Vredesmakende en die Volkebond - Geskiedenis Podcasts - 2021
Vredesmakende en die Volkebond
Die vredesooreenkoms is opgestel aan die einde van 'n lang en uitmergelende oorlog wat meer as agt miljoen lewens gekos het en, volgens een skatting, ongeveer 260 miljard dollar - of anders gestel, meer as ses keer die som van al die nasionale skuld van die einde van die 18de eeu tot 1914 in die hele wêreld opgehoop het.
Toe persberigte oor Wilson se veertien punte Duitsland die eerste keer bereik, is die Amerikaanse vredesprogram verontwaardig van die hand gewys.
Die verwagting van beide die bondgenote en die sentrale moondhede was dat die koste van die oorlog grootliks van die verloorders verhaal sou word. Verder het beide partye beplan om hul oorwinning te benut deur die vyand territoriale verliese en militêre beperkings aan te rig en 'n aansienlike deel van hul ekonomiese en industriële hulpbronne in beslag te neem.
Wilson: progressiewe liberaal? Sulke ambisies stem egter nie ooreen met die vredesprogram wat in die loop van 1918 in die Verenigde State opgestel is nie. verteenwoordig 'n ambisieuse en idealistiese bod van Woodrow Wilson om namens die Verenigde State die inisiatief te neem en morele leierskap aan die wêreld te bied in die daaropvolgende vredesonderhandelinge.
Toe persberigte oor Wilson se veertien punte Duitsland vir die eerste keer bereik, word die Amerikaanse vredesprogram verontwaardig deur konserwatiewes afgemaak as 'n 'front vir imperialistiese verowering' en 'n aantekening van oorwinning wat 'skaars gepas was vir Duitsland se ongekende belowende militêre situasie' vroeg in 1918 In teenstelling met Wilson se vredesvoorstelle het die Duitsers in Maart 1918 'n uiters harde verdrag met Rusland gesluit by Brest Litovsk en hul aandag gevestig op 'n laaste, algehele poging om die geallieerde linies aan die Westelike Front te breek.
Maar oorwinning het nie gerealiseer nie. In Augustus 1918 het die Duitse hoëkommando 'n nederlaag gekry. Nou lyk Wilson se vredesvoorstelle baie aantreklik in vergelyking met die voorwaardes wat waarskynlik deur Franse of Britse leiers voorgehou word. Die opperbevel het vinnig politieke leiers van die Duitse Reichstag ontbied om hul gewig agter 'n nuwe burgerlike regering onder prins Max von Baden te plaas en in te stem om vredesonderhandelinge met Wilson op grond van die veertien punte te voer. Die siniese berekening was dat 'n nuwe burgerlike regering 'n sagter vrede sou verseker as wat aan Duitse militêre leiers gebied sou word.
GCSE -geskiedenis - vredemaak en die Volkebond
Hallo, ek is Johnny. Ek studeer tans geskiedenis en politiek aan die Universiteit van Oxford. Ek behaal A*s/9s op GCSE en A-Level. In my winkel vind u ongelooflike notas vir byna alle GCSE-vakke, sowel as geskiedenis, politiek en Engelse letterkunde A-vlak notas. My kundigheidsgebied is Engelse letterkunde en my GCSE Engelse aantekeninge is dus uniek en oorspronklik. Hulle het meer as 6 maande geneem om te skep, en uit hul gebruik alleen het ek volpunte in my eksamens gekry om die ontwykende graad 9 te behaal!
pdf, 118,78 KB
Hierdie geskiedenisaantekeninge is vir die AQA Geskiedenis B -spesifikasie en dek Eenheid 1 Onderwerp 2: Vredesmaking en die Volkebond.
Ek het dit vir my hersiening gemaak en gebruik en 'n A*gekry.
Kry hierdie bron as deel van 'n bundel en bespaar tot 67%
'N Bundel is 'n pakket hulpbronne wat saamgegroepeer is om 'n spesifieke onderwerp, of 'n reeks lesse, op een plek te onderrig.
GCSE AQA Geskiedenisnotas
Hierdie geskiedenisaantekeninge is vir die AQA History B -spesifikasie en dek 6 van die onderwerpe oor die 2 eenhede. Die aantekeninge dek: - Depressie en die nuwe ooreenkoms - Die VSA 1929-41 - Hitler se buitelandse beleid die oorsprong van die Tweede Wêreldoorlog - Oorsprong van die Koue Oorlog - Vredemaak en Volkebond - Die brullende twintigerjare - Die VSA 1919-29 - Oorlog in Viëtnam 1954-75 Ek het dit gemaak en gebruik vir my hersiening en 'n A*gekry. ** As u as 'n bondel koop, bespaar u 44%**
U gradering is nodig om u geluk te weerspieël.
Dit is goed om terugvoer te gee.
Iets het verkeerd geloop. Probeer asseblief later weer.
Hierdie bron is nog nie hersien nie
Om kwaliteit van ons resensies te verseker, kan slegs kliënte wat hierdie bron gekoop het, dit hersien
Gee hierdie hulpbronne aan om ons te laat weet as dit ons bepalings en voorwaardes oortree.
Ons kliëntediensspan sal u verslag hersien en sal u kontak.
Hallo, ek is Johnny. Ek studeer tans geskiedenis en politiek aan die Universiteit van Oxford. Ek behaal A*s/9s op GCSE en A-Level. In my winkel vind u ongelooflike notas vir byna alle GCSE-vakke, sowel as geskiedenis, politiek en Engelse letterkunde A-vlak. My kundigheidsgebied is Engelse letterkunde en my GCSE Engelse aantekeninge is dus uniek en oorspronklik. Hulle het meer as 6 maande geneem om te skep, en uit hul gebruik alleen het ek volpunte in my eksamens gekry om die ontwykende graad 9 te behaal!
Vredeskonferensie in Parys
In ander lande was die Volkebond 'n meer gewilde idee.
Onder leiding van Lord Cecil het die Britse parlement die Phillimore -komitee as 'n ondersoekende liggaam geskep en steun daarvoor aangekondig. Franse liberale het gevolg, met die leiers van Swede, Switserland, België, Griekeland, Tsjeggo -Slowakye en ander kleiner nasies wat in natura gereageer het.
In 1919 is die struktuur en proses van die Bond uiteengesit in 'n verbond wat ontwikkel is deur al die lande wat aan die Vredeskonferensie in Parys deelgeneem het. Die Liga het in die herfs van 1919 met organisatoriese werk begin en sy eerste tien maande met 'n hoofkwartier in Londen deurgebring voordat hy na Genève verhuis het.
Die Verbond van die Volkebond het op 10 Januarie 1920 in werking getree en die Volkebond formeel ingestel. Teen 1920 het 48 lande aangesluit.
Switsers-Amerikaanse vredemaak: die Alabama-saak en die Volkebond
'N Spesiale fokus van hierdie deel van die Anthology is op die kulturele uitruilings en kulturele ontmoetings tussen Switserland en die Verenigde State. Volgens James Hutson is dit nie beskeie om te sê dat ons van 'n spesiale verhouding praat nie. Hy skryf in die inleiding tot die boek by die hand dat die regering van Switserland in 1776 by sy burgers bekend was as Eidgenossenschaft (gemeenskap van die eed) vir byna 500 jaar bestaan ​​het. Die Eidgenossenschaft was 'n konfederasie van 13 state genaamd Kantone, waar republieke van verskillende groottes, sommige demokraties, ander aristokraties ". Republieke was skaars in 1776 en het min geselskap gehad in die 18de eeu in Europa. Soos die inleiding lui, verwelkom baie Switsers die Onafhanklikheidsverklaring van die Verenigde State "sedert dit 'n sielsgenoot in die gemeenskap van nasies ingebring het." Republikanisme was nie die enigste band tussen Switserland en die Verenigde State nie. Vanaf 1776 het politieke ontwikkelinge in die een land dikwels gelyklopend met die in die ander, en by belangrike geleenthede gedien as 'n grondwetlike model vir die ander. Eerstens, volgens James Hutson, is die Amerikaanse grondwet, die Articles of Confederation, opgestel volgens die Switserse model van 'n konfederasie van sommige oor soewereine state. Daarna het Amerikaners die konfederale regering verwerp. in 1787 as magteloos en onwerkbaar en 'n nuwe federale grondwet aangepas. Die teenstanders van die nuwe handves, die Anti Federalis ts het aangevoer dat 'n regering in Switserse styl steeds 'n lewensvatbare model is wat die beste hoop bied vir die behoud van die Amerikaanse vryheid. Die Switsers self het die konfederale regering in 1848 verwerp deur gebruik te maak van baie van dieselfde argumente wat die Amerikaners in 1787 daarteen opgedaag het en 'n federale grondwet aangepas volgens die Amerikaanse grondwet van 1787. Na die burgeroorlog het baie Amerikaanse staats- en plaaslike regerings grondwetlike hervormings aangepas wat by die Switsers. Die inisiatief en referendum - wat tot op hierdie uur voortduur om die politiek van Kalifornië en ander invloedryke state hul kenmerkende toon te gee. Die institusionele lenings, volgens James Hutson, tussen die Verenigde State en Switserland het na die eerste Wêreldoorlog opgehou. Nie lank daarna het Switsers en Amerikaners opgehou om na mekaar se lande as susterrepublieke te verwys.
Die redakteur het die boek in verskillende hoofstukke ingedeel volgens die chronologiese volgorde van die boek en dit paralleliseer met die chronologiese en aktuele volgorde van die deel van die Amerikanisering van die Switserse reg en die regskultuur van die Anthology. Die boek is 'n welkome toevoeging tot die siening van die regsverhouding tussen die Verenigde State en Switserland deur 'n Amerikaanse siening. Die boek is lewendig geskryf en bevat prente. Dit is gerig aan 'n breër publiek en bevat 'n aantal voetnote vir verdere navorsing. Dit is 'n kort en samehangende "rooi draad" (Roter Faden) van die geskiedenis van die verhouding van 1776 tot ongeveer die eerste Wêreldoorlog.
Die skrywer van die boek James H. Hutson het sy doktorsgraad in geskiedenis aan die Yale University in 1964 verwerf. Hy was lid van die geskiedenisdepartement in Yale en William en Mary. Sedert 1982 is hy hoof van die afdeling Biblioteke se manuskripte. Dr Hutson is die skrywer van verskeie boeke (sien biografie). Ons vestig veral die aandag op 'n teks wat na die Tweede Wêreldoorlog geskryf is oor die bombardement van die Switserse stad Schaffhausen in April 1944 deur Amerikaanse vliegtuie.
Die teks is 'n hoofstuk van die boek The Sister Republics, Switzerland en die Verenigde State, van 1776 tot hede, wat 'n uitstalling van die opening van die Library of Congress in Mei 1991 vergesel het ter viering van die 700ste bestaansjaar van Switserland.
Hierdie teks moet gelees word saam met die teks van Heinz K. Meier, Rappard, Wilson en die Volkebond (2.19) en Raymond Probst, "Goeie ampte" in die lig van Switserse internasionale praktyk en ervaring (2.20).
Die teks bevat dat die impak van die Amerikaanse burgeroorlog steeds in Switserland gevoel word lank nadat die laaste handtekening op die gelukwensadresse van 1865 nog 50 jaar lank ingeteken is. Volgens Hutson het 'n beroemde tydperk van die burgeroorlog indirek gehelp om 'n Amerikaanse president te oorreed om die Volkebond op Switserland te stig.
Die teks bevat eerstens 'n lewendige beskrywing van die voorval, wat gelei het tot die sogenaamde Alabama Affair -arbitrasie in die stad Genève. Die konfederate agente het in 1862 'n skeepswerf van Liverpool opdrag gegee om 'n gewapende vaartuig, die Alabama, te bou. Die skip het die seë deurgesoek vir gestuur van die Unie. Sy het meer as 60 handelaars gevange geneem, volgens James Hutson, wat baie ter plaatse verbrand het. Die regering van die Unie beskou die kaptein en die bemanning as seerowers en die Britte wat blykbaar by hul missie aangekom het, was weinig beter. Amerikaners het deur hul minister in Londen die Britte met oorlog gedreig en vanaf 1863 het die Unie die Britse minister van Buitelandse Sake gedring om die verwoestings van die Alabama en ander konfederale korsare aan internasionale arbitrasie voor te lê. Om die Amerikaanse regering, wat met 'n magtige leër uit die burgeroorlog gekom het, te paai, was die Britte bang vir 'n aptyt vir Kanada en onderteken daarom in Mei 1871 die Verdrag van Washington, wat die Verenigde State en Brittanje verplig het om Amerikaanse eise in te dien vir skade wat die Alabama aangerig het aan 'n Arbitrasietribunaal in Genève 1972. Die teks beskryf die arbitrasieverrigtinge waarin Switserland as 'n vyfde lid verteenwoordig is deur 'n ander as Jakob St & aumlmpfli, wat die skilder Frank Buchsers se sending na Amerika bevorder het. Die Britte was bang dat St & aumlmpfli se simpatie met die vakbond hom sou toelaat om die Amerikaanse standpunt te ondersteun tydens die ontkenning van Genève. Die saak is uiteindelik afgehandel deur 'n toekenning van 155 000 dollar wat deur die Alabama en ander konfederate aangeval is "waaroor die Britte onvoldoende beheer uitgeoefen het"
Die gebeure in Genève, volgens die teks van James Hutson, het 'n sterk indruk gemaak op staatsmanne en regsgeleerdes, wat probeer het om regerings te oorreed om vreedsaam hul verskille te bewerkstellig. Genève en by uitbreiding Switserland is gou deur die vredemanne beskou as 'n oase van hoop. Laat in 1872 is 'n verslag gepubliseer wat Genève bevorder as 'n ideale plek vir 'n konferensie vir internasionale aangeleenthede. Die reputasie van Switserland het teen 1894 bekend geword as "ooit 'n geskikte sentrum vir internasionale kongresse, arbitrasiehowe en posunies". Die posisie het gerealiseer toe Woodrow Wilson na die einde van die Eerste Wêreldoorlog in Europa aankom. Tydens die vredeskonferensie in Parys het die Switserse regering sy eie agenda gehad in die hantering van president. Wilson: behoud van Switserse neutraliteit en totstandkoming van die voornemende Volkebond. Switserland werk deur professor William Rappard, wat in Parys teenwoordig was op grond van 'n informele mandaat. Die teks voer aan dat Woodrow Wilson Geneva van die begin af bevoordeel het. Wilson het openlik sy voorkeur vir Genève eerder as Brussel genoem, en noem die Rooi Kruis, gestig deur Switserse burgers in Genève in 1860 wat die Verenigde State in 1882 by hom aangesluit het en getuig van die Switserse gesindheid om multinasionale ondernemings in vredes- en filantropie te organiseer en te akkommodeer.
James Hutson noem Woodrow Wilsons se verklaring wat die Crillon -kommissie in Parys op die belangrike oomblik op 10 April 1919 toespreek:
"Ons wil die wêreld van die lyding van oorlog ontslae raak. Ons moet hierdie resultaat nie verkry as ons 'n stad (Brussel) kies waar die herinnering aan hierdie oorlog onpartydige bespreking sou verhoed nie. Die vrede van die wêreld kon nie verseker word deur die voortbestaan ​​van internasionale Genève was reeds die setel van die Internasionale Rooi Kruis, wat hom in diens gestel het van beide groepe strydlustiges, en wat sover moontlik onaangeraak gebly het deur die antipatieë wat die oorlog veroorsaak het. Boonop was Switserland 'n mense beloof tot absolute neutraliteit deur die konstitusie en die vermenging van rasse en tale. erkenning gee aan die voortreflike verdienste van België en Brussel ... Die hoofstede van ander neutrale nasies sou moontlik voorgestel gewees het, maar niemand het so onpartydig gedra as Switserland nie. Switserland het altyd met waardigheid opgetree wat sy het aan die oorlog gely en sy het die respek van beide groepe strydlustiges opgedoen. "
Wilsons se argument het die oorhand gekry en Genève is gekies om die Volkebond aan te bied. (sien teks 2.19 deur Heinz K. Meier oor die Switserse perspektief op William Rappard se sending na die Vredeskonferensie in Parys.)
As 'n voetnoot in die konteks van hierdie bloemlesing moet genoem word dat Woodrow Wilson as professor aan die Princeton Universiteit boeke oor die internasionale publiekreg gebruik het deur die Switserse skrywer Johann Jakob Bluntschli, wat saam met sy vriend Franics Lieber in New York City beplan het om kodifiseer die internasionale publiekreg op grond van sy ervaring met die kodifisering van die burgerlike regskode van die kanton Zürich (sien Betsy R & oumlben, Johann Caspar Bluntschli, Francis Lieber und das modern V & oumllkerrecht 1861 - 1881, Baden -Baden, 2003) Sy besluit vir Genève en die besluit vir die stigting van die Volkebond het gelei tot merkwaardige skeuring tussen Switserland en die Verenigde State. Die Verenigde State het nie lid geword nie, Switserland het wel lid geword van die Volkebond. Hierdie gewaagde beweging van Switserland het sy gesindheid na die Tweede Wêreldoorlog ernstig geraak om die neutraliteit daarvan te beskerm, aangesien die destydse waargeneem slegs die onafhanklikheid van die land na die Tweede Wêreldoorlog kan waarborg.
U kan 'n skandering (PDF) van die oorspronklike teks hier vind:
Gedurende die twee dekades van sy effektiewe bestaan ​​was die Volkebond 'n gunsteling onderwerp van akademiese navorsing. Internasionale prokureurs, historici en politieke wetenskaplikes oor die hele wêreld het elke aspek van die werkende vooraanstaande Amerikaanse geleerdes van die tydperk onder die loep geneem en bespreek; onder meer James Shotwell, Quincy Wright en Raymond Leslie Buell - het baie van hul lewens daaraan gewy om ondersoek in te stel (en dikwels ondersteun) sy ideale.  Die afsterwe van die liga het die geleerde vloei vertraag.  Alhoewel 'n aantal van sy voormalige amptenare gematigde assesserings van sy aktiwiteite geskryf het ter voorbereiding van die oorgang na die Verenigde Nasies,  was die meeste naoorlogse verslae van die Liga narratiewe "afname en val" of analitiese nadoodse ondersoeke wat bedoel was om 'realistiese' analises van internasionale betrekkinge.  Vroeë studies oor die liga was grotendeels gebaseer op die gedrukte rekords van die instelling, maar latere rekords is daarteenoor uit diplomatieke rekords en uit nasionale argiewe geskryf. Vir dertig jaar was die argiewe van die Liga se eie Genève -sekretariaat baie min versteur.
Die verwaarlosing het aan die einde van die tagtigerjare begin toeneem, en om voor die hand liggende redes. Met die ineenstorting van die Sowjetunie en die einde van die bipolêre veiligheidstelsel, begin debatte tussen die oorloë oor hoe om stabiliteit met nuwe aansprake op soewereiniteit te versoen, bekend klink. Die verbrokkeling van Joego-Slawië het ook 'n golf van etniese konflik en aansprake laat ontstaan ​​wat herinner aan die ineenstorting van die Habsburgse Ryk, wat geleerdes laat vra het of die 'minderheidsbeskermingstelsel' wat in die Liga ingestel is, daarin geslaag het om ideale van selfbeskikking en menseregte te versoen. meer suksesvol.  Die administrasie van die Liga van Danzig en die Saar, sowel as die mandaatstelsel wat ingestel is om toesig te hou oor die administrasie van oud -Duitse en Ottomaanse gebiede, het eweneens weer in fokus gekom, aangesien die Verenigde Nasies die probleem van 'mislukte state' in 'n wêreld ondervind gebou rondom die veronderstelling dat bykans alle territoriale eenhede van vorm 'statelik' sou wees.  Teen die middel van die negentigerjare was nuwe historiese navorsing aan die gang of in druk oor al hierdie aspekte van die Liga, en nagraadse studente wat die nuwe veld van 'transnasionale geskiedenis' bewerkstellig, het ook die voetspore daarvan ontdek. Internasionale stelsels vir die bestryding of bestuur van epidemiese siektes, dwelmhandel, sekshandel, vlugtelinge en talle ander probleme het ontstaan ​​of is bevorder deur konvensies wat onder die vaandel van die Volkebond uitgesluit is.
Die werke uit hierdie navorsing het ons in staat gestel om 'n beter begrip te kry van hierdie baie misverstaande internasionale organisasie.In teenstelling met 'n naoorlogse historiografie wat geneig was om die Liga vanuit 1933 of 1939 te beskou, is die relevante vraag nou nie 'waarom die Liga misluk' het nie, maar eerder die meer geskikte historiese vraag oor wat dit gedoen en bedoel het gedurende sy vyf en twintig jaar. jaar bestaan. Ons is nou in staat om drie verskillende, maar nie onderling uitsluitende verhale van die Liga te skets nie, een fokus steeds grootliks (indien minder pessimisties) op die bydrae tot vredesbewaring, maar die ander twee het meer te doen gehad met die afbakening van die werk, en tot 'n mate bestuur, die verskuiwing van grense tussen staatsmag en internasionale gesag in hierdie tydperk. As 'n mens sy werk in die stabilisering van nuwe state en die bestuur van die minderheidsbeskermings- en mandaatstelsels in ag neem, lyk die Liga as 'n sleutelagent in die oorgang van 'n wêreld van formele ryke na 'n wêreld van formeel soewereine state. As 'n mens daarteenoor let op sy pogings om grensoverschrijdende handel of allerhande probleme te reguleer, blyk dit eerder as 'n voorbode van globale bestuur.
Argiefnavorsing het ons begrip van die liga se aktiwiteite op elk van hierdie drie gebiede verdiep. Deur hierdie beurs egter saam te ondersoek en veral deur net soveel aandag te skenk aan die minder bestudeerde gebiede van staatsbou en internasionale samewerking as aan die meer konvensionele onderwerp van veiligheid, is dit moontlik om aan te toon hoe diep 'n paar innoverende institusionele kenmerke van die League, veral die afhanklikheid van internasionale amptenare en sy simbiotiese verhouding met belangegroepe en publisiteit, het elke aspek van sy werk gekenmerk. Tog - en dit is die belangrikste punt - het hierdie eienskappe verskillende beleidsarena's baie anders beïnvloed. Eenvoudig gestel, hoewel uitgebreide konsultasie en groot publisiteit die liga moontlik gehelp het om ooreenkomste oor die bestryding van epidemies uit te skakel, kan dieselfde faktore die ontwapeningonderhandelinge ernstig belemmer. Struktuur en proses het saak gemaak, 'n bevinding wat dui op die behoefte aan meer aandag aan die interne reëlings van die liga en sy komplekse verhouding met verskillende 'gemobiliseerde publiek'. Gelukkig lok hierdie onderwerp ook nou wetenskaplike belangstelling.
Veiligheid is die gebied waarin 'n revisionistiese argument oor die liga die moeilikste blyk te wees. Die Liga is immers gestig om wêreldvrede te handhaaf, en het dit skouspelagtig versuim. Alhoewel die Liga-raad in die vroeë 1920's 'n paar klein territoriale geskille bemiddel het en daarin geslaag het om Duitsland in 1926 by die organisasie te bring, toe dit gekonfronteer is met grootmags-ekspansionisme in Mantsjoerije en Ethiopië, het die tydrowende en woordryke beraadslaging die aggressor-state verdryf. van die Bond, maar nie uit die ingevalde gebied nie. Inderdaad, in retrospek en destyds, het sommige kommentators die uitkoms minder toegeskryf aan die beperkinge van 'kollektiewe veiligheid' as aan die onwilligheid van die groot moondhede om dit hul volle steun te gee, maar toe Frank Walters so 'n argument in sy historiese geskiedenis voer van die Volkebond, berispe Gerhart Niemeyer hom. Groot moondhede, soos ander state, streef verstaanbaar na hul eie belange as hulle sou vind dat hulle dit nie kon doen deur die meganismes wat deur die Bond aangebied word nie, maar die meganismes - en nie die groot moondhede nie - was die skuld.  Internasionale betrekkinge is die kuns om grootmagbelange en globale stabiliteit saam te laat val: as die Bond die toeval moeiliker maak, verdien dit die teenstrydigheid.
En tog blyk dit dat 'n tyd lank grootmagbelange en ligaprosesse saamval-of ten minste het 'n paar slim politici van die twintigerjare hard probeer om dit te doen. Aristide Briand, Gustav Stresemann en Austen Chamberlain het moontlik nie die ooreenkoms ingedagte gehou nie, en Chamberlain het die poging om 'n steeds bindender kollektiewe taal te kry, as in stryd met Brittanje se belange en 'n vermorsing van tyd beskou, maar al drie het die Liga "'n baie meer bruikbare liggaam" gevind as wat hulle verwag het, en dit sentraal gestel in hul pogings tot toenadering.  Die ooreenkomste en die euforiese "gees van Locarno" wat tot gevolg gehad het, het nie gehou nie, en is terugskouend afgemaak dat dit altyd 'n 'illusie' was,  maar onlangse studies van al drie hoofspelers, 'n nuwe diplomatieke en ekonomiese stabiliseringspogings in die twintigerjare, en Zara Steiner se landdros se internasionale geskiedenis The Lights That Failed, temper die oordeel. Die staatsmanne van die twintigerjare ondergaan rehabilitasie, terwyl hulle ook die reputasie van die liga beskeie verhoog.
Briand en Stresemann is beroemd in hul eie tyd, maar verduister deur die rampe wat gevolg het, en verdien die aandag wat hulle nou kry. Die verhaal van hoe hierdie twee mans wegbeweeg van hul vroeëre onversetlike nasionalisme na versoening en selfs 'n mate van medegevoel, is aangrypend, en in Aristide Brand en Gustav Stresemann doen Gérard Unger en Jonathan Wright hul onderskeie onderdane geregtigheid.  Dit is gepas lewenslange behandeling van vooroorlogse aktiwiteite en die ingewikkeldhede van partypolitiek, maar die stappe in die rigting van toenadering-Stresemann se beëindiging van die Duitse weerstand teen die Ruhr-besetting, die bewegings wat gelei het tot Locarno, die beroemde tête-à-tête in Thoiry, en Briand se voortydige, maar vooraanstaande voorspraak van die Europese federasie — word goed vertel. Boonop kan hulle aangevul word deur Austen Chamberlain en die toewyding aan Europa, Richard Grayson se noukeurige studie van Chamberlain se kritieke rol as Britse minister van buitelandse sake tussen 1924 en 1929 en The Unfinished Peace after World War I, Patrick Cohrs se uitgebreide verslag van diplomatieke onderhandelinge en ooreenkomste. oor herstel en sekuriteit in die 1920's.  Hierdie studies wissel in omvang en klem (Cohrs's en Wright's is die mees historiografies bewusste en die mees bewuste revisioniste), maar almal behandel die 'Locarno -gees' nie as 'n chimera nie, maar as die kern van 'n pragmatiese en ontwikkelende nedersetting.
Daarby bied hulle boonop 'n paar gronde vir 'n herbeoordeling van die liga, selfs op veiligheidsgebied. Destyds, en nog meer terugskouend, is 'Locarno' beskou as 'n verswakking van die veiligheidstelsel van die liga. Dit was immers 'n 'groot mag' en nie 'n 'kollektiewe' ooreenkoms nie, omdat dit slegs die westelike grense van Duitsland dek, het dit ongemaklike vrae laat ontstaan ​​oor die status van 'n ligaverbond wat vermoedelik reeds nie net die grense gewaarborg het nie, maar ook die Poolse en Tsjeggiese grense ook. Lord Robert Cecil het beslis gedink dat die Locarno -ooreenkomste 'n swak plaasvervanger was vir sy eie voorstelle wat daarop gemik was om die verbond te versterk, en was in sy outobiografie aansienlik wrok oor die prestasie van Chamberlain.  Tog, soos Peter Yearwood sê, was Cecil 'n ambisieuse politikus met 'n sterk eie belang in die Liga en blykbaar 'n te optimistiese siening van lidlande se verbintenis tot die Verbond , daarteenoor, terwyl Chamberlain dit oorweeg Die waarborg wat deur die verbond aangebied word, is "so wyd en algemeen dat dit geen oortuiging is nie", tensy dit aangevul word deur meer pragmatiese streekpakte, maar die Liga was egter 'n onskatbare waarde vir die kontak van aangesig tot aangesig tussen ministers van buitelandse sake op neutrale gebied. gebied wat 'n versoeningsbeleid vereis.  En Locarno, beweer Cohrs, was slegs een deel van 'n Britse-geleide en deur Amerika gesteunde poging om Frans-Duitse antagonisme te matig en 'n stabiele raamwerk vir Europese vrede en herstel te skep na die Ruhr-krisis van 1923 (die ander is deur Amerika gelei) heronderhandelinge oor herstelwerk wat uitgeloop het op die Londense ooreenkoms van 1924). As Locarno die grense van die verbond blootgestel het, ondermyn dit nie noodwendig die bond nie, wat in hierdie tydperk minder soos 'n embrionale 'Parlement van die mens' en meer soos 'n aangepaste konsert van Europa begin ondermyn het - die vorm waarin Chamberlain dit oortuig het moes neem (en dat Cohrs dit 'n geruime tyd wys) om enige nuttige werk te doen. 
Dit is 'n siening waarmee Steiner saamstem. Haar massiewe internasionale geskiedenis van Europa tussen 1918 en 1933 bied geen ondersteuning aan diegene-Woodrow Wilson, Cecil, die menigte geledere van die Volkebond-wat die Liga as 'n beslissende breuk met die gediskrediteerde grootmoondheidspolitiek van die vooroorlogse tyd beskou het. . Die 'Genève-stelsel', sê sy, 'was nie 'n plaasvervanger vir politiek met groot mag nie ... maar 'n aanvulling daarop. Dit was slegs 'n meganisme om multinasionale diplomasie uit te voer waarvan die sukses of mislukking afhang van die bereidheid van die state, en veral die magtigste state, om dit te gebruik. " Tog is dit 'n teken van die bereik en betekenis van die Bond in hierdie jare. sowel as die groeiende wetenskaplike belangstelling in die werk daarvan, dat byna elke hoofstuk in hierdie baie lang boek dit noem. Die hantering van internasionale geskille wat wissel van die Aland -eilande tot Mantsjoerije, sy werk om die Oostenrykse en Hongaarse ekonomieë te stabiliseer, en sy pogings om rudimentêre meganismes daar te stel om probleme met die beskerming van minderhede en vlugtelinge te hanteer, kry almal oordeelkundige aandag. En hieruit kom 'n gunstiger beoordeling na vore. Steiner ignoreer nie die talle nadele wat die Liga belemmer nie - waaronder die formele (indien nie altyd werklike) afwesigheid van die Verenigde State, 'n gebrek aan dwangbevoegdhede en 'n verband met 'n verdrag wat deur die verslane state uitgeskel is - maar sy stem nie saam nie dat dit van die begin af onmoontlik was. Sy prosedures vir die hantering van geskille was buigsaam genoeg om probleme op te los sonder om wrok te wek. Die bereidwilligheid van Duitsland om in 1925 aan te sluit, was gegrond op die aanname dat dit sy status en belange sou verbeter.  In hierdie dekade is "meer deure oopgemaak as toegemaak" - en deur van die Wilsoniaanse ideale af te skuif na 'n pragmatiese 'Konsert' -stelsel, het Genève hulle gehelp om dit oop te hou. 
Die relatiewe rehabilitasie van die politiek van die 1920's wat ons in al vyf hierdie boeke aantref, het ook duidelike implikasies vir ons begrip van die 1930's. Steiner kom tot die slotsom dat die verantwoordelikheid vir die katastrofes van die dertigerjare nie aan die voete van die nedersetting van 1919 of die Locarno -stelsel gelê kan word nie, maar berus eerder op 'n samevoeging van faktore - die dood of kantlyn van sleutelfigure, die Manchuriaanse krisis en meer die wêreldwye ekonomiese ineenstorting - wat saam die moontlikheid ondermyn het om internasionale oplossings vir algemene probleme te vind en die aantrekkingskrag van nasionalisme versterk het. Unger stem grootliks saam, en onthef Briand van verantwoordelikheid vir die verslegtende kontinentale betrekkinge.  Tog is daar ook wenke in hierdie boeke, veral in Cohrs se verslag en Wright se studie van Stresemann, dat die verhoogde volkswaardigheid wat buitelandse beleid deur die ligastelsel gegee word, om nie eens te praat van die verwagtinge en euforie wat Locarno meebring nie, die stabilisering wat dit in gevaar kan bring, kan benadeel bedoel was om te bevorder. Dit is 'n interessante idee wat nie in een van hierdie boeke analities deurgewerk is nie, maar die moeite werd om te ondersoek.
Die Liga, soos ons weet, het volop mobilisering gevoed en bevorder. Wilson en Cecil beskou die openbare mening as die uiteindelike beskerming van kollektiewe veiligheid, en as ons dink aan die geveg om vrede in 1917 en 1918, is hulle siening verstaanbaar. Anglo-Amerikaanse ondersteuners was in volksverenigings saamgestem, en die praktyke van die liga-in werklikheid die struktuur daarvan-weerspieël hul aannames. Die afdeling vir publisiteit was die grootste afdeling en het teen minimale koste afskrifte van die verbond, rekords van liga -aktiwiteite en notules van baie van sy sessies aan die publiek verskaf. Sulke pogings is aangevul deur die ywerige werk van 'n aansienlike perskorps in Genève wat korrespondente van baie van die groot Europese koerante bevat. Dit is dus nie verbasend dat baie politici League -geleenthede behandel het as 'n kans om die internasionale staatsman voor 'n binnelandse gehoor te speel. Die reputasie van Briand het veral berus op opwindende toesprake wat tydens die Liga -vergadering gehou is.
Soos Cohrs, Wright en Unger egter toon, het die mobilisering van die openbare mening ook gevare meegebring. Wilson, Cecil en die vredemakers het aangeneem dat die publieke opinie vreedsaam en dus pro-League sou wees, maar 'n sterk Franse opinie was altyd van mening dat vrede die beste verseker sou word deur Duitsland te beperk en nie te rehabiliteer nie, en veral in die nasleep van die Ruhr besetting en daaropvolgende inflasie, was die Duitse stemming ook kwalik versoenend. Amerikaanse bankiers, het Cohrs gesê, het Stresemann, Hans Luther en Edouard Herriot privaat gevind (inderdaad, Amerikaanse bereidwilligheid om te help met finansiële heropbou was gebaseer op die ontdekking), maar is kommerwekkend geneig om amptelike wantroue en revanchisme in die openbaar uit te spreek.  Toe Locarno nie daarin slaag om die resultate te lewer dat die gemobiliseerde publiek voel dat hulle belowe is nie, het agterdog en vyandigheid vinnig weer opgeduik. Teen 1931, toe Briand op die pro-liga-platform kandidaat was vir die president van die republiek, het hy plakkate in die gesig gestaar wat hom as die 'Duitse' kandidaat bestempel.  Stresemann was toe natuurlik dood, maar sy beweegruimte was nog altyd smaller, en om sy beleid aan sy regtervleuel te regverdig, het hy die neiging gehad om die hoop uit te hou dat hulle die hersiening van die oostelike grense moontlik sou maak. Soos Wright in 'n noukeurige gevolgtrekking opmerk, het die opregte oortuiging van Stresemann dat hernieude status van groot mag slegs op interne demokrasie en internasionale versoening gebaseer kon wees, beteken dat hy bereid was om die revisionistiese doelwitte uit te stel "na 'n al hoe verder afgeleë toekoms", maar baie van sy landgenote sy doelwitte gedeel, maar nie sy matigheid nie. Deur so 'n beroep op volksondersteuning te verkry, het Stresemann wrokke opgedaag wat hy nie kon beheer nie. Terwyl hy geleef het, was Stresemann 'n skans teen Hitler, maar nadat hy gesterf het, was Hitler sy begunstigde. 
'N Eerste probleem wat ontstaan ​​het deur die liga se band met die publieke opinie, was dat hierdie opinie nie vreedsaam kon wees nie, en ook nie so maklik kan kalmeer nie. 'N Tweede probleem was egter dat staatsmanne kan reageer op gemobiliseerde openbare mening deur nie te verander wat hulle gedoen het nie, maar bloot wat hulle sê. Europese veiligheid was uiteindelik steeds afhanklik van die groot moondhede - maar as hulle gedwing word om hul sake in die openbaar te bedryf, kan die magte verteenwoordigers na Genève stuur om hul lojaliteit aan kollektiewe veiligheid te beken terwyl hulle hul belange baie nouer bereken. Geen Britse regering het veel vertroue in sanksies nie, maar die meganisme sou vermoedelik 'n effektiewe afskrikmiddel wees vir die verbreking van die verbond, sê Steiner, maar in die lig van openbare gevoelens het niemand dit so gesê nie.  Die kloof tussen openbare toespraak en private berekeninge was presies wat Stresemann, Briand en Chamberlain hul "Locarno -teepartytjies" gehou het om te oorbrug, maar na hul heengaan het dit gevaarlik uitgebrei. Dit is sekerlik as gevolg van hierdie perverse effek van die openbare mening dat, soos Carolyn Kitching in Brittanje en die ontwapeningskonferensie in Genève toon, Britse staatsmanne op die intens gepubliseerde Wêreldontwapeningskonferensie van 1932 minder probeer het om tot 'n ooreenkoms te kom as om die voorkoms te probeer gee van tot 'n ooreenkoms kom, in die hoop om daardeur die skuld vir die mislukking van die konferensie te vermy.  Die reaksie van die Liga op die Abyssinia -krisis het die kloof tussen openbare retoriek en die noukeurige berekening van nasionale belang nog duideliker na vore gebring.
As hierdie nuwe verslae toon dat staatsmanne die Liga kon gebruik om spanning in die 1920's te verlig en tyd te wen, blyk hierdie geval nie moontlik te wees vir die dertigerjare nie. Die poreuse, publisiteitsbewuste karakter en konsensuele, verwikkelde prosesse van die Liga het inderdaad 'n rol gespeel in die agteruitgang. Diplomasie vereis betroubare gespreksgenote wat vir hul state kan praat, dit vereis geheimhouding en dit verg die vermoë om geloofwaardige bedreigings te maak. Die veiligheidsreëlings van die verbond voldoen nie aan een van die kriteria nie. Persoonlike diplomasie deur belangrike ministers van buitelandse sake kon 'n tyd lank vergoed vir die tekortkominge, waardeur 'kollektiewe sekuriteit' nuttig kon wees - meestal as 'n legitimerende retoriek vir 'n brose, maar funksionele konsertstelsel met 'groot mag'. Die afwyking van realpolitik was egter baie gegrief deur die klein state, wat begryplik vrees dat hul lot deur ander besluit sou word, en wat die uitbreiding van die Raad suksesvol gedwing het. Hulle is beloon deur volle deelname aan 'n stelsel wat nie net onmoontlik geword het nie, maar ook deur die neiging om wesenlike beloftes te maak wat nie deur bindende ooreenkomste gesteun word nie, 'n krag vir destabilisering.
'N Eerste taak wat die Bond opgedra het, was om die vrede 'n tweede te behou, maar was om die ideaal van 'n wêreld wat uit formeel gelyke soewereine state bestaan, te versoen met die werklikheid van lidlande. van baie verskillende tipes en beskik oor uiters ongelyke geopolitieke reikwydte en mag. Wilson se belofte van selfbeskikking was 'n genie wat uit 'n bottel gelaat is: tot sy ontsteltenis het nie net die Pole en Serwiërs nie, maar ook Koreane wat onder Japannese bewind kwyn, Egiptenare onder die Britte en Armeniërs onder die Turke gedink dat hierdie roerende woorde op hulle toegepas.  Watter een van hierdie bewerings is bereik, kan 'n saak van naby wees: die Baltiese state het dit byvoorbeeld gemaak, maar Armenië-gegewe die Turkse rewolusie en die onthouding van die Verenigde State-het uiteindelik ook nie die Franse en Britse keiser gehad nie belange — is die betwiste beloftes van Arabiese onafhanklikheid nagekom.  Soms was dit ook moeilik vir die vredemakers om soewereiniteit toe te ken, en het die Liga die direkte bestuur van 'n paar betwiste gebiede (die Saar, Danzig) en die bestuur van 'n paar spesiale halfhuise opgedra - 'n stelsel van beskerming van minderhede wat toegepas is op 'n deel nuwe of hergetekende gebiede Oos -Europese state en 'n mandaatstelsel wat ingestel is om toesig te hou oor voormalige Ottomaanse en Duitse koloniale gebiede - gestig om die onafhanklikheid te verswak of die onderwerping van sommige state naby die een of ander kant van die lyn te beperk. Van die begin af, en gedurende sy vyf-en-twintigjarige geskiedenis, het die Liga hom beywer vir die beoordeling, bestuur en afbakening van soewereiniteitsverhoudinge. Dit is 'n tweede 'verhaal' van die Bond, en 'n tweede gebied van vrugbare navorsing.
Sommige van hierdie navorsing handel oor hoe die Liga die moeilike dubbele taak om die bevolking te beskerm en die grense van die state wat in 1919 geskep of herskep is, te legitimeer.Hierdie grense weerspieël 'n mengsel van strategiese berekeninge, etniese oorwegings en oorwinnaars se oorvloed, maar geen grenslyn kon die etniese mengsel van Oos -Europa ontketen het nie. Ongeveer 25 miljoen minderhede het in die nuwe state gewoon, slegs ongeveer twee derdes van die bevolking van die herboude Pole was Pole. Intensiewe lobby (veral deur Joodse organisasies) en 'n mate van kommer oor die lotgevalle van die minderhede sowel as die grense, het die vredemakers daartoe gedryf om spesiale verdragte op te lê wat sekere taalkundige, opvoedkundige en godsdienstige outonomie aan bepaalde minderheidsgroepe waarborg. In die praktyk is die Raad egter verantwoordelik vir die monitering van die nakoming, en soos Christoph Gütermann se historiese studie uit 1979, Das Minderheitenschutzverfahren des Völkerbundes, getoon het, was dit die sekretariaat se minderheidsafdeling wat onder die kragtige leiding van die Noorse Erik Colban 'n stelsel van toesig.  Minderhede wat in die verdrae gedek word, mag die oortredings versoek, maar sodanige versoekskrifte is as inligtings- en nie juridiese dokumente beskou nie, is slegs onder redelik beperkende voorwaardes as "ontvangbaar" beoordeel  en is vertroulik deur die raad se "komitees-van" hanteer -drie "en deur die Afdeling Minderhede, wat gewoonlik die saak moes oplos deur direkte gesprek met die betrokke staat (maar gewoonlik nie die minderhede) nie.
Minderhede en hul verdedigers (veral Duitsland) protesteer gereeld dat die stelsel te geheimsinnig en bevooroordeeld is teenoor die 'minderheidsstate'. Terwyl 'n paar klein hervormings in 1929 ingestel is, het sensitiwiteit vir die Poolse mening binne die Raad beteken dat 'n beroep op sterker juridiese regte en strenger handhawing onbeantwoord was.  In 1934, na die Nazi -magowerheid, het Pole sy versoeke van minderhede van ander groepe eensydig verwerp, en gebiede het ook begin opdroog. Alhoewel 'n paar spesialisstudies wat tydens die Tweede Wêreldoorlog gepubliseer is, hierdie siening betwis het, het die stelsel teen die laat dertigerjare wyd misluk, en dit is na 1945 nie herleef nie.  Voortaan word aanvaar dat beskerming van individuele menseregte minderheidsregte irrelevant sal maak. 
Die Balkan -krisisse van die negentigerjare het getoon hoe verkeerd hierdie aanname was, en het navorsers gedwing om weer na die beskermingstelsel van die minderjarige oorloë te kyk, wat die verwerpte stamvader van die "menseregte" was. Al drie die belangrike studies wat hier hersien word, gee toe dat die minderheidsregime inderdaad bevooroordeeld en geheimsinnig was, waaroor hulle nie saamstem nie, of die vooroordeel en geheimhouding 'n teken is van die bankrotskap van die stelsel, of soos Colban en sy opvolger Pablo de Azcárate aangedring het in rekords wat tydens die veertigerjare — die toestand van sy (alhoewel beperkte) doeltreffendheid.  Carole Fink se bekroonde studie Verdediging van die regte van ander is waarskynlik die mees verdoemende. Fink, wat belangrike werk oor die minderheidsbeleid van Stresemann in die sewentigerjare gepubliseer het,  behandel hier die hele geskiedenis van internasionale minderheidsbeskermingsregimes in Oos -Europa vanaf die Kongres van Berlyn tot 1938, terwyl hy veral aandag skenk aan Joodse pogings om te vorm, en die gevolge van die Joodse bevolking vir die stelsels.  Die League -stelsel vorm slegs een deel van die verhaal, en Fink bevestig grootliks kritiek op die ontoereikendheid tussen die oorlog. 'Gebonde aan die beginsel van staatsoewereiniteit', skryf sy, het liga -amptenare 'nie net die belange van die minderheidstate bewaak nie, maar ook die mees polities plofbare klagtes wat hulle ook buite voorstelle vir verbetering geblokkeer het, hul werk in geheimhouding gehul en petisies uitgesluit elke stadium in die ondersoeke. " Hierdie werkswyse het minderhede min gedien, en dit het Jode —'n diasporiese bevolking sonder 'n etnies gedefinieerde 'familiestaat' laat druk - veral in gevaar. Britse, Franse en Amerikaanse Joodse organisasies, en veral Lucien Wolf van die Joodse Raad van Afgevaardigdes, het namens (byvoorbeeld) vlugteling -Galiciese Jode petisie gedoen deur Oostenryk, of Hongaarse Jode onderhewig aan numerus clausus -wette wat hul toegang tot universiteit beperk , maar volgens Fink het die Liga gewoonlik óf die verskonings óf die suiwer kosmetiese "hervormings" van die minderheidstaat aanvaar, óf tegniese redes gevind om heeltemal te weier.
Was Jode 'n spesiale geval, of het die stelsel minderhede in die algemeen gefaal? In A Lesson Forgotten, sy studie van die Duitse minderheid in Pole, kom Christian Raitz von Frentz ook tot 'n pessimistiese gevolgtrekking. Sowat 950 versoekskrifte van alle minderhede is tussen 1921 en 1939 by die Liga ingedien, waarvan 550 as "ontvangbaar" hiervan geag is, ten volle 112 is deur lede van hierdie Duitse minderheid tussen Maart 1922 en September 1930 alleen gestuur. ' Intractable politieke konflikte lê hierdie statistiek ten grondslag: die feit dat sommige Pole in die twintigerjare bereid was om vir Duitse partye te stem of hul kinders na Duitse skole te stuur, het die Poolse staat se verbintenis tot 'n "de-germanisasie" -beleid versterk, en Duitsland se besluit om minderhede te bekamp sy toetrede tot die Liga het van sy kant waarskynlik meer gedoen om die revisionistiese mening in Duitsland aan te wakker as om die lot van etniese Duitsers in Pole te verbeter. Hoewel Raitz von Frentz toon aan dat Colban en sy span die klagtes van die minderheid ernstig opgeneem het en dit vaardig hanteer het, dring hy ook daarop aan dat sommige aspekte van die algemene ligastelsel (indien nie die bilaterale Bo -Sileziese stelsel wat ook deur Colban uitgewerk is) vererger het probleem. Wat die versoekskrifte oor uitsetting betref, het die tyd wat die Liga nodig gehad het byvoorbeeld vir Pole in staat gestel om 'onomkeerbare ekonomiese en demografiese feite' te skep (nuwe Poolse eienaars, Duitse setlaars terug in Duitsland), wat geldelike vergoeding gelaat het - maar geen terugbetaling van land - die enigste realistiese oplossing. As Raitz von Frentz die mening van Fink oor die swakheid van die stelsel bevestig, is hy dit egter nie eens dat geheimhouding die een van die ondoeltreffendheid was nie.  Inteendeel, kom hy tot die gevolgtrekking dat die stelsel nie geheimsinnig genoeg was nie, met die besluit in 1929 om 'n algemene rol van die Raad in die beskerming van minderhede te behou (eerder as om die komiteestelsel te gebruik om grens- of familiestate heeltemal van die proses te weerhou) wat onweerstaanbare druk veroorsaak na politisering. Sulke prosedures het die versoeking vir Duitse leiers gemaak om die minderheidskwessie vir binnelandse propagandistiese doeleindes te ontgin, byna onweerstaanbaar. 
Hoe kon twee geleerdes so 'n soortgelyke portret van die stelsel se beperkings skets, maar dit so verskillend verklaar? Martin Scheuermann se indrukwekkende Minderheitenschutz contra Konfliktverhütung? help om hierdie vraag te beantwoord. Scheuermann werk deur alle versoekskrifte wat deur die stelsel hanteer word, van die stigting tot die hersiening daarvan in Junie 1929, en bied nie net 'n omvattende register van die 149 ontvanklike en 306 geoorloofde, kort biografieë van die seksielede nie, en 'n grafiek van die petisieproses, maar ook 'n waardevolle land-tot-land-ontleding van die werking van die stelsel. Scheuermann onderhou die hoë mening van Gütermann en Raitz von Frentz oor die amptenare van die afdeling, en toon hoe ernstig hulle petisies behandel het, selfs van minderhede - soos die Oekraïners in Pole - sonder kragtige verdedigers van die Raad. Tog bevestig Scheuermann ook (soos Colban en Azcárate later in selfregverdiging beweer het)  dat die voornaamste doelwitte polities en nie humanitêr was nie, met die taak om die skikking van 1919 te verdedig en die aansien van die Liga dikwels voorrang bo betekenisvolle verligting vir versoekers. Net om Litaue in die stelsel te hou, gegewe dat die woede van die klein staat oor die onvermoë van die Liga om die Pole te dwing om uit Vilna te onttrek, 'n belangrike doelwit geword het, 'het die stelsel gedreig om 'n doel op sigself te word, met meer argumente oor prosedures as inhoudelike kwessies. . " Die sensitiwiteit van Pole het daartoe gelei dat die afdeling konsentreer op skadebeperking eerder as die letter van die wet, alhoewel beide Joego -Slawië en Griekeland die bestaan ​​van 'n 'Masedoniese' identiteit ontken en dit kragtig onderdruk het, 'n bekommernis om die brose vrede te beskerm in hierdie streek beteken dat die Liga op die een of ander manier bevind dat die meeste versoekskrifte rakende Masedonië "nie ontvangbaar is nie". Ligaamptenare het ook die grondhervormings wat Duitsers in Pole en Estland en Russe in Litaue onttrek het, as ware maatskaplike maatreëls aanvaar en hulle pragmaties beperk tot die probeer om 'n mate van vergoeding vir diegene wat onteien is, te bekom. 
En tog is Scheuermann se portret van die stelsel positiewer as die van Fink of Raitz von Frentz - hoewel dit weliswaar kan wees omdat hy dit beoordeel volgens die realistiese standaard van wat moontlik was, gegewe die grootmagte se onwilligheid om te kry nou betrokke eerder as by die ideale standaarde soos uiteengesit in die verdrae. Daar word veral getoon dat Colban 'n baie swak idee gehad het van hoe om 'n baie swak hand te speel, en Scheuermann stem saam met Raitz von Frentz (en stem nie saam met Fink nie) oor hoe belangrik dit was om te beperk (en dus kan dreig) ) blootstelling aan die publiek as hy dit tot die beste voordeel sou speel.  As daar baie skaars verdraaglike kompromieë was, het Colban en sy kollegas verhoed dat smeulende etniese konflikte in 'n oorlog uitloop, en 'n proses van etniese konsolidasie waaraan al hierdie state toegewy is, getemper. In Griekeland, byvoorbeeld, het die druk van die liga die uitsetting van sommige van die Albanese bevolking verhinder, terwyl in Roemenië die kombinasie van Colban se persoonlike diplomasie, dreigemente om sake by die Raad of die Permanente Hof aanhangig te maak, en vrees vir die vyandigheid van sy Hongaarse en Bulgaarse bure het 'n golf onteienings gestaak (as dit nie omgekeer het nie.  Scheuermann ondersoek ook Joodse versoekskrifte en kom tot 'n meer positiewe beoordeling van die doeltreffendheid van Wolf se ingrypings en die bereidwilligheid van Colban om op te tree as wat ons in Fink vind.  Dit is miskien nie 'n indrukwekkende rekord van minderheidsbeskerming nie, maar aangesien liga -amptenare wat slegs met oortuigingsbevoegdhede gewapend was, betrokke was by die interne aangeleenthede van hoogs sensitiewe en nasionalistiese state, is dit verrassend dat hulle enigiets bereik het.
Die minderheidsverdrae is toegepas op brose en dikwels nuwe state wat nietemin as soewerein erken is, maar die mandaatstelsel is daarteenoor toegepas op gebiede wat deur sterk state verower is met bestaande en dikwels uitgebreide koloniale ryke. Die mandaatstelsel was ingestel om Wilson se vasberadenheid om 'n anneksasie -vrede te vermy en die ewe kragtige begeerte van sy bondgenote om vas te hou aan die gevange Ottomaanse of Duitse besittings, te verleen, met dien verstande dat (as artikel 22 van die verbond stel dit) "die welsyn en ontwikkeling van [die gebiede] se volke vorm 'n heilige vertroue van die beskawing." Verpligte bevoegdhede was nodig om jaarliks ​​verslag te doen oor die nakoming van die aanklag, en 'n "Permanente Mandate Kommissie" is in Genève ingestel om die verslae te ondersoek en om die Raad op te let oor enige probleme.  Die mandaatstelsel, wat aanvanklik as 'n deurslaggewende breuk met die eiebelangrike imperialisme van die periode voor 1914 verwelkom is, het 'n weinig waarneembare uitwerking op die rooster vir selfregering gehad, en sodra die laaste mandate onder toesig van die opvolger geval het Die Verenigde Nasies se Trusteeskapsraad, en daarna na onafhanklikheid oorgegaan, het die stelsel verdwyn. Wat was die betekenis daarvan dan?
In Imperialisme, soewereiniteit en die maak van internasionale reg, Benader Antony Anghie die vraag deur die stelsel binne 'n genealogie te plaas van die rol wat die internasionale reg speel in die bestuur van verhoudings tussen die Derde Wêreld en die Weste oor vier eeue.  Die kernbegrip van soewereiniteit, volgens Anghie, is altyd ingespan om Westerse belange te dien, en hy spoor hoe lojaliteit aan bepaalde Europese ideale ("Christendom", "beskawing", "ekonomiese ontwikkeling", "goeie bestuur", "'n verloëning van terrorisme ") was op verskillende tye die voorwaarde vir die uitoefening daarvan. Die mandaatstelsel interesseer Anghie omdat dit na sy mening 'n deurslaggewende fase in hierdie proses was, beide die oomblik waarop en die meganisme waardeur direkte imperiale beheer van gebiede van die Derde Wêreld plek gemaak het vir beheer wat deur internasionale organisasies en die Wêreldbank uitgeoefen word. . Die instellings vir globale bestuur wat nou die soewereiniteit van die derde wêreldstate beperk, "kom op fundamentele wyse uit die mandaatstelsel", skryf Anghie.
In die mandaatstelsel word 'n gesentraliseerde gesag gestig vir die versameling van groot hoeveelhede inligting uit die periferieë, die ontleding en verwerking van hierdie inligting deur 'n universele dissipline soos ekonomie, en die bou van 'n oënskynlike universele wetenskap, 'n wetenskap waarmee alle samelewings kan beoordeel en aangeraai word oor hoe om die doel van ekonomiese ontwikkeling te bereik. Dit is inderdaad aanvegbaar dat hierdie 'wetenskap' nie kon ontstaan ​​het sonder 'n sentrale instelling soos die Mandaatstelsel nie. 
Nou, daar is beslis iets hierin. By die bekendmaking en ondersoek van die administratiewe praktyke van verpligte magte, het die mandaatstelsel 'n rol gespeel in die vorming en dan 'internasionalisering' van norme oor bestuur in afhanklike gebiede. Tog is die verslag van Anghie baie frustrerend, want sy sterk aansprake is grootliks gebaseer op verouderde tussenoorlogse literatuur en die proklamasies van die mandaatkommissie self en is nie getoets aan die argiewe van die verpligte magte, die liga se argiewe in Genève, of selfs 'n redelike deel van die uitgebreide historiografie oor die bestuur van spesifieke mandate.  Uit Anghie se verslag kan 'n mens dink dat die Mandaatskommissie 'n soort Wêreldbank was wat in die derde wêreld wêreldwyd 'n embrio inbring en agente en fondse infiltreer. Dit was nie. Die kommissie bestaan ​​uit nege (later tien) 'kundiges', waarvan die meeste eks -koloniale goewerneurs was, en min van hulle wou 'n onafhanklike rol speel. Toe hulle dit gedoen het, het hulle dit moeilik gevind: soos Ania Peter in William E. Rappard und der Völkerbund getoon het, het die sekretaris-generaal van die liga, Sir Eric Drummond, vroeë pogings om die kommissie se funksies uit te brei gesaboteer, waarna Michael Callahan se mandate en ryk toon , het die Liga Raad en die verpligte bevoegdhede saamgewerk om sy taak verder te beperk.  (Anghie noem nie een van hierdie outeurs nie.) Selfs al wou die kommissie 'n nuwe stelsel van koloniale beheer afdwing (in teenstelling met die bekendmaking van nuwe ideale van administrasie), het dit geen agente gehad om sodanige ontplooiing uit te voer nie, terwyl kommissarisse belet is om opdragte in die mandaat uit te voer, of selfs om dit te besoek, behalwe in 'n privaat hoedanigheid. Die kommissie kan wel inligting van 'n verpligte bevoegdheid versoek en sy verteenwoordiger jaarliks ​​aan 'n onderhoud onderwerp, maar of hierdie beskeie magte nuwe en ingrypende "tegnologieë" van heerskappy is, kan hoogstens betwis word. Anghie het, veral, die manier waarop die mandaatstelsel gehelp het om 'n 'beskadigde' vorm van soewereiniteit vir die armer nasies van die wêreld te definieer, begryp, maar om te verstaan ​​hoe hierdie konsepte die administratiewe praktyk beïnvloed het (en dit het dit inderdaad gedoen), moet 'n mens kyk buite die stelsel se eie, selfregverdigende retoriek vir onderhandelinge en stryd oor bestuur wat binne die keiserlike hoofstede en die verpligte gebiede plaasgevind het.
Callahan gee ons 'n deel van hierdie meer volledige verhaal. His Mandates and Empire (1993) was 'n studie van die Franse en Britse beleid rakende Afrika -mandate tot 1931 in A Sacred Trust (2004), hy bring die verhaal na 1946.  Callahan het ingegaan op die publikasies van die Permanente Mandate -kommissie, maar hy het 'n gesonde skeptisisme teenoor amptelike dokumente van 'n politieke historikus en het beleidsbepaling gevolg deur vertroulike rekords van die koloniale kantoor en die buitelandse kantoor, wat ons die beste rekening bied wat ons waarskynlik van die Franse kan kry en Britse 'amptelike verstand' oor mandate. Die 'verstand', het hy getoon, was pragmaties en instrumenteel, met die berekening van nasionale belang uiters belangrik. Die noodsaaklikheid om Duitsland te bestuur of te kalmeer, het grootliks deel uitgemaak van die Britse verpligte beleid, byvoorbeeld dat Brittanje in 1927 ingestem het om 'n Duitse lid by die kommissie te bring en selfs gereeld probeer oorweeg om te probeer vind (soos die linksgesinde liga-ondersteuner Philip Noel-Baker voorgestel het) in 1931) "twee stukke Afrika wat gelyktydig onder mandaat aan onderskeidelik Duitsland en Italië oorhandig kon word."  Tog dring Callahan daarop aan dat so 'n strategiese berekening nooit die hele verhaal was nie, en dat Brittanje en Frankryk op die liga -toesig gereageer het deur te ontwikkel beleid in hul mandaatgebiede wat "meer ingehou en meer internasionaal georiënteerd was as dié in die res van hul ryke in tropiese Afrika." 
Callahan marshals bewyse om hierdie punt te staaf. Gevoeligheid vir internasionale opinie het daartoe gelei dat Frankryk sy mandate van militêre werwing vrygestel het, die begeerte van Brittanje om die druk van wit setlaars te weerstaan ​​om Tanganyika en Kenia te laat saamsmelt, versterk het en beide state gedwing het om dwangarbeidvereistes onder die in die kolonies te hou. Tog is dit opmerklik dat hierdie meer paternalistiese rekord die neiging gehad het om die Britse en Franse bewind te legitimeer (en nie te verkort nie) en om Afrika se paar onafhanklike swart state te ondermyn. Sommige humanitêre en liberale reageer dus op die onthullings van dwangarbeid in Liberië deur 'n beroep op 'n mandaat van die Verenigde State oor die land ('n pynlike paradoks wat beter deur Ibrahim Sundiata as deur Callahan verken is)  ander hoop om die Italo-Abessiniese oorlog af te weer deur toe te staan Italië 'n mandaat oor dele van Ethiopië. Die feit dat politici hulle sou kon voorstel om mandate so instrumenteel te gebruik (Neville Chamberlain se "koloniale aanbod" aan Hitler is nog 'n uiterste voorbeeld)  dui daarop dat Callahan vir al sy baie nuttige werk moontlik nie die balans tussen paternalisme en geopolitieke berekening geweeg het nie. heel akkuraat. Die paternalistiese rekord sou boonop minder sterk lyk as Callahan die Belgiese heerskappy in Rwanda en Burundi en die Suid -Afrikaanse administrasie van Suidwes -Afrika oorweeg het (soos hy moes gedoen het in twee boeke met die titel The League of Nations and Africa).Die instrumentalisering van etniese verdeeldheid in die eerste geval en die groot grondbeslagleggings, arbeidsbeheer en fisiese onderdrukking van laasgenoemde was skaars versoenbaar met die ideale van die 'heilige vertroue', maar die mandaatkommissie kon nie een van die administrasies van die gekose weg afwyk nie . Die uitspraak wat "mandate beteken het ... 'n groter klem op die belange van Afrikane" is moeilik om met die rekord te bestry. 
Die veralgemeningsprobleme vererger verder as ons kyk na die gevalle in die Midde -Ooste wat bespreek word in Nadine Méouchy en Peter Sluglett se redigeerde versameling The British and French Mandates in Comparative Perspectives.  Die essays daarin is uiteenlopend, wat handel oor onderwerpe wat wissel van administratiewe praktyke, tot ekonomiese projekte, tot die gebruik van etnografie en medisyne, tot die verloop van nasionale en etniese bewegings saam, maar dit beklemtoon die gevare van veralgemening oor die mandaatstelsel selfs in 'n enkele streek, en die dwaasheid om dit te doen op grond van die publikasies van die Permanente Mandaatskommissie alleen. Verskeie van die argiefgebaseerde essays bevestig beslis hoe strategies die groot moondhede opgetree het: soos Gerard Khoury uitwys, sou Robert de Caix skaars duideliker gewees het oor Frankryk se redes om die oprigting van 'n verenigde Arabiese staat teë te staan ​​toe hy op 11 April skryf, 1920, dat "die vrede van die wêreld in die geheel beter verseker sou wees as daar 'n sekere aantal klein state in die Midde-Ooste was, wie se onderlinge verhouding hier beheer kan word deur Frankryk en daar deur Brittanje, wat met die grootste interne outonomie, en wie sou nie die aggressiewe neigings van groot, verenigde nasionale state hê nie. van drie Ottomaanse provinsies.  Tog het berekeninge nie altyd in dieselfde rigting gewys nie: soos Slug-lett toon, terwyl die Franse ondanks massiewe plaaslike opposisie en onbeduidende ekonomiese winste ideologies toegewyd aan Sirië gebly het, het die Britte pragmaties 'n klas Irakse kliënte gekweek wat Britse belange kon beskerm. onder voorwaardes van nominale onafhanklikheid.  Die beleid van een land was ook nie noodwendig eenvormig oor mandate nie, want Brittanje het 'n versiende grondhervorming in Transjordanië deurgemaak terwyl Irak in wese 'gereududaliseer' is.  Die mandaatstelsel, tempo Anghie en Callahan, het geen konsekwente invloed op bestuur of ekonomiese beleid gehad nie.
Maar beteken dit dat die stelsel onbelangrik was, of sou ons miskien die verkeerde vraag gevra het? Anghie en Callahan spandeer te hard om eenvormige impak op te spoor as wat plaaslik gegronde studies toon dat die stelsel verskillende verpligte bevoegdhede en verskillende mandate anders beïnvloed het. Daar is te min moeite gedoen - behalwe in die opstel van Sluglett - om die variasie te verduidelik. So 'n verduideliking is moontlik, maar dit moet nie net plaaslike faktore en die belange van verpligte bevoegdhede in ag neem nie, maar ook hoe die diskursiewe (en nie dwingende) praktyke van verpligte toesig belange en optrede op dieselfde manier gevorm het. Daar is 'n onthullende blik in hierdie boeke van plaaslike inwoners wat die petisieproses gebruik om internasionale steun te werf, en van opiniesensitiewe regerings wat kritiek voorkom deur koers aan te pas. Maar nog geen omvattende verslag van die proses van plaaslike eis en politieke leer, en van die veranderlike metropolitaanse reaksie, is nog geskryf nie.
Hierdie studies van die minderhede en mandaatstelsels bring saam die paradoksale en skynbaar teenstrydige aard van die Liga se verantwoordelikhede op die gebied van staatsbou en soewereiniteit na vore. Aan die een kant sou die Bond opkomende norme wat verband hou met trusteeskap en menseregte bevorder, aan die ander kant; dit sou dit doen sonder om die beginsel van staatsoewereiniteit te ondermyn. Die rustige persoonlike diplomasie van Colban en die verder, maar openbare ondersoek van die Mandaatskommissie, wou die twee doelwitte versoen - en, soos ons gesien het, het dit soms reggekry. Maar toe dit gebeur het, was dit omdat minderheidstate of verpligte magte tot die gevolgtrekking gekom het dat hul nasionale belange of internasionale reputasie versterk sou word deur hul (soms suiwer mondelinge of formele) nakoming wanneer hulle anders besluit het, dit het min gevolge gehad, omdat sanksies vir oortredings van die mandaat of selfs vir die volstrekte verwerping van die minderheidsverdrae was (soos Pole in 1934 ontdek het) feitlik nie. Maar as hierdie bondestelsels nie state kon dwing of soewereiniteit kon oorheers nie, het dit kragtig bygedra tot die artikulasie en verspreiding van internasionale norme, waarvan sommige blywend was. As die beginsel van die aanwys van beskermde groepe deur etnisiteit nie die ondergang van die minderheidstelsel oorleef het nie, word die delegitimering van gedwonge verowering as 'n grondslag vir soewereiniteit waarop die mandaatstelsel was - hoe onwillig ook al - op groot skaal aanvaar.  En waar norme en nasionale belange maklik met mekaar versoen kon word, sou die prestasies van die liga groter wees.
Benewens vredesbewaring en die bestuur van soewereiniteitsverhoudinge, het die Liga 'n derde taak gehad: die bevordering van internasionale samewerking om transnasionale probleme of mensehandel aan te spreek wat voor die oorlog onderwerp was aan humanitêre kommer en rudimentêre intergouvernementele samewerking. Die stigters van die Liga het verwag dat dit 'n geringe aanvulling op sy werk sou wees, maar ernstige humanitêre krisisse na die oorlog en die voortgesette afwesigheid van die Verenigde State het gesamentlik die balans verander. Uitgestrekte vrywillige organisasies en omringde nuutgestigte state kon nie alleen die golwe van vlugtelinge, epidemies en ekonomiese krisisse wat hul lande die groot moondhede oorstroom het, nie alleen hanteer nie, maar sommige van hierdie kwessies het graag voor die deur van die Liga laat val. Sekretaris-generaal Drummond het hierdie toenemende betrokkenheid met angs dopgehou. Slegs twee of drie van die verbond se twintig artikels oor humanitêre en tegniese aktiwiteite, protesteer die opgeruimde Drummond teen 'n vergadering van sy direkteure in Mei 1921.  Maar Jean Monnet, die argitek van die Europese unie, wat (dit word dikwels vergete) die vroeë 1920's as die adjunk van Drummond in Genève deurgebring het, het dit nie eens nie, en die ambisieuse en slim jong mans (en een vrou) wat aangestel is om aan die hoof te staan ​​van die verskillende liga -tegniese liggame was ook nie geneig om langs die kant te sit nie. Albert Thomas was reeds besig om sy ryk op te bou by die Internasionale Arbeidsorganisasie, die Nederlandse regsgeleerde Joost Van Hamel was besig om die kontoere van die Permanent Court of International Justice uit te werk en Robert Haas, Arthur Salter, Rachel Crowdy en Ludwik Rajchman was besig om die kommunikasie saam te stel, ekonomiese, sosiale en gesondheidsorganisasies van die Bond. Sommige van hierdie institusionele ondernemers was meer talentvol as ander, en sommige van hul skeppings het te midde van die verhoogde politieke konflik en ekonomiese nasionalisme van die dertigerjare wankel, maar oor die algemeen het kritiek op die veiligheidsvermoë van die liga sy gespesialiseerde organe ekstra aansien verleen. Teen die laat dertigerjare het meer as 50 persent van die Liga se begroting na hierdie "tegniese" werk gegaan, met planne om die funksies te verskuif binne 'n outonome liggaam wat lidlande sowel as nie -lede insluit. Die oorlog het 'n einde gemaak aan hierdie planne, maar die instellings self het dit oorleef en na 1945 in die Verenigde Nasies se liggame verander.
Die geskiedenis van hierdie derde "Volkebond" is nie bekend nie. Amptenare het in opdrag van die Carnegie Endowment in die veertigerjare verslag gedoen van spesifieke organisasies , maar met die uitsondering van die artikels van Martin Dubin en die simposium oor die Liga wat in 1980 in Genève gehou is, is geen sintetiese studie geskryf nie. [ 64] 'N Nuwe generasie internasionale historici, soms beïnvloed deur die "liberale institusionalistiese" internasionale verhoudinge-teorie (wat self 'n direkte genealogiese band met die Liga het), , het egter begin om goed nagevorsde herbeoordelings van verskillende takke van hierdie werk te publiseer. Claudena Skran's Refugees in Inter-War Europe is 'n besonder goeie voorbeeld van hierdie genre,  en die Liga se Gesondheidsorganisasie het ewe deurdagte behandeling ontvang in Paul Weindling se geredigeerde versameling International Health Organisations and Movements, 1918–1939.  Patricia Clavin en Jens-Wilhelm Wessels het die ontwikkeling en funksionering van die Liga se Ekonomiese en Finansiële Organisasie in "Transnationalisme en die Volkebond" nagespeur,  en het Anthony M. Endres en Grant A. Fleming se studie van die intellektuele betekenis van die werk daar gedoen.  William B. McAllister se dwelmdiplomasie in die twintigste eeu bied 'n deeglike vertelling van die ontwikkeling van die konvensies en organisasies van die liga wat die verkeer in dwelms reguleer,  en terwyl die pogings van die sosiale afdeling om seksuele handel te bekamp en kinderwelsyn te bevorder, minder aandag geniet het , Carol Miller se artikel in Weindling se versameling en Barbara Metzger se Cambridge -proefskrif van 2001 en opstel uit 2007 is 'n belangrike begin.  In 1999 het die liga se Parys-liggame wat ingestel is om intellektuele samewerking te bevorder, uiteindelik hul historikus gevind, , maar 'n vergelykbare studie van die in Rome gevestigde kinematografie-instituut moet nog geskryf word. Die werk van die kommunikasie -en -transito -organisasie wag ook op ondersoek.
Hierdie nuwe studies bepaal die belangrikheid van die 'tegniese' afdelings. Die poging tot intellektuele samewerking, wat onder meer Henri Bergson, Albert Einstein en Marie Curie betrek het, was meer simbolies as effektief, maar die Ekonomiese en Finansiële Organisasie, wat teen 1931 'n personeel van sestig gehad het, het 'n goeie rekord opgebou van prestasie. Sy heldhaftige vroeë dae, toe Salter, Monnet en hul bondgenote die Oostenrykse en Hongaarse herstelplanne uitgehamer het, kon nie duur nie, maar die afdeling het baanbrekende statistiese reekse en ontledings gelewer en het baie gesamentlike navorsing en bespreking (indien nie aksie) oor latere krisisse en handelsvrae. Liga-liggame wat handel oor transnasionale handel-opium, refuges, prostitute-was ook verbasend effektief. Almal het ernstige pogings aangewend om data oor hul onderwerp te versamel, om die reg van die Liga vas te stel om regerings te ondervra en besoeke ter plaatse te onderneem (konflikte tussen regulatoriese en liberale state oor kwessies oor prostitusie, en tussen produsente, verbruikers en vervaardigers op nieteenstaande die dwelmvraag) het daarin geslaag om basiese ooreenkomste uit te sluit, wat almal probeer het om die nakoming van die konvensies te monitor, en in gevalle van opiumhandel en vlugtelinge het liga -liggame ook die beheermeganismes bedryf. Voor 1914 het vlugtelinge teen 1939 geen eiesoortige status of ooreengekome regte gehad nie, maar die Liga en ander akteurs het 'n stel standaarde, reëls en praktyke ontwikkel (insluitend die kenmerkende "Nansen -paspoort"), wat volgens Skran 'regsbeskerming bied' en duursame oplossings vir meer as een miljoen vlugtelinge. "
Ons moet egter vra of die geheel meer is as die som van die dele: het hierdie liggame, gegewe hul gespesialiseerde mandate, 'n ander dinamika van internasionale samewerking aan die gang gesit? Vergelyking dui daarop dat hulle inderdaad op drie maniere onderskei is. Eerstens blyk dit dat die tegniese gebiede van die liga meer uitgebreid en opreg meer wêreldwyd is as die veiligheids- of staatsboubedrywighede. Die Verenigde State werk saam met die werk van die afdelings Gesondheid, Opium en Sosiale. Duitsland en selfs die Sowjetunie het saam met die Gesondheidsorganisasie gewerk, lank voordat hulle by die Liga aangesluit het. Japan het ná die onttrekking met die meeste tegniese instellings saamgewerk. Die groter deelname was nie altyd maklik om te bestuur nie: veral in die vroeë dae, soos McAllister aantoon, was kruisvaarders wat Amerikaners gretig was om die aanbod van dwelms te bekamp, ​​waarskynlik die ooreenkoms verwoes as om dit te bevorder.  Tog is dit beslis belangrik dat hoewel die veiligheidsreëlings sommige state afgeskrik het om by die Liga aan te sluit en ander state daaruit te verdryf, die tegniese organisasies nie -lede ingebring het en die organisasie se deursigtige Eurosentrisme versag het. Nie dat die amptenare van die Liga kultuurrelativiste was avant la lettre nie: inteendeel, die gesondheidsamptenare was sterk voorstanders van 'n Westerse biomediese/openbare gesondheidsberig. Hulle was egter vasbeslote om die voordele van Westerse kennis oor die hele wêreld te versprei en deur 'n reeks pragmatiese, maar versiende innovasies-insluitend die oprigting van 'n epidemiologiese stasie in Singapoer, die verskaffing van tegniese hulp aan China en opleiding vir mediese personeel - hulle het baie gedoen om die bereik en reputasie van die liga uit te brei. 
Die gespesialiseerde liggame versoen staatsbelange en die eise van gemobiliseerde publiek meer suksesvol as die veiligheidsliggame, dikwels deur kundiges en aktiviste direk in hul werk op te neem. State het nog steeds hul belange beoefen en het baie geleenthede gehad om te oefen wat Skran 'vetoreg' noem, , maar 'n begeerte om laste te deel en openbare kritiek te vermy, het vooraanstaande state en liga -amptenare probeer om te betrek (en soms om dit te neutraliseer) kenners, kampvegters en selfs kritici. Vrywillige organisasies met sterk rekords van praktiese werk of sterk aansprake op kundigheid (die voorouers van vandag se nie -regeringsorganisasies) het dus maklike toegang tot belangrike liga -amptenare gehad en soms statutêre verteenwoordiging op liga -liga's. vir die lidmaatskap van lidstate. Beide die baie aansienlike ondersoeke na die verkeer in vroue en kinders is byvoorbeeld deur die American Bureau of Social Hygiene befonds, terwyl die Rockefeller Foundation baie van die programme van die Gesondheidsorganisasie vir vyftien jaar onderskryf het.  Ten slotte, waar welwillendheid teenwoordig was, maar staatsbelange nie nou betrokke was nie, kan 'n enkele kruisvaardige individu of organisasie 'n beslissende impak hê. Die rol wat die stigter van die Save the Children Fund, Eglantyne Jebb, gespeel het by die opstel en beveiliging van liga-steun vir die Genève-verklaring van 1924 oor die regte van die kind, is miskien die treffendste voorbeeld van so 'n humanitêre entrepreneurisme, maar Britse anti-slawerny-aktiviste was ook in staat om persoonlike kontakte in Genève en die sensitiwiteit van die Vergadering te benut om strenger definisies van en verbod op slawerny te bevorder. 
Tog was hierdie mate van inisiatief van buite nie die reël oor die meeste aangeleenthede nie - en dit is die derde punt - dat amptenare die belangrikste rolle gespeel het. Soms is hulle styf vasgehou: soos Andrew Webster uitwys, het die amptenare van die liga, staatsmanne uit die klein lande en kundiges wat die hele tydperk onderhandelings oor die ontwapening lewendig gehou het, hul werk ongedaan gevind en hul opinies oortref deur "die noodsaaklikheid van nasionale belang ... keer op keer. " Daarteenoor dring Skran daarop aan dat Fridtjof Nansen en die sekretariaat aansienlike inisiatiewe oor vlugtelingaangeleenthede uitgeoefen het,  en die hegte groep ekonome onder Arthur Salter het ook 'n ambisieuse koers getoon wat beskerm is deur 'n retoriek van onpartydige kundigheid.  Rachel Crowdy, die enigste vrou wat aangestel is om die hoof van 'n afdeling te wees, het toevallig nie veel moeiliker tyd gehad nie: haar bereidwilligheid om vrywillige organisasies in te skakel, was 'n strategies verstandige reaksie op 'n gebrek aan institusionele ondersteuning en chroniese onderfinansiering, maar dit het haar as 'n "Entoesias" en het waarskynlik haar loopbaan ingekort. Terwyl die ambisies van Ludwik Rajchman vir die Gesondheidsorganisasie sommige politici en sy eie sekretaris-generaal ongemaklik gemaak het, het sy hoë reputasie onder kundiges en sy vermoë om onafhanklike fondse te verseker hom gehelp om polities gemotiveerde aanvalle te oorleef (Rajchman was linksgesind en Joods) tot 1939.
Die gespesialiseerde agentskappe van die Liga was dan ook meer uitgebreid, buigsaam, kreatief en suksesvoller as die veiligheids- of staatsbou-reëlings, maar dit was ook duursamer. Alhoewel Drummond se middelmatige opvolger, Joseph Avenol, baie van die personeel van die Liga afgedank het kort voor sy eie gedwonge bedanking in 1940, het sommige van die tegniese organisasies in die buiteland skuiling gekry, en selfs waar die oorlog die aktiwiteite van die Liga ontwrig het (soos handel, gesondheid en vlugtelinge), het die Verenigde Nasies vinnig op liga -fondamente herbou. Die Wêreldgesondheidsorganisasie het die Liga Gesondheidsorganisasie, UNESCO, oorgeneem van die Komitee vir Intellektuele Samewerking, die Trusteeskapsraad het die verantwoordelikhede van die Mandaatskommissie geërf, die Verenigde Nasies se Konvensie van 1949 vir die onderdrukking van die verkeer in mense, gekodifiseerde taal wat voor die oorlog opgestel is, selfs die 1989 Konvensie oor die regte van die kind noem die Geneefse verklaring van 1924 as sy presedent.  Terwyl die vlugtelingregime van die Verenigde Nasies baie meer omvattend en ambisieus was as dié van die Liga, dra die UNHCR se basiese struktuur en praktyke - sy aandrang op politieke neutraliteit, die konsentrasie van gesag by 'n man en 'n personeel - steeds Nansen se afdruk.  Baie van die ooreenkomste en instellings wat vandag bewegings van mense, dienste en goedere regoor die wêreld reguleer, het tussen die oorloë in Genève gestalte gekry.
Dit bring ons natuurlik by die punt wat aan die begin gestel is, oor die noodsaaklikheid om die personeel, meganismes en kultuur van die wêreld wat in Genève gesentreer is, meer intensief te ondersoek. Ander stede tussen die oorloë was veel meer poliglot en kosmopolities: dit was egter in Genève dat internasionalisme uitgevaardig, geïnstitusionaliseer en uitgevoer is. Dat die internasionalisme sy heilige teks gehad het (die Verbond), dit het sy hoëpriesters en profete (veral Nansen en Briand), dit het sy weldoeners en medereisigers in die karikaturist Emery Kelen en die fotograaf Erich Salomon, dit het sy briljantste kroniekskrywers gevind. [84 ] Elke September was daar 'n jaarlikse pelgrimstog toe 'n polyglot-versameling nasionale afgevaardigdes, eisers, lobbyiste en joernaliste op hierdie eens rustige burgerlike stad afkom.Maar vir al sy godsdienstige toon was inter -oorlogse internasionalisme meer afhanklik van struktuur as van geloof: 'n opregte transnasionale amptenaar, en nie visioenêre of selfs staatsmanne nie, was die kloppende hart daarvan. Sekretariaat -lede het die politici ingelig, die vergaderings georganiseer, die persverklarings geskryf en, terwyl hulle op die gholfskakels of in die kroeë vergader het, die "agterkanaal" van vertroulike inligting waarop alle komplekse netwerke staatmaak, oopgemaak. Die sekretariaat het natuurlik sy spioene en tydbedieners gehad, maar Drummond het meestal goed gekies: nasionale politici wat teen sy vooroordeel of koste beland, het gewoonlik onder die indruk gekom van die doeltreffendheid en onpartydigheid daarvan. Amptenare het daartoe gelei dat staatsmanne gemeenskaplike belange erken en ooreenkomste gesmee het, maar hulle het geveg om die spesifieke kombinasie van pragmatisme en hoop wat as die 'gees van Genève' bekend gestaan ​​het, te handhaaf.
Ons weet nog te min oor hoe hierdie verhoudings gewerk het. 'N Groot deel van die historiografie van die liga is geskryf vanuit die oogpunt van nasionale belange en uit die nasionale argief  het ons die vertraging traag gemaak. Studies is geskryf (insluitend dié wat hier genoem word) oor verskeie afdelings van die liga, en biografieë bestaan ​​oor die drie sekretaris-generaal en 'n paar ander amptenare van die liga (hoewel ongelukkig nie van Colban of Crowdy nie), , maar die enigste volledige verslag van die Sekretariaat is meer as sestig jaar oud, en baie van die sake wat daar bespreek word - die mate van seksie -outonomie, die kwelvraag oor die nasionale verdeling van posisies, die endemiese probleme van infiltrasie, lekkasies en "spioenasie" - is nog nooit opgevolg nie .  Terwyl 'n paar werk gedoen is aan die opkoms van nieregeringsorganisasies en om pogings tot lobby in Genève te doen,  wag sulke kortstondige, maar belangrike verenigings soos die Kongres van Europese Minderhede of die Brusselse Internasionale Federasie van Volkebond-ondersoeke op ondersoek. En die groot dramatiese oomblikke in die Vergadering of die Raad - Italiaanse joernaliste wat Haile Selassie skreeu, Stefan Lux homself om die lewe bring om die Nazi -behandeling van Jode te protesteer, is verlore gegaan.
Ook hier is daar egter bemoedigende tekens. Twee onlangse studies-een van 'n lid van die sekretariaat, die ander van die Franse kontingent van Genève-maak die internasionalistiese wêreld lewendig. In 1928 praat 'n idealistiese jong Kanadese vrou wat vir die Student Christian Movement werk, by die League Information Information. Mary McGeachy se kleurryke lewe het Frank Moorhouse se lewendige historiese roman Grand Days geïnspireer (sekerlik die enigste fiksiewerk om die liasseringstelsel van die Liga te verduidelik!)  nou het Mary Kinnear vir McGeachy 'n eie biografie gegee.  Net soos die meeste vroue in die sekretariaat, beklee McGeachy 'n junior pos en is tot haar frustrasie nooit bevorder tot die gesogte rang as 'lid van die afdeling' nie. die internasionale vroue -organisasies, wat die Liga en die IAO op konferensies verteenwoordig, en openbare lesings gee en politici inlig tydens verskeie uitgebreide Kanadese toere. Toe die sekretariaat uitmekaar val, gaan McGeachy verder na die Ministerie van Ekonomiese Oorlogvoering in Londen en die Verenigde Nasies se hulp- en rehabilitasie -administrasie, en werk later saam met die International Council of Women.
Deur die lewe van McGeachy sien ons hoe individue beide deur internasionalisme gemaak en herontwerp is - maar kan die internasionalisme op sy beurt die nasionale gevoel weer demp? Les Français au service de la Société des Nations, Christine Manigand se studie van 2003 oor die Franse politici en amptenare wat in Genève bedrywig is, spreek hierdie vraag aan.  In die vroeë twintigerjare beskou die meeste Franse politici die skeptisisme van die Wilson -ideale: volgens hulle was die Liga daar om die Franse veiligheid te handhaaf en die streng beperkings toe te pas wat die Verdrag van Versailles op Duitsland stel. In 'n deurslaggewende werk, La Société des Nations et les intérêts de la France (1920-1924), het Marie-Renée Mouton getoon hoe hard die Quai d'Orsay gewerk het om hierdie visie te bevorder -inderdaad so hard dat die middel van die twintigerjare, sou die Britte nie meer saamgaan nie. Maar soos Manigand (soos Mouton, grotendeels uit Quai d'Orsay -argiewe) aantoon, het sulke terugslae nie tot Franse ontkoppeling gelei nie, aangesien bande in Genève steeds meer veelsydig en webagtig geword het, het hulle hul eie krag gekry . Die Franse kontingent van Genève was, soos sy toon, self 'n soort netwerk in 'n netwerk, wat nie net die Franse lede van die sekretariaat en die IAO bevat nie, maar ook die politici wat na Frankryk se missie na die Liga of as afgevaardigdes gedien het, maar ook 'n 'n ryk versameling joernaliste, intellektuele en ryk politieke gasvroue. Deur in Genève te werk, het hierdie mans en vroue nie die Franse belange minder beskerm nie, maar dit het ook verander hoe hulle dit definieer-en dit was op sy beurt die toename van die middel van die twintigerjare. Manigand ontleed die proses van heroriëntering nie stelselmatig nie, maar deur haar te volg terwyl sy tussen die Franse amptenare en welbehae van die Liga beweeg, begin ons sien hoe dit moontlik was, al was dit soms, en dan net vir 'n rukkie.
Die boeke en opstelle wat hier hersien word, het die Liga nie oor die algemeen gerehabiliteer nie. Hulle het egter 'n meer komplekse en gevarieerde portret van die werking daarvan verskaf. The League was 'n vereniging van soewereine state wat baie van sy ondersteuners gehoop het sou ontwikkel tot iets veel groter - 'n ware vereniging van mense, 'n embrionale wêreldregering. Hierdie hoop was altyd utopies, want die Bond was gegrond op en was steeds toegewyd aan die beginsel van staatsoewereiniteit, in soverre hierdie ideale politici daartoe gelei het om op die tribune te speel of die groot moondhede te vervreem, was dit moontlik teenproduktief. Dit was nie maklik om nasionale belange met mekaar te versoen nie, en soos ons gesien het, het die blik van publisiteit en druk van gemobiliseerde publiek waarskynlik die ruimte vir pragmatiese ooreenkoms verminder, soos ons gesien het.
Tog het die liga saak gemaak. Op sommige gebiede - epidemiebestuur, dwelmbeheer, vlugtelinge - het dit regerings wat tot vandag toe bestaan, verlos, en op ander gebiede verwoord dit norme wat destyds baie gedeeltelik waargeneem is. As dit die geval is, is dit egter grotendeels te wyte aan die innoverende struktuur en prosesse van die instelling self. Daar is kontinuïteite van beleid, maar die kontinuïteite van versoekskrifte en toesig, die opname van deskundige en humanitêre opinie en publisiteit, is nog meer duidelik. Slegs deur hierdie prosesse en strukture te ondersoek, hul kapillêre deur die sale van die sekretariaat en in vrywillige organisasies en nasionale burokrasieë op te spoor, besef ons hoe diep en blywend hulle ons steeds-staatsgestruktureerde, maar ook toenemend geglobaliseerde, wêreld gevorm het .
Die gediskrediteerde Liga het sy laaste vergadering in 1946 gehou en formeel opgehou om 'n jaar later te bestaan. Sy drie sekretaris-generaal, wat sy stigma deel, speel geen verdere rol in die internasionale lewe nie.  Maar as ons net ons aandag in die kollig skyn en 'n paar van die sekretariaat -lede kies wat hier genoem word, vind ons dat Monnet en Salter die geallieerde skeepvaart tydens die Tweede Wêreldoorlog (soos in die Eerste Wêreldoorlog) koördineer, salter, Rajchman en McGeachy die Verenigde Nasies se hulp- en rehabilitasie -administrasie teen Rajchman teen 1944 besig met die stigting van UNICEF aan die einde van die oorlog en die kundiges van die 'minderhede', Colban en Azcárate, wat spoedig daarna op pad is na die missies van die Verenigde Nasies na Kasjmir en Palestina. Baie ander lede van die verminderde personeel van die sekretariaat het ook die kantore van die Verenigde Nasies binnegekom.
Die Bond was die oefenterrein vir hierdie manne en vroue - die plek waar hulle vaardighede aangeleer het, bondgenootskappe opgebou het en begin het met die broos netwerk van norme en ooreenkomste waarmee ons wêreld gereguleer word, indien nie heeltemal beheer nie. Pragmaties van aard, hulle het organisasies met min fanfare verskuif, die gediskrediteerde Liga -naam afgeskud, maar die praktyke daarvan saamgeneem. Maar hulle het een skat agtergelaat. In Genève, nog steeds onderbenut, sit die argief van die wêreld se eerste volgehoue ​​en gevolglike eksperiment in internasionalisme. Die werke wat hier bespreek word, het 'n paar loodlyne in sy diepte gestuur, maar daar moet nog genoeg gedoen word om 'n leër van gegradueerde studente en geleerdes lank besig te hou. Ons het baie om te leer deur terug te gaan na die Volkebond.
Ek is dankbaar vir Tom Ertman, Mark Mazower, Bernard Wasserstein, Ken Weisbrode en die anonieme beoordelaars van die American Historical Review vir hul kommentaar en die Guggenheim -stigting en die Wissenschaftskolleg zu Berlin vir genootskap tydens die skryf van hierdie opstel.
Susan Pedersen is professor in geskiedenis en James P. Shenton professor in die kernkurrikulum aan die Universiteit van Columbia. Sy is die skrywer van Family, Dependence, and the Origins of the Welfare State: Britain and France, 1914–1945 (Cambridge University Press, 1993) en Eleanor Rathbone and the Politics of Conscience (Yale University Press, 2004), en die redakteur , saam met Caroline Elkins, van Settler Colonialism in the Twentieth Century (Routledge, 2005). Sy skryf tans 'n geskiedenis van die mandaatstelsel van die Volkebond.
1 Die bibliografie van werke oor die Volkebond wat onderhou word deur die Volkebond -argief en die Indiana University's Center for the Study of Global Change bevat meer as drieduisend werke, waarvan die meerderheid voor 1950 gepubliseer is. Sien http: // www. indiana.edu/
2 Let egter op die nuttige studies wat deur James C. Barros geskryf is: The Aland Islands Question: Its Settling by the League of Nations (New Haven, Conn., 1968) The Corfu Incident of 1921: Mussolini and the League of Nations (Princeton , NJ, 1965) The Nations League and the Great Powers: The Greek-Bulgaria Incident, 1925 (Oxford, 1970) Office without Power: Secretary-General Sir Eric Drummond, 1919–1933 (Oxford, 1979) Verraad van binne: Joseph Avenol, sekretaris-generaal van die Volkebond, 1933–1940 (New Haven, Conn., 1969).
3 Belangrike geskrifte deur oud -amptenare van die liga word hieronder aangehaal: Francis P. Walters, A History of the League of Nations (1952 ver., Londen, 1960).
4 Twee leesbare "afname en val" -verslae is Elmer Bendiner, A Time for Angels: The Tragicomic History of the League of Nations (New York, 1975), en George Scott, The Rise and Fall of the League of Nations (Amerikaanse uitgawe van 1973) ., New York, 1974). Miskien is die beste wetenskaplike opname, wat uit 'n 'realistiese' perspektief geskryf is, FS Northedge, The League of Nations: Its Life and Times, 1920–1946 (Leicester, 1986). John Mearsheimer het gereeld herhaal dat die realistiese siening byvoorbeeld 'The False Promise of International Institutions', International Security 19, no. 3 (Winter 1994/1995): 5–49.
5 Dit was miskien nie verbasend nie, maar dit was 'n historikus van Griekeland en die Balkan, Mark Mazower, wat veral aandring op die behoefte om aandag te skenk aan die minderheidstelsel van die Liga. Sien Mazower, "Minorities and the Nations League in Interwar Europe," Daedalus 126 (1997): 47–61, en Dark Continent: Europe's Twentieth Century (London, 1998), hfst. 2.
6 Vir sulke nuuskierige herstel van liga-presedente, sien bv. Gerald B. Helman, "Saving Failed States," Foreign Policy 89 (Winter 1992–1993): 3–20 Ralph Wilde, "From Danzig to East Timor and Beyond : The Role of International Territorial Administration, "American Journal of International Law 95, nr. 3 (2001): 583–606.
7 Gerhart Niemeyer, "Die balansstaat van die liga -eksperiment", Internasionale organisasie 6, nr. 4 (1952): 537–558.
8 Austen Chamberlain aan F. S. Oliver, 17 Januarie 1927, in Charles Petrie, The Life and Letters of the Right Hon. Sir Austen Chamberlain, 2 vols. (Londen, 1940), 2: 312.
9 Sien Sally Marks, The Illusion of Peace: International Relations in Europe, 1918–1933 (1976 2de druk, Basingstoke, 2003).
10 Gérard Unger, Aristide Briand: Le ferme conciliateur (Paris, 2005) Jonathan Wright, Gustav Stresemann: Weimar's Greatest Statesman (Oxford, 2002).
11 Richard S. Grayson, Austen Chamberlain and the Commitment to Europe: British Foreign Policy, 1924–29 (Londen, 1997) Patrick O. Cohrs, The Unfinished Peace after World War I: America, Britain and the Stabilization of Europe, 1919– 1932 (Cambridge, 2006).
12 Burggraaf Cecil [Lord Robert Cecil], 'n groot eksperiment (Londen, 1941), 166–169.
13 Peter J. Yearwood, "'Consistently with Honor': Great Britain, the League of Nations, and the Corfu Crisis of 1923," Journal of Contemporary History 21 (1986): 562.
14 Austen Chamberlain aan sir Eyre Crowe, 16 Februarie 1925, in Petrie, Life and Letters, 2: 259 en vir Chamberlain se vasberadenheid om Cecil te marginaliseer en self met buitelandse beleid te handel, sien Grayson, Austen Chamberlain, 24–26.
15 Grayson, Austen Chamberlain, hfst. 4 Cohrs, Die onvoltooide vrede, 351.
16 Zara Steiner, The Lights That Failed: European International History, 1919–1933 (Oxford, 2005), 299.
18 Ibid., 630. Cohrs, wat uit diplomatieke rekords in nasionale argiewe skryf, beweer dat Britse staatsmanne en Amerikaanse bankiers 'n groot rol gespeel het in die reaksie op die krisis in die Frans-Duitse betrekkinge en die opstel van nuwe meganismes en ooreenkomste. Dit is ongetwyfeld korrek, maar deur die liga -argiewe uit die hoof te kyk, het Cohrs die stil, maar belangrike rol wat die liga se amptenare (en veral Drummond) gespeel het in die versoening van Duitsland en die voorbereiding op hierdie skof gemis.
19 Unger, Aristide Briand, 606.
20 Cohrs, Die onvoltooide vrede, 239.
21 Unger, Aristide Briand, 582.
22 Wright, Gustav Stresemann, 338–347, 359–364, 508–509, 521–523.
23 Steiner, Die ligte wat misluk het, 358.
24 Carolyn J. Kitching, Brittanje en die Geneva Disarmament Conference (Basingstoke, 2003), esp. 106.
25 Erez Manela se The Wilsonian Moment: Self-Determination and the International Origins of Anticolonial Nationalism (Oxford, 2007) verskyn te laat vir opname in hierdie resensie, maar vir twee vroeë aflewerings, sien Manela, "The Wilsonian Moment and the Rise of Anticolonial Nationalism : The Case of Egypt, "Diplomacy & amp Statecraft 12, no. 4 (Desember 2001): 99–122, en "Imagining Woodrow Wilson in Asia: Dreams of East-West Harmony and the Revolt against Empire in 1919," American Historical Review 111, no. 5 (Desember 2006): 1327–1351.
26 Margaret MacMillan se onlangse Parys 1919: Six Months That Changed the World (New York, 2001) gee 'n goeie weergawe van die redenasie agter die territoriale besluite.
27 Christoph Gütermann, Das Minderheitenschutzverfahren des Völkerbundes (Berlyn, 1979).
28 Voorwaardes het ingesluit dat die petisie nie die territoriale nedersetting self in twyfel kon trek nie, anoniem kon wees of in 'gewelddadige taal' uitgedruk kon word. Vir laasgenoemde, sien die uitstekende artikel van Jane Cowan "Who's Afraid of Violent Language? Eer, soewereiniteit en aansprake in die Volkebond, "Anthropological Theory 33, no. 3 (2003): 271–291.
29 Duitsland se betrokkenheid by die minderheidsbeleid van die liga is die belangrikste aspek van die stelsel wat die beste ondersoek is. Sien Carole Fink, "Defender of Minorities: Germany in the League of Nations, 1926–1933," Central European History 5 (1972): 330–357 Christoph M. Kimmich, Duitsland en die Volkebond (Chicago, 1976), hfst. . 7 Bastian Schot, Nation of Staat? Deutschland und der Minderheitenschutz (Marburg, 1988).
30 Jacob Robinson, Oscar Karbach, Max M. Laserson, Nehemiah Robinson en Marc Vichniak, was die minderheidsverdrae 'n mislukking? (New York, 1943) Oscar Janowsky, Nationalities and National Minorities (New York, 1945).
31 Sien Mark Mazower, "The Strange Triumph of Human Rights, 1933–1950," vir die genealogie, The Historical Journal 47, nr. 2 (2004): 379–389.
32 Erik Colban, "The Minorities Problem", The Norseman 2 (September - Oktober 1944): 314 Pablo de Azcárate, Volkebond en nasionale minderhede: 'n eksperiment (Washington, DC, 1945), 112–121.
34 Carole Fink, Verdediging van die regte van ander: die groot moondhede, die Jode en die beskerming van die internasionale minderhede, 1878–1938 (Cambridge, 2004).
36 Christian Raitz von Frentz, A Lesson Forgotten: Minority Protection under the League of Nations — The Case of the German Minority in Poland, 1920–1934 (New York, 1999), 100, 112, 130.
37 Fink, Verdediging van die regte van ander, 316.
38 Raitz von Frentz, 'n les vergeet, 238–240.
39 Colban, "The Minorities Problem", 311 Azcárate, Volkebond, 14–16.
40 "Dit stelsel kan vir ons selekteer word, maar ons kan dit nie meer doen nie." Martin Scheuermann, Minderheitenschutz contra Konfliktverhütung? Die Minderheitenpolitik des Völkerbundes in den zwanziger Jahren (Marburg, 2000), 87.
41 Ibid., 68–69, 147–148, 285–286, 341–342.
42 Raitz von Frentz, A Lesson Forgotten, 10, 109, 112. Slegs Joegoslavië en Turkye het die bedreiging van openbare blootstelling met onverskilligheid behandel. Scheuermann, Minderheitenschutz contra Konfliktverhütung ?, 261, 369.
43 Scheuermann, Minderheitenschutz contra Konfliktverhütung ?, 254–256, 341.
44 Sien veral Scheuermann se bespreking van die petisies rakende die numerus clausus -wet van Hongarye, ibid., 213–220. Dit is nie moontlik om Fink se verslag van 'n sekretariaat te versoen wat nie reageer op Wolf se pleidooie nie en bereid is om die leuens en ontwykings van Hongarye te aanvaar met die verklaring van Scheuermann oor die drang van Colban tot 'n meer kragtige reaksie, hoewel 'n deel van die verklaring sekerlik is dat Fink se verslag oor hierdie episode gebaseer is grotendeels op die argiewe van die Gesamentlike Buitelandse Komitee van die Raad van Afgevaardigdes van Britse Jode, en Scheuermann uitsluitlik op die argiewe van die Bond, wat die beperkings van beide hierdie bronne aandui. Fink, Verdediging van die regte van ander, 291–292 Scheuermann, Minderheitenschutz contra Konfliktverhütung ?, 215.
45 Die mandaatgebiede is in drie groepe verdeel, oënskynlik op grond van hul 'beskawingspeil' en dus selfregeringsvermoë. Die Ottomaanse Midde -Ooste het 'n 'A' mandaat geword, met Palestina (insluitend Transjordanië) en Irak toegestaan ​​aan Brittanje, en Sirië en Libanon aan Frankryk.Die grootste deel van Duitse Afrika het 'B' -mandate geword, met beide Togo en Kameroen verdeel tussen Brittanje en Frankryk, Rwanda en Burundi aan België oorgedra, en Tanganyika aan die Britte gegee, om toegedien te word met betrekking tot verwoordde internasionale humanitêre norme. Meer afgeleë Duitse gebiede is toegestaan ​​met 'n paar voorwaardes vir Japan en Brittanje se heerskappy as 'C' mandate: dit was Suidwes -Afrika, toegeken aan Suid -Afrika Duits -Nieu -Guinee, toegeken aan Australië Wes -Samoa, het oorgedra na Nieu -Seeland, die Stille Oseaan -eilande noord van die ewenaar, toevertrou aan Japan en die fosfaatryke eiland Nauru, aan die Britse Ryk oorgegee, maar deur Australië bestuur.
46 Antony Anghie, Imperialism, Sovereignty and the Making of International Law (Cambridge, 2004).
48 Anghie maak sterk staat op Quincy Wright se belangrike studie, wat, hoewel indrukwekkend, slegs op gepubliseerde rekords gebaseer was en in 1930 verskyn het. Hy het nie die liga -argiewe of die belangrikste regeringsrekords wat deur Michael D. Callahan ontgin is, geraadpleeg nie en sy herhaalde veroordeling Die onoplettendheid van die Eerste Wêreld oor kulture en geskiedenis van die Derde Wêreld is veral irriterend in die lig van sy eie versuim om selfs die mees rudimentêre aandag aan die geskiedenis te skenk. Dit is onmoontlik om die omvang van uitstekende historiese werk oor die mandate hier te ondersoek, maar vir 'n opsomming daarvan, sien Susan Pedersen, "The Meaning of the Mandates System: An Argument," Geschichte und Gesellschaft 32, no. 4 (2006): 560–582.
49 Ania Peter, William E. Rappard und der Völkerbund (Bern, 1973), esp. 84–121 verskyn 'n kort Engelstalige opsomming van Peter se boek as "William E. Rappard and the League of Nations" in The League of Nations in Retrospect: Proceedings of the Symposium (Berlin, 1983), 221–241 Michael D. Callahan, Mandates and Empire: The League of Nations and Africa, 1914–1931 (Brighton, 1993), 123–129.
50 Michael D. Callahan, A Sacred Trust: The League of Nations and Africa, 1929–1946 (Brighton, 2004).
51 minute deur Noel-Baker, 10 Februarie 1931, aangehaal in ibid., 57. Noel-Baker het gehoop om so 'n "koloniale ooreenkoms" te gebruik om onderhandelings oor ontwapening te vergemaklik.
52 Callahan, A Sacred Trust, 3.
53 Ibrahim Sundiata, Brothers and Strangers: Black Zion, Black Slavery, 1914–1940 (Durham, N.C., 2003).
54 Callahan, A Sacred Trust, 134–149, skend Chamberlain se naïwiteit oor die karakter van die Duitse regime, maar beskou sy "koloniale aanbod" andersins as gedryf deur beide Europese besorgdheid en (minder aanneemlik) deur 'n opregte begeerte om" verder te internasionaliseer en hervorm die Europese imperialisme "147.
56 Nadine Méouchy en Peter Sluglett, The British and French Mandates in Comparative Perspectives/Les mandats français et anglais dans une perspective comparative (Leiden, 2004).
57 "La paix du monde serait en somme mieux assurée s'il y avait en Orient un certain nombre de petits États dont les relations seraient contrôlées ici par la France et là par l'Angleterre, qui s'administreraient avec le maximum d'autonomie intérieure, et qui n'aurient pas les tendances agressives des grands États nationaux unitaires. " Gerard D. Khoury, "Robert de Caix et Louis Massignon: Deux visions de la politique française au Levant en 1920," in Méouchy en Sluglett, The British and French Mandates, 169.
58 Pierre-Jean Luizard, "Le mandat britannique en Irak: Une rencontre entre plusieurs projets politiques," ibid., 361–384.
59 Peter Sluglett, "Les mandats/The Mandates: Some Reflections on the Nature of the British Presence in Iraq (1914–1932) and the French Presence in Syria (1918–1946)," ibid., 99–127 Toby Dodge, " Internasionale verpligting, binnelandse druk en koloniale nasionalisme: die geboorte van die Irakse staat onder die mandaatstelsel, "ibid., 142–164.
60 Michael R. Fischbach, "The British Land Program, State-Societal Cooperation, and Popular Imagination in Transjordan", ibid., 477–495 Luizard, "Le mandat britannique," ibid., 383.
61 Ondanks die duidelike wens van die verpligte magte om die vraag te vermy, het die Liga -raad in 1929 gedwing gevoel om, in antwoord op Suid -Afrikaanse pogings om soewereiniteit in Suidwes -Afrika te beweer, duidelik te verklaar dat die verpligte mag "nie soewerein is nie" in die mandaat gebied - 'n vonnis wat (tesame met sy beslissings in die Mantsjoerse en Abessiniese sake) gehelp het om verowering te delegitimeer as grondslag vir soewereiniteit. Sien hiervoor Susan Pedersen, "Settler Colonialism at the Bar of the League of Nations", in Caroline Elkins en Susan Pedersen, red., Settler Colonialism in the Twentieth Century (New York: Routledge, 2005), 121.
62 Volkebond -argiewe [Mikrofilmversameling], notule van direkteurevergadering, 31/10/15, 18 Mei 1921.
63 Hierdie reeks sluit in Azcárate, Volkebond en Nasionale Minderhede Bertil A. Renborg (voormalige hoof van die afdeling in die Liga se Drug Control Service), International Drug Control (Washington, DC, 1947) Martin Hill (lid van die afdeling van die Economic Section of die Liga), The Economic and Financial Organization of the League of Nations (Washington, DC, 1946) en verskeie ander werke.
64 Martin David Dubin, "Transgouvernementele prosesse in die Volkebond", Internasionale Organisasie 37, nr. 3 (1983): 469–493 Dubin, "Toward the Bruce Report: The Economic and Social Programs of the League of Nations in the Avenol Era", in The League of Nations in Retrospect, 42–72, en ander essays in daardie bundel .
65 Die deurslaggewende figuur hier is David Mitrany, wie se betrokkenheid by die British League of Nations Union en werk vir die Carnegie Endowment die basis was vir sy 'funksionalistiese' argument dat internasionale stabiliteit beter sou word deur inter -regeringsamewerking oor spesifieke tegniese of beleidsaangeleenthede as dit sou wees deur middel van 'kollektiewe veiligheid'-'n argument dat as dit hervorm word in terme van die liberale institusionalisme van Robert Keohane en Joseph Nye, nie ligjare sou wees van die wat Anne-Marie Slaughter voorgehou het nie. Sien Mitrany, A Working Peace System: An Argument for the Functional Development of International Organization (London, 1943) Slaughter, A New World Order (Princeton, N.J., 2004). Martin Dubin vestig die aandag op die genealogie van die liberale institusionalistiese teorie in "Transgouvernementele prosesse", 469, 492–493.
66 Claudena M. Skran, Refugees in Inter-War Europe: The Emergence of a Regime (Oxford, 1995).
67 Paul Weindling, red., International Health Organisations and Movements, 1918–1939 (Cambridge, 1995).
68 Patricia Clavin en Jens-Wilhelm Wessels, "Transnationalisme en die Volkebond: Begrip van die werk van sy ekonomiese en finansiële organisasie," Contemporary European History 14, no. 4 (2005): 465–492.
69 Anthony M. Endres en Grant A. Fleming, International Organisations and the Analysis of Economic Policy, 1919–1950 (Cambridge, 2002).
70 William B. McAllister, Drug Diplomacy in the Twentieth Century: An International History (Londen, 2000).
71 Carol Miller, "The Social Section and Advisory Committee on Social Questions of the League of Nations", in Weindling, International Health Organisations and Movements, 154–176 Barbara Metzger, "The League of Nations and Human Rights: From Practice to Theory" (Ph.D.-tesis, Cambridge University, 2001) Metzger, "Towards an International Human Rights Regime during the Inter-War Years: The League of Nations 'Combat of Traffic in Women and Children", in Kevin Grant, Philippa Levine, en Frank Trentmann, reds., Beyond Sovereignty: Britain, Empire and Transnationalism, c. 1880–1950 (Basingstoke, 2007), 54–79.
72 Jean-Jacques Renoliet, L'UNESCO oubliée: La Société des Nations et la coopération intellectuelle (1919–1946) (Paris, 1999).
73 Skran, Refugees in Inter-War Europe, 292.
74 Sien veral die verslag van McAllister oor die teenproduktiewe effek van die Amerikaanse verteenwoordiger Stephen Porter se onversetlike houding tydens die Opium -advieskomiteevergaderings van 1923 en die opiumkonferensies van 1924 in Genève, Drug Diplomacy, 50–78.
75 Dubin, "Die Volkebond se gesondheidsorganisasie", in Weindling, Internasionale gesondheidsorganisasies en bewegings, 56–80 Lenore Manderson, "Draadlose oorloë in die oostelike arena: epidemiologiese toesig, siektevoorkoming en die werk van die oostelike buro van die liga van Nations Health Organization, 1925–1942, "ibid., 109–133 Paul Weindling," Social Medicine at the League of Nations Health Organization and the International Labor Office Compared, "ibid., 134–153.
76 Skran, Refugees in Inter-War Europe, 279–281.
77 Oor die ABSH -befondsing, sien Metzger, "The League of Nations and Human Rights", 94, 124 oor die Rockefeller -befondsing, sien Dubin, "The League of Nations Health Organization", 72–73, en Weindling, "Social Medicine, "137.
78 Oor Jebb, sien Metzger, "The League of Nations and Human Rights", 165–176 oor anti-slawerny, sien Kevin Grant, A Civilized Savagery: Britain and the New Slaveries in Africa, 1884–1926 (London, 2005), 159–166 en Susan Pedersen, "The Maternalist Moment in British Colonial Policy: The Controversy about 'Child Slavery' in Hong Kong, 1917–1941," Past & amp Present, no. 171 (Mei 2001): 171–202.
79 Andrew Webster, "The Transnational Dream: Politicians, Diplomats and Soldiers in the League of Nations 'Pursuit of International Disarmament, 1920–1938," Contemporary European History 14, no. 4 (2005): 493–518, 517. Let egter op die bewering van David R. Stone dat die klein state, as hul eie regte om wapens te koop was, onwillig was om beperkings op hul vryhede te stel, net soos die groot moondhede. Sien Stone, "Imperialisme en soewereiniteit: die volkebond se strewe om die wêreldwye wapenhandel te beheer," Journal of Contemporary History 35, nr. 2 (2000): 213–230.
80 Skran, Refugees in Inter-War Europe, 279, 286, 287.
81 Hierdie punt word beklemtoon deur Clavin en Wessels, "Transnationalisme en die Volkebond", 480–481.
82 Vir hierdie konvensies, sien Metzger, "Die Volkebond en Menseregte," 163, 176.
83 Skran, Refugees in Inter-War Europe, 296.
84 Emery Kelen se vrede in hul tyd: mans wat ons in en uit die oorlog gelei het, 1914–1945 (New York, 1963) bevat baie Derso/Kelen -tekenprente en bly een van die beste portrette van die wêreld uit Genève. Oorspronklik van baie van die tekenprente, insluitend dié wat in hierdie uitgawe weergegee is, is in die Princeton University Archives, Department of Rare Books en Special Collections, Prin
Vredesmaking en die Volkebond - Geskiedenis
(a) Wat was volgens Bron A die betekenis van artikel 16 van die Volkebondverbond? (b) Wat is die boodskap wat Bron C oordra?
Vergelyk en kontrasteer die standpunte in Bronne B en D oor Britse beleid tydens die Abessiniese Krisis.
Met verwysing na hul oorsprong en doel, beoordeel die waarde en beperkings van Bron D en Bron E vir historici wat die Abessiniese krisis bestudeer.
Gebruik die bronne en u eie kennis en beoordeel die redes waarom die Volkebond ' beleid van kollektiewe veiligheid moeilik was om toe te pas tydens die Abessiniese krisis.
(a) Waarom, volgens bron A, was daar teenkanting teen die plan van Mussolini vir 'n viermagsverdrag? (b) Wat is die boodskap wat deur Bron E oorgedra word?
Vergelyk en kontrasteer die standpunte in Bron B en C oor die ontwapeningskonferensie in Genève (1932 �).
Met verwysing na hul oorsprong en doel, beoordeel die waarde en beperkings van Bron B en Bron D vir historici wat die Geneva Disarmament Conference (1932 �) bestudeer.
Gebruik die bronne en u eie kennis en verduidelik waarom die Geneva Disarmament Conference (1932 �) nie sy doelwitte bereik het nie.
Hierdie bronne en vrae hou verband met die beginsel van kollektiewe veiligheid en vroeë pogings tot vredesbewaring (1920 �).
Uittreksel uit 'n toespraak van president Woodrow Wilson, 25 September 1919, in Colorado, VSA, ter bevordering van die Volkebond.
Hulle [lidlande] sluit 'n plegtige belofte aan mekaar dat hulle nooit hul mag teen mekaar sal gebruik vir aggressie dat hulle nooit die territoriale integriteit van 'n buurman sal bedreig dat hulle nooit die politieke onafhanklikheid van 'n buurman sal inmeng nie sal die beginsel nakom dat groot bevolkings die reg het om hul eie lot te bepaal en dat hulle nie die lot sal inmeng nie, en dat hulle, ongeag die verskille tussen hulle, nooit tot oorlog sal toeval sonder om eers een of ander van die twee dinge te doen nie & #8211 het die saak van omstredenheid óf aan arbitrasie voorgelê, in welke geval hulle instem om sonder twyfel by die uitslag te bly, óf dit aan die oorweging van die Raad van die Volkebond voorgelê.
Uittreksel uit die notule van die veertiende vergadering van die Raad van die Volkebond, Volkebond se amptelike tydskrif, 24 Junie 1921.
Die Raad het op sy vergadering van 24 Junie 1921, in ag genome dat die twee partye wat in die lot van die Ålandse eilande belangstel, ingestem dat die Raad van die Volkebond 'n beroep moet doen op die probleme wat ontstaan ​​het, en dat hulle ingestem het om by sy besluit te hou.
1. Daar word erken dat die soewereiniteit van die Åland -eilande aan Finland behoort.
4. Die Raad het versoek dat die waarborge meer waarskynlik hul doel sal bereik, indien dit deur die verteenwoordigers van Finland met die van Swede bespreek word, en indien nodig met die hulp van die Raad van die Volkebond, en , in ooreenstemming met die wense van die Raad, het die twee partye besluit om 'n ooreenkoms te soek. Sou hul pogings misluk. die Raad van die Volkebond sal toesien dat hierdie waarborge toegepas word.
Spotprent van die Britse tydskrif Punch, 26 Maart 1919.
President Woodrow Wilson: Hier is u olyftak. Raak nou besig. "
Dove of Peace: " Natuurlik wil ek almal tevrede stel, maar is dit nie 'n bietjie dik nie? "
Uittreksel uit fascistiese ideologie: gebied en ekspansionisme in Italië en Duitsland, 1922 � deur Aristoteles A Kallis, 2000. Aristoteles A Kallis is professor in moderne en kontemporêre geskiedenis aan die Lancaster Universiteit, UK.
In Augustus 1923 is 'n motor in 'n hinderlaag in die noorde van Griekeland 'n motor met 'n volkebond en#8217 -arbitrasie -span op die Griekse grens van Albanië. Aangesien die voorval binne die nasionale gebied van Griekeland plaasgevind het, het die Italiaanse regering Athene verantwoordelik gehou vir die moord en 'n sterk ultimatum gestel waarin 'n groot vergoeding geëis word. Na die besetting en bombardement van Korfu deur die Italiaanse lugmag is die saak egter na internasionale arbitrasie verwys, nie na die Volkebond nie, maar na die konferensie van die ambassadeurs. Die rede vir hierdie besluit was dat die Franse en Britse regerings verkies om die krisis op te los sonder om kollektiewe sekuriteit te gebruik in ooreenstemming met die Bond van die Bond. Die onderhandelinge was lank en moeilik, ontwrig deur Mussolini se weiering om die bedrag van die finansiële vergoeding wat die Griekse regering eis, te heroorweeg. Uiteindelik is 'n kompromisformule ooreengekom wat die Fascistiese regime in staat gestel het om met aggressie weg te kom en die volle vergoeding te ontvang wat hy aanvanklik geëis het in ruil vir die onmiddellike onttrekking van die Italiaanse magte uit Korfu.
[Uittreksel uit Aristoteles A Kallis (2000). Fascistiese ideologie: gebied en ekspansionisme in Italië en Duitsland, 1922 �, Routledge: Londen en New York.]
Uittreksel uit die artikel "The League of Nations and the Settlement of Disputes " deur Lorna Lloyd, 1995. Lloyd is professor in internasionale betrekkinge aan die Universiteit van Keele, UK.
Maar Griekeland self het die kwessie verwar deur aanvanklik 'n beroep te doen op beide die konferensie van ambassadeurs en die bond en. Toe die Italiaanse verteenwoordiger die reg van die Raad bevraagteken om die geskil te hanteer, het lord Cecil van Brittanje die tolk gevra om die artikels van die verbond voor te lees oor geskille tussen liga -lede. In 'n gespanne en stil kamer was dit 'n slim taktiek. Want sonder om enige bewering teen die Italiaanse regering aan te bring. hy het die wêreld die vaste voorneme van die Britse regering gewys om die verbond te handhaaf.
Alhoewel Mussolini die Corfu -voorval in die openbaar as 'n oorwinning verklaar het en die oorgrote meerderheid Italianers agter die rug het, het hy geweet dat hy verslaan is. Hy het miskien nie daaraan gedink om die etiket as 'n internasionale boelie te verdien nie, maar hy was van plan om Korfu te behou en al wat hy ontvang het, was sy vergoeding. Die impak van die nuwe ligamoraliteit het gevoel, en Mussolini kon die liga nie ignoreer nie. Die ander groot moondhede het hul Liga -verpligtinge nie die rug toegekeer nie.
1. (a) Wat was, volgens Bron B, die besluit van die Raad van die Volkebond oor die Åland -eilande?
(b) Wat is die boodskap wat Bron C oordra?
2. Vergelyk en kontrasteer die standpunte in Bron D en E oor die Corfu -voorval.
3. Met betrekking tot hul oorsprong en doel, beoordeel die waarde en beperkings van Bron A en Bron D vir historici wat beginsels van kollektiewe veiligheid en vroeë pogings tot vredesbewaring bestudeer (1920 �).
4. Gebruik die bronne en u eie kennis en bespreek die doeltreffendheid van die beginsels van kollektiewe veiligheid en vroeë pogings tot vredesbewaring (1920 �).
Die Ruhr -inval het misluk. Terwyl Frankryk geen militêre opposisie teen die besetting gehad het nie, is sy deur Brittanje en die Verenigde State veroordeel. Boonop het Duitse passiewe verset Frankryk die meeste materiële voordele wat sy verwag het, ontneem.
Die Ruhr -besetting het Duitsland ook seergemaak. Die Duitsers het in die nege maande van passiewe verset meer inkomste [inkomste] uit die Ruhr verloor as wat hulle in die jare sedert die oorlog in vergoeding betaal het. Verder het die volledige ineenstorting van die Duitse geldeenheid die roering van beide die uiterste links en regs verhoog en die voortbestaan ​​van die Weimarrepubliek in twyfel getrek.
Daar was geen manier dat die Verenigde State die gevolge van 'n Duitse ekonomiese ineenstorting kon vryspring nie. Die onvermoë of weiering van Duitsland om vergoeding te betaal, sou die Verenigde State onmoontlik maak om oorlogskuld van die bondgenote in te vorder. En die ekonomiese herstel van Europa, waarop die lewenskrag van die Amerikaanse handel en beleggings in Amerika afhang, sou ook onmoontlik wees as die Duitse ekonomie verwoes word.Verder kan 'n ekonomies en militêr verswakte Duitsland, wat gevrees is, nie as 'n effektiewe versperring teen Bolsjewisme dien nie, laat staan ​​nog 'n stabiele demokrasie.
1. (a) Waarom, volgens Bron D, was die besetting van die Ruhr " rampspoedig " vir Frankryk?
(b) Wat is die boodskap wat Bron C oordra? [2 punte]
Hierdie bronne en vrae hou verband met die doelwitte van die deelnemers en vredemakers: Wilson en die veertien punte.
Uittreksel uit 'n brief van die Duitse kanselier prins Max van Baden aan die Amerikaanse president Woodrow Wilson, 6 Oktober 1918.
Die Duitse regering versoek die president van die Verenigde State van Amerika om stappe te neem vir die herstel van die vrede, om alle strydlustiges [teëstanders] van hierdie versoek in kennis te stel en hulle uit te nooi om diplomate te delegeer vir die onderhandeling. Die Duitse regering aanvaar, as basis vir die vredesonderhandelinge, die program wat die president van die Verenigde State opgestel het in sy boodskap aan die kongres van 8 Januarie 1918. Om verdere bloedvergieting te vermy, versoek die Duitse regering om die onmiddellike gevolgtrekking te bring. van 'n algemene wapenstilstand op land, op water en in die lug.
Uittreksel uit Peacemaking, 1919: Being Reminiscences of the Paris Peace Conference deur Harold Nicolson, 1933. Harold Nicolson was 'n Britse diplomaat wat die Vredeskonferensie in Parys bygewoon het.
[Woodrow Wilson] het toegelaat dat die hele ontwapeningsvraag tot die eensydige ontwapening van Duitsland beperk is. Hy het in Shantung oorgegee, net soos hy hom oorgegee het aan Pole. Hy het oorgegee oor die Rynland, net soos hy in die Saar oorgegee het. Op die herstel-, finansiële en ekonomiese klousules het hy glad nie 'n gunstige invloed uitgeoefen nie, aangesien hy, soos hy erken, nie baie geïnteresseerd was in die ekonomiese onderwerpe nie. Hy het toegelaat dat die selfbeskikking van Oostenryk verbied word. Hy het toegelaat dat die grense van Duitsland, Oostenryk en Hongarye getrek word op 'n manier wat 'n flagrante [blatante] oortreding van sy eie leer was. En hy het volgehou dat sy oorspronklike voornemens in werklikheid nie geïgnoreer is nie en dat die seëninge wat hy onderneem het om aan die wêreld te voorsien in die Verbond van die Liga gevind kan word. Die ou diplomasie het moontlik ernstige foute gehad. Tog was hulle gering in vergelyking met die bedreigings wat die nuwe diplomasie in die gesig staar.
Uittreksel uit Europa en die Duitse vraag deur FW Foerster, 1940. FW Foerster was 'n Duitse professor aan die Universiteit van Wene en 'n pasifis wat die Duitse militarisme voor en na die Eerste Wêreldoorlog gekant het.
Wat die gees van sy ideale betref, was Wilson beslis reg. Maar hy het die feit oor die hoof gesien dat hierdie idees in Amerika ontstaan ​​het. Hy het geen rekening gehou met die werklikhede van Europa nie, ook nie met die passies en vermoedens wat die oorlog veroorsaak het nie. Hy het gedink dit is moontlik om die nuwe orde op te lê aan 'n Europa wat nog steeds onder die oorlog ly. Clemenceau het hom gekonfronteer met 'n meer realistiese taal. Die Franse is die naaste buurman van Duitsland en kan, soos in die verlede, skielik deur die Duitsers aangeval word. "
Wilson kan nie te hoog geprys word deurdat hy die wêreld se aandag gevestig het op die noodsaaklikheid van 'n nuwe internasionale orde en daarop gewys het dat daarsonder geen verdragsbepalings sou bestaan ​​nie. Sonder die nakoming van hierdie [verdragsbepalings] sou dit nie lank duur voordat 'n tweede ramp Europa oorweldig nie.
Uittreksel uit lesse uit die geskiedenis? Die Vredeskonferensie van Parys van 1919, 'n lesing wat op 1 Oktober 2005 deur die historikus Margaret MacMillan by die Vancouver Institute gelewer is.
Woodrow Wilson word soms blameer omdat hy die verwagtinge geskep het dat etniese groepe hul eie nasiestate moet hê. Dit is weereens onregverdig. Hy het beslis die idee aangemoedig in sy openbare verklarings, insluitend die veertien punte, maar hy het nie 'n baie sterk mag geskep nie. Europa het al gesien hoe sterk nasionalisme en die begeerte van nasies om hul eie state te hê, kan wees met beide Italiaanse en Duitse eenwording. Dit het reeds gesien hoe sterk die mag op die Balkan kan wees. Etniese nasionalisme en die idee van selfbeskikking vir etniese state is nie skielik geskep deur 'n paar sorgelose woorde van die Amerikaanse president nie. Wilson het vir baie mense in Europa en in die breë wêreld gepraat toe hy gesê het dat 'n nuwe en meer oop diplomasie nodig is op grond van morele beginsels, waaronder demokratiese waardes, met respek vir die regte van mense om hul eie regerings te kies en 'n internasionale organisasie om te bemiddel tussen nasies en bied gesamentlike veiligheid vir sy lede. Hy is destyds gevaarlik naïef genoem en Wilsonianisme is sedertdien omstrede. Maar in die wêreld van 1919, toe die mislukking van ouer vorme van diplomasie en byvoorbeeld geheime verdrae en ooreenkomste, of 'n magsbalans as 'n manier om vrede te behou, 'n nuwe manier was die hantering van internasionale betrekkinge was baie sinvol.
Spotprent deur Burt Randolph Thomas, gepubliseer in die Amerikaanse koerant The Detroit News, 1919, waarin die Amerikaanse president Woodrow Wilson uitgebeeld word.
1. (a) Wat was, volgens Bron C, die probleme om die veertien punte van Wilson te implementeer?
(b) Wat is die boodskap wat deur Bron E oorgedra word? [2 punte]
2. Vergelyk en kontrasteer die standpunte in Bron B en D oor Wilson en die veertien punte. [6 punte]
3. Met verwysing na hul oorsprong en doel, beoordeel die waarde en beperkings van Bron A en Bron C vir historici wat die bydrae van Wilson 's Veertien Punte tot die vredesproses bestudeer.
President Wilson het gedink dat hy vrede in Europa kan bring, maar hy het daarin geslaag om verwarring te bring.
(a) Waarom, volgens Bron C, was Oostenryk ontevrede oor die vredesooreenkoms? [3 punte] (b) Watter boodskap word deur Bron E oorgedra? [2 punte]
Vergelyk en vergelyk die standpunte in Bron B en C oor die Vredesverdragte van Parys. [6 punte]
Met verwysing na hul oorsprong en doel, beoordeel die waarde en beperkings van Bron A en Bron D vir historici wat die Vredesverdragte van Parys bestudeer. [6 punte]
Ontleed met behulp van die bronne en u eie kennis hoe suksesvol die vredemakers die uitdagings wat hulle in die gesig gestaar het, hanteer het tydens die onderhandeling van die verdrae van St Germain, Trianon en Neuilly.
(a) Wat was volgens Bron A die doelwitte van die Locarno -verdrag?  (b) Wat is die boodskap wat Bron C oordra? 
Vergelyk en kontrasteer die standpunte in Bron D en E oor die prestasies van die Locarno -verdrag. 
Met verwysing na hul oorsprong en doel, beoordeel die waarde en beperkings van Bron A en Bron B vir historici wat die "Locarno Spring " bestudeer. 
Locarno was die gevolg van 'n begeerte na vrede van die betrokke nasies. " Gebruik u die bronne en u eie kennis, tot watter mate stem u saam met hierdie stelling? 
Erkennings: Blum, J, Barnes, T en Cameron, R. 1970. The European World since 1815: Triumph and Transition. Boston. Little Brown Cienciala, A en Komarnicki, T. 1984. Van Versailles tot Locarno. Sleutels tot Poolse buitelandse beleid, 1919 �. Kansas University Press Gooch, G. 1942. Studies in diplomasie en staatskaping. Londen. Longmans, Green & amp. Ozmanczyk, E. 2003. Encyclopedia of the United Nations and International Agreements, Vol. 2: G –M (3de uitgawe). Londen. Routledge Rosenberg, A. 1936. 'n Geskiedenis van die Duitse Republiek. New York. Russell en Russell.
Hierdie bronne en vrae hou verband met die Vredesverdragte van Parys: Versailles (Junie 1919).
Graaf von Brockdorff-Rantzau, die leier van die Duitse Vredesdelegasie, in 'n brief aan die president van die Parys-konferensie, Georges Clemenceau, oor vredesvoorwaardes (Mei 1919).
Ons het na Versailles gekom in die verwagting dat ons 'n vredesvoorstel op grond van die ooreengekome beginsels sou ontvang. Ons was vasbeslote om alles in ons vermoë te doen om die ernstige verpligtinge na te kom. Ons het gehoop op die vrede van geregtigheid wat ons beloof is.
Ons was ontsteld [verskrik] toe ons die dokumente in die dokumente lees wat aan ons gestel is. Hoe dieper ons die gees van hierdie verdrag ondersoek het, hoe meer oortuig het ons geword van die onmoontlikheid om dit uit te voer. Die eise van hierdie verdrag is meer as wat die Duitse volk kan dra. Duitsland, dus in stukke gesny en verswak, moet haarself in beginsel gereed verklaar om al die oorlogsuitgawes van haar vyande te dra, wat baie keer die totale bedrag van die Duitse staat en private bates sou oorskry.
Alan Sharp, professor in internasionale geskiedenis, skryf in die artikel " The Big Four: Peacemaking in Paris in 1919 " in die Britse tydskrif History Review (2009).
Een van die vreemde kenmerke van die nedersetting was dat dit die nederlaag van Duitsland verlaat het wat nie meer deur groot moondhede omring was nie, soos in 1914 en dus moontlik in 'n sterker posisie. Hoewel Duitsland in 1919 tydelik verswak kon word deur sy verliese en die bepalings van die verdrag, was Frankryk die enigste groot moondheid waarmee hy nou 'n gemeenskaplike grens gedeel het, wat verswak is deur 'n veel groter deel van sy jongmense te bestee om die oorwinning te behaal . Terwyl die Duitse nywerheid onaangeraak was en sy skuld intern was, het Frankryk die enorme koste van die herstel van die verwoeste slagvelde van
die Westelike Front en die terugbetaling van lenings aan Amerika en Brittanje. In die plek van Oostenryk-Hongarye en Rusland was Duitsland nou omring deur swakker state.
Margaret MacMillan, professor in geskiedenis, in 'n lesing getiteld "The Uses and Abuses of History, 1919 to Present " (2004).
Die Duitsers het die Verdrag van Versailles gehaat. Dit het bekend geword as die "diktat ", die verdrag wat op die punt van 'n geweer onderteken is. Die Duitsers het nie geglo dat hulle verloor het nie en het daarom nie gedink
dat enige voorwaardes waarmee Duitsland 'n boete betaal het billik sou wees. Hulle het veral iets in die Verdrag van Versailles reggemaak, en dit was die klousules wat hulle verplig het om te betaal. Die een wat die berugte geword het, is artikel 231, wat sê dat Duitsland verantwoordelikheid aanvaar vir die oorlog, die tweede klousule, artikel 232, sê dat wat Duitsland betaal, gebaseer is op die betaalkapasiteit van Duitsland. Die Duitse ministerie van Buitelandse Sake het 'n bewuste besluit geneem om artikel 231 aan te val en het hom gedurende die twintigerjare toegewy aan propaganda oor die Verdrag van Versailles: oor hoe onregverdig dit was, oor hoe onregverdig dit was.
LS Srivastava en VP Joshi, professore in politieke wetenskap, skryf in die akademiese boek International Relations (2005).
Ingevolge artikel 231 van die Verdrag is Duitsland verantwoordelik gehou vir die verlies en skade wat die oorlog veroorsaak het. Artikel 232 het die gevolglike aanspreeklikheid vir die betaling van vergoeding aan Duitsland opgelê.
Die Verdrag van Versailles, volgens die Duitsers, was 'n gedikteerde vrede wat hulle deur die oorwinnaars opgelê is, nie onderhandel nie. Duitsers het ook gekla dat die Verdrag van Versailles onregverdig was en dat die bepalings van die verdrag onregverdig was. Duitsland is gevra om vergoedings buite haar vermoë te betaal. Sy moes haar oorsese besittings en ander gebiede oorgee. Trouens, Duitsland is van alles ontneem en die Verdrag van Versailles was daarop gemik om die laaste druppel bloed te onttrek. Die beskuldiging dat die Verdrag van Versailles onregverdig was, verloor krag omdat baie bepalings van die Verdrag aansienlik verminder is toe dit in werking gestel is.
Die brief op die bajonet lui: " Ons gee u tyd tot Maandag 7 Maart om oor ons voorwaardes te besluit P.S. Onthou asseblief dat ons die oorlog gewen het! "
Harold Wahl, 'n tekenprenttekenaar in die koerant, beeld uit hoe Duitsland die Geallieerde ultimatum in die spotprent voorstel, of#8220 Duitsland gee oor of andersins#8221 in die Amerikaanse koerant The Sacramento Bee (1920).
1. (a) Wat was, volgens Bron B, die gevolge van die Verdrag van Versailles vir Duitsland? 
(b) Wat is die boodskap wat deur Bron E oorgedra word? 
2. Vergelyk en vergelyk die standpunte in Bron C en D oor die bepalings van die Verdrag van Versailles. 
3. Beoordeel die waarde en beperkings van Bron A en Bron B vir historici wat die Verdrag van Versailles bestudeer, met verwysing na hul oorsprong en doel. 
4. In watter mate is die Duitsers met behulp van die bronne en u eie kennis geregverdig om te beweer dat die bepalings van die Verdrag van Versailles onregverdig was? 
Hierdie bronne en vrae hou verband met die bepalings van die Vredesverdragte van Parys 1919 �: Versailles, St Germain, Trianon, Neuilly, Sèvres.
Paul Birdsall, 'n historikus en diplomaat, skryf in die spesialisgeskiedenisboek Versailles Twenty Years After (1941).
Die "Reparation "-hoofstuk van die Verdrag van Versailles, behalwe dat dit 'n duidelike oortreding van die ooreenkoms voor wapenstilstand met Duitsland was, was in die uitkoms die rampspoedigste deel van die verdrag. Keynes het met gesag daaroor gepraat.
Een van die kritiek op die territoriale nedersetting in Europa is gerig op die verbryking van die tweeledige monargie van Oostenryk-Hongarye in 'n aantal state. In hierdie siening moes die onderhandelaars in Parys die ekonomiese en politieke behoefte van 'n Konfederasie voorsien het om dit te kombineer. Tog het Oostenryk-Hongarye uitmekaar geval voordat die Vredeskonferensie vergader het en selfaangestelde nasionale regerings hierdie state regeer het. Die bevolkings van Sentraal-Europa was hopeloos gemeng, en daarom was suiwer selfbeskikking onmoontlik. Enige grens sou nasionale minderhede aan die een of ander kant verlaat. Dit was nie direk die Grootmoondhede wat voordeel getrek het uit die verdeling van die voormalige Duitse en Oostenryk-Hongaarse gebied nie, maar die nuwe Slawiese state wat al eeue lank verdeel en oorheers is.
Die verskillende verdrae wat in Parys onderhandel is, is die naaste benadering tot 'n etniese kaart van Europa wat ooit bereik is.
William "Billy " Hughes, premier van Australië tussen 1915 en 1923 en deelnemer aan die Peace Peace Settlement in Parys, in 'n toespraak aan Australiese soldate in Parys (19 April 1919).
Die gedagtes van die mense is gevaarlik ontsteld. Die lang vertraging, tesame met die vrees dat die vredesverdrag, wanneer dit wel kom, 'n onwaardige en onbevredigende vrede moet wees, het die hart van die mense siek gemaak. Ons is meegedeel dat die vredesverdrag in die komende week gereed sal wees,
maar ons kyk om en sien hoe 'n halwe wêreld besig is met oorlog, of voorbereiding vir oorlog. Bolsjewisme versprei baie vinnig. Tog is ons meegedeel dat vrede op hande is en dat die wêreld veilig is vir vryheid en demokrasie. Dit is nie goeie frases oor vrede, vryheid en om die wêreld veilig te maak vir demokrasie wat die wêreld wil hê nie, maar dade. Die mense van die geallieerde lande wil met reg gerusstel deur eenvoudige, verstaanbare stellings, in plaas van langdurige geheime onderhandelinge.
Winston Churchill, 'n Britse politikus wat in 1919 aangestel is as minister van buitelandse sake vir oorlog en daarna in 1921 minister van buitelandse sake vir die kolonies, in 'n persoonlike verslag van die Eerste Wêreldoorlog, The World Crisis, Volume IV: The Aftermath 1918 &# 82111928 (1929).
Dit is duidelik hoeveel wrywingspunte in Europa oorgebly het. Maar 'n regverdige oordeel oor die skikking kan die skrywers van die nuwe kaart van Europa nie onder ernstige kritiek laat nie. Die wense van die verskillende bevolkings het in oorweldigende mate die oorhand gekry. Geen oplossing kon sonder probleme gewees het nie. Beter oplossings in die betwiste gebiede sou slegs verkry kon word as Brittanje, Frankryk en die Verenigde State bereid was om vir 'n lang tydperk 'n aansienlike aantal troepe te voorsien en voedsel en krediete te verskaf. Die uitputting van die oorlog het dit verbied. Sentraal- en Suid -Europa is haastig verdeel en was plek -plek grof gevorm. Hulle volg egter, vir alle praktiese doeleindes, die patroon van selfbeskikking.
Michael Richards en Paul Waibel, hoogleraars in die geskiedenis, skryf in hul inleidende boek Twentieth Century Europe: A Brief History, 1900 to the Present (2014).
As die Verdrag van Versailles die enigste produk van die Vredeskonferensie in Parys was, sou Europa in die 1920's en 1930's die politieke stabiliteit kon handhaaf. Daar was egter vier bykomende verdrae. Die mislukking van verskeie van hierdie ooreenkomste, tesame met die beperkte sukses van Versailles, het 'n uiters onstabiele situasie veroorsaak. Oostenryk en Hongarye het klein, relatief swak state geword. Oostenryk was 'n ongebalanseerde staat op elke denkbare manier, maar veral ekonomies. Ongelukkig is Oostenryk nie toegelaat om met Duitsland saam te werk nie, uit vrees dat dit laasgenoemde sou versterk.
Die ander probleem was die skepping van 'n reeks nuwe state in Sentraal- en Oos -Europa en teenstrydige aansprake oor gebied en bevolking. Die idee van nasionale selfbeskikking was uiters moeilik om op hierdie gebied eerlik toe te pas. Tsjeggo -Slowakye het byvoorbeeld gebiede ingesluit waarin die meerderheid van die bevolking Duits of Pools was, en hierdie gebiede is om strategiese redes ingesluit.
Die nedersetting in Oos -Europa het 'n belangrike ekonomiese eenheid verskeur. Fabrieke was nou in een staat, hul bronne van grondstowwe in 'n tweede en hul tradisionele markte in 'n derde. Dit het bygedra tot die swakheid en onstabiliteit van die gebied en het die moontlikheid verhoed dat die state van Oos -Europa as 'n behoorlike teenwicht vir Duitsland of die Sowjetunie kon dien.
Frank "Ket " Kettlewell, 'n illustreerder, beeld die uitkoms van die vredesverdragte vir Oostenryk-Hongarye uit in die tekenprent "A Great Reducer " in die Amerikaanse koerant The Oakland Tribune (1919). Die etiket op die bottel sê "Vredevoorwaardes: Aanwysings Hoe om te neem ".
Let wel: Kettlewell gebruik gereeld 'n voël (regs onder) in sy tekenprente as deel van sy handtekening.
1. (a) Wat was volgens Bron A die probleme waarmee die onderhandelaars in Parys te kampe het? 
2. Vergelyk en vergelyk die standpunte in Bron A en D oor die impak van die Vredesverdragte in Parys. 
3. Met betrekking tot hul oorsprong en doel, beoordeel die waarde en beperkings van Bron B en Bron C vir historici wat die suksesse van die Vredesverdragte in Parys bestudeer. 
4. Gebruik die bronne en u eie kennis en ondersoek die siening wat die skikking bereik het
by die Vredesverdragte van Parys (1919 �) was die beste wat bereik kon word. 
Hierdie bronne en vrae hou verband met bedreigings vir internasionale vrede en kollektiewe veiligheid: Abessinië (1935 �).
FP Walters, lid van die Volkebond -sekretariaat (1919 �), skryf in 'n akademiese boek, A History of the League of Nations (1952).
Die eerste gevolg van die inval in Abessinië was 'n onverwagte saamtrek van die lede van die Bond. Dit was hul verklaarde doel om sodanige druk op Italië uit te oefen dat dit haar sou dwing om vrede te maak met Abessinië op voorwaardes wat ooreenstem met die verbond (die handves van die Volkebond). As hulle daarin slaag, sou die verbond die effektiewe waarborg van wêreldvrede geword het.
Maar die Hoare-Laval-verdrag, wat die eenheid en vertroue van die Liga-aksie verbreek het, was vir die Nazi's 'n teken dat die weg duidelik was vir verdere vordering. Dit [die pakt] was die swakheid en verdeeldheid van Frankryk en Brittanje. Gedurende Januarie en Februarie 1936 was daar baie aanduidings van toenemende simpatie tussen Duitsland en Italië. Intussen was die Duitse pers gevul met aanvalle op die Frans-Russiese Verdrag en die gerug het gegroei dat Hitler se volgende doelwit was om van die gedemilitariseerde gebied in die Rynland ontslae te raak.
Anthony Eden, wat tydens die Abessiniese krisis die Britse minister van buitelandse sake was, skryf in sy outobiografie The Eden Memoirs: Facing the Dictators (1962).
Die Abessiniese konflik het die werking, bedrywighede en omvang van die Volkebond beklemtoon. Van die vroegste dae af was daar twee sienings oor die doel van die Liga. Sommiges was van mening dat die funksie daarvan was om staatsmanne bloot die beste geleenthede te bied om hul geskille te ontmoet en op te los. Ander, waaronder ek, het geglo dat die Liga, as dit 'n krag in die wêreld se politiek sou wees, daadwerklik teen wetsoortreders moes optree. Die Britse regering het in 1935 tussen versoening en vasberadenheid beweeg in hul omgang met Mussolini. Nou was dit duidelik dat fermheid meer geneig sou wees om resultate te lewer, die liga was so fisiek en moreel siek dat sy krag weer opgebou moes word voordat dit kon gebeur gebruik, as dit ooit gebruik kan word.
Christopher Culpin, 'n geskiedenisonderwyser en skrywer, en Ruth Henig, 'n akademiese historikus, skryf in 'n boek vir studente, Modern Europe 1870 � (1997).
Nóg Frankryk nóg Brittanje was bereid om namens die Volkebond militêre vyandelikhede met Italië aan te gaan. Frankryk wou Italiaanse steun vir 'n anti-Duitse alliansie hê. Brittanje staan ​​voor die vooruitsig van Japannese vyandigheid in die Verre Ooste en die bedreiging van 'n aggressiewe Duitsland in Europa. Terwyl die regering in Brittanje homself belowe [het] om die gesag van die Liga te handhaaf tydens die algemene verkiesing van 1935, het hy daarna probeer om 'n kompromisooreenkoms met Mussolini te beding, wat hom 'n groot deel van die Abessyniese gebied wat hy wou, deur die Hoare-Laval-verdrag. 'N Openbare protesaksie in Brittanje teen die verdrag het die Britte en Franse genoop om dit te laat vaar. So het die Abessiniese geskil, net soos die Manchuriaanse krisis vroeër, onthul dat die voorste ligamagte nie bereid was om die verbond af te dwing teen 'n ander groot ligamag wat nie hul eie belange direk bedreig nie. Ironies genoeg was die enigste uitkoms van die beperkte pogings van die Liga om Italiaanse aggressie oor Abessinië te bekamp, ​​om Mussolini in die arms van Hitler te dryf.
John Bernard Partridge, 'n illustreerder, beeld van links na regs die Abessynese keiser Haile Selassie met Laval, Hoare en Mussolini uit in die tekenprent "The Sweets [rewards] of Aggression ", uit die Britse satiriese tydskrif Punch (18 Desember 1935 ).
Dit was Wilson se hoop dat die finale verdrag die karakter van 'n onderhandelde vrede sou hê, maar hy was bang dat die hartstogte wat deur die oorlog opgewek word, die Geallieerdes ernstige eise sal stel. Hierin was hy reg. Die konsep van selfbeskikking was onmoontlik om te implementeer. Hy was oortuig dat sy grootste hoop op vrede, die Volkebond, nooit verwesenlik sou word tensy hy toegewings aan die Geallieerdes toegedien het nie, maar kompromitteer oor kwessies van selfbeskikking, openlike diplomasie en ander spesifieke punte tydens die vredesonderhandelinge in Parys. Hy het egter die eise van die Franse premier, Georges Clemenceau, weerstaan ​​om die hele Rynland van Duitsland los te maak, Frankryk verhinder om die Saarbekken te annekseer en het 'n voorstel gefrustreer om Duitsland die hele koste van die oorlog aan te kla - hoewel die Vrede van Versailles Die verdrag het Duitsland 'n groot las van vergoeding opgelê.
Uiteindelik was daar weinig oor van Wilson se voorstelle vir 'n vrygewige en blywende vrede, maar die Liga self - en die president moes die laaste ironie verduur om te sien hoe sy eie land die lidmaatskap van die Liga verwerp. Gedeeltelik as gevolg van sy destydse swak oordeel, het Wilson die politieke fout begaan om nie 'n leidende lid van die opposisie Republikeinse Party na sy Vredeskommissie na Parys te neem nie. Toe hy terugkeer om 'n beroep op Amerikaanse toelating tot die Liga, weier hy om selfs die matige toegewings te maak wat nodig is om bekragtiging van 'n oorwegend Republikeinse Senaat te wen.
Nadat hy in Washington verloor het, het Wilson sy saak na die mense gebring op 'n toer deur die land. Op 25 September 1919, fisies geteister deur die strengheid van vredemaak en die druk van die presidentskap in die oorlog, kry hy 'n verlammende beroerte in Pueblo, Colorado, waaruit hy nooit heeltemal herstel het nie. In Maart 1920 verwerp die Senaat sowel die Versailles -verdrag as die ligaverbond. As gevolg hiervan het die Volkebond, sonder die teenwoordigheid van die Verenigde State of Rusland, 'n swak organisasie gebly.
Wilson se geloof in 'n morele en regsgrondslag vir oorlog en vrede het die nasie geïnspireer. Toe die gebeure egter nie aan hierdie optimistiese standaard voldoen nie, het die Wilsoniaanse idealisme ontnugtering gebring, en die nasie het in isolasie teruggetrek.
Die Volkebond het vir die laaste keer vergader
Ruth Henig heroorweeg die belangrikheid van die Volkebond.
Die konvensionele siening van die Volkebond, wat aan die einde van die Eerste Wêreldoorlog deur die vredemakers opgerig is, is dat dit 'n volslae mislukking was omdat dit nie die uitbreek van 'n tweede groot Europese konflik in 1939 kon voorkom nie. dit is 'n totale irrelevansie en diegene wat dit as 'eksentrieke historici' bestudeer.
Dit is hoog tyd dat hierdie uitsprake uitgedaag word en dat die liga gesien word vir wat dit was, 'n dapper stap in die rigting van internasionale samewerking wat in sommige van sy doelwitte misluk het, maar in ander daarin slaag. Ek is een van die 'eksentrieke historici' wat die Bond al meer as 30 jaar bestudeer het en wat beweer dat die skepping daarvan 'n belangrike stap was op die pad na ons hedendaagse wêreldwye stelsel van internasionale organisasie, gekoördineer deur die Verenigde Nasies, wat gebou is op die basis van die ervaring van die liga.
Dit is ongetwyfeld so dat die verwagtinge van wat die liga kan bereik, te hoog was. Daar is gehoop dat sommige van die meganismes daarvan sou kon verhoed dat internasionale krisisse in 'n grootskaalse konflik optree, soos wat in 1914 gebeur het. en konvensies van die Ligaverbond. Dit was vroeg reeds duidelik dat die Bond, wat geen eie leër of troepe het om sy wil af te dwing nie, nie openlike aggressie sou kon bekamp nie. Soos Lord Balfour, 'n voormalige Britse premier en minister van buitelandse sake, in 1924 gesê het: 'Die gevaar wat ek in die toekoms sien, is dat 'n magtige nasie in die toekoms 'n realpolitik sal volg soos in die verlede ... Ek glo nie dat ons dit nog gevind het nie 'n volmaakte waarborg teen hierdie ramp kan kry. '
As ons 80 jaar terugkyk, met die voordeel van onlangse ervaring van internasionale wapenonderhandelinge, kan ons sien dat die verwagtinge wat die Liga stel om ontwapening teweeg te bring, heeltemal onrealisties was. Maar destyds het die mislukking van die Ontwapeningskonferensie van die Liga van 1932-1934, tesame met die onvermoë om sterk en ooreengekome optrede teen Japanse aggressie in Mantsjoerije en die Italiaanse verowering van Abessinië te verseker, sy voorste lede en hul publiek die vertroue verloor die vermoë van die Bond om vrede te bevorder.
En tog was sy werk op sommige gebiede baanbrekerswerk en steeds doeltreffender. Die Permanente Hof vir Internasionale Geregtigheid, ingestel ingevolge artikel 14 van die Ligaverdrag, het in 1922 begin werk en was van die begin af besig gehou deur advies aan die Liga -raad te gee of besluite te neem oor sake wat deur individuele regerings voorgelê is. Teen 1939 het dit 66 sake aangehoor en die sukses daarvan het getoon dat 'n staande internasionale hof 'n rol speel 'in die geleidelike aanvaarding deur state dat reëls 'n plek in die internasionale politiek' het. Die Internasionale Hof van Justisie wat na die Tweede Wêreldoorlog deur die Verenigde Nasies ingestel is, het die Permanente Hof van die Liga in byna identiese vorm weergegee en het sy internasionale gesag tot vandag toe uitgebrei.
Die Internasionale Arbeidsorganisasie was 'n ander liggaam wat onder leiding van die Liga werk om regverdige en menswaardige arbeidsvoorwaardes in lidlande te verseker en om die fisiese, morele en intellektuele welstand van industriële loonverdieners te bevorder. Dit het floreer in die tussenoorlogsperiode en het sy doelstellings kragtig nagestreef deur middel van konferensies en die aanneming van arbeidskonvensies. Na 1945 word dit 'n spesialiteitsagentskap onder die Verenigde Nasies en het sy missie voortgegaan en feitlik onveranderd tot op hede. Baie ander gespesialiseerde organisasies van die Verenigde Nasies, soos die Ekonomiese en Sosiale Raad, die Wêreldgesondheidsorganisasie, die Internasionale Vlugtelinge -organisasie en UNESCO (die Verenigde Nasies se Opvoedkundige, Wetenskap en Kultuurorganisasie), is gebou op die fondamente van die baanbrekerswerk wat deur Liga -agentskappe voor 1939.
Een van die mees innoverende aspekte van die werking van die Liga was die oprigting van sy sekretariaat, georganiseer volgens die lyn van 'n internasionale staatsdiens, met lede uit meer as 30 lande, waaronder die Verenigde State. Die sekretariaat van die liga word internasionaal gerespekteer vir die kwaliteit van sy amptenare en as 'n unieke bewaarplek van inligting en ervaring met betrekking tot internasionale organisasie en administrasie. Boonop het die rol van sekretaris-generaal toenemend belangrik geword. Weer eens is die struktuur en werkswyse daarvan aan die einde van die vyftigerjare deur die Verenigde Nasies en ook deur die Europese Ekonomiese Gemeenskap aangeneem, waarvan een van die sterkste voorstanders die voormalige amptenaar van die liga Jean Monnet was.
Daar kan geen twyfel bestaan ​​dat die oprigting van 'n internasionale liggaam in 1920, aangedryf deur die vooraanstaande state van die wêreld en wat konflik kan voorkom deur 'n tafel te lê vir geskille wat geskik is om die internasionale vrede te versteur, 'n dinamiese stap vorentoe was in internasionale diplomasie. So was die instelling van 'n jaarlikse ligavergadering waarin klein en medium magte kwessies kon opper, hul mening oor die wêreldontwikkeling kon gee en druk op die groot moondhede kon plaas.
Sulke byeenkomste het internasionale samewerking en kompromie bevorder en het gehelp om die historikus Susan Pedersen na vore te bring as 'n 'ander dinamika van internasionale samewerking', toe diegene wat namens hom gewerk het, die 'norme en ooreenkomste' begin ontwikkel het waarmee ons wêreld is [nou] gereguleer, indien nie heeltemal beheer nie '. Dit was inderdaad die wêreld se 'eerste volgehoue ​​en gevolglike eksperiment in internasionalisme', 'n belangrike en ondersoekende eerste fase wat die weg gebaan het vir 'n tweede, meer effektiewe en blywende periode van internasionale samewerking onder die Verenigde Nasies. In plaas daarvan om oor sy swakhede te twyfel of sy mislukkings te veroordeel, moet ons die sukses van die Liga toegejuig, terwyl ons steeds belangrike lesse uit die geskiedenis daarvan kan leer.
Ruth Henig is 'n politikus en voormalige dosent in moderne Europese geskiedenis aan die Universiteit van Lancaster. Haar boek Die Volkebond (Haus Publishing) is op 10 Januarie 2010 gepubliseer ter viering van die 90ste herdenking van die geboorte van die Volkebond.
Kompeterende visioene van stabiliteit
Volgens die wapenstilstandsooreenkoms sou die vrede op Wilson se veertien punte berus. Maar die Franse en Britte het reeds bedenkinge daaroor uitgespreek, en in baie gevalle het die vae Wilsoniaanse beginsels hulself toegespits op verskillende interpretasies wanneer dit op komplekse werklikhede toegepas word. Nietemin het Wilson die vredeskonferensie verwag met groot hoop dat sy beginsels die deurslag sal gee, hetsy vanweë hul gewildheid by gewone mense oral, of omdat Amerikaanse finansiële hefboomfinansiering Europese staatsmanne sou verplig om sy leiding te volg. 'Vertel my wat reg is,' het hy sy afvaardiging opdrag gegee oor die George Washington op pad na Parys, "en ek sal daarvoor veg." Die Verenigde State is uniek onder die oorwinningsmagte en vra geen territoriale winste of herstel nie, en staan ​​daarmee vry om trots te wees as die gewete en eerlike makelaar van die konferensie.
Wilsonianisme, soos dit genoem word, is afgelei van die liberale internasionalisme wat voor en tydens die oorlog groot dele van die Anglo-Amerikaanse intellektuele elite gevange geneem het. Dit het oorlog geïnterpreteer as 'n atavisme wat verband hou met outoritêre monargie, aristokrasie, imperialisme en ekonomiese nasionalisme. Sulke regerings beoefen nog steeds 'n ou diplomasie van geheime alliansies, militarisme en magsbalanspolitiek wat wantroue, agterdog en konflik veroorsaak het. Die teenmiddels was demokratiese beheer van diplomasie, selfbeskikking vir alle nasies, openlike onderhandelinge, ontwapening, vryhandel, en veral 'n stelsel van internasionale reg en kollektiewe veiligheid om rou mag te vervang as die skeidsregter tussen state. Hierdie laaste idee, ontwikkel deur die American League to Enforce Peace (gestig in 1915), kom tot uiting in die veertien punte as '' 'n algemene vereniging van nasies '' en sou die hoeksteen van Wilson se gebou wees. Hy het verwag dat 'n funksionerende Volkebond foute en ongeregtighede in die verdrae self sou regstel.
Terwyl die Volkebond sy suksesse kon vier, het die Bond alle rede gehad om die mislukkings daarvan te ondersoek en waar dit verkeerd geloop het. Hierdie mislukkings, veral in die dertigerjare, het die swakhede van die Volkebond wreed blootgelê en 'n rol gespeel in die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog in 1939. Gedurende die 1920's was die mislukkings van die Volkebond in wese klein en het dit nie bedreig nie wêreldvrede. Hulle het egter 'n merker gestel - dat die Volkebond nie probleme kon oplos as die protagoniste nie 'die spel speel' nie.
Artikel 11 van die Bondsverbond lui: "Enige oorlog of dreigement van oorlog is 'n bron van kommer vir die hele bond, en die Liga sal aksie neem wat die vrede kan beskerm."
Elke konflik tussen nasies, wat geëindig het in oorlog en die oorwinning van een staat op 'n ander, moes deur die Liga beskou word as 'n mislukking.
Die eerste krisis waarmee die Liga te kampe gehad het, was in Noord -Italië In 1919 was Italiaanse nasionaliste kwaad dat die 'Groot Drie' na hul mening die beloftes aan Italië verbreek het tydens die Verdrag van Versailles, die klein hawe van Fiume verower het. Die Verdrag van Versailles het hierdie hawe aan Joegoslavië gegee. Vir 15 maande het 'n Italiaanse nasionalis genaamd d'Annunzio Fiume beheer. Die nuutgeskepte liga het niks gedoen nie. Die situasie is opgelos deur die Italiaanse regering wat nie kon aanvaar dat d'Annunzio skynbaar gewilder was as wat hulle was nie - daarom het hulle die hawe van Fiume gebombardeer en oorgegee. In al hierdie dinge het die Liga geen rol gespeel nie, ondanks die feit dat dit pas ingestel is met die spesifieke taak om vrede te handhaaf.
Die volgende krisis waarmee die Liga te kampe gehad het, was by Teschen, 'n klein dorpie tussen Pole en Tsjeggo -Slowakye. Die belangrikste belang daarvan was dat dit waardevolle steenkoolmyne daar het, wat beide die Pole en die Tsjeggies wou hê. Aangesien albei nuutgeskepte lande was, wou albei hul onderskeie ekonomieë so sterk moontlik maak, en die verkryging van ryk steenkoolmyne sou beslis help in hierdie opsig.
In Januarie 1919 het Poolse en Tsjeggiese troepe in die strate van Teschen geveg. Baie het gesterf. Die Liga is ontbied om te help en besluit dat die grootste deel van die stad na Pole moet gaan, terwyl Tsjeggo -Slowakye een van die voorstede van Teschen moet hê. Hierdie voorstad bevat die waardevolste steenkoolmyne en die Pole het geweier om hierdie besluit te aanvaar. Alhoewel daar nie meer groot geweld plaasgevind het nie, het die twee lande die komende twintig jaar steeds oor die kwessie gestry.
Baie jare voor 1920 is Vilna deur Rusland oorgeneem. Histories was Vilna die hoofstad van Litaue toe die staat in die Middeleeue bestaan ​​het. Na die Eerste Wêreldoorlog is Litaue hervestig en Vilna was die natuurlike keuse vir sy hoofstad.
Teen 1920 kom 30% van die bevolking egter uit Pole, en die Litouwers maak slegs 2% van die stad se bevolking uit. In 1920 neem die Pole Vilna in beslag. Litaue het hulp van die liga gevra, maar die Pole kon nie oorreed word om die stad te verlaat nie. Vilna het in Poolse hande gebly tot die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog. Die gebruik van geweld deur die Pole het gewen.
In 1920 val Pole grond in wat die Russe besit. Die Pole het die Russiese weermag vinnig oorweldig en vinnig 'n opmars na Rusland gemaak. Teen 1921 het die Russe geen ander keuse gehad as om die Verdrag van Riga te onderteken wat byna 80 000 vierkante kilometer Russiese grond aan Pole oorhandig het nie. Hierdie verdrag het die grootte van Pole bykans verdubbel.
Wat het die Liga gedoen oor hierdie skending van 'n ander land deur Pole?
Die antwoord is eenvoudig - niks. Rusland teen 1919 was kommunisties en hierdie "plaag uit die Ooste" was baie gevrees deur die Weste. Brittanje, Frankryk en Amerika het trouens troepe gestuur om Rusland aan te val nadat die liga opgestel is. Winston Churchill, die Britse oorlogsminister, het openlik gesê dat die plan was om Kommunistiese Rusland by geboorte te wurg. Vir buitestaanders het dit weer gelyk asof Liga -lede kies watter lande aanvaarbaar is en watter nie. Die geallieerde inval in Rusland was 'n mislukking, en dit het slegs gedien om die kommunistiese Rusland nog meer antagonisties teenoor die Weste te maak.
Die Verdrag van Versailles het Weimar Duitsland gelas om skadevergoeding te betaal. Dit kan óf in geld óf in natura betaal word (goedere ter waarde van 'n vasgestelde bedrag). In 1922 het die Duitsers versuim om 'n paaiement te betaal. Hulle het beweer dat hulle eenvoudig nie kon eerder as wou nie. Die Geallieerdes het geweier om dit te aanvaar en die anti-Duitse gevoel was in hierdie tyd nog sterk. Sowel Frankryk as België was van mening dat een of ander vorm van sterk optrede nodig was om 'Duitsland 'n les te leer'.
In 1923 het Franse en Belgiese troepe, in stryd met die reëls van die liga, die Ruhr binnegedring - die belangrikste industriële gebied van Duitsland.Binne Europa word Frankryk as 'n senior Liga beskou-net soos Brittanje-en die anti-Duitse gevoel wat in Europa gevoel is, het Frankryk en België in staat gestel om hul eie reëls te oortree, soos deur die Liga ingestel. Hier was twee liga -lede wat duidelik die reëls van die liga oortree het en niks is daaraan gedoen nie.
Om die Liga sy wil af te dwing, het hy die steun van sy groot ondersteuners in Europa, Brittanje en Frankryk nodig gehad. Tog was Frankryk een van die indringers en Brittanje was 'n groot voorstander van haar. Vir ander nasies het dit gelyk asof jy dit kon doen as jy die reëls van die liga wil oortree. Min lande het gekritiseer wat Frankryk en België gedoen het. Maar die voorbeeld wat hulle in die komende jare vir ander gestel het, was duidelik. Die liga het by hierdie geleentheid duidelik misluk, hoofsaaklik omdat dit blykbaar betrokke was by die oortreding van sy eie reëls.
Die grens tussen Italië en Albanië was nog lank nie duidelik nie, en die Verdrag van Versailles het hierdie saak nooit werklik aangespreek nie. Dit was 'n konstante bron van irritasie tussen beide nasies.
In 1923 is 'n gemengde nasionaliteitsondersoekspan gestuur om die probleem op te los. Terwyl hulle na die omstrede gebied reis, het die Italiaanse afdeling van die ondersoekspan van die hoofparty geskei. Die vyf Italianers is geskiet deur gewapende mans wat weggekruip het.
Italië beskuldig Griekeland van die beplanning van die hele voorval en eis dat 'n groot boete betaal moet word. Griekeland wou nie betaal nie. In reaksie hierop het die Italianers sy vloot na die Griekse eiland Korfu gestuur en die kuslyn gebombardeer. Griekeland het 'n beroep op die Liga gedoen om hulp, maar Italië, onder leiding van Benito Mussolini, oorreed die Liga via die konferensie van ambassadeurs om Griekeland 50 miljoen lire te beboet.
Om hierdie sukses op te volg, het Mussolini die Joego -Slawiese regering genooi om die eienaarskap van Fiume te bespreek. Die Verdrag van Versailles het Fiume aan Joegoslavië gegee, maar met die bewyse van 'n gebombardeerde Korfu het die Joego -Slawiërs die hawe sonder probleme aan Italië oorgegee.
Al hierdie mislukkings was sekondêr tot die twee belangrikste in die 1930's. Wat hulle wel aan die wêreld gewys het, is dat die Liga nie 'n skikking kan afdwing as dit nie die vermoë het nie en diktators was gretig om dit waar moontlik te benut. Voor die probleme wat in die dertigerjare in Wes -Europa ondervind is, moes die Liga twee groot probleme hanteer, en dit het op beide geval - Mantsjoerije en Abessinië.