Daar is in A Veil of Footsteps 'n voortdurende bewustheid van die feit dat woorde, deur vertelling, deur die ritme, deur die plot orde afdwing. Hierdie ordening is 'n poging om ten minste die self te plaas in tyd en ruimte. Deur te skryf, word die hand en die woord verbind. Die woord laat dus my hand besef hy is hier en nou, dan weet ek dat ek hier is. Maar dan is die hier wees reeds 'n illusie - want die skryf, die geskrif, neem die plek van die nie-skryf.
"Poetry", skryf Breyten, is die "ticker tape of consciousness, the worm of fugacity" (20). Deur hierdie beeld kry die ver-talingsproses 'n teenstrydige betekenis. Aan die een kant is taal die deurlopende registrering van die bewussyn, soos die papier waarop 'n deurlopende registrasie van gebeurtenisse wat plaasvind (die aandelepryse is oorspronklik op deurlopende papier - ticker tape - uitgedruk). Aan die ander kant word taal ook vergelyk met 'n "wurm van verganklikheid". Dit is juis deur taal wat die verbeelding dit ook moontlik maak om die ticker tape die papier, te verbind aan 'n lintwurm, tape worm.
Poësie word geskryf om die voortdurende voortgang van bewussyn te registreer. In die gang van die skrywende hand op papier herken die "ek" dat hy 'n "ek" is, dat hy lewe. Uit dit wat geskryf is, leer die "ek" sigself ken. Die woorde is immers die spore wat uit die bewussyn voorkom en wat op die ticker tape neerslag vind. Hierdie woorde word egter weer geïnterpreteer - soos spore deur 'n spoorsnyer. En die probleem is deurgaans dat hierdie spore nie werklik die bewussyn is nie, dat die "ek" wat in die woorde neerslag vind reeds nie meer die "ek" is nie maar net die spore van 'n "ek" wat reeds nie meer teenwoordig is nie. (Daarom ook die onderskeid tussen Wordfool en Breytenbach en die herhaaldelike verwysings na tweelinge.) Die spore versluier dus in der waarheid, soos die titel van die boek onder meer geïnterpreteer kan word.
Die geskrif word 'n "wurm van verganklikheid" wanneer die geskrif nie saad is nie, nie 'n aanspraak maak op die verbeelding nie maar as die werklikheid self. Só 'n geskrif maak die verbeelding dood, of skakel die rol van die verbeelding uit.
In die tweede deel van hierdie opstel word op die effek van hierdie deurlopende registrasie in taal op ons ervaring van die wêreld en van die self gefokus.