Planeet Stander | Just another blogs demo Sites site
September 12, 2012 in Sonder kategorie
“Stuur groete aan die ander malletjies.” My vrou se standaard sê vanuit die warm bed wanneer ek haar in die nanagtelike ure van mid-winter groet om te gaan watervoëlsjag saam met my maters.
Ek ken ‘n man wat vertel het van sy kind se stryd met dié swart hond. Hoe die kind homself gekerf het in die donkerste tye van depressie. Sy verduideliking – die pyn van die snye bevestig vir hom dat hy wel nog lewe.
Onthou ek die verduideliking waar ons om die koringland in lokval sit en wag vir die son en voëls om te kom. En die koue wat die liggaam kasty laat geen twyfel oor die teenwoordigheid van lewe nie.
“Al wat ek van Griet skryf ‘n sprokie, wat my vrou my maak lees het, kan onthou is dat mans glo selfmoord pleeg soos hul kosmaak – morsig.” Reken hy ons en ons lag, want ons is al ‘n bietjie dronk.
Vertel hy ons weer die staaltjie van Heinz wat in sulke diep moeilikheid was omdat hy die troep wat gedreig het om sy polse te sny verduidelik het hoe om dit te doen. Mooi gedemonstreer hoe meer as een oorlangse snit gedoen moet word om te voorkom dat die bloeding stol. Sy verweer: “Mense wat dreig sal dit nie doen nie, hulle soek hulp – ook die wat dit nie die eerste keer regkry nie.”
En ons drink nog ‘n heildronk.
Ons onthou en vertel van sy onblusbare lewenslus, sy humor, sy altyd opgewek wees.
Sy liefde vir sy vrou, sy familie, die lewe.
Vertel staaltjies – ons lag hard en baie want ons is bang vir die stiltes.
Eers wanneer die tweede bottel tequila se prop af is word die waarheid verwoord: “Hy sou nooit met ‘n gelaaide geweer deur ‘n grensdraad klim nie. Nie hy nie, nie hy wat so neuroties oor vuurwapenveiligheid was nie.”
En ons dring die laaste heildronk.
Want ons weet, Heinz het geweet, lewensversekering betaal net uit in die geval van ‘n ongeluk.
‘n Klap op die snoet.
“Katties, die lewe gaan julle nog baie op die snoet klap.” Tannie Poppie, my Afrikaanse onderwyseres van baie jare gelede se gereelde waarskuwing aan die voortvarende jeug in haar klas. Mev du Plessis, soos sy amptelik bekend gestaan het, se manier om ons te waarsku dat die lewe ons nog baie lesse gaan leer.
Vanoggend, soos so baie keer van te vore, het haar woorde waar geword.
Moerig vir my lewe en die mense daarin, stop ek in ons huis se oprit. Sien die man wat die boom op my sypaadjie verniel. Van moerig na woedend in ‘n oogwink. Ek werk hard aan my tuin, ook op my sypaadjie.
Gereed vir geweld, miskien om my eie frustrasies uit te woed, konfronteer ek hom.
Hy praat goeie Engels en is van Zimbabwe. Want hy is honger, en hy is, maak sy vuis waarin die paar verdroogte witstinkhoutbessies is oop sodat ek kan sien.
Ons praat was klaar.
Woordeloos van die wildsbiltong in my motorhuis vir hom afgehaal.
Skaam vir myself.