Wet vir die uitroep van die burgermag [29 Julie 1861] - Geskiedenis Podcasts - 2022
Wet op die uitroep van die burgermag [29 Julie 1861] - Geskiedenis
'N Wet om voorsiening te maak vir die onderdrukking van rebellie teen en weerstand teen die wette van die Verenigde State, en om die wet te wysig met die titel' An Act to make calling of the Militia to executing the Laws of the Union ', Wet., Aangeneem. .. [28 Februarie, I 795]
Of dit nou uitgevaardig is. ., Dat wanneer dit, weens die onwettige obstruksies, kombinasies of samekomste van persone, of opstand teen die gesag van die regering van die Verenigde State, dit onprakties sal word om na die oordeel van die president van die Verenigde State af te dwing, deur die gewone verloop van geregtelike verrigtinge, die wette van die Verenigde State binne enige staat of gebied van die Verenigde State, is die president van die Verenigde State geoorloof om die burgermag van enige of al die state van die Unie aan te roep, en om sodanige dele van die land- en vlootmagte van die Verenigde State in diens te neem as wat hy nodig ag om die getroue uitvoering van die wette van die Verenigde State af te dwing, of om sodanige opstand te onderdruk in watter staat of gebied ook al die wette van die Verenigde State kan met geweld gekant word, of die uitvoering daarvan word met geweld belemmer.
SEK. 2. En word dit verder uitgevaardig dat die President, wanneer dit na die oordeel van die president nodig is om die militêre mag te gebruik wat hiermee beveel word om deur hom aangestel en opgeroep te word, onmiddellik, by proklamasie, die opstanders beveel om binne 'n beperkte tyd vredeliewend na hul onderskeie woonplekke te versprei en terug te tree.
SEK. 3. En word dit verder uitgevaardig, dat die milisie wat so in diens van die Verenigde State geroep is, onderworpe is aan dieselfde reëls en oorlogsartikels as die troepe van die Verenigde State, en in diens van die Verenigde State voortgesit word tot deur proklamasie van die president ontslaan: Met dien verstande dat die voortgesette diens nie langer as sestig dae na die aanvang van die volgende gewone kongresperiode mag strek nie, tensy die Kongres dit uitdruklik deur die wet bepaal: .
SEK. 7. En word dit verder uitgevaardig, dat die bevelvoerders van die verskillende distrikte van die Verenigde State en hul afgevaardigdes, by wet dieselfde bevoegdhede het by die uitvoering van die wette van die Verenigde State as balju en hul afgevaardigdes in die verskillende state , by die uitvoering van die wette van die onderskeie state.
Die seëlwet van 1765 was die eerste interne belasting wat die Britse parlement direk op Amerikaanse koloniste gehef het. Die wet, wat belasting op alle papierdokumente in die kolonies opgelê het, kom op 'n tydstip toe die Britse Ryk diep in die skuld was van die Seven Years & apos War (1756-63) en op soek was na sy Noord-Amerikaanse kolonies as 'n inkomste bron.
Die koloniste het aangevoer dat slegs hul eie verteenwoordigende vergaderings hulle kan belas, en het daarop aangedring dat die daad ongrondwetlik was en dat hulle geweld gebruik het om seëlversamelaars te laat bedank. Die parlement het die seëlwet op 22 Maart 1765 en#xA0 ongedaan gemaak in 1766, maar het terselfdertyd 'n verklaringswet uitgevaardig om sy bevoegdheid te bevestig om enige koloniale wetgewing te aanvaar wat hy goedvind. Die kwessies van belasting en verteenwoordiging wat deur die seëlwet aan die orde gestel is, het die betrekkinge met die kolonies tot 'n mate gespanne dat die koloniste tien jaar later in gewapende opstand teen die Britte opgestaan ​​het.
Emansipasie en heropbou
Aan die begin van die burgeroorlog, tot die ontsteltenis van die meer radikale afskaffingslede in die Noorde, het president Abraham Lincoln nie die afskaffing van slawerny as 'n doel van die Unie -oorlogspoging gemaak nie. Om dit te doen, het hy gevrees, sou die grensslavstate wat nog steeds lojaal is aan die Unie, in die Konfederasie dryf en meer konserwatiewe noordelike inwoners sou woed. Teen die somer van 1862 het slawe mense egter self die kwessie aangevuur en duisende na die Unie -linies gegaan terwyl Lincoln se troepe deur die suide marsjeer.
Hulle optrede het een van die sterkste mites onderliggend aan die suidelike toewyding aan die 'besondere instelling' laat ontken dat baie slawe werklik in slawerny tevrede was en Lincoln oortuig het dat emansipasie 'n politieke en militêre noodsaaklikheid geword het. In reaksie op die Emancipation Proclamation van Lincoln, wat meer as 3 miljoen slawe in die Konfederale state teen 1 Januarie 1863 bevry het, het swart mense in groot getalle by die Unie -leër aangesluit en teen die einde van die oorlog ongeveer 180 000 bereik.
Het jy geweet? Tydens heropbou verteenwoordig die Republikeinse Party in die Suide 'n koalisie van Swart mense (wat die oorgrote meerderheid Republikeinse kiesers in die streek uitgemaak het) saam met & quotcarpetbaggers & quot en & quotscalawags, & quot; wit Republikeine uit onderskeidelik die noorde en suide was bekend.
Emansipasie het die spel van die Burgeroorlog verander en verseker dat 'n oorwinning van die Unie 'n grootskaalse sosiale revolusie in die Suide sou beteken. Dit was egter nog baie onduidelik watter vorm hierdie revolusie sou aanneem. In die komende jare het Lincoln idees oorweeg oor hoe om die verwoeste Suide weer in die Unie te verwelkom, maar toe die oorlog vroeg in 1865 tot 'n einde gekom het, het hy nog steeds geen duidelike plan gehad nie. In 'n toespraak op 11 April, met verwysing na planne vir heropbou in Louisiana, het Lincoln voorgestel dat sommige swart mense, insluitend gratis swart mense, en diegene wat by die weermag ingeskryf het, die stemreg verdien. Hy is egter drie dae later vermoor, en dit sou sy opvolger te beurt geval om planne vir heropbou in werking te stel.
Die vlae van die ysterbrigade, 1861-1865
Deur Howard Michael Madaus
. Ons het aangegaan na die geveg, en kort voor lank het die hele grond geskud oor die ontslag van artillerie en infanterie. Gainesville, Bull Run, South Mountain was goeie respekvolle gevegte, maar in die intensiteit en energie van die geveg en die gebrul van die vuurwapens was dit slegs skermutselinge in vergelyking met Sharpsburg. . . Ongeveer twintig kleure is deur ons vasgevang - twee deur die 6de Wisc.
Die vlag van die 6de het vier koeëls in die vlagstaaf ontvang, en ongeveer vyftien in die vlieg, - dié van die 2de Wisc. drie koeëls in die staf en meer as twintig in die vlieg. Ons is nou naby die veld.
Ek hoop dat u nooit die geleentheid sal kry om so 'n gesig te sien nie. (1)
1 Lieut. Frank A. Haskell, brief van 22 September 1862, oorspronklik gepubliseer op 4 Oktober 1862 in die Portage Wisconsin State Register
LIEUTENANT Frank A. Haskell van Portage, die skrywer van hierdie gedeelte, is beter bekend vir sy eerstehandse verslag van die slag by Gettysburg. Hy het aksie op sommige van die bloedigste slagvelde van die burgeroorlog gesien, en hy is nie oorgegee nie. Toe hy hierdie beskrywing van die slag by Antietam (of Sharpsburg) in die herfs van 1862 aan sy broers en susters plaas, dien hy vier maande lank in die personeel van brigadier -generaal John Gibbon.
Die geskiette vlae waarvan Haskell kennis geneem het - dié van die sesde Wisconsin en die tweede Wisconsin - verteenwoordig twee van die regimente wat bestaan ​​uit Gibbon's Brigade, 'n eenheid wat die bynaam & quot Iron Brigade & quot gewen het vir sy optrede op South Mountain, net drie dae voor die ontsettende slagting by Antietam. In die daaropvolgende maande in Fredericksburg, Chancellorville, en veral op die eerste dag in Gettysburg - het die Midwesterners van Gibbon's Brigade hul bewering om die dapperste van die dapper te wees onder al die regimente van die Unie -leër, regverdig.
Die verhaal van die ysterbrigade se opmars na heerlikheid is elders vertel. Nietemin bly een aspek van die brigade se geskiedenis feitlik onvertel: die verhaal van die brigade se vlae. Hierdie nou vervalle oorblyfsels van sy vertel 'n spesiale verhaal van Amerika se mees vernietigende konflik.
Tydens die Amerikaanse burgeroorlog, soos in vroeëre konflikte, het die vlae van 'n gevegseenheid (sy "kleure") 'n spesiale betekenis gehad. Hulle het 'n geestelike waarde gehad;
W. H. Druen van Rockville, Wisconsin, was getuie van die gehegtheid wat die mans aan hul kleure gehad het toe hy op 1 Augustus 1861 huis toe skryf:
Ons is die kleurmaatskappy van die Sesde Regiment en dra die Regimentskleure, en ek voel veilig om namens Kompanjie C te sê dat die wonderlike vlag wat aan ons toevertrou is, nie onteer sal word deur 'n daad van ons nie. Ons sal dit onverskillig deur verraaiers se hande terugbring.
Die verlies van sy kleure in die geveg kan die moraal van die eenheid ernstig in gevaar stel. Nadat die regimentskleur van die sesde Wisconsin in die slag van Antietam kort in die hande van die tagtigste New York geval het, het luitenant-kolonel Edward S. Bragg dit nodig gevind om te verduidelik. dat die regiment tydens die geveg hulself gedra het om sy vorige reputasie ten volle te handhaaf, sodat dit nie sy kleure laat vaar het op die veld dat elke kleurdraer en elke lid van die wag uitgeskakel was nie en verplig was om die staatskleur in ander te laat val tydelik agter in die regiment gehou, omdat die draer daarvan geval het, maar dit onmiddellik teruggeëis is, en onder sy voue, min, maar onverskrokke, het die regiment bygestaan ​​om die battery te ondersteun. Die kleurlans van die National -kleur word deurboor met vyf balle, en albei kleure getuig van 'n menigte getuienis dat hulle die dikste van die geveg was.
Maar buite hierdie transendentale faktore, het vlae ten minste drie praktiese doeleindes op die negentiende-eeuse slagveld gedien.
Aan die begin van die burgeroorlog is kleurryke uniforms aangeneem of aangepas uit die militêre diens van vooroorlog deur die strydlustiges van beide kante om die moraal van die eenheid of die trots van die staat te versterk. Sulke uniforms was nie altyd bevorderlik vir die onderskeid tussen vriend en vyand nie. Die Tweede Wisconsin, wat deur Wisconsin in grys uniforms toegerus is, het tydens die eerste geveg van Bull Run onder skoot gekom van beide vriend en vyand! Die dik gryswit rook wat naby die grond op die slagvelde van die swartpoeier-era vasgeklou het, het die probleem verder bemoeilik. In sulke omstandighede was vlae dikwels die enigste manier om die identiteit van die vegters te onderskei. Eenheidsvlae het ook gedien as die fokuspunt vir die instandhouding
belyning binne die eenheid tydens 'n era waarin lineêre taktiek oorheers het. Die enkelskoot,
die snuit-laaibare musket het bepaal dat infanterie in nou gevormde, staande strydlyne veg om 'n effektiewe vuurkonsentrasie te bereik. Ten spyte van die rewolusie wat veroorsaak is deur die aanneming van die geweer-musket, wat die effektiewe reikwydte van 'n regiment van vyf-en-sewentig meter tot meer as 250 meter vergroot het, is die gevegte van 1861 en vroeg in 1862 grotendeels geveg met die gladde muskiete van vroeër tydperke, en beamptes is opgelei om hul mans dienooreenkomstig te hanteer. Volleyvuur (genoodsaak deur die inherente onakkuraatheid van die gladde muskiet) vereis streng aandag aan die regte belyning van alle segmente van 'n militêre eenheid, sodat 'n gedeelte van die vuur van die eenheid nie onskadelik kortkom nie. Die kleure van die eenheid,
geleë in die middel van die vuurlyn, wat die fokuspunt was waarop die kommandante van die maatskappy hul formasies in die eenheid in lyn gebring het voordat hulle afgevuur het.
"Leiding oor die kleure" het 'n belangrike opdrag gebly, selfs nadat die geweer-muskiet die noodsaaklikheid vir 'n streng lineêre belyning drasties verander het. Laastens was vlae die fokus vir die aanranding of die byeenkoms van 'n stukkende eenheid. Waar die kleure gaan, het die manne gevolg. Majoor Rufus R. Dawes van die sesde Wisconsin het sy deel in Antietam beskryf nadat hy die staatsvlag van die eenheid herstel het:
Aan die onderkant van die heuwel het ek die blou kleur van die staat Wisconsin aangeneem en dit gewaai, 'n saamtrek van Wisconsin -manne genoem. Tweehonderd mans vergader om die vlag van die Badger -staat. . . .
Ek beveel 'Regs gesig, vorentoe mars', en begin met die kleure in my hand die oop veld in, terwyl die manne agterna kom.
En waar die kleure gaan, sterf mans gewoonlik.
Omdat die kleure 'n buitengewone deel van die vyandelike vuur getrek het en die voorwerp van vang was, was die kleurpartytjie van die tydperk groot en meer as seremonieel. Die nasionale kleur is deur 'n sersant gedra, terwyl die regiment of staatskleur deur 'n korporaal gedra is. Oral van vier tot sewe ander korporaals is gekies om die kleurwag te vorm (2) wie se enigste plig in die geveg bestaan ​​het uit die beskerming van die eenheid se vlae. Eers nadat die vlag uit 'n funksionele gevegsrol verwyder is, het militêre taktici die grootte van die kleurwag verminder.
2 Amerikaanse oorlogsdepartement, Amerikaanse infanterietaktiek, vir die onderrig, oefening en maneuvers van die Verenigde State
Infanterie, insluitend infanterie van die lyn, ligte infanterie en gewere. (Philadelphia, 1861), 10-11.
Oorspronklik vertaal uit die Franse in 1855 deur destydse majoor William J. Hardee, dieselfde plan van organisering
die partytjie van nege man is opgeneem in die taktiese handleidings van Silas Casey (1862), Henry Coppee (1862),
William Gilham (1861), die Konfederale uitgawe van William J. Hardee (I861) en H. B. Wilson (I862). Die
'n ses-man of 'n opsionele nege-man kleurpartytjie was 'n regulasie van 1835 tot 1855 toe dit vervang is
Hardee se taktiek. Tog is die verouderde infanterietaktiek, of reëls vir die oefening en maneuvers van die
Infanterie van die Verenigde State is in 1858 en 1861 in New York herdruk onder die bedrieglike gedaante dat dit 'n
'nuwe uitgawe' en is wyd gebruik. Net so het kaptein S. Cooper se opsomming van hierdie ouer taktiek uit 1836 in 1836
stelsel is herdruk onder kaptein M. Knowleton se bedrieglik getitelde Authorized Tactics, U.S.A., insluitend
Cooper se paragraaf oor die sesman-kleurpartytjie woordeliks.
Die belangrikheid van vlae vir militêre eenhede gedurende die middel van die negentiende eeu was nie beperk tot die militêre taktici wat die oefenhandleidings wat offisiere bestudeer het, voorberei het vir die beginsels van optogte en maneuvers nie. Patriotiese groepe en individue regoor die land het Lincoln se aanvanklike wapenoproep beantwoord deur vlae aan die milisie en vrywilligersmaatskappye te gee wat geantwoord het. Lojale Wisconsiniete was nie anders as hul landgenote in die hele noorde nie.
Die kwota van Wisconsin onder die aanvanklike oproep van Lincoln was slegs 'n enkele infanterieregiment van tien kompagnies.
Tien voor-oorlogse milisie-ondernemings het vinnig hul dienste vir drie maande se diens aangebied, hul geledere met rekrute gevul en bymekaargekom op die ou beursterrein in Milwaukee om deur die staat toegerus te word.
Een item wat die staat nie aan die First Wisconsin Active Militia verskaf het nie, was 'n vlag. Die flink vingers van die patriotiese dames van Milwaukee het sy vinnig gevorm tot 'n mooi nasionale vlag versier met vier en dertig silwer sterre, en op 8 Mei 1861 reis goewerneur Alexander Randall na Milwaukee om die vlag amptelik namens die regiment aan die regiment voor te lê dames. Die Horicon Guards, Kompanjie C van die Eerste Wisconsin, ontvang ook 'n elegante syvlag met 'n geverfde Amerikaanse arend in
sy kanton, 'n geskenk van die dames van Horicon. Soos die meeste van die vlae van die maatskappy wat in 1861 aan vertrekkende plaaslike eenhede voorgelê is, het dié van die Horicon Guards nooit gevegte gesien nie.
Die entoesiasme wat gelei het tot die stigting van 'The First Wisconsin Active Militia', het baie meer ondernemings aanbiedings gelewer as wat daar poste beskikbaar was. Alhoewel Washington dit nie goedgekeur het nie, het goewerneur Randall die oorloop in 'n tweede regiment van 'State Active Militia' vir drie maande diens georganiseer en sy ontmoeting by Madison gevestig. Die milisie -maatskappye wat as vrywilligers vir hierdie Tweede Regiment gewerk het, het spoedig na Camp Randall gestroom, baie besaai met vlae wat deur die gemeenskappe voorgehou is vanwaar hulle vertrek het.
Aanbiedingskleur van die Miners Guard, Company I, Second Wisconsin Infantry, 1861. Lyntekening deur, Robert D. Needham.
Die La Crosse Light Guards (Kompanie B van die Tweede Regiment) arriveer met 'n wit syvlag, met blou rand en op 'n ovaal grond in die middel ingeskryf: 'Aangebied deur die dames van La Crosse, 4 Julie 1860, aan die La Crosse Light Guards. ' & quot The Portage Light Guards (Company G) het aangekom met 'n syvlag wat deur die dames van die stad aangebied is voor die vertrek van die onderneming. Beide maatskappye kom in die oorwegend grys uniforms aan wat voor vyandelikhede aangeneem is. Janesville -vrywilligers (geselskap D) het sonder uniforms opgedaag, maar spog met 'n uitstekende nasionale vlag van sy en gedra deur vaandrig Dana D. Dodge. Net so het die mynwerkerswag (geselskap I) slegs gedeeltelik uniform aangetrek. Desondanks het die dames van Mineral Point 'n wonderlike Amerikaanse vlag van die Verenigde State voltooi en aangebied deur G. W. Cobb voordat die onderneming op sy stormagtige rit na Madison vertrek het.
in oop waens.
Die indrukwekkendste vlag was egter die wat deur die Belle City Rifles (Company F) na Camp Randall gebring is. Die jong dames van Racine het 'n kleur aan hierdie onderneming voorgehou tydens indrukwekkende seremonies in Titus Hall voor sy vertrek. Die plaaslike koerante het dit in detail beskryf:
Dit is van donkerblou sy, met 'n silwer randjie, aan die een kant is 'n skild geverf met 'Racine,
1861 'met 'n nasionale vlag aan weerskante daarvan gedrapeer, met 'n arend wat die
boute van Jove. Oor is die leuse 'Onthou Sumter' en op boekrolle naby die middel 'For
Vryheid, 'en' Vir God. ' Op die agterkant is 'n skild met 'n ster, omring deur weermag
embleme, met die naam van die onderneming ingeskryf.
Die vlag was vasgemaak aan 'n staf met 'n speerpunt en versier met 'n stel fyn koord en tossels. & Quot
ONCE die regiment bymekaargekom het in Camp Randall, was daar min nut vir hierdie patriotiese geselskapsgeskenke. By gebrek aan regimentskleure, het die kolonel soms een of twee van die geselskapskleure gekies om die regimentboor te vergesel, en hulle het ongetwyfeld die tente van die onderskeie kapteins versier. Die oefenhandleidings en die weermagregulasies het egter slegs een stel kleure per regiment toegelaat, en die vlae van die geselskap is gevolglik na die kaptein se bagasie gedelegeer.
Die Hersiene Verenigde State, weermagregulasies van 1861bepaal dat elke infanteriregiment 'n stel kleure moet hê wat bestaan ​​uit twee vlae. Elkeen was veronderstel om twee-en-sewentig duim op sy takel (staf) te meet by agt-en-sewentig duim op sy vlieg. Die nasionale kleur van hierdie paar is losweg beskryf as in ooreenstemming met die ontwerp wat gespesifiseer is vir die groot garnisoenvlag (ses-en-twintig voet). In die beskrywing van die garnisoenvlag, is die kanton (die gedeelte van blou in die boonste stafhoek wat die sterre omhul) gespesifiseer om van bo af deur die sewende streep te strek en die staf te vorm tot 'n afstand gelyk aan een derde van die lengte van die vlag. Op die garnisoenvlag het hierdie verhoudings gelei tot 'n kanton wat amper twaalf voet groot was.
As dit egter in die byna vierkantige verhoudings van die nasionale kleur saamgepers is, was die resultaat 'n kanton wat beslis reghoekig was-tegnies nege-en-dertig duim op die staf met slegs ses-en-twintig duim. (3) Die nasionale kleur wat die staat vir die Tweede Wisconsin verseker het, was in ooreenstemming met hierdie letterlike interpretasie van die regulasies, hoewel 'n tekort aan die algehele metings van die vlag daartoe gelei het dat 'n kanton slegs twee en dertig en 'n half duim op die personeel was met drie en twintig 'n half duim op die vlieg.
3. Amerikaanse oorlogsdepartement, hersiene Amerikaanse weermagregulasies van l861. (Washington, 1863), 461, paragrawe 1464 en 1466. Hierdie beskrywing is onveranderd gekopieër van die soortgelyke regulasies wat in 1841, 1847, 1857 en 1861 (ongevers) gedruk is. Alhoewel verskeie kontrakteurs by die New York Quartermaster-departement tydens die Burgeroorlog konsekwent nasionale kleure van vierkantige kantonne voorsien het, is die letterlike toesig eers in 1884 reggestel, toe die breedte van die kanton op die vlieg amptelik as een-en-dertig duim op nasionale vlak bepaal is kleure.
Kolonel S. Park Coon, bevelvoerder van die Tweede Wisconsin, vertrou nie die patriotiese ywer wat die Eerste Wisconsin en so baie van die vrywilligersmaatskappye met kleure voorsien het gedurende die eerste paar maande van die oorlog nie. In plaas daarvan, op 7 Junie 1861, het hy 'n vaag "Kaptein Sanders" opdrag gegee om kleure vir die Tweede te verskaf en die staat se kwartiermeester-generaal gevra vir samewerking in die onderneming. Drie sake -kwessies in Madison het alles gebied wat Sanders nodig sou hê vir die tweede kleur van die tweede. Teen 19 Junie het hy 'n staf vir die kleur van Church en Hawley gekry vir $ 8. Die volgende dag is 'n lapdoekbedekking om die vlag te beskerm wanneer dit gegooi word en 'n gordel met 'n dra-aansluiting vir die kleurdraer by Thomas Chynoweth gekoop, onderskeidelik vir $ 2,25 en $ 1,50. Die belangriker werk is egter afgevaardig aan mev. R. C. Powers, wat die nodige materiaal ($ 5,38 vir sy, $ 1,25 vir 'n sykoord om die vlag aan sy personeel vas te maak, verseker het)
en [email protected] vir koperringe waardeur die koord gegaan het), sny en stik die materiaal (vir $ 12) en vergul die sterre en die letters op die vlag (vir $ 7). Sy is op 21 Junie betaal, en vir $ 37,23 het die Tweede Wisconsin in net drie weke 'n prysenswaardige kleur gekry. (4)
4. Wisconsin National Guard, Quartermaster Corps, General Correspondence of the Quartermaster General
(Rekordgroep 1 159), kassie 2 6 -10 Junie 1861), brief van kolonel S. Patrick Coon aan kwartiermeester -generaal W. W. Tredway, 7 Junie 186 1, Wisconsin State Archives.
Hier-in nadat verwysings na rekord Groep 1 159 as Wis aangehaal word QMG, genl. Die enigste individu van die
Tweede met die naam benaderend & quot; Kaptein Sanders & quot; was sersant (later luitenant) George F. Saunders
van Kompanjie D. Die onderskeie wetsontwerpe van Church & amp; Hawley van 20 Junie 186 1, Thomas Chynoweth van dieselfde datum en mev. R. C. Bevoegdhede van 21 Junie 1861 kan gevind word in Box 2-25-25, 1861).
As die vlag tekortkominge gehad het, was dit sy grootte, wat ongeveer twee sentimeter lank was aan die regulasies in hoogte en vlieg. Die vergulding wat mev.ND REGT WISCONSIN VOL & quot om behoorlik aan beide kante van die middelste streep te verskyn. (Alhoewel regulasies vir borduurwerk vereis het, het die Amerikaanse kwartiermeesterafdeling in werklikheid deurgaans skilderye of vergulde vervang met borduurwerk in die kleure wat dit tussen 1808 en 1880 vir die weermag gemaak het. As gevolg van bloeding van die olieverf, was dit gewoonlik onprakties om verf letters aan beide kante van dieselfde stuk sy.) Dieselfde vergulding wat mev Powers vir die eenheidsbenaming gebruik het, is gebruik om die vier-en-dertig sterre aan elke kant van die dubbel-dik, donkerblou
kanton. Gebrek aan spesifikasies, en mev Powers het gekies vir 'n relatief eenvoudige sterreëling van sewe horisontale rye ewe groot sterre. Elke ry het vyf sterre gehad, behalwe die boonste, wat vier gehad het. Die belyning met die onderste sterre is gehandhaaf deur eenvoudig 'n gaping te laat bokant die vertikale ry naaste aan die staf.
Alhoewel die vlag van toue en tossels voorsien is, is die vereiste dat die rande daarvan omring is, verwaarloos. Daar is bewyse dat die gewenste rand nie in Madison beskikbaar was nie. Soos dit was, was die vlag voltooi enkele ure voordat die Tweede Wisconsin vir Washington meegesleur was, wat selfs 'n kort aanbiedingseremonie uitgesluit het.
Nasionale kleur van die Tweede Infanterie van Wisconsin, 1861-1863
Die Tweede Wisconsin Active Militia is op 23 April 1861 na sy Madison -byeenkoms ontbied.
Op 6 Mei het die oorlogsdepartement goewerneur Randall meegedeel dat die Tweede onder nuwe kwotas aanvaar sou word as dit drie jaar sou vrywillig wees as die aanvanklike drie maande. Byna al die saamgestelde maatskappye het by die nuwe omstandighede aangesluit, en op 20 Junie vertrek die tweede infanterie van Wisconsin uit Madison met sy skaars voltooide nasionale vlag in die hande van die Randall Guards (Kompanjie H). By die bereiking van die & quotseat of the war & quot in die noorde van Virginia, is die Tweede toegewys aan 'n poliglotbrigade onder bevel van brigadier -generaal William T. Sherman. Binne die maand,
Sherman's Brigade marsjeer na 'n konfrontasie met die Konfederale weermag naby 'n spruit genaamd Bull Run. Daar sou die Tweede amper sy maandoue kleur verloor.
EkN. die slag van Bull Run, is Sherman se brigade stuk -stuk toegewy. In die verwarring is die Tweede Wisconsin (geklee in grys uniforms) van voor en agter afgevuur, wat veroorsaak dat die regiment vinnig terugtrek. Die Tweede is byeengebring naby 'n veldhospitaal. Terwyl hy probeer hervorm het, het die kleur-sersant van 'die Tweede' tyd geneem om waarnemende korporaal George L. Hyde, wat gewond is, na die hospitaal te help. Private Robert S. Stephenson het tydens sy afwesigheid die nasionale kleur vir die kleur-sersant beklee.
Voordat die regiment volledig hervorm is, het 'n onbedoelde bevel die Tweede weer laat breek, hierdie keer in paniek vir Washington. Terwyl hy terugtrek, word Stephenson deur elemente van konfederale kavallerie geteister. 'N Tussenheining bied tydelike toevlugsoord. Redding kom egter toe twee van die regimentale orkeslede, Richard Carter en sy broer George B. Carter, hul instrumente vir muskiete weggooi en daarin slaag om ongeveer vyftien Unie -soldate om die bedreigde kleur te verenig. (5) So bewaak, het Stephenson en die kleur veilig teruggetrek.
5 "The Colours of the Second Regiment/The Retreat." Gepubliseer in die Milwaukee Sentinel, 9 Augustus 1861.
Regimentskleur van die Tweede Infanterie van Wisconsin 1861-1863 (voorkant).
Regimentskleur van die Tweede Infanterie van Wisconsin, 1861-1863 (omgekeerd).
Terwyl die Tweede Wisconsin besig was om te herstel van sy verliese by Bull Run, is daar nog 'n vlag daarvoor in Madison voorberei: sy blou regimentskleur. Hierdie nuwe vlag was uniek vir die vroeë Wisconsin -regimente. Die nuwe vlag bestaan ​​uit twee lae donkerblou sy en is aan drie kante vasgemaak met 'n swaar goue rand. In ooreenstemming met die regulasies, het die voorkant (die kant wat gesien word wanneer die personeel aan die linkerkant van die kyker is) 'n byna presiese voorstelling van die Groot seël van die Verenigde State, in goud en bruin geverf, en direk voor die weermagregulasies van 1861 gekopieer. (6) 'N Goudrooi randige goue boekrol
onder die seël was die eenheidsbenaming in wit letters: & quot2ND REGT WISCONSIN -VRYWILLIGERS. & Quot
Die twee lae sy was nodig, want die agterkant het 'n heeltemal ander ontwerp: die 1851 -weergawe van die seël van die staat Wisconsin. Hierdie seël, in volkleur en blykbaar aangepas by die gravure wat op die goewerneur se skryfbehoeftes verskyn, is geverf op 'n boogpaneel met 'n goue rand. Die oorheersing van die seël op 'n goue boekrol was die staatsleuse, & quotFORWARD! & Quot in bloedrooi letters.
Hierdie gebruik van die staatsseël op 'n veld van blou as 'n vlag het die amptelike aanvaarding van die eerste staatsvlag met byna twee jaar voorafgegaan.
6 Hersiene Amerikaanse weermagregulasies van 1861. (Washington, 1863), 460. Die enigste betekenisvolle
verskil was die skild op die arend se bors, wat slegs strepe (negentien) gedra het, maar geen blou hoof nie.
Op 2 Augustus 1861 het goewerneur Randall die Tweede Wisconsin besoek en hierdie nuwe regimentvlag aan die regiment voorgehou. Van die oorspronklike nege-man kleurpartytjie het slegs twee oorleef om die nuwe vlag te ontvang. Robert S. Stephenson (Stevenson) het by hierdie twee individue met die ander plaasvervangers aangesluit. Vir die behoud van die nasionale kleur van die regiment by Bull Run, is private Stephenson bevorder om een ​​van die twee kleure van die tweede te dra. Hy het in hierdie hoedanigheid voortgegaan deur die Tweede Bull Run -veldtog van 1862. By die herstel van 'n veldhospitaal aan die begin van die Maryland -veldtog, het Stephenson homself uit sy siekbed geruk en weer by die Tweede Wisconsin aangesluit
voor die slag van Antietam. Hy het gevra om nog 'n keer na die kleure toestemming gegee te word. In die nag van 17 September is sy lyk, deurspek deur sewe koeëls, gevind langs die van korporaal George W. Holloway in die berugte Cornfield. Die pos met die grootste eer was blykbaar 'n pos van lewensgevaar, soos ander kleurdraers van die Ysterbrigade sou ontdek.
Voor (en later as gevolg van) die aanval op Fort Sumter, het die Wisconsin -wetgewer verskeie maatreëls getref om die paraatheid van die staatsmilisie te verbeter. Honderdduisend dollar is bewillig vir uniforms en toerusting, en 'n oorlogslening van twee keer die bedrag is uiteindelik goedgekeur.
Op grond van hierdie wetgewing het goewerneur Randall vier regimente infanterie benewens die Eerste en Tweede regimente in diens geneem. Randall het suksesvol gepolitiseer dat al hierdie eenhede as driejarige vrywilligers in die federale diens aanvaar word, wat die staat in staat gestel het om die geld wat hy gebruik het om hierdie regimente toe te rus, te verhaal. En onder die oorlogsuitrusting wat die staat gekoop het, was daar verskeie kleure, waaronder dié van die sesde vrywilligers van Wisconsin.
Voorstellingskleur van die Sauk County Riflemen, Company A, Sixth Wisconsin Infantry, 1861.
Die maatskappye van die sesde Wisconsin het sedert April georganiseer. Terwyl die Tweede Wisconsin voorberei het om uit Camp Randall te vertrek, is die kompanie van die vyfde en sesde regiment opgeroep om by die Tweede se voormalige kaserne te ontmoet. Die Sauk County Riflemen (wat binnekort Co A van die Sesde word) het hul werwing teen 6 Junie voltooi. 'n klein, sy -vlag van die Verenigde State aan die maatskappy voorgehou met 'n geverfde arend in sy kanton.
Dit sou die enigste aangetekende vlag wees wat privaat aan die sesde aangebied is. Vir sy regimentskleure sou die sesde op die genade van die staat moes staatmaak.
Miskien onthou hy die vertraging wat plaasgevind het tussen die aflewering van die nasionale en regimentale kleure van die Tweede Wisconsin, en William W. Tredway, wykmeester-generaal van Wisconsin, het blykbaar 'n bron gesoek wat regimentskleure in 'n kort tydjie kon lewer. Weermagregulasies het nonchalant 'n infanterieregiment se & quottweede, of regimentskleur, blou, met die arms van die Verenigde State in sy geborduur in die middel. Die naam van die regiment in 'n boekrol, onder die arend.& quot Gegewe so 'n vae beskrywing, was die enigste kompleksiteit in die weergawe van die wapen van die Verenigde State, hetsy in borduurwerk of die tradisionele plaasvervanger, olieverf. Daarom, op 27 Junie,
1861 rig kwartiermeester-generaal Tredway 'n brief aan S. F. White & amp. van 'Chicago' vir twee sulke regimentvlae, wat borduurwerk deur die skildery vervang. S. F. White & amp Bro. het twee dae later gereageer en 'n prys van $ 45 elk aangegee as dit omring is en $ 40 indien nie. Onder geen groot druk om kleure vir die vyfde en sesde regimente te verskaf nie, het Tredway White op 1 Julie ingelig dat die & quotcolors tans nie bestel sal word nie. & quot; Maar in Washington het die situasie onheilspellend begin lyk toe die drie maande se burgermag en vrywilligers wat in April gevra is, begin opkom. Skielik roep die Lincoln -administrasie weer om troepe, en generaal Tredway moes noodgedwonge die uitrusting van die twee regimente in Camp Randall haas. Antisipeer op nasionale kleure deur 'n New York -kontrak met Paton & amp
Co., het Tredway gekonsentreer op die beveiliging van regimentskleure vir die twee Madison -eenhede. Op 8 Julie het Tredway dus die volgende bevel geplaas by S. F. White & amp Bro.
Laat u twee kleure onmiddellik vir die 5de en 6de regiment Wisconsin maak
Vrywilligers (een elk). Hulle moet gemaak word in ooreenstemming met die gedrukte regulasie nr. 1370 bladsy 436 (weermagregulasies 1857) vir infanterie -regimentskleur, blou sy, kuif, koord en tossels en snoeke, volledig voltooi en op hierdie plek aan my gestuur. Op 'n tyd het ek veronderstel dat ek dit nie nodig sou hê nie, en ek het u geskryf, maar dit is nou 'n behoefte as u dit aan my verskaf soos u dit gesê het.
Drie dae later stuur Tredway aan S. F. White 'n bestelling vir ses en 'n halwe meter vlagrand, en White om te weet wanneer die kleure voltooi sal word. White was egter nie 'n vlagvervaardiger nie, en hy het die werk aan Gilbert Hubbard & amp., Ook van Chicago, uitgegee. Gilbert Hubbard & amp. Co het vinnig opgetree na die bevel en teen 16 Julie het die twee vlae per Express na Madison gestuur. (7) Twee dae later is die sesde Wisconsin opgestel vir hersiening in hul nuut uitgereikte grys uniforms, en die blou regimentskleur is deur kolonel Lysander Cutler aan sersant George W. Reed van kompanie G. (8)
7. WiS. QMG, genl. Corr., Box 4 (23-25,1861 Julie), Gilbert Hubbard & Co. aan Q. M. genl W. W. Tredway,
25 Julie 186 1. Die rekening van Gilbert Hubbard & amp. Co. van 23 Julie 186 1 is in dieselfde gids. Hierdie rekening is teruggestuur vir
behoorlike handtekeninge en uiteindelik vir regstelling toe ontdek is dat die prys nie aan die kwotasie voldoen nie
S. F. White & amp Bro. Sien S. F. White & amp Bro. aan W. W. Tredway, 29 Junie 1861, Box 3, 26-30, 1861)
Gilbert Hubbard & amp by H. K. Lawrence, 27 Julie 1861, Box 4 26-28, 1861) en Gilbert Hubbard & amp Co.
aan H. K. Lawrence, 31 Julie 1861, Box 4 (29-31 Julie, 1861), en Wis. QMG, Letter Books, Vol. 1, pp. 464, 482,
en 502. 8 Dagboek van sersant Levi B. Raymond, Kompanjie G, Sesde Wisconsin, vir 186 1, inskrywing van 18 Julie
(manuskrip in privaat versameling, Des Moines, Iowa). George W. Reed is in Februarie 1862 afgeskop tot
woon sy sterwende kind by. Toe hy nie terugkom nie, is hy tot 14 Desember 1862 as woestyn verklaar
Raymond -dagboek vir 1862, inskrywings van 18, 19, 22 en 23 Februarie Benewens sersant Reed was nog vyf ander
toegewys aan die kleure op Camp Randall: korporaal Mamory V. Smith (maatskappy B), korporaal Mathew Keogh
(Maatskappy D), korporaal Andrew G. Deacon (maatskappy E), korporaal Hirman B. handelaar (maatskappy H), en
Korporaal William A. Remington (Maatskappy K). Sien CWV, Vol. 1, bl. 235 (Algemene bevele nr. 5, Sesde Regiment Wisconsin Active Militia, 12 Julie 1861. Sien ook bl. 236 van dieselfde volume.
Regimentskleur van die sesde infanterie van Wisconsin, 1861-1863.
Die regimentskleur van die sesde Wisconsin, wat bestaan ​​uit 'n enkele laag stukkende, donkerblou sy, is aan drie kante geel omring. (9) Aan elke kant het die kunstenaar van Gilbert Hubbard & amp Co. 'n volkleurige weergawe van die seël van die Verenigde State in olies uitgevoer - die arend oorwegend in bruin kleure en grys, die skild in rooi en wit strepe onder die blou hoof en omring in goud, die pyle in goud en die lourier in groen in teenoorgestelde kloue, die lug agter die arend se kop 'n sonskyn wat vervaag tot 'n
grysblou lug besaai met wit sterre en bo-oor 'n pers en grys wolk. Uit die arend se bek vloei 'n rooi boekrol met die leuse & quotE PLURIBUS UNUM & quot in swart letters. 'N Eenvoudige ligrooi boekrol, met 'n rand omring met goud, het die vergulde letters & quot6TH WISCONSIN REGIMENT & quot in 'n boog onder die seël gedra en die geverfde ontwerpe voltooi. Watter model moontlik as die artistieke basis vir hierdie weergawe van die Amerikaanse seël gedien het, is raaiselagtig, aangesien 'n menigte variasies teen die middel van die negentiende eeu in druk was. Dit is duidelik dat die kunstenaar nie beïnvloed is deur die stywe, onnatuurlike arend nie
uitgebeeld in weermagregulasies. Sy interpretasie van die voël oor die regimentskleur van die sesde Wisconsin, en op ander vroeë kleure wat in 1861 en vroeg in 1862 by Gilbert Hubbad & amp Co. gekoop is, was baie meer ontspanne en lewensgetrou. (10)
9 Die vlag meet agt en sestig duim op sy staf met vyf en sewentig duim op sy vlieg, uitgesluit die
'n syduim-diep syrand wat aan drie sye grens.
10 WiS. QMG, Letter Books, Vol. 2, pp. 232, 266 en 650, en Vol. 4, bl. 14. Tussen 26 September 1861 en 4 April 1862 bestel die kwartiermeester-generaal van Wisconsin stelle kleure van Gilbert Hubbard & amp.
Sewentiende, agtiende en negentiende regiment. Almal was basies dieselfde patroon, hoewel die kunstenaar wat die arend uitgevoer het op die kleure van die vyftiende dit in 'n meer heraldiese vorm uitgevoer het. Al hierdie regimentskleure dra die leuse & quotFORWARD & quot op hulle.
ON. 28 Julie 1861, slegs vier dae nadat die vyfde Wisconsin na Washington vertrek het, volg die sesde Wisconsin haar susterregiment. Die sesde vertrek met slegs 'n enkele vlag, die blou regimentskleur wat tien dae tevore deur die staat aangebied is. Die nasionale kleur het nie gerealiseer nie. Met die organisasie en uitrusting van die Sewende en Agtste regimente, sou die staat egter sy regstelling van die versuim om daardie nasionale kleur te herstel, regstel.
Op 23 Julie 1861 het die Amerikaanse Oorlogsdepartement Wisconsin gemagtig om die organisasie van die twee bykomende aktiewe militêre regimente wat die Wisconsin -wetgewer opgestel het, te voltooi op aandrang van goewerneur Randall. Alhoewel die goewerneur eers ná die herfs van plan was om die sewende en die agtste regimente in die kamp te lok, het die Unie -nederlaag by die slag by Wilson's Creek in Missouri die oorlogsdepartement aangespoor om goewerneur Randall te druk vir 'n vroeëre afspraak. Die kwartiermeester-generaal van Wisconsin het dus begin reël vir die toerusting van hierdie twee nuwe eenhede. Op 20 Augustus 1861 is 'n bevel by Gilbert Hubbard & amp bevestig dat vlae nie net vir die twee nuwe regimente voorsien is nie, maar ook dat die sesde regiment ook nie 'n nasionale standaard gehad het nie. Die bevel van die adjunk-kwartiermeester-generaal Means was kort en gedeeltelik: (11)
Stuur ons asseblief so vroeg as moontlik een regimentskleur (blou sy) vir 8ste Regm't Wis. Vol., Weermagregulering in alle opsigte.
En drie nasionale kleure, sy, reguleringsgrootte, 6 voet, 6 by 6 voet, gemerk op die middelste streep soos volg:
Een van hulle - 6de Regt. W V.
7de Regt. W V.
8ste Regt. W V.
Die laaste twee met personeel, spietkop, toue en tossels 6de Regm't kol. almal kompl. behalwe personeel. . . .
11 Die nasionale kleure van 'die sewende en die agtste regiment was voorheen bestel
8 Augustus deur assistent-kwartiermeester-generaal H. K. Lawrence. Die rekening vir hierdie vlae beloop $ 198 ($ 50 vir die volledige regimentvlag van die agtste, $ 45 elk vir die nasionale kleure van die sewende en agtste regiment, en $ 40 vir die nasionale vlag van band sesde sonder paal of tossels). 'N Bykomende $ 18 is gehef vir die letters van die drie nasionale kleure sien Wis.
QMG, genl. Corr., Box 5 (1-5 Augustus 186 1), rekening van Gilbert Hubbard & amp.
Nasionale kleur van die sesde infanterie van Wisconsin, 1861-1863.
Blykbaar is hierdie vlae teen die sesde September afgelewer. Generaal Tredway het eerder 'n goedkoper gestuurprosedure bedink as om die nasionale kleur van die Sixth via express te stuur.
Op 16 September het hy kolonel Cutler van die sesde Wisconsin ingelig:
& quotEk stuur per hande van Qr. Meester H.P. Clinton van 7th Wis. Reg. jou nasionale kleur.
U kan hulle in Washington laat monteer, en hierdie departement betaal die rekening teen voorlegging. & Quot
'N Slotbrief het kolonel Cutler ingelig dat die Sewende oor twee dae sou vertrek.
Die nasionale kleure wat deur Gilbert Hubbard & amp; Co onder Means se bevel verskaf is, voldoen aan die regulasies met slegs 'n enkele afwyking: die gebruik van goue verf waar silwer borduurwerk amptelik gespesifiseer is. Hierdie vergulding is gebruik in beide die toepassing van die eenheidsnaam, & quot6TH REGT WISCONSIN-VRYWILLIGERS. & Quot, na die middelste streep en die vier-en-dertig sterre in die kanton. Hierdie goue sterre is in ses horisontale rye gerangskik, die boonste en die onderste rye bevat elk vyf sterre, die vier middelrye elk ses sterre. Net soos die regimentskleure wat Gilbert Hubbard & amp.
grommets ewe ver op die omzoomde voorkant van die vlag. (12) So, soos die Tweede Wisconsin, was die Sesde ook 'n laat ontvanger van sy volledige kleuraanvulling.
12 Uit die oorblywende fragmente blyk die vlag minstens een-en-sewentig sentimeter lank aan sy staf te wees
twee-en-sewentig duim op die vlieg, eksklusief die vier duim diep buff sykant. Die kanton het agt-en-dertig duim op die staf gemeet by vier-en-twintig duim. Slegs & quotVO & quot van VRYWILLIGERS bly op die middelste streep oor.
By die plasing van die bestelling by Gilbert Hubbard & amp op 20 Augustus 1861, vir die kleure wat benodig word vir die sesde, sewende en agtste regiment, is geen regimentskleur vir die sewende Wisconsin genoem nie. Om redes wat nie duidelik was nie, het die staat besluit om die vlag in Madison te laat maak. Op 1 Augustus 1861 is 'n koopbewys uitgereik aan mevrou R. Powers van Madison vir een & quot; Regimentele kleur & quot; en die & quotSilk & amp; Trimmings for Regimental color for 7th Reg't. & Quot; twintig dae later geoudit, mev. werklike naai van die vlag, $ 20,00 vir die skildery op die kleur, en $ 19,61 vir & quotSilk & amp; versierings vir dieselfde. & quot Hierdie is bestel by S. F. White & amp. van Chicago op 1 Julie, maar
hulle was nog nie teen 1 Augustus ontvang nie. Soos met vorige vlagorders, het S. F. White & amp Bro. het die bevel aan Gilbert Hubbard & amp Co., wat die geel sybande en die blou en wit toue en tossels op 6 Augustus afgelewer het, uitgelewer. Die voltooide vlag is gedurende die laaste week van September aan die kwartiermeester Henry P. Clinton van die sewende uitgereik. . (13)
13 Die teruggawe van eiendom wat deur die kwartiermeester-generaal gekoop en uitgereik is vir die jaar wat eindig op 1 Augustus 1862, hierbo aangehaal (rekordgroep 1163), opsomming A, dui op 'n ontvangsdatum van 28 September, maar Abstract E bevat 'n uitreikingsdatum van September 21. Laasgenoemde datum is ongetwyfeld korrek, aangesien die Sewende op daardie datum Madison vertrek het.
Regimentskleur van die sewende Wisconsin-infanterie 1861-1863.
Nasionale kleur van die sewende Wisconsin in infanterie, 1862-1863.
Alhoewel dit voldoen aan die vae spesifikasies van die weermagregulasies, was die geverfde Amerikaanse seël en die boekrol daaronder op die regimentskleur van die Sewende anders as enige ontwerp wat deur Gilbert Hubbard & amp Co. of enige van die ander verskaffers van vlae aan Wisconsin verskaf is die burgeroorlog.
In plaas van die tradisionele vooraansig van 'n afskermde arend met regop, uitgebreide vlerke, het die regimentskleur van die Sewende 'n syaansig van 'n gehurkte arend met gedeeltelik gevoude vlerke uitgebeeld. Boonop was die goue en bruin arend eerder as om die skild op sy bors te ondersteun, op die skild (wat die bykomende onreëlmatigheid gehad het dat daar wit sterre op die blou kaptein was). 'N Goue boekrol, rooi langs die boonste rand, maar blou op die onderste gedeelte, kom uit die snawel van die arend, met die nasionale leuse in swart letters. 'N Panopie vlae (insluitend die Amerikaanse vlag) steek agter die arend se neergelegde, goue kop uit, alles oorwin deur negentien verspreide, silwer sterre. Alhoewel
kenmerkend, die ontwerp was nie uniek nie. Dit is eerder gekopieer (met die geringe wysiging van die boekrol) uit 'n gewilde motief wat op verskeie kontemporêre gedrukte voorwerpe gebruik is, insluitend ten minste een wyd verspreide gids vir kommersiële seinvlae. (14) Onder hierdie toestelle het die kunstenaar 'n krulwit en rooi rokokosrol geverf met die naam van die eenheid, afgekort in vergulde figure en letters, rooi, laag en regs van die kyker. (15) Alhoewel baie van die verf afgeskil het, is dit nie so amper beskadig as die ooreenstemmende nasionale kleur nie.
14 Henry J. Rogers, Rogers American Code of Marine Signals. (Baltimore, 1855), titelblad.
15 Die kleur, uitgesluit die twee-en-'n-half-duim- (hak) geel sykant, meet nege en sestig en
driekwart op sy personeel met een en sewentig duim op sy vlieg.
Die skildery, identies aan elke kant van die enkele laag donkerblou sy toegepas, het meestal weggevlieg.
Oorspronklik was dit 'n regulerende grootte, maar nie meer as twee derdes van die nasionale kleur van die Sewende Wisconsin oorleef nie. Enige rand wat dit mag gehad het, is weggeskeur. Die kanton, wat oorspronklik vier en dertig goue sterre gedra het (dertig gesetel in 'n dubbele ellips - waarskynlik tien in 'n binneste ring omring deur twintig in 'n konsentriese buitenste ring - met 'n ander ster in elke hoek van die kanton) is erg beskadig. (16) Verrassend genoeg verskyn daar geen bewyse van 'n eenheidsafkorting op die middelste streep of enige van die ander oorblywende fragmente nie. (17) Die sterpatroon (so anders as dié op die nasionale vlae van die Sesde en Agtste regiment wat op 20 Augustus 1861 bestel is) asook die afwesigheid van 'n geverfde eenheidsafkorting dui daarop dat die nasionale vlag van die Sewende vanaf ten minste middel 1862 gedra is tot November 1863 was die kleur nie by Gilbert Hubbard & amp Co. bestel en op 5 September 1861 afgelewer met die regimentskleur van laasgenoemde. In plaas daarvan vertoon die vlag die kenmerke van verskeie oostelike vlagvervaardigers wat die Philadelphia U.S. Quartermaster's Depot en verskeie oostelike state bedien het.
16 As 'n alternatiewe sterpatroon mag die binneste ring slegs nege sterre gehad het, met 'n ooreenstemmende gaping aan die
bo-of onderkant van die ring, in daardie geval het die vier-en-dertigste ster in die middel van die kanton geplak.
17 Die fragmente wat oorleef, meet ongeveer een-en-sewentig en 'n half duim op die staf met vyf-en-vyftig (van die vermoedelik agt-en-sewentig) duim op die vlieg, insluitend die mou van twee duim wat die vlag vasgehou het
oorspronklike personeel. Die kanton meet ses en dertig duim op die staf by vier en twintig duim op die vlieg, en die sterre wat elk oor is twee en 'n half duim oor hul punte.
SINCE daar word oortuigend vasgestel dat die kleure wat vir die Derde Wisconsin verseker is, deur kolonel Charles S. Hamilton in Philadelphia gekoop is (18), is daar 'n sterk moontlikheid dat die Sewende vroeg in 1862 na die Philadelphia -mark gegaan het vir 'n nuwe kleur.
Het kolonel Joseph Van Dor van die Sewende die oorspronklike nasionale kleur huis toe geneem as 'n aandenking toe hy op 30 Januarie 1862 bedank het? Dokumentêre bewyse dui sterk aan dat die Sewende twee kleure gehad het toe dit in 1861 uit Madison vertrek het.
18 Die kleure van die Derde Wisconsin vertoon dieselfde artistieke kenmerke as dié van die
Gereelde weermag voor die burgeroorlog. Die skildery van die kleure vir die gereelde weermag was gereeld
is voor vyandelikhede aan Samuel Brewer van Philadelphia onderkontrakteer.
Op 17 September 1861 het die staat se militêre winkelhouer die ontvangs van twee"Gordels vir kleurdraers" vir die sewende regiment. Hierdie gordels is op die sestiende bestel by Thomas Chynoweth van Madison, ten koste van $ 4, deur assistent -kwartiermeester N. B. Van Slyke.
Hierdie twee gordels is aan die Sewende uitgereik op 'n versoek, gedateer 19 September, wat ook 'set Regimental Colours' en 'staff' & Trimmings vir Amerikaanse kleure insluit.
Die stel regimentskleure waarna verwys is, was dié wat mev. Powers of Madison verskaf het.
Hierdie personeel vir & quotU.S. kleure & quot is raaiselagtig. Alhoewel daar onvolledige dokumentasie ontbreek, is dit waarskynlik verkry van Church & amp; Hawley van Madison, wat die staat konsekwent van merkpale voorsien het en wat die vyfde regiment in Julie vir $ 6 vir sy nasionale kleur 'n "Flag Flag Staff" voorsien het. Bykomende uitgawes met betrekking tot die personeel vir & quotU.S. kleure & quot ingesluit $ 1 vir die platering van die houers en $ 2,50 vir toue en tossels. Aangesien Gilbert Hubbard & amp Co. reeds op 6 Augustus 'n stel van laasgenoemde verskaf het vir die regimentskleur wat mev Powers vir die sewende Wisconsin gemaak het, en sedert die nasionale kleur wat op 16 September deur dieselfde firma vir die sewende aan die staat gestuur is. is aangekondig as & quotall complete with fringe, Pole & ampc., & quot die vlagpersoneel wat op 19 September aangevra is, was blykbaar vir 'n ander vlag. En alhoewel daar 'n geringe moontlikheid bestaan ​​dat die personeel en sy bykomstighede moontlik was vir die nasionale kleur wat die Sewende vir die sesde regiment na Washington gedra het, dui die datering van die wetsontwerpe en hul voortgesette assosiasie met die Sewende regiment ten sterkste aan dat dit vir 'n ander Amerikaanse vlag van die sewende,
moontlik 'n aanbiedingskleur.
Nadat die Sewende Wisconsin op 21 September vir die Ooste ingetrek is, is daar 'n kort rukkie by Stoughton, die tuiste van die Stoughton Light Guard, die Seventh's Company D. die Stoughton -onderneming, maar bevind dat dit volgens die regulasies slegs 'n beswaar sou wees as dit gedra word, dit nie aangebied het nie.
Aan die ander kant het dit die Grand Rapids Union Guards (Kompanjie G) nie afgeskrik nie
om die nasionale vlag wat aan hulle voorgehou is, saam te bring. By afleiding was daar duidelik geen behoefte aan 'n ander nasionale vlag in die Sewende Wisconsin toe dit uit Madison vertrek het nie.
Toe die Sewende egter op 1 Oktober 1861 by Brigadier-Generaal Rufus King's Brigade naby Washington aangesluit het, sou 'n soldaat van die Sesde Wisconsin:
& quotDie sewende Wisconsin het verlede Dinsdag hier aangekom. Ons seuns en dié van die 2de het buitensporige demonstrasies van vreugde gelewer toe hulle sien hoe die grys uniforms en die blou vlag in die rigting van Washington opkom.& quot
Wat het geword van die sewende se nasionale kleur? In die lig van die werklike gevaar om deur die Unie -magte aangevuur te word weens hul grys uniforms, lyk dit ongelooflik dat die Sewende daarsonder oorlog toe sou gegaan het. Maar die rede vir die afwesigheid daarvan, soos die vlag self, is verlore aan die geskiedenis.
Kleur van die aanbieding van die Grand Rapids Union Guards, Company G, Seventh Wisconsin Infantry, 1861
UNDER hierdie ses kleure, die Wisconsin -kontingente van die Iron Brigade sou hul eerste groot verbintenis saam op Gainesville (meer onlangs die slag van Brawner Farm) beveg, die terugtrekkende leër van Virginia by Second Bull Run, storm Turner's Gap by South Mountain dek, en vang en verloor die Cornfield op Antietam op die bloedigste dag van die oorlog. Met die toevoeging van die vier-en-twintigste Michigan, sou hulle die Army of the Potomac se flank op Fredericksburg beskerm, die Konfederale skerpskutters by Fitz Hugh's Crossing trotseer en skermutselinge in Chancellorville. Die vlae sal geskeur word deur muskiet- en skulpfragmente, die stafies word deur goed gerigte koeëls getrek. Teen 1863 het die geveg en die elemente die vlae van die ysterbrigade tot flenters gereduseer. Die probleem was natuurlik nie beperk tot die vlae van die Ysterbrigade nie. Teen die middel van die oorlog moes die vlae wat die staat in 1861 vir ander vrywilligers in Wisconsin gekoop het, ook vervang word.
Byvoorbeeld, tydens die slag van Perryville, Kentucky (ook die slag van Chaplin Hills genoem deur die deelnemers van die Unie), op 8 Oktober 1862, het die Eerste Wisconsin -infanterie ontsaglike ongevalle gely wat die linkerflank van die Union Army of the Ohio teen golf beskerm het op golf van Konfederale aanvalle. Die kleure van die Eerste was deurspek, en die personeel daarvan is twee keer getref. Van die kleurpartytjie was slegs drie ongedeerd toe die nag die geveg beëindig het. Toe die kleur-sersant ernstig gewond val, gryp 'n privaat, James S. Durham, van 'Kompanie F' na die vlag en hou dit omhoog. Ondanks die verliese, was die Eerste op 'n stadium
Wisconsin het 'n teenaanval gekry, die slagveld van die First Tennessee Volunteers vasgevang en die verlate gewere van die Fourth Indiana Battery na veiligheid gesleep. Ter waardering vir hierdie aksies het die Indiana -artilleriste 'n stel kleure aan die Eerste Wisconsin gegee, met 'n nuwe nasionale en regimentêre kleur, sowel as 'n klein merkie. Deur die ontvangs van hierdie nuwe kleure kon die Eerste Wisconsin die nasionale kleur wat hy in Oktober 1861 van die staat ontvang het, uittree.
Op 19 Januarie 1863 het kolonel John C. Starkweather die Eerste se nasionale kleur aan goewerneur Edward Salomon teruggegee met 'n welsprekende uitdrukkingsbrief wat later in die Madison gepubliseer is Tydskrif.
Starkweather se verslag het 'n klomp geslaan in die patriotiese gees van die senator Benjamin F. Hopkins, 'n Republikein wat die ses en twintigste senatoriale distrik van Wisconsin verteenwoordig. Op 16 Februarie 1863 smeek Hopkins die toegewing van die senaat om die reëls op te skort ten einde 'n resolusie in te stel wat 'n gesamentlike komitee instel met die verantwoordelikheid om 'n staatsvlag op te stel en wetgewing voor te berei waarmee Wisconsin -regimente hierdie nuwe vlag kan vervang hul verslete kleure.
Hopkins se resolusie het beide huise gehad, en 'n vyfman-komitee onder leiding van Hopkins is opgestel om sy aanbevelings in die toepaslike wetgewende vorm te vertaal. Die gesamentlike komitee van vyf mense het minder as 'n maand beraadslaag oor die ontwerp vir die staatsvlag. Op 13 Maart het die komitee die volgende voorstel aangemeld vir die ontwerp van die staatsvlag van Wisconsin:
Om van donkerblou sy te wees, met die arms van die staat Wisconsin geverf of geborduur in sy aan die voorkant, en die arms van die Verenigde State, soos beskryf in paragraaf 1435, van 'New Army Regulations', geverf of geborduur in sy, aan die agterkant. Die naam van die regiment, as dit as regimentsvlag gebruik word, in 'n boekrol, onder die staatswapens.
Die grootte van die regimentskleure is ses voet ses duim, en ses voet diep op die snoek. Die lengte van die snoek vir genoemde kleure, insluitend spies en hak, moet 9 voet en 10 duim wees. Die rand geel toue en tossels blou en wit, sy vermeng.
Hierdie voorstel is op die sestiende deur die senaat aanvaar en die volgende dag deur die vergadering. Op 25 Maart 1863 word dit amptelik gesamentlike resolusie nr. 4 van daardie jaar.
'N Kort geskiedenis van die militia in die Verenigde State
Die idee van 'n milisie, dit wil sê groepe gewapende burgers wat in nood in diens tree, het 'n lang en omstrede geskiedenis in die Verenigde State. Die idee van wat die burgermag ingevolge die Grondwet vorm, het die afgelope paar jaar baie debat ontlok en is herleef deur die sogenaamde milisie wat die federale grond in Oregon in 2016 oorgeneem het. Die onderwerp is belaai met grondwetlike, regs-, politieke en maatskaplike kwessies wat tot by die stigting van die land strek. Alhoewel die probleem ingewikkeld is, kan ons met 'n bietjie moeite opspoor hoe die fundamentele idee van die milisie mettertyd verander het tot waar dit vandag in staats- en federale wette bestaan.
Die idee van milisie gaan terug na Engelse tradisies wat begin met die Assize of Arms in 1181: 'Hy sal hierdie wapens besit en getrou wees aan die heer koning, Henry, naamlik die seun van keiserin Maud, en dat hy hierdie wapens sal dra sy diens volgens sy bevel en in trou aan die heer koning en sy koninkryk. " Dit is in 1285 verder versterk met die Statuut van Winchester in 1285: "Elke man sal in sy huis wees om die vrede te bewaar volgens die antieke kennis." Miskien is die duidelikste oorsprong van wat ons as die Amerikaanse militia -tradisie sou beskou, in 1581 gevind: "As iemand die onderdane van die Queenes is, en sonder redelike rede of belemmering is, en binne die ouderdom van sestig jaar is (behalwe geestelike mans, regters van die bank, of ander regters van Assise, of baronne van die skatkis) het nie 'n lang boog nie en Arrowes lees in sy huis, of nie vir elke man in sy huis tussen sewe jaar en sewentien jaar 'n boog en twee skagte nie en al is dit meer as sewentien jaar, 'n Bowe- en Foure -as, of hulle nie in die skietery gebring het nie: as iemand onder die ouderdom van vier en twintig jaar, het gestaan ​​by staande prikke [teikens] (bo die ouderdom) het met enige steekas of vlug op enige punt onder elf punte geskiet. "
Miskien was die sterkste kulturele tradisie om van Engeland na sy kolonies oor te gaan, die wantroue van 'n staande leër wat die wil van die Kroon kon afdwing en die parlement kon omseil. Die sterkte van Engeland lê in sy vloot, wat buite sig was en dikwels uit die gedagtes was en nie die krag van die kroon in die binneland kon projekteer nie. Die weermag word nie as 'n gentleman -beroep beskou nie en soldate word as pionne beskou.
Deur die koloniale oorloë van die 17de en 18de eeu het Engelse koloniste in Noord -Amerika baie geleenthede gehad om gereelde Britse leërsoldate te sien. En die kontak was meestal nie positief nie. Die dikwels te godsdienstige koloniste het die Regulars as onheilig, onbeskof en gewoonlik geneig tot onsedelike gedrag beskou. Die Regulars het van hul kant af gedink dat die koloniale milisie te veel gebid het, was nie gedissiplineerd nie en kon nie daarop staatgemaak word toe die skietery begin het nie. Die milisie deur die koloniale oorloë het 'n gemengde slagveldrekord opgelewer. Daar was opvallende ineenstortings, sulke milisies weier om koloniegrense oor te steek en 'n probleem wat tot in die 19de eeu sou heers, maar ook suksesse.Die opvallendste was die ekspedisie van die hele burgermag in 1744 om die Franse vesting Louisbourg in Nova Scotia in beslag te neem. Na 'n konvensionele beleg het die all-militiese mag die vesting ingeneem, wat beide leiers in Frankryk en Engeland geskok het. Oor die algemeen was die milisie 'n suksesvolle hulpmag vir die Britte in Noord -Amerika, wat gereelde persone vir aanvallende militêre operasies bevry het.
Elke kolonie het hul eie militiewette, maar die meeste was dit eens dat die milisie bestaan ​​uit alle blanke mans van 18-45 jaar. Hierdie milisie -eenhede sou gestig word onder die vaandel van die handves van die kolonie en individue was verantwoordelik om hulself toe te rus. Die eerste groep militêre regimente het in 1636 in die Massachusetts Bay Colony plaasgevind. Militiese gees het in die verskillende kolonies toegeneem en afgeneem, afhangende van die heersende tydsgees. Dit het veral sterk gebly in die state van New England, waar milisie -eenhede ontwikkel het tot politieke en sosiale instellings sowel as militêre. Die prominente politieke leiers wat na aanleiding van onafhanklikheid na vore gekom het, was gewoonlik baie aktief in die burgermag. Die Sons of Liberty het in wese die militiese stelsel van New England binnegedring en verseker dat daar in 1775 'n paraatheid van kwaai burgers was toe die feesvieringe in Lexington en Concord begin.
Amerikaanse revolusie en die vroeë republiek
Militie -eenhede vorm die ruggraat van die mag wat die Amerikaanse rewolusie begin het en is gebruik om die kontinentale leër te versterk terwyl die oorlog voortduur, hoewel hulle steeds gemengde resultate behaal het. Tog was dit die milisie wat die beleg van Boston uitgevoer het en George Washington 'n leër gegee het om die oorlog te vervolg voordat die kontinentale kongres toestemming kon verleen vir 'n semi-professionele mag. Die militiese tradisies het verseker dat daar opgeleide en (ietwat) gereed troepe was om die geledere van die kontinentale weermag, sowel as ervare offisiere, te vul.
Toe die Amerikaanse rewolusie beëindig is, is die weermag tot 'n klein mag besnoei in reaksie op 'n heersende anti-monargiese gees wat 'n staande leër as 'n gevaar vir 'n vry volk beskou het. Selfs nadat die tandelose artikels van die Konfederasie geskrap is en die grondwetlike debatte begin het, is die rol van die milisie steeds sterk gedebatteer. Die federaliste het 'n staande weermag en vloot as noodsaaklik beskou vir die beskerming van ekonomiese vryheid en die projeksie van mag. Die anti-federaliste was oortuig dat 'n staande leër slegs meer mag aan die federale regering sou gee en die gesag van die state sou verminder.
Die Framers van die Grondwet het uiteindelik hul sin gekry, wat die Anti-Federaliste kwaad gemaak het deur 'n groter leër te stig, en nog belangriker, deur die Kongres gesag oor die milisie te gee. Artikel I, afdeling 8 (die Militia -klousule) lui:
'Die kongres het die mag om: die militie op te roep om die wette van die Unie uit te voer, opstand te onderdruk en invalle af te weer om voorsiening te maak vir die organisering, bewapening en dissipline van die burgermag, en vir die beheer van die deel van hulle wat gebruik mag word. in die diens van die Verenigde State, met onderskeidelik die aanstelling van die beamptes en die bevoegdheid om die militia op te lei volgens die dissipline wat die kongres voorskryf.
Dit het die algehele beheer van die burgermag van die state na die kongres verwyder. Die tweede wysiging van die Grondwet het die mees dikwels aangehaalde frase wat met die burgermag verband hou, bygevoeg: ''n Goed gereguleerde Militie, wat noodsaaklik is vir die veiligheid van 'n vrystaat, die reg van die mense om wapens te hou en te dra, mag nie geskend word nie. " En tog was die milisie reeds vatbaar vir beheer van die federale regering, soos uiteengesit in artikel I, hoewel dit dikwels deur staatsregerings betwis is.
Na die ramp wat die nederlaag van St. Clair in die Ohio -vallei was, het die Kongres die Militia Acts van 1792 goedgekeur, wat die president gemagtig het om die Militia in tye van inval of opstand op te roep en voorsiening te maak vir die organisering van staatsmilisies wat in kompanies, bataljons georganiseer is, brigades en afdelings volgens hul state. Militieë is nog steeds beskou as die de-facto weermag vir die land. Die idee van die 'burger-soldaat' het 'n sterk romantiese houvas op die leiers van die land behou. Milisie was egter steeds onderhewig aan staatswette, waarvan die meeste nie buite die staat of buite die land diens toegelaat het nie.
Dit was die duidelikste sigbaar in die oorlog van 1812, toe die goewerneur van Massachusetts ongehoorsaam was aan die bevele van president James Madison om die Massachusetts Militia buite die grense van die staat te stuur. Die milisie het noemenswaardige terugslae in die oorlog beleef, veral in die Britse inval in Maine in 1814 en buite Washington, DC dieselfde jaar. In albei gevalle het groot milisimagte van die slagveld gevlug, dikwels sonder om 'n skoot af te skiet. Militia het wel sukses behaal toe hulle in vestingwerke geveg het of as hulle deur gereeldes gesteun word. Die oorlog van 1812 was baie ongewild, so dit is begryplik om te sien waarom die weermag nie op dieselfde manier gepleeg het as in 1776 nie.
Na die oorlog van 1812 verval die Militia in 'n toestand van verval. Jaarlikse versamelings is nie goed bygewoon nie, inspekteurs was slap, monstertjies was meer dikwels as 'n verskoning vir mans om weg te kom van hul gesinne en te drink, en state het nagelaat om goeie wapens en toerusting te hou. Die enigste uitsondering hierop was maatskappye van Volunteer Militia wat gevorm is deur ondernemende en vlytige individue van krygsart. Kompanjiebevelvoerders het hul eenhede dikwels met private fondse toegerus en geklee en hul organisasies aan die staat voorgelê vir aanvaarding as Militia. Namate die georganiseerde milisie in gewildheid afgeneem het, het die vrywilligersmilisie toegeneem. Omdat hulle as "elite" -geselskappe beskou is, het hulle ereposisies gekry as die flankgeselskappe van regimente, hetsy as wagte of ligte infanterie. Min artillerie- en kavalerie -militie -kompanieërs het uiteindelik niks anders as papiermaatskappye in die Volunteer Militia bestaan ​​nie. Tog het die wette van die staatsmilisie nog steeds verhoed dat hul magte buite die land kon dien.
Om die Militia -stelsel in wese te vermy, het die oorlogsdepartement 'vrywillige' eenhede geskep, wat meestal grotendeels uit militia -eenhede bestaan. Toe oorlog verklaar word, sou die president 'n beroep doen op vrywilligers, met elke staat 'n kwota. Amerikaanse vrywilligers het met lof gedien in die Meksikaan-Amerikaanse oorlog en vorm die oorgrote meerderheid Amerikaanse troepe in die burgeroorlog. Oor die algemeen is die eerste vrywilligersregimente wat in 1861 uit elke staat gestuur is, gevorm uit die organisasies van die Volunteer Militia, waarvan baie dateer van voor Independance. Hierdie regimente het meestal uitstekende diensrekords in die burgeroorlog opgestel en getoon dat 'n militiese kultuur vir die land van groot waarde kan wees. In 1862 is die Militia-wette van 1792 gewysig sodat Afro-Amerikaners in die Militia kon dien.
Na die Burgeroorlog het die belangstelling in die Militia heeltemal afgeneem omdat die land moeg was vir oorlog. Tussen 1869 en 1875 het die Militia begin groei. Weereens was dit die Volunteer Militia wat die aktiefste krag gebly het en die rol van die Organized Militia aangeneem het. Die ingeskrewe milisie was steeds die manne van militêre ouderdom wat in aanmerking gekom het om vir verpligte diens opgeroep te word. Die Vrywilligersmilisie het gedurende die 1880's al hoe meer aktief geword en met staatsfinansiering in staatsregimente gevorm. Die meeste state het voortgegaan om hul Militie te organiseer in ooreenstemming met hul eie Militia-wette, aangesien die nasionale wet sedert 1862 nie hersien is nie. Ondanks vordering met die professionalisering van die Militia, is Amerikaanse vrywilligers weer in die Spaans-Amerikaanse oorlog in 1898 gebruik .
Op pad na 'n nasionale wag
Die Militia Act van 1903 het die National Guard uit die Organized Militia geskep en die Reserve Militia geskep, bestaande uit mans 17-45, diegene wat in aanmerking kom vir die ontwerp. Dit het meer beheer oor die Militia uit die State verwyder, maar het ekstra finansiering gebied vir opleiding, toerusting en bemanning van die mag. Dit was die National Defense Act van 1916 wat die National Guard volledig gemoderniseer het, met federale finansiering vir opleiding, oefeninge, jaarlikse opleiding en toerusting. Dit het wel bepaal dat die oorlogsdepartement en die weermag in ruil daarvoor meer beheer oor die militia verkry het, byvoorbeeld dat die weermag nou kon bepaal watter tipe eenhede in elke staat opgerig sou word. Die wet verwyder ook die kwessie van militia wat buite die Verenigde State dien, deur te verklaar dat die nasionale garde as federale troepe as federale diens beskou sou word.
Van toe af het die National Guard met lof gedien in al die groot konflikte van die Verenigde State. Die idee van 'n burger-soldaat behou steeds sy gewildheid, en met goeie rede: die National Guard verseker 'n skakel tussen burgerlikes en die weermag in hierdie tydperk van die vrywillige mag.
Die meeste state het steeds militiewette op hul boeke, wat toestemming verleen vir staatsweermagte of staatswagte. Sommige state soos Texas, verrassing, verrassing – het selfs redelik vrygewige militiewette wat die goewerneur toelaat om privaat burgers op te roep as deel van 'n ongeorganiseerde burgermag in geval van inval of natuurramp. Hierdie militia -magte val egter almal onder die sambreel van die staat, volgens die wette van elke staat.
Boonop is daar baie ongelooflike vervelige –, maar tog belangrike – regsdokumentasies wat verder bepaal hoe die Militia gebruik kan word. Kode Titel 32 van die Verenigde State gee 'n uiteensetting van hoe die georganiseerde Militia gebruik kan word. Die belangrikste punt om te verstaan ​​is dat die nasionale garde vrygestel is van die Posse Comitatus -wet van 1878, wat die federale troepe verbied om binnelandse beleid af te dwing. Die Nasionale Garde mag dit in hul eie state doen, indien die goewerneur dit versoek. Dit beteken ook dat die wag 'n leidende rol speel in natuurrampe as deel van die missie van die verdedigingsondersteuning aan burgerlike owerhede, in samewerking met die Federal Emergency Management Agency. Titel 32 verskil van titel 10, wat die afdeling van die Amerikaanse kode is wat die federale troepe beheer. Saam met titel 32 was daar verskeie hofbeslissings wat steeds bepaal hoe die National Guard gebruik kan word. As deel van die staatsreg word die definisie steeds verder geslyp en gevorm.
Samevattend bly die National Guard die " goed gereguleerde Militia " die Militia nie almal wat hulself so verklaar.
Lees die boek van Michael Doubler 's vir meer inligting oor hierdie onderwerp, Ek is die wag.
Geniet u dit wat u pas gelees het? Deel asseblief op sosiale media of e -pos met behulp van die onderstaande knoppies.
Oor die skrywer: Boos personeelbeampte is 'n offisier van die weermagingenieur wat op dreef is in 'n see van leerstellings en personeelbedrywighede en skryf gebruik as 'n manier om sy gesonde verstand te behou. Hy werk ook saam aan 'n podcast met die titel Adin Dobkin Oorlogsverhale, wat die belangrikste oomblikke in die geskiedenis van oorlogvoering ondersoek.
Roep die milisie uit na Lexington en Concord, 1775
Op die nag van 18 April 1775 het 700 Britse soldate begin optrek na Concord, Massachusetts, om wapens wat die Amerikaanse patriotte daar gebêre het, te gryp en te vernietig. Waarsku deur Paul Revere en William Dawes, het minute die Britte in die stede Lexington en Concord gekonfronteer en teruggery.
Op 19 April het Isaac Merrill, 'n kolonel in die milisie en 'n afgevaardigde van die Massachusetts Provinsiale Kongres, hierdie dringende boodskap aan John Currier, kaptein van die Amesbury Militia, gestuur om hulp te vra:
Ek het insiggewendheid gekry wat die ministeriële troepe onder bevel van generaal Gage gedoen het Gisteraand uit Boston getrek en na Lexington opgeruk en daar 'n aantal van ons Amerikaanse soldate vermoor en daarvandaan verder gegaan
Concord Dood en vernietiging van ons manne en belang: Dit is dus om u onmiddellik te beveel om soveel moontlik van u onderoffisiere en soldate in kennis te stel en op te spoor om onmiddellik na 'n geskikte plek te ontmoet: en dan onmiddellik te marsjeer na Concord of andersins waar u volgens u besluit die beste sal dink. . .
Geskryf in die hitte van die oomblik, enkele ure na die ontmoetings tussen Massachusetts -patriotte en Britse stamgaste, is die brief gevul met grammatikale foute en is dit in sommige besonderhede vaag. Dit dra die gevoel van dringendheid by wat deelnemers aan die begin -revolusie gevoel het. Plaaslike milisies reageer op briewe soos Merrill's en beleër die Britse besit in Boston.
Isaac Merrill aan John Currier, Essex County, Massachusetts, 19 April 1775.
Essex Co Aan John Currier Kaptein van 'n militêre voetmaatskappy in Amesbury hierdie dag het ek die ywer gekry wat die ministeriële troepe onder bevel van generaal Gage gedoen het Gisteraand uit Boston marsjeer en na Lexington opgeruk en daar 'n aantal van ons Amerikaanse soldate vermoor. gaan dan na Concord Killing and Destroying our men and interest: Dit is dus om u onmiddellik te beveel om soveel van u onderoffisiere en soldate as moontlik in kennis te stel en onmiddellik na 'n geskikte plek te ontmoet: en dan onmiddellik te marsjeer na Concord of andersins, waar u volgens u besluit die beste sal dink aan die hulp van ons vriend [en] en ook om diegene wat nou afwesig is, uit die weg te roep om u te volg en so gou as moontlik te wees. op hoogte van die Alaram en as u u manne na 'n deel van ons leër opgeruk het, moet u 'n offisier aanstel om hulle aan die hoof te stel as u u self terugkeer huis toe: tot 'n verdere orde kan geneem word: in hierdie Faile Not given under my Hand and Seal op Amesbury hierdie negentiende dag van April in die vyftiende jaar van die regering van George die derde Anno Domini: 1775
Rekords van die National Guard Bureau [NGB]
Gestig: As 'n gesamentlike buro van die departemente van die weermag en die lugmag op bevel van die minister van verdediging, met ingang van 27 April 1948, en deur die Joint Army and Air Force Adjustment Regulation 1-11-20, 4 May 1948, implementeringsbepalings van die National Security Act van 1947 (61 Stat. 495), 26 Julie 1947. Die burohoof is 'n hoofoffisier wat gesamentlik diens doen in die lugmag en die weermag se spesiale personeel.
In die oorlogsafdeling:
Afdeling Militiesake (1908-16)
Militia Buro (1916-42)
Funksies: Adviseer die leër- en lugmaghoofde en dien as skakeling met die state, Puerto Rico en die distrik Columbia oor aangeleenthede rakende die National Guard.
Soek hulpmiddels: Lucy E. Weidman, komp., "Voorlopige kontrolelys van die rekords van die National Guard Bureau en sy voorgangers, 1822-1941," PC 33 (Jan. 1946) rekords van die hoof van die National Guard Bureau, 1923-54, in Helene L. Bowen, Mary Joe Head, Jessie T. Midkiff en Olive K. Liebman, komp., "Voorlopige inventaris van die rekords van die weermagpersoneel, 1939-," NM 3 (1962).
Verwante rekords: Teken afskrifte op van publikasies van die National Guard Bureau in RG 287, Publikasies van die Amerikaanse regering.
168.2 Rekords met betrekking tot die burgermag voor die verloop van die
Tekstuele rekords: 'N Onvolledige reeks jaarlikse opgawes van milisie en opsommings van opgawes wat deur die state ingedien is, 1822-1902. Korrespondensie wat handel oor inspeksie van staatsmagte en met ammunisie, klere en personeel, 1885-1903. Rekeningboeke, 1887-1902.
168.3 Rekords van die Afdeling Milisie en die Afdeling Milisie
Geskiedenis: Militie -afdeling wat in 1903 in die kantoor van die adjudant -generaal (AGO) gestig is, ter vervanging van 'n milisie -afdeling van die Diverse afdeling, AGO, wat gestig is na die aanvaarding van die First Militia (Dick) Act (32 Stat. 775), Januarie 21, 1903, wat die staatsmilisies en nasionale wagte die reserwe -komponent van die federale leër maak. By bevel van die Oorlogsdepartement, 12 Februarie 1908, bevestig deur die Tweede Militia (Dick) Act (35 Stat. 399), 27 Mei 1908, Afdeling Militia Sake, wat die Militia Afdeling vervang, gevestig in die kantoor van die Sekretaris van Oorlog . Oordra na die kantoor van die stafhoof, 25 Julie 1910, en hernoem die Militia Bureau deur die National Defense (Army Reorganization) Act (39 Stat. 203), 3 Junie 1916. Sien 168.4.
168.3.1 Rekords van die Militie -afdeling
Tekstuele rekords: Korrespondensie, 1903-8, met rekordkaarte en indeks. Rekeningboeke, 1903-8.
Verwante rekords: Die meeste dokumente wat in die rekordkaarte en die indeks verskyn, word in die algemene korrespondensie in RG 94, Rekords van die adjudant-generaal, 1780's-1917, ingedien.
168.3.2 Rekords van die Afdeling Militiesake
Tekstuele rekords: Korrespondensie, 1908-16 (90 voet), met rekordkaarte (42 voet) en indeks (16 voet). Kwartaallikse verslae van gereelde weermagsersante wat by die National Guard-eenhede toegewys is, 1908-16. Rekeningboeke, 1908-16.
168.4 Rekords van die National Guard Bureau en sy voorgangers,
die Militia Buro en die National Guard Bureau (Oorlog)
Geskiedenis: Militia Bureau gestig deur die National Defense (Army Reorganization) Act (39 Stat. 203), 3 Junie 1916, en herdoop die National Guard Bureau (NGB) deur die National Defense Act (48 Stat. 159), 15 Junie 1933. NGB wat onder die AGO geplaas is in die Services of Supply (SOS), effektief op 9 Maart 1942, deur Omsendbrief 59, Oorlogsdepartement, 2 Maart 1942, om die herorganisasie van die weermag deur EO 9082, 28 Februarie 1942, te implementeer. aparte administratiewe diens in SOS by Algemene Orde 9, SOS, 9 April 1942. Toegewys aan Direkteur van Administrasie, Weermagdiensmagte (ASF, voorheen SOS), by Omsendbrief 30, ASF, 15 Mei 1943. Direk geplaas onder Kommandant -Generaal, ASF, by Omsendbrief 118, ASF, 12 November 1943. Aangewys 'n Spesiale Personeel-eenheid van die Oorlogsdepartement Algemene Staf by Algemene Orde 39, Oorlogsdepartement, 17 Mei 1945. Word 'n gesamentlike weermag-lugmagburo, 1948, na afskaffing van die oorlogsdepartement en die oprigting van die departemente van die weermag en die lugmag deur die Nat ionale veiligheidswet van 1947. Sien 168.1.
Tekstuele rekords: Algemene korrespondensie, 1916-23, met indeks. Sentrale desimale korrespondensie, 1922-62, en sentrale korrespondensie ("TAFFS" -reëling), 1963 (513 voet). Administratiewe desimale lêer, 1920-53. Staatswag desimale korrespondensie, 1941-49, oor staatseenhede wat in die Tweede Wêreldoorlog georganiseer is om die nasionale garde-eenhede te vervang wat in federale diens geroep is. Rekeningboeke, 1916-42. Geskiedkundige lêers van die Army National Guard Organization, 1949-63 en die Air National Guard Organization, 1949-69. Sentrale vaklêer, 1964-74. Voorheen sekuriteitsklassifiseerde sentrale onderwerplêer, 1964-71.
168.5 Filmprente (algemeen)
Amerikaanse lugmag bied militêre bevelvliegtuig aan (1 rol). Air National Guard -verhaal (1 rol). Vir die rekord: die nasionale garde in die mobilisering van 1961 (1 rol).
168.6 Stilfoto's (algemeen)
Foto's: Personeel en aktiwiteite van die Amerikaanse weermag in Kuba, Oklahoma National Guard, 1898-99, 1924 en helmteken, wapenskild en aktiwiteite van die National Guard, 1922-35 (G, 609 beelde).Panorama van die Joint Camp, Lyons, IL, 1913 (HTA, 1 beeld).
Toegang tot onderwerp: Kalifornië (foto's van) Pennsylvania (foto's van) Haïti (foto's van) Puerto Rico (foto's van).
'N Nuwe Amerikaanse federale regering het in 1789 begin werk na die bekragtiging van die Grondwet van die Verenigde State. Die vorige sentrale regering ingevolge die Statute van die Konfederasie kon nie belasting hef nie; dit het geld geleen om uitgawes te dek en die Revolusionêre Oorlog te finansier, met 'n skuld van $ 54 miljoen. Die staatsregerings het 'n ekstra $ 25 miljoen se skuld bymekaargemaak.  Sekretaris van die tesourie, Alexander Hamilton, wou hierdie skuld gebruik om 'n finansiële stelsel te skep wat Amerikaanse welvaart en nasionale eenheid sou bevorder. In sy Verslag oor openbare krediet, het hy die kongres aangemoedig om die staat en nasionale skuld te konsolideer tot 'n enkele skuld wat deur die federale regering gefinansier sou word. Die kongres het hierdie maatreëls in Junie en Julie 1790 goedgekeur. 
'N Bron van staatsinkomste was nodig om die aansienlike bedrag te betaal as gevolg van die vorige verbandhouers aan wie die skuld verskuldig was. Teen Desember 1790 het Hamilton geglo dat invoerbelasting, wat die regering se primêre bron van inkomste was, so hoog as moontlik verhoog is.  Hy het derhalwe 'n aksynsbelasting op gedistilleerde gedistilleerde sterk drank bevorder. Dit sou die eerste belasting wees wat die nasionale regering op 'n binnelandse produk hef.  Die vervoerkoste per liter was hoër vir boere wat uit die oostelike stadsentrums verwyder is, sodat die wins per liter buite verhouding verlaag is deur die belasting per liter op die distillasie van binnelandse alkohol, soos whisky. Die aksyns het bekend gestaan ​​as die 'whisky -belasting'. Belasting was polities ongewild, en Hamilton het geglo dat die whisky -aksyns 'n luukse belasting is en die belasting wat die minste aanstootlik is, wat die regering kan hef.  Hierin het hy die steun van sommige sosiale hervormers, wat gehoop het dat 'n 'sondebelasting' die publiek se bewustheid oor die nadelige gevolge van alkohol sou verhoog.  Die whisky -aksynswet, soms bekend as die "Whisky Act", word in Maart 1791 wet.  George Washington definieer die inkomstedistrikte, stel die inkomstetoezighouers en inspekteurs aan en stel hul salaris vas in November 1791. [14 ]
Die bevolking van Wes -Pennsilvanië was 1790 in 1790.  Onder die boere in die streek was die whisky -aksyns onmiddellik omstrede, en baie mense aan die grens het aangevoer dat dit westerlinge onregverdig geteiken het.  Whiskey was 'n gewilde drankie, en boere het hul inkomste dikwels aangevul deur klein stilte te bedryf.  Boere wat wes van die Appalachiese berge woon, distilleer hul oortollige graan tot whisky, wat makliker en meer winsgewend was om oor die berge te vervoer as die omslagtiger graan. 'N Whisky -belasting sou Westerse boere minder mededingend maak met oostelike graanprodusente.  Boonop was daar altyd 'n tekort aan kontant op die grens, sodat whisky dikwels as ruilmiddel gedien het. Vir armer mense wat in whisky betaal is, was die aksyns in wese 'n inkomstebelasting wat ryker oosters nie betaal het nie. 
Kleinboere het ook betoog dat Hamilton se aksyns effektief onregverdige belastingverlagings aan groot distilleerders gegee het, waarvan die meeste in die ooste was. Daar was twee metodes om die whisky -aksyns te betaal: 'n vaste bedrag of per liter. Groot distilleerders produseer whisky in volume en kan die vaste fooi bekostig. Hoe doeltreffender hulle geword het, hoe minder belasting per liter sou hulle betaal (so laag as 6 sent, volgens Hamilton). Westerse boere wat klein stilte besit het, het hulle gewoonlik nie die hele jaar deur volle kapasiteit bedryf nie, sodat hulle 'n hoër belasting per liter (9 sent) betaal het, wat hulle minder mededingend gemaak het.  Die regressiewe aard van die belasting word verder vererger deur 'n bykomende faktor: whisky word aansienlik minder verkoop aan die kontantarm Wes-grens as in die ryker en meer bevolkte Ooste. Dit het beteken dat, selfs al sou alle distilleerders dieselfde belasting per liter moes betaal, die kleinskaalse grensdistilleerders steeds 'n aansienlik groter deel van hul produk se waarde moes betaal as groter Oosterse distilleerders. Kleinskaalse distilleerders het geglo dat Hamilton die belasting doelbewus ontwerp het om dit te verwoes en groot ondernemings te bevorder, volgens sommige historici.  Historikus Thomas Slaughter het egter aangevoer dat 'n 'sameswering van hierdie aard moeilik is om te dokumenteer'.  Of dit nou ontwerp was of nie, groot distilleerders erken die voordeel wat die aksyns hulle bied en hulle ondersteun dit. 
Ander aspekte van die aksynswet het ook kommer veroorsaak. Die wet vereis dat alle stills geregistreer word, en diegene wat aangehaal word omdat hulle die belasting nie betaal het nie, moes in die verre federale, eerder as by die plaaslike howe verskyn. Die enigste federale hofgebou was in Philadelphia, ongeveer 300 kilometer van die klein grens nedersetting Pittsburgh af. Van die begin af het die federale regering min sukses behaal met die invordering van die whiskybelasting langs die grens. Baie klein westerse distilleerders het eenvoudig geweier om die belasting te betaal. Federale inkomstebeamptes en plaaslike inwoners wat hulle bygestaan ​​het, het die las van die woede van die betogers beleef. Belasting rebelle het verskeie whisky -tollenaars geteister en diegene wat hulle kantoorruimte of behuising aangebied het, gedreig of geslaan. As gevolg hiervan het baie westelike provinsies nooit 'n inwonende federale belastingbeampte gehad nie. 
Benewens die whiskybelasting, het westerlinge 'n aantal ander griewe met die nasionale regering gehad, waaronder die persepsie dat die regering die inwoners in die westelike grens nie voldoende beskerm nie.  Die Noordwes -Indiese Oorlog het sleg gegaan met die Verenigde State, met groot verliese in 1791. Voorts is westerlinge deur Spanje (wat toe Louisiana besit het) verbied om die Mississippirivier te gebruik vir kommersiële navigasie. Totdat hierdie kwessies aangespreek is, het westerlinge gevoel dat die regering hul veiligheid en ekonomiese welsyn ignoreer. Die toevoeging van die whisky -aksyns tot hierdie bestaande griewe het net spanning op die grens verhoog. 
Baie inwoners van die westelike grens het versoek dat die whisky -aksyns nie verbygaan nie. Toe dit misluk, het sommige westelike Pennsylvaniërs buite -regsbyeenkomste gereël om die herroeping van die wet voor te staan.  Teenstand teen die belasting was veral algemeen in vier suidwestelike provinsies: Allegheny, Fayette, Washington en Westmoreland.  'n Voorvergadering wat op 27 Julie 1791 by Redstone Old Fort in Fayette County gehou is, het gevra dat afgevaardigdes gekies word vir 'n meer formele vergadering wat vroeg in September 1791 in Pittsburgh belê het. Die Pittsburgh -byeenkoms is oorheers deur gematigdes, soos bv. Hugh Henry Brackenridge, wat gehoop het om die uitbreek van geweld te voorkom.  Die konvensie het 'n versoekskrif vir die regstelling van griewe gestuur aan die Pennsylvania -vergadering en die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers, albei in Philadelphia.  As gevolg van hierdie en ander versoekskrifte is die aksynswet in Mei 1792 gewysig. Veranderinge sluit in 'n verlaging van 1 sent in die belasting wat deur William Findley, 'n kongreslid van die weste van Pennsylvania, bepleit word, maar die nuwe aksynswet was nog steeds onbevredigend vir baie westerlinge. 
Beroepe op gewelddadige weerstand was onsuksesvol. Op 11 September 1791 is 'n onlangs aangestelde tollenaar genaamd Robert Johnson geteer en geveder deur 'n vermomde bende in Washington County.  'n Man wat deur amptenare gestuur is om die lasbriewe aan Johnson se aanvallers te bedien, is geslaan, geteer en geveder.  As gevolg van hierdie en ander gewelddadige aanvalle, is die belasting in 1791 en vroeg in 1792 ongeldig geraak.  Die aanvallers het hul optrede op die protes van die Amerikaanse Revolusie gemodelleer. Ondersteuners van die aksyns het aangevoer dat daar 'n verskil is tussen belasting sonder verteenwoordiging in koloniale Amerika, en 'n belasting wat deur die verkose verteenwoordigers van die Amerikaanse volk opgelê word. 
Ouer weergawes van die Whiskey Rebellion het dit as beperk tot die westelike Pennsylvania uitgebeeld, maar daar was teenkanting van die whiskybelasting in die westelike graafskappe van elke ander staat in Appalachia (Maryland, Virginia, North Carolina, South Carolina en Georgia).  Die whisky -belasting het onbeperk in die grensstaat Kentucky gegaan, waar niemand oortuig kon word om die wet af te dwing of ontduikers te vervolg nie.   In 1792 bepleit Hamilton militêre optrede om gewelddadige verset in die weste van Noord -Carolina te onderdruk, maar Edmund Randolph, prokureur -generaal, het aangevoer dat daar onvoldoende bewyse is om so 'n reaksie wettiglik te regverdig. 
In Augustus 1792 is 'n tweede byeenkoms in Pittsburgh gehou om die weerstand teen die whisky -belasting te bespreek. Hierdie vergadering was meer radikaal as wat die eerste byeenkomsmoderate soos Brackenridge en Findley nie bygewoon het nie. Die toekomstige sekretaris van die tesourie, Albert Gallatin, was 'n gematigde wat dit bygewoon het, tot sy later spyt.  'n Militante groep, bekend as die Mingo Creek Association, het die byeenkoms oorheers en radikale eise gestel. Soos sommige van hulle in die Amerikaanse rewolusie gedoen het, het hulle vryheidspale opgerig, korrespondensiekomitees gevorm en die plaaslike milisie beheer geneem. Hulle het 'n buite -regshof geskep en het regsgedinge vir skuldinvordering en negatief ontmoedig. 
Hamilton beskou die tweede Pittsburgh -konvensie as 'n ernstige bedreiging vir die werking van die wette van die federale regering. In September 1792 stuur hy die belastingbeampte van Pennsylvania, George Clymer, na die weste van Pennsylvania om ondersoek in te stel. Clymer het die spanning net verhoog met 'n lomp poging om vermom te reis en plaaslike amptenare te intimideer. Sy ietwat oordrewe verslag het 'n groot invloed op die besluite geneem deur die Washington -administrasie.  Washington en Hamilton beskou weerstand teen federale wette in Pennsylvania as besonder verleentheid, aangesien die nasionale hoofstad toe in dieselfde staat geleë was. Op eie inisiatief het Hamilton 'n presidensiële proklamasie opgestel waarin die weerstand teen die aksynswette ontken word en dit aan die prokureur -generaal Randolph voorgelê het, wat 'n deel van die taal verminder het. Washington onderteken die proklamasie op 15 September 1792, en dit word as 'n breëblad gepubliseer en in baie koerante gedruk. 
Die federale belastinginspekteur vir die Wes -Pennsylvania -generaal John Neville was vasbeslote om die aksynswet toe te pas.  Hy was 'n prominente politikus en welgestelde planter-en ook 'n grootskaalse distilleerder. Hy het aanvanklik die whisky -belasting gekant, maar later van plan verander, 'n ommekeer wat sommige westelike Pennsylvaniërs kwaad gemaak het.  In Augustus 1792 het Neville 'n kamer in Pittsburgh vir sy belastingkantoor gehuur, maar die verhuurder het hom van die hand gewys nadat hy deur die Mingo Creek Association met geweld gedreig is.  Vanaf hierdie punt was tollenaars nie die enigste mense wat in Pennsilvanië geteiken is nie; diegene wat met federale belastingamptenare saamgewerk het, het ook teistering ondervind. Anonieme notas en koerantartikels onderteken deur "Tom the Tinker" bedreig diegene wat aan die whisky -belasting voldoen.  Diegene wat nie die waarskuwings gehoorsaam het nie, kan hul skure verbrand of hul stilke vernietig. 
Weerstand teen die aksyns het tot 1793 in die grensgebiede van Appalachia voortgeduur. Die opposisie was veral skerp in die weste van Pennsylvania.  ​​In Junie is Neville verbrand deur 'n skare van ongeveer 100 mense in Washington County.  Die nag van 22 November 1793 het mans by die huis van die tollenaar Benjamin Wells in Fayette County ingebreek. Wells was, net soos Neville, een van die ryker mans in die streek.  Met 'n geweer het die indringers hom gedwing om sy kommissie af te staan.  ​​President Washington het 'n beloning aangebied vir die arrestasie van die aanvallers, sonder sukses. 
Benewens die onrus in die provinsie Fayette, het 30 mans op 9 Augustus 1794 die huis van William McCleery, die plaaslike tollenaar in Morgantown, Virginia, omring as weerwraak vir die nuwe whiskybelasting. McCleery voel genoeg bedreig deur die woedende skare om homself as 'n slaaf te vermom, uit sy huis te vlug en oor die rivier te swem na veiligheid. Die daaropvolgende drie dae lange beleg van Morgantown deur buitestaanders en stedelinge het die staatsowerhede gevrees dat die gebeure ander grenslande sou beïnvloed om by die anti-belastingbeweging aan te sluit. 
Die weerstand bereik 'n hoogtepunt in 1794. In Mei daardie jaar het die federale distriksprokureur William Rawle dagvaardings uitgereik vir meer as 60 distilleerders in Pennsylvania wat nie die aksynsbelasting betaal het nie.  Onder die wet wat destyds van krag was, sou distilleerders wat hierdie skrywe ontvang het, verplig wees om na Philadelphia te reis om in die federale hof te verskyn. Vir boere aan die westelike grens was so 'n reis duur, tydrowend en het hulle nie te veel geld gehad nie.  Op aandrang van William Findley het die kongres hierdie wet op 5 Junie 1794 gewysig, sodat aksynsverhore by plaaslike staatshowe gehou kon word.  Maar teen daardie tyd was die Amerikaanse marskalk David Lenox reeds gestuur om die skrywers te dien wat misdadigers distillers na Philadelphia ontbied het. Prokureur -generaal William Bradford het later volgehou dat die skrywe die nakoming van die wet moes dwing en dat die regering nie eintlik van plan was om verhore in Philadelphia te hou nie. 
Die tydsberekening van hierdie gebeure was later omstrede. Findley was 'n bitter politieke vyand van Hamilton, en hy het in sy boek oor die opstand volgehou dat die tesourie -sekretaris die opstand doelbewus uitgelok het deur die dagvaardings uit te reik net voordat die wet minder swaar gemaak is.  In 1963 beskou die historikus Jacob Cooke, 'n redakteur van Hamilton se koerante, hierdie aanklag as 'belaglik' en noem dit 'n 'samesweringstesis' wat Hamilton se beheer oor die federale regering oorskat.  In 1986 het historikus Thomas Slaughter aangevoer dat die uitbreek van die opstand op hierdie oomblik te wyte was aan ''n reeks ironiese toevallighede', hoewel 'die vraag oor motiewe altyd moet bly'.  In 2006 het William Hogeland aangevoer dat Hamilton, Bradford en Rawle doelbewus 'n aksie gevolg het wat 'die soort geweld sou veroorsaak wat federale militêre onderdrukking sou regverdig'.  Volgens Hogeland het Hamilton sedert die Newburgh -krisis in 1783 in die rigting van hierdie oomblik gewerk, waar hy van plan was om militêre geweld te gebruik om die volksweerstand teen direkte belasting te verpletter ten einde nasionale eenheid te bevorder en die krediteurklas ten koste te verryk van gewone belastingbetalers.  Historikus S. E. Morison was van mening dat Hamilton in die algemeen die aksynswet meer wou afdwing as 'n maatstaf van sosiale dissipline as as bron van inkomste. 
Slag van Bower Hill
Federale marskalk Lenox lewer die meeste skrywes sonder voorval op. Op 15 Julie is generaal Neville by hom aangesluit, wat aangebied het om as sy gids in Allegheny County op te tree.  Daardie aand is waarskuwingskote op die mans op die plaas Miller, ongeveer 16 km suid van Pittsburgh, gevuur. Neville keer terug huis toe terwyl Lenox na Pittsburgh terugtrek. 
Op 16 Julie het ten minste 30 miljoene van Mingo Creek omring deur Neville se versterkte huis Bower Hill.  Hulle eis die oorgawe van die federale marshal, wat volgens hulle binne was. Neville het gereageer deur 'n skoot te skiet wat Oliver Miller, een van die "rebelle", dodelik gewond het.  Die rebelle het losgebrand, maar kon nie Neville, wat sy slawe se hulp gehad het om die huis te verdedig, ontwyk nie.  Die rebelle trek terug na die nabygeleë Couch's Fort om versterkings te versamel. 
Die volgende dag keer die rebelle terug na Bower Hill. Hulle mag het tot byna 600 man geswel, nou onder bevel van majoor James McFarlane, 'n veteraan van die Revolusionêre Oorlog.  Neville het ook versterkings ontvang: 10 Amerikaanse soldate uit Pittsburgh onder bevel van majoor Abraham Kirkpatrick, Neville se swaer.  Voordat die rebellemag opgedaag het, het Kirkpatrick Neville die huis laat verlaat en wegkruip in 'n nabygeleë kloof. David Lenox en generaal Neville se seun Presley Neville keer ook terug na die gebied, hoewel hulle nie in die huis kon kom nie en is deur die rebelle gevange geneem. 
Na 'n paar vrugtelose onderhandelinge is die vroue en kinders toegelaat om die huis te verlaat, en toe het albei kante begin skiet. Na ongeveer 'n uur bel McFarlane 'n skietstilstand volgens sommige, 'n wit vlag is in die huis gewaai. Toe McFarlane in die oop veld stap, klap 'n skoot uit die huis en hy sterf gewond. Die woedende rebelle het toe die huis, insluitend die slawekwartiere, aan die brand gesteek en Kirkpatrick het oorgegee.  Die aantal ongevalle by Bower Hill is onduidelik McFarlane en een of twee ander militante is dood, een Amerikaanse soldaat is moontlik dood aan wonde wat tydens die geveg opgedoen is.  Die rebelle het die Amerikaanse soldate weggestuur. Kirkpatrick, Lenox en Presley Neville is as gevangenes aangehou, maar hulle het later ontsnap. 
Maart op Pittsburgh
McFarlane het op 18 Julie 'n held se begrafnis gekry. Sy "moord", soos die rebelle dit gesien het, het die platteland verder radikaliseer.  Gematigdes soos Brackenridge was hard onder druk om die bevolking in bedwang te hou. Radikale leiers het na vore gekom, soos David Bradford, wat gewelddadige verset aandring. Op 26 Julie het 'n groep onder leiding van Bradford die Amerikaanse pos beroof toe hulle uit Pittsburgh vertrek het, in die hoop om te ontdek wie in die stad hulle teëgestaan ​​het en verskeie briewe gevind wat die rebelle veroordeel het. Bradford en sy orkes het 'n militêre vergadering versoek om bymekaar te kom op Braddock's Field, ongeveer 13 myl oos van Pittsburgh. 
Op 1 Augustus het ongeveer 7 000 mense by Braddock's Field byeengekom.  Die skare het hoofsaaklik bestaan ​​uit arm mense wat geen grond besit het nie, en die meeste het nie whisky -stilte gehad nie. Die woede oor die whisky -aksyns het woede oor ander ekonomiese griewe losgemaak. Teen hierdie tyd was die slagoffers van geweld dikwels welgestelde eienaars wat geen verband met die whisky -belasting gehad het nie.  Sommige van die mees radikale betogers wou optrek na Pittsburgh, wat hulle "Sodom" noem, die huise van die rykes plunder en die stad dan tot op die grond verbrand.  Ander wou Fort Fayette aanval. Daar was lof vir die Franse Revolusie en 'n oproep om die guillotine na Amerika te bring. Daar word gesê dat David Bradford homself vergelyk met Robespierre, 'n leier van die Franse bewind van skrik. 
Op Braddock's Field was daar sprake van onafhanklikheid van die Verenigde State en om saam met Spanje of Groot -Brittanje te gaan. Radikale het 'n spesiaal ontwerpte vlag gevlieg wat hul onafhanklikheid verklaar het. Die vlag het ses strepe gehad, een vir elke land wat tydens die byeenkoms verteenwoordig is: die Pennsylvania -graafskappe Allegheny, Bedford, Fayette, Washington en Westmoreland en Virginia County in Virginia. 
Burgers van Pittsburgh het gehelp om die bedreiging te ontlont deur drie mans te verban wie se onderskepte briewe die rebelle aanstoot gegee het en deur 'n afvaardiging na Braddock's Field te stuur wat steun vir die byeenkoms uitgespreek het.  Brackenridge het die oorhand gekry om die protes tot 'n uitdagende optog deur die stad te beperk. In Pittsburgh is die skure van majoor Kirkpatrick verbrand, maar niks anders nie. 
Ontmoeting by Whiskey Point
'N Konvensie is gehou op 14 Augustus van 226 whisky-rebelle uit die ses graafskappe, gehou by Parkison's Ferry (nou bekend as Whiskey Point) in die huidige Monongahela. Die konvensie oorweeg besluite wat opgestel is deur Brackenridge, Gallatin, David Bradford en 'n eksentrieke prediker met die naam Herman Husband, 'n afgevaardigde van Bedford County. Man was 'n bekende plaaslike figuur en 'n radikale kampioen van demokrasie wat 25 jaar tevore aan die Regulator-beweging in Noord-Carolina deelgeneem het.  Die Parkison's Ferry -byeenkoms het ook 'n komitee aangestel om met die vredeskommissarisse te vergader wat deur president Washington na die weste gestuur is.  Daar het Gallatin 'n welsprekende toespraak gelewer ten gunste van vrede en teen voorstelle van Bradford tot verdere opstand. 
President Washington word gekonfronteer met 'n gewapende opstand in die weste van Pennsylvania, en hy het versigtig te werk gegaan terwyl hy vasbeslote was om die regeringsgesag te handhaaf. Hy wou nie die openbare mening vervreem nie, en daarom het hy sy kabinet gevra vir skriftelike menings oor hoe om die krisis te hanteer. Die kabinet het die gebruik van geweld aanbeveel, behalwe vir die minister van buitelandse sake, Edmund Randolph, wat versoening aangespoor het.  Washington het beide gedoen: hy het kommissarisse gestuur om met die rebelle te vergader terwyl hy 'n milisie -leër opgerig het. Washington het privaat getwyfel dat die kommissarisse enigiets kon vermag en het geglo dat 'n militêre ekspedisie nodig sou wees om verdere geweld te onderdruk.  Om hierdie rede het historici soms beweer dat die vredeskommissie slegs ter wille van die voorkoms gestuur is en dat daar nooit twyfel bestaan ​​oor die gebruik van geweld nie.  Geskiedkundiges Stanley Elkins en Eric McKitrick het aangevoer dat die militêre ekspedisie "self deel uitmaak van die versoeningsproses", aangesien 'n bewys van oorweldigende geweld verdere geweld minder waarskynlik sou maak. 
Intussen het Hamilton begin om essays onder die naam "Tully" in Philadelphia -koerante te publiseer, waarin geweld in die weste van Pennsylvania aan die kaak gestel is en militêre optrede gepleit het. In die hele land is daar demokraties-republikeinse samelewings gevorm, en Washington en Hamilton het geglo dat dit die bron van burgerlike onrus was. 'Historici is nog nie eens oor die presiese rol van die samelewings' in die Whiskey Rebellion nie, het historikus Mark Spencer in 2003 geskryf, 'maar daar was 'n mate van oorvleueling tussen die lidmaatskap van die samelewing en die Whiskey Rebels'. 
Voordat troepe opgewek kon word, het die Militia Act van 1792 'n regter van die Hooggeregshof van die Verenigde State vereis om te bevestig dat wetstoepassing buite beheer van die plaaslike owerhede is. Op 4 Augustus 1794 het regter James Wilson sy mening gelewer dat die weste van Pennsylvania in 'n opstandtoestand verkeer.  Op 7 Augustus het Washington 'n presidensiële proklamasie uitgereik waarin hy, met 'die diepste spyt', aankondig dat die burgermag uitgeroep sou word om die opstand te onderdruk. Hy het opstandelinge in die weste van Pennsylvania beveel om teen 1 September te versprei. 
Vroeg in Augustus 1794 het Washington drie kommissarisse na die weste gestuur, almal Pennsylvaniërs: Prokureur -generaal William Bradford, regter Jasper Yeates van die hooggeregshof in Pennsylvania en senator James Ross. Vanaf 21 Augustus het die kommissarisse vergader met 'n komitee van westerlinge wat Brackenridge en Gallatin insluit. Die regeringskommissarisse het aan die komitee gesê dat hy eenparig moet saamstem om geweld te verloën en aan Amerikaanse wette te onderwerp, en dat 'n volksreferendum gehou moet word om te bepaal of die plaaslike bevolking die besluit steun. Diegene wat tot hierdie voorwaardes ingestem het, sal amnestie kry van verdere vervolging. 
Die komitee was verdeel tussen radikale en gematigdes, en het 'n resolusie geneem waarin hy ingestem het om hom aan die voorwaardes van die regering te onderwerp. Die gewilde referendum is op 11 September gehou en het ook gemengde resultate gelewer. Sommige townships het die onderdanigheid van die Amerikaanse wet oorweldigend ondersteun, maar die opposisie teen die regering bly sterk in gebiede waar arm en grondlose mense oorheers het.  Op 24 September 1794 het Washington 'n aanbeveling van die kommissarisse ontvang dat hulle (volgens die oordeel) noodsaaklik was dat die burgerlike owerheid bygestaan ​​word deur 'n militêre mag om 'n behoorlike uitvoering van die wette te verseker. " Op 25 September het Washington 'n proklamasie uitgereik waarin die New Jersey-, Pennsylvania-, Maryland- en Virginia -milities in diens geneem is en gewaarsku dat elkeen wat die opstandelinge gehelp het, dit op eie risiko doen.   Die neiging was egter na onderdanigheid, en westerlinge het verteenwoordigers William Findley en David Redick gestuur om met Washington te vergader en die vordering van die komende weermag te stop. Washington en Hamilton het geweier en aangevoer dat geweld waarskynlik weer sou ontstaan ​​as die weermag terugdraai. 
Onder die gesag van die federale wet wat onlangs aangeneem is, is die staatsmilisies opgeroep deur die goewerneurs van New Jersey, Maryland, Virginia en Pennsylvania. Die federale militêre mag van 12 950 man was 'n groot leër volgens Amerikaanse standaarde van die tyd, vergelykbaar met Washington se leërs tydens die rewolusie.  Betreklik min mans het hulself as vrywilligers vir die diens van die burgermag aangebied, en daarom is 'n konsep gebruik om die geledere in te vul. Konsepontduiking was wydverspreid, en pogings tot diensplig het gelei tot protesoptogte en onluste, selfs in die oostelike gebiede. Drie provinsies in die ooste van Virginia was die tonele van gewapende trekweerstand. In Maryland het goewerneur Thomas Sim Lee 800 mans gestuur om 'n oproer teen die konsep in Hagerstown te vernietig. Ongeveer 150 mense is gearresteer. 
Vryheidspale is op verskillende plekke opgerig terwyl die burgermag gewerf is, wat die federale amptenare kommerwekkend maak. 'N Vryheidspaal is op 11 September 1794 in Carlisle, Pennsilvanië, opgehef.  Die gefederaliseerde milisie het later die maand in die stad aangekom en vermeende paaltjiewagters afgerond. Twee burgerlikes is in hierdie operasies dood. Op 29 September is 'n ongewapende seun geskiet deur 'n beampte wie se pistool per ongeluk afgevuur het. Twee dae later is 'n 'rondreisende persoon' deur 'n soldaat in 'n bajonet doodgemaak terwyl hy 'n arrestasie verset het (die man het probeer om die geweer van die soldaat wat hy gekonfronteer het, af te werp, moontlik was hy lid van 'n Ierse werk van 500 man) nabygeleë bemanning wat 'n kanaal in die Sculkill grawe '[sic] ten minste een van die lede van die werksbende het die moord so sterk protesteer dat hy 'onder toesig' geplaas is).  President Washington het beveel dat die twee soldate gearresteer word en hulle aan burgerlike owerhede laat oorhandig word. 'N Staatsregter het vasgestel dat die sterftes toevallig was en dat die soldate vrygelaat is. 
Washington het op 30 September Philadelphia (wat destyds die hoofstad van die Verenigde State was) verlaat om die vordering van die militêre ekspedisie te hersien.  Volgens historikus Joseph Ellis was dit "die eerste en enigste keer dat 'n sittende Amerikaanse president troepe in die veld gelei het". 
Onderweg het hy na Reading, Pennsylvania, gereis om die res van die milisie wat hy beveel het, te ontmoet by Carlisle.  Op die tweede Oktober verlaat Washington Reading, Pennsylvania, weswaarts na Womelsdorf om "die (Schuylkill en Susquehanna Navigation Company) kanaal te sien."  Revolusionêre oorlog en beleg van die veteraan in Yorktown, kolonel Jonathan Forman (1755–1809) het die Derde Infanterieregiment van New Jersey -troepe teen die Whiskey Rebellion gelei en geskryf oor sy ontmoeting met Washington: 
3d 3d Maart vroegoggend vir Harrisburgh [sic], waar ons ongeveer 12 uur aangekom het. Ongeveer 1 uur terug. inligting van die president se benadering waarop ek die regiment laat paradeer het, betyds vir sy ontvangs, en my tot groot tevredenheid aansienlik versterk het. Nadat hy daarna na sy woonplekke genooi is, het hy ondersoek ingestel na die omstandighede van die man ['n voorval tussen 'n 'rondreisende persoon' en ''n ou soldaat' wat vroeër in die joernaal genoem is (p. 3)] en amp was tevrede met die inligting. 
Washington het op 9 Oktober met die westerse verteenwoordigers in Bedford, Pennsylvania, vergader voordat hy na Fort Cumberland in Maryland gegaan het om die suidelike vleuel van die weermag te hersien.  Hy was oortuig dat die gefederaliseerde milisie min weerstand sou ontmoet, en hy het die leër onder bevel van die Virginia -goewerneur Henry "Lighthorse Harry" Lee, 'n held van die Revolusionêre Oorlog, geplaas. Washington keer terug na Philadelphia Hamilton bly by die weermag as burgerlike adviseur. 
Daniel Morgan, die oorwinnaar van die Slag van Cowpens tydens die Amerikaanse Revolusie, is opgeroep om 'n mag te lei om die protes te onderdruk. Dit was in hierdie tyd (1794) dat Morgan tot generaal -majoor bevorder is. Onder diens van generaal "Light-Horse Harry" Lee het Morgan die een vleuel van die milisie-leër na Wes-Pennsylvania gelei.  Die massiewe magsvertoning het 'n einde aan die betogings gemaak sonder dat 'n skoot afgevuur is. Nadat die opstand onderdruk is, het Morgan bevel oor die oorblyfsel van die leër wat tot 1795 in Pennsylvania oorgebly het, ongeveer 1 200 militante, waarvan een Meriwether Lewis. 
Die opstand het in duie gestort toe die federale weermag in Oktober 1794 weswaarts na die westelike Pennsylvania marsjeer. Sommige van die mees prominente leiers van die opstand, soos David Bradford, vlug weswaarts na veiligheid. Dit het ses maande geneem voordat diegene wat aangekla is, verhoor is. Die meeste is vrygespreek weens verkeerde identiteit, onbetroubare getuienis en gebrek aan getuies. Twee is gevonnis om op te hang, sien hieronder.
Onmiddellik voor die arrestasies ". Soveel as 2 000 van [die rebelle]. Het in die berge gevlug, buite bereik van die milisie. Dit was 'n groot teleurstelling vir Hamilton, wat gehoop het om rebelleiers soos David Bradford te verhoor in Philadelphia. en moontlik sien dat hulle opgehang is weens verraad. In plaas daarvan, toe die burgermag uiteindelik terugdraai, is uit al die verdagtes wat hulle in beslag geneem het, slegs twintig gekies om as voorbeelde te dien. Hulle was in die ergste geval spelers in die opstand, maar hulle was beter as niks. " 
Die gevange deelnemers en die federale milisie het op Kersdag in Philadelphia aangekom. Sommige artillerie is afgevuur en kerkklokke word gehoor as '' 'n groot menigte in Broad Street om die troepe op te vrolik en die rebelle te bespot. [Presley] Neville sê dat hy 'nie kan help om hulle jammer te kry nie. Die gevange rebelle paradeer Broad Street in 'verneder, bedrieglik, [en] halfhonger.' "
Ander berigte beskryf die aanklag van 24 mans weens hoogverraad.  Die meeste beskuldigdes het gevangenskap ontwyk, en slegs tien mans het tereggestaan ​​weens verraad in die federale hof.  Hiervan is slegs Philip Wigle  en John Mitchell skuldig bevind. Wigle het 'n tollenaar geslaan en sy huis verbrand. Mitchell was 'n makker wat deur David Bradford oortuig is om die Amerikaanse pos te beroof. Dié, die enigste twee wat skuldig bevind is aan verraad en ter dood veroordeel is deur hangers, is later deur president Washington begenadig.    Staatshowe in Pennsylvania was meer suksesvol in die vervolging van wetsoortreders en het talle veroordelings vir aanranding en oproer verseker. 
In sy sewende State of the Union -toespraak verduidelik Washington sy besluit om Mitchell en Wigle te verskoon. Hamilton en John Jay het die adres opgestel, net soos ander, voordat Washington die laaste wysiging gemaak het:-
'Die misleides het hul foute laat vaar,' het hy gesê. 'Want ek sal dit altyd as 'n heilige plig beskou om die konstitusionele bevoegdhede waarmee ek my toevertrou, met vaste en energie uit te oefen, maar dit lyk my nie minder in ooreenstemming met die openbare belang as met my persoonlike gevoelens om in die operasies te meng nie. van die regering elke mate van matigheid en teerheid wat die nasionale geregtigheid, waardigheid en veiligheid toelaat " 
Terwyl gewelddadige opposisie teen die whiskybelasting geëindig het, het politieke opposisie teen die belasting voortgegaan. Teenstanders van interne belasting het saamgedrom rondom die kandidatuur van Thomas Jefferson en hom gehelp om president John Adams te verslaan tydens die verkiesing van 1800. Teen 1802 herroep die Kongres die gedistilleerde spiritualieë aksynsbelasting en alle ander interne federale belasting. Tot die oorlog van 1812 sou die federale regering slegs staatmaak op invoertariewe vir inkomste, wat vinnig toegeneem het met die toenemende buitelandse handel van die land. 
Die onderdrukking van die Whiskey Rebellion deur die Washington -administrasie het wydverspreide goedkeuring gekry.  Die episode toon aan dat die nuwe nasionale regering die bereidheid en die vermoë het om gewelddadige weerstand teen sy wette te onderdruk. Die Washington -administrasie het dit dus as 'n sukses beskou, 'n standpunt wat oor die algemeen deur historici onderskryf is.  Die administrasie van Washington en sy ondersteuners het egter gewoonlik nie genoem dat die whisky -aksyns moeilik is om in te vorder nie, en dat baie westerlinge steeds weier om die belasting te betaal.  Die gebeure het bygedra tot die stigting van politieke partye in die Verenigde State, 'n proses wat reeds aan die gang was.  Die whisky -belasting is herroep nadat Thomas Jefferson se Republikeinse Party in 1801 aan bewind gekom het, wat die Federalist Party van Hamilton en Washington gekant was. 
Die Rebellie het die vraag laat ontstaan ​​watter protesoptredes onder die nuwe Grondwet toegelaat is. Regshistorikus Christian G. Fritz het aangevoer dat daar nog nie konsensus was oor soewereiniteit in die Verenigde State nie, selfs nadat die Grondwet bekragtig is. Federaliste het geglo dat die regering soewerein was omdat dit deur die mense vasgestel is dat radikale protesaksies tydens die Amerikaanse rewolusie toelaatbaar was, maar nie meer wettig was nie. Maar die Whiskey Rebels en hul verdedigers het geglo dat die Revolusie die volk as 'n "kollektiewe soewerein" gevestig het, en dat die mense die gesamentlike reg het om die regering deur middel van buite-konstitusionele middele te verander of uit te daag. 
Historikus Steven Boyd het aangevoer dat die onderdrukking van die Whiskey-rebellie daartoe gelei het dat anti-federalistiese westerlinge uiteindelik die Grondwet aanvaar en verandering soek deur vir Republikeine te stem eerder as om die regering te weerstaan. Federaliste, van hul kant, het die rol van die publiek in bestuur aanvaar en het nie meer die vryheid van vergadering en die reg op versoekskrife betwis nie. 
Kort na die Whiskey Rebellion het aktrise-dramaturg Susanna Rowson 'n verhoogmusiek geskryf oor die opstand getiteld Die Vrywilligers, met musiek deur die komponis Alexander Reinagle. Die toneelstuk is nou verlore, maar die liedjies oorleef en dui daarop dat Rowson se interpretasie pro-federalisties was. Die musiekblyspel vier as Amerikaanse helde die militante wat die opstand, die 'vrywilligers' van die titel, neergelê het.  President Washington en Martha Washington woon 'n opvoering van die toneelstuk in Philadelphia in Januarie 1795 by. 
W. C. Fields het in 1946, kort voor sy dood, 'n komediesnit in Les Paul se ateljee opgeneem, getiteld "The Temperance Lecture" vir die album W. C. Fields. Sy enigste opname plus 8 liedjies deur Mae West. Die bietjie bespreek Washington en sy rol om die Whiskey -rebellie neer te sit, en Fields wonder hardop of 'George ook 'n bietjie vuilgoed neergesit het'. 
L. Neil Smith het die alternatiewe geskiedenisroman geskryf Die Waarskynlikheidsbreuk in 1980 as deel van sy Noord -Amerikaanse konfederasie -reeks. Daarin sluit Albert Gallatin aan by die opstand in 1794 om die boere te bevoordeel, eerder as die Amerikaanse regering, soos hy in werklikheid gedoen het. Dit het tot gevolg dat die opstand 'n Tweede Amerikaanse Revolusie word. Dit lei uiteindelik daartoe dat George Washington omvergewerp en tereggestel word weens verraad, die afskaffing van die Grondwet en Gallatin tot die tweede president uitgeroep en tot 1812 as president dien.  
David Liss se roman uit 2008 Die Whiskey Rebels dek baie van die omstandighede gedurende 1788–92 wat tot die opstand van 1794 gelei het. Die fiktiewe protagoniste word gekant teen 'n verskeidenheid historiese persone, waaronder Alexander Hamilton, William Duer, Anne Bingham, Hugh Henry Brackenridge, Aaron Burr en Philip Freneau.
In 2011 is die Whiskey Rebellion Festival in Washington, Pennsylvania, begin. Hierdie jaarlikse geleentheid word in Julie gehou en bevat lewendige musiek, kos en historiese herontmoetings, met die "teer en veren" van die tollenaar.  
Die geskiedenis van krane
Van al die militêre foutoproepe is niemand so maklik herkenbaar of meer geneig om emosie te gee as die oproepe nie. Die melodie is welsprekend en spookagtig, en die geskiedenis van die oorsprong daarvan is interessant en effens vertroebel. In die Britse leër is 'n soortgelyke oproep bekend as Last Post sedert 1885 oor soldate se grafte geroep, maar die gebruik van krane is uniek vir die Amerikaanse weermag, aangesien die oproep by begrafnisse, kranslegging en gedenkdienste gelui word.
Tot en met die Burgeroorlog was die infanterie-oproep vir Lights Out die in Silas Casey (1801-1882) se Tactics, wat van die Franse geleen is. Die musiek vir Taps is in Julie 1862 deur die unie -generaal Daniel Butterfield vir sy brigade (Derde Brigade, Eerste Afdeling, Vyfde Leërkorps, Army of the Potomac) verander.
Daniel Adams Butterfield (31 Oktober 1831-17 Julie 1901) is gebore in Utica, New York, en studeer aan Union College in Schenectady. Hy was die oostelike superintendent van die American Express Company in New York toe die burgeroorlog uitbreek. Ten spyte van sy gebrek aan militêre ervaring, het hy vinnig in rang gestyg. Hy was 'n kolonel in die 12de regiment van die New York State Militia en is bevorder tot brigadier -generaal en kry bevel oor 'n brigade van die V Corps van die Army of the Potomac. Die 12de was in die Shenandoah -vallei tydens die Bull Run -veldtog. Tydens die Peninsular -veldtog het Butterfield prominent gedien toe hy tydens die Slag van Gaines Mill, ondanks 'n besering, die kleure van die 3de Pennsilvanië aangegryp en die regiment op 'n kritieke tydstip in die geveg byeengeroep het. Jare later word hy met die erepenning bekroon vir die daad van heldhaftigheid.
Soos die verhaal vertel, was generaal Butterfield nie tevrede met die oproep om Lights Out nie, en voel dat die oproep te formeel was om die einde van die dag aan te dui. Met die hulp van die brigade -afrigter, Oliver Wilcox Norton, het Butterfield Taps geskryf om sy manne te vereer terwyl hy in die kamp was in Harrison's Landing, Virginia, na die stryd van die sewe dae. Hierdie gevegte het plaasgevind tydens die skiereilandveldtog van 1862. Die oproep, wat daardie nag in Julie 1862 geklink het, het gou na ander eenhede van die Unie -leër versprei en is selfs deur die Konfederate gebruik. Na die oorlog is krane 'n amptelike oproep gemaak.
Die hoogs romantiese weergawe van hoe Butterfield die oproep opgestel het, verskyn in 1898 na 'n tydskrifartikel wat daardie somer geskryf is.Die uitgawe van Century Magazine in Augustus 1898 bevat 'n artikel genaamd The Trumpet in Camp and Battle, deur Gustav Kobbe, 'n musiekhistorikus en kritikus. Hy het geskryf oor die oorsprong van foutoproepe in die burgeroorlog en met verwysing na Taps, geskryf:
Toe ek oor ons basuinoproepe praat, het ek doelbewus een weggelaat waarmee dit die gepasste was om hierdie artikel te sluit, want dit is die oproep wat die soldaat se dag sluit. . . . Ligte uit. Ek kon hierdie oproep nie na enige ander diens terugvoer nie. As dit waarskynlik lyk, is dit afkomstig van majoor Seymour; hy het ons weermag die mooiste trompetroepe gegee.
Kobbe gebruik as 'n gesag die Army Drill Manual on Infantry Tactics wat in 1867 deur generaal -majoor Emory Upton opgestel is (hersien in 1874). Die foutoproepe in die handleiding is saamgestel deur majoor (later generaal) Truman Seymour van die 5de Amerikaanse artillerie. Krane word in hierdie handleidings Lights Out genoem, aangesien dit die Lights Out sou vervang wat Butterfield nie graag gehad het nie. Die titel van die oproep is eers later verander, hoewel ander handleidings dit Taps begin noem het omdat die meeste soldate dit onder die naam ken. Aangesien Seymour verantwoordelik was vir die musiek in die weermaghandleiding, het Kobbe aanvaar dat hy die oproep geskryf het. Kobbe se onvermoë om die oorsprong van Light's Out (Taps) te vind, het 'n brief van Oliver W. Norton van Chicago veroorsaak, wat beweer dat hy weet hoe die oproep gebeur het en dat hy die eerste was om dit op te voer. Norton het geskryf:
Ek was baie geïnteresseerd in die lees van die artikel van mnr. Gustav Kobbe, oor die trompet- en bugeloproepe, in die Augustus -eeu. Mnr. Kobbe sê dat hy nie die oorsprong kon vind van die oproep wat nou vir Taps gebruik word nie, of om te gaan slaap, soos dit gewoonlik deur die soldate genoem word. Aangesien ek nie die oorsprong van hierdie oproep kan gee nie, dink ek dat die volgende stelling vir meneer Kobbe en u lesers van belang kan wees. Meroll's Division, Fitz-John Porter's Corp, Army of the Potomac. Tot en met Julie 1862 was die Infanterie -oproep vir Taps soos uiteengesit in Casey's Tactics, wat volgens Kobbe van die Franse geleen is. Op 'n dag, kort na die sewe dae se gevegte op die Skiereiland, toe die Army of the Potomac in die kamp by Harrison's Landing lê, stuur generaal Daniel Butterfield, toe bevel van ons Brigade, na my en wys my 'n paar aantekeninge oor 'n staf wat in potlood agter op 'n koevert, het my gevra om dit op my gogga te laat klink. Ek het dit verskeie kere gedoen en die musiek gespeel soos geskryf. Hy het dit ietwat verander, 'n paar notas verleng en ander ingekort, maar die melodie behou soos hy dit eers vir my gegee het. Nadat hy dit tevrede gestel het, het hy my opdrag gegee om die oproep na Taps daarna te laat hoor in plaas van die oproep tot die regulasie. Die musiek was pragtig op die stil somernag, en is ver buite die grense van ons brigade gehoor. Die volgende dag het ek verskeie besoekers van die naburige brigades besoek en gevra vir afskrifte van die musiek wat ek graag verskaf het. Ek dink dat daar geen algemene bevel van die weermaghoofkwartier uitgereik is wat die vervanging van die regulasie -oproep goedgekeur het nie, maar aangesien elke brigade -bevelvoerder sy eie diskresie in sulke klein sake uitgeoefen het, is die oproep geleidelik deur die Army of the Potomac opgeneem. Ek is meegedeel dat dit deur die 11de en 12de korps na die Westerse leërs gebring is toe hulle in die herfs van 1863 na Chattanooga gegaan het en vinnig deur die leërs gegaan het. Ek het destyds nie veronderstel om generaal Butterfield te bevraagteken nie, maar uit die manier waarop die oproep aan my gedoen is, twyfel ek nie daaraan dat hy dit in sy tent by Harrison's Landing opgestel het nie. Ek dink generaal Butterfield woon in Cold Spring, New York. As u van mening is dat die aangeleentheid genoegsame belangstelling is en u wil om hom daaroor te skryf, het ek geen twyfel dat hy my stelling sal bevestig nie. -Oliver W. Norton
Die redakteur het wel aan Butterfield geskryf soos voorgestel deur Norton. In antwoord op die navraag van die redakteur van die eeu, het generaal Butterfield, geskryf uit Gragside, Cold Spring, op 31 Augustus 1898:
Ek herinner my in my dowwe geheue aan die wesenlike waarheid van die verklaring wat Norton van die 83ste pa. Gemaak het oor bugel -oproepe. Sy brief gee die indruk dat ek persoonlik die aantekeninge vir die oproep geskryf het. Die feite is dat ek destyds 'n beroep op die gogga kon maak as 'n noodsaaklike onderdeel van militêre kennis en instruksie vir 'n offisier wat 'n regiment of brigade beveel. Ek het dit as regimentskommandant gekry. Ek het 'n oproep vir my brigade gemaak om oproepe vooraf te gaan, wat aandui dat dit oproepe of bestellings was vir my brigade alleen. Dit was baie nuttig en effektief op die optog en in die geveg. Dit het my in staat gestel om my hele bevel by tye in Maart, wat meer as 'n kilometer op die pad was, te laat ophou, om almal onmiddellik te stop en te gaan lê, en almal staan ​​op en begin op dieselfde oomblik om tegelykertyd in die geveg vorentoe te gaan, in aksie en lading ens. Dit bespaar moegheid. Die mans hou nogal van hul oproep en begin my naam daarop sing. Dit was drie note en 'n vangs. Ek kan nie 'n noot musiek skryf nie, maar het my vrou laat skryf nadat ek dit vir haar gefluit het en dit bygevoeg het. Die manne sing, "Dan, Dan, Dan, Butterfield, Butterfield" na die note toe 'n oproep kom. Later, in die geveg, of in 'n paar moeilike omstandighede of 'n opmars van probleme, het hulle soms gesing: "Damn, Damn, Damn, Butterfield, Butterfield".
Die oproep van Taps was nie so glad, melodieus en musikaal soos dit hoort nie, en ek bel iemand wat musiek kan skryf, en oefen 'n verandering in die oproep van Taps totdat ek dit by my oor pas, en toe , soos Norton skryf, het dit na my smaak gekry sonder om musiek te kon skryf of die tegniese naam van enige noot te ken, maar dit het eenvoudig gehoor, soos Norton beskryf. Ek het hom nie daaraan herinner nie, maar sy verhaal is in wese korrek. Sal u my die guns doen om vir Norton 'n afskrif van hierdie brief met u tikmasjien te stuur? Ek het geen. -Daniel Butterfield
Op die oog af blyk dit die ware geskiedenis van die oorsprong van Taps te wees. Die baie artikels wat oor Taps geskryf is, noem hierdie verhaal inderdaad die begin van Butterfield se verbintenis met die oproep. Butterfield het beslis nooit sy bes gedoen om krediet te eis vir die samestelling daarvan nie, en eers in die Century -artikel het die oorsprong aan die lig gekom.
Daar is egter beduidende verskille in die verhale van Butterfield en Norton. Norton sê dat die musiek wat Butterfield hom die aand gegee het, op 'n koevert neergeskryf is, terwyl Butterfield geskryf het dat hy nie musiek kon lees of skryf nie! Dit blyk ook dat Butterfield se woorde daarop dui dat hy nie 'n melodie in die teenwoordigheid van Norton gekomponeer het nie, maar dat hy eintlik 'n bestaande melodie gereël of hersien het. As bevelvoerder van 'n brigade, het hy geweet van die oproepe wat nodig was om troepebevelings oor te dra. Alle destydse beamptes moes die oproepe ken en sou na verwagting die lui kon speel. Butterfield was nie anders nie-hy kon die gogga speel, maar kon nie musiek lees nie. As kolonel van die 12de N.Y. -regiment, voor die oorlog, het hy sy mans beveel om deeglik vertroud te wees met oproepe en oefeninge.
Wat kan die variasie in verhale verklaar? My navorsing toon dat Butterfield nie Taps saamgestel het nie, maar eintlik 'n vroeëre bugel -oproep hersien het. Dit klink vir baie godslasterlik, maar die feit is dat Taps bestaan ​​het in 'n vroeë weergawe van die oproep Tattoo. As 'n teken vir die einde van die dag, het leërs Tattoo gebruik om troepe aan te dui om hulle voor te berei vir slaaptyd. Die oproep is gebruik om die soldate in kennis te stel om die aand te drink en na hul garnisoene terug te keer. Dit is 'n uur voor die laaste oproep van die dag geblaas om alle brande en ligte te blus. Hierdie vroeë weergawe word gevind in drie handleidings, die Winfield Scott (1786 -1866) handleiding van 1835, die Samuel Cooper (1798-1876) handleiding van 1836 en die William Gilham (1819? -1872) handleiding van 1861. Hierdie oproep word genoem die Scott Tattoo was in gebruik tussen 1835-1860. 'N Tweede weergawe van Tattoo is net voor die burgeroorlog in gebruik geneem en was gedurende die hele oorlog in gebruik om die Scott Tattoo te vervang.
Die feit dat Norton sê dat Butterfield Taps saamgestel het, kan nie bevraagteken word nie. Hy het die feite oorgedra terwyl hy dit onthou het. Sy gevolgtrekking dat Butterfield Taps geskryf het, kan verklaar word deur die teenwoordigheid van die tweede Tattoo. Dit was heel waarskynlik dat die tweede tatoeëring, gevolg deur blusligte (die eerste agt mate van vandag se tatoeëring), gedurende die oorlog deur Norton geklink is.
Dit blyk moontlik dat hierdie twee oproepe geblaas is om die soldaat se dag aan beide kante tydens die oorlog te beëindig. Dit moet dus duidelik wees dat Norton nie die vroeë tatoeëermerk geken het nie, anders sou hy dit dadelik die aand in Butterfield se tent herken het. As u die gebeure van die aand nagaan, het Norton in Butterfield se tent gekom en notas gespeel wat reeds op 'n koevert neergeskryf was. Toe verander Butterfield dit ietwat, verleng sommige note en verkort ander, maar behou die melodie soos hy dit die eerste keer gegee het. As u die stelling vergelyk terwyl u na die huidige krane kyk, sal u sien dat dit presies gebeur het wat die vroeë (Scott) tatoeëring in krane verander het. Butterfield, soos hierbo genoem, was 'n kolonel voor die oorlog en in die algemene bevel nr. 1 wat op 7 Desember 1859 deur hom uitgereik is, het die bevel gekom: Die beamptes en onderoffisiere sal na verwagting deeglik vertroud wees met die eerste dertig bladsye, Vol. . 1, Scott's Tactics, en gereed om enige vrae met betrekking tot dieselfde vrae aan die bogenoemde bogenoemde Scott's Tactics te beantwoord, bevat die foutoproepe wat Butterfield moes ken en gebruik het.
As Butterfield Scott's Tactics vir oefeninge gebruik het, is dit moontlik dat hy die oproepe sou gebruik soos in die handleiding uiteengesit. Laastens is dit moeilik om te glo dat Butterfield in Julie na die gevegte van die sewe dae -gevegte iets kon saamgestel het waarin die Union Army of the Potomac deur Lee's Army of Northern Virginia vermink is. Meer as ses en twintigduisend ongevalle is aan beide kante gely. Butterfield het meer as 600 van sy mans op 27 Junie tydens die slag by Gaines Mill verloor en is self gewond. Te midde van die hitte, humiditeit, modder, muskiete, disenterie, tyfus en algemene ellende van die kamplewe in die begin van Julie, is dit moeilik om te dink dat jy iets kan skryf.
In die belang van historiese akkuraatheid, moet daarop gelet word dat dit nie generaal Butterfield is wat Taps saamgestel het nie, eerder dat hy 'n vroeëre oproep hersien het in die huidige bugel -oproep wat ons as Taps ken. Dit is nie bedoel om krediet van hom af te neem nie. Dit is slegs om dinge op 'n korrekte historiese manier te stel. Na die skiereilandveldtog het Butterfield diens gedoen by 2nd Bull Run, Antietam en by Marye's Heights in die Slag van Fredericksburg. Deur politieke verbintenisse en sy administratiewe vermoë, word hy generaal -majoor en dien as stafhoof van die Union Army of the Potomac onder generaals Joseph Hooker en George Meade. Hy is in Gettysburg gewond en word daarna na die Western Theatre oorgeplaas. Teen die einde van die oorlog is hy as brigadier -generaal beklee en het hy na die Burgeroorlog in die weermag gebly en was hy as superintendent van die werwingsdiens van die weermag in New York en kolonel van die 5de Infanterie. In 1870, nadat hy uit die weermag bedank het, het Butterfield weer saam met die American Express Company gaan werk. Hy was in beheer van 'n aantal spesiale openbare seremonies, waaronder die begrafnis van generaal William Tecumseh Sherman in 1889. Behalwe sy verbintenis met Taps, het Butterfield ook die stelsel van Corps -kentekens ontwerp wat kenmerkende vorms van kleurdoek was wat aan uniforms vasgemaak is om eenhede te onderskei.
Butterfield sterf in 1901. Sy graf is die mooiste op die begraafplaas in West Point, ondanks die feit dat hy dit nooit bygewoon het nie. Daar is ook 'n monument vir Butterfield in New York, naby Grant's Tomb. Daar is niks op die monument wat Taps of Butterfield se verband met die oproep noem nie. By sy begrafnis is krane geblaas.
Hoe het dit met begrafnisse verband gehou? Die vroegste amptelike verwysing na die verpligte gebruik van krane by militêre begrafnisplegtighede word gevind in die Amerikaanse weermag se infanterie -boorregulasies vir 1891, hoewel dit ongetwyfeld lank voor die tyd nie -amptelik gebruik was, onder sy voormalige benaming Blusligte.
Die eerste gebruik van Taps tydens 'n begrafnis tydens die Peninsular Campaign in Virginia. Kaptein John C. Tidball van Battery A, 2de artillerie het beveel dat dit gespeel moet word vir die begrafnis van 'n kanonskutter wat in aksie gedood is. Aangesien die vyand naby was, was hy bekommerd dat die tradisionele drie sarsies die geveg sou hernu.
Tydens die Skiereiland -veldtog in 1862 is 'n soldaat van Tidball's Battery - A van die 2de artillerie - begrawe op 'n tydstip toe die battery 'n gevorderde posisie inneem, weggesteek in die bos. Dit was onveilig om die gebruiklike drie sarsies oor die graf te skiet weens die nabyheid van die vyand, en kaptein Tidball het dit opgeval dat die blaas van krane die meeste seremonie sou wees wat vervang sou word. Die gebruik, wat so ontstaan ​​het, is deur die hele Army of the Potomac opgeneem en uiteindelik deur bevele bevestig. Kolonel James A. Moss Officer's Manual Pub. George Banta Publishing Co. Menasha Wisconsin 1913 Elbridge Coby in Army Talk (Princeton, 1942), p.208, sê dat dit B Battery van die Derde Artillerie was wat Taps die eerste keer tydens 'n militêre begrafnis gebruik het.
Hierdie eerste geluid van krane tydens 'n militêre begrafnis word herdenk in 'n loodglasvenster by The Chapel of the Centurion (The Old Post Chapel) in Fort Monroe, Virginia. Die venster, gemaak deur R. Geissler van New York en gebaseer op 'n skildery van Sidney King, is in 1958 opgedra en toon 'n pluimbal en 'n vlag by halfstok. In die prentjie staan ​​'n tromspeler seuntjie langs die gogga. Die kleinseun van die tromspeler het Berkeley Plantation gekoop waar Harrisons Landing geleë is. Die plek waar Taps gebore is, word ook herdenk. In hierdie geval, deur 'n monument op die terrein van Berkeley Plantation. Hierdie monument vir Taps is opgerig deur die Virginia American Legion en toegewy op 4 Julie 1969. Die webwerf is ook ryk aan geskiedenis, want die Harrisons of Berkeley Plantation het Benjamin Harrison en William Henry Harrison ingesluit - beide presidente van die Verenigde State en een ondertekenaar van die Onafhanklikheidsverklaring.
Daar moet daarop gewys word dat daar ander verhale bestaan ​​oor die oorsprong van Taps. 'N Gewilde een van dié van 'n Noordelike seuntjie wat vermoor is om vir die suide te veg. Sy pa, Robert Ellison, 'n kaptein in die Unie -leër, het op die lyk van sy seun op die slagveld afgekom en die note aan Taps gevind in 'n sak van die dooie seuntjie se konfederale uniform. Toe die vakbond -generaal Daniel Sickles die storie hoor, het hy die note by die begrafnis van die seun laat klink. Daar is geen bewyse om die verhaal of die bestaan ​​van kaptein Ellison te ondersteun nie. Soos met baie ander gebruike, gaan hierdie plegtige tradisie vandag voort. Alhoewel Butterfield slegs 'n vroeëre bugel -oproep hersien het, gee sy rol in die vervaardiging van die 24 note hom 'n plek in die musiekgeskiedenis sowel as die oorlogsgeskiedenis.
Sodra Taps die aand in Julie 1862 geluister is, is woorde met die musiek geplaas. Die eerste was: "Gaan slaap, gaan slaap." Met die verloop van jare is daar baie meer weergawes geskep. Daar is geen amptelike woorde vir die musiek nie, maar hier is 'n paar van die meer gewilde verse:
Die dag is klaar, die son is weg,
Gaan slaap, rustige slaap,
Mag die soldaat of matroos,
Op die land of die diepte,
Veilig in die slaap.
Liefde, goeie nag, moet jy gaan,
Wanneer die dag, en die nag
Het u dit so nodig?
Alles is goed. Versnel alles
Tot hul rus.
Verdof die lig En ver
Sterkte met jou dag Dag is verby,
Dankie en lof, vir ons dae,
'Onder die son, onder die sterre,
'Onder die lug,
Terwyl ons gaan, weet ons dit,
Jari A. Villanueva is 'n meersersant in die United States Air Force Band by die Bolling Air Force Base in Washington DC. Hy is 'n gegradueerde aan die Peabody Conservatory en die Kent State University en werk tans aan 'n uitstalling wat by die Arlington National Cemetery geopen sal word, en navorsing oor wat hopelik sal lei tot 'n werk getiteld: Day is Done. Die geskiedenis van Bugle -oproepe in die Verenigde State met spesiale aandag aan krane.
Die "Total Force " gaan oorlog toe
Die einde van die konsep in 1973 het 'n tydperk van geweldige verandering vir die Amerikaanse weermag ingelui. Afgesny van hul bron van goedkoop mannekrag, en onder druk om koste te besnoei, het die aktiewe dienste besef dat hulle hul reserwe -komponente beter moet benut. Die lugwag was sedert die middel van die vyftigerjare geïntegreer in die werking van die lugmag. Teen die middel van die sewentigerjare het die "Total Force" -beleid meer missies, toerusting en opleidingsgeleenthede van die Army National Guard tot gevolg gehad as ooit tevore.
Die National Guard het deelgeneem aan die groot opbou van verdediging wat deur president Ronald Reagan begin is. In 1977 het die eerste klein afdeling van die Army National Guard na die buiteland gereis om hul twee weke aktiewe opleiding by gereelde weermag -eenhede deur te bring. Nege jaar later is die 32ste Infanteriebrigade van die Wisconsin National Guard met al sy toerusting na Duitsland ontplooi vir die groot NAVO -oefening REFORGER.
Aan die einde van die tagtigerjare het die Army National Guard -eenhede die nuutste wapens en toerusting gekry - en dit sou binnekort die kans kry om dit te gebruik. In reaksie op die inval van Irak in olie-ryk Koeweit in Augustus 1990, het Operation Desert Storm die grootste mobilisering van die Nasionale Garde gebring sedert die Koreaanse Oorlog.
Meer as 60 000 weermagpersoneel is aktief vir die Golfoorlog opgeroep. Terwyl die lugveldtog teen Irak in Januarie 1991 met Operation Desert Storm begin het, was duisende soldate van die Army National Guard, die meeste van gevegsdiens- en gevegsdiensondersteuningseenhede, in Suidwes -Asië besig om voor te berei vir die veldtog teen die Irakse magte. Twee-derdes van diegene wat gemobiliseer word, sal uiteindelik diens doen in die oorlog se belangrikste operasieteater.
Kort nadat die wag teruggekeer het van die Arabiese Skiereiland, het orkane in Florida en Hawaii en 'n oproer in Los Angeles die aandag gevestig op die rol van die National Guard in sy gemeenskappe. Hierdie rol het toegeneem namate die Guard, wat jare lank aktief was in pogings tot dwelmverbod en uitroeiing, nuwe en innoverende gemeenskapsuitreikprogramme instel.
Sedert die einde van Desert Storm het die National Guard die aard van sy federale missie verander, met meer gereeld oproepe in reaksie op krisisse in Haïti, Bosnië, Kosovo en die lug oor Irak. Na die aanvalle van 11 September 2001 is meer as 50 000 wagte deur sowel hul state as die federale regering opgeroep om tuis veiligheid te bied en terrorisme in die buiteland te bekamp. In die grootste en vinnigste reaksie op 'n huishoudelike ramp in die geskiedenis, het die wag meer as 50,000 troepe ter ondersteuning van die Golfstate ontplooi na die orkaan Katrina in 2005.Vandag dien tienduisende waglede in Irak en Afghanistan in gevaar, terwyl die nasionale garde sy historiese tweeledige missie voortsit en aan die state eenhede verskaf wat opgelei en toegerus is om lewe en eiendom te beskerm, terwyl hulle aan die nasie eenhede oplei, toegerus en toegerus en gereed om die Verenigde State en sy belange oor die hele wêreld te verdedig.