Hy’t kruis bene gaan sit, plat op sy gat, onder die okkerneut boom, vir hoe lank weet hy nie, diep asem gehaal, sy gedagtes gerig op lewe en hoop, dankbaarheid.
Nie met hartseer, soos ‘n mens sou dink nie, omdat vir die meeste mense verlies iets is om oor te rou – hy het vrede en vrede maak altyd die deur oop op geluk.
Hy wonder of hulle ook, so terwyl hulle daar sit en wag vir ‘n vis om ‘n stukkie aas te hap, dink oor verlies en hoop, oor sin en betekenis of waar voorspoed en teenspoed se oorsprong tog le en wat dit alles die moeite werd maak?
Soms sou sy ma-hulle stoei om genoeg eenkant te sit vir ‘n nuwe skool baadjie en hy weet hulle moes knyp om vir sy musiek-lesse te betaal.
Nie ‘n nuwe ene nie, ‘n 1981-model wat hy in 1991 gekoop het met geld wat hy gespaar het terwyl hy sy diensplig in die Suid Afrikaanse Vloot gedoen het.
Nie oor dit nie so werk nie, maar oor die ‘folly’ van dapper aankondigings dat die tyd van ons ‘restoration’ net om die draai is.
‘n Jong Chinese meisie het dit eendag vir hom gese, net nadat hy en sy span hier in China aangekom het.
‘Om iets te kan optel, moet ons eers iets neersit’, het sy gese, en in sy geestesoog het hy die ou gesien van wie sy praat, met sy hande en sy arms vol, so effe gebuk voor ‘n boks, met ‘n frons tussen die oe soos hy probeer uitwerk hoe hy die boks opgetel gaan kry.
En as hy deur die rooi en swart ornamentele hek stap, met sy goue krulletjies, dan hoor hy sy vrou en kinders op die stoep en ruik vars koffie.
En terwyl hy hulle elkeen ‘n goeie more drukkie gee en stadig drink aan die koffie wat uit Suid Afrika gepos is, is hy dankbaar, want die een ding wat Frans langs die pad verloor het, die grootste ding om te verloor, dit was nie sy familie of sy Defender of sy titel nie.