Hepatitis C: oorsake, simptome, terapie, prognose
Hepatitis C (tipe C hepatitis) is 'n infeksie met die hepatitis C-virus. Dit word hoofsaaklik deur bloedkontrakte oorgedra. 'N Hepatitis C-infeksie loop gewoonlik sonder (noemenswaardige) simptome, maar word dikwels chronies. Dit kan lei tot langtermyngevolge soos lewersirrose of lewerkanker. Daar is tot dusver geen entstof teen die patogeen nie. Lees alle belangrike inligting oor hepatitis C hier!
Hepatitis C is 'n vorm van lewerontsteking wat veroorsaak word deur die hepatitis C-virus. U het akute of chroniese siekte. Chroniese hepatitis C is een van die algemeenste oorsake van krimpende lewer (sirrose) en lewerkanker (Hepatocellular karsinoom).
Voorheen is hepatitis C hepatitis nie-A-nie-B genoem. Die oorsaaklike virus is eers in 1989 ontdek en word hepatitis C-virus (HCV) genoem. Die virus is 'n RNA-virus en behoort tot die familie van flavivirusse. Dit bestaan ​​in baie verskillende subtipes (sewe genotipes en meer as 60 bevestigde subtipes). Die patogeen word wêreldwyd versprei en word hoofsaaklik via bloed oorgedra.
Volgens ramings van die Wêreldgesondheidsorganisasie is een persent van die wêreldbevolking chronies besmet met hepatitis C. Dit stem ooreen met ongeveer 71 miljoen mense. Die oostelike Middellandse See en Europa word die meeste geraak.
Opmerking: 'n Hepatitis C-infeksie word as chronies beskou as die genoom van die patogeen (HCV RNA) langer as ses maande in die bloed van die pasiënt opgespoor kan word.
In Duitsland het ongeveer 0,5 persent van die bevolking ooit met hepatitis C in aanraking gekom. Vir die meeste mense neem die infeksie chronies.
Enige vermoede van hepatitis C en enige bewese infeksie moet deur die dokter met die naam van die pasiënt by die toepaslike departement van gesondheid aangemeld word. Selfs sterftes as gevolg van hepatitis C is by die naam aanmeldbare, In 2016 is 4 368 gevalle van nuut gediagnoseerde hepatitis C geregistreer. Dit beteken dat net meer as vyf mense vir elke 100,000 inwoners nuut is met hierdie vorm van lewerontsteking.
Hepatitis C: oordrag
Hepatitis C word hoofsaaklik via bloed oorgedra. Die grootste risiko-groepe is dwelmverslaafdes en mediese personeel.
Hepatitis C: oordrag deur middel van dwelmgebruik
Die HCV-oordrag in die gebruik van medisyne via 'n aar speel 'n baie belangrike rol. Dwelmverslaafdes kan mekaar maklik met besmette middels gebruik soos spuite, kannules of lepels (ter voorbereiding van die inspuiting van dwelms).
Daar is ook 'n gevaar wanneer dwelms via die neusmukosa (snorkende kokaïen) verbruik word: Deur sniebuise te deel, is infeksie met hepatitis C ook moontlik.
Hepatitis C: oordrag aan mediese personeel
Die mediese personeel (dokters, verpleegkundiges, ens.) Wat kontak met hepatitis C-pasiënte of monsters van sulke pasiënte het, is 'n infeksierisiko. Iemand kan byvoorbeeld hulself beseer met 'n naald wat besmet is met die besmette bloed van die pasiënt. Dan kan hepatitis C-virusse oorgedra word. Gemiddeld is hierdie risiko minder as een persent. In individuele gevalle speel verskeie faktore egter hier: die risiko van hepatitis C-infeksie kan byvoorbeeld ook groter wees by baie virusse in die bloed en 'n diep letsel.
Hepatitis C: Oordrag deur bloedoortapping en dialise
Sedert die negentigerjare is alle bloed- en plasmaskenkings vir hepatitis C getoets. Daarom, anders as voorheen, is hierdie transmissiepad amper nie meer van belang nie.
Dieselfde geld bloedwas (dialise). Deur middel van verbeterde tegnieke is oordrag van hepatitis C op hierdie manier deesdae baie skaarser as wat dit voorheen was.
Hepatitis C: Oordrag tydens swangerskap en laktasie
Swanger vroue wat met hepatitis C besmet is, kan die virus via die plasenta of tydens die geboorte aan die kind oordra. Maar hierdie risiko is minder as vyf persent.
Volgens kenners is virusoordrag via borsmelk nie relevant nie. Dit is teoreties moontlik om hepatitis C aan die kind oor te dra slegs wanneer daar baie virusse in die moeder se bloed sirkuleer en sy bloedingwonde aan die bors het (byvoorbeeld klein krake = ragades). As 'n voorsorgmaatreël, moet vroue wat geraak word, verpleeghoede gebruik.
Hepatitis C: ander oordragroetes
U kan basies ook besmet wees met seksuele omgang met hepatitis C. Hierdie gevaar is oor die algemeen laag. Slegs by sekere groepe mense of seksuele praktyke is daar 'n ernstige risiko vir infeksie. Dit geld byvoorbeeld by homoseksuele sowel as anale omgang en ander gewelddadige seksuele praktyke (bloed-tot-bloed-kontak!).
Of die deurboor van tatoeëring, piercings of oorgate 'n risiko vir hepatitis C is, is 'n kontroversiële onderwerp. As besmette eetgerei gebruik word (omdat dit nie behoorlik ontsmet is tussen kliëntaanstellings nie), kan virusoordrag nie uitgesluit word nie.
Opmerking: Hepatitis C-virusse versprei nie net by besmette mense in die bloed nie. Dit is ook waarneembaar in ander liggaamsvloeistowwe (semen, speeksel, trane, sweet, ens.). Besmetting via hierdie liggaamsekresies is egter baie onwaarskynlik.
Hepatitis C: inkubasietydperk
Die tyd tussen besmetting en die begin van die eerste simptome van hepatitis C (inkubasietydperk) kan 2 tot 24 weke duur. Gemiddeld duur ses tot nege weke. 'N Risiko van infeksie vir ander bestaan ​​basies, solank die genoom van die virus (HCV-RNA) in die bloed waargeneem kan word.
Hepatitis C: simptome
Hepatitis C-infeksies veroorsaak in ongeveer 75 persent van die gevalle geen of slegs nie-spesifieke simptome, Dit sluit byvoorbeeld in:
Moegheid en moegheid
Spier- en gewrigspyn
Slegs ongeveer 25 persent van diegene wat besmet is, ontwikkel akute lewerontsteking, wat gewoonlik lig is: dit blyk gewoonlik matig verhoogde lewerwaardes en geelsug (geelsug), dus een Vergeling van die vel, slymvliese en wit dermis in die oog, Ook klagtes aan die regterkant van die buik is moontlik.
By baie pasiënte is die akute infeksie een chroniese hepatitis C oor. Weereens, dit is gewoonlik sag en het geen kenmerkende simptome soos moegheid, verminderde werkverrigting en onspesifieke ongemak in die boonste buik.
Kom soms voor in die konteks van chroniese hepatitis C Simptome en siektes in heeltemal verskillende liggaamsstreke op. Dit sluit in jeuk, gewrigsprobleme, vergroting van die limfknope (limfoom), spesiale vorme van vaskulêre en nierontsteking, asook nierversaking (nierinsufficiëntie). Ander afwykings word ook meer gereeld geassosieer met chroniese hepatitis C, soos depressie, diabetes mellitus, outo-immuun skildklierontsteking (soos Hashimoto se tiroïeditis) en die sogenaamde Sjögren-sindroom.
Chroniese hepatitis C: langtermyngevolge
Chroniese hepatitis C kan na jare 'n krimpende lewer word (sirrose) Lood. Dit beteken dat al hoe meer lewerweefsel omskep word in funksionele bindweefsel. As gevolg hiervan neem die lewerfunksie geleidelik af. Die verloop van sirrose kan egter baie van pasiënt tot pasiënt verskil. Verskeie faktore beïnvloed die verloop van die siekte. Die volgende faktore bevorder onder meer die vinnige ontwikkeling van lewersirrose:
addisionele infeksie met hepatitis B
addisionele infeksie met MIV
Insulienweerstandigheid / diabetes mellitus
Mense met hepatitis C-verwante sirrose het 'n groter risiko vir lewerkanker.
Opmerking: Hepatitis C is die tweede grootste oorsaak van lewersirrose en lewerkanker in Duitsland (na chroniese alkoholverbruik).
Hepatitis C: ondersoeke en diagnose
Die dokter praat eers in detail met die pasiënt, met sy pasiënt Om mediese geskiedenis op te stel (Geskiedenis). Hy gee onder meer 'n gedetailleerde beskrywing van die simptome wat voorkom en vra oor moontlike voor- en onderliggende siektes. Hy vra ook oor moontlike bronne van besmetting (soos dwelmgebruik, naaldbeserings, seksuele omgang en seksuele praktyke, tatoeëring, ens.).
Daarna volg een fisiese ondersoek: Die dokter ondersoek onder meer die kleur van die vel, slymvliese en die wit dermis in die vel (vergeling in geelsug). Hy voel ook sy buik. Hy kan bepaal of daar drukpyn in die regter boonste buik is – 'n moontlike aanduiding van lewersiekte. Met palpasie kan hy ook bepaal of die lewer moontlik patologies verander is. Dus, 'n geharde orgaan dui op lewersirrose.
bloedtoetse is 'n wesenlike deel van die diagnose van hepatitis C lewerfunksietoetse (soos bepaal deur GOT, GPT) – verhoogde vlakke dui onder meer op lewersiekte. Aan die ander kant, in die bloed Teenliggaampies teen hepatitis C-virus (teen HCV) gefahndet. Sulke teenliggaampies is gewoonlik sewe tot agt weke na infeksie waarneembaar. Slegs so 'n hepatitis C-toets laat 'n veilige diagnose toe.
Die opsporing van spesifieke teenliggaampies sê egter niks oor die vraag of dit 'n vars (aktiewe) infeksie is (met die risiko vir ander infeksie) of 'n reeds geneesde infeksie waarin die pasiënt nie meer aansteeklik is nie. Dit kan slegs deur een gedoen word direkte patogeen opsporing uitgeklaar. Boonop soek 'n mens daarna in die bloed Genetika van die Herpatitis C-virus (HCV RNA), As 'n mens dit vind, het die pasiënt 'n vars hepatitis C-infeksie.
Let wel: As die (vermoedelike) infeksie onlangs plaasgevind het, het die liggaam moontlik nie genoeg tyd gehad om spesifieke teenliggaampies te produseer nie. Ongeag die uitslag van die teenliggaamtoets, word 'n direkte patogeen opsporing probeer om die hepatitis C-blik te diagnoseer.
As die diagnose hepatitis C is, is dit presies Genotipe van die patogeen bepaal word. Daarbenewens het die sogenaamde viruslading gemeet, dit wil sê die konsentrasie van die virale genoom (HCV RNA) in die bloed. Albei is belangrik vir terapiebeplanning.
Ultraklank van die buikholte
Die dokter wen bewys van die siektetoestand van die lewer vanaf a ultraklank, Byvoorbeeld, die transformasie van lewerweefsel in bindweefsel / littekenweefsel (fibrose) op pad na lewersirrose kan erken word. Daarbenewens kan 'n gewas in die lewer as die oorsaak van die klagtes met die ondersoek uitgesluit word.
Biopsie en elastografie
Om meer presies te bepaal hoe gevorderd die littekens (fibrose) reeds is, kan 'n mens doen Weefselmonster van die lewer in die laboratorium geneem en ondersoek (lewerbiopsie).
'N Alternatief is 'n spesiale ultraklanktegniek elastography doen 'n beroep. Sonder ingryping op die liggaam kan dus die mate van fibrose van die lewer bepaal.
die akute hepatitis C Genees binne tien tot 50 persent van die pasiënte binne weke sonder behandeling. Daarom skryf dokters gewoonlik nie dadelik antivirale middels voor nie, maar wag 'n rukkie.
Slegs in sekere gevalle moet vroeg met 'n medisyne-hepatitis C-behandeling begin word. Dit is byvoorbeeld die geval by pasiënte wat tydens die werk by hepatitis C besmet is tydens 'n naaldstokbesering (byvoorbeeld as dokter of verpleegster in die hospitaal). Sodat diegene wat geraak word so gou as moontlik beseringsbedreigend kan wees, ontvang hulle medisyne vir die vinnige eliminasie van virusse in hul liggame. Selfs met akute hepatitis C met ernstige simptome of ernstige comorbiditeite, kan dit nuttig wees om die infeksie met antivirale middels te behandel.
In die eerste plek is sulke middels egter ingesluit chroniese hepatitis C gebruik. Dit is ontwerp om te voorkom dat die lewersiekte verder vorder. Dit verlaag ook die risiko van sirrose en lewerkanker as 'n langdurige gevolg van chroniese hepatitis C.
Medisyne vir hepatitis C
Die infeksie word gewoonlik met twee of drie verskillende medisyne behandel (kombinasieterapie). Die besonderhede van hierdie medikasie-gebaseerde hepatitis C-behandeling hang af van die individuele geval. By die keuse van medisyne sal die dokter byvoorbeeld oorweeg watter virale genotipe die pasiënt besmet is. Die erns van lewerskade, bestaande nierskade en gepaardgaande infeksies (soos MIV of hepatitis B) asook enige voorbehandeling beïnvloed die behandelingsbeplanning.
Hepatitis C word tans medisyne voorgeskryf wat die verspreiding van patogene op verskillende maniere voorkom. Hulle word "direkte antivirale middels "(DAA) aangewys en in tabletvorm geneem. Newe-effekte kom skaars voor. Die DAA's wat gebruik word, sluit in:
protease-inhibeerders soos Grazoprevir (GZR) of Simeprevir (SMV)
polimerase inhibitor soos sofosbuvir (SOF)
NS5A inhibeerder soos ledipasvir (LDV) of elbasvir (EBR)
Baie van hierdie middels is nie afsonderlik beskikbaar nie, maar slegs in 'n vaste tabletkombinasie. Daar is byvoorbeeld ledipasvir / sofosbuvir tablette en elbasvir / Grazoprevir tablette.
Ook goedgekeur vir hepatitis C-terapie PEG-interferon α (gepegileerde interferon-alfa) en Ribavirin (RBV), Dit is effektief teen alle genotipes van hepatitis C. Tot 2013 was die twee aktiewe stowwe dus die standaard-middels vir hepatitis C-behandeling: PEG-interferon is een keer per week as 'n spuit in die onderhuidse vetweefsel toegedien. Ribavirin is daagliks in tabletvorm geneem, soms in kombinasie met 'n direkte antivirale middel (DAA).
Hierdie ou standaardterapie was redelik effektief, maar het verskillende newe-effekte en interaksies gehad (griepagtige simptome, slaapstoornisse, depressie, ens.). Daarom word PEG-interferon deesdae nouliks in hepatitis C-terapie gebruik. Ribavirin word nog steeds in sekere gevalle voorgeskryf in kombinasie met 'direkte antivirale middels' (DAA).
Opmerking: Interferonvrye hepatitis C-terapie word nie tydens swangerskap en laktasie aanbeveel nie.
Duur van die gebruik van die medikasie
Die behandeling met hepatitis C van medisyne strek gewoonlik oor 12 weke. In sommige gevalle skryf die dokter die medikasie slegs agt weke voor. Sommige pasiënte moet dit egter langer as 12 weke neem, byvoorbeeld 24 weke.
Ten minste 12 weke na die beëindiging van die medikasie, ondersoek die dokter weer die bloed van die pasiënt om die sukses van die terapie te bepaal. As daar nog steeds genotipes van die hepatitis C-virus in die monster opgespoor kan word, het die terapie nie voldoende gewerk nie, óf die pasiënt is weer besmet. Dan kan 'n herbehandeling (gewoonlik met ander middels as die eerste keer) nuttig wees.
Chroniese hepatitis C kan na jare lei tot sirrose. In ernstige gevalle kan die siek lewer nie meer sy take uitvoer nie. Vir die aangetaste persone is 'n leweroorplanting die laaste behandelingsopsie.
Hepatitis C: verloop en prognose
Bo alles wil baie pasiënte een ding weet: Is hepatitis C geneesbaar? Die antwoord is: in die meeste gevalle ja.
Akute hepatitis C genees spontaan by 15 tot 40 persent van die pasiënte. Omgekeerd ontwikkel 60 tot 85 persent van alle besmette individue chroniese hepatitis C. Hier word selde spontane genesing waargeneem. In baie gevalle lei die regte terapie egter tot sukses in chroniese hepatitis C. Genesing hier beteken dat geen virusse in die bloed opgespoor kan word nie. Dit sal met die opvolgondersoeke na afloop van die behandeling nagegaan word. Die pasiënt word dan as genees beskou. Latere terugvalle is skaars. Na 'n geneesde infeksie kan u egter ook besmet weer met hepatitis C!
In 16 tot 20 persent van pasiënte met chroniese Hepatitis C ontwikkel lewersirrose na 20 jaar as 'n laat gevolg. Diegene wat geraak word, is meer vatbaar vir lewerkanker: 'n kwaadaardige lewertumor word elke jaar in twee tot vier persent daarvan aangetref.