PressReader - Huisgenoot: 2019-01-17 - 2DE KANS NÁ EK WOU OPGEE
2DE KANS NÁ EK WOU OPGEE
Hy’t God ge­vra om hom te kom haal, ver­tel Naka oor sy oor­le­wing­stryd ná ’n skiet­voor­val
Huisgenoot - 2019-01-17 - Nuus - Deur CY­RIL BLACK­BURN Fo­to’s: PAPI MORAKE
TOE hy deur die swaar hout­deu­re van sy Bloem­fon­tein­se spog­huis stap, is die sterk ge­bou­de man se ge­moed diep ge­roer. Want toe hy drie we­ke ge­le­de in­der­haas hier weg is hos­pi­taal toe, het sy le­we aan ’n draad­jie ge­hang – en dit die twee­de keer bin­ne net twee we­ke. Daar­die dag was nie­mand se­ker of hy weer sou huis toe kom nie . . .
Dis en­ke­le ure na dié e­mo­si­o­ne­le tuis­koms dat ons met die S­pring­bok­held Naka Drotské (48) en sy vrou, Mar­zan­ne (42), in hul drie­ver­die­ping-bak­steen­huis ge­sels. Die ha­ker van die tri­om­fan­te­li­ke S­pring­bok­span van 1995 raak aan­ge­daan toe hy praat oor sy oor­le­wing­stryd na­dat hy op 29 No­vem­ber in ’n roof­tog op sy broer, Ti­nus, se klein­hoe­we in Ka­meel­drift, P­re­to­ria, ge­skiet is.
“Dis as­of ek per­spek­tief ge­kry het oor als wat op die spel was die oom­blik toe ek in die huis in­stap,” ver­tel hy. Nie net oor die ge­weld­da­di­ge roof­tog nie, maar ook die we­ke in die hos­pi­taal­bed en die la­te­re te­rug­slae wat hy moes oor­kom.
“Ek huil nie som­mer nie,” sê die 48-ja­ri­ge rug­by­bre­ker en voor­ma­li­ge C­hee­tahs-af­rig­ter. “Maar hoe kan jy nie huil nie as jy weet hoe naby jy aan die dood gekom het – dit sonder ’n koebaai,” sê­vra hy en kyk ’n oom­blik lank na die pla­fon.
Dan is hy op­nuut be­woë toe hy ons ver­tel oor die aand toe hy ’n twee­de keer hos­pi­taal toe moes gaan. Dit was net ’n week na­dat dok­ters be­sluit het hy het ge­noeg­saam van die skiet­won­de aan sy arm, bors en maag her­stel en kan ont­slaan word.
“Joeg . . . Die een oom­blik ge­sels ons nog met aand­e­te; die vol­gen­de oom­blik skrik ek in die waak­een­heid wak­ker en hoor ek ek is al drie dae lank op ’n respi- ra­tor. Ek kan nie ’n woord sê nie, maar ek hoor ek het twee keer ’n hart­stil­stand be­leef.”
Daar­na was sy toe­stand so swak dat die dok­ters selfs die nag sy ge­sin ont­bied het om hom te kom groet. Net in­ge­val.
Op­nuut aan ’n hos­pi­taal­bed ge­kluis­ter ter­wyl die mi­nu­te, ure en dae ver­by­sleep, het die moe­de­loos­heid hom aan­vank­lik beet­ge­pak.
“Bin­ne en­ke­le dae het my veg­gees ge­kwyn. En sonder dat ek be­sef het wat ek vra, vra ek God om my te kom haal,” bieg hy.
Dan glim­lag hy skeef. “Maar hier sit ek van­dag met Mar­zan­ne langs my op die bank en Rocky (die ge­sin se hond) aan my voe­te.” Le­wend en deur sy ge­lief­des om­ring. “Dis nie moei­lik om te ver­staan nie,” sê hy am­per hees. “Ek het nog ’n kans op le­we ge­kry.”
En hy lyk en klink in­der­daad ster­ker – al is hy ge­kop­pel aan ’n ap­pa­raat wat hoor­baar suis ter­wyl dit die won­de on­der sy ver­ban­de skoon­hou. Hy kan selfs in die huis rond­be­weeg in sy net­jie­se kort­mou­hemp en kort­broek.
“Jy kan skaars glo die he­le land het ’n week ge­le­de nog ge­bid dat hy moet le­we,” laat Mar­zan­ne hoor.
Maar hy kan dit glo, sê Naka. Hy ver­staan nou die krag van ge­bed. Want in daar­die hos­pi­taal­bed, toe sy moed op ’n ab­so­lu­te laag­te­punt was, het hy God be­ter leer ken. In daar­die bed moes hy
vre­de maak met wat ge­beur het; hy moes aan­vaar dat hy dalk nie sou leef nie.
“Toe aan­vaar­ding eers kom, het my veg­gees ook te­rug­ge­keer. Dis toe dat ek be­sef ek het won­der­werk op won­der­werk be­leef. Nou sit ek van­dag hier in my sit­ka­mer langs my vrou en ek weet: Ek sal niks ooit weer as van­self­spre­kend aan­vaar nie.
MET sy tuis­koms ure ge­le­de het dit teen die 40 trap­pies by die voor­deur uit maar suk­kel-suk­kel ge­gaan. Maar ’n ge­voel van dank­baar­heid het oor hom ge­spoel, want Mar­zan­ne was daar om hom te help.
Men­se van o­ral het die af­ge­lo­pe we­ke na hom as ’n en ys­ter ver­wys, sê Naka. Maar hy ver­dien nie die lof nie.
“Ek wou tou op­gooi; ek wou lie­wer sterf. Dis God wat na­mens my ge- het. Dis Mar­zan­ne wat sog­gens en saans langs my bed was met my kin­ders se bood­skap­pe. Dis die ver­pleeg­sters wat my el­ke dag moed in­ge­praat het. Dis die dui­sen­de bood­skap­pe van ge­bed en be­moe­di­ging.
“Maar ék? Ek was nie ’n nie.”
En ja, hy was aan­vank­lik ver­bit­terd en kwaad oor daar­die aan­val op 29 No­vem­ber wat so am­per sy le­we ge­steel het.
Hy het daar­die aand sy seuns, Al­len (15) en T­ri­stan (11), ge­neem na die O.R. Tam­bo-lug­ha­we in Jo­han­nes­burg, waar hul­le om ne­ge­uur die aand ’n vlug na A­me­ri­ka ge­haal het om by hul ma, Lis­ke, te kui­er.
Naka was ver­on­der­stel om op die lug­ha­we te bly tot na­dat hul vlieg­tuig op­ge­styg het om se­ker te maak die vlug word nie dalk ge­kan­sel­leer nie. “Maar iets het my ge­druk om vroe­ër na Ti­nus se hoe­we te­rug te keer.”
Hy het die seuns weg­ge­sien en ge­ry. Kort ná se­we was hy te­rug by die hoe­we. Daar het hy om die braai­vleis­vuur ge­kui­er saam met Ti­nus en dié se seuns, Wes­sel (13) en Ek­steen (10), en mei­sie,
Na­dia, en haar dog­ter, Ka­ra (7), as­ook Os du Randt, langs wie Naka in so­veel Bok­toet­se in die skrum ge­sak het.
Maar Naka was net “vyf of 10 mi­nu­te” te­rug toe die vier ro­wers toe­slaan.
Naka het hul­le be­storm, en toe klap die sko­te. Die eer­ste koe­ël is deur sy reg­ter­arm en bors­kas. Toe word hy weer ge­skiet, dié keer in die maag. In die war­boel het Wes­sel die a­larm­knop­pie ge­druk en die skur­ke het op die vlug ge­slaan.
“Hon­der­de men­se sê dit was ab­so­luut on­no­sel van my om die aan­val­lers te be­storm,” sê Naka e­mo­si­o­neel. “Maar wat maak jy as vier aan­val­lers ’n wa­pen op jou rig en skree: ‘ !’ Hul­le was nie daar vir”ons sel­fo­ne en beur­sies nie. Dit het op die ta­fel ge­lê en hul­le kon dit vat, maar hul­le wou ons eer­der in die huis in­dwing.
“Ek ont­hou ek het ge­dink ons sal waar­skyn­lik in elk ge­val nie le­wend daar­uit kom nie. Dit het my kwaad ge­maak en toe storm ek.”
Dit was Os wat met Naka hos­pi­taal toe ge­jaag het. Maar hul­le het nie ver ge­vor­der nie toe hul­le die be­tons­per­strook in die mid­del van die pad tref en twee mo­tor­ban­de sny. Twee wel­doe­ners, M­ta­the­ni Mu­dau en P­ret­ty Ne­do­bo­ni, het toe stil­ge­hou en Naka ver­der na die hos­pi­taal in P­re­to­ria ge­neem.
Dit was ook Os wat vir Mar­zan­ne in Bloem­fon­tein met die sko­k­nuus ge­bel het.
“Hy het ’n drin­gend­heid in sy
‘Ek sal niks ooit weer as van­self­spre­kend aan­vaar nie’
stem ge­had,” ont­hou Mar­zan­ne. “Hy het ge­sê klim in jou kar en kom. Ek het nog ge­sê dis nie vrees­lik snaaks nie, maar Os het vol­ge­hou dis g’n grap nie – Naka is ge­skiet.”
Dit was al tien­uur toe sy uit Bloem­fon­tein weg­trek om die so­wat 500 km na die Mon­ta­na­hos­pi­taal in P­re­to­ria af te lê. “Ek ont­hou ek het ge­bid en die He­re ge­vra laat my man as­se­blief leef en ek net vei­lig in P­re­to­ria aan­kom,” ver­tel sy en hou Naka se hand styf vas.
“Ek het ’n klein hout­kruis uit my hand­sak ge­haal en heel­pad ge­bid. Ek was stom; stuk­kend. Ek kon nie eens huil nie. Ek het vir die He­re ge­sê as Naka moet sterf, wil ek hom tog net groet voor hy gaan.”
Ook Naka het nie ge­weet of hy veel lan­ger sou leef nie.
“Ek het reeds met Os oor my tes­ta­ment en fi­nan­sies be­gin praat. Ek het ge­weet ek sou te­a­ter toe moes gaan nog voor Mar­zan­ne by die hos­pi­taal aan­kom.”
“Jy weet jy is ge­skiet, maar jy weet nie hoe erns­tig dit is nie. Al wat jy weet, is dat jy dalk nooit die kans gaan kry om ’n laas­te keer vir jou vrou en kin­ders te sê hoe lief jy hul­le het nie.”
Toe sy by die hos­pi­taal stil­hou, het haar nat­ge­swe­te han­de aan die mo­tor se stuur­wiel vas­ge­kleef, ver­tel Mar­zan­ne.
Sy was net bin­ne die hos­pi­taal toe Naka uit die te­a­ter kom – le­wend.
“Ons kon niks vir me­kaar sê nie; Naka kon in elk ge­val nie praat nie. Hy was in ver­skrik­li­ke pyn, maar ’n groot dank­baar­heid dat hy leef, het ons al­bei om­vou,” sê Mar­zan­ne.
TOE Mar­zan­ne hom die eer­ste keer ná die skie­te­ry sien, het Naka pas chi­rur­gie on­der­gaan aan die won­de in sy reg­ter­arm en dun­derm.
Daar­na was hy nog drie dae lank in ’ n al­ge­me­ne saal voor hy op 7 De­sem­ber ont­slaan is. Toe kon hy saam met Mar­zan­ne na Bloem­fon­tein te­rug­ry – huis toe.
Min het hul­le ge­weet hul ont­be­rings is nog nie ver­by nie.
Naka was maar vyf dae tuis toe hy was­bleek en koor­sig lyk, ver­tel Mar­zan­ne. En toe, op die voor­aand van hul ver­trek na Jef­freys­baai vir ’ n wel­ver­dien­de see­va­kan­sie, be­leef hy ’n er­ge te­rug­slag.
Mar­zan­ne sluk swaar aan ’ n koue dran­kie voor sy ver­tel: “Ek het Naka na on­ge­val­le ge­neem en die vol­gen­de oom­blik moes ek ’n klomp vorms te­ken so­dat hy op­ge­neem kan word.
“Dok­ters het net ge­sê sy koors was hoog en hy het dub­be­le long­ont­ste­king. Toe stoot hul­le hom sonder e­ni­ge ver­de­re ver­dui­de­li­king weg.
“Daar s­taan ek toe in die gang en won­der of my man dié keer le­wend uit die te­a­ter sal kom.”
Net ’n ver­band en ’n ma­sjien wat sy won­de rei­nig, ver­klap dat Naka Drotské nog we­ke ge­le­de om sy le­we ge­veg het.
LIN LINKS: Naka se vro vrou, Mar­zan­ne, is sy s­steun­pi­laar, sê hy. SSy het dag en nag by hom ge­waa waak en hom aan­gem ge­moe­dig om nooit op te hou om vir sy le­we en dié van sy fa­mi fa­mi­lie te ba­klei nie. NNAASLINKS: Marz Mar­zan­ne het oor Kers Kers­fees in die hos­pi­taa pi­taal as ’n en­gel aang aan­ge­trek om Naka en a­nan­der pa­si­ën­te se ge­mo ge­moed op te kik­ker.
Nak Naka as S­pring­bok­ha­ker wat in 1995 dee deel van die Wê­reld­be­ker­wen­span was was.
Niks troef dit om ná twee te­rug­slae weer by die huis en in die arms van sy vrou te wees nie, ver­tel Naka.