My paspoort het 'n nuwe stempel: Venesië
Sal ek my Casanova raakloop tydens my besoek aan die romantiese Venesie of sal ek myself moet troos met 'n bottel Prosecco?
My inspirasie om Venesië te besoek het begin met die 1972 Gé Korsten rolprent Lokval in Venesië. So besluit ek om my sewe en dertigste verjaarsdag te vier op die Italiaanse eiland met sy gondeliers, karnaval maskers, kanaal strate, pizza en historiese geboue.
Gewapen met paspoort in hand is ek gereed vir die avontuur wat voorlé. Vanaf Stansted lughawe is dit 'n twee ure vlug na Treviso , geleë veertig minute buite Venesië op die vaste land. Gedurende die vlug kan ek die Alpse berge deur my venster sien, bedek met sneeu, prentjie mooi.
Ek spring op die Brazi bus wat my veertig minute later in Piazzale Roma aflaai. Hop op die Vapporetto (water taxi) wat my al langs die Canal Grande neem tot by Piazza San Marco waar my hotel "Ca Dei Conti" net tien minute se stap weg is.
Venesië is 'n klein eiland wat uit ses distrikte bestaan, waarvan San Marco die bekendste is. San Marco plein bestaan onder andere uit die Palazzo Ducale (Doge's Palace), Basillica di San Marco e die Campanile (kloktoring). Ek is stomgeslaan oor hoe beeldskoon die geboue is. My heerlike koppie koffie op San Marco plein is beslis 'n hoogtepunt.
Natuurlik na my koffie gaan staan ek tussen die duiwe en doen die regte toeriste ding en laat die duiwe lustig op my land vir daai belangrike foto. Persoonlik dink ek daar is soveel duiwe hier want ek het in drie dae nie een kat gesien nie.
Die Basillica en sy mosaics domineer San Marco plein. Dit voel soos 'n ander wereld. Die Doge's Palace is die huis van die Doge en ook die hof en tronk waar die wel bekende Casanova opgesluit was en ontsnap het. Vir die beste uitsig oor die lagoon moet ek 60m die lug in met die hysbak in die kloktoring en ek moet sê dit was die moeite werd.
Dan die gondel rit. So onderhandel ek eers die prys. My gondolier is Marco en so vaar ons die kanale binne. Marco is vol inligting. Hy vertel my daar is 450 brue en 60,000 bewoners op die eiland. Aqua Alta is die hoogwater oorstromings wat hulle byna 30 keer per jaar ondervind . Terwyl ek so na hom luister met 'n glasie Bellini in die hand, sak die saligheid op my neer en al wat ek kan dink is, Dit is die lewe hierdie.
My laaste aand eet ek naby die Rialto Brug, heerlike pizza en drink 'n Venetian Spritz, my arms moeg van al die aandenkings wat ek gekoop het vir familie en vriende. Onder andere 'n opregte karneval masker en hordes yskas magnete. My kelner Luciano verras my met 'n verjaarsdag nagereg met kers en al. Dit herhinder my om tog nie te vergeet om te noem hoe gasvry en behulpsaam ek die Italiaanse mense gevind het nie.