Was spoorweggewere ooit kritiek in enige geveg tydens WWI en WWII? - Geskiedenis Podcasts - 2022
Was spoorweggewere ooit kritiek in enige geveg tydens WWI en WWII?
Let wel: dit is 'n vraag oor spoorweggemonteerde artillerie, NIE oor gepantserde treine nie (wat meer gelyk was aan tenks op die spoor en baie kleiner gewere gehad het)
Die idee agter 'n spoorweggeweer is redelik goed: 'n groter geweer is beter as 'n klein geweer, maar dit is moeiliker om te verhuis. Maar as ons treine gebruik wat relatief vinnig baie gewig kan dra, dan kan ons BAIE groot gewere daarop sit en dit maklik rondskuif!
Maar die effek is ver van verwag, want die spoorwegartillerie verg baie onderhoud en logistiek, kan probleme ondervind om in 'n ander rigting as reguit voor die spore te mik en die aantal skote per dag is eenvoudig pateties:
Byvoorbeeld, die beroemde Dora (nee, nie die een nie) het 250 mense vereis om die geweer binne 3 dae bymekaar te maak, 2500 om die spore te lê en 2 flakbataljons om dit teen die lugaanvalle te beskerm, en in ruil daarvoor het dit 14 skote gelewer per dag.
Dit alles lyk verskriklik ondoeltreffend in vergelyking met byvoorbeeld Tweede Wereldoorlog -bomwerpers of selfs kleiner, swaar artillerie uit die Eerste Wêreldoorlog, soos die beroemde Big Bertha (wat 8 skote kan afvuur) per uur, hoewel inderdaad met ~ 7 keer ligter dop).
Dus, was die "wit olifante" van moderne wapens ooit van kritieke belang om 'n geveg te wen? Of was daar net 'n afname in die hulpbron wat beter bestee kan word aan 'n ander soort wapens?
Ek het die 'wen' -deel verwyder, want dit het inderdaad nie veel sin nie - U -bote was kritiek in die stryd om die Atlantiese Oseaan, maar die stryd is deur die Geallieerdes gewen. Met ander woorde, ek is op soek na gevegte waar spoorweggewere 'n baie belangrike rol gespeel het, ongeag die finale uitslag.
Die enigste keer dat hulle gebruik is - hoewel hulle op 'n ander front was - het hulle min of meer gedoen wat hulle wou doen.
Die Duitse leierskap was deeglik bewus van die logistieke nagmerrie wat hierdie gewere die weermag opgelê het. Die feit dat slegs twee ooit bestel is, toon selfs die Duitsers wat aan hierdie gewere toegewys is, die grootste waarde. Tog is hulle nodig geag om 'n uiteindelike dooiepunt te verbreek. Die super swaar gewere, soos die 80 cm "Schwerer Gustav", was spesiaal gemaakte gewere om die bunkers op die Maginot -lyn te verslaan. Dit was 'n wapen wat ontwikkel en gebou is vir 'n enkele doel - wat nooit gekom het nie.
Die Duitsers het nooit gedink hulle sou deur Frankryk jaag soos tydens die Blitz nie en het eerder beplan vir 'n langdurige beleg soos tydens die Eerste Wêreldoorlog.
Aangesien hulle binne slegs 6 weke deur Frankryk opgeruk het, sit hulle nou op 'n feitlik verouderde munisipaliteit en weet nie wat om daarmee te doen nie. Toe die Duitse offensief in Rusland later die vestings van Sevastopol in die gesig staar, vind hulle eintlik 'n gebruik vir die gewere waarop hulle al byna twee jaar sit.
Sevastopol - aan die rand van die Krim -skiereiland - was 'n belangrike Russiese vesting en moeilik om te verower, aangesien die vesting daar enorm was. Uiteindelik kon nie eers die groot geweer van 80 cm die vesting lamlê nie. 'N Gesamentlike poging van die 42 cm, 60 cm en 80 cm gewere was nodig om die Russiese artillerie uit te slaan en die fort lam te maak.
Aangesien die beleg meer as 9 maande geneem het om af te handel, was daar genoeg tyd om die spoorweggeweer daar te vervoer en aanmekaar te sit. Hierdie super -swaar artillerie -stukke het wel 'n rol gespeel om die verdediging te verslaan en hulpbronne wat op die res van die oostelike front benodig is, vry te laat. Alhoewel geen enkele toerusting 'n beleg op homself kan "wen" nie, het hierdie gewere wel bygedra - hoewel dit hoofsaaklik was omdat die weermag die geleentheid gevind het om die andersins nuttelose gewere te gebruik en nie omdat dit sulke uitnemende toerusting was nie.
Nee, die ontwikkeling van die spoorweggeweer het te laat gekom. Vliegtuie kan baie dieselfde doen, baie meer doeltreffend en teen minder koste.
Soos u self gesê het, het spoorweg -artillerie BAIE onderhoud nodig gehad. 14 skote per dag is nie juis effektief nie. Hou in gedagte dat die vat na 18-20 skote verslete was en vervang moes word. Voor dit sou elke skoot die boordiameter verander (vergroot). Elke skoot moes herbereken en aangepas word om dit te vergoed. Dit (vatveranderings) gebeur ook met ander gewere, maar na 500-2000 skote, wat 'n groot verskil is.
Tydens WW1 was daar 'n verskoning: vliegtuie kon nog nie dieselfde hoeveelheid bomme op 'n spesifieke plek aflewer nie. Dit was nie die geval tydens WW2 nie. As u baie wapens op 'n spesifieke teiken nodig gehad het, gebruik eenvoudig meer bomwerpers. Het u meer impak nodig? Gebruik groter bomme.
WW1 -spoorweggewere was nie regtig effektief vir die belegging nie, maar dit het gewerk. Tydens die Tweede Wêreldoorlog was dit 'n vermorsing van geld, tyd en moeite. Daarom het die bondgenote nie daarin belê nie. Die Britte het spoorweggewere vir kusverdediging gebruik, maar die gewere is oorgebly van WW1 -slagskepe.
Die Duitsers het spoorweggewere gebruik om die landings by Anzio met matige sukses af te weer, en die Karl Gerät met meer sukses tydens die beleg van Sebastopol. As ek terugkyk, was die beleggings nie die moeite werd nie. Die paar keer dat 'n spoorweggeweer eintlik 'n verskil gemaak het, kon dit met verskillende wapens baie minder koste en moeite gedoen het.
Spoorweggewere was verouderd deur WW2, maar dit is ingewikkeld. Hulle is ontwerp om artillerie, bunker-buster en verdedigend te wees. Hoewel die Duitse voorbeelde tydens die Tweede Wêreldoorlog die opvallendste was, het die Britte, Franse, Amerikaanse, Italiaanse ... Selfs Poolse en Russiese voorbeelde nisse gehad. Gladiator (Brits) is byvoorbeeld gebruik om vlootbemanning op die gewere op te lei sonder dat diensbare skepe vir opleiding geneem is, en in hierdie rol het dit beteken dat Britse en Amerikaanse spanne beter ervaring gehad het met die gebruik van vlootgewere as groot veldartillerie, wat nuttig tydens D-dag.
Aanvals het hulle nie veel nut gevind nie, maar sommige van die personeel van die Spoorwegafdeling (weer Britte) het opgemerk dat hul Italiaanse eweknieë hulle beslis vir haweverdediging gebruik het, en 'n gevange Italiaanse geweer is deur die Australiërs teen 'n seevort gebruik . (Railways at War, 1982? Ek dink).
As ontwerp is spoorweggewere deurslaggewend in oorloë voor die Eerste Wêreldoorlog gebruik. Maar hulle was vestingbrekers, vir die Sigfried- en Maginot-lyne. Vliegtuie en spoorwegoorlogvoering en -sabotasie het hul grootste krag, mobiliteit, tot 'n swakheid gebring. die Britse gewere was grotendeels anti-skip en opleiding, en soos hulle daarop gewys het, was dit meer 'n aanspreeklikheid as Whinnie, die ingegrawe vlootgeweer. Hulle het Boche-Buster veral 'n kort tydjie "verloor" omdat hulle met 'n vlieg-afskakel (al die remme afgetrek en met 'n loko rondgedruk het) net om te ontdek dat hulle nie die juggernaut kon keer nie. En op baie maniere het hulle in teorie 'n nis gehad tydens WW2, maar die soort aanstootlikhede waarin hulle die beste gevaar het, het nie tydens WW2 gebeur nie. Sevastapol is waarskynlik die laaste groot hurra van die Railway Gun in 'n offensiewe rol. Hulle het 'n chirurgiese werk met 'n hoë snelheid gedoen teen dinge wat geen ander geweer kon tref nie. Sommige van die laaste Port Defense -voorbeelde het 'n bietjie langer geduur (redelik seker dat sommige nog 'n paar dekades by die ingange van Panama en Suez gebly het), maar selfs in hierdie rol is baie van die geweerstyl vervang deur torpedostasies. Sommige kleiner spoorwegartillerie -opstellings wat deur Vickers gebou is, het baie probleme met die spoorweggeweer oorkom, maar het te laat ingekom vir 'n werklike, praktiese gebruik. roterende platforms sodat 'n lyn artillerie in posisie getrek kon word, 'n middeweg tussen die wartrain en die spoorweer, maar werk in 'n nis wat basies deur dieselfde ding op tenkonderstel of bomwerpers gevul is.
(weereens, Railways at War) Daar moet miskien op gelet word dat hulle veral met die Italiaanse as vreesaanjaend genoeg geag is om die terugtrekende as te verdien om alles moontlik te doen om hul moontlike vordering na die Duitse hartlande te stop. Nadat die Italiaanse voorbeelde vasgelê is, het die Duitsers basies die pogings om die verwydering van spore te verdubbel, verdubbel, en dit is opmerklik dat die ROD by verskeie Italiaanse veldtoglokale versoek is om hulle ten minste te probeer kry om kragte te ontwrig of om oor te gee. Die Duitsers het letterlik een spoorlyn heeltemal verwyder (nie net om die bande of dwarsbande te breek nie, maar om elke laaste stuk spoor fisies te verwyder) omdat dit die enigste lyn was waar hulle geweet het dat 'n geweer sou moes verbysteek. Hulle probleem was, hulle was te traag om dit te doen en is gevang deur die Britse ROD wat herlei het! Die Italiaanse veldtog val toenemend terug op verdedigende vestingslyne, die ideale situasie vir die spoorweggeweer, veral omdat dit (meestal) buite die bombardement was, maar daar is nie uit die suide onderhandel nie.
'N Laaste probleem wat die Britte opgemerk het (en wat hulle ook in die Franse en Amerikaners opgemerk het) was dat die spoorweggeweerprogram deur die Royal Naval Air Service, Railway Operation Division, Army Marines en Navy ook bedryf is, en ook RAF -spotters gehad het. Takties en logisties was dit 'n geval van Too Many Cooks, veral omdat hierdie verskillende magte verskillende rangstelsels gehou en bedryf het en verskillende oorwegings gehad het waarvoor die geweer gebruik moet word en waar. Voeg daarby dat baie van die RNAS se spoorweggedeelte aan die Pole oorhandig is, en dit het 'n logistieke nagmerrie geword waarin mense doelbewus wou verhoed dat hulle na die voorkant gestuur word. Ek is nie seker van die Duitse reëlings nie, maar dit lyk meestal soortgelyk.
Reeds in 1882 is die behoefte aan swaar vaste artillerie vir die verdediging van die kus opgemerk in Chester A. Arthur se tweede jaarlikse boodskap aan die kongres, waar hy opgemerk het:
'Ek vestig u aandag op die aanbeveling van die sekretaris en die raad dat die bevoegdheid gegee word om nog twee kruisers van kleiner afmetings en 'n vlootuitvoervaartuig te bou, en dat krediete gemaak moet word vir 'n geweerkanon met 'n hoë krag vir die torpedodiens en vir ander hawe -verdediging. "  
In 1885 is die Endicott -raad byeengeroep onder die daaropvolgende administrasie van Grover Cleveland, onder voorsitterskap van oorlogsekretaris William Crowninshield Endicott. Hierdie raad het 'n grootskaalse program van hawe-verdediging by 29 hawens aanbeveel, insluitend gewere, mortiere en mynvelde. Die meeste van hul aanbevelings is geïmplementeer en nuwe verdediging is opgestel deur die United States Army Corps of Engineers 1895–1905. Namate die verdediging gebou is, is elke hawe of rivier se installasies beheer deur artilleriedistrikte, in 1913 herdoop tot kusverdedigingsopdragte en hawe -verdedigingsopdragte. Met die hernoeming van 1913 word artilleriedistrikte streeksopdragte, wat elk verskeie kusverdedigingsopdragte insluit.  
'N Uitgebreide brandbeheerstelsel is ontwikkel en voorsien vir die forte van elke artilleriedistrik. 
1901 herorganisasie Redigeer
Weermagleiers het besef dat swaar vaste artillerie verskillende opleidingsprogramme en taktieke benodig as mobiele veldartillerie. Voor 1901 bevat elk van die sewe artillerieregimente swaar sowel as ligte artilleriebatterye. In Februarie 1901 is die Artilleriekorps in twee tipes verdeel: veldartillerie en kusartillerie. Die vorige sewe artillerie -regimente is ontbind, en 30 genommerde kompanieë van veldartillerie (algemeen genoem batterye) en 126 genommerde kompagnies van kusartillerie (CA) is gemagtig. 82 bestaande swaar artilleriebatterye is aangewys as kusartillerieondernemings, en 44 nuwe CA -maatskappye is geskep deur bestaande eenhede te verdeel en hul geledere met rekrute te vul. Die organisasie wat op die onderneming gebaseer was, was vir buigsaamheid, aangesien elke hawe-verdedigingsopdrag anders toegerus was en 'n taakgebaseerde organisasie nodig was. Die Coast Artillery sou verskeie kere in die geskiedenis tussen klein eenheid en regimentele organisasie afwissel. Die hoof van die artilleriekorps het die hoof van artillerie geword in die rang van brigadier -generaal met jurisdiksie oor beide soorte artillerie.  
Beheerde mynvelde Redigeer
Omstreeks 1901 het die Coast Artillery die verantwoordelikheid geneem vir die installering en werking van die beheerde mynvelde van die Corps of Engineers; dit is geplant om te word waargeneem, op afstand ontplof en deur vaste gewere beskerm te word.  Met hierdie verantwoordelikheid het die kusartillerie begin om die vaartuie te verkry wat nodig is om die mynvelde en kabels te verbind en te onderhou wat die myne verbind met die myn se kasmat aan wal, georganiseer as 'n "duikbootmynbattery" binne die installasieopdrag, "duikboot" wat beteken " onderwater "in hierdie geval.  Die groter vaartuie, genaamd "mynplanters", was burgerlik beman tot die oprigting van die U.S. Army Mine Planter Service (AMPS) en Warrant Officer Corps in 1918 om offisiere en ingenieurs te voorsien vir die skepe wat as mynplanters aangewys is.  Die mynkomponent word beskou as een van die belangrikste wapens van kusverdedigingswerke. 
Taft Board en die skepping van die Coast Artillery Corps Edit
In 1905, na die ervarings van die Spaans -Amerikaanse oorlog, het president Theodore Roosevelt 'n nuwe raad aangaande vestings aangestel, onder leiding van die oorlogsekretaris William Howard Taft. Hulle het 'n paar standaarde bygewerk en die vordering van die program van die Endicott -raad nagegaan. Die meeste veranderings wat deur hierdie bord aanbeveel is, was tegnies, soos die byvoeging van meer soekligte, elektrifisering (beligting, kommunikasie en projektielhantering) en meer gesofistikeerde optiese gerigte tegnieke. Die raad het ook versterkings aanbeveel in gebiede wat uit Spanje verkry is: Kuba en die Filippyne, asook Hawaii en 'n paar ander plekke. Verdediging in Panama is goedgekeur deur die Spooner Act van 1902. As gevolg van die vinnige ontwikkeling van die tipe gevreesde slagskip, is 'n nuwe geweer van 14 duim (356 mm) op 'n paar plekke bekendgestel, waaronder Los Angeles, die Filippyne, Hawaii en Panama . Die Japannese was besig om kapitaalskepe met wapens van hierdie kaliber aan te skaf, begin met Kongō in 1913. Die vestings van die Taft -program het effens verskil in batterykonstruksie en het minder gewere op 'n gegewe plek as dié van die Endicott -program. Aan die begin van die Eerste Wêreldoorlog het die Verenigde State 'n kusverdedigingstelsel gehad wat gelyk was aan enige ander land.
Die vinnige tegnologiese vooruitgang en veranderende tegnieke skei kusverdediging (swaar) toenemend van veldartillerie (lig). Beamptes was selde bevoeg om beide te beveel, wat spesialisasie vereis. As gevolg hiervan het die kongres in 1907 die veldartillerie en kusartillerie in afsonderlike takke verdeel, wat 'n aparte kusartilleriekorps (CAC) geskep het en 'n toename in die kusartilleriekorps tot 170 genommerde maatskappye gemagtig is. Die kusartillerie -eenhede van die National Guard is ook deur die state gevorm om te probeer om die CAC in oorlogstyd sterk te maak. Verwarrend genoeg is baie van hierdie eenhede aangewys as Coast Artillery Corps van hul onderskeie staatswagte.  In 1907 word die United States Army Field Artillery School in Fort Monroe die Coast Artillery School, wat tot 1946 werksaam was, en in 1908 word die Chief of Artillery die Chief of Coast Artillery in die rang van generaal -majoor.
Net soos met die res van die Amerikaanse weermag, was die kusartillerie onderbeman en swak toegerus, behalwe kusartilleriewapens toe oorlog in Europa in 1914 uitgebreek het. 105 nuwe CA -ondernemings in 1916–17, hoewel dit aanvanklik onderbemagtig is. Na die Amerikaanse toetrede tot die Eerste Wêreldoorlog is die kusartillerie in sy geheel bestel, en 71 nuwe kompanie is teen Julie 1917 georganiseer. 
In reaksie op die vinnige verbeterings in gevegskepe van dreadnought, het ongeveer 14 tweepistoolbatterye van 12-duim-gewere op 'n nuwe langafstand-barbettewa in M1917 in 1917 begin bou, maar niks is tot 1920 voltooi nie.
Die Coast Artillery is aangewys om alle Amerikaanse bemande swaar artillerie (155 mm geweer en groter), spoorwegartillerie en later lugafweer artillerie-eenhede te voorsien. Soos met die meeste toerusting van die Eerste Wêreldoorlog van die Amerikaanse weermag, was hierdie eenhede hoofsaaklik toegerus met wapens van Frans en Brits, met min swaar wapens wat deur die Amerikaanse vervaardiging voor die wapenstilstand in Frankryk aangekom het. Soos met ander Amerikaanse eenhede uit die Eerste Wêreldoorlog, het die CAC -eenhede meestal saam met Franse magte gewerk. Die CAC-eenhede wat met die American Expeditionary Forces (AEF) na Frankryk en Brittanje gestuur is, is georganiseer in 'n totaal van 11 brigades wat bestaan ​​uit 33 regimente van 24 gewere elk, plus 'n vervangingsregiment, nege slootbataljonne en dertien lugafweerbataljons (ook bekend as sektore) ). Baie kusartillerie -ondernemings is aan die kusverdediging van die staat onttrek om die nuwe artillerie -regimente te voorsien.   Slegs 13 regimente het egter aksie gesien, terwyl die oorblywende 20 regimente nie die opleiding voor die wapenstilstand voltooi het nie, en tot 6 hiervan het nooit gewere ontvang nie. Altesaam 61 regimente is georganiseer, maar minstens 23 hiervan is kort voor die wapenstilstand in die VSA georganiseer en is gou ontbind.  Die bevele van die kusverdediging het 'n organisasie op die maatskappy behou.  Slegs een regiment sien aksie toegerus met Amerikaanse wapens, die 58ste kusartillerie gewapen met die 8-duim-haweitser M1917, gebaseer op die Britse BL 8-duim-haubits Mk VI. 
Vyf-en-negentig 6-duim gewere is uit die kusverdediging onttrek, met 'n bykomende 46 wapens wat deur die vloot verskaf is en 30 voormalige vlootwapens van die wapenhandelaar Francis Bannerman.  Twee-en-sewentig van die 6-duim-gewere van die weermag (moontlik met 'n paar ekstra vlootwapens) en 26-duim-kanonne wat ook uit die kusverdediging verwyder is, is op M1917-veldwaens gemonteer en vier artillerieregimente in Frankryk toegerus, maar nie een van die hierdie het opleiding voor die wapenstilstand voltooi.  Na die oorlog is 'n paar van die 6-duim-gewere teruggestuur na die kusverdediging, maar die 5-duim-gewere is uit die kusverdedigingsdiens teruggetrek. Die meeste van die 6-duim-gewere is gestoor en is uiteindelik in die Tweede Wêreldoorlog ontplooi.   
Geen Amerikaanse spoorweggewere het bestaan ​​toe die VSA vroeg in 1917 die Eerste Wêreldoorlog binnegegaan het nie. Weens die lae produksie- en skeepsprioriteite het die weermag se spoorweggeweerbydrae aan die Westelike Front bestaan ​​uit vier CA-regimente wat Franse wapens bedryf. Dit is georganiseer as die 30ste Aparte Artillerie Brigade (Spoorweg), ook aangewys as die Spoorweg Artillerie Reservaat (RAR), wat gewoonlik vermeng was met Franse eenhede in 'n Geallieerde RAR.   Die 40ste artilleriebrigade van drie regimente was ook 'n spoorwegartilleriebrigade van die RAR, maar dit het nie die opleiding voor die wapenstilstand voltooi nie.
Die Amerikaanse vloot het vyf spoorweggewere van 14 "/50 kaliber vervaardig en bedryf wat betyds afgelewer is om die laaste geallieerde offensiewe te ondersteun. Met die oog daarop om talle Amerikaanse wapens uiteindelik in die stryd te kry, het die weermag ook sommige van die vele Amerikaanse kusartilleriewapens na spoorweghouers.'N Totaal van 96 8-duim-gewere, 129 10-duim-kanonne, 49 12-duim-gewere en 150 12-duim-mortiere kan uit vaste kusverdedigingsbatterye of onderdele geneem word. Twaalf 7-duim ex-Navy gewere en ses 12-duim gewere wat vir Chili gebou is, was ook beskikbaar.
Nie een van die weermagwapens is na Frankryk gestuur nie, behalwe drie 8-duim-kanonne en 'n paar-duim-vate (wat in Frankryk gemonteer moet word), aangesien min van enige tipe voor die wapenstilstand voltooi is. Sewe en veertig 8-duim spoorweggewere is bestel, met 18 voltooi deur die wapenstilstand en die res later voltooi. Agt 10-duim spoorweghouers van 54 bestel is teen hierdie tyd voltooi, en twaalf 12-duim spoorweghouers is teen 1 April 1919 voltooi. Drie spoorweghouers vir die Chileense 12-duim gewere was gereed vir aflewering deur die wapenstilstand, die oorblywende drie vate as onderdele gehou is. Een-en-negentig 12-duim spoorwegmortels is bestel, met 45 voltooi op 7 April 1919 en al die belangrikste komponente van die res is ook voltooi. Dit is onduidelik hoeveel ekstra spoorweggewere en mortiere voltooi is, maar al 47 8-duim wapens en waarskynlik die 91 12-duim mortiere was.  Die 7-duim- en 8-duim-gewere en 12-duim-mortiere het 'n gemeenskaplike koets gebruik, met stutte en 'n roterende houer wat rondom vuur moontlik maak. Dit het die wapens in die kusverdediging teen bewegende teikens gebruik.
Die 8-duim-gewere en 12-duim-mortiere is na die oorlog op spoorweghouers gehou, terwyl die meeste van die 10-duim- en 12-duim-gewere na die kusforte teruggegee is.  Die 7-duim spoorweggewere het waarskynlik vaste kusartillerie geword, hoewel sommige uiteindelik in 1941 as spoorweggewere na Brasilië oorgeplaas is. 
Die amptelike verjaardag van die Army Warrant Officer Corps is 9 Julie 1918, toe 'n Wet van die Kongres die Army Mine Planter Service as deel van die Coast Artillery Corps ingestel het, wat die vorige burgerlike bemanning van mynplantervaartuie vervang het. Die uitvoering van die wet deur die weermag is gepubliseer in War Department Bulletin 43, gedateer 22 Julie 1918. 
Na die Eerste Wêreldoorlog is almal behalwe tien oorlogsregimente ontbind. Die vier regimente van die 30ste Spoorweg-artilleriebrigade het aanvanklik oorgebly, saam met ses trekkerregimente wat toegerus was met die 155 mm geweer M1918 (6,1 duim), ontwikkel uit die Franse Canon de 155mm GPF (Grand Puissance Filloux, of 'n motor met groot krag deur Filloux), 'n wapen wat hierdie regimente tydens die oorlog gebruik het.  Hierdie wapen, wat deur swaar Holt-trekkers getrek is, het pad- en landloopmobiliteit aan die kusartillerie ingebring en het mobiele verdediging van gebiede wat nie deur vaste hawe-verdediging beskerm is nie, toegelaat. Sirkelvormige betonplatforms genaamd "Panama mounts" is by die bestaande verdediging gevoeg om die nut van hierdie gewere te verbeter.  Begrotingsverlagings het gelei tot die ontbinding van almal behalwe drie van die trekkerregimente en almal behalwe een spoorwegregiment teen die einde van 1921. Die vliegtuigmissie het voortgegaan met drie bataljons in die aangrensende Verenigde State (CONUS), een bataljon in die Filippyne, en 'n regiment in Hawaii. 
Die spoorweg -artillerie -sending het 'n permanente rol van die CA geword, maar spoorweggewere is nie wyd ontplooi nie. Al 47 8-duim spoorweggewere is ontplooi, maar slegs 16 van die 91 12-duim spoorwegmortels is te eniger tyd ontplooi.
As gevolg van die voortgesette verbetering van slagskepe totdat die Washington-vlootverdrag van 1922 die bou daarvan stopgesit het, het die Coast Artillery 'n paar nuwe 16-duim (406 mm) en 14-duim (356 mm) wapens aangeskaf, hoewel in klein hoeveelhede. Gebaseer op die ervaring van die Coast Artillery met die gebruik van swaar wapens in die Eerste Wêreldoorlog, veral die Frans-vervaardigde 400 mm (15,75-duim) Modèle 1916 spoorweghubits, is nuwe barbette-waens ontwerp met 'n hoogte van 65 grade om vuur te laat val terwyl vyandelike skepe nader kom .   Slegs 22 16-duim en vier 14-duim M1920 spoorweggewere is teen 1940 in CONUS, Hawaii en Panama ontplooi. Die 16-duim-gewere was een 16-duim geweer M1895 op 'n wa wat verdwyn het, sewe 16 -inch M1919-gewere (een op 'n wa wat verdwyn), vier 16-inch M1920-haubits van 16 duim en tien 16 "/50 kaliber Mark 2-gewere (insluitend 'n paar Mark 3-gewere), die laaste geneem uit wapens wat vir Suid -Dakota-gevegskepe in die klas en Lexington-gevegkruisers van die klas is gekanselleer deur die Washington Naval Treaty. Twintig van ongeveer 70 van hierdie wapens is aanvanklik aan die weermag gegee, maar befondsing het die ontplooiing van meer as tien tot 1940 verhinder. ontwerp van die Iowa-gevegskepe van die klas het die gebruik daarvan in die klas uitgesluit, en die gewere is aan die weermag vrygelaat. 
'N Naoorlogse wapen wat in meer redelike hoeveelhede ontplooi is, was die 12-duim geweer M1895 op die langafstand-barbettewa M1917. Dit was dieselfde gewere wat in die installasies van die Endicott-periode gevind is, maar op 'n hoëhoekwa wat hul reikafstand van 16,800 m (16,800 m) op 'n verdwynende wa op 15 ° hoogte tot 26,800 m (35,800 m) op 35 ° hoogte verhoog het.   Dertig gewere is in 16 batterye ontplooi, waaronder twee eengeweerbatterye in die Filippyne, almal voltooi teen 1924.  Dit was die laaste gewere wat tot 1940 by die Filippynse verdediging gevoeg is, soos die Washington Naval Treaty bykomende versterkings in die Stille Oseaan verbied. 
In 1922 is vyftien kompagnies van die Filippynse Scouts -kusartillerie gestig. Hierdie eenhede bestaan ​​hoofsaaklik uit Filippynse manne en Amerikaanse offisiere en het baie van die kusverdediging in die Filippyne tot die oorgawe van die Amerikaanse magte daar in 1942 gebring.
Ook in 1922 word die Journal of the United States Artillery is herdoop tot die Coast Artillery Journal. 
In 1924 het die Coast Artillery 'n regimentstelsel oor die hele wêreld aangeneem, insluitend National Guard en Organized Reserve -komponente (sien afdeling "Eenhede" hieronder).  Dit het geduur totdat die lugafweerregimente in 1943-44 in bataljons opgebreek is en die hawe-verdedigingsregimente teen einde 1944 opgebreek is.  Op 9 Junie 1925 is die kusverdedigingsbevel herontwerp as hawe-verdedigingsopdragte via 'n bevel van die oorlogsdepartement. 
Teen die einde van die twintigerjare is agt hawe-verdedigingsopdragte in minder bedreigde gebiede heeltemal ontwapen. Dit sluit in die Kennebec River, ME, Baltimore, MD, Potomac River, MD en VA, Cape Fear River, NC, Savannah, GA, Tampa Bay, FL, Mobile, AL en die Mississippi River, LA. Die mynvermoë is moontlik by hierdie verdediging in reserwe behou. Sommige hiervan is vroeg in die Tweede Wêreldoorlog met 'Panama mounts' vir 'n gesleepte artillerie opgegradeer. 
Die nuwe 16-duim- en 12-duim-batterye van die 1920's was almal oop, sonder beskerming teen lugaanvalle, behalwe vir kamoeflering. Net soos die eindpunte van die Endicott- en Taft -tydperk, was dit geposisioneer om nie vir die see waargeneem te word nie, maar was oop vir die lug. Hierdie ietwat onverklaarbare situasie is reggestel deur die meeste van die nuwer batterye vroeg in die Tweede Wêreldoorlog te kazemeer.
Die uitbreek van die oorlog in Europa in September 1939 en die val van Frankryk in Junie 1940 het die Amerikaanse verdedigingsbeplanning en -finansiering baie versnel. Ongeveer hierdie tyd het 'n ernstige gebrek aan ontwerpkoördinasie gelei tot die Iowa-gevegskepe van die klas wat nie die 16-duim-gewere van Mark 2 en Mark 3 kon gebruik nie, en 'n nuwe geweerontwerp was daarvoor nodig.  Met oorlog op die horison het die vloot die ongeveer 50 oorblywende gewere vrygestel, en op 27 Julie 1940 het die weermag se hawe-verdedigingsraad die bou van 27 (uiteindelik 38) 16-duim tweegeweerbatterye aanbeveel om strategiese punte langs die Amerikaanse kuslyn, wat teen lugaanvalle uitgevoer word. Aangesien die vordering van die oorlog egter die bedreiging van vyandige oppervlakteskepe aansienlik verminder het, is slegs 21 hiervan voltooi, en nie almal was gewapen nie. 
Die 16-duim-gewere was slegs die boonste punt van die Tweede Wêreldoorlog-program, wat uiteindelik byna alle vorige kusverdedigingswapens vervang het met nuwer (of herbevestigde) wapens. Oor die algemeen sou elke hawe-verdedigingsopdrag twee of drie 16-duim- of 12-duim-langafstandbatterye hê, plus 6-duim-gewere op nuwe uitrustings met beskermde tydskrifte en 90 mm anti-motor-torpedoboot (AMTB) gewere.  Aktivering van die National Guard en uitbreiding van gereelde hawe -verdedigingsregimente tot oorlogstyd het 45 000 troepe in die herfs van 1941 tot hierdie funksie gelei. Met inbegrip van veldartillerie -eenhede wat in die kusverdediging ontplooi is, bereik die haweweermagte 'n hoogtepunt van 70.000 troepe vanaf die lente van 1942 tot middel 1943. In 1943–44, met die meeste van die nuwe verdediging voltooi, is die talle ouer wapens van die Endicott- en Taft -tydperke geskrap, met hul bemannings wat grotendeels na veldartillerie -eenhede oorgedra is. 
Voor die toetrede van die Verenigde State tot die Tweede Wêreldoorlog in Desember 1941, is die Amerikaanse weermag en die Marines Corps van die Verenigde State toegelaat om kragte na Bermuda te ontplooi onder die Destroyers for Bases Agreement, oënskynlik om die Amerikaanse vloot en die Amerikaanse weermag te bewaak Air Forces -vliegbasis -terreine waaraan die Verenigde State huurkontrakte toegestaan ​​is deur die Britse regering, maar met die doel om ook die neutrale VSA in staat te stel om die Britse leër se Bermuda Garrison heimlik te versterk. Bermuda was sedert die onafhanklikheid van die Verenigde State en die ligging van die hawe die hoofkwartier en hoofbasis van die Royal Navy se Noord -Amerika en Wes -Indiese eskader. Die kolonie was 'n belangrike vormingspunt vir trans-Atlantiese konvooie in beide wêreldoorloë. Daar was ook Royal Air Force Bermuda op Darrell's Island wat noodsaaklik was vir trans-Atlantiese lugvaart, 'n Fleet Air Arm-lugstasie op Boaz-eiland, kabel- en radiofasiliteite wat belangrik is vir trans-Atlantiese navigasie en kommunikasie, en ander strategiese bates (wat aangesluit deur die Amerikaanse weermagbasis, die Amerikaanse vlootbasis (vir vlieënde bote en skepe), 'n duikbootbasis van die Amerikaanse vloot op Ordnance Island en 'n Royal Canadian Navy basis). Hierdie bates het die verdediging van Bermuda noodsaaklik gemaak vir die Britse Ryk en die Gemenebest, en later die geallieerdes, se globale strategie, maar Britse magte wat vir die verdediging daarvan gebruik is, was elders broodnodig. Die toekenning van die neutrale basiese regte van die Verenigde State en die moontlikheid van die ontplooiing van Amerikaanse grondmagte het gelei tot die ontwikkeling van bates op Amerikaanse koste wat deur die Britse magte gebruik sou word (veral die Kindley Field -lugbasis wat gesamentlik deur die Amerikaanse weermag en die Royal gebruik sou word Air Force en Royal Navy), asook om Britse magte oorsee te laat herontplooi, aangesien daar 'n stilswyende ooreenkoms bestaan ​​het dat die Amerikaanse magte die hele Britse kolonie sou verdedig, en nie net die Amerikaanse basisse nie.
Kusartillerie was 'n kritieke vereiste aan die begin van die oorlog. Alhoewel Bermuda oor die vorige eeue sterk versterk is en honderde artillerie -stukke aangebring is, was die meeste hopeloos uitgedien. Van die nuwer gewere was slegs twee batterye, elk van twee 6-duim-gewere, in 'n diensbare toestand (by St. David's Battery en Warwick Camp, albei beman deur die Bermuda Militia Artillery). Onder die eerste Amerikaanse eenhede wat na Bermuda ontplooi was, was gevolglik artilleriebatterye op Cooper's Island, Fort Albert en Fort Victoria op St. George's Island, Fort Langton by Prospect Camp, Warwick Camp, Tudor Hill, en ook Scaur Hill Fort op Somerset Island. Subeenhede sluit in 'B' Battery, 57ste regiment, United States Army Coast Artillery Corps, wat in 1941 op Ackermann's Hill by Warwick Camp ontplooi is met twee 155 mm GPF artillerie gewere op waens wat teen Oktober 1941 op 'Panama mounts' geplaas is. Weermag se verdediging buite die gehuurde baselande is aan die einde van vyandelikhede uit Bermuda onttrek. 
Die aanval op Pearl Harbor het getoon dat die Coast Artillery, ondanks die insluiting van die lugafweermissie, ondoeltreffend was teen 'n massa-lugaanval. Vooroorlogse vliegtuigbeplanning was baie onvoldoende, met min wapens toegeken, en die kusweergeweer het byna irrelevant geword. Hulle was geposisioneer om vyandelike skepe uit 'n vriendelike hawe te hou, maar dit was al wat hulle kon vermag. Die Japannese het die Filippyne binnegeval kort na Pearl Harbor, wat die hawe -verdediging van Manila en Subic Bays saam met die ander Amerikaanse en Filippynse magte in die argipel in die oorlog gebring het. Die Japannese het aanvanklik in die noorde van Luzon geland, ver van die verdediging van Manilabaai af. Alhoewel die kusartillerie hul bes gedoen het, was hul wapens swak geposisioneer teen die rigting van vyandelike aanvalle en kwesbaar vir lug- en hoëhoek-artillerie-aanvalle. Agt 8-duim spoorweggewere is in 1940 na die Filippyne ontplooi, maar ses is deur vliegtuigaanvalle vernietig terwyl dit in reaksie op die aanvanklike landings ingebring was, en die ander twee is in vaste rande op Corregidor en Bataan geplaas, maar het nie spanne en ammunisie gehad nie .  Die 14-duim-rewolwergeweer van Fort Drum en die 12-duim mortiere van Battery Way en Battery Geary was waarskynlik die doeltreffendste kusverdedigingswapens in die Slag van Corregidor, maar almal behalwe twee is doodgemaak voordat die Japannese het op die eiland geland. Die Amerikaanse magte het op 6 Mei 1942 oorgegee nadat hulle hul wapens vernietig het.
Die Coast Artillery het tydens die oorlog twee prioriteite gehad: mobilisering en modernisering. Die Nasionale Garde is in 1940 gemobiliseer en die Reserwe-eenhede is in 1942 gemobiliseer. Die meeste van die reserwe-regimente wat nie in 1925 as lugafweer aangewys is nie, is blykbaar deur die Tweede Wêreldoorlog ontbind.  Benewens nuwe konstruksie by die meeste hawe-verdediging, is die standaard lugweergeweer van die 3-duim geweer M3 na die 90 mm geweer M1 opgegradeer. Behalwe vir die gevegte in die vroeë oorlog in die Filippyne, was die lugafweerstak die enigste bydrae van die Coast Artillery op die voorste linies van die Tweede Wêreldoorlog, byna alle mobiele swaar artillerie in die buiteland is deur die Field Artillery bedryf.
Twee keer nadat 'n militêre basis na die jaar 1895 in die kontinentale Verenigde State aangeval is, was die bombardemente van die Nederlandse hawe, Alaska en Fort Stevens, Oregon deur die keiserlike Japanse vloot in Junie 1942. Vir eersgenoemde het lede van die 206ste kusartillerieregiment verloor sewe tydens die geveg waarin die Japannese vliegtuie matige skade aan die basis aangerig het. Vir laasgenoemde is battery Russell aangeval met 'n dekgeweer van die Japannese duikboot Ek-25, maar die bevelvoerder van die fort het nie teruggeskiet nie, aangesien sy vuurbeheertoerusting aangedui het dat die duikboot buite bereik is, en uit vrees dat die posisie van die battery onthul word. Behalwe vir sommige afgesnyde telefoonkabels, het daar geen beduidende skade aan weerskante ontstaan ​​nie.
Aan die einde van 1942 het die Oorlogsdepartement besluit dat die bevryding van algemene diensmagte vir frontlinie, hawe-verdediging en lugafweer-eenhede in die kontinentale Verenigde State hoofsaaklik beman sal word met beperkte dienstroepe, wat oor die algemeen nie op die voorste linies gedien het nie. tot ouderdom of gestremdheid. Aangesien Coast Artillery -eenhede toegelaat is om die toegelate personeelsterkte te oorskry tydens die oorgang, is ondersterkte batterye vir die duur van die oorlog op hul gemagtigde bemanningsvlakke gebring. Die herontplooiing van die voormalige kusartillerie-troepe het gewoonlik na artillerie- of lugafweer-eenhede gegaan. 
In 1944, met ongeveer 2/3 van die aanvanklik geprojekteerde nuwe batterye voltooi en die meeste vlootbedreigings geneutraliseer of vernietig is, word die werk aan die oorblywende nuwe batterye gestaak. Behalwe vir 'n 6-duim voetstukgewere en 3-duim-gewere, is die Endicott- en Taft-tydperk gewere geskrap en die kusartillerie in grootte afgetrek.  Die regimente is in 1943–44 in bataljons opgebreek, in ooreenstemming met 'n leërwye beleid vir alle eenhede behalwe infanterie.  Toe die oorlog geëindig het, is besluit dat min (en binnekort geen) geweerverdediging nodig was, en teen 1948 was byna al die seewering -verdedigings geskrap. Met slegs die vliegtuigmissie oor, is die kusartillerie ontbind en die lugweer- en veldartillerietakke is in 1950 saamgevoeg. MMA). Die lugweer- en veldartillerietakke is later weer geskei en regimente verskyn uiteindelik weer. In die 1950's tot vroeg in die 1970's het die Anti-Aircraft Command en sy opvolgers die Nike-Ajax- en Nike-Hercules-missiele bedryf, wat saam met die BOMARC van die Amerikaanse lugmag die opvolgers was van die Coast Artillery in die verdediging van die Amerikaanse kontinent en vriendelik lande. Vandag dra die Air Defense Artillery die afstammelinge van die Coast Artillery, insluitend baie regimentgetalle en die Oozlefinch -gelukbringer.
Die kantoor van die Chief of Coast Artillery is gestig in die rang van generaal -majoor 1 Julie 1908 totdat dit op 9 Maart 1942 afgeskaf is, met funksies oorgedra na die kommandant -generaal, Army Ground Forces, effektief 9 Maart 1942, deur Omsendbrief 59, Oorlogsdepartement , 2 Maart 1942.
Generaal-majoor Arthur Murray Arthur Murray 1908-07-01 1 Julie 1908 1911-03-14 14 Maart 1911 
Generaal-majoor Erasmus M. Weaver Erasmus M. Weaver Jr. 1908-07-01 15 Maart 1911 1918-5-028 28 Mei 1918 
Generaal-majoor Frank W. Coe Frank W. Coe 1918-05-24 29 Mei 1918 1926 03 19 19 Maart 1926 
Generaal-majoor Andrew Hero Jr. Andrew Hero Jr. 1926-03-20 20 Maart 1926 1930-03-21 21 Maart 1930 
Generaal-majoor John W. Gulick John W. Gulick 1930-05-22 22 Maart 1930 1934-03-21 21 Maart 1934 
Generaal-majoor William F. Hase William F. Hase 1934-05-26 26 Maart 1934 1935-01-20 20 Januarie 1935 
Generaal-majoor Harry L. Steele Harry L. Steele 1935-01-21 21 Januarie 1935 1936-03-31 31 Maart 1936 
Generaal-majoor Archibald H. Sunderland Archibald H. Sunderland 1936-04-01 1 April 1936 1940-03-31 31 Maart 1940 
Generaal-majoor Joseph A. Green Joseph A. Green 1940-04-01 1 April 1940 1942-03-09 9 Maart 1942 
In 1901 is die regimentele organisasie van die Amerikaanse weermagartillerie afgeskaf, meer kompagnies is bygevoeg en numeriese benamings gegee.
In 1907 is die Coast Artillery Corps gestig en die Field Artillery herregimenteer
Die korps het die genommerde kompagnies voortdurend herorganiseer tot 1924, maar tydens die Eerste Wêreldoorlog het 61 regimente en 16 brigadehoofkwartiere geskep, met baie van die genommerde kompagnies as kader, vir die diens van swaar- en spoorwegartillerie by die Amerikaanse ekspedisie -magte (AEF) aan die Westelike Front in Frankryk. 34 van hierdie regimente en 11 brigadehoofkwartiere het in Frankryk gedien, die res het in die Verenigde State gebly. Die meeste hiervan is onmiddellik na die oorlog ontbind.   Ook tydens die Eerste Wêreldoorlog is die tak teen lugvaartuie gebore, met dertien AA -bataljons (ook sektore genoem) en ses AA -masjiengeweerbataljons.  Hierdie missie is in 1920 formeel aan die Coast Artillery Corps toegewys.
In 1924 het die Coast Artillery Corps teruggekeer na die regimentstelsel, en die genommerde maatskappye is na letterbenamings teruggestuur. Om esprit-de-corps te bevorder, het die eerste sewe regimente die afkoms van die oorspronklike sewe artillerie-regimente geërf.Die Gereelde Weermag het 17 hawe-verdedigingsregimente (een van die Filippynse Verkenners), vier trekkerregimente (een van die Filippynse Verkenners), drie spoorwegregimente en ses lugafweerregimente. Die National Guard het 10 hawe-verdedigingsregimente, twee trekkerregimente en nege lugweerregimente gehad. Daar was ook 'n kusartillerie-reservaat met 14 hawe-verdedigingsregimente, vier spoorwegregimente, drie trekkerregimente en 42 lugafweerregimente in 8 AA-brigades. By baie van die Reserwe -eenhede is slegs 'n klein aantal personeellede toegewys, en baie is in 1933 en tydens die Tweede Wêreldoorlog gedemobiliseer sonder om in die oorlog gedien te word, of met verskillende benamings in die oorlog gedien.     
Gereelde weermag wysig
(16) Hawe -verdedigingsregimente
Panama Panama Los Angeles, San Diego, die Columbia -rivier Panama suidelike New York San Francisco Sandy Hook, NJ - Delaware River, DE, NJ Portland, ME - Portsmouth, NH Boston, MA Narragansett Bay, RI - New Bedford, MA Long Island Sound , NY Chesapeake Bay Pensacola, Charleston, Key West, Galveston Puget Sound, WA Hawaii Hawaii
(TD) (TD) (TD) Filippyne
(RY) Hawaii (RY) (RY) (Onaktief)
National Guard Redigeer
(10) Hawe -verdedigingsregimente (eenhede wat in 1924 as bataljons aangewys is, word nie gelys nie)
ME Portland, ME MA Boston, MA CT Long Island Sound, NY RI Narragansett Bay, RI NY suidelike New York, NY en NJ VA Chesapeake Bay OF Columbia River CA San Diego, Los Angeles DC Potomac River
264ste kusartillerie GA Savannah
203ste kusartillerie (AA) MO
206ste kusartillerie (AA) AR
211ste kusartillerie (AA) MA
212ste kusartillerie (AA) NY (AA) PA
Interorganisasie en herorganisasie van die Tweede Wêreldoorlog Redigeer
1929: die 252ste CA -bataljon (HD) herorganiseer as die 252ste CA -regiment (TD) in die NC National Guard, die 260ste kusartillerie (HD) herorganiseer as die 260ste CA (AA) in die DC National Guard en die 265ste CA -bataljon (HD) herorganiseer as die 265ste CA Regiment (HD) in die FL National Guard. 
1930: die 251ste Coast Artillery (HD) herorganiseer as die 251ste Coast Artillery (AA) in die CA National Guard, en die 263ste CA Bataljon (HD) herorganiseer as die 263ste CA Regiment (HD) in die SC National Guard. Die 59ste kusartillerie (TD) is in die Filippyne herorganiseer as HD, en die 53ste kusartillerie (RY) is gedemobiliseer.  
1931: die 41ste kusartillerie (spoorweg) is in Hawaii geaktiveer. 
1932: die 2de kusartillerie word oorgeplaas na Fort Monroe in die haweverdediging van Chesapeakebaai en die 12de kusartillerie is geïnaktiveer. 
1933: die 264ste kusartillerie (HD) herorganiseer as die 214ste CA (AA) in die Georgia National Guard. 
1935: die 248ste Coast Artillery Battalion (HD) uitgebrei na die 248ste Coast Artillery (HD) regiment in die Washington National Guard. 
Op 5 September 1927 is die voorheen geïnaktiveerde 200ste kusartillerie (AA) aan die North Carolina National Guard onttrek, later is die benaming oorgedra na die New Mexico National Guard, maar eers geaktiveer tot 1940.   
Mobilisasie in 1939-41 het meer regimente geskep. Byna al die National Guard -eenhede hierbo is gedurende hierdie tydperk gemobiliseer. 
, Columbia River en San Francisco, San Diego (herontwerp vanaf 625ste CA (HD)), Galveston, TX, Delaware River, Portsmouth, NH (herontwerp vanaf 614ste CA (HD)), New Bedford, MA (herontwerp vanaf 616ste CA (HD )) Bataljon, Delaware River, Delaware National Guard
(Kleurling) (herontwerp vanaf onaktiewe 44ste CA (TD))
253ste kusartillerie (Puerto Rico National Guard)
Versnelde mobilisering na die aanval op Pearl Harbor en die Amerikaanse toetrede tot die Tweede Wêreldoorlog het die volgende regimente geskep: 
, Newfoundland Bataljon, Bermuda
31ste kusartillerie, Key West, FL
35ste kusartillerie, Puerto Rico
36ste kusartillerie, Puerto Rico, St. Thomas, later Panama
(RY), Hawaii (gedeeltelike aktivering herontwerp as HD vir die North Shore in Mei 1943) 
30ste kusartillerie, Aleoetiese eilande
40ste kusartillerie, Aleoetiese eilande
58ste kusartillerie, Suid -Amerika, Nederlands -Wes -Indië
In die Tweede Wêreldoorlog het meer uitbreiding en herorganisasie plaasgevind. Die Japannese inval in die Filippyne het gelei tot die oorgawe van Amerikaanse magte daar op 9 April en 6 Mei 1942, insluitend die 59ste CA (HD), 60ste CA (AA), 200ste CA (AA), 515ste CA (AA), 91ste CA (HD) (PS) en 92ste CA (TD) (PS). Die lugafweerregimente is in 1943-44 in bataljons opgedeel en die hawe-verdedigingsregimente is op dieselfde manier laat in 1944 opgebreek as deel van 'n herorganisasie oor die hele leger wat slegs die infanterietak as regimente gelaat het. Die "kusartillerie" -benaming is op hierdie tydstip van die benamings van die lugvaartuie -eenhede verwyder. As gevolg van hierdie herorganisasie (in die meeste gevalle) is 46 brigades teen lugvaartuie (AAA), 155 AAA-groepe en 13 kusartilleriegroepe geaktiveer, waarskynlik onder beheer van taakgroepe bataljons.  Meer as 900 bataljons is geskep met die volgende benamings: 
Antiaircraft Artillery Bataljon
Antiaircraft Artillery Automatic Weapons Bataljon
Antiaircraft Artillery Gun Bataljon
Antiaircraft Artillery Searchlight Bataljon Bataljon.
Op 1 April 1945 is die meerderheid van die oorblywende kusartilleriebataljonne (behalwe lugweer) geïnaktiveer, met die meeste personeel óf na hul ouerhawe -verdedigingsopdragte oorgeplaas, óf gebruik om veldartillerie -eenhede te aktiveer of in te vul.
Kenmerkende eenheidsteken wysig
Beskrywing- 'n Goudkleurige metaal- en emaljetoestel van 1 duim (2,54 cm) in hoogte met 'n omhulde skild: Gons en golwe in die voorkant van 'n ovaal van die eerste (Gules) voor die kanon, sout of 'n Artillerie -projektielpale binne 'n grens van die laaste (Of) in die basis van 'n duikbootmyn van soortgelyke (Of).
Agtergrond- Die kenmerkende eenheidsmerk is op 16 Oktober 1929 goedgekeur.
Skild- Guls en Azure in die hoof op 'n ovaalplaat van die eerste (Gules) voor die kanon, soutwater of 'n artillerie-projektielpale binne 'n grens van die laaste (of) in die basis van 'n duikbootmyn (of ).
Ondersteuners- Twee kanonne paleways Or.
Leuse: "Defendimus" (Ons verdedig).
Die ontwerp is jare lank deur die Coast Artillery School gebruik, maar is nooit deur die oorlogsdepartement opgeneem nie. Dit is 'n skild van rooi en blou wat horisontaal geskei is deur 'n golwende lyn op die boonste rooi gedeelte van die skild, die kenteken van die kusartillerie, en op die onderste blou gedeelte 'n duikbootmyn in goud. 'N Rol met die woorde "Coast Artillery School" kan by die toestel gevoeg word.
Daar was twee hooftipes veldartillerie - gewere en haubitsers.
Gewere was nader aan die kanonne van vroeëre oorlogvoering. Hulle lang naby-horisontale vate het ronde teen 'n hoë snelheid op 'n relatief plat baan geskiet. Hulle het direk op vyandelike posisies en formasies geskiet wat binne sig was.
Howitzers was wapens in mortierstyl. Hulle is geïdentifiseer deur hul steiler opwaartse, korter vate. Hulle rondtes is nie teen so 'n hoë snelheid afgevuur nie. In plaas daarvan word hulle in 'n boogkromme aangedryf wat van bo af onder die vyand beland. Op hierdie manier kon hulle indirek skiet en die dekking bereik, wat veral belangrik was, aangesien dit moontlik gemaak het om rondtes in vyandelike loopgrawe af te skiet.
Een van die eerste Big Berthas wat gereed was vir vuur.
The 4 Ms - Flieks, musiek, militêr en meer
Todt Battery- Oorspronklik die naam Battery Siegfried as deel van die Duitsers se invalsplanne vir Engeland, 'n battery wat toegerus is met 'n 38 cm SK C/34 vlootgeweer, elk beskerm deur 'n bunker van gewapende beton, is in 1940 net suid van die Pas de Calais geïnstalleer. was om die inval te ondersteun deur die suidooste van Engeland te bombardeer en terselfdertyd die Engelse Kanaal vry te hou van geallieerde oorlogskepe. Hierdie 15 -duim -kalibergewere (oorspronklik vir gebruik in 'n vlootoepassing), wat deur Krupp gebou is, het 'n reikafstand van meer as 55 km gehad en kon die vyand oor die Engelse kanaal effektief betrek. Karl-Gerät- Die grootste selfaangedrewe gewere wat ooit gebou en in gevegte gebruik is. Dit is ontwerp en gebou deur Rheinmetall en het eers in 1941 in Wit -Rusland gevegte gesien. 'N Totaal van 6 nommers is elk gebou met 'n kenmerkende mitologiese naam, en die stryd was hoofsaaklik teen Rusland en Pole.
Hierdie 24 duim kaliber haubits het 'n maksimum reikafstand van 10 km (Thor, Odin en Loki) gehad en benodig 21 soelers om te werk. Oorsig van 520 -model 1916- Alhoewel dit tydens die Eerste Wêreldoorlog gebou is, het hierdie Franse spoorweggeweer in die Tweede Wêreldoorlog onder die Duitsers opgetree. Dit was die grootste stuk verordening wat Schneider et Cie tydens die Eerste Wêreldoorlog gebou het. Dit is gebruik tydens die beslaglegging op Leningrad, maar het baie min bydraes gelewer.
1938 Spoorweggeweer TM-3-12 – Dit was 'n Sowjet-spoorweggeweer wat in 1938 gebou is uit Obukhovskii 12 "/52 patroon 1907 vlootgeweer van die versonke slagskip Imperatritsa Mariya. Hulle is gebruik in die Sowjet-Finse oorlog in 1939-1940. In Junie – Desember 1941 neem hulle neem deel aan die verdediging van die Sowjet -vlootbasis op die Finse Hanko -skiereiland.
Schwerer Gustav & amp; Dora– Die "Grand Daddy " van alle gewere. Die gewapende wapen met die grootste kaliber wat ooit in die geskiedenis gebou en gebruik is. Dit is ontwerp deur Krupp Industries en is tydens die Tweede Wêreldoorlog gebruik
deur die enigste Nazi's teen die Russe tydens Operasie Barbarossa en beleg van Leningrad. Op 1350 ton is dit die swaarste artillerie van alle tye en is dit in staat om 7500kg wêreld se swaarste skulpe af te skiet, maar dit kon slegs 2 rondes per uur afvuur weens die hoë herlaaityd. Dit het 'n nie -gevegspan van 2750 vereis om te werk.
Sturmtiger – Sturmtiger, wat die eerste keer in 1944 in die Tweede Wêreldoorlog-arena bekendgestel is, was 'n Tiger I-tenk wat toegerus is met 'n landweergawe van Kreismarine, wat teen 'n duikboot gelanseer is. Dit is kortliks in die Tweede Wêreldoorlog gebruik, hoofsaaklik tydens die Warskou -opstand.
V-3 (Vergeltungswaffe 3) kanon- Die V3, ook bekend as "Hochdruckpumpe" was 'n massiewe kanon, ook bekend as die 'Londense geweer' wat deur Duitsers ontwerp is om van die plek aan die kus van Frankryk aan die oorkant van die Engelse kanaal doppe af te skiet en Londen te tref, hoewel dit nooit teen Londen gebruik is nie. Dit is gebruik tydens die bombardement van Luxemburg. 38 cm Siegfried K (E) -K12 - Die K12 was 'n spoorweggeweer wat uitsluitlik ontwikkel is om die passie te bevredig wat Hitler vir swaar kaliber gewere gedra het. Die Siegfried-kanonne van 38 cm is oorspronklik ontwerp as die belangrikste bewapening van die slagskepe van die Bismarck-klas. Slegs 4 getalle is gebou sonder dat dit 'n merkwaardige uitwerking op die oorlog gehad het.
42 cm Gamma Mörser - Die 42 cm Gamma Mörser, ook bekend as kurze Marinekanone L/16 (kort vlootgeweer met 'n vat van 16 kaliber) was 'n Duitse belegshowitser wat ontwikkel is voor die Eerste Wêreldoorlog in 1909. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog is die Gamma Mörser in 1940 teen die Maginot-lyn ontplooi, die beleg van Sevastopol en die opstand van Warskou.
35,5 cm Haubitze M1- Die Haubitze M1 was feitlik 'n vergrote 24 cm Kanone 3. Dit is vervaardig deur Rheinmetall-Borsig en is in 1939 bekendgestel. 'N Totaal van 8 is gebou. Dit was hoofsaaklik diens aan die Oosfront. Daar was aksie in die Slag van Frankryk, Operasie Barbarossa, die beleg van Sewastopol, die beleg van Leningrad en 'n baie belangrike rol in die ontkenning van die Warskou -opstand.
Onderhoud met George DeBaar
In 'n 2008 -onderhoud met die Grand Valley State University onthou George DeBarr 'n paar van sy ervarings wat tydens die oorlog by die Soo gestaan ​​het. George DeBarr is in April 1923 in Grand Rapids, Michigan, gebore. Hy het grootgeword in 'n laer middelklasgesin en het op 'n jong ouderdom die skool verlaat om sy gesin tydens die Groot Depressie te help onderhou. In Desember is Pearl Harbor deur die Japannese aangeval, en tydens die oorlogsverklaring het baie vriende van George by die weermag aangesluit. George het uitgetree totdat hy in Januarie 1943 opgestel is .
George is op 15 Januarie in die weermag opgeneem en onthou die uiterste geheimhouding van die weermag gedurende hierdie vroeë jare. Hy het 'n winterjas gekry en op 'n goederetrein gelaai om gestuur te word sonder om eers 'n bestemming te kry. Toe hy by die Mackinacstraat kom, het hy met sy landgenote per veerboot gekruis en daarna na Fort Brady vervoer. Toe hy by die fort aankom, was George se eerste herinnering hoe koud dit daar was, beskryf hy dit as 'regte winter en'#8230, anders as wat hulle in die staat gehad het '. Van Januarie tot Augustus 1943 was George gestasioneer in Fort Brady met die 131ste Infanterie in Kompanjie F. Terwyl hy hier was, het hy basiese opleiding voltooi en was hy betrokke by infanteriepatrollies in die omgewing van die Slotte. Maatskappy F was ook die aangewese vragmotoronderneming vir die basis, aangesien George ook hierby betrokke was .
Uit wat hy onthou, onthou George nie baie dissiplinêre kwessies met 131ste terwyl hy op die Soo was nie, aangesien hy sê "die oefensersante was streng, maar regverdig en gerespekteer" en "die meeste mans was aangepas by die militêre put, maar daar was 'n voorval waar sommige mans 'n bioskoop gehou het kort voor hulle ontplooi is ". Die ander belangrike aspek wat George van sy tyd by Brady onthou, was die uiterste standaarde waaraan die troepe gehou is. Dit is rondom die basis beklemtoon dat dit 'n 'vertoonvenster' vir die res van die wêreld sou wees en dat hulle hul arms en kaserne in 'n ongerepte vorm moes hou. In Augustus het die 131ste na New York gestuur en daardie September het die Atlantiese Oseaan na Brittanje oorgesteek ter voorbereiding op D-Day .
Eerste Wêreldoorlog (WWI) was die eerste moderne oorlog wat met massiewe industriële middele geveg is. Hierdie twyfelagtige onderskeid word ook in 'n mindere mate deur die Amerikaanse burgeroorlog gedeel. WWI is in elk geval beslis die tydperk in die geskiedenis toe die moderne oorlogvoering saamgeval het met 'n wetenskaplike psigiatrie wat probeer het om diagnostiese entiteite te definieer soos ons dit vandag verstaan. Die rol wat WWI speel in die bevordering van die kennis van psigotraumatologie in die Europese psigiatrie, kan vergelyk word met die van die Tweede Wêreldoorlog en die Viëtnam -oorlog in die Amerikaanse psigiatrie.
Die geestelike nood van WWI -soldate is herhaaldelik beskryf in literêre outobiografieë deur Engelse, Duitse en Franse skrywers soos Robert Graves (Totsiens aan dit alles, 1929), Ernst Junger (In Stahlgewittern [Storm van staal], 1920), of Henri Barbusse (Le Feu, 1916). J linger het geskryf: 𠇍ie staat neem ons verantwoordelikheid weg, maar kan nie ons verdriet verlig nie, ons moet dit alleen dra en dit bereik diep in ons drome. "
Psigiatriese slagoffers is baie vroeg in die oorlog aangemeld, in getalle wat niemand verwag het nie. Die Franse dokter Milian het vier gevalle van slaghypnose aangemeld na militêre optrede in 1914. 6 Die bekende Duitse psigiater Robert Gaupp het in 1917 berig:
Die groot artilleriegevegte van Desember 1914. het ons hospitale gevul met 'n groot aantal ongeskonde soldate en offisiere wat geestelike versteurings ondervind het. Van toe af het die getal in 'n voortdurend toenemende tempo gegroei. Aanvanklik is hierdie soldate saam met die ander in die hospitaal opgeneem. maar gou moes ons spesiale psigiatriese hospitale vir hulle oopmaak. Nou is psigiatriese pasiënte verreweg die grootste kategorie in ons weermag. Die belangrikste oorsake is die angs en angs wat veroorsaak word deur die ontploffing van vyandelike skulpe en myne, en die sien van verminkte of dooie kamerade. Die gevolglike simptome is toestande van skielike stomheid, doofheid. algemene bewing, onvermoë om te staan ​​of te loop, episodes van bewussynsverlies en stuiptrekkings. 7
In sy oorsig van 88 gevalle van geestesversteuring in 1915, het die Franse psigiater R égis 'n baie soortgelyke mening uitgespreek oor die etiologiese rol van die getuie van die aaklige dood van kamerade: �% het slegs met 'n fisiese wond voorgekom, maar in totaal gevalle was angs, emosionele skok en die sien van verminkte kamerade 'n belangrike faktor.
In die Britse weermag is pasiënte met verskeie geestesversteurings as gevolg van gevegstres oorspronklik gediagnoseer as gevalle van dopskok, voordat hierdie diagnose ontmoedig is in 'n poging om die aantal gevalle te beperk. Dit is nie bekend wanneer die term begin gebruik is nie. Volgens Merskey, 8 kan die eerste vermelding 'n verhaal wees wat in die Tye op 6 Februarie 1915, wat aandui dat die Oorlogskantoor gereël het om soldate wat aan 'n skok ly, te stuur in spesiale afdelings in die National Hospital for the Paralyzed and Epileptic, in Queen Square. Ook in Februarie 1915 is die term dopskok deur Charles Myers gebruik in 'n artikel in Die Lancet om drie soldate te beskryf wat ly aan geheueverlies, sig, reuk en smaak. Januarie 1915. Hierdie pasiënte was geskok deur skulpe wat in hul onmiddellike omgewing ontplof het en merkwaardig soortgelyke simptome gehad het. Volgens Myers het hierdie gevalle 'n noue verband gehad met "hysteria. . Soos ons hieronder sal sien, sou hierdie pasiënte moontlik nie na die rustige omgewing van hul vaderland ontruim gewees het as hulle 'n jaar later hul wonde opgedoen het nie.
Die ervaring van die eerste oorlogsmaande en die onverwagte groot toestroming van psigiatriese slagoffers het tot 'n verandering in behandelingsbenaderings gelei. Die ontruiming van psigiatriese ongevalle aan die agterkant het minder sistematies geraak, aangesien die ervaring van die oorblywende oorlogsjare psigiaters oortuig het dat behandeling naby die voorste linie uitgevoer moet word, en dat ontruiming slegs tot chroniese gestremdheid gelei het. Daar is opgemerk dat soldate wat in 'n voorste hospitaal behandel is, wat voordeel trek uit die emosionele ondersteuning van hul kamerade, 'n groot kans het om terug te keer na hul eenheid, terwyl diegene wat ontruim is, dikwels 'n swak prognose toon, met chroniese simptome wat uiteindelik tot ontslag van die weermag. Daar is ook ontdek dat die voorspelling beter was as die herstellende soldate in die omgewing van die militêre hiërargie bly, eerder as in 'n meer ontspanne hospitaalomgewing. Teen die einde van 1916 het ontruimings skaars geword en pasiënte is in plaas daarvan behandel in voorwaartse sentrums, beman deur onderoffisiere (NCO's), binne gehoorafstand van die voorste gewere en met die verwagting van spoedige herstel. 11 Behandeling in die voorwaartse gebied (psychiatrie de l'avant) het die standaardbehandeling geword, tesame met die vyf sleutelbeginsels wat in 1917 deur die Amerikaanse dokter Thomas W.Salmon, 12 hoofkonsultant in psigiatrie by die American Expeditionary Forces in Frankryk: onmiddellikheid, nabyheid, verwagting, eenvoud en sentraliteit. Onmiddelikheid bedoel om so vroeg as moontlik te behandel, voordat akute stres opgevolg is deur 'n latente tydperk wat dikwels die ontwikkeling van chroniese simptome veroorsaak het nabyheid beteken die behandeling van die pasiënt naby die voorkant, binne gehoorafstand van die gevegsdin, in plaas daarvan om hom te ontruim na die rustige atmosfeer van die agterkant, wat hy, verstaanbaar, nooit sou wou verlaat nie verwagting verwys na die positiewe verwagting van 'n vinnige genesing, wat by die pasiënt ingedring is deur middel van 'n oortuigende psigoterapie eenvoud was die gebruik van eenvoudige behandelingsmiddels soos rus, slaap en 'n praktiese psigoterapie wat dit moontlik gemaak het om burgerlike en kinderjare trauma te ondersoek, sentraliteit was 'n samehangende organisasie om die vloei van psigiatriese ongevalle uit die voorste gebied na agter te reguleer, en 'n samehangende terapeutiese leer wat deur alle mediese personeel aangeneem is. Die beginsels van salm is onafhanklik ontdek en universeel toegepas deur alle strydende partye om net tydens die Tweede Wêreldoorlog vergeet te word en weer herontdek te word.
Onder die vele behandelings wat op stresstoornisse toegepas word, is die een baie gebruik tydens die Eerste Wêreldoorlog, en amper glad nie tydens die Tweede Wêreldoorlog nie: die toediening van elektriese stroom, ook faradisering genoem. Dit was waarskynlik omdat motoriese simptome, soos bewing, verlamming, kontraksies, mank of vaste posture, algemeen was tydens die Eerste Wêreldoorlog, en skaars in die Tweede Wêreldoorlog. Faradization is gekritiseer in die naoorlogse Oostenryk WagnerJauregg - 'n professor in psigiatrie in Wene wat in 1928 'n Nobelprys ontvang het - is selfs beskuldig van buitensporige wreedheid in die administrasie van hierdie behandeling en moes verskyn voor 'n ondersoekkomitee waarin Sigmund F 'rcud het die meer benydenswaardige rol gehad om as deskundige te getuig. 13 'n Die radikaalste beskrywing van elektroterapie is in 1916 deur Fritz Kaufmann gepubliseer, 14 waarin hy verduidelik hoe oorlogsneurose in een sessie behandel kan word slegs deur suggestie, gesag en vaste toepassing van elektrisiteit te kombineer totdat die simptome verdwyn het - 'n vorm van veg by uitgang.
Harsingskudding, skrik of maling?
Etiologie was 'n omstrede vraag wat weerspieël word deur die termkeuse: dopskok of oorlogsneurose? Soma of psige? Die nou verouderde term dopskok, terug na die vent du boulet van die Napoleontiese oorloë, impliseer 'n somatiese etiologie, soos mikroskopiese breinskade as gevolg van 'n vaskulêre, meningeale, wit of grysstof harsingskudding. Ander diagnoses is ook gebruik om die oortuiging uit te druk dat die oorsaak eerder 'n emosionele stressor was, eerder as 'n fisiese harsingskudding. Sulke diagnoses was byvoorbeeld oorlogsenastenie en oorlogspigoneurose in Frankryk.
Emil Kraepelin (1856-1926), sonder twyfel een van die invloedrykste psigiaters van ons tyd, het in sy outobiografie, wat postuum in Duits gepubliseer is in 1983 15, geskryf oor sy ervaring met oorlogsneurose tydens WWI;
[Reeds in 1917] is die kwessie van oorlogsneurose geopper. Ons vreemdelinge was almal dit eens dat ons 'n uitermate liberale vergoeding van vergoedings moet probeer beperk wat kan lei tot 'n skerp styging in die aantal sake en eise. die feit dat allerhande min of meer ernstige psigiatriese simptome kan lei tot 'n lang verblyf in die hospitaal, of selfs tot ontslag uit die weermag met 'n ruim ongeskiktheidspensioen, het rampspoedige gevolge gehad. Dit word vererger deur die bevolking se jammerte vir die skynbaar ernstig siek "war-shakers " [Kriegszilterer], wat op straathoeke die aandag op hulself gevestig het en vroeër mildelik beloon is. In sulke omstandighede het die aantal mense wat geglo het dat 'n senuweeskok, of, veral, lewend begrawe is, hulle geregtig op ontslag en deurlopende ondersteuning, dramaties toegeneem.
Kraepelin se kommentaar kenmerk die kontroversies wat destyds gewoed het: (i) was die geestesimptome niks anders nie as maling, met die duidelike doel om weg te kom van die voorste linie? Sowat 346 Britse en Statebond -soldate is eintlik op bevel van militêre bevel geskiet en hierdie getal het beslis soldate wat aan akute stresversteuring ly, verdwaas of verward rondgeloop en beskuldig is van verlatenheid of lafhartigheid (ii) Het posttraumatiese simptome patanatomiese verklarings gehad? Word dit byvoorbeeld veroorsaak deur 'n harsingskudding van die brein of gespanne senuweevesels, soos in vorige dekades vermoed is vir die ruggraat van die trein as gevolg van treinongelukke? (iii) 'n Derde verduideliking was 'n sielkundige oorsprong - in daardie geval, was die sielkundige oorsaak beperk tot die oorweldigende skrik wat die trauma uitmaak, of was dit nodig om verder in te gaan op die pasiënt se vorige persoonlikheid? Die gevalle van oorlogsneurose wat tydens die Eerste Wêreldoorlog waargeneem is, was inderdaad 'n uitdaging vir psigoanalitiese teorieë. Dit was eenvoudig ongelooflik dat alle gevalle deur kinderjare trauma veroorsaak is en dat dit erken moet word dat sielkundige simptome deur onlangse trauma veroorsaak kan word. Freud het veronderstel dat drome 'n wensvervulling is. Eers in 1920, tydens 'n toespraak op 'n internasionale kongres van psigoanaliste, het hy een uitsondering toegelaat: die geval van traumatiese drome, drome wat onlangse ongelukke herinner of traumas uit die kinderjare. En selfs dit blyk glad geen werklike uitsondering te wees nie: Freud het uiteindelik verstaan ​​dat traumatiese drome in sy wens-vervullingsteorie van drome pas, deurdat hulle die wens om die trauma te bemeester, beliggaam deur dit deur te werk. 16
Vlamvlinders is wyd gebruik in die Tweede Wêreldoorlog, maar hul eerste gebruik kan herlei word na die toestande van die loopgraafoorlog van die Eerste Wêreldoorlog. besondere. Die Britte en Franse het geïnspireer deur die sukses van Duitse WWI -vlammenwerpers, en het hul eie weergawes van hierdie wapen bedink. Hieronder is 'n paar interessante feite oor die ru, maar hoogs effektiewe vlamwerpers wat tydens die Eerste Wêreldoorlog gebruik is.
► Die moderne vlammenwerper is uitgevind deur 'n Duitse wetenskaplike, Richard Fiedler. Hy het sy uitvinding op 25 April 1901 gepatenteer. Daar was twee variante van hierdie wapen: (i) Kleinflammenwerfer of Kleif en (ii) Grossflammenwerfer of Grof.
► Die Kleinflammenwerfer was kleiner en ligter van die twee, wat dit draagbaar gemaak het. Dit is ontwerp om deur 'n individu gebruik te word. Die reikwydte van hierdie vlammenwerper, wat tydens die Eerste Wêreldoorlog gebruik is, was 19 meter.
► Die Grossflammenwerfer was groter en was dus nie geskik vir gebruik deur 'n enkele persoon nie. Behalwe die grootte, was die feit dat dit duur was in terme van brandstofverbruik, ook 'n groot nadeel.
► Die Grossflammenwerfer het wel 'n paar voordele. Om mee te begin was sy maksimum reikwydte twee keer die van die Kleinflammenwerfer. Boonop het dit die vermoë gehad om vlamme vir veertig sekondes lank te onderhou.
► Aangesien die moderne vlammenwerper in Duitsland uitgevind is, is dit nie verbasend dat sy Engelse naam, vlammenwerper geïnspireer is deur sy Duitse naam, Flammenwerfer.
► Die Duitse weermag het die Fiedler -toestel eers in 1911 ernstig opgeneem en 'n spesialisregiment van twaalf kompanieë daargestel.
► Op 26 Februarie 1915 gebruik die Duitsers dit vir die eerste keer tydens die Eerste Wêreldoorlog teen die Franse. Sommige bronne dui daarop dat die gebruik daarvan in die oorlog in Oktober 1914 in die suidoostelike sektor van die Westelike Front begin het.
► Die eerste opvallende gebruik van vlammenwerper het gekom in die vorm van 'n wrede aanval op Britse loopgrawe by Hooge in Vlaandere op 30 Julie 1915. Meer as 750 Britte, waaronder 31 offisiere, het in die loop van twee dae in hierdie konflik hul lewens verloor.
► Terwyl die meeste slagoffers in Hooge toegeskryf word aan direkte vuur van konvensionele wapens, is dit opmerklik dat die gebruik van vlamwerpers dit in die oopte uitgespoel het.
► Die sukses in Hooge het die Duitse weermag daartoe gelei om regimente met vuurwerper oor verskeie ander gevegsfronte te ontplooi. Dit was die sukses van hierdie toestel wat die Duitsers laat nadink het oor die nadele daarvan.
► Dit was 'n kwessie van tyd voordat die Britte aan hul eie vlamwerpers begin werk het. Hulle het vier gebou, waarvan twee deur vyandelike vuur vernietig is. Die twee wat oorgebly het, het 'n indrukwekkende reikafstand van 90 meter. Die Britte het hul vlamwerpers op 1 Julie 1916 in gebruik geneem. Hulle is geteister deur dieselfde gebreke wat die Duitse vlammenwerpers geteister het.
► William Howard Livens, 'n ingenieur in die Britse leër, het die Livens -projektor uitgevind. Dit was 'n eenvoudige vyselagtige toestel wat ontwerp is om tromme met brandbare of giftige chemikalieë te gooi. Die Britte het die Duitsers aangeval omdat hulle die Livens -projektor tydens die Eerste Wêreldoorlog gebruik het.
► Die Franse was nie ver agter nie. Hulle het gou hul eie vlammenwerper ontwikkel, wat beter was as dié van die Duitsers. Dit is teen die einde van die Wêreldoorlog in 1917 en#8211 18 in die loopgraafoorlog gebruik.
► In 1917 ontwikkel die Duitsers 'n aangepaste weergawe van hul vlammenwerper. Hierdie selfontbrandende model het die naam Wechselapparat of Wex gekry.
► Wat die Verenigde State betref, het dit eers in 1917 by die Eerste Wêreldoorlog aangesluit, en selfs nadat dit aangesluit het, het dit tydens hierdie oorlog nie 'n vuurwerper ontwikkel nie. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het die Amerikaners egter 'n hoogs gesofistikeerde vlammenwerper gekry, wat baie beter was as die ru -toestelle wat in die eerste oorlog gebruik is.
Ondanks die voordele daarvan, was die vlammenwerper nie 'n verstommende sukses tydens die Eerste Wêreldoorlog nie. Dit het 'n paar nadele. Dit het byvoorbeeld 'n beperkte reeks, en die feit dat dit moeilik was om dit mee te neem, was ook 'n groot probleem. Dit was 'n kwessie van tyd voordat die Geallieerde moondhede besef het dat hulle eenvoudig veilige afstand van Duitse vlamwerper -operateurs moes handhaaf. Dit het die operateurs nou in die gedrang gebring, aangesien dit maklike doelwitte geword het.
Die verhaal van die Eerste Wêreldoorlog se Kerstyd
Selfs op 'n afstand van 'n eeu lyk geen oorlog vreesliker as die Eerste Wêreldoorlog nie. In die vier jaar tussen 1914 en 1918 het dit meer as 25 miljoen mense doodgemaak of gewond, veral op 'n gruwelike manier, en (in die volksmond, ten minste) minder duidelike doel as enige ander oorlog voor of daarna. Tog was daar nog vreemde oomblikke van vreugde en hoop in die loopgrawe van Vlaandere en Frankryk, en een van die merkwaardigste het gekom tydens die eerste Kersfees van die oorlog, 'n paar kort ure waartydens mans van beide kante aan die Wesfront hul neergelê het arms, uit hul loopgrawe gekom en kos, gesange, speletjies en kameraadskap gedeel.
VIDEO: Defiance - Die verhaal van FC Start - ESPN
Hul wapenstilstand en die beroemde Christmas Truce was nie -amptelik en onwettig. Baie beamptes het dit afgekeur, en die hoofkwartier aan beide kante het sterk stappe gedoen om te verseker dat dit nooit weer kan gebeur nie. Terwyl dit egter duur, was die wapenstilstand magies, wat selfs die nugtere lei Wall Street Journal om op te let: " Wat uit die wintermis en ellende blyk, is 'n Kersverhaal, 'n fyn Kersverhaal wat in werklikheid die mees verbleikte en verslete van byvoeglike naamwoorde is: inspirerend. "
Die eerste tekens dat iets vreemds aan die gebeur was, het op Oukersaand plaasgevind. Om 20:30. 'n beampte van die Royal Irish Rifles het by die hoofkwartier aangemeld: "De Duitsers het hul loopgrawe verlig, sing liedjies en wens ons 'n gelukkige Kersfees toe. Komplimente word uitgeruil, maar ek neem nogtans alle militêre voorsorgmaatreëls. " Verder langs die lyn het die twee kante mekaar met sang gesing 8220 — en verkenners ontmoet versigtig, in 'n niemandsland, die afval tussen die loopgrawe. Die oorlogsdagboek van die Skotswagte meld dat 'n sekere Private Murker 'n Duitse patrollie ontmoet het, 'n glas whisky en 'n paar sigare gekry het, en 'n boodskap is teruggestuur wat sê dat as ons nie op hulle vuur nie, hulle nie vuur op ons. "
Dit lyk asof dieselfde basiese begrip spontaan op ander plekke ontstaan ​​het. Vir 'n ander Britse soldaat, privaat Frederick Heath, begin die skietstilstand dieselfde aand nog toe ons 'n groet in ons oorlog kom: Engelse soldaat, Engelse soldaat, 'n vrolike Kersfees, 'n vreugdevolle Kersfees! ' " Toe skryf Heath in 'n brief huis toe en die stemme voeg by:
Kom uit, Engelse soldaat kom hier by ons uit. ' Ons was 'n geruime tyd versigtig en het nie eens geantwoord nie. Beamptes, wat vrees vir verraad, beveel die mans om stil te bly. Maar op en af ​​in ons ry hoor 'n mens die manne wat die Kersfeesgroet van die vyand beantwoord. Hoe kon ons dit weerstaan ​​om mekaar 'n Geseënde Kersfees toe te wens, alhoewel ons onmiddellik daarna by die kele kan wees? So het ons voortgegaan met 'n gesprek met die Duitsers, terwyl ons hande gereed was op ons gewere. Bloed en vrede, vyandskap en broederskap — se wonderlikste paradoks. Die nag het aangebreek tot dagbreek —a nag vergemaklik deur liedjies uit die Duitse loopgrawe, die pype van pikolo's en uit ons breë lyne lag en kersliedere. Geen skoot is afgevuur nie.
'N Duitse loopgraaf in Desember 1914. Vakmanskap was baie minder gesofistikeerd as wat dit later in die oorlog geword het, en die modderige toestande was haglik.
Verskeie faktore het saamgevoeg om die voorwaardes vir hierdie Kersfees -wapenstilstand te veroorsaak. Teen Desember 1914 was die mans in die loopgrawe veterane, bekend genoeg met die werklikheid van die geveg om 'n groot deel van die idealisme wat hulle in Augustus in die oorlog ingebring het, te verloor, en het die meeste gesmag na 'n einde aan bloedvergieting. Hulle het geglo dat die oorlog teen Kersfees verby sou wees, maar tog was hulle in die Kersweek nog modderig, koud en in 'n geveg. Toe, op Oukersaand self, het 'n paar weke se sagte, maar bedroefde deurweekte weer plek gemaak vir 'n skielike, harde ryp, wat 'n stof ys en sneeu langs die voorkant veroorsaak wat die manne aan beide kante laat voel dat daar iets geestelik aan die gebeur was.
Dit is moeilik om te sê hoe wydverspreid die wapenstilstand was. Dit was beslis nie algemeen nie, en daar is baie berigte oor gevegte wat deur die kersseisoen in sommige sektore voortduur, en ander van mans wat verenig met die geluid van gewere wat naby skiet. 'N Algemene faktor blyk te gewees het dat die Saksiese troepe wat algemeen beskou word as gemaklik, die waarskynlikste betrokke was en die eerste benaderings tot hul Britse eweknieë gemaak het. Ons is Saksers, julle is Angelsaksers, en 'n skreeu oor 'n niemandsland. Waaroor kan ons baklei? " Die mees gedetailleerde skatting wat deur Malcolm Brown van die Imperial War Museums van Brittanje gemaak is, is dat die wapenstilstand oor ten minste twee derdes van die Britse loopgraaflyn gestrek het Suid -België.
Mans van die Royal Dublin Fusiliers ontmoet hul Duitse eweknieë in die niemandsland iewers in die dodelike Ieper Salient, 26 Desember 1914.
Tog verwys die berigte oor 'n Kersfees -wapenstilstand slegs na die opskorting van vyandelikhede tussen die Britte en die Duitsers. Die Russe, aan die Oosfront, het in 1914 nog steeds die ou Juliaanse kalender gehou, en daarom het hulle eers op 7 Januarie Kersfees gevier, terwyl die Franse baie meer sensitief as hul bondgenote was vir die feit dat die Duitsers ongeveer 'n derde van hulle beset het Frankryk en regeer Franse burgers met 'n mate van hardheid.
Dit was toe net in die Britse sektor dat troepe met dagbreek opgemerk het dat die Duitsers klein kersbome langs die skutstene van hul loopgrawe neergesit het. Stadig begin partye van mans van beide kante na die doringdraad wat hulle skei, begin waai totdat Oswald Tilley in 'n brief huis toe aan sy ouers sê dat letterlik honderde van elke kant in 'n land van niemand uit is nie. "
Kommunikasie kan moeilik wees. Duitssprekende Britse troepe was skaars, maar baie Duitsers was voor die oorlog in Brittanje werksaam, gereeld in restaurante. Kaptein Clifton Stockwell, 'n offisier by die Royal Welch Fusiliers wat 'n sloot gevind het oorkant die ruïnes van 'n swaar afgedopte brouery, het in sy dagboek geskryf van " een Saxon, wat uitstekend Engels praat en wat 8221 gebruik het om in 'n eyrie in die brouery te klim en sy tyd te spandeer om te vra 'Hoe gaan dit met Londen? ', 'Hoe was Gertie Millar en die Gaiety? ', ensovoorts. Baie van ons mans het in die donker blinde skote op hom gehad, waarna hy gelag het, een aand het ek uitgekom en gebel, ' Wie de hel is jy? ' Onmiddellik kom die antwoord terug, 'Ah — die beampte & #8212 Ek verwag ek weet jy was vroeër hoofkelner by die Great Central Hotel. "
Slegs 'n paar mans wat by die wapenstilstand betrokke was, kon natuurlik herinnerings aan Londen deel. Baie meer algemeen was die belangstelling in voetbal en voetbal, wat teen daardie tyd sedert die 1890's professioneel in Brittanje gespeel is en in Duitsland. Miskien was dit onvermydelik dat sommige mans aan beide kante 'n bal sou vervaardig en kortliks uit die grense van die loopgrawe sou kom, om dit te skop. Maar daarna was iets meer as dit, want as die verhaal van die Christmas Truce sy juweel het, is dit die legende van die wedstryd tussen die Britte en die Duitsers, wat die Duitsers beweer het dat hulle met 3-2 gewen het.
Die eerste berigte van so 'n wedstryd verskyn 'n paar dae daarna op 1 Januarie 1915, Die tye 'n brief gepubliseer van 'n dokter verbonde aan die Rifle Brigade, wat berig het dat 'n voetbalwedstryd tussen hulle en ons voor die loopgraaf gespeel het. #8220 Dit sou die meeste verstandig gewees het om die Duitsers te laat weet hoe swak die Britse loopgrawe gehou is. " Maar daar is baie bewyse dat sokker was daardie kersdag gespeel, veral deur mans van dieselfde nasionaliteit, maar op ten minste drie of vier plekke tussen troepe van die opponerende leërs.
'N Verbleikte foto van die 133ste Royal Saxon Regiment se vooroorlogse sokkerspan was een van die aandenkings wat aan luitenant Ian Stewart van die Argyll & Sutherland Highlanders aangebied is. Stewart het onthou dat die Sakse 'baie trots' was op die kwaliteit van hul span.
Die mees gedetailleerde van hierdie verhale kom van Duitse kant, en berig dat die 133ste koningsaksiese regiment 'n wedstryd teen Skotse troepe gespeel het. Volgens die 133ste ''s Oorlogsgeskiedenis, hierdie wedstryd kom uit die "droll -toneel van Tommy en Fritz" jaag haas wat onder kooltjies tussen die lyne ontstaan ​​het, en maak dan 'n bal om rond te skop. Uiteindelik het dit ontwikkel tot 'n regulerende voetbalwedstryd met doppe wat terloops as doelwitte uiteengesit is. Die bevrore grond was nie 'n groot saak nie. Toe organiseer ons elke span in spanne, wat in bont rye staan, die sokker in die middel. Die wedstryd eindig met 3-2 vir Fritz. "
Wat presies tussen die Sakse en die Skotte gebeur het, is moeilik om te sê.Sommige weergawes van die spel bevat elemente wat eintlik deur Robert Graves, 'n bekende Britse digter, skrywer en oorlogsveteraan, bedink is, wat die ontmoeting gerekonstrueer het in 'n verhaal wat in 1962 gepubliseer is. In Graves ' se weergawe bly die telling 3- 2 aan die Duitsers, maar die skrywer voeg 'n sardoniese fiktiewe bloei by: "Die dominee Jolly, ons padre, het as te veel Christelike liefdadigheid opgetree en hul linkerkantse buitekant het die beslissende doel geskiet, maar hy was kilometers ver en erken dit so gou as die fluitjie gaan. "
Die regte wedstryd was ver van 'n gereguleerde wedstryd met 11 spelers aan die kant en 90 minute se spel. In die een gedetailleerde ooggetuieverslag wat oorleef, hoewel in 'n onderhoud wat eers in die 1960's gegee is, het luitenant Johannes Niemann, 'n Saks wat by die 133 diens gedoen het, dit op Kersoggend herinner:
die mis word stadig op en plotseling gooi my ordelike homself in my gat om te sê dat beide die Duitse en Skotse soldate uit hul loopgrawe gekom het en aan die voorkant verbroeder het. Ek gryp my verkyker en kyk versigtig oor die parapet en sien die ongelooflike gesig van ons soldate wat sigarette, snaps en sjokolade met die vyand ruil. Later verskyn 'n Skotse soldaat met 'n voetbal wat skynbaar uit die niet kom en 'n paar minute later begin 'n regte sokkerwedstryd. Die Skotte het hul doelbek gemerk met hul vreemde pette en ons het dieselfde gedoen met ons s'n. Dit was ver van maklik om op die bevrore grond te speel, maar ons het aangehou en streng by die reëls gehou, ondanks die feit dat dit net 'n uur geduur het en dat ons geen skeidsregter gehad het nie. 'N Groot aantal van die aangee het wyd versprei, maar al die amateurvoetbalspelers het, hoewel hulle seker baie moeg was, met groot entoesiasme gespeel.
Vir Niemann stem die nuwigheid om hul verset teenstand te leer ken ooreen met die nuwigheid om sokker te speel in niemand se land nie:
Ons Duitsers het regtig gebrul toe 'n stormwind onthul dat die Skotte geen laaie onder hul hakke gedra het nie en elke keer as hulle 'n onbeskaamde blik op een van die agterkant van een van die vyande van#8220 sien. 'n uur se spel, toe ons bevelvoerder daarvan hoor, stuur hy 'n bevel dat ons dit moet stop. 'N Rukkie later dryf ons terug na ons loopgrawe en die verbroedering eindig.
Die spel wat Niemann onthou het, was slegs een van die vele wat op en af ​​langs die front plaasgevind het. Daar is op verskeie plekke gepoog om die Duitsers by die Westminsters van die koningin te betrek, 'n privaat soldaat huis toe, en 'n sokkerbal voor die loopgrawe uit en die Duitsers gevra om 'n span te stuur om ons te speel, maar hulle het dit oorweeg die grond te hard, want dit het die hele nag gevries en was 'n geploegde veld, of hul offisiere het die kroeg opgesit. " Maar ten minste drie, en miskien vier, het ander wedstryde blykbaar tussen die leërs plaasgevind. 'N Sersant in die Argyll en Sutherland Highlanders het aangeteken dat daar 'n wedstryd gespeel is in sy sektor tussen die lyne en die loopgrawe, en volgens 'n brief wat deur die Glasgow NuutOp 2 Januarie het die Skotte maklik met 4-1 gewen. " Intussen het luitenant Albert Wynn van die Royal Field Artillery geskryf oor 'n wedstryd teen 'n Duitse span van "Pruise en Hanovers " wat naby Ieper gespeel is. Daardie wedstryd het gelykop geëindig, maar die Lancashire Fusiliers het loopgrawe naby die kus naby Le Touquet beset en 'n rantsoenblik gebruik, en 8221 het hul eie wedstryd teen die Duitsers gespeel, en – na hul regimentgeskiedenis en met dieselfde telling verloor as die Skotte wat die 133ste ontmoet het, en#160 3-2.
Dit word oorgelaat aan 'n vierde herinnering, wat Ernie Williams van die Cheshire Regiment in 1983 gegee het om 'n werklike idee te gee van wat sokker tussen die loopgrawe werklik beteken het. Alhoewel Williams 'n wedstryd onthou wat op oujaarsaand gespeel is, nadat daar ontdooiing en baie reën was, klink sy beskrywing met die min wat verseker bekend is oor die wedstryde wat op Kersdag gespeel word:
die bal het van iewers af verskyn, ek weet nie waar nie, maar dit kom van hul kant af. Hulle maak 'n paar doele en 'n kollega gaan in die doel, en dan is dit net 'n algemene skopskop. Ek sou dink daar was 'n paar honderd wat deelgeneem het. Ek het na die bal gegaan. Ek was toe redelik goed, op 19. Almal het dit geniet. Daar was geen soort onwilligheid tussen ons nie. Daar was geen skeidsregter en geen telling nie, geen telling nie. Dit was eenvoudig niks soos die sokker wat jy op televisie sien nie. Die stewels wat ons aangehad het, was 'n bedreiging en die groot groot stewels wat ons aangehad het, en in daardie dae was die balle van leer, en dit het gou baie pap geword.
Natuurlik was nie elke man aan weerskante opgewonde oor die Christmas Truce nie, en amptelike opposisie het ten minste een voorgestelde Anglo-Duitse voetbalwedstryd onderdruk. Luitenant C.E.M. Richards, 'n jong offisier wat by die East Lancashire Regiment dien, is erg gesteur deur berigte oor broederskap tussen die manne van sy regiment en die vyand en het eintlik die terugkeer van goeie ou skerpskietery laat op Kersdag verwelkom — &# 8221 net om seker te maak dat die oorlog nog steeds aan die gang is. " Die aand het Richards egter 'n sein van die hoofkwartier van die bataljon ontvang om hom te vertel dat hy 'n voetbalveld in geen land moet maak nie, deur dopgate, ens. en om die vyand uit te daag na 'n voetbalwedstryd op 1 Januarie. " Richards onthou dat ek woedend was en glad nie opgetree het nie, maar mettertyd was sy siening sag. Ek wens ek het daardie sein behou, en#8221 het hy jare later geskryf. Ek het dit verniet vernietig en ek was so kwaad. Dit sou nou 'n goeie aandenking gewees het. "
Op die meeste plekke, op en af, is aanvaar dat die wapenstilstand suiwer tydelik sou wees. Mans het teen skemer teruggekeer na hul loopgrawe, in sommige gevalle deur fakkels ontbied, maar meestal vasbeslote om die vrede tot middernag te bewaar. Daar is meer gesing, en op minstens een plek is geskenke uitgeruil. George Eade, van die Rifles, het bevriend geraak met 'n Duitse artillerie wat goed Engels gepraat het, en toe hy vertrek, het hierdie nuwe kennis vir hom gesê: "Vandag het ons vrede. Môre veg jy vir jou land, veg ek vir myne. Sterkte. "
Die geveg het die volgende dag weer uitgebreek, hoewel daar berigte uit sommige sektore van vyandelikhede in die nuwe jaar opgeskort was. En dit blyk nie ongewoon te gewees het dat die hervatting van die oorlog gekenmerk word met verdere vertoon van wedersydse respek tussen vyande nie. In die loopgrawe wat deur die Royal Welch Fusiliers beset is, het kaptein Stockwell op die parapet geklim, drie skote in die lug afgevuur en 'n vlag met '#Geseënde Kersfees en'#8217 daarop aangebring. " Hierop het sy teenoorgestelde nommer , Hauptmann von Sinner, " verskyn op die Duitse parapet en albei offisiere buig en groet. Von Sinner het toe ook twee skote in die lug afgevuur en teruggegaan in sy loopgraaf. "
Die oorlog was weer aan die gang, en daar sou geen verdere wapenstilstand wees tot die algemene wapenstilstand van November 1918. Baie, miskien naby aan die meerderheid, van die duisende mans wat saam Kersfees 1914 gevier het, sou nie lewe om die terugkeer van vrede te sien nie. Maar vir diegene wat wel oorleef het, was die wapenstilstand iets wat nooit vergeet sou word nie.
Malcolm Brown en Shirley Seaton. The Christmas Truce: The Western Front December 1914. Londen: Papermac, 1994 The Christmas Truce 1914: Operation Plum Puddings, besoek op 22 Desember 2011 Alan Cleaver en Lesley Park (reds). Not a Shot was Fired: Letters from the Christmas Truce 1914. Whitehaven, Cumbria: Operation Plum Puddings, 2006 Marc Ferro et al. Vergaderings in No Man's Land: Christmas 1914 and Fraternization in the Great War. Londen: Constable & amp Robinson, 2007 "The Christmas Truce – 1914. " Hellfire Corner, besoek op 19 Desember 2011 Thomas L öwer. Ontwrigting van die Kersfeesstilstand. " The Heritage of the Great War, op 19 Desember 2011, Stanley Weintraub. Stille nag: die merkwaardige Kersfeesstilstand van 1914. Londen: Simon & Schuster, 2001.
Die rol van spoorweë in die oorlog
Deur Edwin A. Pratt, skrywer van Die opkoms van spoorkrag in oorlog en verowering.
Spoorweë word 'n nuwe wapen in oorlogvoering - Duitsland berei hulle voor in tyd van vrede vir doeleindes van verowering - Strategiese spoorweë en Welt -Politik - die ysterpad van Duitsland na die Persiese Golf - hoe sy hunker na die Afrika -kontinent, en hoop dat spoorweë haar sal help om Duitse troepe per spoor oor die Belgiese grens te laat jaag - Franse spoorweë volledig voorbereid - Eerste oorwinning in die Groot Oorlog deur Franse spoorwegmanne - Strategiese dienste gelewer - Britse spoorweë ook gereed - Grondslag van hul werking, onder staatsbeheer, deur spoorwegbestuur - Wat hulle bereik het - Spoorweë en die Duitse inval in Rusland - Oorkom verskille in meter - Duitse afhanklikheid van die "spoorwegmasjien" - Italiaanse spoorweë en die oorlog - Die 'spoorfaktor' op die Balkan - Rol van die spoorweë in die aanval op Egipte - verskillende doeleindes wat deur spoorweë in oorlog bedien word - maklik vernietig, maar maklik herstel - enkele gevolgtrekkings.
VAN die vroegste dae van hul bekendstelling af word spoorweë beskou as die doeltreffendste middele om aan die spesiale behoeftes van militêre vervoer in oorlogstyd te voldoen, en dit het gehelp om die omvang en karakter daarvan te verander om 'n nuwe arm in moderne oorlogvoering te word. Alhoewel die gebruik van spoorweë in die oorlog groot, uiteenlopend en 'omvattend, baie prakties en selfs rampspoedig is, is dit bewys dat hierdie gebruik waarskynlik slegs doeltreffend sou wees as spoorweë vir militêre vervoer gebruik is was die onderwerp van goed beplande organisasie in tyd van vrede.
Vandaar dat dit, veral die oorlog van afskeiding in die Verenigde State, dat skemas vir die organisasie van militêre spoorvervoer min of meer volledig in alle toonaangewende lande in Europa aangeneem is, volgens wat as die spesiale beskou is die behoeftes van die nasionale situasie en die uitbreek van die oorlog in 1914 was die spoorwegowerhede in die betrokke lande gereed om onmiddellik te reageer op die eise wat die militêre magte moontlik aan hulle sou stel. Dit, soos later aangetoon sal word, was beslis net so die geval in Brittanje en Frankryk as in Duitsland en Oostenryk. Duitsland het egter veel verder gegaan as maatreëls in die rigting van vredestydse organisasie wat in ander lande aangeneem is, ter wille van nasionale verdediging.
Duitsland was die eerste van die groot nasies wat die belangrikheid van die rol wat spoorweë in oorlogvoering sou speel, erken het. Reeds in I842 is in die land 'n skema voorgestel vir die oprigting van 'n netwerk van strategiese spoorweë wat toelaat dat die operasies gelyktydig teen Frankryk en Rusland uitgevoer word, indien die geleentheid dit sou voordoen.
Die genoemde skema was ook nie net 'n projek op papier nie, want in dieselfde jaar het M. Marschall in die Franse kamer daarop gewys dat die Duitse Konfederasie reeds 'n formidabele stelsel van 11 aggressiewe lyne "uit Keulen, Mayence en Mannheim aan die grense van Frankryk tussen Metz en Strassburg (sic), en laat geen twyfel oor die aard van die voornemens van Duitsland nie. word beskou as 'n aanduiding van 'n gevoel van broederskap. "
In die veldtogte van Sleeswyk Holstein, die Oostenryk -Pruisiese oorlog en die Frans -Pruisiese oorlog, het Duitsland haar spoorweë toenemend gebruik en haar organisasie hersien en verbeter met elke nuwe ervaring wat opgedoen is.
Na die oorlog van I870-71 het Frankryk soveel aktiwiteit getoon in die versterking van haar verdediging in die noordooste, gelyk deur 'n uitbreiding van haar spoorwegstelsel en deur die bou van 'n reeks formidabele forte, dat Duitsland in i969 begin bou het die Belgiese grens 'n spoorlyn, wat later tot 1908-toe haar beleid in hierdie rigting skielik ontwikkel is met byna koorsagtige aktiwiteite, uitgebrei het tot 'n volledige netwerk van strategiese lyne wat uitstraal van Aix-la-Chapelle, die Ryn en die Mosel na die nuwe Malmedy -Stavelot -lyn (wat die grens van Duitsland en België oorsteek), die genoemde netwerk waarmee troepe uit alle dele van die Duitse Ryk in 'n eindelose opeenvolging van treine na die Belgiese gebied gestort kan word, met die oog op die verowering van daardie land self of tot 'n aanval op Frankryk op plekke wat kwesbaarder was as destyds in Champagne en Lorraine.
In die rigting van Rusland, Russiese Pole en Oostenryk is deur Duitsland 'n ander netwerk van strategiese spoorweë gebou wat verskillende militêre sentrums verbind het met lyne wat parallel met die grens loop, en met takke na punte binne 'n paar kilometer daarvan, sodat troepe gekonsentreer waar hulle wou. Kruis- of dwarslyne bied 'n gereed kommunikasiemiddel tussen een van hierdie direkte lyne en 'n ander.
Duitsland het ook haar spoorwegstelsel aan die grense van Holland so herorganiseer dat sy 'n leër daar kon bymekaarmaak en nie minder geredelik as België sou binnedring nie, terwyl sy tegelyk met hierdie ontwikkelings haar spoorwegstelsel so verbeter of aangepas het die binneland van Duitsland om voorsiening te maak vir die spoedige mobilisering van haar troepe, vir die versending daarvan deur goed gedefinieerde roetes na enige van haar grense en vir hul gereedheid om van die een front na die ander oor te dra in geval van oorlog gelyktydig in twee of meer rigtings. Die program wat in 1842 aanbeveel word, is in werklikheid uitgevoer in al sy noodsaaklike besonderhede. Hier kan verduidelik word dat strategiese spoorweë van gewone spoorweë verskil, in soverre die voormalige (1) uitdruklik gebou is om strategiese doeleindes, anders as gewone verkeer, te dien, en (2) beskik oor sykantverblyf, lang platforms en ander spesiale fasiliteite om troepe, perde, gewere, ammunisie en voorrade in te span of te keer wat hulle in staat stel om groot hoeveelhede manne en materiaal te vervoer, wat baie gewone spoorweë nie sou kon doen nie. 'N Spoorlyn is dus nie noodwendig van militêre belang nie, bloot omdat dit in die rigting of in die omgewing van 'n grens gemaak is. Om hierdie rede kan gewone spoorwegkaarte misleidend wees, tensy die kapasiteit van die lyne vir militêre verkeer verstaan ​​word. Aan die ander kant, as 'n mens byvoorbeeld met betrekking tot die Duitse lyne aan die grense van België agterkom dat baie van hulle glad nie gesoek is vir die gewone behoeftes van die distrik nie, en dat die dubbele lyne, die uitgebreide sye, die lang platforms en die algemene stasie -reëlings op plekke waar die plaaslike verkeer redelik onbeduidend was, sou dit moontlik wees om 'n volledige weermagkorps en al die benodigdhede daarvan te hanteer, is daar geen rede vir twyfel dat sulke lyne suiwer strategiese spoorweë, doelbewus ontwerp is vir die bevordering van 'n nasionale beleid van verdediging of invasie. Watter van hierdie doeleindes was die belangrikste in die geval van Duitsland, 'n punt wat, soos dit gebeur het, weinig grond vir spekulasie gelaat het.
Spoorweë en Weltpolitik
U hoef eintlik net na die beleid van Duitsland met betrekking tot die uitbreiding van spoorweë te kyk, om te verstaan ​​hoe deeglik en oor 'n lang tydperk sy haar voorberei het op die verowering van die wêreld, of, ten minste, vir die verkryging van oppergesag in die uitoefening van wêreldmag.
Onder die belangrikste maatreëls wat sy aangewend het om die sukses van haar Welt-politik te verseker, was (1) spoorweë, (2) handel en (3) 'n kragtiger vloot. Spoorweë sou haar die middele gee om deur te dring in en groter beheer te verkry oor lande wie se besit sy begeer, of as alternatief haar gewapende magte te konsentreer binne trefafstand van sulke lande, haar kommersiële manne sou vooraf agente wees vir die bevordering van politieke geen minder as van ekonomiese belange en haar uitgebreide vloot was besig om voor te berei op die konflik met Brittanje waartoe, na verwagting, haar strewe na wêreldheerskappy onvermydelik sou lei. Maar in hierdie drie noodsaaklikhede om een ​​groot doel te bereik, was dit die spoorweë wat die belangrikste plek ingeneem het. Sonder hulle moes Welt-politik 'n droom gebly het, aangesien spoorweë onontbeerlik was vir enige praktiese poging om dit te realiseer.
Die Bagdad -spoorweg, wat in Duitsland as 'n Duitse lyn beskou word, sou die middel wees waarop sy (1) haar houvas op die Turkse regering sou versterk deur die gevolglike finansiële en politieke komplikasies en#160 (2) Turkye in Asië in prakties om te sit in 'n Duitse staat (3) beveilig met behulp van spoorweë in Europa wat sy óf reeds beheer het, óf uiteindelik gehoop het om direkte kommunikasielyne van Hamburg en Berlyn na die Persiese Golf te beheer (4) neutraliseer, tot by die Golf, die Seemag van Groot -Brittanje (5) verkry 'n strategiese posisie waaruit sy Persië, nie minder nie as Mesopotamië, by die Duitse Ryk kan voeg -1 en (6) aan die hoof van die Persiese Golf 'n vesting kan skep wat met 'n stroom troepe en ammunisie wat daarheen vervoer word, sonder vrees vir onderbreking, sowel as uit Duitsland en uit haar vasalstaat, Turkye, sou haar in staat stel om die poorte van Indië en die snelweg na Australië te bedreig, en begin met nuwe veroweringsplanne in die Verre Ooste ek n algemeen.
Met westelike gedeeltes van die Bagdad -spoorlyn wat aansluit by die Hedjaz -spoorweg, en met uitbreidings of takke wat groter geriewe sou bied om die Britse verkenningsparty van die Suezkanaal by die oostelike oewer te bereik, het Duitsland ook uitgesien (1) na die skepping by Alexandretta van 'n wonderlike hawe waarvandaan sy seemag in die Middellandse See kan uitoefen en handel kan beheer wat na verwagting tussen die binnelandse see, Turkye in Asië (andersins Duitsland in Asië) en die Verre Ooste, via die Bagdad-spoorweg (2) sou beweeg heel Syrië onder haar invloed en (3) tot die uiteindelike verowering van Egipte, waardeur hulle nie net 'n grond van groot waarde op sigself sou verkry nie, maar dat wat vooraf voorspel is 'n dodelike aanslag in 'n belangrike deel van die Britse Ryk sou maak.
Spoorweë sou Duitsland weer in staat stel om die verowering van die Afrika-kontinent te verower, en hier moet ons weereens nie die visioenêre idees van onverantwoordelike dromers hanteer nie, wat bloot plan was vir wêreldoorwinning op papier, maar met lyne spoorweg wat eintlik gebou is en in volle werkende toestand is, met nog ander wat beslis geprojekteer is vir die uitdruklike doel om die betrokke doelwitte te bevorder.
Gesteun deur die strategiese spoorweë wat reeds in Suidwes -Afrika gebou is, sou Duitse troepe by die Boere aansluit, wie se opkoms met vertroue na 'Der Tag' verwag word - in besit van Britse Suid -Afrika.
Die Duitse Oos -Afrikaanse Spoorweg, wat die Indiese Oseaan verbind met die oewers van die Tanganyikameer, sou Duitse troepe (1) in staat stel om aanvalle in Brits -Oos -Afrika te doen (2) om die uiteindelike heerskappy van Duitsland in die Belgiese Kongo te verseker, met sy groot moontlikhede in die weg van minerale en ander hulpbronne en (3) om saam met Duitse troepe te kom wat via die noordooste van Duits-Suidwes-Afrika kom in die beslaglegging op Rhodesië.
Soos oorspronklik ontwerp, sou die noordelike spoorweg van die Duitse Kameroen verder gegaan word na die Tsjaadmeer, waarna gehoop sou word dat Duitsland beheer sou kry oor die Soedan en oor die Franse besittings in Noord -Afrika, wat die Tsjadmeer verbind met Algerië en die Middellandse See deur 'n Duitse spoorweg oor die woestyn van Sahara. Die lyn wat tot die verwesenliking van hierdie ambisieuse plan sou lei, was egter nie meer as 'n relatief kort afstand nie, en ander voorstelle (1) om die handel en verkeer van die Belgiese Kongo onder leiding van Duitsland te bring, deur óf vir die Duitse spoorlyn in Oos-Afrika, óf vir nuwe Duitse spoorlyne wat die Kongo met die hoofhawe van Kameroen verbind (2) vir 'n kusspoorwegverbinding tussen Duits-Suidwes-Afrika en Portugese Angola (wat help om die uiteindelike besit daarvan vir Duitsland te verseker ) en (3) vir die uitbreiding van die Lobitobaai -spoorlyn na die suidelike distrikte van die Belgiese Kongo as deel van 'n Duitse spoorlynkommunikasie van die weskus oor Sentraal -Afrika na die ooste, het almal nie besef nie oorlog het uitgebreek, maar hier kry ons nog meer bewyse oor die aard van die doelwitte wat Duitsland gekoester het.
As al hierdie planne verwesenlik is, sou die wêreld uiteindelik nie net die transformasie van Afrika in 'n Duitse Ryk kon sien nie, maar ook deurlopende lyne van spoorweë in besit van Duits of Duits beheer, wat eers van Hamburg tot by Konstantinopel strek en vandaar in een rigting na die Persiese Golf, en in die ander na Kaïro en die Kaap. Met die mislukking van die Boere wat 'opstaan' met die uitbreek van die oorlog, en met die inname van Duits-Suidwes-Afrika deur generaal Botha se magte, het die veroweringsplan wat so moeisaam voorberei en so lank gekoester is, bedroef geraak oor wat sou gebeur was die eerste stap na die vervulling daarvan. Die spoorweë in Suidwes-Afrika, waaraan Duitsland meer as ,0008,000,000 bestee het, is nie net deur die seëvierende Britse magte geannekseer nie, maar is ook gebruik vir hul eie bewegings en sluit aan by die spoorweë van die Suid-Afrikaanse Unie, om daarna die doel van vrede in die ontwikkeling van Suidwes-Afrika onder die administrasie van die Kaapprovinsie-regering te dien.
Die spoorwegbeleid wat Duitsland dus in Asië en Afrika aangeneem het, moet in die onderstaande omstandighede nie minder in ag geneem word as wat ons reeds in dieselfde rigting in Europa gesien het nie.
By die uitbreek van die Groot Oorlog het die strategiese spoorweë wat Duitsland na, saam met en saam met die Belgiese regering (weens die druk wat sy op hulle teweeg gebring het), selfs oor die Belgiese grens, aangelê, haar selfs in staat gestel om konsentreer en om groot massas troepe in die land in te gooi vir 'n inval in Frankryk. Maar hoewel hierdie spoorweë haar materiële hulp verleen het om troepe na Belgiese grondgebied te jaag, het Duitsland nie 'n so kragtige opposisie in Luik verwag deur die dapper harte van die Belge nie, wat haar ontwerp eers in die wiele gery het om skielik met die spoor af te daal na Frankryk , en dan om die hoofgroep van haar troepe, ook per spoor, terug te jaag deur Duitsland vir die aanval op Rusland.
Vanuit die oogpunt van die spoorweg was die optrede van België van besondere waarde vir die Geallieerdes, aangesien dit beteken dat, hoewel Duitsland op 3 Augustus die grense van België en Luxemburg oorgesteek het, sy eers in die posisie was om val die Franse leër aan, wat teen daardie tyd nie net die mobilisering en konsentrasie daarvan voltooi het nie, maar ook die eerste aankomelinge van die Britse ekspedisiemag vergesel het.
Toe die Belgiese opposisie effektief verpletter is, het die noue netwerk van spoorweë in daardie land 'n kragtige hulpmiddel geword vir die verdere operasies van Duitsland teen Frankryk. Terwyl sy egter soveel belang geheg het aan beide die volmaaktheid van haar eie spoorwegstelsel (van haar geallieerdes se strategiese oogpunt gehelp) en die beheer van die Belgiese en Luxemburgse stelsels, het sy die fout begaan om nie voldoende toe te laat nie vir wat die Franse en Britse spoorweë ook kon doen - veral met die praktiese voordeel wat, hoewel dit vir haar so 'n groot prys was, België vir haar verseker het deur haar eie heldhaftige stryd met so 'n magtige en genadelose vyand.
Dit was beslis so dat militêre vervoer in Frankryk in die Frans-Pruisiese Oorlog van 1870-71 vinnig chaotiese toestande ondergaan het, en dat dit in werklikheid een van die direkte oorsake was van die ramp waardeur die land so vinnig ingehaal is . Daar kan egter nie gesê word dat die wanorde wat tot die toestande gelei het, te wyte was aan die gebrek aan ywer of doeltreffendheid van die Franse spoorwegondernemings, wat die hardste pogings aangewend het om die verkeer te hanteer, en self wonderwerke hierin behaal het. rigting. Die foute wat ontstaan ​​het, kan eerder toegeskryf word aan die afwesigheid in Frankryk van enige organisasie wat die weermag en die burgerlike elemente koördineer deur die oprigting van owerhede waardeur alle bevele en instruksies vir spoorvervoer sou slaag, en die militêre element het verder sulke metodes gebruik beheer en regulering, wat die opeenhoping en vertraging by die stasies sou vermy, terwyl die spoorwegelement vryelik die werk van die lyne sou onderneem sonder die risiko om onuitvoerbare en teenstrydige eise te hanteer deur individuele militêre offisiere wat op eie verantwoordelikheid optree sonder let op die fisiese beperkings van die spoorweë of die behoeftes van die situasie as geheel.
In die interval wat verloop het. sedert 1870-1871 is 'n organisasie vir die uitvoering van militêre spoorvervoer in oorlogstyd, op die aangeduide lyne, in Frankryk beplan en uitgewerk op 'n manier so omvattend en so uitputtend dat dit vooraf voorsien het tot wysheid van militêre en spoorwegowerhede kan voorsien of voorstel vir elke gebeurlikheid wat waarskynlik sou ontstaan.
Terselfdertyd het Frankryk ook haar spoorwegstelsel, uit 'n strategiese oogpunt, en veral met betrekking tot beter verbintenisse met die Frans-Duitse grens en die koppeling van landlyne aansienlik verbeter, om vinnige mobilisering en konsentrasie in die geval van nood te vergemaklik.
So was dit dat die Franse spoorweë op 31 Julie 1914 oor die toestand van gevaar van oorlog die Franse spoorweë bereid was om onmiddellik op te tree.
Die vervoer van "troupes de couverture", andersins, het die troepe na die grens gestuur om die eerste aanval van die vyand te ontmoet, om nege -uur dieselfde aand begin, en teen 3 Augustus die middag voltooi (voordat daar 'n opskorting van die gewone spoorwegverkeer), alhoewel hierdie aanvanklike operasie self behels het dat slegs byna seshonderd treine slegs op die oostelike stelsel bestuur word.
Die algemene mobilisering het op 2 Augustus begin, en die versending van troepe, ensovoorts, vanaf die depots na die konsentrasiepunte aan die voorkant, in ooreenstemming met die roosters wat opgestel is in die tyd van vrede, is om die middag op die 5de begin en voltooi op die 19de. Tussen die twee laasgenoemde datums was die aantal militêre treine wat byna 4500 ry (eksklusief 250 treine wat die vestings beleër), en van hierdie totaal het meer as 4 000 bestemmings op die oostelike stelsel gehad.
Aan die einde van hierdie tydperk het die Franse regering 'n kennisgewing uitgereik waarin die spoorwegbeamptes en spoorwegwerkers van alle geledere die warmste erkenning van die patriotiese ywer en die bewonderenswaardige toewyding waarmee hulle dag en nag geworstel het tydens die "Journal des Transports" op 30 Januarie 1915 in die aankondiging van hierdie feit namens hom: "'n Mens kan met reg sê dat die eerste oorwinning in hierdie groot konflik deur die spoorwegmanne behaal is."
Hierdie vroegste bewegings sou egter opgevolg word deur 'n opeenvolging van ander, wat 'n verdere abnormale druk op die spoorwegorganisasie opgelê het in 'n veel groter mate as wat verwag is en wat reeds voorsien is.
Die konsentrasie van Frankryk se sewe leërs, ses langs die voorkant en een in Parys, was vinniger as wat die spoorweë tussen 12 Augustus en 20 Augustus moes verseker dat die offisiere en manne van die Britse ekspedisiemag die tyd het aangebreek by Boulogne, Nantes en St. Nazaire. Dit alleen het die bestuur van 420 vervoertreine behels. Daar moes ook voorsiening gemaak word vir die vervoer oor Frankryk, van Marseille, van 60 000 Franse troepe uit Afrika, en ook van die troepe wat uit Indië aankom. Die meesterlike toevlug van die geallieerde sentrum en regs ten suide van die Marne, wat gevolg het op die val van Charleroi, op 26 Augustus, het 'n besonderse inspanning van die Franse spoorweë vereis en hierdie poging wat met sukses gekroon is, moes gelyktydig gemaak met die noodsaaklikheid om die vlug van duisende vlugtelinge uit die binnegedrewe of bedreigde distrikte van België en Noord -Frankryk te vergemaklik. Danksy die behaalde resultate, is daar vir die verdediging van Parys 'n vinnige en so sterk herkonsentrasie van die geallieerde magte verseker dat nie net die opmars van die indringers nagegaan is nie, maar dat die vyand self agtereenvolgens in die een of ander toestand teruggegooi is na die Petit Morin, die Marne en die Aisne. So het die eerste groot voorwerp van die Duitse offensief misluk, en Parys is gered.
Intussen was die spoorweë verder besig met die verwydering van die Franse regering as 'n voorsorgmaatreël van Parys na Bordeaux, waarheen hulle die president, ministers, sekretarisse, amptenare en die belangrikste staatsdokumente oorgedra het.
Baie van die kosbaarste van die kunsskatte in die museums van Parys is ook na Bordeaux geneem, terwyl die voortdurende vlug uit België en Noord -Frankryk nou aangevul is deur 'n onbeduidende uittog van die bevolking van Parys.
Kyk die video: SHOOT TO KILL WORLD WAR II BRITISH ARMY INFANTRY WEAPONS TRAINING FILM BREN GUN 17124 (Julie 2022).