoor sy eie burgers in die buiteland vir 45 jaar.
Laastens was daar persoonlike belange betrokke, naamlik dié van die Joegoslaviese ambassadeur Lawrence Eagleburger en sy kollega in die Bush Sr. -administrasie, Brent Scowcroft, wat soos die Washington Post in die herfs van 1991 berig het, in 'n blatante botsing van belange met hul persoonlike besigheidsverhoudinge met Crvena Zastava Arms, wat ook wapens onwettig verkoop en gestuur het na Muammar Gadaffi se Libië, wat onder 'n wapenembargo van die VN was.
Dit is iets waaroor wyle en uiters groot dr Jerry Blaskovich in sy boek baie geskryf het.
Dit is dus geen wonder dat die beleid van die VSA gelyk was aan die stand van sake toe die ambassadeur in Joego -Slawië in 1991 'n diplomatieke en mediahekwagter was vir Milosevic en sy regime wat die diplomatieke diskoers noukeurig gevorm en boodskappe na die Amerikaanse media gefiltreer het.
Hierdie mededingende belange van buite Kroasië in die internasionale gemeenskap het gehelp om hul rampspoedige, ondoeltreffende en heeltemal voordelige vir Milosevic-beleid te vorm, te begin met die onwelvoeglike wapenembargo wat die Serwiese militêre oppergesag oor Kroasië en B&H gewaarborg het in terme van nie net mans nie, maar ook toerusting en operasionele vermoëns wat toerusting en tegnologie na die slagveld bring.
Die Serwiese aggressie teen Kroasië wat in 1991 begin het-die verskriklike slagveld van etniese suiwering, massamoord, verkragting, konsentrasiekampe, gelykstaande aan volksmoord en voornemens deur Kroaties-rebelse Serwiërs, ondersteun deur die Joegoslaviese volksleër onder leiding van Serwië:
Die aansienlike etniese Serwiese minderheid in Kroasië het die gesag van die nuut uitgeroepe demokratiese Kroaties staat en die Grondwet daarvan openlik verwerp, met verwysing na die reg om binne Joego -Slawië te bly (Milosevic en Serwië se leierskap het daarop aangedring dat hulle, waar hulle ook al woon, die reg het om in Joego -Slawië te bly as hulle wil doen dit, ondanks die feit dat hulle in die geval van Kroasië binne die internasionaal gedefinieerde en erkende grense van die soewereine staat Kroasië gewoon het). Met die hulp van die Joego -Slawiese volksleër en Serwië het Kroaties Serwiërs in opstand gekom en byna 'n derde van Kroasië se grondgebied onder hul beheer as 'n onafhanklike Serviese staat verklaar.Kroate en ander nie-Serwiërs is uit 'n gewelddadige veldtog van etniese suiwering uit sy gebied verdryf. Swaar gevegte in die tweede helfte van 1991 was getuie van die beskieting van die antieke stad Dubrovnik en die beleg en vernietiging van Vukovar deur Serwiese magte.
In rooi: Servies beset en etnies gereinig
van die nie-Serwiese gebiede van Kroasië 1991 – 1995
Kroaties owerhede was vasbeslote om gesag oor hul eie gebied uit te oefen en het sy hulpbronne gebruik om sy gewapende magte te ontwikkel en toe te rus. In die somer van 1995 het die Kroaties weermag twee groot offensiewe onderneem (Operations Flash en Storm) om alles behalwe 'n sak van sy gebied, bekend as Oos -Slawonië, terug te kry (bevry). In 'n groot selfopgelegde uittog van Augustus 1995, het tienduisende Serwiërs gevlug uit die Kroatiese opmars na die Serwiese gebiede in Bosnië en Herzegovina en verder na Serwië. Die oorlog in Kroasië het effektief geëindig in die herfs van 1995. Kroasië het uiteindelik weer sy gesag oor die hele gebied laat geld, terwyl Oos-Slawië in Januarie 1998 na sy heerskappy teruggekeer het na 'n vreedsame oorgang onder VN-administrasie.
Die History Guy
Joegoslavië (letterlik Land van die Suid -Slawiërs), was 'n nasie wat uit die as van die Eerste Wêreldoorlog gebore is, wat ontstaan ​​het deur die samesmelting van die meestal Katolieke streke van Slowenië en Kroasië met die Oosters -Ortodokse Koninkryke Serwië en Montenegro. In die nuwe nasie was die land Bosnië, etnies en godsdienstig verdeel onder Katolieke Kroate, Ortodokse Serwiërs en Moslem -Slawiërs. In die suide van Joegoslavië lê die streek Kosovo, 'n redelik nuwe toevoeging tot Serwië, met 'n grootliks Moslem -bevolking wat Albanees praat. Tot en met die Tweede Wêreldoorlog het hierdie land van baie nasionaliteite redelik goed saamgehou. Toe, met die inval van die as in 1941 en die daarna brutale besetting deur die Duitsers en Italianers, het die ou etniese afdelings 'n baie bittere burgeroorlog opgeduik. Hierdie konflik het die Kroate, wat hulself met die as verbonde was, hoofsaaklik teen Serwië gekonfronteer. Na die oorlog het die Kommunistiese diktator, Josip Broz Tito, Joegoslavië met 'n vaste hand herenig en nasionaliste van alle kante gevange gehou. Na sy dood in 1980 het die stelsel wat hy bymekaar gehou het, stadig begin ontrafel.
Teen 1991 het die Serwiese politikus Slobodan Milosovic die mag in Joego -Slawië verkry deur Serwiese nasionalisme aan te wakker. Saam met die toenemende nasionalistiese gevoelens in die ander dele van Joego -Slawië, het die dag aangebreek dat Slowenië en Kroasië onafhanklikheid verklaar van wat hulle beskou het as 'n nasie wat deur Serwiërs gedomineer is. Die Joego -Slawiese leër het probeer om te verhoed dat die wegbreekrepublieke weggaan, maar dit het gou misluk. Serwiërs wat in die suide en westelike Kroasië woon, het daarna probeer wegbreek en 'n nuwe nasie genaamd Krajina gevorm. In 1992 het Bosnië ook uit Joego -Slawië weggebreek, wat weer 'n oorlog veroorsaak het. In die suide van Joego -Slawië het die gebied met die naam Masedonië vreedsaam weggebreek om 'n onafhanklike nasie te vorm.
Hieronder is 'n lys met 'n paar besonderhede van wat 'die Derde Balkanoorlog' genoem kan word. Joegoslavië is 'n deel van die Balkan -skiereiland in Suidoos -Europa. Die eerste twee Balkanoorloë was kort konflikte aan die begin van die twintigste eeu. Aangesien hierdie oorlog in oorloë binne nog meer oorloë in oorloë verdeel kan word, word elke afsonderlike konflik ingedruk, wat toon aan watter groter oorlog dit deel is. Namate die voormalige Joego -Slawië met elke nuwe konflik steeds onderverdeel word, word meer oorloë bygevoeg. Die jongste konflikte is die Kosovo-oorlog van 1998-1999, die Presevo-rebellie van 2000-hede en die nuwe Albanese opstand in Masedonië, wat in Maart 2001 begin het.
Derde Balkanoorlog (1991-hede)-Die ontbinding van Joego -Slawië kan gesien word as 'n lang konflik wat verdeel is in ten minste nege (en tel) afsonderlike oorloë, rebellies en opstande, wat almal dele van die verbrokkelde Balkan -nasie behels. Joegoslaviese burgeroorlog (1991-1992)-Die afbreek van Joego -Slawië as een nasie het twee afsonderlike maar verwante oorloë behels. Die Joegoslaviese streke van Slowenië en Kroasië verklaar onafhanklikheid van die Belgrado -regering. Sloweense Onafhanklikheidsoorlog (1991)-Slowenië se oorlog teen die Serwies-gedomineerde Joegoslaviese leër was kort en oorwinnend. Dit was deels te wyte aan die insig van Joegoslaviese president Slobodan Milosevic dat sy grootste kommer die oorlog in die naburige Kroasië was.
Kroatische onafhanklikheidsoorlog (1991-1995)-Kroasië het teen die Joego -Slawiese/Serwiese leër en Serwiese rebelle in die Krajina -gebied geveg. Krajina Rebellion (1991-1995)-Die Serwiese minderheid van Kroasië het tydens die Kroaties -onafhanklikheidsoorlog uit Joegoslavië probeer om 'n aparte nasie te vorm. Die Serwiese rebelle het daarin geslaag om die Kroaties weermag uit die Krajina -gebied te grens wat aan Bosnië grens. In Mei 1995 het die Kroatiese leër egter 'n effektiewe offensief (Operation Storm) geloods, wat 'n einde aan die Krajina -republiek gemaak het. As gevolg van hierdie aksie het die meeste Krajina -Serwiërs na Serwië gevlug in die vorm van 'etniese suiwering'. Die Joego -Slawiese/Serwiese leër het die Krajina -rebelle gehelp. Baie van hierdie Serwiese vlugtelinge vestig hulle in die Voyvodina -streek in die noorde van Serwië, maar sommige van hulle verhuis na die Serviese provinsie Kosovo, wat in 1998 in oorlog uitbars.
Tydens die Bosniese oorlog het vliegtuie van Krajina 'n Moslem -bom in Bihac in Bosnië gebombardeer. Hierna het NAVO -oorlogsvliegtuie die Serwiese vliegveld by Udbina in Krajina gebombardeer.
Bosniese burgeroorlog (1992-1995) -ADit was ook betrokke by Kroasië, Joego -Slawië/Serwië en die NAVO. In April 1992 verklaar Bosnië onafhanklikheid van Joegoslavië. Byna onmiddellik het die Bosnies -Serwiese bevolking in opstand gekom teen die Moslem- en Kroaties -dele van die nuwe nasie. In dele van die oorlog het die Moslems en die Kroate saamgewerk teen hul gemeenskaplike vyand, maar van 1993-1994 het Bosnië 'n drie-rigting-oorlog beleef toe die Moslems en die Kroate met mekaar baklei het en teen die Serwiërs geveg het. Troepe uit Serwië/Joego -Slawië en die rebelle Krajina -gebied het Bosnië binnegegaan om die Bosniese Serwiërs te help, terwyl die Kroaties leër die Bosniese Kroatiese magte gehelp het. In April 1994 begin die NAVO -magte met gekose, beperkte bombardemente van Serwiese posisies rondom die hoofstad Sarajevo in 'n poging om die Serwiërs na die vredestafel te dwing.
Generaal Ratko Mladic tydens die Bosniese oorlog in 1995
Op 5 Februarie 1994 het Serwiese artillerie, onder bevel van generaal Ratko Mladic, 'n mark in Sarajevo getref en ernstige burgerlike ongevalle veroorsaak. Dit het veroorsaak dat toenemende Amerikaanse druk op die Moslems en Kroate ophou om teen mekaar te veg en teen die Serwiërs te verenig. Op 23 Februarie het beide partye 'n skietstilstand onderteken, wat spoedig tot die stigting van die Moslem/Kroaties Bosniese Federasie gelei het.
28 Augustus 1995 veroorsaak Serwiese mortiere 37 burgerlikes in Sarajevo. Groot NAVO -aanvalle (Operation Deliberate Force) op die Serwiërs het op 30 Augustus begin en voortgeduur tot 'n bomaanval op 14 September. Op hierdie stadium het die Bosniese Serwiërs ingestem om die geveg te beëindig en deel te neem as deel van die Bosniese nasie.
Fikrit Abdic Uprising (herfs van 1993-1995)-Benewens die stryd teen die Serwiërs en Kroate, moes die Bosniese (meestal Moslem) regering ook 'n opstand deur 'n Bosniese Moslem-sakeman genaamd Fikrit Abdic hanteer. Hy het hom verbind met die plaaslike Serwiese magte teen die regering. In Julie 1995 het Bosniese regeringsmagte Abdic se vesting in die Bihac -gebied ingeneem. Nuusartikel oor Bihac -Moslems na Abdic se val. Bronne oor die Bosniese oorlog:
CRS 93056: Bosnië: Amerikaanse militêre operasies
Voormalige chronologie van Joego -Slawië
Bomme oor Bosnië: die rol van lugmag in Bosnië-Herzegowina
Onoorwonne Bosnië -Webwerf met talle artikels oor die Bosnië-oorlog.
Navo en VN se betrokkenheid by Bosnië
Kosovo-oorlog (1998-1999) Skakels Bladsy -Betrek ook NAVO. Etniese Albanezen wat in die Serviese provinsie Kosovo woon, het onafhanklikheid van die Joego -Slawiese regering in Belgrado gesoek. Na 'n bomaanval van 78 dae deur die NAVO-magte, het die Serwiese leër Kosovo ontruim. Sien ook The History Guy: Warfare and Conflict Between Kosovar Albanians and Serbs since 1912.
Presevo Rebellie (2000-2001)-Een van die jongste konflikte wat uit die Joegoslaviese breuk gekom het, is 'n klein (tot dusver) opstand deur etniese Albanezen wat in die Presevo -vallei in Serwië woon. Hierdie gebied grens aan Kosovo.
Albanese Opstand in Masedonië (2001)-Die jongste konflik wat uit die Joegoslaviese breuk gekom het, is 'n gewelddadige rebellie deur etniese Albanezen wat in die gebied van Masedonië grens aan Kosovo en Serwië. Masedonië is die suidelikste van die nuwe post-Joegoslaviese nasies. Albaniërs vorm 'n aansienlike minderheid in Masedonië.
Die herbou van die Bosniese leër
Om te verseker dat hierdie vredesverdrag nagekom word, het die NAVO 60 000 troepe deur die streke van Bosnië en Herzegovina gestuur om in Desember 1995 as vredesmagte te dien. Hierdie groep was bekend as die Implementation Force (IFOR), en na een jaar het baie van die vredesmagte vertrek nadat hulle hul ontplooiing voltooi het. Diegene wat gebly het, het deel geword van die kleiner Stabilisasiemag (SFOR), wat geleidelik kleiner geword het totdat dit Bosnië in 2004 verlaat het.
Foto van 'n plaaslike musikant, tjellospeler, geneem tydens die oorlog in 1992 in Sarajevo in die gedeeltelik vernietigde nasionale biblioteek. Deur Mikhail Evstafiev CC BY-SA 3.0
Beide entiteite in Bosnië en Herzegovina het hul eie leërs gehad na die oorlog, volgens die bepalings van die Dayton -ooreenkoms. Weens die hewige gevegte moes elkeen herbou word. Die Verenigde State en die Verenigde Koninkryk het hierin die grootste rol gespeel deur opleiding en voorrade te verskaf. Die Verenigde State het byvoorbeeld baie van sy M-16 A1- en A2-gewere en handwapens uit 1911 geskenk.
Ander lande het ook gedurende hierdie tyd bygedra. Die weermag van die Republika Srpska het Irak krediet gebied om voorrade wat uit die Bosniese Oorlog oorgebly het, te koop, waaronder duisende moderne laer ontvangers van AR-15. Die weermag van die Federasie van Bosnië en Herzegowina het skenkings van HK-33-gewere van Turkye ontvang en tenks van die Verenigde Arabiese Emirate en Egipte gekoop.
Die twee leërs het een geword, bekend as die weermag van Bosnië en Herzegovina, in 2005. Nog belangriker: dit het herstel van die wrede gevegte wat dit in die 90's gedefinieer het, en ook bekend geword vir hoë lewensverwagtinge en opvoedingsvlakke. as 'n belangrike toeristebestemming.