Soos die kolom nader beweeg het, het ons gesien dat Ndambe, ’n ou stamlid wat ons goed geken het, aan die voorpunt was. Hy was jare lank reeds Sijefu se hoofraadsman. Ndambe het sy hand omhoog gelig. Die ry vrouens het gaan staan. Ndambe het gepraat. Hy het aangekondig dat ons witmense die konings van konings en die olifante onder olifante was. Hy het ook gesê dat ons rinkhalsslange was wat giftiger en oor die algemeen walgliker as enige ander rinkhals in die land was.
Dit was toe dat veldkornet Joubert, terwyl hy sy wysvinger binne-in die snellerbeuel van sy vuurwapen laat sak het, Ndambe gevra het om tot die punt te kom. Aan die uitdrukking op die veldkornet se gesig, kon jy sien dat hy genoeg komplimente vir een dag gehad het.
Op ’n teken van Ndambe, het die hele kolom in die modder van die turfgrond neergekniel. Hulle het leeu- en sebravelle en olifanttande gebring, en krale en koperarmbande en, op ’n lang mat het hulle die hele boud van ’n rooi Afrikaner-os, die vel en pote en alles neergesit. En ’n hele klomp varke in die helfte gesny. En kleipotte propvol wit bier. En ook – en dit het ons die meeste waardeer – ’n toordokter se medisyne wat mens in die nag teen goolgeeste en die bose oog beskerm het.
Ndambe het nog ’n teken gegee. ’n Vrou met ’n kleipot op haar kop het opgestaan daar waar sy gekniel het en nader aan ons beweeg. Ons het toe gesien dat sy swart grond in die pot gehad het. Dit was nat en amper soos turfgrond. Ons kon nie verstaan hoekom hulle dit vir ons gebring het nie. Asof ons nie genoeg daarvan gehad het nie, reg daar waar ons gestaan het, en waar dit aan ons velskoene vasgesit het. En tog het Ndambe opgetree asof dit die kosbaarste deel van die vredesoffer was wat sy hoofman, Sijefu, aan ons gestuur het.
Toe het Ndambe weer gepraat en ons het gesien het hoe dom hy en sy hoofman en die hele Mtosastam eintlik was.
Ons het die presente aanvaar, en vrede is gesluit. Ek kan nog onthou hoe veldkornet Joubert sy kop geskud en gesê het: “Het jy nou al ooit groter domheid as dié van die Mtosas gesien?”
En ek kan ook nog steeds onthou wat Jurie Bekker gesê het. Dit was toe iets hom die beesboud van nader laat bekyk het, en hy sy eie brandmerk daarop gesien het.
Het hy opgehou – vir altyd – in ’n skermutseling naby ’n blokhuis. Ons het hom in die skaduwee van ’n doringboom begrawe, waarna die kommandant ’n paar woorde gesê het en ons ons hoofde gebuig en ’n psalm gesing het. Soos jy weet is dit vir elke roubeklaer by ’n begrafnis die gebruik om ’n handvol grond te vat en dit in die graf te gooi.