Honoré de Balzac (1799-1850) - Interessant
Toe Louis Boulanger in 1837 Balzac se portret in die Salon vertoon, is die skrywer reeds erken, selfs al het hy nie sy werk voltooi nie. Hy het egter met sy Comédie humaine begin, nadat hy reeds Les Chouans (1829), La Peau de chagrin (1831), Le Colonel Chabert (1832), Eugénie Grandet (1833), Le Lys dans la Vallée en La Fille aux pieds d 'gepubliseer het. goud (1835). Boulanger besoek ook die sirkel van romantiese skrywers en was 'n vriend van Balzac, Hugo en Dumas, wat hy verteenwoordig het.
Die fotograaf Nadar het 'n portret van Balzac geneem, maar die doek van Dastugue onthul die romantikus in hierdie ietwat konvensionele voorstelling van 'n kunstenaar met een hand op sy hart en sy hemp wawyd oop. Wat Boulanger betref, wat Balzac goed geken het, het hy beslis nie daaraan gedink om die prototipe van die voorstelling van die skrywer te gee toe hy hierdie portret geskilder het nie. In werklikheid het hy geweet hoe Balzac werk, gebundel in sy kamerjas, koffie drink na koffie om sy inspirasie te ondersteun en snags skryf. Terwyl Balzac tot dan toe romans van romantiese neiging geskryf het, soms illuministies (meester Cornelius, 1831), het Boulanger egter hier die vaste, realistiese man getoon, vir wie hy vinnig sou word, ook 'n dikke man, ingewikkeld, aangetrokke deur dandyisme, polities gefassineer deur legitimisme en katolisisme, maar te helder om deur enige faksie omhels te word. Deur César Birotteau in 1827 te publiseer, het Balzac hom tot realisme gewend en alle allegorieë laat vaar, alle verwysing na die mistikus Emmanuel Swedenborg soos in Seraphita (1833). Balzac wil graag die burgerlike samelewing beskryf en skroom nie om die netwerke van politieke betrekkinge of die foute van sy tydgenote te wys nie. Op soek na die sosiale tipe meer as die karakter, het hy hom voorgedoen as 'n monument van skryf. Dit is ongetwyfeld hierdie aspek van die werk wat Boulanger in hierdie portret van die skrywer wou vertaal, juis op 'n keerpunt in sy loopbaan.
Was Rodin bewus van hierdie portret toe hy die standbeeld van Balzac begin ontwerp het, wat hom tot lang navorsing sou lei en wat, hoewel onvoltooid, nogtans in brons gegiet is en vandag Boulevard Raspail in Parys versier? ? Dit is baie moontlik: van 1891 tot 1898 het die beeldhouer voortdurend gewerk om steeds meer krag en skaal aan sy karakter te gee, waarvan die prototipe die skildery van Boulanger blyk te wees. Rodin se evolusie het daartoe gelei dat hy die eenvoudige vorms wat die kamerjas verskaf, toenemend sintetiseer en sodoende Balzac saamgevat het tot 'n soort stofkolom, 'n ware menhir, 'n ware simboliese en onvernietigbare monument. Dit was deur transende saak dat Rodin daarin geslaag het om Balzac se beskrywende krag te toon. Hy het die mens oortref en die wese daarvan onttrek om dit die simbool van die 19de eeuse samelewing te maak. Dit lyk asof Boulanger dieselfde benadering as die beeldhouer gevolg het, maar dat hy voor 'n baie lewende model te staan ​​gekom het, wie se kreatiewe ywer hy weerspieël en wat hy te goed geken het, blykbaar nie daarin geslaag het om verder te gaan as die blote visie van die karakter nie. , so waar is dit dat Balzac, in 1837, nog nie soveel in sy werk bereik het as toe Rodin hom verteenwoordig het nie. In hierdie sin was die taak vir die beeldhouer byna makliker as vir die skilder.
Georges BLINStendhal en die probleme van die romanParys, Corti, 1953 Michel CROUZETStendhal of Monsieur selfParys, Flammarion, 1990. Jean GOLDZINKStendhal, Italië in die hartParys, Gallimard, versameling "Découvertes", 1992.