Die Hawthorne-effek is 'n term wat verwys na die neiging van sommige mense om harder te werk en beter te presteer wanneer hulle deelneem aan 'n eksperiment. Die term word dikwels gebruik om voor te stel dat individue hul gedrag kan verander as gevolg van die aandag wat hulle van navorsers ontvang, eerder as om enige manipulasie van onafhanklike veranderlikes .
Die Hawthorne-effek is wyd bespreek in sielkunde handboeke, veral dié wat aan industriële en organisasiesielkunde toegewy is. Sommige van die meer onlangse bevindings dui egter daarop dat baie van die oorspronklike eise oor die effek gemaak word, oorbeklemtoon kan word.
'N Kort geskiedenis van die Hawthorne-effek
Die effek is eers in die 1950's deur navorser Henry A. Landsberger beskryf tydens sy analise van eksperimente wat gedurende die 1920's en 1930's uitgevoer is. Die verskynsel is vernoem na die plek waar die eksperimente plaasgevind het, Western Electric se Hawthorne Works elektriese maatskappy net buite Hawthorne, Illinois.
Die elektriese maatskappy het ondersoek ingestel om vas te stel of daar 'n verband tussen produktiwiteit en werksomgewings bestaan. Die oorspronklike doel van die Hawthorne-studie was om te ondersoek hoe verskillende aspekte van die werksomgewing, soos beligting, die tydsberekening van pouses en die lengte van die werksdag, op werkerproduktiwiteit was.
In die bekendste van die eksperimente was die fokus van die studie om vas te stel of die hoeveelheid lig wat werkers ontvang het, verhoog of verminder, sal 'n invloed hê op hoe produktiewe werkers tydens hul skofte was. Werknemerproduktiwiteit het gelyk as gevolg van die veranderinge toegeneem, maar dan afgeneem sodra die eksperiment verby was.
Wat die navorsers in die oorspronklike studies gevind het, was dat byna enige verandering in die eksperimentele toestande tot produktiwiteitsverhogings gelei het. Toe verligting verminder is tot die vlakke van kerslig, het die produksie toegeneem. In ander variasies van die eksperimente het die produksie ook verbeter wanneer pouses volledig uitgeskakel en die werksdag verleng is.
Die resultate was verbasend en die navorsers het destyds gesluit dat werkers eintlik op die verhoogde aandag van hul toesighouers reageer. Navorsers het voorgestel dat produktiwiteit toegeneem het as gevolg van aandag en nie as gevolg van veranderinge in die eksperimentele veranderlikes nie. Landsberger het die Hawthorne-effek as 'n korttermynverbetering in prestasie as gevolg van die waarneming van werkers gedefinieer.
Navorsers en bestuurders het vinnig op hierdie bevindinge geknip, maar later het navorsing getoon dat hierdie aanvanklike gevolgtrekkings nie oorgedra het wat werklik gebeur nie. Die term Hawthorne-effek bly wyd gebruik om produktiwiteitsverhogings te beskryf as deelname aan 'n studie, maar bykomende studies het dikwels min ondersteuning aangebied of selfs nie die effek gevind nie.
Meer onlangse navorsing oor die Hawthorne Effect
Later navorsing oor die Hawthorne-effek het voorgestel dat die oorspronklike resultate oorbeklemtoon kan wees.
In 2009 het navorsers aan die Universiteit van Chicago die oorspronklike data heranaliseer en gevind dat ander faktore ook 'n rol in produktiwiteit gespeel het en dat die oorspronklike beskrywing effek swak was. Levitt en List het die oorspronklike data van die Hawthorne-studies ontbloot en gevind dat baie van die later gerapporteerde eise oor die bevindings eenvoudig nie deur die data ondersteun word nie. Hulle het egter meer subtiele vertonings van 'n moontlike Hawthorne-effek gevind.
Sommige bykomende studies het misluk om sterk bewyse van die Hawthorne-effek te vind, en in baie gevalle kan ander faktore ook verbeterings in produktiwiteit beïnvloed.
In situasies wat produktiwiteit van die werkers betref, het verhoogde aandag van eksperimente ook gelei tot verhoogde prestasie terugvoer. Hierdie verhoogde terugvoer kan eintlik lei tot 'n verbetering in produktiwiteit.
Die nuwigheid van eksperimente wat gedrag waarneem, kan ook 'n rol speel. Dit kan lei tot 'n aanvanklike toename in prestasie en produktiwiteit wat uiteindelik kan afvlak wanneer die eksperiment voortduur.
Vraag eienskappe kan ook 'n rol speel in die verduideliking van hierdie verskynsel. In eksperimente vertoon navorsers soms subtiele leidrade wat die deelnemers laat weet wat hulle hoop om te vind. As gevolg daarvan sal vakke hul gedrag soms verander om die eksperimentele hipotese te bevestig .
Terwyl die Hawthorne-effek dikwels verkeerd voorgestel is en miskien oorbenut is, merk Rogelberg daarop dat die term 'steeds 'n nuttige algemene verduideliking vir die impak van sielkundige verskynsel soos tipiese versus maksimale prestasie en sosiaal wenslik reageer (dws faking goed) is. "
So, wat kan navorsers doen om hierdie soort effekte in hul eksperimentele studies te verminder? Een manier om die vraag eienskappe en ander potensiële bronne van eksperimentele vooroordeel te elimineer of te verminder, is om naturalistiese waarnemingstegnieke te gebruik. Dit is egter ook belangrik om daarop te let dat natuurlike waarneming eenvoudig nie altyd moontlik is nie.
'N ander manier om hierdie vorm van vooroordeel te bestry, is om die deelnemers se antwoorde in 'n eksperiment heeltemal anoniem of vertroulik te maak. Op hierdie manier kan deelnemers minder geneig wees om hul gedrag te verander as gevolg van deelname aan 'n eksperiment.
Baie van die oorspronklike bevindings van die Hawthorne-studies is sedertdien albei oorbeklemtoon of foutief, maar die term word wyd in sielkunde, ekonomie, besigheid en ander gebiede gebruik. Desondanks word die term nog steeds dikwels gebruik om te verwys na veranderinge in gedrag wat kan voortspruit uit deelname aan 'n eksperiment.
> Kantowitz, BH, Roediger, HL, & Elmes, DG. Eksperimentele Sielkunde. Belmont, CA: Wadsworth Cengage Learning; 2009.
> Landy, FJ & Conte, JM. Werk in die 21ste eeu: 'n Inleiding tot Bedryf- en Organisasiesielkunde. New York: John Wiley and Sons; 2010.
> Levitt, SD & Lys, JA. Was daar eintlik 'n Hawthorne-effek by die Hawthorne-aanleg? 'N Ontleding van die oorspronklike verligingseksperimente. Amerikaanse Ekonomiese Joernaal: Toegepaste Ekonomie 3. 2011; 224-238.