Die mense het kindertjies na Hom toe gebring dat Hy hulle die hande moet oplê en vir hulle moet bid. Sy dissipels het met hulle daaroor geraas.
Maar Jesus het gesê: “Laat staan die kindertjies en moet hulle nie verhinder om na My toe te kom nie, want die koninkryk van die hemel is juis vir mense soos hulle.”
So ’n soort geloof is altyd opsoek na die morele hoër grond, die beste plek vanwaar ek my waarhede op jou kan afskree. Daarom kan ons mekaar nie halfpad ontmoet nie. Ons verskille gaan altyd op ’n stryery uitloop..
Maar soms is geloof ook ’n spring-kasteel. By elke kerkbasaar, regoor die land, sou iemand op ’n stadium ’n spring-kasteel gereël het om die kinders gelukkig te hou. As jy hulle dophou, lyk dit mos of die ding op ’n stadium gaan breek, maar dis dan wanneer die spring-kasteel op sy lekkerste is. Die mure, pilare en hoeke is veronderstel om te buig en in te gee. Dis hoe dit ontwerp is. As dit nie gebeur nie, is jy waarskynlik nog nie besig om te spring nie.
Om op jou eie te spring, is OK, maar die lekkerste tye is mos maar as dit saam met ’n klomp maatjies is.
Jy kan maar terugpraat, tonne vrae vra, opbou, afbreek, dink vir jouself, jou mind change ’n paar keer ’n dag, jy kan twyfel en onseker wees en sê: Ek het nie ’n clue nie, jy kan jou opinie lug, selfs al verskil dit van ons uitgewerkte raamwerk.
As jy kan terugdink oor jou eie spring kasteel dae, wat is die twee reëls wat die tannie met die pers perm by die kaartjie tafel vir jou sou gesê het? Trek uit jou skoene en moenie die ander kinders gaan seermaak nie…