deur: Jan Mastenbroek, volgens die boek van Cor Ehlers
'n Afrikaner Heimat:- die Tiende Provinsie.
Kortliks: Ek neem spesefieke gedeeltes
Uit die gesogte boek van Cor Ehlers:
"'n Afrikaner Heimat: die Tiende Provinsie",
om diegene wat nie die boek kan aflaai nie,
tog 'n idee te gee waaroor Afrikaner-selfbeskikking gaan.
'n AfrikanerHeimat: Die Tiende Provinsie.
Vanaand is ek by die Krugers,
om oor Cor Ehlers se boek te gesels,
En weereens, om sommer met die deur in die huis in te val:
Het júlle al van die Tiende Provinsie gehoor?
julle óók nie??
In sy verslag neem Cor Ehlers die leser van begin tot einde deur
die proses van Afrikaner-Selfbeskikking, insluitend wetlike argumente.
Ook identifiseer hy 'n gebied wat geskik is vir selfbeskikking.
Hierdie gebied is nog steeds beset deur 'n meerderheid Afrikaners
wat daarmee 'n sterk geskiedkundige reg het om Selfbeskikking te eis.
Dit is nie toevallig...
dat juis in hierdie gebied ongeveer die helfte (1.5 miljoen)
van die Afrikanervolk nog steeds woon en werk,
terwyl meer as 'n kwart miljoen (250,000) Afrikaners en Kultuurgenote
tydens die afgelope verkiesings vir die VryheidsFront Plus gestem het,
en daarmee hul ondersteuning aanbied vir die VF+
om die leiding te neem met Selfbeskikkings-onderhandelings.
Hier volg enkele uittreksels uit die boek tov Afrikaner-Selfbeskikking.
Hoofstuk 5.1.3:- "Territoriale selfbeskikking"
"David Ben-Goerion, die oprigter van die staat Israel, het gesê selfbeskikking sonder ’n territoriale basis is sinloos in elke betekenis van die woord.
Afrikaners as volk het in die verlede territoriale selfbeskikking geniet in die vorm van twee onafhanklike Boerepublieke, naamlik die ZAR en Oranje-Vrijstaat.
Meerderheidsbesetting in ’n gebied is nie ’n voorvereiste vir selfbeskikking in terme van internasionale reg nie; permanente besetting is wel ’n kriterium. Deur grondgebied af te baken waar Afrikaners al vir geslagte lank permanent gevestig is en waar hulle die sterkste aanspraak het binne die raamwerk van die internasionale reg, skep hoop vir Afrikaners op ’n volhoubare toekoms in Suid-Afrika.
As gevolg van die beginsel van demokratiese geregtigheid kan volke vandag nie vergestalting gee aan sinvolle selfbeskikking nie, tensy hulle ’n meerderheid vorm binne ’n spesifieke territorium of gebied. Een van die grootste knelpunte in die debat rondom territoriale selfbeskikking is die argument dat Afrikaners nie aanspraak kan maak op hul eie grondgebied binne die RSA as ’n eenheidstaat nie, omdat hulle kwansuis nêrens die meerderheid besetters is nie.
Ongeveer 1,5 miljoen Afrikaners, d.w.s. nagenoeg 50% van Afrikaners in Suid-Afrika, woon in ’n aaneenlopende stuk grondgebied wat op so ’n wyse afgebaken kan word dat hulle ’n meerderheid vorm binne die gebied, of waar hulle in die afsienbare toekoms ’n meerderheid sal kan vorm. Dit sluit in dele van die Vrystaat wat strek vanaf Bloemfontein noordwaarts tot in aangrensende dele van Noord-Wes, Gauteng, Mpumalanga en die noordelike deel van KwaZulu-Natal tot aan die Indiese Oseaan. Die gebied word in meer detail bespreek in hoofstuk 6 en met ’n kaart geïllustreer.
Waarom sou so ’n gebied, waar nagenoeg 50% van alle Afrikaners in Suid-Afrika reeds permanent gevestig is en waar hulle histories onafhanklikheid geniet het, nie as ’n tiende provinsie van die land begrens mag word nie? Dan kan Afrikaners daar selfbeskikking opeis en dit uiteindelik gaan uitleef op grond van hul getalle (d.w.s. op grond van demokratiese geregtigheid) en binne die raamwerk van Suid-Afrika se grondwet en die internasionale reg.
Die verandering van bestaande provinsiale grense vereis nie ’n tweederde meerderheid kragtens die Grondwet nie. Sou Afrikaners aandring op groter politieke vryheid as wat tans geld vir Suid-Afrika se nege provinsies, soos in die geval van ’n deelstaat binne ’n federasie of ’n kanton binne ’n konfederasie, sal ’n tweederde meerderheid in die parlement verkry moet word ten einde die Grondwet te verander. Die kanse op sukses hiervoor is maar skraal.
5.2 Akkoord tussen die ANC en die Vryheidsfront (1993)
In ’n ooreenkoms aangegaan op 21 Desember 1993 tussen die ANC en die Vryheidsfront, wat Afrikaners ten gunste van selfbeskikking verteenwoordig het, staan die volgende geskryf – sien Bylae 4:
In our considerations we have recognised various modes of self-determination. It may involve the negotiation of a territorial entity which may have various degrees of autonomy. This may be augmented by constitutional devices securing various degrees of autonomy over the specific affairs of that community at one or more levels of government …
Die sterkste verpligting tot implementering van territoriale selfbeskikking is te vinde in die tussentydse Grondwet 200 van 1993 wat die produk van onderhandelinge was tussen die voormalige (NP-) regering en die ANC.
Die tussentydse Grondwet is gewysig deur Wet 2 van 1994 wat voorsiening maak vir politieke ooreenkomste wat deur politieke partye gesluit is; volgens hierdie wysiging is dit duidelik dat dit die bedoeling van die wetgewer was om die gedagte van ’n Afrikanerbeheerde territorium te akkommodeer en dat die grense van die nuut ingestelde provinsies aangepas kon word vir sodanige akkommodasie.
Die instelling van territoriale selfbeskikking is egter nooit ernstig oorweeg deur die Grondwetlike Vergadering wat die nuwe grondwet van Suid-Afrika moes optrek ooreenkomstig die tussentydse Grondwet se bepalings nie.
Begrensing van ’n tiende provinsie
Vir sover dit Afrikaners se aanspraak op grondgebied raak, is daar hoofsaaklik vier internasionale regsgronde ter sprake, naamlik:
 Grondgebied wat Afrikaners gedurende die negentiende eeu wettiglik verower het van Mzilikazi en sy Matabeles.
 Grondgebied wat Afrikaners – met bepaalde voorbehoude – kragtens wettige sessie gedurende die 19de eeu van swart stamme of volke in Suid-Afrika bekom het.
>  Grondgebied waaroor Afrikaners in die verlede soewereiniteit geniet het.
 Grondgebied waar Afrikaners vandag gekonsentreerd woon as ’n etniese meerderheid, of waar hulle in die afsienbare toekoms so ’n meerderheid kan vorm sodat hulle effektiewe beheer op basis van demokratiese geregtigheid oor die gebied kan uitoefen (Dugard 2012:131-145).
Volke se aanspraak op territoriale selfbeskikking is sterker oor grondgebied waar hulle in hul geskiedenis onafhanklikheid met internasionale erkenning geniet het, d.w.s. soewereiniteit (Brilmayer 2000:283).
Al die grondgebied waarna OASE verwys as afgebakende grondgebied vir Afrikanerselfbeskikking val binne die grense van die voormalige soewereine Boerepublieke van die ZAR en Oranje-Vrijstaat, waar Afrikaners in die verlede volle onafhanklikheid met internasionale erkenning geniet het. Afrikaners het as ’n volk nooit soewereiniteit geniet in enige van die drie Kaapprovinsies nie.
Afrikaners se aanspraak op OASE se afgebakende gebied is bewysbaar op grond van historiese feite, betroubare literatuur, wettige verdrae, Afrikanergrafte, monumente, historiese geboue, kultuurerfenisterreine, ensovoorts. Dit is ook waar die meerderheid Afrikaners vandag gekonsentreerd woon.
Hoofstuk 6.2 "Demografiese verspreiding
Die gedagte onder sommige vryheidstrewende Afrikaners dat meer as 70% (nagenoeg twee miljoen) van Afrikaners in die land hul bestaan in die binneland van Suid-Afrika moet opgee en iewers tussen bruin mense in die Kaap selfbeskikking probeer kry, is nie haalbaar nie.
In die wete dat Afrikaners se beste kanse vir territoriale selfbeskikking grondgebied behels waar hulle in hul geskiedenis volle onafhanklikheid met internasionale erkenning geniet het, is dit sinneloos vir hulle om dan iewers in die Kaap – waar hulle as ’n volk nooit soewereiniteit geniet het nie – selfbeskikking te gaan probeer opeis.
Alhoewel selfbeskikking vir volke en selfs onafhanklikheid by soewereine state oor versnipperde grondgebied voorkom, sal dit sake ongelooflik bemoeilik vir Afrikaners om territoriale selfbeskikking op te eis oor verskillende stukkies grondgebied in SuidAfrika, veral met die oog op moontlike toekomstige onafhanklikheid. Die voormalige swart tuislande in die apartheidsbedeling het bewys hoe moeilik dit is om versnipperde grondgebied te administreer, laat staan nog om dit te beveilig.
Nagenoeg 50% (ongeveer 1,5 miljoen) van Afrikaners woon reeds in OASE se voorgestelde aaneenlopende grondgebied noord van die Oranjerivier, wat in oppervlakte ongeveer so groot is soos Oostenryk. Binne die konteks van demokratiese geregtigheid is dit net logies dat dit hierdie gebied is waar Afrikaners territoriale selfbeskikking behoort op te eis en waar hulle in terme van internasionale regsvereistes en riglyne van die internasionale gemeenskap die beste kans staan om suksesvol te wees.
In onlangse navorsing wat deur Solidariteit Navorsingsinstituut (SNI) gedoen is, blyk dit dat Afrikaners se konsentrasies in die volgende dekade in elk geval hoofsaaklik binne OASE se afgebakende gebied in noemenswaardige getalle gaan toeneem, en nie in die Kaap of Orania nie. Dit is in OASE se aaneenlopende territorium waar Afrikaners as etniese groep reeds ’n meerderheid is, sonder dat die getalle van bruin mense en nieAfrikaanssprekende wittes in die gebied ingereken word."
Lees die volledige verslag:- Afrikaner-heimat:- die Tiende Provinsie"
En Google die OASE afgebakende gebied.
Die antwoord is duidelik - die 14,500 VF+ stemme van die Noordkaap weeg nie op teen die kwart miljoen van die Afrikaner-gebied soos afgebaken deur Cor Ehlers. Wat nou????
Vir my is daar net een antwoord, dat die VF+ soveel moontlik inspraak kry in munisipaliteite binne die afgebakende gebied.
Spesefiek met die doel om Afrikaners te verenig.
Hoe gaan ons dit doen?
deur Afrikaners binne die gebied bewus te maak dat hulle reeds in die uitgekose gebied leef, dat hulle aan hul en alle Afrikaners se toekoms moet begin werk want hier kom 'n ding!!!!
Ook al is ons in die minderheid soos grense getrek is is ons in die meerderheid in die totale gebied.