Caracas - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Caracas (uitgespreek kaˈɾakas) is die hoofstad en grootste stad van Venezuela, en een van die belangrikste stede van Suid-Amerika. Dit is die land se grootste sentrum van onderwys, kultuur, nywerheid en handel. Dit is ook die setel van die regering vir die hoofstad, wat onderskeidelik 167 van die stad 745 vierkante myl beslaan (onderskeidelik 433 en 1.930 vierkante km). Die Metropolitaanse distrik Caracas bevat die Venezolaanse hoofstadsdistrik en vier ander munisipaliteite in die Miranda-staat, waaronder Chacao, Baruta, Sucre en El Hatillo. Die stad Caracas het 'n bevolking van bykans 6 miljoen.
Caracas is in die noorde van die land geleë, geleë binne en na die kontoere van die nou Caracas-vallei aan die kusgebied van Venezuela. Dit is geskei van die Karibiese See, 11,26 km noord van die Karibiese See, deur die steil Cerro Ávila-bergreeks - die noordelikste punt van die Andes - en word begrens deur heuwels en berge in die suide.
In die vroeë een-en-twintigste eeu het die regering van Venezuela probleme ondervind om effektief die armoedeprobleme te hanteer. Terwyl Caracas welvarende woonbuurte het, is daar ook barrios wat nie lopende water, elektrisiteit en maatskaplike dienste het nie. Die gevolglike ontevredenheid en ontnugtering het baie wetteloosheid in sommige dele van die stad veroorsaak, wat dit die reputasie gegee het as een van die gevaarlikste stede in Latyns-Amerika.
Caracas is geleë in 'n vallei van die Venezolaanse sentrale reeks, en word van die Karibiese kus geskei deur 'n steil bergreeks (Cerro Ávila) wat bo die stad 2.200 meter (2.200 meter) strek, en deur 'n ongeveer 15 km afstand van die El Ávila Nasionale Park. Die vallei is relatief klein en redelik onreëlmatig. In die suide lê verder heuwels en berge.
Die verstedelikte terrein van die Caracasvallei lê tussen 2 854 en 3,422 voet (870 en 1,043 meter), met 90095 voet (900 meter) in die historiese gebied. Dit, tesame met die vinnige bevolkingsgroei, het die stadsontwikkeling van die stad diep beïnvloed. Die hoogste punt van die hoofstad, waarin die stad geleë is, is die Pico El Ávila, wat styg tot 2.159 voet (2.159 meter).
Die vallei se temperatuur is lenteagtig, en die klimaat is intertropies. Die gemiddelde maksimum dagtemperatuur van die koudste maand, Januarie, is 72 ° F (22 ° C), en die gemiddelde van die warmste maand, Mei, 75 ° F (24 ° C). Oorvloedige mis kan in Desember en Januarie voorkom, met 'n skielike nagtelike daling in temperatuur tot 13 ° C. Inheemse Caracas noem dit weer die Pacheco. Die presipitasie wissel tussen 35 en 51 duim (900 en 1.300 mm) per jaar, in die stad en tot 79 duim (in sommige dele van die bergreeks). Haelstorms kom selde voor, terwyl elektriese storms meer gereeld voorkom.
Die Guaire-rivier vloei oor die stad en leeg in die Tuy-rivier, wat ook gevoer word deur die El Valle- en San Pedro-riviere, benewens talle strome wat van El Ávila afkom. Die La Mariposa en Camatagua reservoirs voorsien water aan die stad.
Caracas beslaan 1,930 vierkante kilometer. Die stad se voortgesette groei beteken dat watervoorsiening 'n kritieke probleem is. Ander omgewingsvraagstukke handel oor rou rioolwater wat in die Guaire-rivier vrygelaat word, en lugbesoedeling weens die industrie en verkeersopeenhopings in die klein vallei. Die Caracas-vallei ly aan aardbewings, veral in 1755, 1812 en 1967.
Die middel van Caracas is aan die westelike rand van die vallei teen die heuwel van El Calvario Park. Daar het die blare Plaza Bolívar 'n monument vir Simon Bolívar. Talle historiese geboue is in hierdie gebied en dit sluit die katedraal van Caracas, die nasionale hoofstad, die gebou van die munisipale raad, 'n netjies geproporteerde heropbou van die huis waar die nasionale held Simón Bolívar gebore is, en Miraflores-paleis, wat dien as die president se amptelike woning.
In die omgewing van die nasionale panteon bevat Bolívar se brons sarkofaag en monumente vir ander nasionale helde. Die twee torings van die Simón Bolívar-sentrum is ook naby.
Die burgersentrum is verder oos, deur die Parque Central, wat die kuns- en kultuurknoppie van Caracas is. Dit is 'n betonkompleks van vyf hoë woonblokke wat gekroon is deur twee 56-verdieping agthoekige torings, waarvan een in 2004 deur 'n brand beskadig is. Die kompleks bevat museums, teaters, die Teresa Carreño-kultuurkompleks, en die Caracas Athenaeum, die tuiste aan die Rajatabla Theatre Company.
In die omgewing is die Botaniese Tuin, verskeie museums, die Parque Los Caobos en die Sentrale Universiteit van Venezuela. Verder oos is die Caracas Country Club, die Parque Nacional del Este, en die Francisco de Miranda-lughawe.
Gemonteerde standbeeld van Simón Bolívar op Plaza Bolívar. Oos-park van Caracas Generalissimo Francisco de Miranda lugbasis, en El Ávila Nasionale Park
Los Próceres monument Eerste kaart van Caracas deur goewerneur Juan de Carvajal, 1578 Uitsig oor Caracas in 1812 Rómulo Betancourt. Hugo Chavez.
Volgens die radiokoolstofdatering van klipwerktuie wat daar gevind is, is 15.000 jaar gelede die westelike gebied van Venezuela wat bewoon is, bewoon. Inheemse mense wat landbouers en jagters was, het meer as 500 jaar gelede in groepe langs die kus gewoon, insluitend die Caracas-gebied. Spaanse kolonisasie begin in 1522, met die eerste nedersetting by Cumana, 402 km (oos van Caracas).
Die opening van goudmyne by Yaracuy het gelei tot die instelling van slawerny, eers met die inheemse bevolking, toe met ingevoerde Afrikane. Die eerste werklike sukses van die kolonie was die grootmaak van vee, baie gehelp deur die grasvlaktes wat bekend staan ​​as Llanos.
Francisco Fajardo, 'n Spaanse kolonel, het in 1562 probeer om 'n plantasie in die Caracas-omgewing te vestig, maar is deur die inwoners verdryf. Dit was die laaste inheemse opstand, want op 25 Julie 1567 het die Spaanse kaptein Diego de Losada die Mariche-kaptein, Tamanaco, verslaan en die grondslag van die stad van Santiago de León de Caracas. Die verbouing van kakao het die ontwikkeling van die stad wat die hoofstad van die provinsie Venezuela geword het, gestimuleer. Die kakaoplantasies is beman deur ingevoerde Afrikaanse slawe.
Gedurende die sestiende en sewentiende eeu is die provinsies wat die huidige Venezuela uitmaak, verwaarloos, omdat die vise-tantieme van Nieu-Spanje en Peru meer in hul nabygeleë goud- en silwermyne belanggestel het as in die landbou-Venezuela.
Die provinsie Venezuela, onder die jurisdiksie van die Viceroyalty of New Granada (geskep in 1717), is in 1777 omskep in die Kapteinskapgeneraal van Venezuela. Die Guipuzcoana Company het 'n monopolie op die handel met Europa gehad en die Venezolaanse ekonomie deur die verbouing gestimuleer. van kakaobone, wat die belangrikste uitvoer van Venezuela geword het.
Caracas het 'n intellektuele kragstasie geword. Dit het sy eie universiteit sedert 1721, en het Latyn, medisyne, ingenieurswese en geesteswetenskappe onderrig. Die beroemdste gegradueerde was Andrés Bello, die grootste Spaans-Amerikaanse polimaat in sy tyd.
Teen die einde van die agttiende eeu het sommige Venezolaaners rustig begin word onder koloniale beheer. Geïnspireer deur die Franse Revolusie het Manuel Gual en José María España die eerste opstand in 1797 gelei, wat op 13 Julie van daardie jaar neergesit is, met die samewerking van die mantuanos, die wit kreoolse elite. Intussen het die Napoleoniese oorloë in Europa die imperiale mag van Spanje verswak, en die Venezolese het tuisbeheer gekry ná 'n staatsgreep op 19 April 1810 en op 5 Julie 1811 onafhanklikheid van Spanje verklaar.
Caracas was die geboorteplek van twee van Latyns-Amerika se belangrikste figure: Francisco de Miranda en "El Libertador" Simón Bolívar. 'N Aardbewing, wat deur owerhede voorgestel is as 'n goddelike straf vir opstand teen die Spaanse kroon, het Caracas op 26 Maart 1812 vernietig. Die vallei het 'n begraafplaas geword, en die oorlog, wat die helfte van die blanke bevolking van Venezuela doodgemaak het, het tot 24 Junie 1821 voortgeduur, toe Bolívar 'n beslissende oorwinning oor die Royaliste behaal het Carabobo.
Venezuela, saam met wat nou Colombia, Panama en Ecuador is, was deel van die Republiek van Gran Colombia tot 1830, toe Venezuela van mekaar geskei het en 'n soewereine land geword het. Die grootste deel van Venezuela se negentiende-eeuse geskiedenis is gekenmerk deur periodes van politieke onstabiliteit, diktatoriale bewind van die caudillosen revolusionêre onstuimigheid.
Ondanks die kennis van olie in Venezuela eeue lank, is die eerste oliebronne van belang nie eers in die vroeë 1910's geboor nie. Die outoritêre president Juan Vicente Gómez (1857-1935) het toegewings toegestaan ​​om olie te verken, te produseer en te verfyn. Op 15 April 1914 ontdek Caribbean Petroleum die eerste Venezolaanse olieveld van belang, Mene Grande.
Aan die einde van 1917 begin raffinering by die San Lorenzo-raffinadery, en die olie-uitvoer van Caribbean Petroleum is begin. Teen 1929 was Venezuela die tweede grootste olieproduserende land (agter slegs die Verenigde State) en die grootste olie-uitvoerder ter wêreld.
Namate die ekonomie van olie-ryk Venezuela gedurende die eerste deel van die twintigste eeu geleidelik gegroei het, het Caracas een van die ekonomiese sentra in Latyns-Amerika geword, en was dit ook bekend as die voorkeur-spilpunt tussen Europa en Suid-Amerika. 'N Militêre junta het ná Gómez se dood geheers. Die linkse dr. Rómulo Betancourt (1908-1981) en die Demokratiese Aksieparty het in 1946 'n meerderheid van die setels in 'n konstituerende vergadering verower om 'n nuwe grondwet op te stel. 'N Skrywer, Rómulo Gallegos (1884-1969), 'n kandidaat van Betancourt se party, word Venezuela se eerste demokraties verkose president in 1947 is omvergewerp deur 'n militêre staatsgreep onder leiding van Marcos Pérez Jiménez (1914-2001), wat self in 1958 verdryf is.
Betancourt was president van 1958 tot 1964. In die 1960's het die Demokratiese Aksieparty en die Christelike Demokratiese Comité de Organización Política Electoral Independiente-partye ooreengekom om die verkiesing van Venezuela tot 'n eksklusiewe kompetisie tussen hierdie twee partye te beperk, in 'n ooreenkoms wat bekend staan ​​as die Pacto de Punto Fijo.
Gedurende die 1950's het Caracas 'n intensiewe moderniseringsprogram begin wat regdeur die 1960's en vroeë 1970's voortgesit is. Die Universidad Central de Venezuela-gebou, ontwerp deur die modernistiese argitek Carlos Raúl Villanueva, later 'n UNESCO-monument, is gebou as El Silencio Herontwikkeling en het 7 777 woonstelle en 207 winkelpersele ingesluit.
Saam met El Silencio, verskeie werkersdistrikte (23 de Enero, Simon Rodriguez) en nuwe middelklas-woonbuurte (Bello Monte, Los Palos Grandes, Chuao, Cafetal), het hulle in die vallei uitgespruit en sy grense na die ooste en suidooste uitgebrei.
Die heersende politieke kalmte van Venezuela het in 1989 tot 'n einde gekom toe die land onluste ondervind het waarin meer as 200 mense in Caracas dood is. Die sogenaamde Caracazo was 'n reaksie op 'n ekonomiese besparingsprogram. Drie jaar later, in Februarie 1992, het 'n groep luitenant-kolonels van die leër onder leiding van die toekomstige president Hugo Chavez (f. 1954) 'n onsuksesvolle staatsgreep gepoog. 'N Tweede, ewe onsuksesvolle staatsgreeppoging deur ander offisiere het in November 1992 gevolg.' N Jaar later het die Kongres die president op aanklagte van korrupsie aangehits.
In Desember 1998 het Chavez die presidentskap gewen op 'n platform wat gevra het vir die skepping van 'n "Vyfde Republiek", 'n nuwe grondwet, 'n nuwe naam ("die Boliviaanse Republiek van Venezuela"). In 1999 het kiesers 'n referendum oor 'n nuwe grondwet goedgekeur, en in 2000 is Chávez herkies, wat ook baie lede van sy vyfde politieke party van die Republiekbeweging in die Nasionale Vergadering geplaas het.
Chavez het voortgegaan met die implementering van sy visie van 'die 21ste eeuse sosialisme' deur bevoegdhede te verkry om te regeer deur 'n besluit, die telekommunikasie- en elektrisiteitsektor te nasionaliseer, en 'n meerderheid van die regering in olieprojekte te neem. In Desember 2007 het Chavez sy eerste verkiesingsnederlaag gely, aangesien grondwetlike wysigings deur die president voorgestel is, waarvan sommige die mag van die presidentskap sou vergroot. By die referendum was daar 'n hoë onthouding.
Die verandering in die olie-afhanklike ekonomiese struktuur van die land en die vinnige ontwikkeling van Caracas het dit 'n magneet gemaak vir die landelike gemeenskappe wat op 'n onbeplande manier na die hoofstad gemigreer het. RANCHOS (krotbuurt) gordel in die vallei van Caracas.
Casa del Libertador, oftewel Simón Bolívar se geboorteplek.
Venezuela is 'n federale republiek. Die president is beide die staatshoof en die regeringshoof, en word vir 'n sesjaarperiode met 'n volksstem verkies. Die Ministerraad word deur die president benoem. Die eenparige Nasionale Vergadering het 167 lede wat met 'n gewilde stem verkies word om vyf jaar termyn te dien. Drie setels is gereserveer vir die inheemse bevolking van Venezuela.
Kommer oor die internasionale gemeenskap oor Venezuela sluit die volgende in: 'n verswakking van demokratiese instellings, politieke polarisasie, 'n gepolitiseerde militêre, dwelmverwante geweld langs die Colombiaanse grens, toenemende interne dwelmverbruik, oor-afhanklikheid van die petroleumbedryf met sy prysskommelings, en onverantwoordelik mynboubedrywighede wat die reënwoud en inheemse bevolking in gevaar stel.
Die Metropolitaanse distrik Caracas is die amptelike naam van die distrik wat gereguleer word as Caracas, met vyf munisipaliteite: Baruta, El Hatillo, Chacao, Libertador en Sucre.
Die grondwet van Venezuela bepaal dat munisipale regerings in uitvoerende en wetgewende takke verdeel moet word. Die burgemeester bestuur uitvoerende regering, terwyl die munisipale raad wetgewende regering bestuur. Op 8 Maart 2000, die jaar nadat 'n nuwe grondwet ingestel is, is besluit dat sommige van die magte van hierdie munisipaliteite aan die Burgemeester van Alcaldía, fisies geleë in Libertador-munisipaliteit.
Chacaito, 'n kommersiële distrik Caracas. Noord-suid-uitsig oor die sentrale Caracas vanaf Cerro El Ávila.
Venezuela bly baie afhanklik van olie-inkomste, wat ongeveer 90 persent van die uitvoerverdienste uitmaak, meer as 50 persent van die federale begrotingsinkomste, en ongeveer 30 persent van die BBP. Aangevuur deur die hoë oliepryse het die rekord van die owerheidsbesteding die bruto binnelandse produk in 2006 verhoog, met ongeveer nege persent en in 2007 met ongeveer agt persent. Hierdie besteding, tesame met die minimum loonverhogings en verbeterde toegang tot binnelandse krediet, het 'n verbruiksopbloei geskep, maar het in 2007 koste van hoër inflasie beloop, ongeveer 20 persent.
As die nasionale hoofstad, en as gasheer vir ambassades van alle lande in die wêreld, is regeringsdienste veral belangrik in die Caracas-ekonomie, net soos die hele dienstesektor, met inbegrip van groothandel en kleinhandel, vervoer en openbare nutsdienste, onderwys en gesondheidsorg. Die stad is die hoofkantoor vir Venezuela se korporasies, banke en versekeringsmaatskappye, sowel as die Caracas-aandelebeurs.
Caracas is ook gasheer vir Petróleos de Venezuela (PDVSA), die belangrikste maatskappy van die land wat onderhandel oor al die internasionale ooreenkomste vir die verspreiding en uitvoer van petroleum.
Caracas is die toonaangewende vervaardigingsentrum in Venezuela, wat chemikalieë, tekstiele, leer, voedsel en drank, yster en hout, papier en drukprodukte, chemikalieë en farmaseutiese produkte, asook metaalware en plastiek vervaardig. Daar is ook belangrike rubber- en sementfabrieke.
Die BBP per capita van Venezuala is in 2007 op $ 12.200 geskat.
'N Super snelweg lei vanaf Caracas na Maiquetía, La Guaira en verskeie strande en vakansieoorde. Daar is twee lang tonnels deur die berge. Busse is die belangrikste middel van massavervoer, insluitend groot en mediumgrootte busse, sowel as minibuswaens. Die Caracas Metro is in bedryf sedert 1981. Treindienste na en van die Tuyvallei-stede Charallave en Cúa.
Simón Bolívar Internasionale Lughawe, geleë in Maiquetía, ongeveer 21 kilometer van die stadskern af, bied internasionale en binnelandse vlugte, asook twee kleiner lughawens, La Carlota en Francisco de Miranda. Die hawens La Guaira en Puerto Cabello hanteer invoer en uitvoer.
Sentrale Universiteit van Venezuela. Behuising bekend as Barrios druk 'n paar heuwels van die stad in.
Die stad Caracas het 'n geskatte bevolking van 3,007,000 in 2005. Die bevolking van die groter stedelike woongebied Caracas (insluitend naburige stede uit die hoofstad) was ongeveer 5,1 miljoen inwoners.1
Die mengsel van rasse en kulture was 'n aanvaarde deel van die lewe in Caracas. In die koloniale tyd het Spanjaarde met plaaslike inboorlinge gemeng en weer met slawe in Afrika gebring om in die kakao- en koffievelde te werk. Onafhanklikheid en die ontdekking van petroleum het Europese immigrante gebring. In die 1980's en 1990's was daar toenemende getalle immigrante wat afkomstig is van buurlande soos Colombia, Ecuador, Peru, Bolivia, Trinidad en Tobago en Haïti. Daarom is dit nie moeilik om blonde mense met donker oë te vind nie, sowel as baie donker mense met blonde hare en blou oë. Nietemin sou die gemeenskaplike etnisiteit "mulatos" (mense met gemengde swart en wit afkoms), "mestizos" (gemengde wit en inheemse Indiër) en "criollos" ('n samesmelting van drie rasse) wees.
Die stad het lukraak gegroei. Daar is nog nooit 'n demografiese beplanning uitgevoer nie, dus is daar hele distrikte, bekend as Barrios (ghetto's), sonder water en elektriese stelsels, om nie te praat van ander dienste soos skole, hospitale, polisie en brandweer nie. Daarom is sommige voorstede en distrikte wetteloos.
Die mees gesproke en amptelike taal is Spaans, hoewel Engels in toeristegebiede gebruik word. Ongeveer 31 inheemse tale word gepraat. Europese immigrantegemeenskappe en hul nasate gebruik gewoonlik hul eie inheemse tale.
Sowat 96 persent van die bevolking is Rooms-Katoliek, twee persent is Protestants, en die res volg ander godsdienste.
Die Sentrale Universiteit van Venezuela is 'n vooraanstaande openbare universiteit, een van 13 universiteite in Caracas. Dit is in 1721 gestig en is die oudste universiteit in Venezuela en een van die eerstes in Latyns-Amerika. Universidad Simón Bolívar is 'n openbare instelling in Caracas, met 'n wetenskaplike en tegnologiese oriëntasie.
Die Nasionale panteon. Boliviaanse museum van Caracas.
Caracas is die kulturele hoofstad van Venezuela, met talle restaurante, teaters, museums en winkelsentrums. Die stad huisves die Nasionale Instituut vir Sport en die Venezolaanse Olimpiese Komitee, sowel as twee sokkerstadions: Estadio Olímpico (Caracas), met 'n kapasiteit van 30.000 toeskouers, en Estadio Brígido Iriarte, met 'n kapasiteit van 12.000 toeskouers. Ander terreine en feite van belang sluit in:
Die Capitolio Federal, wat 'n hele stadsblok beslaan, is in die 1870's deur Antonio Guzmán Blanco in gebruik geneem, en is bekend vir sy Salón Elíptico, 'n ovaal saal met 'n koepel-bedekte koepel en mure beklee met portrette van die land se liggies.
Caracas-katedraal, wat in 'n hoek van die Plaza Bolívar geleë is, is in 1594 gestig. Die ouers van Simón Bolívar word daar begrawe. Behalwe vir sy handgesnyde altare, bevat dit 'n paar pragtige kunswerke, a opstanding deur Rubens, die Aanbieding van die Maagd deur Murillo, en die Laaste aandete, 'n onvoltooide werk deur die Venezolaanse skilder Arturo Michelena.
Die kerk van San Francisco bevat huise uit die sewentiende-eeuse kunswerke, houtsnywerk, beeldhouwerke en olieverfskilderye. Die Sentrale Universiteit van Venezuela, wat in die tyd van Philip V opgerig is, is in die kerkkloosters, wat vandag die setel van die Taalakademie is, en die akademies vir geskiedenis, fisika en wiskunde, aangebring.
Die Parque del Este, 'n groen paradys in die middel van die stad, bevat 'n klein dieretuin. 'N Replika van die Santa Maria-skip, wat deur Christopher Colombus in sy reise gebruik is om te ontdek dat Amerika in die park geleë was voordat dit deur die regering van Hugo Chavez vernietig is.
Die hoofkampus van die Sentrale Universiteit van Venezuela, wat deur die argitek Carlos Raúl Villanueva ontwerp is en in 2000 deur UNESCO tot Wêrelderfenisgebied verklaar is, word beskou as 'n meesterwerk van die moderne argitektuur en kuns.
Las Mercedes, wat die beste restaurante van die stad het, saam met aangename kroeë, kroeë en swembaddens. Dit is die gunsteling ontmoetingsplek vir die jeug van Caracas, en dit het van die mees eksklusiewe winkels van die stad.
La Candelaria, wat veral bekend is vir sy Spaanse restaurante. Tipiese kosse sluit in Pabellón Criollo, empanadas, arepas, hallaca, swart gebraaide beesvleis, en hoenderslaai. Tipiese drankies sluit chicha, guarapo, carato, en tizana (gemengde drank met vrugte).
Op 15 September 2007 het sjefs van Caracas die Guinness World Records gebreek deur 'n 3,299 liter (15 000 liter), die grootste bredie (Sancocho-genoeg om 70,000 mense te voed), te bedien. Dit het 13 uur gekook in 'n pot van vyf meter hoog. Een honderd helpers het 15.000 pond (7000 kg) groente en 11.000 pond (5000 kg) beesvleis en hoender gebruik.2
Caracas, die hoofstad en grootste stad van Venezuela, is die kulturele hoofstad van die land, met talle restaurante, teaters, museums en winkelsentrums. Aangesien president Chavez egter sy visie van die 21ste-eeuse sosialisme implementeer, het die internasionale gemeenskap toenemende kommer oor die verswakking van demokratiese instellings, politieke polarisasie en 'n verpolitiseerde weermag. Vir Caracas beteken 'n sosialistiese politieke stelsel 'n toenemend groot regering wat 'n toenemende invloei van geld benodig.
Die stad het lukraak gegroei. Geen demografiese beplanning is uitgevoer nie, dus is daar hele distrikte, bekend as Barrios (ghetto's), sonder water en elektriese stelsels, om nie te praat van ander dienste soos skole, hospitale of polisie en brandweer nie.3 Daarom is sommige voorstede en distrikte wetteloos, wat die stad die reputasie gee as een van die gevaarlikste stede in Latyns-Amerika.4
Caracas en die Francisco Fajardo snelweg.
↑ Nation Master, Statistiek, Venezuela. Onttrek 22 September 2008.
↑ BBC News, 15 September 2007 bedien Venezuela rekordstropery. 29 Augustus 2008 herwin.
↑ James Ingham, lugskepe om Caracas-misdaad aan te pak, BBC News. Onttrek 19 September 2008.
↑ Amerikaanse Staatsdepartement, Landelike spesifieke inligting oor Venezuela. Onttrek 19 September 2008.
Ferry, Robert J. 1989. The Colonial Elite of Early Caracas: Formation & Crisis, 1567-1767. Berkeley: University of California Press. ISBN 9780520063990.
Gazsó, Gabriel. 1993. Caracas. Caracas, Venezuela: Redaksionele Aurora. ISBN 9789803009588.
'Venezuela-misdaad in Caracas.' 2008. Die Ekonoom 388 (8589): 50. OCLC 236476233
Wêreldfeiteboek. 2008. Venezuela. 20 Augustus 2008 herwin.
Alle skakels is op 9 Januarie 2017 opgespoor.
Hoofstede van Suid-Amerika
Asunción, Paraguay · Bogotá, Colombia · Brasília, Brasilië · Buenos Aires, Argentinië · Caracas, Venezuela · Cayenne, Frans-Guyana · Georgetown, Guyana · Grytviken, Suid-Georgië en die Suid-Sandwich-eilande · La Paz, Bolivia · Lima, Peru · Montevideo, Uruguay · Paramaribo, Suriname · Quito, Ecuador · Santiago, Chili · Sucre, Bolivia · Stanley, Falklandeilande
Kyk die video: WALKING STREETS OF CARACAS, VENEZUELA 2019 Crisis Visible (Februarie 2020).
Copyright 2020 \ Aanlyn tydskrif ek wil alles weet \ Caracas