Sterftes van Getuies hou verband met die sluipmoord op John F. Kennedy - Geskiedenis Podcasts - 2022
Sterftes van Getuies hou verband met die sluipmoord op John F. Kennedy
Sommige skrywers wat die moord op John F. Kennedy ondersoek het, het beweer dat 'n groot aantal getuies van die gebeurtenis in geheimsinnige omstandighede gesterf het. Die Sunday Times het berig dat "die kans dat hierdie getuies teen Februarie 1967 dood sou wees, honderdduisend triljoen teen een was". Toe die gekose komitee oor sluipmoorde die koerantverslaggewer wat die artikel geskryf het, ondervra het, erken hy dat hy 'n "sorgelose joernalistieke fout" begaan het.
In sy boek Kruisvuur, skryf die skrywer Jim Marrs, 'n lys van 103 mense wat volgens hom in geheimsinnige omstandighede tussen 1963 en 1976 gesterf het. In werklikheid is die meeste van hierdie mense aan natuurlike oorsake dood. Sommige van hierdie mense het wel in ongelukke gesterf. Ander is vermoor of het selfmoord gepleeg. Hierdie mense het egter selde inligting gehad wat belangrik sou gewees het om ondersoekers te help ontdek of daar 'n sameswering was om Kennedy dood te maak.
Die eerste persoon wat aan die saak gesterf het, was Karyn Kupcinet. In sy boek, Vergewe my hartseer, W. Penn Jones berig dat ''n paar dae voor die sluipmoord Karyn Kupcinet (23) probeer het om 'n langafstand -oproep uit die Los Angeles -omgewing te maak. Volgens berigte het die langafstandoperateur juffrou Kupcinet gehoor skree dat president Kennedy vermoor sou word. " Karyn se lyk is op 30 November 1963 ontdek. Die polisie het beraam dat sy twee dae lank dood was. Die New York Times berig dat sy verwurg is. Haar akteur, Andrew Prine, was die hoofverdagte, maar hy is nooit van die moord aangekla nie en die misdaad bly onopgelos.
Sommige navorsers beweer dat daar 'n verband is tussen die dood van Kupcinet en die moord op John F. Kennedy. Daar is aangevoer dat die samesweerders haar pa en joernalis Irv Kupcinet wil afskrik om te vertel wat hy weet.
Grant Stockdale, 'n goeie vriend van John F. Kennedy, sterf op 2 Desember 1963 toe hy uit die kantoor val (of gestoot word) op die dertiende verhaal van die Dupont -gebou in Miami. Stockdale het geen selfmoordbrief agtergelaat nie, maar sy vriend, George Smathers, beweer dat hy depressief geraak het as gevolg van die dood van die president. Dit het egter later bekend geword dat Stockdale vier dae na die sluipmoord na Washington gevlieg het en met Robert Kennedy en Edward Kennedy gesels het. Met sy terugkeer het Stockdale aan verskeie van sy vriende gesê dat 'die wêreld besig is om toe te gaan'. Op 1 Desember het hy met sy prokureur, William Frates, gepraat, wat later onthou: "Hy het begin praat. Dit het nie veel sin gemaak nie. Hy het iets gesê oor 'die ouens' wat hom probeer kry het. Dan oor die sluipmoord."
Na die moord op president Kennedy, het Gary Underhill aan sy vriend, Charlene Fitsimmons, gesê dat hy oortuig is dat hy deur lede van die CIA vermoor is. Hy het ook gesê: 'Oswald is 'n patsy. Hulle het hom opgestel. kom weg daarmee, maar hulle het dit gedoen! "
Underhill was van mening dat daar 'n verband was tussen Executive Action, Fidel Castro en die dood van John F. Kennedy: "Hulle het dit in Kuba probeer en hulle kon nie daarmee wegkom nie. Direk na die Baai van Varkens. Maar Kennedy wou nie hulle doen dit. En nou het hy die wind hiervan gekry, en hy gaan hulle werklik fluit. En hulle vermoor hom! "
Gary Underhill het aan vriende gesê dat hy vir sy lewe gevrees het: "Ek weet wie hulle is. Dit is die probleem. Hulle weet ek weet. Daarom is ek hier. Ek kan nie in New York bly nie." Underhill is op 8 Mei 1964 dood aangetref. Hy is in die kop geskiet en amptelik is beslis dat hy selfmoord gepleeg het. Maar in sy boek, Destiny Verraai (1992) beweer James DiEugenio dat die koeël in die regterhandse Underhill se kop agter die linkeroor ingekom het.
Daar was 'n beduidende aantal mense wat gesterf het, wat blykbaar belangrike inligting oor die saak gehad het. Dit sluit verskeie joernaliste in wat die moord ondersoek. Op 24 November 1963 het Bill Hunter van die Long Beach Press Telegram en Jim Koethe van die Dallas Times Herald 'n onderhoud met George Senator gevoer. Daar was ook die prokureur Tom Howard. Vroeër daardie dag het senator en Howard albei Jack Ruby in die tronk besoek. Die aand het senator gereël dat Koethe, Hunter en Howard Ruby se woonstel deursoek.
Dit is nie bekend wat die joernaliste gevind het nie, maar op 23 April 1964 is Hunter doodgeskiet deur Creighton Wiggins, 'n polisieman in die perskamer van 'n Long Beach -polisiekantoor. Wiggins het aanvanklik beweer dat sy geweer afgevuur het toe hy dit laat val en probeer het om dit op te tel. In die hof is ontdek dat dit onmoontlik is en daar is besluit dat Hunter vermoor is. Wiggins het uiteindelik erken dat hy 'n vinnige loting gespeel het met sy mede -offisier. Die ander beampte, Errol F. Greenleaf, het getuig hy het sy rug gedraai toe die skietery plaasgevind het. In Januarie 1965 is albei skuldig bevind en tot drie jaar proeftydperk gevonnis.
Jim Koethe het besluit om 'n boek te skryf oor die moord op Kennedy. Hy sterf egter op 21 September 1964. Dit lyk asof 'n man by sy woonstel in Dallas ingebreek en hom deur 'n karatechop tot in die keel doodgemaak het. Tom Howard sterf in Maart 1965 aan 'n hartaanval, 48 jaar oud.
Op 21 Julie 1964 is dr Mary Sherman in New Orleans vermoor. Sy is in die hart, arm, been en maag gesteek. Haar laboratorium is ook aan die brand gesteek. Die misdaad is nog nooit verkoop nie. Later het Edward T. Haslam gepubliseer Mary, Ferrie & the Monkey Virus: The Story of an Underground Medical Laboratory. In die boek het hy aangevoer dat Sherman saam met David Ferrie werk. Haslam het geglo dat hierdie sentrale intelligensie-agentskap navorsing ondersteun, insluitend die insameling van siekte-intelligensie en kankernavorsing met behulp van biologiese wapens wat deur laboratorium gemaak is. Haslam beweer dat hierdie biologiese wapen teen die Fidel Castro van Kuba gebruik sou word.
Judyth Baker het later onderhoude begin gee oor betrokkenheid by 'n sameswering teen Castro. Sy beweer dat sy in 1963 deur dr. Canute Michaelson gewerf is om saam met dr. Alton Ochsner en dr. Mary Sherman aan 'n geheime projek van die CIA te werk. Dit het beteken dat Fidel Castro kanker kan ontwikkel.
In 1963 verhuis Judyth na New Orleans, waar sy nou saamwerk met ander wat by hierdie plot betrokke was. Dit sluit Lee Harvey Oswald, David Ferrie, Clay Shaw en Guy Bannister in. Later beweer sy dat sy 'n verhouding met Oswald begin het. Die navorsing oor hierdie biologiese wapen is uitgevoer in die huise van Ferrie en Sherman. Oswald se rol in hierdie sameswering was om as koerier te werk. Die projek is egter in September 1963 laat vaar, en Oswald is na Dallas beveel.
Oswald het kontak gehou met Baker, en in November 1963 moes hy 'n komplot om John F. te vermoor, meen. Carlos Marcello en 'n CIA -agent, David Atlee Phillips. Oswald het vir haar gesê dat hy sou doen wat hy kon om te verseker dat Kennedy nie vermoor word nie. Na die sluipmoord op Kennedy en die inhegtenisneming van Oswald, het Baker 'n oproep van David Ferrie ontvang wat haar gewaarsku het dat sy vermoor sou word as sy iemand van haar kennis van hierdie gebeure vertel.
Op 12 Oktober 1964 is Mary Pinchot Meyer doodgeskiet toe sy langs die Chesapeake- en Ohio -sleeppad in Georgetown geloop het. Henry Wiggins, 'n motorwerktuigkundige, werk aan 'n voertuig op Canalweg, toe hy 'n vrou hoor skree: 'Iemand help my, iemand help my'. Hy hoor toe twee skote. Wiggins hardloop na die rand van die muur en kyk uit oor die sleeppad. Hy het later aan die polisie gesê dat hy ''n swart man in 'n ligte baadjie, donker broek en 'n donker pet oor die liggaam van 'n wit vrou sien staan'.
Kort daarna is Raymond Crump, 'n swart man, nie ver van die moordtoneel gevind nie. Hy is gearresteer en aangekla van die moord op Mary. Die sleeppad en die rivier is deursoek, maar geen moordwapen is ooit gevind nie.
Die media het destyds nie berig dat Mary Pinchot Meyer 'n verhouding met John F. gehad het nie. Dit het ook nie onthul dat haar voormalige man, Cord Meyer, was 'n senior persoon in die geheime bedrywighede van CIA. As gevolg hiervan was daar min openbare belang in die saak.
Tydens die verhoor kon Wiggins nie Raymond Crump identifiseer as die man wat oor Meyer se lyk gestaan ​​het nie. Die vervolging is ook gestrem deur die feit dat die polisie nie die moordwapen op die toneel van die misdaad kon vind nie. Op 29 Julie 1965 is Crump vrygespreek van moord op Mary Meyer. Die saak bly onopgelos.
In Maart 1976 het James Truitt 'n onderhoud aan die National Enquirer gegee. Truitt het aan die koerant gesê dat Mary Pinchot Meyer 'n verhouding met John F. gehad het. Hy het ook beweer dat Meyer aan sy vrou, Ann Truitt, gesê het dat sy in hierdie dagboek verslag oor hierdie verhouding hou. Meyer het Truitt gevra om 'n privaat dagboek in besit te neem "as daar ooit iets met my sou gebeur".
Ann Truitt het ten tyde van die moord in Tokio gewoon. Sy bel Ben Bradlee by sy huis en vra hom of hy die dagboek gevind het. Bradlee, wat beweer dat hy nie bewus was van sy skoonsuster se verhouding met Kennedy nie, het niks van die dagboek geweet nie. Hy onthou later wat hy gedoen het na Truitt se oproep: "Ons het eers die volgende oggend begin soek, toe ek en Tony 'n paar blokke na Mary se huis om die hoek loop. Dit was gesluit, soos ons verwag het, maar toe ons het binne gekom, ons het Jim Angleton gevind, en tot ons totale verbasing het hy vir ons gesê dat hy ook na Mary se dagboek soek.
James Angleton, hoof van die CIA se teen -intelligensie, het erken dat hy geweet het van Mary se verhouding met John F. Kennedy en het haar huis deursoek op soek na haar dagboek en briewe wat besonderhede van die aangeleentheid sou onthul. Volgens Ben Bradlee was dit Mary se suster, Antoinette Bradlee, wat 'n paar dae later die dagboek en briewe gevind het. Daar word beweer dat die dagboek in 'n metaalboks in Mary se ateljee was. Die inhoud van die boks is aan Angleton gegee wat beweer het dat hy die dagboek verbrand het. Angleton het later erken dat Mary in haar dagboek aangeteken het dat sy LSD saam met Kennedy geneem het voordat "hulle liefde gemaak het".
Leo Damore beweer in 'n artikel wat in die New York Post verskyn het dat die rede waarom Angleton en Bradlee die dagboek gesoek het, was: "Sy (Meyer) het toegang tot die hoogste vlakke gehad. Sy was betrokke by onwettige dwelmaktiwiteite. Wat doen jy? dink jy dat dit die saligverklaring van Kennedy sou help as hierdie vrou sê: 'Dit was nie Camelot nie, dit was die hof van Caligula'? " Damore het ook gesê dat 'n figuur na aan die CIA hom vertel het dat Mary se dood 'n professionele 'treffer' was.
Daar is nog 'n moontlike rede waarom beide Angleton en Bradlee in Meyer se huis na dokumente gesoek het. Is hulle op soek na materiaal wat Meyer versamel het oor die geheime aktiwiteite van CIA?
In 1963 was Desmond FitzGerald in beheer van die CIA se Kubaanse taakspan. In hierdie pos het hy persoonlik drie verskillende erwe georganiseer om Fidel Castro te vermoor. Volgens Dick Russell het FitzGerald 'n ontmoeting in Frankryk gehad met 'n Kubaanse kodenaam AM/LASH, wat 'n plan om Castro uit te skakel, voltooi, terwyl John F. Kennedy terselfdertyd vermoor is. FitzGerald is op 23 Julie 1967 aan 'n hartaanval dood terwyl hy tennis gespeel het in Virginia.
Lisa Howard is op 4 Julie 1965 in East Hampton, Long Island, oorlede. Daar is amptelik berig dat sy selfmoord gepleeg het. Blykbaar het sy honderd fenobarbitole geneem. Daar word beweer dat sy depressief was as gevolg van die verlies van haar werk en 'n miskraam. Aanvanklik het niemand Howard se dood met die moord op Kennedy geassosieer nie. Dit het egter onlangs geblyk dat Howard namens John F. Kennedy betrokke was by geheime onderhandelinge met Fidel Castro.
Winston Scott was die stasiehoof van die CIA in Mexiko. Scott tree in 1969 af en skryf 'n memoires oor sy tyd in die FBI, OSS en die CIA. Hy het die manuskrip, It Came To Late, voltooi en planne beraam om die inhoud van die boek te bespreek met die direkteur van die CIA, Richard Helms, in Washington op 30 April 1971. Vier dae voor die ooreengekome vergadering is Scott aan 'n hartaanval oorlede.
Michael Scott het aan Dick Russell gesê dat James Angleton sy pa se manuskrip weggeneem het. Angleton het ook op drie groot kartonne lêers beslag gelê, waaronder 'n bandopname van die stem van Lee Harvey Oswald. 'N Bron van die CIA het ook aan Michael Scott gesê dat sy pa nie aan natuurlike oorsake gesterf het nie. Scott het uiteindelik sy pa se manuskrip van die CIA teruggekry. 150 bladsye ontbreek egter. Hoofstukke 13 tot 16 is in hul geheel geskrap. Alles oor sy lewe na 1947 is eintlik verwyder op grond van nasionale veiligheid.
Nancy Carole Tyler het as sekretaris van Bobby Baker gewerk. Ten tye van die sluipmoord het sy saam met Mary Jo Kopechne gewoon, wat vir George Smathers gewerk het (sy word later sekretaris van Robert Kennedy). Volgens W. Penn Jones Jr., was dit Tyler en Kopechne wat aan Baker gesê het dat John F. Kennedy beplan om Lyndon B. Johnson as vise -president te vervang. Tyler sterf in 'n vliegtuigongeluk naby Ocean City, Maryland, op 10 Mei 1965. Kopechne sterf later in die motor van Edward Kennedy op 18 Julie 1969.
Dorothy Kilgallen, 'n misdaadverslaggewer van die New York Journal, het 'n privaat onderhoud met Jack Ruby gekry. Sy het aan vriende gesê dat sy inligting het wat 'die saak wyd oopmaak'. Bewus van wat met Bill Hunter en Jim Koethe gebeur het, het sy haar onderhoudsnotas aan haar vriendin Margaret Smith oorhandig. Op 8 November 1965, Kilgallen, is dood aangetref. Daar is berig dat sy selfmoord gepleeg het. Haar vriendin, Margaret Smith, is twee dae later dood.
Twee van die mans wat Jim Garrison geglo het, was betrokke by die sameswering om Kennedy dood te maak, Guy Bannister (Junie 1964), David Ferrie (Februarie 1967) en Eladio del Valle (Februarie 1967) is dood voordat hulle voor die hof gebring kon word.
Roger D. Craig was op 22 November 1963 aan diens in Dallas. Nadat hy die skietery op president John F. Kennedy gehoor het, het hy na die Grassy Knoll gehardloop waar hy 'n onderhoud met getuies van die skietery gevoer het. Ongeveer 15 minute later het hy 'n man van die agterdeur van die Texas Book Depository af teen die helling na Elmstraat sien hardloop. Hy klim toe in 'n Nash -kombi.
Craig het die man weer in die kantoor van kaptein Will Fitz gesien. Dit was die Lee Harvey Oswald wat onlangs gearresteer is. Toe Craig sy storie vertel oor die man wat deur die stasiewa opgetel word, het Oswald geantwoord: "Die kombi behoort aan mev Paine ... Moenie probeer om haar hierin vas te bind nie. Sy het niks daarmee te doen gehad nie."
Craig was ook saam met Seymour Weitzman toe die geweer op die sesde verdieping van die Texas Book Depository gevind is. Hy het daarop aangedring dat die geweer 'n 7,65 Mauser was en nie 'n Mannlicher-Carcano nie.
Craig het ongewild geraak by senior polisiebeamptes in Dallas toe hy voor die Warren -kommissie getuig het. Hy dring daarop aan dat hy 15 minute na die skietery gesien het hoe Lee Harvey Oswald in die kombi klim. Dit is deur Earl Warren en sy span geïgnoreer omdat dit getoon het dat ten minste twee mense by die sluipmoord betrokke was. Craig, anders as Seymour Weitzman, het geweier om van plan te verander om 'n Mauser te vind eerder as 'n Mannlicher-Carcano in die Texas Book Depository. Craig is in 1967 uit die polisiedepartement ontslaan nadat daar bevind is dat hy sy getuienis met 'n joernalis bespreek het.
In 1967 is Roger D. Craig na New Orleans en was 'n vervolgingsgetuie tydens die verhoor van Clay Shaw. Later dieselfde jaar is op hom geskiet terwyl hy na 'n parkeerterrein gestap het. Die koeël het net sy kop gevreet. In 1973 het 'n motor Craig se motor van 'n bergpad af gedwing. Hy is ernstig beseer, maar hy het die ongeluk oorleef. In 1974 oorleef hy nog 'n skietery in Waxahachie, Texas. Die jaar daarna is hy ernstig gewond toe sy motor se enjin ontplof. Craig het aan vriende gesê dat die maffia besluit het om hom dood te maak. Craig is dood gevind op 15 Mei 1975. Later is besluit dat hy dood is as gevolg van self-toegediende skietwonde.
Toe die geselekteerde komitee oor intelligensie -aktiwiteite en die geselekteerde komitee oor sluipmoorde in die sewentigerjare begin om die dood van Kennedy te ondersoek, het potensiële getuies se sterftes dramaties toegeneem. Dit sluit verskeie misdadigers in wat moontlik verband hou met die sluipmoord op John F. Diegene wat tydens hierdie tydperk vermoor is of wat in verdagte omstandighede gesterf het, sluit in Malcolm Wallace (1971), Lucien Sarti (1972), Charles Willoughby (1972), Thomas Davis (1973), Richard Cain (1973), Dave Yarras (1974), Sam Giancana (1975), Jimmy Hoffa (1975), Roland Masferrer (1975), Johnny Roselli (1976), George De Mohrenschildt (1977), Charlie Nicoletti (1977) en Carlos Prio (1977).
William Sullivan, die hooffiguur in die FBI wat betrokke was by die Executive Action -projek, is op 9 November 1977 naby sy huis in Sugar Hill, New Hampshire, doodgeskiet. Sullivan sou getuig voor die House Select Committee on Assassinations.
Sullivan was een van ses top -FBI -amptenare wat in 'n tydperk van ses maande in 1977 oorlede is. Ander wat voor die komitee sou verskyn, was Louis Nicholas, spesiale assistent van J. Edgar Hoover en sy skakel met die Warren -kommissie; Alan H. Belmont, spesiale assistent van Hoover; James Cadigan, dokumentkenner met toegang tot dokumente wat verband hou met die dood van John F. Kennedy; J. M. English, voormalige hoof van die FBI Forensic Sciences Laboratory, waar Oswald se geweer en pistool getoets is en Donald Kaylor, FBI -vingerafdrukkeikundige wat afdrukke ondersoek wat op die sluipmoord gevind is.
Verskeie belangrike figure in die Central Intelligence Agency is dood voordat hulle getuienis kon lewer aan die House Select Committee on Assassinations -ondersoeke. Sheffield Edwards, die CIA -amptenaar wat probeer het om die moord op Fidel Castro te organiseer, is in Julie 1975 oorlede. William Harvey, hoof van die ZR/RIFLE -projek, is dood as gevolg van komplikasies van 'n hartoperasie in Junie 1976. William Pawley, wat aan Operation Tilt deelgeneem het, is dood in Januarie 1977 aan skietwonde. David Morales, wat volgens sommige die sluipmoord georganiseer het, is op 8 Mei 1978 in die ouderdom van 53 oorlede. aanval op 4 September 1978.
John Paisley was adjunk -direkteur van die Office of Strategic Research. Op 24 September 1978 reis John Paisley op sy gemotoriseerde seilboot op Chesapeakebaai. Twee dae later is sy boot in Solomons, Maryland, vasgemeer gevind. Paisley se lyk is in die Patuxentrivier van Maryland gevind. Die liggaam was vasgestel op duikgewigte. Hy is in die kop geskiet.Polisie-ondersoekers beskryf dit as ''n moord op 'n teregstelling'. Paisley se dood is egter amptelik as 'n selfmoord aangeteken.
Volgens die joernalis, Victor Marchetti, was Paisley 'n goeie vriend van Yuri Nosenko. Marchetti beweer ook dat Paisley baie weet van die sluipmoord op John F. Kennedy en dat hy tydens die House Select Committee on Assassinations -ondersoek vermoor is omdat hy "op die punt was om te fluit".
Op die aand van 22 November 1963 was Gary Underhill 'n baie ontsteld man. Wat hy geleer het, en die feit dat hulle geweet het dat hy dit geleer het, was vir hom te veel. Hy moes ontsnap. Sodra hy uit Washington was, kon hy sy ewewig herwin. Dan sou hy besluit wat om te doen. Hy het vriende gehad in New York met wie hy kon praat sonder om bang te wees dat die woord terugkeer na Washington.
Slegs ure nadat Kennedy geskiet is, het die CIA -agent Gary Underhill Washington, DC, verlaat en na die huis van vriende op Long Island gery, sê NY Underhill dat hy vrees vir sy lewe en dat hy die land moet verlaat. "Hierdie land is te gevaarlik vir my. Ek moet op 'n boot klim. Oswald is 'n tikkie. Hulle het die president vermoor! Ek het geluister en dinge gehoor. Ek kon nie glo dat hulle sou wegkom nie. Maar hulle het dit gemaak.
Posner skryf dat daar geen bron is vir die bewering dat Gary Underhill 'n voormalige agent van die CIA was nie, en "geen bevestiging dat hy ooit gesê het dat daar 'n mededinging van die CIA was nie." Ek haat dit om my eie werk aan te sluit, maar in Destiny Betrayed sou Posner geleer het dat daar verskeie bronne is vir Underhill se OSS -loopbaan in oorlogstyd en sy latere CIA -konsultasiestatus, waaronder Underhill self. Wat sy beskuldigings oor die CIA en die moord op JFK betref, het hy dit binne 24 uur na die skietery baie duidelik aan sy vriend Charlene Fitsimmons vertel. Sy stuur toe 'n brief aan Jim Garrison oor die voorval in detail.
Kort na donker op Sondagaand, 24 November 1963, nadat Ruby Lee Harvey Oswald vermoor het, het 'n vergadering plaasgevind in Jack Ruby se woonstel in Oak Cliff, 'n voorstad van Dallas, Texas. Vyf persone was teenwoordig. George Senator en advokaat Tom Howard was teenwoordig en drink 'n drankie in die woonstel toe twee nuusmanne opdaag. Die nuusmanne was Bill Hunter van die Long Beach California Press Telegram en Jim Koethe van die Dallas Times Herald. Prokureur C.A. Droby van Dallas het die vergadering gereël vir die twee nuusmanne, Jim Martin, 'n goeie vriend van George Senator, was ook by die woonstelvergadering. Hierdie skrywer het Martin gevra of hy van mening is dat dit ongewoon is dat senator die vergadering vergeet terwyl hy op 22 April 1964 in Washington getuig het, aangesien Bill Hunter, 'n nuusman by die vergadering, daardie selfde aand doodgeskiet is. Martin grynslag en sê: "O, jy soek 'n sameswering."
Ek knik ja en hy glimlag en sê: "Jy sal dit nooit kry nie."
Ek het nugter gevra: "Moet dit nooit vind nie, of nie daar nie?"
Hy voeg nugter by: "Nie daar nie."
Bill Hunter, 'n boorling van Dallas en 'n bekroonde nuusman in Long Beach, was aan diens en lees 'n boek in die polisiestasie genaamd die "Public Safety Building". Twee polisiemanne wat van diens af gekom het, het die perskamer binnegekom, en een polisieman het Hunter deur die hart geskiet op 'n afstand wat amptelik as "hoogstens drie voet" beskou is. Die polisieman het gesê dat hy sy geweer laat val het, en dit het gevuur toe hy dit optel, maar die hoek van die koeël het veroorsaak dat hy sy storie verander het. Hy het uiteindelik gesê dat hy 'n vinnige loting gespeel het met sy mede -offisier. Die ander beampte het getuig hy het sy rug gedraai toe die skietery plaasgevind het.
Hunter, wat die sluipmoord vir sy koerant behandel het, die Long Beach Press Telegram geskryf het:
"Binne 'n paar minute na Ruby se teregstelling van Oswald, voor die oë van miljoene wat televisie kyk, verskyn minstens twee prokureurs in Dallas om met hom te gesels."
Hunter haal Tom Howard aan wat dood is aan 'n hartaanval in Dallas 'n paar maande na Hunter se eie dood. Die advokaat Tom Howard het twee dae voor sy dood vreemd opgetree teenoor sy vriende. Volgens die koerante is Howard deur 'n 'vriend' na die hospitaal geneem. Geen lykskouing is uitgevoer nie.
Dallas Times Herald verslaggewer Jim Koethe is dood deur 'n karatechop in die keel net toe hy op 21 September 1964 uit 'n stort in sy woonstel kom. Sy moordenaar is nie aangekla nie.
Wat het gebeur tydens die belangrike vergadering in die woonstel van Ruby en Senator?
Min is oor om te vertel. Daar is niemand by magte om die vraag te stel nie, aangesien die Warren -kommissie sy finale verslag gemaak het en die House Select Committee sy ondersoek gesluit het.
Omstreeks 02:00 die oggend van 23 April 1964, sit Hunter by sy lessenaar in die perskamer van die Long Beach -polisiekantoor en lees 'n raaiselroman getiteld Stop hierdie man, toe twee speurders - wat albei later as 'vriende' van Hunter beskryf is - in die kamer gekom het.
Aanvanklik was daar groot verwarring oor presies wat daarna gebeur het. Een van die beamptes het eers gesê dat hy sy geweer laat val het, en dit laat ontslaan toe dit die vloer tref. Later verander hy sy verhaal om te sê dat hy en die ander speurder besig was met 'n "perdespel" met hul gelaaide wapens toe die tragedie plaasgevind het.
Hoe dit ook al sy, 'n enkele skoot klap skielik en tref Hunter waar hy sit. 'N Lykskouing het later getoon dat die .38-kaliber koeël reguit deur Hunter se hart geploeg het.
Hy is op slag dood, sonder om ooit te beweeg of 'n woord te sê.
'My baas het my om 02:00 gebel en meegedeel dat Bill Hunter geskiet is,' onthou Bill Shelton. "Hy was nie tevrede met die storie dat die polisieman sy geweer laat val het nie, en dit blyk toe glad nie wat gebeur het nie."
Die koerant het die polisie daarvan beskuldig dat hy die feite in die saak bedek het, wat William Mooney, polisiehoof in Long Beach, kragtig ontken het. Speurders Creighton Wiggins, Jr., en Errol F. Greenleaf is van hul pligte onthef en daarna aangekla van onwillekeurige manslag. In Januarie 1965 is albei skuldig bevind en kry hulle dieselfde tronkstraf van drie jaar.
Twee weke na die skietery, in 'n bedankingsbrief aan sy hoof, het speurder Wiggins geskryf: 'Dit is 'n tragiese ding dat dit so moet gebeur, want ek het 'n wonderlike vriend in Bill Hunter verloor en so ook die hele polisie beamptes van die departement ... hy was werklik die polisieman se vriend. "
Terwyl Hunter se dood opspraakwekkende nuus in Kalifornië gemaak het, is dit skaars 2000 kilometer ver in Dallas opgemerk. Jim Koethe het sekerlik oor sy vriend getreur, maar as hy Hunter se dood op enige manier verbind het met hul besoek aan Ruby se woonstel vyf maande tevore, het hy dit nie aan een van sy kennisse genoem nie Times-Herald.
Die dood van Dorothy Kilgallen, tydskrif-Amerikaanse rubriekskrywer en beroemde TV-persoonlikheid, is bygedra deur 'n kombinasie van matige hoeveelhede alkohol en barbiturate, lui 'n verslag van 'n mediese ondersoeker vandag.
Soos baie persoonlikhede wie se veelvuldige pligte en verantwoordelikhede onophoudelike aandag verg, het juffrou Kilgallen herhaaldelike spanning beleef om haar sperdatums vir optredes na te kom - beide as koerantvrou en TV -kunstenaar.
In sy verslag vandag het dr. James Luke, assistent -mediese ondersoeker, gesê dat alhoewel mejuffrou Kilgallen slegs 'matige hoeveelhede van elk' gehad het, die effek van die kombinasie depressie van die sentrale senuweestelsel veroorsaak het, wat weer haar hart laat stilstaan ​​het . "
Watter inligting Kilgallen ook al geleer het en uit watter bron ook al, baie navorsers meen dat dit haar vreemde dood meegebring het. Sy het aan prokureur Mark Lane gesê: 'Hulle het die president vermoor, (en) die regering is nie bereid om ons die waarheid te vertel nie.' En dat sy beplan om 'die saak te verbreek'. Vir ander vriende het sy gesê: 'Dit moet 'n sameswering wees! En in haar laaste rubriekitem oor die sluipmoord, gepubliseer op 3 September 1965, skryf Kilgallen: "Hierdie verhaal gaan nie sterf nie, solank daar 'n werklike verslaggewer lewe - en daar is baie daarvan." Maar op 8 November 1965 was daar een verslaggewer minder. Daardie dag is Dorothy Kilgallen dood in haar huis aangetref. Daar is aanvanklik berig dat sy aan 'n hartaanval gesterf het, maar dit is vinnig verander na 'n oordosis alkohol en pille.
Roger Craig is deur die Dallas Traffic Commission aangewys as beampte van die jaar en hy is vier keer bevorder. Hy sou geen verdere promosie of lof ontvang nadat hy geweier het om sy identifikasie van die Mauser terug te trek en erken dat hy verkeerd was oor die identifikasie van die man wat van die bewaarplek af gehardloop het om deur die Rambler in Elmstraat opgetel te word. Hiervoor het hy die ergste gevolge gehad. Craig is verbied om met verslaggewers oor hierdie dinge te praat, en toe hy in 1967 betrap word, word hy afgedank. Daarna het hy gepraat van 'n bewussyn dat hy gevolg word, en 'n onbekende aanvaller het hom afgevuur. Die koeël kom ongemaklik naby en het eintlik sy kop gevreet. Hy het dreigemente ontvang en in 1973 is sy motor van 'n bergpad af gehardloop wat hom 'n rugbesering veroorsaak het, waarvan die pyn 'n permanente kenmerk van sy lewe sou word. By 'n ander geleentheid is sy motor gebombardeer. Sy huwelik breek in 1973 op as gevolg van die aanhoudende teistering, wat nie bedaar het nie. In 1975 is 'n ander onbekende gewapende man op hom geskiet en in die skouer gewond. Op 39 -jarige ouderdom het Roger Craig, onder die spanning van die konstante rugpyn wat hy verduur het en die finansiële druk wat hy teëgekom het, gesukkel, het hulle beswyk en selfmoord gepleeg. Hulle het gesê.
Sterftes van Getuies wat verband hou met die sluipmoord op John F. Kennedy - Geskiedenis
(uit die tydskrif The Rebel, Januarie 1984)
Meer as 100 moorde, selfmoorde, geheimsinnige sterftes-die vreemde lot van diegene wat Kennedy gesien skiet het.
Kort na donker op Sondagaand 24 November 1963, nadat Ruby Lee Harvey Oswald vermoor het, het 'n vergadering plaasgevind in Jack Ruby se woonstel in Oak Cliff, 'n voorstad van Dallas, Texas. Vyf persone was teenwoordig. George Senator en advokaat Tom Howard was teenwoordig en drink 'n drankie in die woonstel toe twee nuusmanne opdaag. Die nuusmanne was Bill Hunter van die Long Beach California Press Telegram en Jim Koethe van die Dallas Times Herald. Prokureur C.A. Droby van Dallas het die vergadering gereël vir die twee nuusmanne. Jim Martin, 'n goeie vriend van George Senator, was ook by die woonstelvergadering.
Hierdie skrywer het Martin gevra of hy van mening is dat dit ongewoon is dat senator die vergadering vergeet terwyl hy op 22 April 1964 in Washington getuig het, aangesien Bill Hunter, 'n nuusman by die vergadering, daardie selfde aand doodgeskiet is. Martin grynslag en sê: & quot Ag, jy soek 'n sameswering. & Quot
Ek knik ja en hy grynslag en sê: "Jy sal dit nooit vind nie."
Hy het nugter bygevoeg: "Nie daar nie."
Bill Hunter, 'n boorling van Dallas en 'n bekroonde nuusman in Long Beach, was aan diens en lees 'n boek in die polisiekantoor genaamd & quotPublic Safety Building. & Quot die hart op 'n afstand was amptelik meer as drie voet hoog. ' Hy het uiteindelik gesê dat hy 'n vinnige loting gespeel het met sy mede -offisier. Die ander beampte het getuig hy het sy rug gedraai toe die skietery plaasgevind het.
Hunter, wat die sluipmoord op sy koerant, die Long Beach Press Telegram, behandel het:
Binne 'n paar minute van Ruby se teregstelling van Oswald, voor die oë van miljoene wat televisie kyk, verskyn minstens twee prokureurs in Dallas om met hom te praat. & quot
Die verslaggewer van die Dallas Times Herald, Jim Koethe, is deur 'n karate -kap in die keel doodgemaak net toe hy op 21 September 1964 uit 'n stort in sy woonstel kom. Sy moordenaar is nie aangekla nie.
Min is oor om te vertel. Daar is niemand by magte om die vraag te stel nie, aangesien die Warren -kommissie sy finale verslag afgelê het en die House Select Committee sy ondersoek gesluit het.
Dorothy Kilgallen was nog 'n verslaggewer wat vreemd en skielik gesterf het na haar betrokkenheid by die moord op Kennedy. Juffrou Kilgallen is die enigste joernalis wat 'n privaat onderhoud met Jack Ruby gekry het nadat hy Lee Harvey Oswald vermoor het. Regter Joe B. Brown het die onderhoud tydens die Ruby-verhoor in Dallas toegestaan-tot die intense woede van die honderde ander koerante wat teenwoordig was.
Ons sal nie presies bekend maak wat juffrou Kilgallen gedoen het om die onderhoud met Ruby te kry nie. Maar regter Brown spog met die betaalde prys. Net dit was nie die werklike prys wat juffrou Kilgallen betaal het nie. Sy het haar lewe gegee vir die onderhoud. Juffrou Kilgallen het gesê dat sy die saak wyd oopmaak. & Quot
Lee Harvey Oswald-vermoor
Foto deur Wide World
Lee Bowers is dood aan 'n kwotasie van 'n vreemde soort skok
Jim Koethe vermoor
Jack Ruby, met longontsteking gediagnoseer, sterf 28 dae later aan kanker
Sy is op 8 November 1965 oorlede. Haar lykskouingsverslag het agt dae geneem. Sy was 52 jaar oud. Twee dae later is mev. Earl T. Smith, 'n goeie vriend van juffrou Kilgallen, aan onbepaalde oorsake oorlede.
Tom Howard, wat aan 'n hartaanval gesterf het, was 'n goeie vriend van die distriksprokureur Henry Wade, hoewel hulle mekaar gereeld in die hof teëgestaan ​​het. Howard was naby Ruby en ander rand van die onderwêreld van Dallas.
Net soos Ruby, het Howard se lewe om die polisiestasie gedraai, en dit was nie verbasend toe hy en Ruby (met sy geweer omhoog) opdaag op die stasie op die aand van die moord op president Kennedy nie. Dit was ook nie ongewoon toe Howard by die tronk aankom kort nadat Ruby Oswald geskiet het en gevra het om sy ou vriend te sien nie.
Howard is in 'n vergaderkamer gewys om 'n verwarde Ruby te sien wat nie 'n prokureur gevra het nie. Vir die volgende twee dae-totdat Ruby se broer, Earl, hom versuur het en Howard verlig het-was hy Jack Ruby se hoofprokureur en openbare woordvoerder.
Howard het met vrymoedigheid die publisiteit aangepak, 'n perskonferensie belê, en hy het gehandel. Hy het aan nuusmanne gesê die saak is 'n kans in 'n leeftyd, en dat hy as 'n privaat burger sou praat, en hy dink Ruby verdien 'n kongresmedalje. Hy het aan die Houston Post gesê dat Ruby Vrydagaand (22 November 1963) in die polisiestasie was met 'n geweer. Howard het met 'n nasionale tydskrif geknip vir 'n Oswald -moordverhaal. Hy het 'n foto gekry waarin die president se brein uit die motor vlieg en probeer om dit aan die tydskrif Life te verkoop. Ruby se suster, Eva Grant, het selfs beskuldig dat Howard inligting aan die DA uitgelek het. Dit was nooit heeltemal duidelik of Howard vir Ruby werk of teen hom nie.
Op 27 Maart 1965 is Howard deur 'n ongeïdentifiseerde persoon na 'n hospitaal geneem en daar gesterf. Hy was 48. Die dokter het gesê dat hy sonder 'n lykskouing 'n hartaanval gekry het. Sommige verslaggewers en vriende van Howard was nie so seker nie. Sommige het gesê dat hy afgeskiet is. & Quot
Earlene Roberts was die mollige weduwee wat die kamerhuis waar Lee Harvey Oswald gewoon het, bestuur het onder die naam OH Lee. Sy het voor die Warren -kommissie getuig dat sy gesien het hoe Oswald omstreeks eenuur by die huis kom, drie of vier minute na sy kamer gaan en met sy rits met 'n rits uitstap. 'N Paar minute later, 'n kilometer verder, is beampte J. D. Tippit doodgeskiet.
Mev. Roberts het getuig dat terwyl Oswald in sy kamer was, twee uniforms voor die kamerhuis opgetrek het en twee keer geboer het-'' Net tit tit, '' het sy gesê.
Die polisiedepartement het 'n verslag uitgereik waarin gesê word dat alle patrolliemotors in die omgewing, behalwe Tippit's, verantwoord word. Die Warren -kommissie het dit laat vaar.
Nadat sy in April 1964 in Dallas getuig het, is mev. Roberts aan intensiewe teistering van die polisie blootgestel. Hulle het haar op alle ure van die dag en nag besoek. Earlene het gekla dat sy 'deur die polisie doodgemaak' is. Sy sterf op 9 Januarie 1966 in die Parkland -hospitaal (die hospitaal waarheen president Kennedy geneem is). Volgens die polisie het sy 'n hartaanval in haar huis opgedoen. Geen lykskouing is uitgevoer nie.
Warren Reynolds het gedink aan sy motorhuis in East Jeffersonstraat in Oak Cliff in Dallas, toe hy twee blokke verder hoor skote hoor. Hy het gedink dit is 'n huwelikstwis. Toe sien hy 'n man wat baie sukkel om 'n pistool of 'n outomatiese kwotasie in sy gordel vas te trek, en tegelykertyd hardloop. Reynolds het gejaag na 'n kort stukkie wat versigtig was om afstand te hou, en verloor toe die vlugtende man. Hy het dit toe nie geweet nie, maar hy was blykbaar getuie van die vlug van die moordenaar (of een van die moordenaars) van patrollier Jefferson David Tippit. Hy voel behulpsaam en gee sy naam aan 'n verbygaande polisieman en bied sy samewerking aan. Televisiekameras het op hom ingestel, sy storie gekry en hom bekend gemaak. Warren Reynolds, die vriendelike gebruikte motor, maak geskiedenis.
Reynolds is eers twee maande na die geleentheid ondervra. Die FBI het uiteindelik in Januarie 1964 met hom gesels. Die FBI -onderhoudsverslag het gesê: & quot. . . hy was huiwerig om Oswald beslis as die individu te identifiseer.
Twee dae nadat Reynolds met die FBI gepraat het, is hy in die kop geskiet. Hy was destyds besig om sy motorhuis vir die nag toe te maak. Niks is gesteel nie. Later nadat hy afgetrede generaal Edwin Walker geraadpleeg het (die man waarop Oswald na bewering geskiet het voordat hy president Kennedy vermoor het), het hy aan die Warren Commission Counsel gesê dat Oswald beslis die man was wat hy gesien het terwyl hy van die Tippit -moordtoneel ontsnap het.
'N Jong kap is in hegtenis geneem vir die moordpoging. Darrell Wayne Garner het 'n familielid gespog dat hy Reynolds geskiet het. Maar Garner het 'n alibi, Nancy Jane Mooney, alias Betty McDonald, wat gesê het dat Garner saam met haar in die bed was toe hy Reynolds geskiet het. Nancy Jane het by Jack Ruby's Carousel Club gewerk. Garner is bevry.
Nancy Jane is 'n week later opgetel omdat sy met 'n vriendin baklei het. Sy is gearresteer omdat sy die vrede versteur het. Die vriendin is nie in hegtenis geneem nie. Binne enkele ure na haar arrestasie was Nancy Jane dood.Volgens die polisie het sy haarself met haar toreador -broek gehang.
Reynolds en sy gesin is geteister en gedreig. Maar toe hy die Warren -kommissie 'n vaste identifikasie gegee het van Oswald as die vlugteling van die Tippit -moord, het hy gesê: "Ek dink nie hulle gaan my meer pla nie."
Hank Killam was 'n huisskilder wat in die kamerhuis van mev. A. Johnson gewoon het, terwyl Lee Harvey Oswald daar gewoon het. Sy vrou, Wanda, het een keer sigarette en drankies by Jack Ruby se klub gestamp.
Hank was 'n groot man, meer as ses voet en weeg meer as 200 pond. Na die sluipmoord het federale agente hom herhaaldelik besoek en veroorsaak dat hy die een werk na die ander verloor.
Killam is deur die sluipmoord geabsorbeer, selfs obsessief. Ure na die geleentheid het hy by die huis gekom, wit soos 'n laken. & Quot Wanda het gesê dat hy die hele nag wakker bly kyk na die televisierekeninge van die sluipmoord. Later het hy al die koerante gekoop en die verhale oor Kennedy se dood uitgeknip.
Voor Kersfees vertrek Killam na Florida. Wanda het erken waar hy was. Federale agente het hom in Tampa, Florida, agtervolg, waar hy besig was om motors te verkoop by sy swaer se motorterrein. Hy het sy werk verloor.
Killam het vir Wanda geskryf dat hy binnekort vir haar sal stuur. Hy het 'n telefoonoproep ontvang op St Patrick's day. Hy het die huis onmiddellik verlaat. Hy is later op 'n sypaadjie voor 'n gebreekte venster gevind. Sy halsader is gesny. Hy het doodbloed onderweg na die hospitaal.
Daar word geen melding gemaak van Killam deur die Warren -kommissie nie. 'N Aantal FBI -dokumente oor Killam rakende die sluipmoord is teruggehou, tesame met dokumente wat deur die CIA opgestel is. Wat duidelik is, is dat IEMAND Hank Killam as 'n baie belangrike man beskou het.
William Whaley was bekend as die "Oswald Cabbie." Hy was een van die min wat die geleentheid gehad het om alleen te praat met die beskuldigde moordenaar van president Kennedy. Hy het getuig dat Oswald hom by die Dallas Greyhound -busstasie begroet het. Whaley het gesê hy het Oswald na die kruising van Beckley en Neches-'n halwe blok van die kamerhuis-gery en 'n dollar ingesamel. Later identifiseer hy Oswald as sy prys in 'n twyfelagtige polisiekantoor.
Whaley is dood in 'n kop-aan-kop botsing op 'n brug oor die Trinity River, 18 Desember 1965, en sy passasier is kritiek beseer. Die 83 -jarige bestuurder van die ander motor is ook dood. Whaley was sedert 1936 by die City Transportation Company en het 'n perfekte bestuursrekord. Hy was die eerste Dallas cabbie wat aan diens vermoor is sedert 1937. Toe ek 'n onderhoud met die bestuurder van die taxibedryf voer oor Whaley se dood, het hy my letterlik uit die kantoor gestoot, & quotAs jy slim is, kom jy nie hier rond vra vrae. & quot
Domingo Benavides, 'n motorwerktuigkundige, was getuie van die moord op offisier Tippit. Benavides het getuig dat hy 'n "werklik goeie uitsig op die moordenaar het."
Benavides het gesê dat die moordenaar soos koerantfoto's van Oswald lyk, maar hy het hom anders beskryf, en ek onthou dat die agterkant van sy kop gelyk het asof sy haarlyn vierkantig was in plaas van af te tap. . . & quot
Benavides het berig hy word herhaaldelik gedreig deur die polisie wat hom aangeraai het om nie te praat oor wat hy gesien het nie.
In die middel van Februarie 1964 is sy broer, Eddy, wat op hom lyk, noodlottig in die kop geskiet by 'n bierfles in Second Avenue in Dallas. Die saak is gemerk as "opgelos."
Benavides se skoonpa, J. W. Jackson, was nie beïndruk met die ondersoek nie. Hy het sy eie ondersoek begin. Twee weke later het J.W. Jackson is by sy huis geskiet. Toe die gewapende man ontsnap, het 'n polisiemotor om die blok gekom. Dit het geen poging aangewend om die motor met 'n gewapende man te jaag nie.
David Ferrie is dood
Een vir een van Jim Garrison se getuies het voortydige sterftes teëgekom
Hank Killam se halsader is gesny en hy het doodgebloei
Die polisie het aangeraai dat Jackson hierdie onderneming moet afskakel. "Moenie rondloop met vrae wat ons werk is nie." Jackson en Benavides is albei oortuig dat Eddy se moord 'n verkeerde identiteit was en dat Domingo Benavides, die Tippit -getuie die bedoeling was slagoffer.
Lee Bowers se getuienis is miskien net so plofbaar as wat deur die Warren -kommissie opgeteken is. Hy was een van die 65 getuies wat die president se sluipmoord gesien het, en wat gedink het dat daar skote uit die omgewing van die Grassy Knoll geskiet is. (Die Knoll is wes van die Texas School Book Depository -gebou.) Maar meer nog, hy was in 'n unieke posisie om 'n paar vreemde gedrag in die Knoll -gebied waar te neem voor en tydens die sluipmoord.
Bowers, destyds 'n towerman van die Union Terminal Co., was gestasioneer in sy toring van 14 voet direk agter die Grassy Knoll. Hy het die toneel van die sluipmoord in die gesig gestaar. Hy sien hoe die spoorlyn regs van hom verbygaan. Direk voor hom was 'n parkeerterrein en 'n hout omheining, en 'n ry bome wat bo -op die Grassy Knoll loop. Die Knoll skuins na die plek in Elmstraat waar die president vermoor is. Bowers het gesê dat die polisie die verkeer na die parkeerterrein afgesny het, en dat iemand wat rondbeweeg eintlik waargeneem kon word.
Bowers het twee belangrike opmerkings gemaak wat hy aan die Warren -kommissie onthul het. Eerstens sien hy drie onbekende motors wat stadig in die parkeerarea rondbeweeg in die 35 minute voor die sluipmoord wat die eerste twee na 'n paar minute vertrek. Dit lyk asof die bestuurder van die tweede motor in 'n "telefoontjie" of 'n telefoon praat, en hy hou iets met sy een hand voor sy mond en hy ry met die ander. "'N Derde motor met kentekens buite die staat en modder die vensters, rondom die parkeerarea gesoek. Bowers het laas onthou dat hy dit ongeveer agt minute voor die skietery gesien het, en net bokant die moordplek stilgehou het. & Quot
Bowers het ook twee onbekende mans op die top van die Knoll aan die rand van die parkeerterrein, binne 10 of 15 voet van mekaar, sien staan. 'Een man, middeljarig of effens ouer, taamlik swaar stel, in 'n wit hemp, 'n taamlik donker broek. 'N Ander man, jonger, ongeveer middel twintigs, in 'n geruite hemp of 'n geruite jas of baadjie. Die twee was die enigste vreemdelinge wat hy onthou het. Sy beskrywing toon 'n merkwaardige ooreenkoms met Julia Ann Mercer se beskrywing van twee ongeïdentifiseerde mans wat op die Knoll klim.
Toe die skote klap, word Bowers se aandag gevestig op die gebied waar hy die twee mans wat hy nog gesien het, die een in die wit hemp kon sien: & quotDie donkerder geklede man was te moeilik om van die bome te onderskei. & Quot
Bowers het op daardie plek 'n groot oproer & quot; . ., & quot & quot. . . iets buitengewoons, 'n soort van maal rond. . . wat om een ​​of ander rede my oog getrek het, wat ek nie kon identifiseer nie. & quot Op daardie oomblik verlaat 'n motorfiets -polisieman die presidensiële motorfiets en brul die Grassy Knoll op, reguit na waar die twee geheimsinnige here staan. Later getuig Bowers dat die & quotcommotion & quot;
Die oggend van 9 Augustus 1966 ry Lee Bowers, vise -president van 'n konstruksiefirma, suid van Dallas. Hy was twee myl suid van Midlothian, Texas, toe sy splinternuwe motorkar van die pad afgery het en 'n brug teen 'n brug tref. 'N Boer wat dit gesien het, het gesê die motor ry ongeveer 50 myl per uur, 'n stadige spoed vir die pad.
Bowers is in 'n Dallas -hospitaal dood. Hy was 41. Daar was geen lykskouing nie en hy is veras. 'N Dokter van Midlothian wat saam met Bowers in die ambulans na Dallas gery het, het iets besonders aan die slagoffer opgemerk. Hy het 'n vreemde skok gehad. Ek kan dit nie verduidelik nie. Ek het nog nooit so iets gesien nie. & Quot
Toe ek sy weduwee ondervra, het sy volgehou dat daar niks verdag was nie, maar toe ontsteld geraak en gesê: "Hulle het vir hom gesê om nie te praat nie."
Harold Russell was saam met Warren Reynolds toe die Tippit -skietery plaasgevind het. Albei mans sien die Tippit -moordenaar ontsnap. Daar is in Januarie 1964 met Russel 'n onderhoud gevoer en 'n verklaring onderteken dat die vlugtende man Oswald was.
'N Paar maande na die sluipmoord is Russell terug na sy huis naby David, Oklahoma. In Julie 1965 het Russell saam met 'n vriendin na 'n partytjie gegaan. Hy het skynbaar by die partytjie uit sy kop gegaan en vir almal begin vertel dat hy vermoor gaan word. Hy het vriende gesmeek om hom weg te steek. Iemand het die polisie gebel. Toe die polisiemanne opdaag, het een van hulle Russell met sy pistool op die kop geslaan. Russell is daarna na 'n hospitaal geneem waar hy 'n paar uur later dood verklaar is: die oorsaak van sy dood is gelys as 'n hartversaking. & Quot
Onder andere wat vreemd gesterf het, was James Worrell, wat op 9 November 1966 in 'n motorfietsongeluk gesterf het.
Gary Underhill is geskiet. Hierdie dood is selfmoord op 8 Mei 1964. Underhill was 'n voormalige agent van die CIA en beweer dat hy weet wie verantwoordelik was vir die moord op president Kennedy.
Delilah Walle was 'n werker by Ruby se klub. Sy was slegs 24 dae getroud toe haar nuwe man haar geskiet het. Sy het aan 'n boek gewerk wat sy vermoedelik van die moord geweet het.
William & quotBill & quot Waters is dood op 20 Mei 1967. Die polisie het gesê dat hy aan 'n oordosis dwelms (demerol) gesterf het. Geen lykskouing is uitgevoer nie. Sy ma het gesê Oswald en Killam het voor die sluipmoord by haar huis gekom en haar seun het probeer om Oswald en Killam te praat omdat hulle betrokke was. Waters het FBI -agente na die sluipmoord gebel. Die FBI het vir hom gesê dat hy te veel weet en sy mond moet hou. Hy is gearresteer en agt maande lank in Memphis in 'n gevangenisstraf aangehou op aanklag van wangedrag.
Albert Guy Bogard, 'n motorverkoper wat by die sentrum van Lincoln Mercury gewerk het, het 'n nuwe Mercury aan 'n man gewys met die naam & quotLee Oswald. & Quot
Kort nadat Bogard sy getuienis aan 'n kommissaris in Dallas gegee het, is hy erg geslaan en moes hy in die hospitaal opgeneem word. By sy vrylating was hy bang vir sy veiligheid. Bogard was van Hallsville, La. Hy is dood gevind in sy motor by die Hallsville -begraafplaas op Valentynsdag in 1966. 'n Rubberslang is aan die uitlaat vasgemaak en die ander kant strek in die motor. Die uitspraak was selfmoord. Hy was net 41 jaar oud.
Jack Ruby is aan kanker dood. Hy is met longontsteking in die hospitaal opgeneem. Agt en twintig dae later was hy dood aan kanker.
David Ferrie van New Orleans, voordat hy tereggestel kan word weens sy betrokkenheid by die Kennedy -sluipmoord, is dood aan breinbloeding. Wat die breinbloeding veroorsaak het, is nog nie vasgestel nie. Ferrie sou in die beroemde Jim Garrison -verhoor getuig, maar die dood het hom verhinder.
Dr Mary Stults Sherman, 51 jaar oud, is in haar woonstel in New Orleans gesteek en verbrand gevind. Dr Sherman het saam met Ferrie aan 'n kankereksperiment gewerk.
'N Ander Ferrie -medewerker, Eladio Cerefine de Valle (43), is op dieselfde dag as Ferrie dood. Sy skedel is oopgekloof en daarna geskiet. DeValle het Ferrie as vlieënier gebruik. DeValle het 'n paar mans geïdentifiseer op 'n foto wat in New Orleans geneem is vir Jim Garrison. Een van die mans op die foto was Lee Harvey Oswald.
Paul Dyer, van die New Orleans -polisiemag, is aan kanker dood. Hy was die eerste polisiebeampte wat 'n onderhoud met Ferrie gevoer het. Martin het siek geword in die werk en is 'n maand later aan kanker oorlede. Hy het pas 'n onderhoud met David Ferrie gevoer.
Nuusverslaggewers was ook nie vrygestel nie. Twee damesverslaggewers is vreemd dood. Lisa Howard het vermoedelik selfmoord gepleeg. Sy het baie geweet van die 'begrip' wat aan die kom was na die Varkbaai, tussen president Kennedy en die Kubane.
Marguerite Higgins het die Amerikaanse owerhede reguit beskuldig van die moord op premier Diem en sy broer Nhu op 2 November 1963. 'N Paar maande na haar beskuldiging sterf sy in 'n ontploffing van 'n landmyn in Viëtnam.
Op Saterdag 23 November 1963 het Jack Zangetty, die bestuurder van 'n motorkompleks van $ 150 000 naby Lake Lugert, Oklahoma, 'n paar vriende opgemerk dat & quotDrie ander mans-nie Oswald nie-die president vermoor het. & Quot Hy het ook gesê dat & quotA man genoem Ruby vermoor Oswald môre en oor 'n paar dae word 'n lid van die Frank Sinatra -familie ontvoer net om die aandag van die sluipmoord af te neem. & Quot
Twee weke later is Jack Zangetty in die Lugertmeer aangetref met koeëlgate in sy bors. Dit blyk aan getuies dat hy een tot twee weke in die water was.
Lou Staples, 'n radio -omroeper wat baie van sy radioprogramme oor die moord op Kennedy gedoen het, het op Vrydagaand 13 Mei 1977 sy lewe verloor. Dit was naby Yukon, Oklahoma. Hy het sedert 1973 radioprogramme oor die sluipmoord gehou en die reaksie op sy programme was oorweldigend.
Lou se dood word selfmoord genoem, maar die koeël wat sy lewe beëindig het, het agter sy regter tempel ingekom en Lou was linkshandig. Hy het by Gary Underhill, William Pitzer en Joe Cooper aangesluit wie se "quotsuicides" alles gedoen is met die "verkeerde hand" skote teen die kop.
Lou het gesê dat hy 'n eiendom wil koop om 'n huis te bou. Hy is uitgelok na 'n koringland en sy lewe eindig daar. Ek was op die plek waar Lou gesterf het.
Karyn Kupcinet, dogter van Irv Kupcinet, wou 'n langafstandoproep uit Los Angeles maak. Volgens berigte het die operateur juffrou Kupcinet in die telefoon gehoor skree dat president Kennedy vermoor sou word.
Twee dae na die sluipmoord is sy in haar woonstel vermoor gevind. Die saak is onopgelos. Sy was 23.
Rose Cherami (40) was 'n werknemer van Jack Ruby se klub. Sy het saam met twee mans op 'n terugreis uit Florida met 'n vrag dwelms gery. Sy is uit die motor geslinger toe 'n rusie tussen haar en een van die mans begin het. Sy is in die hospitaal opgeneem weens beserings en onttrekking van dwelms. Sy het aan die owerhede gesê dat president Kennedy in Dallas vermoor sou word. Na haar vrylating uit die hospitaal, was sy 'n slagoffer van 'n ongeluk op 4 September 1965 naby Big Sandy, Texas.
Robert L. Perrin was 'n vuurwapen vir Jack Ruby. Sy vrou, Nancy, het voor die Warren -kommissie getuig dat Robert in Augustus 1962 'n dosis arseen geneem het.
Guy Bannister was 'n privaat speurder wat nou betrokke was by die Jim Garrison -verhoor. Guy en sy lewensmaat, Hugh Ward, is binne 'n tydperk van 10 dae dood toe die Warren -kommissie sy verhore gesluit het. Guy is vermoedelik dood aan 'n hartaanval, maar getuies het gesê dat hy 'n koeëlgat in sy liggaam het.
George deMohrenschildt was 'n ander man wat moes getuig, maar dit nooit gemaak het nie. DeMohrenschildt het in sy laaste dae agterdogtig geraak teenoor almal om hom, selfs sy vrou, en was byna besig om 'n senuweeagtigheid te onderbreek. Hy is dood aan skietwonde. Die uitspraak was selfmoord. Maar deMohrenschildt was 'n lid van die Wit Russiese samelewing en baie ryk. Hy het Lee Harvey Oswald en Marina Oswald besoek toe hulle in Neelystraat gewoon het. Marina het die deMohrenschildts besoek toe sy en Lee Harvey Oswald 'n paar van hulle meningsverskille gehad het.
Cliff Carter, assistent van die LBJ, wat in die opvolgmotor van die vise -president gery het in die motorfiets in Dealey Plaza, waar president Kennedy doodgeskiet is, was die belangrikste hulp van LBJ tydens sy eerste administrasie. Carter is dood aan geheimsinnige omstandighede. Carter is dood aan longontsteking toe daar in September 1971 geen penisillien in Washington, DC gevind kon word nie. Dit was vermoedelik die oorsaak van die dood.
Buddy Walthers, adjunk -balju, was by die dood van president Kennedy. Hy het 'n koeël opgetel in 'n klomp breinsake wat uit die president se kop geblaas is. Walthers het nooit die koeël vir bewys gelewer nie.
Walthers was ook by die Texas Theatre toe Oswald in hegtenis geneem is. Tydens 'n skietery op 10 Januarie 1969 is Walthers deur die hart geskiet. In 'n skietgeveg het Walthers en sy metgesel adjunk Alvin Maddox afgevuur deur Cherry, 'n ontsnapte gevangene. Walthers en Maddox het Cherry probeer vang toe Walthers deur die hart geskiet is. Walthers se weduwee het $ 10,000,00 ontvang vir haar man wat aan diens gesterf het.
Robert L. Perrin het 'n dosis arseen geneem
Dr Mary Stults Sherman is doodgesteek
Clay Shaw is dood
Buddy Walthers is deur die hart geskiet deur 'n ontsnapte gevangene
Roger Dean Craig is dood aan 'n massiewe skietwond aan die bors
Clay Shaw, 60, sterf vyf jaar nadat hy deur Jim Garrison aangekla is vir sy betrokkenheid by die moord op Kennedy. Volgens sommige berigte was hy maande na die operasie siek omdat hy 'n bloedklont verwyder het. Ander koerantberigte oor sy dood het gesê dat hy kanker het. Dit is onthul dat Shaw 'n betaalde kontakpersoon vir die CIA was. 'N Buurman het berig dat 'n ambulans na die Shaw -huis gesien het. Daarna is 'n lyk ingedra en 'n leë draagbaar gebring. 'N Paar uur later is Shaw na bewering dood gevind in sy huis. Daarna het hy 'n vinnige balseming gekry voordat 'n mededinger in kennis gestel kon word. Dit was toe onmoontlik om die oorsaak van die dood vas te stel.
Op 15 Mei 1975 sterf Roger Dean Craig aan 'n massiewe skietwond in die bors. Dit was vermoedelik sy tweede poging tot selfmoord en 'n sukses. Craig was 'n getuie van die slag van president Kennedy. Slegs die verhaal van Craig was anders as die wat die polisie vertel het.
Craig het in die Jim Garrison -verhoor getuig. Voor dit het Craig sy werk by die polisiedepartement van Dallas verloor. In 1961 was hy "Man van die jaar" vrou verlaat hom.
Craig het twee manuskripte geskryf van wat hy gesien het. "When They Kill A President" en "The Patient Is Dying."
Craig se pa was besig om die gras te sny toe Craig homself vermoedelik geskiet het. As ons die moeilikhede in ag neem, kon Craig heel moontlik selfmoord gepleeg het. Maar niemand sal ooit weet nie.
John M. Crawford (46) sterf in 'n geheimsinnige vliegtuigongeluk naby Huntsville, Texas, op 15 April 1969. Dit blyk uit getuies dat Crawford haastig weg is.
Crawford was 'n homoseksueel en 'n goeie vriend van Jack Ruby. Ruby het glo altyd die telefoonnommer van Crawford in sy sak gedra. Crawford was ook 'n vriend van Buell Wesley Frazier, die buurman wat Lee Harvey Oswald op die noodlottige oggend van 22 November 1963 na die werk geneem het.
Hale Boggs was die enigste lid van die Warren -kommissie wat nie saamstem met die gevolgtrekkings nie. Hale Boggs het nie Earl Warren en sy dissipels gevolg nie. Hy het totaal nie saamgestem nie. Hale Boggs was in 'n vliegtuigongeluk verlore oor bevrore Alaska.
Nicholas J. Chetta, M.D.op 50 -jarige ouderdom, die lykskouer van Orleans Parish sedert 1950, sterf in die Mercy -hospitaal op 25 Mei 1968. Koerantberigte was skraal. Daar word gesê dat hy 'n hartaanval gekry het.
Dr Chetta was die lykskouer wat by die dood van David Ferrie gedien het.
Dr Chetta was die belangrikste getuie aangaande Perry Russo teen Clay Shaw. Shaw se prokureur het eers na die federale hof gegaan nadat dr Chetta dood was.
Dr Martin Luther King is vermoor, en sy moordenaar is eers meer as 'n jaar later gevange geneem. Dr King was die enigste hoop wat hierdie land gehad het om gelykheid te bewerkstellig.
Die dood van Robert Kennedy, net kort na die dood van dr. King op 5 Junie 1968, was 'n brutale daad wat aan die hele volk kennis gegee het. Toe senator Kennedy 'n bedreiging geword het as presidentskandidaat, het dit noodsaaklik geword dat hy doodgemaak moes word.
Daar is bewyse dat twee persone, 'n man en 'n vrou by die moordenaar was, maar die owerhede het geen spoor daarvan gevind nie. Lykskrywer, dr. Thomas Noguchi, het aan die Grand Jury gesê die brandwonde dui daarop dat die moordgeweer nie meer as twee tot drie sentimeter van Kennedy se regteroor afgevuur is nie. Getuies het getuig dat Sirhan nooit nader as vier of vyf voet van die senator was nie.
Ek het op geen manier die vreemde sterftes gelys nie. Ek het 'n volledige lys in my boeke. Ek het die belangrikste genoem wat na die sluipmoord plaasgevind het. Die vreemde sterftes ná die sluipmoord op president John F. Kennedy, volgens my skatting, was meer as 100, maar ek is seker ek weet van slegs 'n breuk.
Baie vreemde sterftes het plaasgevind ná die sluipmoorde op dr. Martin Luther King en senator Robert F. Kennedy. Niemand weet die presiese getal nie.
Penn Jones, Jr., woon in Waxahachie, Texas, publiseer maandeliks 'n nuusbrief oor die moord op JFK, Robert Kennedy en Martin Luther King en is die skrywer van talle boeke oor die onderwerp.
ONTLEDING VAN BERIGTE EN GEGEWENS OOR OMSTANDIGHEDE
VAN DIE DOOD VAN EEN-EN-TWINTIG Individue MET DIE
Moorde op PRESIDENT JOHN F. KENNEDY
Ontleder, Amerikaanse nasionale regering
ONTLEDING VAN VERSLAGTE EN GEGEWENS OOR OMGEWINGE VAN DOOD
VAN EEN EN-EN-EN-EN-TWINTIGE INDIVIDUELE VERBOND MET DIE Moorde op
Hierdie verslag reageer op die versoek van die House Select Committee on Assassinations dat die Congressional Research Service die omstandighede van die dood van 21 persone wat deur verskillende outeurs geïdentifiseer is, ondersoek en ontleed op 'n manier wat verband hou met die moord op John F. Kennedy. By die uitvoering van die opdrag het die diens hoofsaaklik op bronne in die Library of Congress staatgemaak, aangevul deur navrae aan relevante koerante in die land. Gevolglik moet verstaan ​​word dat die gegewe opsommings gebaseer is op 'n ondersoek van sekondêre bronmateriaal en navrae wat in die Library of Congress, Washington, DC gedoen is. .
Naam: Edward/Eddie Benavides
Moordverbinding: Edward Benavides se broer, Domingo, was 'n ooggetuie van die moord op die polisiebeampte van Dallas, J.D. Tippit. Daar word gesê dat die twee broers sterk op mekaar lyk.
Sterfdatum: "Middel Februarie, 1964" (Sien omstandighede van dood vir verduideliking).
Plek van die dood: Dallas, Texas
Omstandighede van die dood: Volgens Penn Jones, jr., En ander voorstanders van die samesweringsteorie, is Eddie Benavides vermoor omdat hy sterk ooreenstem met sy broer Domingo, wat 'n ooggetuie was van die moord op offisier JD Tippit. Die samesweerders verduidelik die moord op Eddie Benavides deur te beweer dat Domingo die moordenaar van Tippit beskryf as 'n man wat nie soos Lee Harvey Oswald lyk nie. David Welsh, skryf in Ramparts Magazine's November 1966 -uitgawe ("The Legacy of Penn Jones Jr.") beweer dat:
David Martindale, in die Maart, 1977, uitgawe van Argosies ("Die bisarre sterftes na JFK se moord.") Lui:
Penn Jones, dekaan van die sameswering wat advokate handhaaf in volume II van Vergewe my hartseer daardie:
Alhoewel daar 'n element van onsekerheid is in Benavides se getuienis voor die kommissie, (sien Verhore voor die president se kommissie oor die moord op president Kennedy, volume VI, pp. 444-454) in die verslae van Martindale, Welsh en Jones word die getuienis uiters breed vertolk om hul eie teorieë te versterk. Daarbenewens is Penn Jones blykbaar skuldig aan 'n verkeerde aanhaling: Benavides word nie as getuienis vir assistent -raadgewer David W. Belin "Hy het soos jy gelyk" in die beskrywing van Tippit se moordenaar aangeteken nie. Hy het egter die man beskryf as ongeveer dieselfde lengte, bouvorm, gelaatskleur en haarkleur as Belin.
In die verslae van die samesweerders word ook nie die datum waarop Edward Benavides gesterf het, gespesifiseer nie. Martindale, Welsh, Jones en Sylvia Meagher, skryf in Toebehore Na die feit, almal plaas die sterfdatum iewers in die middel van Februarie 1964. Die navorser kon nie so 'n kennisgewing in die uitgawes van die Dallas Morning News tussen 10 Februarie en 20 Februarie 1964.
Richard Warren Lewis, skryf in The Scavengers and Critics of the Warren -verslag, 'n boek wat krities is oor samesweringvoorstanders, beweer dit
Lewis bied egter geen dokumentasie ter ondersteuning van sy bewering aan nie.
Die probleem waarmee die komitee in die geval van Eddie Benavides te kampe het, is om 'n akkurate verslag van sy dood, insluitend datum en omstandighede, te verseker. Dit sou egter baie moeiliker wees om die hoogs twyfelagtige bewerings van sameswering -advokate te bevestig of te ontken.
Jurisdiksie: Of die stad Dallas of Dallas County, Texas
Gesondheidsdepartement van die stad Dallas
Kantoor vir lewensbelangrike statistieke
1936 Amelia -hof
of, in die geval van Dallas County:
Kantoor van die Dallas County Medical Examiner
Moordverbinding: Albert Guy Bogard werk as motorverkoper in die sentrum van Lincoln-Mercury in Dallas, Texas. Penn Jones, in volume II van Vergewe my hartseer, stel dat:
Op 9 November 1963 het die verkoper Bogard 'n nuwe Mercury -motor aan 'n man gewys wat die naam Lee Oswald gebruik. Die twee het 'n demonstrasie gery met die vooruitsig aan die stuur. Volgens die vooruitsig sou hy die geld vir 'n paar weke nie hê nie, maar hy sou kontant betaal vir die motor. Bogard moes twee keer vra voordat die man sê sy naam is Lee Oswald.
Ons glo dat die mans in hierdie groep wat met skietery of die dood te doen gekry het, 'n vals Oswald gesien het. "
Sterfdatum: Volgens Penn Jones op 14 Februarie 1966.
Sterfplek: Deur Penn Jones aangegee as Hallsville, Louisiana.
Omstandighede van die dood: Penn Jones meld in volume II van Vergewe my hartseer, dat Bogard voor die Warren -kommissie getuig het, en volgens Jones is hy 'n tyd later so erg geslaan gevind dat hy hospitalisasie nodig het. Bogard verlaat later Dallas en keer terug na Louisiana, sy tuisstaat. Jones verklaar dat:
Die navorser kon geen stad in Louisiana met die naam in enige standaardatlas van die Verenigde State opspoor nie. Daar is egter 'n stad Halls Summit in Red River Parish, in die noordweste van Louisiana. Dit is moontlik die plek wat Jones noem, aangesien dit nie ver van Shreveport, die tuiste van Bogard se vrou, is nie. Daar is 'n Haynesville, Louisiana in die gemeente Claiborne. Dit kan ook die Hallsville wees waarna Jones verwys.
Die dood van Albert Guy Bogard kan verdere ondersoek deur die komitee in die lig van die feit van sy omstandighede vereis. Daarbenewens moet die plek van sy dood bepaal word ter wille van die akkuraatheid van historiese rekords.
Jurisdiksie: Halls Summit is in Red River Parish, Louisiana, geleë.
Doodsrekords beskikbaar vanaf:
Louisiana Departement van Gesondheid
Naam: Hale Boggs (Amerikaanse verteenwoordiger, 2de distrik van Louisiana)
Moordverbinding: Verteenwoordiger Boggs het in die Warren -kommissie gedien en word beweer in 'n artikel wat verskyn in Argosy Magazine, Maart, 1977, om in die openbaar skepties te wees oor die Warren -kommissie en 'n nuwe ondersoek na president Kennedy se dood 'n week voor sy verdwyning en vermoedelike dood gevra het.
Sterfdatum: Vermoedelik 16 Oktober 1972.
Plek van die dood: Vermoedelik iewers tussen Anchorage en Juneau, Alaska.
Omstandighede van dood: Verteenwoordigers Boggs en Nick Begich van Alaska het in Oktober 1972 saam op 'n veldtog in Alaska gereis.
Die twee verteenwoordigers het 'n ligte vliegtuig gehuur om hulle van Anchorage, Alaska, na Juneau te vervoer, 'n vlug van 560 myl, grootliks oor water.
Die vliegtuig het nie in Juneau aangekom nie, en op 17 Oktober is 'n soektog begin. Swak radioseine is op 17 Oktober en weer op 26 Oktober deur lede van die reddingspan gemonitor, maar geen spoor van die vliegtuig of sy insittendes is ooit gevind nie. Op 24 November 1972 kondig die Amerikaanse lugmag aan dat die soektog beëindig sal word. Op 29 November is 'n petisie waarin 'n vermoedelike doodsverhoor versoek is in Alaska ingedien, en op 29 Desember het regter Dorothy Tyner vermoedelike sterftesertifikate uitgereik vir rep Begich, vlieënier Don E. Jonz en medevlieënier Russell L. Brown.
Soortgelyke optrede is nie in die geval van verteenwoordiger Boggs onderneem nie omdat Louisiana 'n vermoedelike doodswet ontbreek. Op 3 Januarie 1973 verklaar die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers egter dat sy sitplek vakant is, en sy weduwee, mevrou Corinne C. Boggs, is verkies om dit te vul.
Die vliegtoestande tussen Anchorage en Juneau is gereeld swak, en op 16 Oktober 1972 was dit erger as gewoonlik. Onder sulke omstandighede kom lugvaartongelukke en verdwynings van ligte vliegtuie nie gereeld voor nie. Die Argosies artikel impliseer dat verteenwoordiger Boggs moontlik vermoor is om te verhoed dat hy nuwe inligting openbaar oor die Kennedy -sluipmoord wat hy na bewering versamel het. Om te bewys dat verteenwoordiger Boggs vuilspel teëgekom het, moet die wrak van die vliegtuig waarskynlik gevind word, wat 'n baie moeilike en miskien onmoontlike taak is.
Gesaghebbende verslae oor alle lugvaartongelukke in die Verenigde State word deur die National Transportation Safety Board gedoen. 'N Uitweg vir verdere ondersoek deur die komitee sou wees om 'n afskrif van die relevante verslag te bekom. Navrae moet alle beskikbare inligting oor die ongeluk insluit, en moet gerig word aan:
Afdeling Openbare Navrae
Ongevalle -ondersoekburo - AD 46
Aandag: Meneer King
Onafhanklikheidslaan 800, S.W.
Beskikbaarheid van jurisdiksie en doodsrekords: Nie van toepassing nie.
3-a "Boggs, Begich Verdwyning: Geen spoor in 4 dae nie"- Weeklikse verslag van die kongres, 21 Oktober 1972, pp. 2774-2775.
3 -b "Spesiale Huisverkiesings" - Weeklikse verslag van die kongres, 6 Januarie 1973, p.8.
Moordverbinding: Lee Bowers, Jr., was 'n ooggetuie van die moord op president John F. Kennedy. Ten tyde van die moord was hy in diens van die Union Terminal Company van Dallas as 'n toringman in die spoorwerwe naby die roete wat die presidensiële motorpad volg. Toe hy ontbied is om te getuig voor die Warren -kommissie, het mnr. Bowers gesê dat 'n soort opskudding in die omgewing van die "grassy knoll", naby die Texas School Book Depository, sy oog getrek het. Hy het verder gesê dat twee mans ten tyde van die sluipmoord op die knou gestaan ​​het.
Op 'n later datum het mnr. Bowers sy getuienis uitgebrei in 'n onderhoud wat Mark Lane, 'n hoofvoorstander van die samesweringsteorie, as deel van sy dokumentêre film, Spoed tot oordeel. In daardie tyd het hy gesê dat die oproer wat hy opgemerk het, moontlik 'n flits of 'n rook was, soos die gevolg van die afvoer van 'n vuurwapen. Penn Jones, Jr., beweer dat hierdie verklaring die waarskynlike oorsaak van Bower se dood was.
Sterfdatum: 9 Augustus 1966
Plek van die dood: Dallas, Texas, na betrokkenheid by 'n motorongeluk naby Midlothian, Texas, in Ellis County.
Omstandighede van die dood: Die Dallas Morning News 'n roetine-verslag van Lee Bowers, Jr., se dood op 10 Augustus 1966 gedruk. (Sien aanhangsel 9-a). Hy is dood aan beserings wat opgedoen is toe sy motor buite beheer geraak het en 'n brug teen die snelweg 67, twee myl wes, getref het
van Midlothian, Texas. Richard Warren Lewis, in The Scavengers and Critics of the Warren -verslag lui dat die beserings opgedoen het "'n gebreekte bors, twee gebreekte bene, een gebreekte arm en veelvuldige kop- en inwendige beserings."
Lewis en Penn Jones, jr., Verskil in hul verslae oor mnr. Bower se dood. Jones handhaaf in volume II van Vergewe my hartseer dat Bowers dood is in 'n 'ongewone motorongeluk', wat Bowers kenmerk as een van die mense 'wat met hul lewens betaal het vir hul jammerlike pogings om die verhaal te vertel' van die sameswering wat na bewering verantwoordelik was vir die dood van president Kennedy. Jones sê verder dat die dokter in Midlothian wat Bowers bygewoon het, opgemerk het dat die beseerde man 'n 'vreemde skok' het.
Lewis het 'n onderhoud gevoer met dr. Roy Bohl, die dokter wat saam met Bowers in 'n ambulans gery het toe hy die sterwende man na die Methodist -hospitaal in Dallas geneem het:
In die lig van die bestaande beskikbare feite, veral die Lewis -onderhoud van dr. Bohl, wat blykbaar Penn Jones se bewerings weerlê, lyk die saak van Lee Bowers nie 'n besonder belowende pad vir ondersoek deur die komitee nie.
Jurisdiksie: Die proefpersoon is dood in Dallas, Texas, as gevolg van beserings wat opgedoen is tydens 'n ongeluk in Ellis County, Texas.
4-a Bestuurder sterf na motorongeluk. Dallas Morning News, 10 Augustus 1966, bl. 6-a.
Moordverbinding: Die enigste inligting wat geredelik beskikbaar was oor hierdie onderwerp, was 'n kort inskrywing in Sylvia Meagher's Toebehore na die feit, waarin mnr. Chesher beskryf is as "vermoedelik inligting oor 'n Ruby/Oswald -skakel".
Sterfdatum: Beskryf deur Meagher as Maart 1964.
Omstandighede van die dood: Beskryf deur Meagher as 'n hartaanval.
Bevoegdheid en beskikbaarheid van doodsrekords: Nie beskikbaar nie, gegewe bestaande inligting.
Naam: Nicholas J. Chetta, M.D.
Moordverbinding: Dr. Chetta is verbind met die Kennedy -sluipmoord deur Penn Jones, Jr., in volume III van Vergewe my hartseer. Daarin skryf hy:
Nicholas J. Chetta, M.D., Orleans Parish Coroner sedert 1950, sterf in die Mercy -hospitaal om 22:20 Saterdag, 25 Mei 1968..
Na ons mening is dit een van die belangrikste moorde op die sameswering en bedekking van die sluipmoord op Kennedy.
Dr Chetta was die lykskouer wat by die dood van David Ferrie gedien het. Dr Chetta was die belangrikste getuie rakende Perry Russo teen Clay Shaw. Shaw se prokureurs het eers in die federale hof gegaan nadat dr Chetta dood was.
(Vergewe my smart, v. III, bl. 28)
Sterfplek: New Orleans, Louisiana
Omstandighede van die dood: As prominente openbare amptenaar in New Orleans is die dood van dr. Chetta breedvoerig in die plaaslike pers behandel (sien aanhangsel). Hy het die middag van 25 Mei 1968 'n hartinfarkt (hartaanval) opgedoen, is om 17:00 die aand in die Mercy -hospitaal in New Orleans opgeneem en om 22:20 oorlede. Penn Jones wys in sy verslag daarop dat dr Chetta nie op die tydstip waarop hy die hartaanval opgedoen het, berig is nie. Jones se voor die hand liggende implikasie dat Chetta se hartaanval op buitengewone maniere veroorsaak is om sy dood te veroorsaak, moet as 'n onbewese aanname beskou word as daar geen bewyse is nie.
Jurisdiksie: Stad New Orleans, La.
Orleans Paroch Coroner's Office
6 -a "Dr. Chetta, 50, Taken by Death" - New Orleans Times - Picayune, 26 Mei 1968, pp.1,22.
6 -b "Requiem Today for Dr. Chetta" - New Orleans Times - Picayune, 27 Mei 1968, p. 22.
Moordverbinding: Die enigste inligting wat geredelik beskikbaar was oor hierdie onderwerp, was 'n kort inskrywing in Sylvia Meagher's Toebehore na die feit, waarin mnr. Goldstein beskryf is dat hy die F.B.I. volg die rewolwer wat gebruik is in die moord op die polisiebeampte van Dallas, J.D. Tippit.
Sterfdatum: Beskryf deur Meagher as 1965.
Omstandighede van die dood: Beskryf deur Meagher as 'natuurlike oorsake'. Die gebruik van die term 'natuurlike oorsake' deur Sylvia Meagher, 'n prominente voorstander van die samesweringsteorie, dui blykbaar op die skrywer se mening dat daar nie abnormale of ongewone omstandighede by die dood van David Goldstein plaasgevind het nie.
Jurisdiksie en beskikbaarheid van doodsrekords: Nie beskikbaar nie, gegewe bestaande inligting.
Naam: Thomas Hale (Tom) Howard
Moordverbinding: George Senator, wat deur Penn Jones Jr. , 1963. Mnr. Howard het later nie saamgestem met Melvin Belli, Joe Tonahill en Phil Burleson, prokureurs wat ook aangehou is om Ruby te verdedig nie, en uiteindelik aan die saak onttrek het. Penn Jones, in volume II van Vergewe my hartseer stel dat:
Sterfdatum: 27 Maart 1965
Omstandighede van die dood: As 'n bekende prokureur in Dallas, is die dood van Tom Howard ruim gedek in die Dallas Morning News (sien aanhangsel 9-a), en waarskynlik weens sy verband met die Ruby-verhoor, het die Associated Press 'n verslag oor sy dood ingedien wat is in die New York Times gedruk (sien aanhangsel 9-b). Penn Jones meld in volume I van Vergewe my hartseer dat mnr Howard "onder vreemde omstandighede" gesterf het. Hierdie afleiding dat hy 'n onnatuurlike dood gesterf het, word nie bevestig deur die aangehegte persberigte wat lui dat Howard 'n paar dae lank siek was nie. Verder, Richard Warren Lewis, in sy boek Die aasdiere en kritici van die Warren -kommissie, stel dat:
In die lig van hierdie verslag, wat blykbaar die beskikbare persberigte bevestig, en die versuim van Penn Jones om sy beskuldiging dat Howard bykomende kennis oor die Kennedy -sluipmoord gehad het, of dat hy onder geheimsinnige omstandighede gesterf het, nie te staaf nie, is die saak van Thomas Hale Howard nie op die oog af blyk dit een wat verdere ondersoek deur die komitee regverdig.
Jurisdiksie: Dallas, Texas
9 -a "Ruby's First Lawyer, Tom Howard, Dies" - Dallas Morning News, 29 Maart 1965, p. 3, sek. 4.
9 -b "Tom Howard, advokaat vir Ruby Who Stop in Dispute, sterf op 48" - The New York Times, 29 Maart 1965.
Moordverbinding: Bill Hunter was op 24 November 1963 in Dallas teenwoordig en het die moord op Kennedy vir die Long Beach, Kalifornië, behandel. Onafhanklik. In volume I van Vergewe my hartseer Penn Jones beskryf sy betrokkenheid soos volg:
Kort na donker (op 24 November) vind 'n vergadering plaas in Ruby's en Senator se woonstel in Oak Cliff. George Senator en advokaat Tom Howard was teenwoordig en drink 'n drankie in die woonstel toe twee nuusmanne en twee prokureurs opdaag. Die nuusmanne was Bill Hunter van die Long Beach (Cal.) Druk Telegram [sic] en Jim Koethe van die Dallas Times Herald. Prokureur C.A. Droby van Dallas het die vergadering gereël vir die twee nuusmanne.
Droby dring daarop aan dat hy slegs die vergadering gereël het. Hy sê dat hy nie die ander vyf mans op 'n toer deur die woonstel vergesel het nie, en hy het ook niks van die gesprek gehoor nie. Maar die lewens van drie wat Senator oor die woonstel vergesel het, is geneem.
Sterfdatum: 1 April 1964.
Sterfplek: Long Beach, Kalifornië.
Omstandighede van die dood: Bill Hunter is in die Long Beach Public Safety Building deur 'n polisieman doodgeskiet. Penn Jones skryf in volume I van Vergewe my hartseer daardie:
Richard Warren Lewis, skryf in Die aasdiere en kritici van die Warren -kommissie stel dat:
Die navorser het nie die koerante self ondersoek nie, omdat die Library of Congress nie kwessies van een van die papier meer as een maand bewaar nie. Die volgende rowwe aanhalings is egter deur die Library of the Onafhanklike/pers -telegram:
23 April 1964 - beide 'n rubriek en 'n hoofartikel verskyn in die Onafhanklike Long Beach oor die dood van Hunter.
26 April 1964 - kennisgewing van begrafnis verskyn in die Onafhanklike Long Beach.
19 Junie 1977 - 'n terugskouende artikel oor Hunter, sy lewe en dood verskyn in die Onafhanklike Long Beach.
Gegewe die omstandighede van Bill Hunter se dood, en veral die verhoor wat gevolg het, sou die komitee moontlik verdere ondersoek, insluitend veldnavorsing in Long Beach, oorweeg.
Jurisdiksie: Long Beach, Kalifornië
Hoof mediese ondersoeker - Coroner's Office
1104 Noord -sending
Los Angeles, Kalifornië, 90033
Moordverbinding: Johnson se skakel na die sluipmoord word genoem in volume III van Verskoon my hartseer, en "The Bizarre Deaths Following J.F.K.'s Murder" deur David Martindale, wat verskyn het in Argosy Magazine, in Maart 1977. Beide skrywers onthul dat Johnson een van die stergetuies van die distriksprokureur in New Orleans, Jim Garrison, sou wees in die verhoor van Clay Shaw vir sy beweerde rol in die moord op president Kennedy. Jones verklaar dat Johnson bereid was om te getuig oor die 'persoonlike verhouding' tussen Shaw en Lee Harvey Oswald. Martindale, wat Johnson beskryf as ''n toegelate homoseksueel', sê dat hy bereid was om te getuig dat hy 'partytjies bygewoon het waarop Shaw, Ferrie, Ruby en Oswald teenwoordig was'.
Sterfdatum: 23 Julie 1969
Sterfplek: Greensburg, Louisiana
Omstandighede van die dood: Die omstandighede van Clyde Johnson se dood, soos deur Jones en Martindale verwant, is onvolledig. Albei sê dat hy naby Greensburg, La, doodgeskiet is, maar dat die skietery voor die deur van Johnson se vrou se tweede neef, Ralph McMillan, plaasgevind het en dat McMillan destyds in hegtenis geneem is. Die implikasies van die bestaande persdekking (sien bylae) is dat Johnson en McMillan in 'n familietwis betrokke was.
Jurisdiksie: Saint Helena Parris (County), Louisiana
Klerk van die Hof
10 -a "Clyde Johnson Killed, Report" - New Orleans Times - Picayune, 24 Julie 1969, art. 2, bl. 3.
Naam: Dorothy Kilgallen. Hierdie verslag is op 'n vroeëre datum, met aanhangsels, onder afsonderlike dekking gestuur.
Naam: Thomas Henry (Hank) Killam
Moordverbinding: Hank Killam. het gewerk as 'n huisskilder in Dallas ten tyde van die moord op president Kennedy. Penn Jones handhaaf, in volume II van Vergewe my hartseer, dat Killam met Lee Harvey Oswald en sy moordenaar verbind was. Eerstens het sy vrou, Wanda Joyce Killam, twee jaar by Jack Ruby gewerk as 'n eksotiese danser in een van sy klubs voor die sluipmoord. Tweedens was Killam bekend met en werk hy af en toe aan skilderopdragte met 'n man met die naam John Carter, wat in 'n kamerhuis in North Beckley, 1026, in Dallas woon, waar Lee Harvey Oswald ook gewoon het.
Sterfdatum: 17 Maart 1964
Plek van die dood: Pensacola, Florida
Omstandighede van die dood: Penn Jones gee 'n gedetailleerde weergawe van Killam se dood in volume II van Vergewe my hartseer:
Hank het na die sluipmoord van stad tot stad verhuis en daarna van staat tot staat in 'n poging om die voortdurende ondervraging van 'federale agente' te vermy. Volgens Hank se vrou. Hank is deur hierdie federale agente 'van werk tot werk' gejaag.
Voor sy dood in Florida het Hank aan sy broer, Earl Killam, gesê: "Ek is 'n dooie man, maar ek het so ver as moontlik gehardloop."
Om 4 vm. in die oggend van 17 Maart 1974, terwyl hy in sy ma se huis slaap, word Hank na die telefoon gebel. Hy het aangetrek en die huis verlaat. Volgens sy ma het 'n motordeur gehoor klap, alhoewel Hank nie 'n motor besit het nie.
'N Paar uur later is hy dood aangetref op straat in Pensacola, Florida, met sy keel afgesny. Aangesien hy naby 'n hopie gebreekte glas gelê het, het die koerante gesê dat hy óf gespring het óf in 'n glasvenster geval het.
Die Pensacola -polisie het die dood selfmoord beslis. Die plaaslike lykskouer het die dood per ongeluk beslis. Nie een van hierdie partye het geweet van die konflik in hul beslissings tot vroeg in 1967 toe broer Earl Killam gevra het dat die lyk opgegrawe word in 'n poging om die presiese oorsaak te bepaal.
Dit was moeilik om die omstandighede rondom hierdie dood uit Washington na te kom, omdat die Library of Congress nie kwessies van die Pensacola Journal permanent bewaar nie. 'N Verwante item (sien aanhangsel 12-a) verskyn egter op 23 Februarie 1967 in die New York Times, toe verneem word dat Earl Killam die opgrawing van sy broer se liggaam versoek het. Hierdie stuk is trouens op dieselfde tyd en op dieselfde bladsy gedruk as die kennisgewing van David W. Ferrie se dood. Geen opvolgartikel het daarna in die Times verskyn nie. Te oordeel na die teenstrydige getuienis, kan die komitee die omstandighede van Killam se dood en die aard en omvang van sy verband met persone wat betrokke was by die moord op president Kennedy en die moord op Lee Oswald oplos.
Jurisdiksie: Pensacola, Escambia County, Florida
Departement van H.R.S. - Belangrike statistieke
12 -a "Ruby Case Death Sifted in Florida" - The New York Times, 23 Februarie 1967, bl. 22.
Bykomende nota: Die ontleder het met mev. Sturtevant in die Escambia County Office of Vital Statistics in 'n poging om vas te stel waaruit kantoorrekords verkry kan word, met mev. Sy het gesê dat daar geen lykskouing op die onderwerp gedoen is tydens sy dood nie, aangesien dit as toevallig beskou is.
Moordverbinding: Jim Koethe, 'n spesiale skrywer vir die Dallas Times-Herald Sunday magazine was een van die mans wat teenwoordig was op wat Penn Jones Jr. Jones noem Tom Howard en Bill Hunter (sien onderskeidelik sterftes 8 en 9) as ander deelnemers aan die vergadering. Hy bespiegel nie wat op die vergadering plaasgevind het nie, maar daar is 'n duidelike afleiding in volume I van Vergewe my hartseer dat dit betrekking het op die moord op Kennedy en die moord op Ruby op Oswald:
Sterfdatum: Etimerens tussen 19 en 21 September 1964.
Sterfplek: Dallas, Texas
Omstandighede van die dood: Penn Jones verklaar onomwonde dat Koethe "deur 'n karate -kap doodgemaak is toe hy op 21 September 1964 uit 'n stort in sy woonstel in Dallas kom." Die beskikbare bewyse is nie so afdoende nie. Die Dallas Morning News berig die dood op 22 September (sien aanhangsel 13-a) in 'n artikel wat vertel dat Koethe 'op die vloer van sy woonstel, toegedraai in 'n kombers' gevind is. Die artikel het verder gesê dat kaptein Will Fritz van die Dallas -polisie verklaar het dat Koethe blykbaar sedert Saterdag 19 September dood was.
Koethe se woonstel is deur die aanvaller ontplof en twee gewere en 'n handwapen is vermis, en die slagoffer se beursie is leeggemaak.
Richard Warren Lewis, skryf in Die aasdiere en kritici van die Warren -verslag, stel dat:
Lewis stel ook voor, sonder om bewyse te lewer om sy bewering te bevestig, dat "homoseksualiteit moontlik 'n motief was". By die maak van hierdie stelling put hy uit 'n artikel wat in Tydskrif, 11 November 1966 (sien aanhangsel 13-b) waarin dieselfde bewering aangemeld word, ook sonder bewyse.
Die saak van Jim Koethe is 'n vraag waarin vrae nog beantwoord moet word. Die komitee wil nie net die omstandighede van sy dood verder ondersoek nie, maar ook die geldigheid, indien enige, van Penn Jones se afleidings rakende die beweerde vergadering in Jack Ruby se woonstel op 24 November 1963.
13-a Verslaggewer by die huis dood aangetref. Dallas Morning News, 22 September 1964, afdeling 1, p. 14.
13-b The Mythmakers. Tyd, 11 November 1966, pp. 33-34.
Bykomende nota: Die navorser merk hier op dat volgens die personeel van die Dallas Times-Herald, nie een van die sterftes van die persone in hierdie verslag wat in Dallas gesterf het, is in die joernaal aangemeld nie. Die navorser kon egter sterfteverslae vind vir die meeste van hierdie individue in die Dallas Morning News.
Naam: Levens (voornaam onbekend)
Moordverbinding: Die enigste inligting wat geredelik beskikbaar was oor hierdie onderwerp, was 'n kort inskrywing in Sylvia Meagher's Toebehore na die feit, waarin Levens beskryf is as operateur van 'n burleske teater in Forth Worth, Texas, wat 'n paar entertainers in diens gehad het, wat ook by Jack Ruby in diens was van sy Carousel Club in Dallas.
Sterfdatum: 5 November 1966
Plek van die dood: Onbekend, moontlik Fort Worth, Texas.
Omstandighede van die dood: Beskryf deur Meagher as 'natuurlike oorsake'. Die gebruik van die term 'natuurlike oorsake' deur Sylvia Meagher, 'n prominente voorstander van die samesweringsteorie, dui op die skrywer se mening dat daar nie abnormale of ongewone omstandighede by die dood van Levens plaasgevind het nie.
Naam: Nancy Jane Mooney (ook bekend as Betty McDonald)
Moordverbinding: Nancy Jane Mooney se verband met die sluipmoord is indirek en verwarrend. Op 22 November 1963 hoor Warren Reynolds, 'n gebruikte motorverkoper wie se perseel twee blokke van die plek was waar die polisiebeampte van Dallas, JD Tippit vermoor is, die skote hoor en sien toe 'n man gewapen met 'n vuurwapen te voet uit die omgewing probeer ontsnap. . Reynolds het sy ervaring aan die polisie gerapporteer, daarna is 'n onderhoud met hom gevoer deur die polisie in Dallas en die FBI, en later getuig voor die Warren -kommissie.
Rekeninge deur voorstanders van die samesweringsteorieë van die onderhoud op 21 Januarie 1964 met Reynolds verskil. Penn Jones verklaar dat dit deur die owerhede van Dallas uitgevoer is, terwyl David Martindale, wat in die uitgawe van Maart 1977 geskryf is Argosy Magazine en David Welsh, wat in die November 1966 -uitgawe van Ramparts Magazine, beide beweer dat die ondervraging deur F.B.I. agente. In elk geval stem al drie die skrywers saam dat Reynolds aan die ondersoekers gesê het dat hy nie die man wat hy op 22 November gesien het, positief kan identifiseer as Lee Harvey Oswald nie.
Op 24 Januarie 1964 is Reynolds in die kelder van sy kantoor deur 'n onbekende aanvaller in die kop geskiet, maar later herstel. Kort daarna is Darrell Wayne Garner gearresteer en aangekla van die
misdaad. David Martindale, beskryf hoe Nancy Jane Mooney toe in die saak aangekom het:
Sterfdatum: 13 Februarie 1964
Omstandighede van die dood: Die verslag oor die dood van Nancy Jane Mooney deur ondersteuners van die samesweringsteorie stem ooreen met dié wat op 14 Februarie 1964 in 'n roetine-artikel deur die Dallas Morning News gepubliseer is. (Sien aanhangsel 15-b.) Mev. : 45:00, 13 Februarie, op 'n aanklag van die versteuring van die vrede nadat sy en 'n ander vrou in 'n geparkeerde motor gevind is wat baklei oor 'n seunsvriend. 'N Tronkbewaarder het haar liggaam twee uur later ontdek. Mevrou Mooney het haarself in haar sel "gehang" deur een been van haar broek om 'n pyp te knoop en die ander om haar nek. Richard Warren Lewis sê verder, alhoewel sonder om bewyse te lewer, in The Scavengers and Critics of the Warren -verslag, dat me. Mooney in die verlede verskeie kere probeer selfmoord pleeg het.
In die lig van die beskikbare feite, is dit moeilik om 'n vaste verband te tref tussen wat konspirici daarop aandring dat dit 'n poging was om Warren Reynolds te vermoor en die daaropvolgende dood van Nancy Jane Mooney. In volgorde
om die bewerings van Penn Jones te regverdig, sou dit eers nodig wees om Darrell Wayne Garner as die aanvaller van Reynold te stel, en dan moet Garner se verband met die beweerde sameswering bewys word om bewerings dat hy Reynolds geskiet het, te staaf om te verhoed dat hy getuig die identiteit van die man wat hy sien vlug het van die moord op JD Tippit. Uiteindelik sou dit nodig wees om te bewys dat Nancy Jane Mooney, soos die samesweerders aflei, in haar vermoor is geslote tronksel op so 'n manier om te laat blyk dat sy selfmoord gepleeg het, omdat sy, nadat sy 'n alibi vir Garner voorsien het, as 'te veel' beskou is.
Gegewe die tyd, energie en uitgawes wat so 'n ondersoek sou verg, en gegewe die relatief klein punt wat bewys sou word, in die onwaarskynlike geval dat so 'n ondersoek die drie bewerings hierbo genoem het, die saak van Nancy Jane Dit lyk asof Mooney nie deur die komitee prioriteit aandag geniet nie.
Stad van Dallas Departement van Gesondheid
15-'n Vrou (23), hang self in die tronk van die stad. Dallas Morning News, 14 Februarie 1964, Sien. 1, bl. 8.
Naam: Teresa Norton: Penn Jones, Jr., skryf in Vergewe my hartseer, Deel I, beweer dat Teresa Norton 'n naam was wat aangeneem is deur Karen Bennet Carlin, 'n danser in diens van Jack Ruby by die Carousel Club.
Moordverbinding: Karen Bennet Carlin, wie se verhoognaam 'Little Lynn' was, was een van die laaste mense wat met Jack Ruby gepraat het voordat hy Lee Harvey Oswald geskiet het. Op Sondagoggend, 24 November 1963, het mev. Carlin 'n telefoongesprek met Ruby gehad, waarin sy hom 'n voorskot van $ 25,00 gevra het sodat sy haar huur kon betaal en kruideniersware kon koop. Ruby het ingestem en het vrywillig by die Western Union -kantoor gestop en 'n geldbewys aan haar gestuur, want hy het gesê dat hy die middag sake in die sentrum van Dallas het. Ruby ry in die middestad in, parkeer oorkant die kantoor van die Western Union, betaal vir die postwissel en stap dan die paar oorblywende blokke na die polisie in Dallas, waar hy Oswald geskiet het.
Sterfdatum: Twyfelagtig sien Omstandighede van die dood.
Sterfplek: Twyfelagtig sien Omstandighede van die dood.
Omstandighede van die dood: Ons vind geen bewyse dat Karen Bennet Carlin wel gesterf het nie, en as sy dit wel gedoen het, is dit byna seker dat sy dit onder ander omstandighede gedoen het as dié wat deur Penn Jones, jr., En ander voorstanders van die samesweringsteorie beskryf is. Jones hou vol dat:
Jones noem nie die datum waarop mev. Carlin vermoor is nie. Richard Warren Lewis, skryf in Die aasdiere en kritici van die Warren -kommissie, haal Edward J. Epstein aan, skrywer van Doen navraag, deur te sê: "Hy (Penn Jones, jr.) praat oor die dood van Little Lynn Carlin. Sy het nooit gesterf nie. Sy het drie maande nadat hy berig het dat sy met 'n vuurwapen doodgeskiet is, getuig. Hy het die verkeerde meisie gehad."
Lewis beweer dat 'n huiswerker uit Chicago met die naam Teresa Naughton het op 17 Augustus 1964 in 'n hotel in Houston selfmoord gepleeg. Hy impliseer dat hierdie dood die inspirasie vir Jone se Teresa Norton -hipotese moes gewees het. Daar is geen rekord van dood vir Teresa Norton of Naughton in die Houston Post vir die week van 17 tot 24 Augustus nie, maar die verhore van die Warren-kommissie bewys wel die bewering van Epstein: Karen Bennet Carlin het wel getuienis gelewer wat deur die kommissie gebruik kon word twee keer in 1964, en die tweede geleentheid was in Forth Worth, Texas, op 24 Augustus, 'n volle week nadat Teresa Naughton na bewering dood is. (Sien Verhore voor die president se kommissie oor die moord op president Kennedy, vol. XIII, pp. 205-221, vol. XV, bl. 656-664.)
Gegewe hierdie bewyse, blyk dit dat Penn Jones, jr., 'N fout gemaak het om Karen Bennet Carlin as Teresa Norton/Naughton te identifiseer. Die uiteindelike lot van mev. Carlin moet egter nog bepaal word, en dit kan 'n matig vrugbare gebied van verdere ondersoek deur die komitee wees
Jurisdiksie: Nie van toepassing nie.
Rekords beskikbaar vanaf: Nie van toepassing nie.
Moordverbinding: Earlene Roberts bestuur die kamerhuis in North Beckleylaan 1026 waar Lee Harvey Oswald gewoon het ten tyde van die sluipmoord.Op 22 November 1963 sien sy Oswald omstreeks eenuur die middag by die huis inkom. Sy het voor die Warren -kommissie getuig dat Oswald gedurende die kort tydjie in sy kamer gebly het - nie meer as drie of vier minute nie - 'n patrolliemotor van die polisie van Dallas wat voor die huis ingehardloop het. Die horing is twee keer liggies geblaas, en toe ry die motor weg. David Welsh noem die afleiding dat 'n sein deur Oswald deur die insittendes deur die span gestuur is, in 'The Legacy of Penn Jones, Jr.', wat verskyn het in Ramparts Magazine, November 1966:
Sterfdatum: 9 Januarie 1966
Omstandighede van die dood: Alhoewel Penn Jones, Jr., die voorstander van die samesweringsteorie, sy oortuiging in volume I verklaar Vergewe my hartseer dat mevrou Roberts belangrike bewyse het om by te dra, en dat sy deur die Dallas -polisie geteister is, is dit nie duidelik in sy geskrifte of hy meen dat sy 'n natuurlike dood is nie.
Richard Warren Lewis, in Die aasdiere en kritici van die Warren -kommissie beweer dat haar dood 'n natuurlike dood was:
Kennisgewing van mevrou Robert se dood, gepubliseer in die Dallas Morning News, 10 Januarie 1966 blyk Lewis se bevindings te staaf en verklaar dat:
Die Oggendnuus Die artikel noem verder die toeval dat Parkland -hospitaal ook die toneel was van die dood van president Kennedy en Lee Harvey Oswald.
Gegewe die beskikbare inligting blyk dit dat mev. Earlene Roberts 'n natuurlike dood gesterf het. Die komitee kan dit egter oorweeg om die rekord van haar lykskouing wat Lewis genoem het, te bekom as by Parkland.
17-b Mev. Earlene (sic) Roberts, Oswald se eienares, sterf. Dallas Morning News, 10,1966 Januarie, P. 3-b.
Moordverbinding: Harold Russell was in diens tydens die sluipmoord op president Kennedy deur Johnny Reynolds Used Car Lot, in besit van Warren Reynolds en geleë op 500 East Jefferson Blvd., in Dallas, 'n paar blokke van die toneel van die moord op offisier JD Tippit. Russell, Reynolds en verskeie ander mans het gesien dat iemand wat hulle vermoedelik die moordenaar is, te voet ontsnap, en Penn Jones, Jr., sê in Vergewe my hartseer, volume II, dat, "nie een (Reynolds Russell) skynbaar gedink het die man wat die toneel verlaat, was Lee Oswald tot later nie." Die Warren -kommissie beweer egter dat:
Sterfdatum: 23 Julie 1965
Sterfplek: Swael, Oklahoma
Omstandighede van die dood: Penn Jones, Jr., bied die enigste geredelik beskikbare verslag van Harold Russell se dood:
'N Paar maande na die sluipmoord is Harold Russell terug na sy huis naby Davis, Oklahoma. Op 23 Julie 1965 het Russell (53) uit sy kop gegaan terwyl hy saam met vriende was. Hy het gehuil en vir sy vriende gesê dat hy vermoor gaan word en dat hy weggesteek moet word. Mense by die partytjie het die polisie ontbied.
'N Polisieman het die oproep beantwoord, hy het Russell met 'n pistool in die kop geslaan en Russell het 'n paar uur later in 'n Sulphur, Oklahoma, hospitaal gesterf.
Die ontleder kon geen persverslae van Harold Russell se dood opspoor nie, na 'n uitgebreide soektog in beide Daaglikse Oklahoman, gepubliseer in Oklahoma City, maar wyd en syd in die dekking en verspreiding, en die Tulsa Daily World.
Gegewe die gebrek aan dokumenteerbare feite in hierdie geval, kan die dood van Harold Russell verdere ondersoek deur die komitee regverdig. Die aantygings wat ondersoek moet word, is gedruk deur Penn Jones in volume II van Vergewe my hartseer en mnr. Jones bied geen dokumentasie aan om sy proefskrif te ondersteun nie. Twee vrae word deur hierdie saak geopper: eerstens, het Harold Russell eintlik aanvanklik beweer dat die man wat hy sien ontsnap het van die moord op offisier Tippit, nie Lee Harvey Oswald was nie? Tweedens, wat was eintlik die omstandighede van Harold Russell se dood? 'N Ondersoek na die dokumente oor die dood sou lig werp op die tweede vraag. Die eerste vraag kan nagestreef word as Penn Jones, jr., Die bewyse sou onthul wat daartoe gelei het dat Russell nie eers die man as Oswald sou identifiseer nie.
Jurisdiksie: Murray County, Oklahoma
Naam: Marilyn April Walle, ook bekend as Marilyn Moon, Marilyn Magyar, Delilah
Moordverbinding: Marilyn Magyar het van November 1963 as 'n eksotiese danser in Jack Ruby's Carousel Club gewerk totdat dit gesluit het na die moord op president Kennedy en die daaropvolgende moord op Lee Harvey Oswald. Volgens Penn Jones skryf in volume II van Vergewe my hartseer, sy het Dallas verlaat nadat die Carousel Club gesluit is, en verskyn in die Roam Room in Omaha, Nebraska en die Sho-Bar in New Orleans, Louisiana. Jones vertel dat sy op 7 Augustus 1966 met Leonard Walle in New Orleans getroud is en dat die egpaar daarna na Omaha teruggekeer het. Jones sê ook dat sy van plan was om 'n boek te skryf oor die moord op president Kennedy.
Sterfdatum: 1 September 1966
Plek van die dood: Omaha, Nebraska
Omstandighede van die dood: Die omstandighede van Marilyn Walle se dood, soos berig deur Penn Jones, stem heeltemal ooreen met 'n artikel wat op 2 September 1966 in die Omaha World-Herald verskyn het. (Sien aanhangsel 19-a.) Leonard Walle het omstreeks 3:00 'n familievriend gebel AM op 1 September, en haar meegedeel dat hy sy vrou geskiet het toe die Walles destyds in die Hamilton Hotel in Omaha gewoon het. Die vriendin, juffrou Leona Forsberg, bel die hotelbediende wat die polisie ontbied het. Leonard W. Walle is van tweedegraadse moord aangekla. Hy is in 1967 skuldig bevind en tot 20 jaar gevangenisstraf gevonnis.
Ons het geen inligting gevind wat daarop dui dat die moord op Marilyn Walle deur haar man enigsins verband hou met haar band met Jack Ruby nie.
Sterfplek: Omaha, Nebraska
Omaha Departement van Gesondheid
Bureau of Vital Statistiek
(Geboorte- en doodsrekords)
1600 Suid 50ste
Kantoor van Davis County Coroner
Burgersentrum, kamer 907
Aanhegsel: 19-a Twee skote het danser se hartmaat geslaan om aangekla te word. Omaha World-Herald, 2 September 1966, bl. 8.
Bykomende nota: Die navorser merk hier op dat dit die verklaarde beleid van die World-Herald om te verhoed dat aanhalings gegee word aan artikels wat oor private burgers handel. 'N Artikel verskyn wel in die koerant en is onafhanklik gevind.
Moordverbinding: William Whaley, 'n jarelange taxibestuurder in Dallas, is deur Lee Harvey Oswald op 22 November 1963 by die Greyhound-bustermyn geprys, kort na die moord op president Kennedy. Whaley het Oswald na 'n adres, 'n entjie van sy kamerhuis, 1026 North Beckley, gery. Die bestuurder het later gesê dat hy en Oswald nie tydens die rit gesels het nie.
Sterfdatum: 18 Desember 1965
Omstandighede van die dood: Penn Jones, Jr., het die eerste keer melding gemaak van Whaley se ongeluk in volume I van Vergewe my hartseer, waarin hy die blote feite van die dood vertel:
In volume II brei hy sy oorspronklike opmerkings uit met die afleiding dat Whaley se ongeluk ontwerp is:
Die Dallas Morning News berig Whaley se dood in 'n voorbladartikel wat op 19 Desember 1965 verskyn het (sien aanhangsel 20-a). Die New York Times haal die verslag van die Associated Press op en druk dit dieselfde dag af (sien aanhangsel 20-b. Beide verslae bevestig die basiese feite soos deur Jones gesê. Dit is nuttig om daarop te let:
dat die Morning News egter ander verhale in dieselfde uitgawe bevat oor die feit dat uiters slegte weer 'n aantal ongelukke veroorsaak het, waaronder sterftes in die Dallas-gebied gedurende die naweek van 17-19 Desember 1965.
Richard Warren Lewis, skryf in The Scavengers and Critics of the Warren -verslag gaan verder as die beskikbare koerantrekeninge. Hy parafraseer, maar noem nie 'n ongeluksverslag wat hy sê, in die Sheriff's Office in Dallas County:
Uit hierdie verslae te oordeel, blyk dit dat Whaley se dood te wyte was aan 'n ongelukkige ongeluk wat die komitee moontlik sou wou oorweeg om 'n afskrif van die ongeluksverslag wat Lewis genoem het, te bekom. Die dokument sou, indien dit geproduseer word, die teorie dat Whaley se dood beplan en uitgevoer is, erodeer om te verhoed dat hy onthul wat Oswald hom moontlik tydens die taxirit gesê het.
Jurisdiksie: Dallas County, Texas
Rekords beskikbaar vanaf: a. Ongelukverslag:
Mediese ondersoeker van Dallas County
20-a 2 Car Smashup vermoor Oswald-taxibestuurder. Dallas Morning News, 19 Desember 1965, bl. 1.
20-b Oswald-figuur word vermoor. New York Times, 19 Desember 1965, bl. 47.
Moordverbinding: James Worrell was 'n ooggetuie van die moord op president Kennedy. Langs die Texas School Book Depository -gebou, langs die roete van die presidensiële motorhoor, het hy die skote gehoor wat die president en gewonde goewerneur John Connally doodgemaak het, en later voor die Warren -kommissie getuig dat hy die loop en voorraad van 'n geweer sien uitsteek het die venster waaruit die skote na bewering gevuur is. Worrell het ook getuig dat hy 'n man in 'n donker sportbaadjie en 'n ligte broek ongeveer drie minute na die skietery gesien het en weggehardloop het van die gebou wat Penn Jones Jr. Vergewe my hartseer, volume II, dat "Sy siening van die moordenaar, na ons mening, het dit nodig gemaak dat Worrell sterf."
Omstandighede van die dood: Die geskiedenis van Worrell se dood in artikels en boeke wat die samesweringsteorie bevoordeel, is skraal. Die verslag van die ongeluk in die Dallas Morning News (sien aanhangsel 21-a) laat blykbaar min ruimte vir bespiegeling dat Worrell vermoor kon word:
Daar moet op gelet word dat Worrell destyds 'n passasier vervoer het, juffrou Karron Lee Hudgins, wat ook in die ongeluk dood is.
David Martindale, skryf in Argosy Magazine, Maart, 1977, maak die punt wat die samesweerders impliseer:
In sy getuienis voor die kommissie (sien Verhore voor die president se kommissie oor die moord op president Kennedy, v. II, pp. 190-201) Worrell beskryf die man wat hy van die Texas School Book Depository sien hardloop het in die volgende woorde:
Meneer SPECTRE. Goed. Beskryf nou die beste van die man wat u getuig het dat u op punt "Z" gesien het.
Mnr WORRELL. Beskryf sy voorkoms?
Meneer SPECTRE. Ja. Begin deur ons te vertel hoe lank hy was, na die beste van u vermoë om te onthou en te skat?
Mnr WORRELL. Vir die-dit gaan binne 3 duim, 5-7 tot 5-10 wees.
Meneer SPECTRE. Wat is jou beste skatting van sy gewig?
Meneer SPECTRE. Wat is jou beste skatting met betrekking tot sy lengte?
Meneer SPECTRE. Verskoon my, u beste skatting oor sy ouderdom.
Meneer WORRELL Wel, die manier waarop hy hardloop, sou ek sê hy was in die laat twintigs of middel - ek bedoel vroeë dertigs. Omdat hy vinnig aan die gang was.
Meneer SPECTRE. Van watter ras was hy?
Meneer SPECTRE. Kan u die kenmerke van sy hare beskryf?
Mnr WORRELL. Wel, ek sal sê donkerkop.
Meneer SPECTRE. Het hy 'n vol hare, 'n gedeeltelike hare, of wat?
Mnr WORRELL. Wel, sien, ek het nie sy gesig gesien nie, ek het net die agterkant van sy kop gesien en dit was vol in die rug. Ek weet nie hoe die voorkant gelyk het nie. Maar dit was vol agterin.
In teenstelling met Martindale se bewering, is hierdie stelling deur Worrell 'n redelike akkurate beskrywing van Lee Harvey Oswald se algemene bou en kleur. Op 'n later stadium het mnr. Arlen Specter, die assistent -advokaat wat die ondervraging uitgevoer het, Worrell uitgevra oor die akkuraatheid van 'n onderhoud wat deur F.B.I. agente kort na die sluipmoord:
My vraag, eerstens, aan u: Het u 'n profielsig gehad van die man wat weggehardloop het van die gebou wat u beskryf het?
Meneer SPECTRE. Die tweede vraag is, het jy aan die F.B.I. dat u 'n profielaansig gehad het?
Mnr WORRELL. Nee meneer, ek het beslis nie.
Meneer SPECTRE. Het u die F.B.I. agent wat met u 'n onderhoud gevoer het, dat u gevoel het dat hierdie persoon Lee Harvey Oswald is?
Mnr WORRELL. Ek weet nie of ek dit gedoen het of nie.
Dit kan hierdie uitspraak van Worell wees wat Martindale se stelling aangevoer het dat hy 'n man beskryf wat nie soos Oswald lyk nie.
Gegewe die beskikbare inligting oor Worrell se dood en die versuim van Worrell se getuienis om David Martindale se stelling dat die man wat hy gesien het, nie soos Oswald lyk nie, te staaf, lyk dit nie asof die komitee dit aandag geniet nie.
21-a Two Kills in Crash. Dallas Morning News, November 1966, p. A-11.
Ontleder in die Amerikaanse nasionale regering
5 Junie 1978
President Kennedy en die presidentsvrou glimlag vir die skare wat langs hul motorpad in Dallas loop. Minute later is die president geskiet. (PBS -prent) Meer foto's
In 1963 was 'n radionuusman, 'n skoolmeisie en 'n verpleegster naby die aksie toe president John F. Kennedy vermoor is. Wat hulle gesien het, spook steeds by hulle.
Deur Molly Hennessy-Fiske
Video deur Brian van der Brug
Verslaggewing van Dallas
Allerman was 'n jong nuusbestuurder by 'n plaaslike radio- en televisiestasie toe president John F. Kennedy na sy tuisdorp kom, en Allman was aangetrokke tot die motorfiets, opgewonde om die jong president en sy glansryke vrou te sien.
Wat Allman daardie dag gesien het, dring soms sy drome binne: die skote spring, Kennedy se arms ruk tot by sy keel, die presidentsvrou skree.
Pierce Allman was 'n radioprogrambestuurder toe JFK op 22 November 1963 in Dallas aankom. Hy sal daardie dag nooit vergeet nie. (Video deur Brian van der Brug, vervaardig deur Albert Lee en Mary Vignoles.)
'Dit is 'n duidelike sensasie, want alles is lewendig,' het hy gesê. "Dit is tydloos, daar is geen idee van 50 jaar nie. Dit is asof dit gister of 'n paar dae gelede was. Jy kan al die geluide hoor. Soms is dit in slow motion."
Dallas berei hom voor om vir die eerste keer die herdenking van die sluipmoord amptelik te vier. 'N Skare van 5 000 mense, gekies deur lotery, sal in Dealey Plaza bymekaarkom vir die onthulling van 'n monument, musiekopvoerings en voorlesings uit Kennedy se toesprake deur historikus David McCullough. Om 12:30, omstreeks die tyd dat Kennedy op 22 November 1963 geskiet is, klink die klokke oor die stad, gevolg deur 'n oomblik van stilte.
Allman, wat 'n kaartjie het om Vrydag se seremonie by te woon, is een van die vele Texans wat sal besin oor hoe die tragedie in hul lewens ingeprent is.
Tina Towner Pender, wat 13 was, onthou dat sy verblind was deur die presidentsvrou, en dan verstom was deur die pop oor wat soos vuurwerk geklink het.
Phyllis Hall, destyds 'n verpleegster in die Parkland -hospitaal, kan die chaos voorstel wat ontstaan ​​het toe die president by die noodkamer kom, en hoe Jackie Kennedy geweier het om sy kant te verlaat.
Vir al drie, soos baie regoor die land, resoneer die moord tot vandag toe. Hall het ontnugter geraak oor die politieke establishment, Allman was verwonderd oor hoe een gewapende man die geskiedenis kan verander, en Pender, toe 'n skoolmeisie, onthou dit as die dag toe die volwassenes nie weet wat om te sê of te doen nie.
Omdat hulle die tragedie persoonlik sien afspeel, voel hulle ook 'n intense verantwoordelikheidsgevoel - 'n verpligting om te deel wat hulle weet en voel.
Allman, destyds die 29-jarige programbestuurder by WFAA radio, het weke lank gehelp om die dekking van Kennedy se besoek te reël.
Sommige amptenare in Texas het in die openbaar besorgdheid uitgespreek oor die veiligheid van die Demokratiese president, het hy onthou, omdat 'besoekers aan Dallas op 'n skandelike wyse behandel is'. Konserwatiewe skare het die vise -president Lyndon B. Johnson en die Amerikaanse ambassadeur, Adlai Stevenson, ontstel. Een betoger het Stevenson met 'n protesbord getref.
Die oggend toe die president opdaag, het grys lug plek geword vir sonskyn, en Allman het in sy cabriolet werk toe gery terwyl hy na radioberigte geluister het oor Kennedy se aankoms by Love Field. Hy was geïntrigeerd deur iets wat in die berigte gesê word: Die president stap oor die teerpad om die wagtende skare te groet en reis sonder 'n borreltop op sy limousine.
'Dit was ná die oggenddekking dat ek besluit het om na die motorpad te kyk,' het Allman gesê.
Allman is deur die Geheime Diens ondervra en het die afgelope dekades baie keer vertel wat daarna gebeur het. Saam met Pender en Hall word hy deur deskundiges by die Sixth Floor Museum, 'n instelling wat toegewy is aan die moord, as 'n geloofwaardige getuie beskou.
'Die moord word 'n deel van u lewe,' het hy gesê.
WFAA was net twee blokke van Dealey Plaza af, en Allman stap saam met 'n kollega in Houstonstraat op en kyk na dakke en vensters, sommige oop. Hy draai na sy metgesel.
'Ek weet regtig nie hoe hulle dit alles kon beveilig nie,' onthou Allman.
Allman het 'n staanplek op die hoek van Houston- en Elmstraat gevind, met die gesig staar na die Texas School Book Depository.
Tina Towner Pender, vandag links en in 1963 regs gesien, was 13 toe haar pa haar 'n kamera oorhandig om die president se motor in 1963 in Dallas te verfilm. (James M. Towner, regs beeld) Meer foto's
Oorkant die straat het Pender saam met haar ouers gewag. Hulle was van plan om haar terug te neem skool toe nadat sy haar pa gehelp het om die motor op te neem. Sy het haar skoolklere aangehad: 'n blou trui, bypassende romp, babysokkies en loafers, haar hare gekrul tot 'n kort bruin bob.
Haar pa het 'n doos Yashica 44 stil kamera gehou en vir haar 'n Sears Tower Varizoom gegee, 'n 8 millimeter kamera wat in kleur geskiet is en meestal gebruik is om tuisfilms te verfilm.
'Daar is nie veel film oor nie, maar daar is genoeg hiervoor,' het hy gesê.
Pender en haar ma het 'n plek op die hoek uitgesteek en om die beurt op 'n kampstoel gesit wat hulle saamgebring het. Toe haar pa voorstel dat hulle suid trek, na 'n grasveld, protesteer hulle. Kort voor 12:30 het hulle besef die president se limousine kom die plein binne.
'U kon die skare hoor terwyl die motorfiets nader kom,' het sy gesê.
Pender het gekyk hoe haar pa toestemming kry van 'n polisiebeampte dat die gesin in die straat kan staan, naby die randsteen, sodat hy en sy dogter foto's kan neem. Die limousine, met die Kennedys wat agter die goewerneur van Texas, John Connally en sy vrou, sit, draai Houston af op Elm. Pender kyk deur die soektog en haar hande bewe van opgewondenheid terwyl sy die eerste paartjie in die raam probeer hou.Sy is getref deur die skoonheid van Jackie Kennedy.
'Dit lyk asof sy reg na ons kyk,' het Pender gesê.
Sy stop sekondes later met verfilm toe die limousine om die hoek draai.
Toe kom dit wat vir haar soos vuurwerk klink, en iemand ruk haar op die grond. Sy het net later opgestaan, maar kon nie haar ouers sien wat deur die paniekerige skare verslind was nie.
Toe sy hulle naby vind, het haar pa, 'n weermagveteraan en skutter wat die geluid van geweerskote ken, gesê: 'Iemand het net probeer om die president te skiet!' Hy vertrek met sy kamera in die rigting wat die skare op pad was na die grasperk om ondersoek in te stel.
Allman kyk vanuit sy uitkykpunt hoe Kennedy se arms ruk en na sy ken opspring.
Hy hoor hoe die presidentsvrou skree: "O, my God!" en sien hoe sy agter op die limousine kruip.
Allman kyk op na die boekhouer. Hy het gedink hy kan 'n geweerloop uit 'n venster sien uitsteek. Hy het na die grasperk gegaan en daarna besluit, "ek moet by 'n telefoon kom."
Hy hardloop by die boeketrappe op en loop verby 'n man by die ingang. Die vreemdeling was dun, met donker hare en kringe onder sy oë. Allman het gevra waar hy 'n telefoon kon kry.
Die man ruk sy duim terug na die gebou toe hy vertrek en sê: "Daar binne."
Later het Allman die vreemdeling se naam geleer: Lee Harvey Oswald.
Phyllis Hall was 'n verpleegster in die Parkland -hospitaal toe 'n dodelik gewonde president Kennedy opdaag. (Brian van der Brug / Los Angeles Times) Meer foto's
Hall (28) was 'n verpleegster aan diens in die Parkland -hospitaal. Sy het by die noodkamer ingeskuif om 'n kollega te sien toe 'n toesighouer inderhaas opdaag en sê: 'Daar was 'n ongeluk in die president se motorwa en hulle is op pad!'
Die gewondes het oomblikke later opgedaag.
'Ek het gedink die deure het ontplof,' onthou Hall. "Ek dink nie ons het tyd gehad om daaroor te dink nie - daar was net baie verwarring en geskree."
Kennedy is gehaas en lede van die motorongeluk het aangehou aankom.
"Hulle het LBJ ingebring. Natuurlik het hy hartprobleme gehad en sy kleur was net verskriklik, sodat hulle hom behandel het. Toe het hulle goewerneur Connally ingebring en hy het net bloed gespoeg - sy long is gebreek," het Hall gesê. Dit is, dink sy later, 'soos 'n nuusberig - jy ken al hierdie mense, maar hulle was so buite konteks dat dit nie werklik gelyk het nie.'
Skielik sien Hall 'n man met 'n lang geweer nader kom. FBI, polisie en agente van die geheime diens was oral, en baie was gewapen. 'Hy het sy hand op my rug gesit en gesê:' Ons het u hier nodig, 'en het haar na Traumakamer nr. 1 gestuur, het sy gesê. Die klein kamer was gevul met soveel dokters, verpleegsters en ander dat Hall op 'n stadium teen 'n muur gedwing is.
Kennedy se gesig was diepblou om die oë, en sy kon 'n koeëlgat naby sy Adam se appel sien. Hall kyk of daar 'n polsslag is, maar voel nie een nie. Sy kyk hoe dokters 'n trageotomie deur die president se nekwond doen.
Hall sien Jackie Kennedy daar naby staan, haar pienk Chanel -pak gespat met haar man se breinsake. 'N Dokter lig die president se hare om die gapende wond te onthul.
'Jackie het net aan die voet van die wa gestaan ​​met haar hand op sy voet,' het Hall gesê. "Sy was so diep geskok dat sy net na sy gesig staar. Op 'n stadium kom die toesighouer in en vra of sy 'n stoel in die gang wil hê, en sy sê nee, sy gaan by hom bly. Ons almal wou alles doen wat ons kon, maar ons kon niks doen nie. "
Dr William Kemp Clark, wat vir Hall soos 'n ou skoolmeester met kralewerkige oë agter 'n klein bril gelyk het, het Kennedy om 13:00 dood verklaar.
'Noem dit,' het die dokter gesê en toe verby Jackie Kennedy gestap, skaars gestop terwyl hy gesê het: 'Mevrou, u man is dood.'
Hall het die presidentsvrou genader en gesê: 'Ek is so jammer oor u verlies', maar Kennedy staar net reguit vorentoe en dit lyk nie of hy dit hoor nie.
Die limousine met president Kennedy jaag sekondes nadat hy geskiet is, na die hospitaal. (Justin Newman / Associated Press) Meer foto's
Pender het ongeveer 15 sekondes van die motorfiets verfilm. Haar pa het vier foto's geneem: een van die limousine wat omdraai en drie daarna naby die grasperk, waaronder een wat 'n polisieman wys wat met sy geweer getrek kniel.
Die gesin keer terug na hul groen Buick en luister na nuusberigte.
'Hulle het my gevra of ek wil teruggaan skool toe, en ek het nie geweet wat ek moet doen nie,' het sy gesê, 'Niemand het geweet wat om te doen nie.'
Hulle het haar skool toe geneem. Haar klasmaats luister na nuusberigte oor die luidspreker toe sy aankom en vertel hulle waar sy was.
"Hulle het nie geweet wat om te sê nie. Selfs die onderwysers was sprakeloos," het sy gesê. In die daaropvolgende dae het amptenare 'n beroep gedoen op diegene wat beeldmateriaal van die motorwa gemaak het om hul film om te draai. Haar pa het gehoor gegee. Die film verskyn weke later, nadat die FBI dit hersien het.
Die gesin het die skakerings geteken en die projektor opgestel. In die donker kamer gly die limousine van regs na links in helder sonskyn, met Jackie Kennedy op die voorgrond wat kalm en stralend lyk.
Pender (63) is afgetree en woon in die middel van Texas naby Austin. Vir nou het sy die film toevertrou aan die Sixth Floor Museum, geleë in die voormalige boekhouer. Sy het onlangs na die museum gekom vir 'n boekondertekening van haar memoires, "Tina Towner: My Story as the Youngest Photographer at the Kennedy Assassination."
Pender beplan om tuis die herdenkingsherdenkingsgeleenthede op televisie te kyk.
"Dit lyk onmoontlik dat dit 50 jaar is. In sommige opsigte lyk dit asof dit net gister was, of dat dit met iemand anders gebeur het," het sy gesê. 'Ek moet myself daaraan herinner dat ek daar was, dat dit gebeur het en wat 'n wêreldtragedie dit was.'
Pierce Allman het na die Texas School Book Depository gehardloop, agter hom gesien, op soek na 'n telefoon en kortliks woorde uitgeruil met 'n vreemdeling - wat hy later geleer het Lee Harvey Oswald was. (Bendan Smialowski / AFP / Getty Images) Meer foto's
Hall (78) sal nie die herdenkingsgeleentheid bywoon nie, maar sy gaan af en toe na Dealey Plaza. Toe mense dekades lank daaroor uitgevra het, het Hall verdwyn. Toe is sy vier jaar gelede uitgenooi om in die Sixth Floor Museum te praat. Verbaas oor die omvang en entoesiasme van die skare, besluit sy om haar verhaal aan te hou vertel. 'Mense het die reg om te weet,' het sy gesê.
Kennedy se skietery, het sy gesê, het haar kernoortuigings laat wankel, en sy twyfel by amptelike verslae wat sê dat Oswald alleen opgetree het. 'Hy het die mense destyds hoop gebied,' het sy gesê, 'die hoop is in 'n paar oomblikke in die wiele gery.'
Allman (79), eienaar van 'n bemarkings- en eiendomsfirma, wonder soms: As hy vroeër opgekyk en Oswald in die venster op die sesde verdieping gesien het, sou hy dan die moordenaar in die deur van die boekhouer herken het? Het dit die polisie gehelp om Oswald te vang voordat hy na Oak Cliff gevlug het en die polisiebeampte van Dallas, J.D. Tippit, doodgeskiet het?
En kort -kort kom die drome.
In hulle ontmoet hy weer die dun vreemdeling in die deur. As hy wakker word, weet hy dat die man Oswald was. In die droom het hy 'n vermoede, maar kan nie die man se gesig plaas nie. En altyd, voor hy kan onthou, verdwyn die dun vreemdeling.
Ek stem nie noodwendig saam met al die gevolgtrekkings wat hierdie skrywers gemaak het nie, maar alles hier is 'n soliede stuk werk wat u aandag verdien. Almal is onder kopiereg en almal word hier geplaas met toestemming.
Josiah Thompson was die skrywer van 'n samesweringsklassieker met die titel Ses sekondes in Dallas, en in die meer as 'n halwe eeu sedertdien het die saak bestudeer. Sy mees onlangse bundel, Laaste tweede in Dallas, wys hoe hy na 'n massa bewyse van Dealey Plaza kyk en dit op 'n uiters onwaarskynlike manier saamvoeg, soos hierdie resensie van Louis T. Girdler toon. Girdler sien hoe Thompson ten prooi val op wat hy die Warren -kommissie en die House Select Committee beskuldig:
Terwyl Jim Garrison in diskrediet was, selfs onder sameswering-georiënteerde navorsers, het sommige skrywers probeer om hom te rehabiliteer. Hierdie opstel uit Fred Litwin se boek On the Trail of Delusion, dokumenteer die gekheid van die Garrison -ondersoek met 'n magdom onbekende primêre brondokumente. Baie van hierdie dokumente kan aanlyn op Litwin se blog gevind word.
Joan Mellen se boek Faustian Bargains: Lyndon Johnson en Mac Wallace in die Robber Baron Culture of Texas is 'n boek van 'n samesweringskrywer wat een samesweringsteorie op 'n besliste manier ontbloot: die idee dat ene Mac Wallace die slagoffer van LBJ in Texas was, en later in Dealey Plaza. Ons resensie van die boek wys op 'n paar swakhede, maar dui ook op 'n paar sterk punte.
David Talbot se boek The Devil's Chessboard: Allen Dulles, die CIA, en die opkoms van die geheime regering van Amerika vingers CIA -direkteur Allen Dulles as die persoon wat die sluipmoord beplan en gerig het, en hom as 'n algemeen bose persoon uitbeeld. Ongelukkig is die boek nogal gebrekkig as geskiedenis, soos verduidelik deur David M. Barrett in hierdie resensie.
'N Goeie, goed beredeneerde oorsig van die sluipmoord deur iemand wat skepties is oor samesweringsteorieë, is Dave Reitzes "JFK Conspiracy Theories at 50: How the Skeptics Got It Wrong and Why It Matters." Dit is 'n goeie 'eerste lees' vir iemand wat net samesweringboeke gelees het (of samesweringdokumentêre gesien het) en die ander kant van die saak wil sien.
Die boek Hit List van Richard Belzer het die afgelope tyd redelik aandag gekry. Dit is 'n uitgebreide uiteensetting van die vermeende 'raaiselsterftes' wat met die moord verband hou. Ongelukkig, soos Marilyn Elias verduidelik in haar resensie van die boek, is dit die soort boek wat 'n mens sou skryf as jy op samesweringswebwerwe op die internet blaai en alles glo wat jy daar vind.
Jeff Morley is 'n joernalis wat onlangs goeie nuus gekry het oor sy pogings om dokumente wat hy dink verband hou met die moord op die JFK van die CIA, te verwyder. Die meeste mense juig hierdie pogings toe, maar sommige het hom op die been gebring omdat hy bewerings maak wat veel verder gaan as die bewyse wat hy (of enigiemand anders) het. Dale Myers en Gus Russo lewer kritiek op 'n verskeidenheid van Morley se bewerings in 'Drums of Conspiracy' en 'Fanning Wisps of Smoke'.
Die idee dat Kennedy vermoor is omdat hy van plan was om hom uit Vietnam te onttrek, het die konvensionele wysheid onder samesweerders geword, en 'n onlangse behandeling van die teorie, James W. Douglass ' JFK en die onuitspreeklike, het 'n bietjie aandag getrek. Maar ongelukkig verdraai die skrywer nie net die geskiedenis nie, maar skilder hy onbedoeld 'n baie onvleiende portret van JFK. Sien ons resensie van die boek hier.
Zombie moordenaars? Die idee dat moordenaars van 'Manchuriaanse kandidaat' moontlik 'geprogrammeer' is om moord te pleeg, is 'n herhalende idee. Dit word meestal aangevoer in die moord op Robert Kennedy, en dit het ook na vore gekom tydens die moord op JFK. Die Britse skrywer Mel Ayton ondersoek hierdie kwessie in sy opstel "Bogus Manchurian Candidate Theories."
'N Onlangse boek van Abraham Bolden vertel 'n baie interessante verhaal oor die eerste swart geheime diensagent wat vermoedelik geweet het van sameswering in Chicago, en wat (volgens hom) opgestel is, skuldig bevind en tronk toe gestuur is op aanklag van korrupsie. Die media was nogal geloofwaardig oor sy rekening, maar eintlik was hy byna seker skuldig soos aangekla. Toe die House Select Committee sy bewerings aan die einde van die sewentigerjare ondersoek het, het hulle inderdaad gevind dat hulle nie geloofwaardig was nie. Terwyl die hoofstroommedia redelik skepties is wanneer die samesweringskaart gespeel word, skort hulle die skeptisisme op wanneer die renkaart gespeel word.
Garrisoniete is 'n taamlik eienaardige en paranoïese kultus onder samesweringgelowiges, en Joan Mellen se boek A Farewell to Justice is die nuutste ter verdediging van die distriksprokureur Jim Garrison, wie se ondeurdagte veldtog om Clay Shaw van die JFK-moord skuldig te maak, die onderwerp van die film was " JFK. " Maar net soos die film, het Mellen in die strik getrap om die ongelooflikste bronne te glo en die mees vreemde teorieë aan te neem in 'n poging om die DA te bevestig, soos Patricia Lambert toon in hierdie resensie van die boek. In 'n ander opstel bespreek Dave Reitzes Garrison se sentrale, kritiese getuie, 'n genoot Perry Raymond Russo. Mellen aanvaar sy getuienis, wat volgens Reitzes baie onbetroubaar was. Laastens wys Lambert hoe Mellen die getuienis van 'n belangrike betroubare getuie, dr. Frank Silva, afgeblaas het toe dit in stryd was met die Garrison -weergawe van die gebeure.
As 'n betroubare historikus 'n JFK -moordboek met 'n betroubare akademiese pers publiseer, moet dit oordeelkundig wees in die gebruik van bronne en verstandig in sy oordele. Maar helaas, David Kaiser se boek The Road to Dallas blyk maar net nog 'n samesweringsboek te wees, nie te verskillend van talle ander nie. Lees 'n resensie deur die webmeester John McAdams oor die Washington Decoded e-zine.
Niks oor die moord is belangriker as die kwessie van wanneer die skote in Dealey Plaza afgevuur is nie. Kies u tydsberekening, en dit kan in ooreenstemming wees met of 'n enkele skieter in die Texas School Book Depository heeltemal ontwrig. 'N Nuwe opstel deur Kenneth R. Scearce ondersteun 'n nuwe teorie oor die tydsberekening wat die eerste skoot baie vroeër plaas as wat iemand tot dusver teoretiseer het. Hierdie teorie het natuurlik kontroversie veroorsaak, so u kan 'n antwoord van die rekenaaranimasie -spesialis Dale Myers raadpleeg.
Skrywer David Talbot behoort Vir die soort nugtere en ernstige persoon sou ons verwag dat 'n lid van die hoofstroommedia besig sou wees met die sluipmoord, maar helaas is hy nie so nie. Die veteraanjoernalis Don Bohning, wat lankal berig het oor die belangrikste verdagtes van Talbot in die Miami -Kubaanse gemeenskap, vind Talbot se boek Broersom nog 'n blitsige boek te wees, met geloofwaardige aanvaarding van verdagte getuies en 'n baie selektiewe gebruik van die dokumentêre rekord.
Mel Ayton het 'n nuwe opstel oor sameswering denke en die moord op John F. Kennedy, Robert Kennedy en Martin Luther King. "Ayton glo dat alle sameswering denke verskeie algemene drade het.
Daar is onlangs 'n vlaag nuwe boeke en nuwe teorieë oor die sluipmoord, insluitend 'n Duitse televisiedokumentêr genaamd "Rendezvous With Death" van Wilfried Huismann en Gus Russo en die boek Uiteindelike offer deur Lamar Waldron en Thom Hartmann. Het ons hier oortuigende nuwe bewyse of interpretasies, of is dit net 'n meer onondersteunde samesweringsteorie? 'N Nuwe opstel deur Mel Ayton ondersoek die bewyse krities.
"Rendezvous With Death", beweer dat hy oortuigende nuwe bewyse ontdek het dat Fidel Castro John Kennedy laat vermoor het, met behulp van Lee Oswald as 'n slagoffer. Dit het op sy beste 'n gemengde ontvangs gekry. 'N Nuwe opstel deur David Lifton aanvaar, ter wille van argument, die gegewens wat deur die skrywers van' Rendezvous With Death 'geproduseer is, en wys daarop dat dit op 'n heel ander manier geïnterpreteer kan word as wat die dokumentêr voorstel.
The History Channel het 'n rekord van redelike betroubare dokumentêre films oor onderwerpe soos oorloë, Nazi's, die geskiedenis van die populêre kultuur en dies meer. Maar hulle rekord oor die moord op Kennedy is afskuwelik. Die reeks "The Men Who Killed Kennedy" bevat 'n rekord van die mees onwaarskynlikste en bisarste teorieë. Maar hulle het daarin geslaag om 'n nuwe laagtepunt te bereik met 'n episode met die titel "The Guilty Men" wat Lyndon Johnson as die belangrikste motor agter die sluipmoord aangewys het. In hierdie artikel ontleed die joernalis en historikus Max Holland die hele reeks, en veral die aflewering op LBJ. En die veteraan JFK -navorser Dave Perry lewer kritiek op die betroubaarheid van die vermeende 'bewyse' in 'n artikel van sy webwerf. En een van die beskuldigde samesweerders, Malcolm Liggett, het 'n skikking gekry.
Die 'akoestiese bewyse' kry 'n hupstoot in 2001, toe 'n wetenskaplike genaamd D.B. Thomas publiseer 'n artikel wat beweer dat hy die statistiese behandeling in vorige studies reggestel het en duidelike bewyse gevind het van 'n skoot van die Grassy Knoll. 'N Onlangse noukeurige studie van die tydsberekening oor die gebeure op die band van die polisie van Dallas deur Michael O'Dell toon egter aan dat die' skote 'te laat gebeur het om eintlik skote te wees. Die 'akoestiese bewyse' was dus vir die akoestiese wetenskap wat koue samesmelting vir die fisika was: 'n voorbeeld van hoe selfs betroubare wetenskaplikes tot gevolgtrekkings kan kom as hulle die moontlikheid van 'n 'plofbare' ontdekking in die gesig staar.
Natuurlik is daar allerhande wilde en wollerige teorieë wat Oswald met die CIA verbind. Maar sommige verantwoordelike en nugtere navorsers het aangevoer dat die agentskap meer weet en 'n groter belangstelling in Oswald het as wat hulle ooit erken het. Een so 'n navorser is Jefferson Morley, wêreldnuusredakteur van washingtonpost.com. Sy artikel "What Jane Roman Said" gee 'n uiteensetting van die getuienis.
Onder samesweringsgerigte navorsers is daar 'n diep kloof tussen die meer gematigde en verstandige mense en diegene wat 'n valse stuk 'samesweringbewyse' sal bevorder. Ulric Shannon is een van eersgenoemde, en hy verduidelik in hierdie opstel waarom hy dink dat die skare "Ek sal alles glo wat 'n sameswering impliseer" so skadelik is.
Navorser Bill Drenas debuteer sy opstel "Car #10, Where Are You" op hierdie webwerf in 1997. Die huidige weergawe bevat 'n paar feitelike regstellings en baie nuwe materiaal. Dit stoot geen samesweringsteorie nie, maar ook nie 'n debunking -oefening nie, maar dit is 'n baie versigtige poging om Tippit se plek waar hy gaan sterf, minuut vir minuut — op die dag van sy dood vas te stel.
'N Verwante opstel van Drenas behels die Top Ten Record Shop. Hierdie klassieke Oak Cliff -plek was waar offisier Tippit gestop het kort voor hy geskiet is. Dit is nog steeds 'n besigheid, en u sal sekerlik wil besoek as u in Dallas is.
Die jarelange navorser Gus Russo, skrywer van die boek Live By the Sword wat onlangs vrygestel is, het 'n interessante verhaal oor sy eie persoonlike verbintenis tot die saak, en sy veranderende siening oor wie JFK vermoor het, en sy veranderende siening van John en Robert Kennedy , uittreksel uit sy boek.
Die Kanadees Peter Whitmey is 'n samesweringsgerigte navorser wat soms probleme met samesweringsargumente en getuies ondervind. Sy artikels op hierdie webwerf handel oor kwessies soos 'n moontlik sinistere gesprek wat op 'n lughawe in Winnipeg gehoor is, 'n onbekende New Orleans-figuur met die naam Clem H. Sehrt, 'n interessante verband tussen die biograaf van Oswald Priscilla McMillan en 'n nogal verdagte New Orleans-getuie met die naam Ron Lewis en die telefoonrekords van David Ferrie, beskuldigde plotter. 'N Ander opstel beskryf wat Whitmey as' misleiding en bedrog 'in die media beskou as die moorde. Uiteindelik bring 'n lang opstel van sy titel "Creating a Patsy" sy navorsing op datum met die vrystelling van die Vincent Bugliosi -boek.
Gerald Posner en sy boek Case Closed het onder groot aanvalle gekom deur die gemeenskap van samesweringsgerigte 'navorsers'. In "Defending Posner" vergelyk Michael Russ wat die samesweringsliefhebbers sê Posner gesê het met wat Posner eintlik gesê het.Dit lyk asof buffers nie meer akkuraat is as hulle hul vyande aanval nie as om die moord te bespreek.
Michael Beck was eens 'n JFK 'buff' - 'n gelowige in 'n sameswering van 'n sluipmoord op Kennedy. Hy glo nou dat Oswald dit alles self gedoen het. Hoe het sy oortuigings verander? Dit is sy persoonlike weergawe van 'n intellektuele odyssee.
Navorser David Perry "doen" die moord al etlike jare en het 'n voortdurende stroom van "onthullings" sien kom en gaan. In sy opstel "A Few Good Men" bespreek hy publisiteit wat veral die Loy Factor-verhaal soek.
Die opstel van Tony Marsh "Circumstantial Evidence of a Head Shot From The Grassy Knoll" is nou aanlyn beskikbaar. Gebaseer op 'n noukeurige ontleding van die bewegings van die inwoners van die presidensiële limousine, van die HSCA -akoestiese bewyse en van 'n "jiggle -analise" van die Zapruder -film, verteenwoordig dit 'n gewaagde en interessante poging om die bewyse op 'n oortuigende manier saam te stel. Dit is oorspronklik aangebied tydens die derde dekade -konferensie in 1993.
Hoeveel verskillende mense is daarvan beskuldig dat hulle 'n skieter of 'n medepligtige in Dealey Plaza is (of erken het dat hulle dit was)? Navorser David Perry het die mees volledige lys opgestel. Sy Rashomon tot die uiterste! is die lys. Van die 68 mense op hierdie lys is minstens een skuldig.
Die opstel, A Conspiracy Too Big van Fred Litwin, vra oor die geloofwaardigheid van enige teorie wat beweer dat 'n sameswering alle bewyse wat samesweringsteoretici sê, vervals is.
Die algemene vrae van John Locke (Frequently Asked Questions) gee 'n uiteensetting van die bewyse vanuit die perspektief van 'n persoon wat glo dat Oswald dit alleen gedoen het. 'N Goeie inligtingsessie vir iemand wat slegs samesweringboeke gelees het en die ander kant van die verhaal wil hê.
A Bad Case of Deja Vu, nog 'n opstel deur John Locke, vergelyk die O.J. Simpson se verdediging teen sameswering denke tydens die moord op Kennedy. Sou die intellektuele gewoontes van die samesweringsliefhebbers O.J. vry gaan? Locke sê "ja."
Het u kommentaar op hierdie webblad? Wil u tegniese probleme rapporteer? Stuur e-pos aan John McAdams U kan nou 'n indeks soek wat elke dokument op hierdie webwerf bevat. Besoek die nuwe fotogalery met 'n verskeidenheid interessante beelde. Kyk na die keuses van John McAdams oor die beste hulpbronne op ander Kennedy -moordwebwerwe. Dit is 'buitengewoon' aanbod van webskrywers wat iets unieks en ongewoons op die internet beskikbaar gestel het.
Warren -kommissieverslag en verhore
Die presidentskommissie vir die moord op president Kennedy, algemeen bekend as die Warren -kommissie, is geskep deur president Lyndon Johnson en onder voorsitterskap van hoofregter Earl Warren om die moord op president Kennedy te ondersoek. Die kommissie het hul bevindings in 'n verslag aan president Johnson op 24 September 1964 voorgelê. Die kommissie het ook 26 verhoorbundels op 23 November 1964 vrygestel, wat bestaan ​​uit getuienisse van 550 getuies en getuienis.
GPO het die Warren -kommissieverslag en 26 gehoorvolumes in 1964 opgestel. Altesaam het die werk van GPO vir die kommissie tot byna 235 000 eksemplare van die verslag en byna 5 600 stelle verhore gelei.
Verslag van die presidentskommissie oor die moord op president John F. Kennedy (verslag van die Warren -kommissie) - 24 September 1964
Deel I - Bevat getuienis van die volgende getuies: mev Marina Oswald, die weduwee van Lee Harvey Oswald mev Marguerite Oswald, Oswald se ma Robert Edward Lee Oswald, Oswald se broer en James Herbert Martin, wat vir 'n kort tydperk as mev Marina Oswald se besigheid opgetree het. bestuurder.
Deel II - Bevat getuienis van die volgende getuies: James Herbert Martin, wat vir 'n kort tydperk as sakebestuurder van mev. en ander.
Deel III - Bevat getuienis van die volgende getuies: Ruth Hyde Paine, 'n kennis van Lee Harvey Oswald en sy vrou Howard Leslie Brennan, wat teenwoordig was op die sluipmoord Bonnie Ray Williams, Harold Norman, James Jarman, Jr., en ander.
Deel IV - Bevat getuienis van die volgende getuies: Sebastian F. Latona, 'n vingerafdruk -kenner by die Federale Buro vir Ondersoek Arthur Mandella, 'n vingerafdruk -kenner by die New Yorkse polisiedepartement Winston G. Lawson, 'n geheime diensagent wat aan vooraf voorbereidings gewerk het die reis van die president na Dallas Alwyn Cole, 'n bevraagde dokumentondersoeker by die departement van tesourie en John W. Fain, John Lester Quigley en James Patrick Hosty, jr., agente van die Federale Buro vir Ondersoek wat 'n onderhoud met Oswald gevoer het, of mense wat met hom in verbinding was , op verskillende tye gedurende die tydperk tussen Oswald se terugkeer uit Rusland in 1962 en die sluipmoord en ander.
Deel V - Bevat getuienis van die volgende getuies: Alan H. Belmont, assistent van die direkteur van die Federale Buro vir Ondersoek Jack Revill en VJ Brian van die polisie in Dallas, wat getuig het oor gesprekke wat Revill met James Patrick Hosty, Jr., 'n spesiale agent gehad het van die FBI Robert A. Frazier, 'n vuurwapenkenner met die FBI Dr. Alfred Olivier, Arthur Dziemian en Frederick W. Light, Jr., het ballistiese deskundiges by die Amerikaanse weermaglaboratoriums by Edgewood Arsenal gewond, J. Edgar Hoover, direkteur van die Federal Bureau of Investigation en ander.
Deel VI - Bevat getuienis van die volgende getuies: Dr. Charles J. Carrico, Malcolm Oliver Perry, William Kemp Clark, Robert Nelson McClelland, Charles Rufus Baxter, Marion Thomas Jenkins, Ronald Coy Jones, Don Teel Curtis, Fouad A. Bashour, Gene Coleman Akin, Paul Conrad Peters, Adolph Hartung Giesecke, Jr., Jackie Hansen Hunt, Kenneth Everett Salyer en Martin G. White, wat president Kennedy by die Parkland -hospitaal en ander bygewoon het.
Deel VII - Bevat getuienis van die volgende getuies: Dr. Charles J. Carrico, Malcolm Oliver Perry, William Kemp Clark, Robert Nelson McClelland, Charles Rufus Baxter, Marion Thomas Jenkins, Ronald Coy Jones, Don Teel Curtis, Fouad A. Bashour en ander.
Deel VIII - Bevat getuienis van die volgende getuies: Edward Voebel, William E. Wulf, Bennierita Smith, Frederick S. O'Sullivan, Mildred Sawyer, Anne Boudreaux, Viola Peterman, Myrtle Evans, Julian Evans, Philip Eugene Vinson en Hiram Conway, wat was geassosieer met Lee Harvey Oswald in sy jeug Lillian Murret, Marilyn Dorothea Murret, Charles Murret, John M. Murret en Edward John Pic, Jr., wat verwant was aan Oswald en ander.
Deel IX - Bevat getuienis van die volgende getuies: Paul M. Raigorodsky, Natalie Ray, Thomas M. Ray, Samuel B. Ballen, Lydia Dymitruk, Gary E. Taylor, Ilya A. Mamantov, Dorothy Gravitis, Paul Roderick Gregory, Helen Leslie, George S. De Mohrenschildt, Jeanne De Mohrenschildt en Ruth Hyde Paine, wat almal kennis gemaak het met Lee Harvey Oswald en/of sy vrou na hul terugkeer na Texas in 1962 en ander.
Deel X - Bevat getuienis van die volgende getuies: Everett D. Glover, wat kennis gemaak het met Lee Harvey Oswald na sy terugkeer na Texas in 1962 Carlos Bringuier, Francis L. Martello, Charles Hall Steele, Jr., Charles Hall Steele, Sr., Philip Geraci III, Vance Blalock, Vincent T. Lee, Arnold Samuel Johnson, James J. Tormey, Farrell Dobbs en John J. Abt, wat getuig het oor Oswald se politieke aktiwiteite en verenigings en ander.
Deel XI - Bevat getuienis van die volgende getuies: John Edward Pic, Lee Harvey Oswald se halfbroer Edward John Pic, Jr., John Edward Pic se pa Kerry Wendell Thornley, 'n kennis van die Marine Corps van Oswald George B. Church, Jr., mev. George B. Church, Jr., en Billy Joe Lord, wat op die boot was wat Oswald geneem het toe hy die Verenigde State na Rusland en ander verlaat het.
Deel XII - Bevat getuienis van die volgende getuies: Dallas -wetstoepassers wat verantwoordelik was vir die beplanning en uitvoering van die oordrag van Lee Harvey Oswald van die Dallas City -gevangenis na die Dallas County -gevangenis en Don Ray Archer, Barnard S. Clardy en Patrick Trevore Dean, wat deelgeneem het aan die arrestasie en ondervraging van Jack L. Ruby en ander.
Jaargang XIII - Bevat getuienis van die volgende getuies: L. C. Graves, James Robert Leavelle, L. D. Montgomery. Thomas Donald McMillon en Forrest V. Sorrels, wat deelgeneem het aan die arrestasie en ondervraging van Jack L. Ruby, dr. Fred A. Bieberdorf, Frances Cason, Michael Hardin en CE Hulse, wat getuig het oor die tyd waarop Lee Harvey Oswald was geskiet en ander.
Jaargang XIV - Bevat getuienis van die volgende getuies: Curtis LaVerne Crafard, Wilbyrn Waldon (Robert) Litchfield II, Robert Carl Patterson, Alice Reaves Nichols, Ralph Paul, George Senator, Nancy Perrin Rich, Breck Wall (Billy Ray Wilson), Joseph Alexander Peterson, Harry N. Olsen en Kay Helen Olsen, almal vriende, kennisse, werknemers of sakevennote van Jack L. Ruby Earl Ruby en Sam Ruby, twee van Ruby se broers, en mev Eva Grant, een van sy susters Jack L. Ruby Dr. William Robert Beavers, 'n psigiater wat Ruby en Bell P. Herndon, 'n FBI -poligraafkenner, ondersoek het, wat 'n poligraaftoets aan Ruby toegedien het.
Jaargang XV - Bevat getuienis van die volgende getuies: Hyman Rubenstein, 'n broer van Jack L. Ruby Glen D. King, administratiewe assistent van die hoof van die polisie in Dallas C. Ray Hall, 'n FBI -agent wat 'n onderhoud met Ruby Charles Batchelor, assistenthoof van die Die polisie in Dallas, Jesse E. Curry, hoof van die Dallas -polisie, MW Stevenson, onderhoof van die polisie in Dallas en ander. Bevat ook 'n indeks van volumes I - XV.
Deel XVI — XXVI - Hierdie volumes bevat reproduksies van uitstallings wat deur die kommissie as bewysstuk ontvang is. Die uitstallings wat in verband met getuienis voor die kommissie ontvang word, word eers gedruk, in numeriese volgorde van 1 tot 1053 gerangskik. Vervolgens word gedrukte uitstallings ontvang in verband met afsettings of beëdigde verklarings, alfabeties gerangskik volgens die naam van die getuie, en dan numeries - bv. Adams -uitstallings Nr. 1-, Baker-uitstallings nr. 1-22. Laastens word ander materiaal waarop die Kommissie staatmaak gedruk, wat hoofsaaklik bestaan ​​uit ondersoekverslae deur wetstoepassingsagentskappe, gerangskik in numeriese volgorde wat begin met 1054. Elke bundel begin met 'n inhoudsopgawe - 'n beskrywende lys van die uitstallings in die bundel en die bladsy of bladsye waarop elke uitstalling gedruk is.
Die nommering van die uitstallings wat in die getuienis voor die kommissie ontvang is, is nie heeltemal opeenvolgend nie; die ongebruikte getalle word in die inhoudsopgawe aangeteken. Daarbenewens is verskillende benamingsisteme gebruik in verband met uitstallings en beëdigde verklarings, sodat sommige van hierdie uitstallings met 'n letter of 'n getal hoër as 1 begin, byvoorbeeld Jones Exhibits AC, Smith Exhibits nr. 5000-5006 .
Byna al die reproduksies in die uitstallingsbundels bestaan ​​uit foto's van die uitstallings. Die leesbaarheid van baie dokumentêre uitstallings is swak, want sommige uitstallings was kopieë eerder as oorspronklike en baie ander is verkleur toe dit op vingerafdrukke getoets is. In sommige gevalle waar die leesbaarheid besonder swak was, is die inhoud van die dokument afgetik en saam met 'n miniatuurfoto van die uitstalling weergegee. 'N Paar uitstallings van onbeduidende relevansie is nie weergegee nie vanweë hul lengte of om smaak. Die weglatings word in die inhoudsopgawe beskryf. In 'n baie klein aantal gevalle is name, datums of nommers uit veiligheidsredes of ter beskerming van genoemde individue uit die uitstallings geskrap.
Op grond van ooreenkoms oor die getuienis in die sluipmoord op JFK:
Bydra deur meer as 100 skrywers, navorsers en bekommerde burgers en versamel deur George Michael Evica vir die Assassination Symposium on John F. Kennedy (A.S.K.) 1993.
Inwoner John F. Kennedy is vermoor as gevolg van 'n sameswering. Lee Harvey Oswald was nie 'n alleenmoordenaar wat verantwoordelik was vir die moord op JFK en die gewonding van goewerneur Connally nie.
Die saak teen Oswald in die JFK -moord is sonder verdienste, gebaseer op gebreekte bewyskettings, op gewysigde dokumente, op onderdrukte, gewysigde of geplante bewyse, op weerhoude spektrografiese ontledings en op twyfelagtige ballistiese bewyse.
L ee Harvey Oswald het nie sy dag in die hof gehad nie. Sy reg op 'n regverdige verhoor word in die gedrang gebring deur bevooroordeelde opmerkings van die stad Dallas, Texas en federale amptenare, deur die verkeerde hantering van bewyse, deur onbehoorlike bewyskettings, deur onwettige soektogte en deur wetlik ontoelaatbare verklarings toegeskryf aan Marina Oswald Portier.
L ee Harvey Oswald het nie die polisiebeampte Tippit van Dallas vermoor nie. Oortuigende bewyse dat een man (behalwe Oswald) of twee mans (nie een van hulle nie) Tippit geskiet het, is deur die Warren -kommissie geïgnoreer. Belangrike en ooglopende teenstrydighede (byvoorbeeld in die ballistiese bewyse) is deur die House Select Committee on Assassinations onopgelos gelaat.
Na die moord op die JFK het 'n groep wetstoepassers en ondersoekers op plaaslike, staats- en federale vlak deelgeneem aan 'n groot toesmeer en belemmering van geregtigheid.
Die Warren -kommissie het 'n dosyn Dealey Plaza -getuies (waaronder verskeie wetstoepassers) geïgnoreer wat mans aangemeld het wat getuigskrifte van die geheime diens toon of hulself identifiseer as geheime diensagente wat bewyse versamel, verklarings afgelê het en na berig word getuies in hegtenis geneem het. Die geheime diens het egter later gesê dat geen van sy agente ten tyde van die sluipmoord in Dealey Plaza was nie. Die House Select Committee het kennis geneem van hierdie reeks gebeure, maar het nie die sameswering daarvan ondersoek nie.
J. Edgar Hoover en top-FBI-amptenare beskik oor aansienlike inligting dat die CIA-gekoppelde Mafia-base medepligtig was aan 'n voorneme om JFK te vermoor, maar Hoover het hierdie kennis nie met die geheime diens of die Warren-kommissie gedeel nie.
Die Warren-kommissie het leidrade geïgnoreer wat sou lei tot CIA-gerigte erwe teen Fidel Castro wat direk verband hou met die moord op JFK. Die Kommissie het ook bewyse van Jack Ruby se lewenslange betrokkenheid by korrupte Teamsters-aktiwiteite, Syndicate-sake (insluitend dwelmverkeer), polisie- en intelligensie-inligting en die anti-Castro-plotte wat 'n belangrike motief was vir Ruby vermoor Oswald geïgnoreer. Die House Select-komitees erken hierdie feite oor die CIA-erwe en Jack Ruby, noem die verdagtes as Santo Trafficante, Carlos Marcello, Jimmy Hoffa en die CIA-gerigte Kubaanse ballinge, en doen dan niks om belangrike leidrade wat deur sy eie personeel ontwikkel is, op te volg nie.
Die Warren -kommissie het nie 'n patroon van disinformasie ondersoek wat onmiddellik ontwikkel is nadat die JFK -sluipmoord probeer het om Fidel Castro by die moord op JFK te betrek nie. Die House Select Committee het aansienlike bewyse geïgnoreer dat die betrokke individue jarelange CIA-skakels gehad het.
Die Warren -kommissie kon nie vasstel dat Oswald op 22 November 1963 bestel, geneem, beset, geoefen, na die Texas School Book Depository gebring en 'n geweer uit die gebou afgevuur het nie. Die paraffientoetse van die kommissie van Oswald se gesig en hande was onoortuigend. Die House Select Committee on Assassinations het die mislukkings van die kommissie geïgnoreer en vertrou op die gebreekte ketting van geweerbewyse van die kommissie.
Die Warren-kommissie kon nie 'n definitiewe vorm vir die 'quotsniper's nest' vasstel nie en bewys nie die waarde van die vroegste bekende kassierangering op die venster van die Texas School Book Depository op die sesde verdieping nie. Die Kommissie het ook die half oopgemaakte venster geïgnoreer, wat die afvuur van 'n wapen op die motorongeluk en Kennedy en Connally moeilik gemaak het (indien nie onmoontlik nie). Die Huisgekose Komitee kon hierdie probleme nie oplos nie.
Die Warren-kommissie het geweier om die Bethesda-lykskouingsfoto's of röntgenfoto's te ondersoek. Sy mediese getuies het weliswaar onakkurate tekeninge gebruik om die wonde van JFK voor te stel.
Die Warren-kommissie het JFK se rugwind hoër geplaas as die getuienis van die kommissie, en FBI-bewyse het dit gevind om 'n rug-aan-voor en hoog-tot-lae baan vir die wond te argumenteer. Die mediese paneel van die Huisgekose Komitee het blykbaar die gebrekkige bewyse van die Kommissie erken en een trajek aangebied, maar met JFK in drie verskillende posisies. Die enigste posisie van die drie wat in ooreenstemming was met die beskikbare bewyse, was 'n transito deur JFK van agter na voor, maar van laag na hoog. Die Huisgekose Komitee het hierdie onmoontlike baan nie in ooreenstemming met 'n rondte van die sesde verdieping van die Depository verduidelik nie.
Die beweerde transito van CE 399 deur JFK se liggaam (aanvaar deur die Warren -kommissie en die House Select Committee) is 'n spekulasie sonder geloofwaardige forensiese getuienis. Dat hierdie & quotMagic & quot -koeël ook al die wonde van goewerneur Connally veroorsaak het, is 'n fiksie.
Die vroegste beskrywings van die parklandhospitaal van president Kennedy se wonde en die latere beskrywings van die wonde in Bethesda weerspreek mekaar ernstig. Die beskrywing van die lykskouing van Bethesda stem nie ooreen met die waarnemings van die Parkland-dokters nie, en die foto's en röntgenfoto's van Bethesda stem nie ooreen met die amptelike verslag van die Naval nie. Die Warren-kommissie het geweier om na die lykskouingsfoto's en x-strale te kyk, met behulp van minder as akkurate tekeninge van die JFK-wonde, en daardeur die mediese teenstrydighede tussen Parkland en Bethesda misgekyk. Die House Select Committee on Assassinations het die mediese probleme van die Warren -kommissie erken, maar het nie hierdie teenstrydighede opgelos nie.
50 feite oor die JFK -moord
deur Betsy Towner, AARP Bulletin | Kommentaar: 0
Om in 'n skommelstoel te sit, het JFK se chroniese rugpyn verlig.
En español | Dit is 50 jaar sedert 22 November 1963, die dag toe John F. Kennedy deur Lee Harvey Oswald vermoor is terwyl die president in 'n oop motor met die presidentsvrou aan sy sy gery het tydens 'n presidentsmotor in Dallas. .
Hier is 50 interessante feite oor daardie dag, wat dit voorafgegaan het en wat daarna gekom het.
1. Op 11 November 1963 lê president Kennedy 'n krans van die Veterane -dag by die graf van die onbekende soldaat in die Arlington National Cemetery.
2. Hy sou presies twee weke later by die begraafplaas begrawe word.
3. Jacqueline Kennedy het selde saam met haar man op politieke reise gereis, maar besluit om op 21 November saam met hom na Texas te vlieg.
4. Op Nov.22, het die egpaar 'n ontbyt in Fort Worth bygewoon.
5. Die presidensiële oop limousine is ingevlieg vanaf DC
6. 'N 14-jarige seuntjie het omstreeks 12:30 gesien hoe hy na JFK se gesig kyk. op 22 November.
7. Die seuntjie het ook gesê dat hy Jacqueline Kennedy hoor skree het, "God, o God, nee."
8. Die goewerneur van Texas, John Connally Jr., het verskeie skietwonde opgedoen.
9. 'N Priester het die laaste rites aan die eerste Rooms -Katolieke Amerikaanse president toegedien.
10. Dit was die vierde presidensiële sluipmoord in 'n land wat minder as 200 jaar oud was.
11. Dit was die eerste sedert die geheime diens begin om presidente te beskerm.
12. Die diens het met die polisie in Dallas gesukkel oor die beheer van die kis van die president.
13. Lyndon B. Johnson het die eed afgelê aan boord van Air Force One.
14. Hy het president geword 99 minute na Kennedy se dood.
15. Kennedy se lyk was ook aan boord vir die terugvlug na Washington.
16. Regter Sarah Hughes het gehuil toe sy die ampseed afgelê het.
17. Jackie Kennedy het geweier om haar pienk Chanel -pak uit te trek, bevlek met die bloed van haar man. Sy het aan Lady Bird Johnson gesê: "Ek wil hê hulle moet sien wat hulle aan Jack gedoen het."
18. Jackie het egter haar trouring verwyder en dit aan haar man se vinger gesit om saam met hom begrawe te word.
19. Later het sy 'n hulpverlener laat haal.
20. Jackie se pak is nog nooit skoongemaak nie en lê in die National Archives.
21. Volgens Kennedy se familiewense sal dit eers ten minste 2103 in die openbaar gesien word.
22. Prokureur -generaal en presidensiële broer Robert F. Kennedy ontmoet Air Force One by Andrews Air Force Base by sy terugkeer.
23. Die sesde verdieping van die Texas School Book Depository, waar die moordenaar Lee Harvey Oswald hom vir die skietery geposisioneer het, is vandag 'n museum wat toegewy is aan die moord op JFK.
24. Oswald was 'n selfbeskrywe Marxis.
25. Hy het in 1959 probeer om na Rusland te gaan.
26. Destyds was die moord op 'n president nie 'n federale oortreding nie. Oswald sou in Texas verhoor gewees het.
27. Die moordwapen was 'n 6.5 mm Italiaanse karabyngeweer wat Oswald vir $ 19,95 gekoop het.
28. Die sakeman van Dallas, Abraham Zapruder, het die sluipmoord op sy 8 mm -tuisfilmkamera vasgevang.
29. Sy sekretaris het hom aangemoedig om huis toe te gaan en dit vir die presidensiële parade te gaan haal.
30. Zapruder se film is later gekoop deur Lewe tydskrif vir $ 150,000.
31. Oswald se moord deur Jack Ruby op 24 November was die eerste moord op regstreekse televisie.
32. 'N Polisie -speurder by die skietery het uitgeroep, "Jack, jy is 'n teef!"
33. Toe Ruby deur die polisie op die grond geworstel word, het hy uitgeroep: 'Ek is Jack Ruby, julle ken my almal!'
34. Oswald sterf in dieselfde hospitaal as Kennedy, twee dae en sewe minute na die president.
35. The New York Times het berig dat JFK se 98-jarige ouma, Mary Josephine Fitzgerald, nie van die moord vertel is nie.
36. In Washington het hooggeplaastes uit meer as 100 lande vir Kennedy se begrafnis aangekom. Destyds was dit die grootste byeenkoms in sy soort op Amerikaanse bodem.
37. 'N Onverwagte 250 000 mense het hulde gebring aan die voormalige president terwyl hy in die Capitol Rotunda in die staat was.
38. Tienduisende is weggewys, sommige het 'n byna vriesende nag gewag in 'n lyn wat meer as 2 myl gestrek het.
39. Jackie Kennedy het die begrafnisplegtighede van haar man na Abraham Lincoln se model gemaak.
40. Met hulp van Bobby Kennedy en Robert McNamara, het Jackie die begraafplaas by die Arlington National Cemetery gekies.
41. Jackie het versoek dat 'n ewige vlam deur die graf gestook word.
42. Alhoewel sy weer sou trou, word sy vandag begrawe langs die president.
43. Twee van die Kennedys se kinders, 'n babaseun en dogter, word ook saam met hul ouers begrawe.
44. Die begrafnisdag, 25 November, was ook John Jr. se derde verjaardag.
45. Caroline sou twee dae later 6 word.
46. 'N Taxibestuurder het berig dat die begrafnisskare vreemd stil was: & quot ... jy kon 'n speld hoor val. & Quot
47. 'N Ierse militêre wag het hulde gebring aan die graf, na bevele wat in Gaelies geskreeu is.
48. Na die begrafnis ontmoet Jackie Kennedy privaat met drie staatshoofde: Charles de Gaulle van Frankryk, Eamon de Valera van Ierland en Haile Selassie van Ethiopië.
49. Teen middernag daardie aand het sy en Bobby Kennedy 'n onbeplande besoek aan Kennedy se graf gebring.
50. Die eerste twee briewe wat Lyndon Johnson as president geskryf het, was aan Caroline en John Jr.
James Tague, die belangrikste JFK -sluipmoordgetuie, sterf
'N Wesenlike getuie wie se getuienis bygedra het tot die omstrede "towerkogel -teorie" tydens die moord op president John F. Kennedy, is dood.
James Tague het in Dallas se Dealey Plaza gestaan ​​toe die skote op 22 November 1963 gevuur is. 'N Koeël wat vermoedelik vir Kennedy bedoel is, het in plaas daarvan 'n randsteen getref naby die plek waar Tague gestaan ​​het en rommel in sy gesig gestuur.
'Dit was net diep in die vel, dit is alles wat daar was,' het Tague drie maande gelede aan Yahoo News gesê toe hy die onderwerp was van 'n videoverhaal op die 50ste herdenking van die sluipmoord.
Die dogter van Tague, Suanna Holloway, het gesê haar pa is Vrydag by sy huis 70 kilometer noord van Dallas dood ná 'n kort siekbed. Hy was 77.
'Dit het baie vinnig gebeur,' het Holloway gesê. 'Hy was 'n fantastiese pa.'
Tague se ervaring by Dealey Plaza het uiteindelik die ondersoekers van die Warren -kommissie tot die gevolgtrekking gekom dat een van die drie skote gemis het en dat een van die rondtes deur sowel JFK as John Govall, Texas, gegaan het.
Die JFK -navorser Debra Conway het gesê dat die kommissie aanvanklik besluit het met twee skote wat die president getref het en een wat die goewerneur getref het.
'Maar omdat mnr. Tague naby die gemiste skoot was en gewond was, moes hulle die gemiste skoot verantwoord,' sê Conway, president van JFK Lancer, 'n historiese navorsingsgroep. 'Jim is 'n baie belangrike getuie.'
Kritici van die Warren-kommissie bevraagteken al lank die sogenaamde "magic bullet theory" en beweer dat die koeël nie verskeie lae en hoeke kon deurkruis het nie.
Volgens hom was Tague per ongeluk in Dealey Plaza.
'Ek sou 'n oulike rooikop ontmoet vir middagete,' het Tague aan Yahoo News gesê in sy handelsmerk Texas draw.
Maar toe die verkeer in die middestad tot stilstand kom, klim Tague uit sy motor om ondersoek in te stel. Dit is toe dat hy die motorfiets van die president na hom sien opkom. Toe kom die geweervuur.
'Ek dink 50 jaar later probeer ek nog steeds alles opneem', het Tague in November aan Yahoo gesê.
Tague, gebore in Plainfield, Ind., Het in die lugmag gedien voordat hy hom in Dallas gevestig het. Hy verkoop drie dekades lank motors en bestuur een van die beste handelaars in Dallas voordat hy uittree.
Deur die jare het Tague se eie nuuskierigheid hom van ooggetuie tot JFK -moordnavorser verander. Hy was bevriend met ander moordenaars van JFK, het die National Archives besoek om bewyse te ondersoek en 'n groot versameling Kennedy-verwante boeke bymekaargemaak, waarvan hy sommige op eBay verkoop het.
Tague het ook twee boeke geskryf, waaronder verlede jaar se "LBJ and the Kennedy Killing" waarin hy beweer dat dit 'n toesmeerplot is.
'Persoonlik spoor ek jongmense aan om die waarheid lewendig te hou,' het hy aan Yahoo News gesê.
Selfs in die maande voor sy dood het hy steeds daagliks na die poskantoor gereis om handtekeninge uit te stuur aan mense wat 'n band wil kry met die noodlottige dag in Dallas.
'Ek het nie toegelaat dat dit my lewe verteer nie; ek het net gesê dat dit my lewe interessant gemaak het,' het Tague gesê.
Die inhoud van Oswald se ontbrekende KGB -lêer
Na die val van die Sowjetunie is die KGB -lêers kortliks vir navorsers oopgemaak. Onder hulle was lêer no. 31451, waarin Lee Harvey Oswald se tyd in die USSR uiteengesit is. Voordat die lêers weer gesluit is, het Russiese papier Izvestia gerapporteer oor sommige van die inhoud daarvan (hier vertaal via die Russian Press Digest). In plaas daarvan om duidelikheid toe te voeg, het die verslae die samesweringswater nog verder verdoof.
As ontloper was Oswald van groot belang vir die KGB. Tog toon die lêers dat die Kremlin effektief gedink het dat hy nutteloos was. Hulle is vol verhale oor hoe Oswald 'n swak kans was, en was slegs 'billik' in 'n kompetisie wat onder werkers by sy fabriek gehou is. Hulle verduidelik ook hoe die KGB van mening was dat Oswald nie in staat was om Kennedy se sluipmoord uit die weg te ruim nie.
Alhoewel dit baie geheimsinnig klink, is daar moontlik 'n meer alledaagse verduideliking. Nadat hy nie 'n man opgemerk en gewerf het wat die Amerikaanse president kon doodmaak nie, kon die KGB gedwing gewees het om 'n swaar stryd aan te gaan met wat ons 'eselbedekking' sou noem.
Die groter raaisel is wat in die res van Oswald se lêer voorkom. In 1992 is die lêers weer gesluit. Aangesien Oswald se lêer bestaan ​​uit "vyf dik volumes, plus 'n vouer vasgemaak met skoenveters" (via die blog van die National Security Archives), is die meeste daarvan nog steeds nie gepubliseer nie. Die lêer lê nou by Wit -Russiese intelligensie, waar dit onwaarskynlik lyk dat dit ooit die lig sal sien. Kan dit die sleutel bevat om die dood van JFK te verstaan? Op hierdie punt is ons bereid om byna alles te glo.
Kyk die video: Author, Journalist, Stand-Up Comedian: Paul Krassner Interview - Political Comedy (Julie 2022).