Ekonomiese ongelykheid is hoog en styg. Op dieselfde tyd, baie regerings sukkel om begrotings te balanseer terwyl hulle besteding aan gewilde programme behou.
Terwyl aspirante van die Withuis, ander politici en kiesers debatteer of dit tyd is om die rykes weer in te dring om hul welvaart te versprei, is dit nuttig om te oorweeg wat die vorige regerings - ons en ander - gevra het om hul belasting te verhoog.
Ons het belastingdebatte en -beleide in 20-lande vanaf 1800 tot vandag ondersoek vir ons boek, "Belasting van die rykes: 'n geskiedenis van fiskale billikheid in die Verenigde State en Europa. ' Ons navorsing toon dat dit die veranderinge in oortuigings oor billikheid is - en nie ekonomiese ongelykheid of die behoefte aan inkomste nie - wat die afgelope twee eeue die grootste variasies in belasting op hoë inkomste en welvaart gedryf het.
In die algemeen belas die samelewing die rykes as mense glo dat die staat die rykes bevoorreg het, en daarom vereis billikheid dat die rykes swaarder belas word as die res. Om te verstaan ​​of die kiesers van vandag gereed is om die rykes te belas, is dit nodig om die politieke en ekonomiese omstandighede te identifiseer wat hierdie oortuigings dryf.
Debatte oor belasting handel gewoonlik oor eiebelang (niemand hou van belasting betaal nie), ekonomiese doeltreffendheid (belastingbeleid moet goed wees vir ekonomiese groei) en regverdigheid (die staat moet burgers as gelykes behandel).
Alhoewel dit maklik is om te sien hoe eiebelang en oorwegings oor ekonomiese groei die belastingbeleid beïnvloed, is dit moeiliker om te bepaal hoe billikheid by die vergelyking inpas. Ons navorsing dui op die feit dat billikheid 'n sleutelrol gespeel het in die samestelling van belasting op die rykes of die verlaging daarvan.
Politici en ander is geneig om drie argumente oor billikheid te gebruik om die welgestelde te steun of teë te staan:
Argumente van "gelyke behandeling" beweer dat almal teen dieselfde koers belas moet word, net soos almal een stem het.
Argumente met die vermoë om te betaal beweer dat lande die rykes teen hoër tariewe moet belas omdat hulle beter kan bekostig om meer te betaal in vergelyking met almal.
'Vergoedende' argumente suggereer dat dit billik is om die rykes teen hoër tariewe te belas wanneer dit vergoed word vir die ongelyke behandeling deur die staat op 'n ander beleidsterrein.
Oor die afgelope 200 jaar, van al die uiteenlopende argumente wat gebruik is om belasting op rykes te verhoog, dui ons navorsing daarop dat kompenserende eise, veral tydens massa-mobilisasie-oorloë, die magtigste was.
As hierdie argumente geloofwaardig is, vorm 'n konsensus vir die belasting van die ryk beleid.
Tyd om die rykes te belas
Vergoedende argumente was belangrik in die vroeë ontwikkeling van inkomstebelastingstelsels in die 19de eeu, toe daar geargumenteer is dat inkomstebelasting op die rykes nodig was om swaar indirekte belastings (bv. Omsetbelasting) teen te werk wat buite verhouding op die arm en die middelklas val.
Die onderstaande grafiek toon wanneer lande belasting op rykes verhoog of verlaag het, gebaseer op die gemiddelde topinkomste en erfenisyfers sedert 1800.
Soos u kan sien, het die regte waterskeidingsmoment vir die belasting van die rykes vir baie lande in 1914 gekom. Die era van die twee wêreldoorloë en hul nasleep was een waarin regerings die rykes belas het teen koerse wat voorheen ondenkbaar sou lyk.
In werklikheid, soos ons navorsing toon, was die belangrikste vergoedingsgerigte regverdigings vir die verhoging van belasting op die rykes om gelyke opoffering te bewaar in oorloë vir massamobilisering, soos die Eerste Wêreldoorlog en I. Dit was waar vir beide regerings van links en regs.
Hierdie konflikte het state genoodsaak om groot leërs op te rig deur middel van diensplig, en burgers en politici het ook aangevoer dat daar 'n gelykwaardige besitting van rykdom moet wees.
Die volgende grafiek toon hierdie effek duidelik deur die gemiddelde koers te vergelyk in lande wat dit vir die Eerste Wêreldoorlog gedoen het en nie gemobiliseer het nie.
As mobilisasie vir massa-oorlogvoering plaasvind toe daar groot veranderinge in belasting op die rykes plaasgevind het, hoe weet ons dan dat die uitwerking van hierdie oorloë te wyte was aan veranderinge in billikheidsoorwegings?
Soos ons in ons boek breedvoerig ondersoek, was daar ook 'n verskuiwing in die soort argumente oor belasting billikheid toe lande oorgeskakel het van vrede na oorlog, of die omgekeerde. Tydens vrede word gedebatteer oor die vraag of dit billik is om die ryk sentrum te belas op gelyke behandeling teenoor argumente. Dit was veral in oorlogstye dat ondersteuners van die belasting op die rykes kompenserende argumente kon voer.
'N Voorbeeld van hierdie soort argument is soos volg: as die armes en die middelklas die stryd voer, moet die rykes gevra word om meer te betaal vir die oorlogspoging. Of, as sommige welgestelde individue voordeel trek uit oorlogswins, dan is dit 'n ander kompenserende argument om die rykes te belas.
Die volgende grafiek toon hoe die samestelling van billikheidsargumente verander het in die parlementêre debatte in die Verenigde Koninkryk voor en na die Eerste Wêreldoorlog.
Ons het ook gevind dat hierdie kompenserende argumente die grootste impak op demokrasieë gehad het, soos die Verenigde Koninkryk en die Verenigde State, waarin die idee dat burgers as gelykes behandel moet word, die sterkste is.
Waarom die belasting op die rykes gedaal het
Alhoewel die belastingkoerse op die rykes 'n paar dekades hoog gebly het ná die groot oorloë van die 20de eeu, het dit die afgelope 40-jaar aansienlik gedaal. Gee hierdie afname ons verdere leidrade oor die langtermynbepaling van watter argumente werk om hoër belasting op die rykes te hef?
Die belangrikste faktor was dat in 'n era waarin militêre tegnologie meer beperkte vorme van oorlogvoering voorstaan ​​- vaart rakette en drones eerder as stewels op die grond - die oorlogstyd-kompenserende argumente van ouds nie meer in nasionale belastingdebatte gebruik kan word nie. Sonder diensplig is hierdie argumente nie geloofwaardig nie.
In hierdie nuwe tegnologiese era het voorstanders van die vermindering van belasting op die rykes aangevoer dat regverdigheid gelyke behandeling vereis, terwyl voorstanders van belasting op die rykes gedwing is om terug te val op die tradisionele vermoë om argumente te lewer - dat die rykes meer moet betaal omdat hulle kan bekostig Dit. Met kompenserende argumente, het die konsensus vir hoë belasting op die rykes in die meeste lande mettertyd uitgewis.
Ons het ook gekyk na die rol wat veranderende kommer oor ekonomiese aansporings en die rol van globalisering moontlik in die afname in koerse gespeel het, maar het min bewyse gevind vir persoonlike inkomstebelasting en welvaartbelasting.
Wat dit vandag beteken
Wat kan ons aflei vir vandag se belastingdebatte?
Ons navorsing dui daarop dat ons nie hoë en stygende ongelykheid alleen om te lei tot 'n terugkeer na die hoë top-belastingkoerse van die na-oorlogse era, toe Amerikaanse belastings 'n hoogtepunt van meer as 90 persent bereik het. Dit is die les wat u uit die geskiedenis kan put, en dit pas ook by wat baie Amerikaanse kiesers vandag verkies.
Toe ons 'n opname van ons boek oor 'n verteenwoordigende steekproef van Amerikaners onderneem het, het ons slegs ondersteuning van minderhede gevind vir die implementering van 'n belastingskedule met radikaal hoër belasting op die rykes as vandag.
Terselfdertyd gee die burgers nog steeds 'n groot deel aan billikheid. Soos in ander eras wat nie deur oorlogsmobilisering oorheers word nie, word hul billikheidsoortuigings hoofsaaklik gevorm deur gelyke behandeling en die vermoë om standpunte te gee, sonder 'n konsensus vir hoë tariewe.
Alhoewel daar 'n beperkte ruimte blyk te wees vir groot veranderinge in die statutêre of marginale koerse, dui die huidige siening van billikheid aan dat daar ondersteuning sal wees vir belangrike hervormings, sodat die rykes hoër moet betaal effektiewe tariewe.
In die VSA, soms die rykes betaal eintlik 'n laer effektiewe belastingkoers as almal anders as gevolg van skuiwergate en ander voorregte in die belastingkode. Dit is die belangrikste argument ten gunste van die Buffett-reël, vernoem na die miljardêrbelegger Warren Buffett.
Die rykes wat 'n laer deel van hul inkomste betaal as almal anders, oortree duidelik ons ​​gevoel van regverdigheid, of u nou 'n voorstander is van gelyke behandeling vir alle belastingbetalers of argumenteer dat die rykes meer moet betaal omdat hulle die beste in staat is. Hervormings om hierdie voorregte aan te spreek, moet iets wees waarop albei groepe kan saamstem.
Kenneth Scheve, professor in politieke wetenskap, Stanford Universiteit. Sy huidige navorsingsprojekte sluit in vergelykende studies wat die rol van sosiale voorkeure in meningsvorming oor belastingbeleid, handelsbeleid en internasionale omgewingsamewerking ondersoek, asook die politieke oorsprong van veranderinge in ongelykheid in welvaart in die 19de en 20ste eeu.
David Stasavage, Julius Silver-professor, Departement Politiek, Universiteit van New York. Sy werk strek oor 'n aantal verskillende terreine en fokus tans op twee terreine: ontwikkeling van staatsinstellings op lang termyn en die politiek van ongelykheid.