In die agterplaas van die Durban Girls' High School, in 'n opslaangebou, word 'n Engelse tak van die Natal Training College op 29 Januarie 1957 gestig. Uit die agterplaasverlede van die Durbanse Onderwyskollege, wat 'n sprokiesverlede vir die Dokkies was, het die Aspoestertjie van die Natalse Onderwys sommer onmiddellik en onbeskeie haar voet vir 'n glaspantoffeltjie uitgehou en nie gerus voordat albei voete stewig en onbeweeglik 'n vastrapplek op die Natalse bodem verkry het nie.
In 1958 is daar voorsiening gemaak vir Afri­kaansmedium, en in 1959 word 'n eie, volwaardige kampus betree. Die tak was toe nie weer 'n tak nie, maar die Dur­banse Onderwyskollege, wat 'n eie septer swaai en weldra uniek sou word.
In 1972 is die Engelse studente van die Durbanse Onderwyskollege na 'n eie kampus verskuif, en die Durbanse Onderwyskollege was suiwer Afrikaans en die enigste Afrikaanse tersiêre inrigting in Natal. Die Dur­banse Onderwyskollege was die troetelkind van die Natalse Afrikanerkultuur, wat trots sy eie vlag gehys het en in sy eie kollege­lied sy eie identiteit bevestig het.
1751: Ds HH van der Veen word verbied om die kansel te bestyg. In die kerkraadnotule van die NG Gemeente Malmesbury is daar 'n verwysing na ds Herman Haike van der Veen wat verbied is om die kansel in hulle leraar, ds Voltelen, se afwesigheid te bestyg. Dit is gedoen om die goeie orde-ontwil en tot stigting van die gemeente. Ds Van der Veen was eintlik oppad na Batavia en het om gesondheidsredes 'n tydperk eers aan die Kaap oorgebly. Maar aan die Kaap was hy spoedig 'n kerklike verleentheid omdat hy sterk piëtistiese neiging geopenbaar het en op erge dramatiese wyse gepreek het. Daarom is hy nie toegelaat om langer in Kaapstad te preek nie. Hy het toe ander geleenthede probeer aangryp maar sy reputasie het hom telkens gestuit. Die betrokke voorval het Van der Veen egter by elke moontlike gesagsliggaam laat beswaar aanteken maar hy het telkens die swakste daarvan afgekom. Goew. Tulbach het hom ten einde raad verplig om die Kaap te verlaat, maar dit was eers met bedreiging van militêre geweld dat hy inderdaad 'n skip na Batavia gehaal het. Met sy vertrek het hy nietemin 'n hartroerende boodskap vir 'n dertigtal ondersteuners gelewer en hulle vermaan om in die geloof te volhard, ongeag die vervolging wat ook hulle – soos hy reeds ondervind het – kon verwag.