Hitler teen Mussolini: Veg harder! - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
Hitler teen Mussolini: Veg harder!
Op 5 Februarie 1941 skel Adolf Hitler sy vennoot van die as, Benito Mussolini, uit vir die terugtog van sy troepe in die lig van Britse vordering in Libië, en eis dat die Duce sy magte moet weerstaan.
Sedert 1912 het Italië Libië beset weens suiwer ekonomiese 'uitbreidings' -motiewe. In 1935 begin Mussolini tienduisende Italianers na Libië stuur, meestal boere en ander landelike werkers, deels om kommer oor die bevolking in Italië te verlig. Teen die tyd dat die Tweede Wêreldoorlog uitgebreek het, het Italië 'n langdurige teenwoordigheid in Noord-Afrika gehad, en Mussolini het begin droom om die teenwoordigheid uit te brei-altyd met die oog op dieselfde gebiede as die ou "Romeinse Ryk" onder sy verowerings gereken.
In Noord -Afrika sit ook Britse troepe, wat ingevolge 'n verdrag van 1936 in Egipte gestaan ​​het om die Suez -kanaal en die Royal Navy -basisse in Alexandria en Port Said te beskerm. Hitler het vroeër aangebied om Mussolini te help in sy uitbreiding in Noord -Afrika, om Duitse troepe te stuur om te help om 'n Britse teenaanval af te weer. Maar Mussolini is tereggewys toe hy Italiaanse hulp aangebied het tydens die Slag van Brittanje. Hy dring nou daarop aan dat Italië 'n kwessie van nasionale trots op sy eie 'n mediterrane invloedsfeer moet skep - of die risiko loop om 'n 'junior' vennoot van Duitsland te word.
Maar ondanks die uitbreiding na dele van Oos -Afrika en Egipte, was Mussolini se magte op die lange duur nie geskik vir die Britte nie. Britse troepe het die Italianers weswaarts gestoot en buitengewone verliese op die asmagte aangerig tydens 'n aanval op Beda Fomm. Terwyl Brittanje dreig om die Italianers heeltemal uit Libië te stoot en na Tunisië te breek, sluk Mussolini sy trots op en vra Hitler om hulp. Hitler het onwillig ingestem (dit sou die eerste direkte Duits-Britse ontmoeting in die Middellandse See beteken)-maar slegs as Mussolini die terugtrekking van die Italianers stop en die Britte uit Tripoli, die Libiese hoofstad, hou. Maar die Italianers was steeds oorweldig; in drie maande is 20 000 mans gewond of vermoor en 130 000 gevange geneem. Eers met die aankoms van die Duitse genl Erwin Rommel sou die Italiaanse weerstand teen verdere Britse vooruitgang versterk word. Selfs met die hulp van Duitsland kon Italië sy Noord -Afrikaanse gebied slegs tot vroeg in 1943 verdedig.
Dit is 'n understatement om te sê dat 1943 nie 'n goeie jaar was vir die Italiaanse diktator Benito Mussolini nie. Sy begeerte om heerskappy te hou oor die hele Noord -Afrika het geëindig in 'n vernederende nederlaag, sy rampspoedige besluit om onwillige troepe na die Oosfront te stuur om 'n toenemend selfversekerde Sowjetunie te beveg, het onvolhoubare ongevalle tot gevolg gehad, en die Geallieerde inval in Sicilië het die Tweede Wêreldoorlog meegebring. II regs na die agterdeur van Italië.
Anders as in Duitsland - waar Adolf Hitler en sy binnekring met 'n ystervuis die land regeer het - het Italië nog steeds 'n koning en 'n raad gehad wat, as hulle sou wou, die steeds wanhopiger Mussolini uit sy amp kon verwyder. Toe Julie begin, was Mussolini net daaroor om vas te hou ... maar vir hoe lank?
Op 19 Julie 1943 verskyn geallieerde bomwerpers oor die 'Ewige Stad' in Rome. Dit was nie die eerste keer dat die stad gebombardeer is nie, maar dit sou 'n deurslaggewende keerpunt in die val van die diktator wees. Die bomwerpers het die hoofsaaklik werkersklasgebied van San Lorenzo platgetrek, groot skade aan twee van Rome se lughawens aangerig en dele van die antieke basiliek van Saint Lawrence buite die mure tot puin gelê. Genoeg was genoeg.
'Op die oomblik is u die mees gehate man in Italië'
Woedende lede van die regering van Mussolini wend hulle teen hul beleërde leier, wat uitloop op 'n wantrouemissie deur die Groot Raad op 24 Julie. Die volgende dag is Il Duce na die paleis van koning Victor Emmanuel III ontbied vir wat hy gedink het net een van hul gereelde twee-weeklikse vergaderings sou wees. Die koning het vir hom gesê dat hy deur marskalk Pietro Badoglio vervang word. 'My liewe Duce, dit is nie meer goed nie,' het die koning aan die diktator gesê. 'Italië het stukkend geraak. Die soldate wil nie meer baklei nie. Op die oomblik is jy die mees gehate man in Italië. '
Mussolini het die paleis in 'n toestand van skok verlaat. Hy regeer Italië sedert 1922, en nou is hy sonder seremonie uit sy amp ontslaan nadat hy deur lede van sy eie regering verraai is. Sy bui het aansienlik verdonker toe hy onmiddellik deur lede van die Carabinieri (Italiaanse militêre polisie) gearresteer en in opdrag van die koning opgesluit is.
Toe Hitler nuus ontvang van Mussolini se ondergang, was hy ontsteld. As Mussolini so maklik afgedank kon word, wag dieselfde lot dalk vir Adolf Hitler?
Hitler se menings oor Italië en mussolini
Plaas deur Mehmet Fatih & raquo 16 Sep 2004, 20:12
Die volgende teks is uit die boek "Bormann Vermerke-Bormann Notes". Die boek is in turkiye vrygestel met die titel "my politieke wil" deur adolf hitler.
dit is wat hitler gedink het oor Italië en die deelname daarvan aan oorlog. dit bevat baie "wat as"
deur hitler.i ek hoop dat u dit interessant vind. (ek vertaal dit uit Turks. en Engels is nie my primitiewe taal nie. Verskoon asseblief my foute in vertaling.)
FUHRER HQ 18 Februarie 1945
"Na 'n koue oordeel oor die situasie, deur alle emosionele faktore te verlaat, moet ek aanvaar dat my vriendskap met Italië en duce aan die kant van my foute moet voeg. Dit is duidelik dat ons vriendskap met Italianers voordeliger was vir ons vyande as ons. ondanks die min hulp, het Italië altyd vir ons probleme opgelewer tydens hul bydrae tot die oorlog. as ons hierdie oorlog verloor, is die Italiaanse bydrae een van die redes vir nederlaag.
as hulle uit die oorlog sou bly, sou dit vir ons die grootste goedheid van Italië wees. hulle neutraliteit sou kosbaarder wees as wat al hul soldate vir ons opgeoffer het. as hulle uit die oorlog sou bly, sou ons hulle eindelose hulp verleen om almal tevrede te stel hul behoeftes. as ons die oorlog wen, sou ons die verdienste en die eer van oorwinning met hulle deel. ons gaan Italianers, die enigste ware erfgename van die Romeinse ryk, help om die ou legendes van hul ryk te laat herleef. alles anders sou wees beter as om Italianers as krygers langs ons te sien.
die Italiaanse ingang in die oorlog het 'n positiewe uitwerking op die Franse weermag gehad. die Fransmanne wat ons oorwinning aanvaar het, het harder begin veg en dit het ons oorwinning vertraag. Frans het die oorwinning van die derde ryksleër aanvaar. hulle het dit met eer aanvaar. maar hulle kon nie dra die asoorwinning.
ons bondgenoot -italië het ons oral versteur. hul bestaan ​​in Noord -Afrika het ons verhinder om daar revolusionêre politiek te volg. Franse reël, wat 'n groot uitwerking sou hê op die Britse beheerde Egipte en ander lande in die nabye ooste.
maar ons afhanklikheid van Italië in Noord -Afrika het so 'n eerbare optrede verhinder. alle Moslemlande was geskok oor die nuus van ons oorwinnings. hulle was almal gereed vir 'n opstand. daardie rebellies sou wees
voordelig vir ons. maar ons kon niks doen nie as gevolg van italië. Italiaanse bestaan ​​by ons het ons lam gelê en ons Moslemvriende was daaroor ontevrede. daardie Moslemlande het ons in 'n posisie gesien om te help
hul hangman. boonop het die mense van hierdie streek Italianers meer gehaat as Frans of Brits. die herinneringe aan barbaarse dade word steeds lewendig gehou. ook mense spot nog steeds met mussolini se verklaring van homself
soos die "swaard van die Islam" voor die oorlog. so 'n eer pas slegs op mense soos Mohammad of Omar deur 'n klomp idiote aan mussolini. dié idiote is waarskynlik geld betaal of bedreig deur mussolini.
ons kan 'n goeie beleid maak oor die Islamitiese wêreld, maar ons het die kans misgeloop soos baie ander vanweë ons lojaliteit teenoor ons bondgenoot.
soos ons kan sien, het Italianers ons verhinder om een ​​van ons beste kaarte in ons plan te speel. hierdie plan was om lande onder Franse bewind te bevry
en om die mense wat onder Britse wreedheid leef vir 'n opstand aan te moedig. hierdie beleid gaan alle Islamitiese lande opgewonde maak.
dit is 'n feit dat iets 'n Moslemland interesseer, alle Moslemlande interesseer, van Atlanties tot Stille Oseaan.
die effek van ons plan op moraliteit was twee keer rampspoedig. ons het Frankryk verneder sonder voordele en ons het 'n poging aangewend om hul kolonies onder beheer te hou. ons was angstig oor die bevrydingsidees wat in die Italiaanse kolonies in africa.as sou versprei ons kan sien dat die land nou deur Britse en Amerikaanse magte beset word.
so ek kan sê dat die resultaat vir ons 'n ramp was. ons verkeerde beleid het selfs die Britte gehelp om soos 'n bevryder in Syra en Libië te lyk.
as ons vanuit die militêre aspek kyk, kan ons sien dat die situasie dieselfde is. die deelname van die liggaam aan die oorlog, het ons vyande gehelp om die eerste oorwinning te behaal. deur die hulp van hierdie oorwinning het Churchill sy burgers aangemoedig
en al die ondersteuners van Brittanje. terwyl Italianers nie in beheer was van Libië en Ethiopië sonder om ons in te lig of ons mening te vra nie, het hulle 'n onnodige oorlog met Griekeland begin. hul vernederende nederlae in Griekeland
het 'n paar negatiewe opinies oor ons in die Balkan veroorsaak. Dit was die rede waarom Joego -Slawiërs van plan was om te verander.
ons oorlog met Rusland vertraag. sommige van ons beste afdelings het verswak in die operasies op die Balkan omdat ons 'n enorme gebied met die afdelings moes binnedring. as daar geen konflik op die Balkan was nie, sou die afdelings
bly met 'n toenemende sterkte. Balkaanse lande sal graag neutraal teenoor ons wees. ons verkies om ons valskermsoldate in Gibraltar te gebruik in plaas van korent en kreta.
as die Italianers net uit die oorlog sou bly. as hulle nie aan vegnasies deelgeneem het nie. as Italianers so gedra het, sou dit vir ons 'n waardelose guns wees.
Alhoewel hulle niks van die militêre mag van Italië geweet het nie, sou hulle nie verwag dat dit so swak sou wees nie.
sal hulle dwing om 'n paar van hul magte rondom die skiereiland te hou. die gevolg sou wees dat 'n groot aantal Britse magte onaktief wag sonder gevegservaring. Kortliks sou hierdie vreemde oorlog net tot ons voordeel wees.
'n Oorlog wat langer word, is slegs tot voordeel van die vyand. dit gee die vyand die geleentheid om in 'n geveg volwasse te word.
teen ons. ons het dit gedoen in polen, skandinawië, holland, belgië en frankryk. hierdie oorwinnings was sekere oorwinnings wat 'n onmiddellike einde aan ons vyande bring.
as die oorlog nie die oorlog van as -nasies was nie, maar die oorlog van Duitsland, kon ons Rusland sedert 15 Mei 1941 aangeval het, met 'n sekere oorwinning die eerste plek behaal het, sou ons die oorlog in Rusland voor die winter kon voltooi.
dan sou alles anders wees.
Mussolini het eers oor die Duitse bedoelings geleer, net soos die meeste ander lande, deur diplomatieke verslae van sy ambassadeur in Berlyn en soortgelyke bronne wat ontsteld was, vroeg in Augustus 1939 stuur Mussolini Galeazzo Ciano vir 'n ontmoeting met Ribbentrop, wat hom meedeel dat Duitsland van plan was om die hele land binne te val van Pole, nie net Danzig nie. Mussolini was duidelik daarteen gekant, want hy het besef dat dit 'n oorlog sou beteken teen die Verenigde Koninkryk en Frankryk waarvoor Italië nie gereed was nie, en daarom het hy probeer om 'n internasionale konferensie te organiseer soos dié wat die jaar tevore in München gehou is, maar het misluk omdat Hitler stel nie belang in so 'n konferensie nie.
Gaan bladsy 248-250 na Mussolini deur M. Clark vir meer inligting.
Na aanleiding van die "Pact of Steel" wat in Mei 1939 gesluit is, het Duitsland en Italië oor alle belangrike Europese aangeleenthede beraadslaag, sodat Mussolini geweet het van Duitsland se planne om Pole binne te val, nie later nie as in Augustus 1939.
Italië se reaksie was die sogenaamde 'Molibdeen-lys', 'n lang lys oorlogsmateriaal, onder leiding van molibdeen, wat Italië sou benodig voordat hy in 'n oorlog met Duitsland aansluit.
As antwoord op die tweede deel van u vraag, is dit heel waarskynlik dat Mussolini teen die oorlog met Pole was, hoewel ek nie weet wat sy mening oor die Duits-Poolse oorlog was nie.
Tydens die oorlog (tot 1942, IIRC) was Pole en Italië nie in 'n oorlogstoestand nie. Dit is natuurlik amptelik, aangesien Poolse soldate teen die Italianers geveg het, bv. in Afrika (maar as deel van die Britse magte) en 'n paar Poolse oorlogskepe wat teen die Italiaanse geveg het (maar sommige bevelvoerders het hier besware). Die oorlog is deur Pole verklaar (miskien onder Britse druk), nie deur Italië nie, so dit kan aangeneem word dat Mussolini nie geïnteresseerd was in 'n oorlog teen Pole nie.
Ook as 'n bylaag tot vorige antwoorde:
In die oggend [van 25 Aug 1939] het Adolf Hitler 'n boodskap aan Benito Mussolini gestuur en opgemerk dat die rede waarom Italië nie van die Molotov-Ribbentrop-verdrag ingelig is nie, was omdat Hitler nie gedink het dat die onderhandelinge so vinnig sou eindig nie. Hy het ook aan hom bekend gemaak dat die oorlog binnekort sou begin, maar het hom nie laat weet dat die beplande inval die volgende dag was nie. Later op dieselfde dag huiwer Hitler egter in die lig van die Anglo-Poolse onderlinge verdedigingsooreenkoms dat hy vinnig sou besluit om die invaldatum uit te stel. (. ) [bron]
Die Antifa -beweging het in 1945 voor 'n byna onmoontlike situasie te staan ​​gekom. Die land lê in puin in elke denkbare sin en het 'n fase van vernietiging, brutaliteit en moedswillige moord beleef wat ongekend groot was.
Die moeilikheid van Antifa was oor die algemeen 'oorbepaald' in die sin dat historiese magte buite hul beheer uiteindelik hul lot sou seël. Van hierdie sosialiste en antifasciste, hoewel hulle in die tienduisende landwyd tel, kon nie verwag word dat hulle 'n aanneemlike politieke alternatief sou bied vir die oorweldigende mag van die Koue Oorlog nie.
Duitsland sou in 1945 die stadium wees vir die langste geopolitieke konfrontasie in die moderne geskiedenis, en die fragmente van 'n verbrokkelde sosialistiese beweging kon die ontwikkeling nie op 'n betekenisvolle manier beïnvloed nie. Nietemin onthul verklarings en dokumente van destyds duisende vasberade antifasciste en sosialiste, wat deeglik bewus is van die ongekende aard van hul historiese oomblik en 'n politieke perspektief voorlê vir wat van die land se werkersklas oorgebly het.
Alhoewel hul getalle relatief en helaas min was gegewe die beweging van die beweging, weerlê hul bestaan ​​die idee dat die vooroorlogse Duitser heeltemal deur Nazisme vernietig is. Hitler het beslis die agterkant van die Duitse sosialisme gebreek, maar die voorspoed van Wes-Duitsland na die oorlog was gevul met anti-kommunistiese paranoia sou uiteindelik die oorblywende van die land se radikale vooroorlogse tradisies begrawe.
Albrecht Lein vertel hoe die ongelooflike moeilike omstandighede wat die Antifa in die gesig staar ook noodwendig hul politieke perspektief beperk het. Alhoewel hulle duisende sosialiste aangetrek het en gou versterk is deur die terugkeer van kommuniste en ander politieke gevangenes uit die konsentrasiekampe, het hulle kortliks die dominante politieke mag geword in stede soos Braunschweig, maar kon hulle nie 'n politieke weg uit die sosiale ellende van die land bied nie.
In 1946 het selfs die konserwatiewe Christen -Demokratiese Unie (CDU) 'n beroep op nasionalisering en sosialisme in hul propaganda gedoen.
Lein voer aan dat die mislukking van die arbeidersbeweging om Hitler te verslaan en die feit dat Duitsland van buite af vereis het, antifasciste tot 'n grootliks reaktiewe beleid gedryf het, met voorneme om voormalige Nazi -amptenare te volg en die samelewing van medewerkers te suiwer, maar nalaat om 'n aanneemlike visie op te stel vir 'n 'nuwe Duitsland "verder as die fascisme en die Koue Oorlog.
Nadat die kommuniste die Nasionale Komitee vir 'n Vrye Duitsland (NKFD) in die weke na die oorlog ontbind het, het ondergrondse Nazi -versetgroepe hulself die 'beweging vir 'n vry Duitsland' begin noem. Lein voer aan dat hierdie omstandigheid destyds simbolies was van die algehele politieke trajek: "Behalwe die noemenswaardige uitsonderings van Leipzig, Berlyn en München, beskryf die antifascistiese bewegings hulself as vegorganisasies teen fascisme, en nie as komitees vir 'n vry Duitsland nie. Die taak om sosiale kragte bymekaar te sit vir 'bevryding' en dus, implisiet, die hernuwing van Duitsland aan die Nazi's en reaksionêre te laat, kenmerk [. . .] hul verdedigingsposisie. "
Die versuim van Duitsers om selfs in die tweede helfte van die oorlog in die volksweerstand teen Hitler deel te neem, het die linkse verstaanbaar gedemoraliseer en sy geloof in die vermoëns van die massa laat wankel - 'n eienskap wat historikus Martin Sabrow ook toeskryf aan die kaste van kommunistiese funksionarisse wat onder Sowjet -toesig werk die ooste.
In die Franse, Britse en Amerikaanse gebiede het Antifas teen die laat somer van 1945 begin terugtrek, gemarginaliseer deur geallieerde verbod op politieke organisasie en heropkomende verdeeldheid binne die beweging self. Die sosiaal-demokratiese leierskap onder Kurt Schumacher was die kant van die Westerse besetters en het die party teen die einde van die jaar teruggekeer na sy antikommunistiese lyn voor die oorlog, en besluit dat lidmaatskap van SPD onverenigbaar is met deelname aan die Antifa-beweging.
In Stuttgart het die Antifa en wat oorgebly het van die ou vakbond -burokrasie mekaar van die begin af beveg vir politieke invloed. Die ou leierskap van die ADGB, die voor -oorlogse Duitse sentrale vakbondfederasie, het probeer om geformaliseerde werksverhoudinge in die besette gebiede te hervestig, wat ten minste 'n terugkeer na normaal vir die Duitse werkersklas sou beteken. Dit was egter in stryd met die benadering van die Antifas, wat sterk bande met linkse winkeliers en fabriekskomitees aangegaan het, en gewoonlik 'n beroep op nasionalisering en werkersbeheer oor die nywerheid gedoen het. Hierdie eise was uiteindelik nie realisties in 'n verpletterde ekonomie wat deur magtige buitelandse leërs beset was nie.
Die vooruitsig op stabiliteit en 'n mate van ekonomiese herstel onder die SPD was eenvoudig meer aantreklik vir werkers wat gedwing is om te kies tussen dit en die beginselryke, maar skrikwekkende stryd wat die Antifa voorgehou het.
Antifas word verder belemmer deur die besluit van die Geallieerdes, veral die Verenigde State en Brittanje, om saam te werk met wat van die Nazi -regime oor is onder sy mees uitvoerende vlakke. Antifas wat probeer om plaaslike Nazi -leiers in die tronk te sit of munisipale burokrasieë te suiwer, is dikwels gestop deur besettingsowerhede wat verkies het om funksionarisse van die ou staat in nuwe, oënskynlik demokratiese instellings te integreer.
Dit het minder te doen gehad met 'n besondere verwantskap tussen die Geallieerdes en ex-fascistiese funksionarisse, soveel as wat dit die praktiese belange gedien het om die Duitse samelewing onder uiters moeilike omstandighede aan die gang te hou sonder om die invloed van die radikale linkse terug te laat. Die Antifa se invloed op die drie westelike besettingsgebiede sou in minder as 'n jaar verdamp as die besettingsmagte in minderheid as die besettingsmagte was en buite beheer was deur die SPD. Die Wes -Duitse samelewing het gestabiliseer, die Koue Oorlog het die vasteland gepolariseer, en die politieke magte van die ou Duitsland in bondgenootskap met die sosiaal -demokrasie en die opkomende Westerse blok het hul mag oor die land gekonsolideer.
Die KPD van sy kant het aanvanklik golwe van nuwe lede gekry, aangesien sy aansien gestyg het in die lig van die Sowjet -oorwinning oor Hitler en 'n breë antikapitalistiese sentiment. Die party het spoedig sy nywerheidsbasisse herbou, en teen 1946 beheer net soveel winkelvloerkomitees in die swaar geïndustrialiseerde Ruhr -streek as die SPD. In sy klassieke studie van die Duitse arbeidersbeweging, Die deutsche Arbeiterbewegung, Stel die Duitse geleerde Arno Klönne sy totale lidmaatskap in die drie Westerse besettingsgebiede op driehonderdduisend in 1947 en seshonderdduisend in die Ooste voor die stigting van die SED in 1946.
Poster van die vroeë sosialistiese eenheidsparty van Duitsland (SED).
Na 'n kort periode van deelname aan voorlopige regerings na die oorlog, het die Geallieerdes egter die KPD van die kantlyn gesit, en die party keer gou terug na sy ultra-linkse lyn. Dit het sy politieke onbelangrikheid in 1951 verseël met die verhandeling van 'Proefskrif 37', 'n standpunt oor arbeidsstrategie wat besaai is met anti-sosiaal-demokratiese en anti-vakbond. Die mosie wat op die partykonferensie goedgekeur is, het alle KPD -lede verplig om partybesluite hierbo en teen vakbondvoorskrifte te gehoorsaam indien nodig. Hierdie stap het die kommunistiese steun in die fabrieke beslis oornag uitgewis en die party na die rand van die samelewing verplaas. Dit kon nie in die verkiesing van 1953 weer tot die parlement toetree nie en is in 1956 deur die Wes-Duitse regering verbied.
Ontwikkelings was aansienlik anders in die Sowjet -gebied, maar het uiteindelik geëindig in miskien 'n selfs grimmiger doodloopstraat: die van die deeglik gestaliniseerde Duitse Demokratiese Republiek (DDR) van die SED -leier, Walter Ulbricht. Ulbricht, 'n kommunistiese kader van die ou skool uit die beginjare van die party, het twintig jaar van stalinistiese suiwering en fascistiese onderdrukking oorleef om die "Ulbricht-groep" te lei, 'n span verbanne KPD-funksionarisse wat nou uit Moskou teruggekeer het om die land te herbou onder Sowjet-besetting.
Alhoewel die generaals van die Rooi Leër beslis nie 'n besonder demokratiese of egalitêre visie vir Oos -Duitsland in gedagte gehad het nie, verwerp hulle om hul eie redes die samewerking met die ou Nazi -hiërargie en laat Antifas en verwante instellings relatief vry werk. Ooggetuie verslae van so laat as 1947 verslag van fabrieke in die vooroorlogse industriële sentrums van Oos-Duitsland, soos Halle (tradisionele kommunistiese vestings), waar KPD-geleide werksrade 'n beslissende invloed op die fabriekslewe uitgeoefen het, vol vertroue om onderhandelinge te voer en in sommige gevalle met Sowjet-owerhede te stry. .
In 'n onderhoud met Jakobyn om later vanjaar gepubliseer te word, vertel die veteraan KPO -aktivis Theodor Bergmann van Heinrich Adam, voor -oorlogse KPO -lid en werktuigkundige by die Zeiss -optiese fabriek in Jena, wat by die SED aangesluit het in die hoop om sosialistiese eenheid te verwesenlik. Heinrich was 'n aktiewe Antifa en vakbondgenoot wat protesoptogte gereël het teen die besluit van die Sowjets om die Zeiss -fabriek as oorlogsvergoeding te neem (hy het voorgestel dat 'n nuwe fabriek in Rusland gebou word). Adam is in 1952 uit die party geskop vir sy onafhanklike standpunte, hoewel nooit vervolg nie, en het sy dae in Jena uitgeleef op 'n beskeie staatspensioen vir antifascistiese veterane.
In Dresden het 'n groep van ongeveer tagtig kommuniste, sosiaal-demokrate en lede van die links-sosiaal-demokratiese Sosialistiese Werkersparty (SAP) in Mei 1945 'n komitee gevorm om die stad aan die Rooi Leër oor te gee, met die uitsendings van die NKFD as inspirasie. In samewerking met die Sowjet -owerhede het hierdie groep daarna op voedsel- en wapenwinkels van die Duitse Arbeidsfront en ander Nazi -instellings toegeslaan en in die eerste naoorlogse weke 'n verspreidingstelsel gereël vir die bevolking van die stad.
Verslae van Sowjet -amptenare en die Ulbricht -groep beskryf mededingende antifascistiese groepe wat oor die algemeen deur die besetting geduld word, wat buite die bewapening van inwoners en die organisering van skietoefeninge ook plaaslike Nazi's gearresteer het en sopkombuise vir vlugtelinge uit die oostelike provinsies oopgemaak het. Interne kommunikasie onthul dat vooraanstaande kommuniste min gedink het aan die Antifa, wat Ulbricht as middel van 1945 as 'die antifascistiese sektes' in 'n mededeling aan Georgi Dimitrov afgemaak het.
Die aanvanklike doel van die Ulbricht -groep was om soveel as moontlik van hierdie antifasciste in die KPD op te neem, en was bang dat onderdrukking hulle sou afweer eerder as om hulle aan te trek. Die voormalige lid van die Ulbricht -groep, Wolfgang Leonhard, sou later in sy memoires beweer, Kind van die rewolusie, wat Ulbricht aan mede -kommunistiese funksionarisse verduidelik het: "Dit is duidelik: dit moet demokraties lyk, maar ons moet alles onder ons beheer hê."
Hierdie tydperk eindig toe die Duitse Demokratiese Republiek hom in die laat veertigerjare begin vestig het as 'n eenpartystaat in Sowjet-styl, veral nadat relatiewe vrye verkiesings in 1946 teleurstellende opbrengste gelewer het. Voormalige KPO -lede en ander opposisioniste het toegelaat om aan te sluit nadat die oorlog ondersoek is na politieke misdade uit die verlede, gesuiwer en dikwels in die gevangenis was. Op die werkplekke het die SED probeer om produksie te rasionaliseer en sodoende die gevalle van fabrieksbeheer en demokratiese verteenwoordiging te neutraliseer.
Die stigting van die Free German Trade Federation (FDGB) in 1946 was die begin van die SED se poging om partybeheer oor die fabrieke te vestig. Hierdie 'vakbonde' het in werklikheid Oos-Duitse werkers georganiseer in ooreenstemming met die belange van hul praktiese base, die Oos-Duitse staat, en het probeer om hul lojaliteit te koop deur middel van 'sosialistiese mededinging'-skemas, stukwerk en vakansie-pakkette wat deur vakbond ondersteun word.
Die "gratis" vakbonde kon dit egter nie bekostig om mededingende verkiesings oornag af te skaf nie. Antifa -aktiviste is dikwels vroeg in die jare tot FDGB -winkelvloerkomitees verkies, en het dus 'n bietjie langer invloed op die werkplek uitgeoefen. Sommige is geïntegreer in die middelvlakbestuur, terwyl ander geweier het om hul beginsels te verraai en bedank het of om politieke redes verwyder is.
Die openbare skeuring tussen die Sowjetunie en Tito se Joegoslavië in 1948 versnel stalinisering in die Sowjet-besettingsgebied, en hierdie beperkte ruimtes van selforganisasie is spoedig heeltemal gesluit. Vervolgens sal die antifasistiese tradisie van die DDR verdun, verdraai en herbou word tot 'n ahistoriese mite van nasionale oorsprong waarin die burgers van Oos -Duitsland amptelik as die "oorwinnaars van die geskiedenis" uitgeroep is, maar waar daar min ruimte oor was vir die werklike en ingewikkelde geskiedenis, nie om die ambivalente rol van die gestaliniseerde kommunisme daaragter te noem.
Hitler teen Mussolini: Veg harder! - GESKIEDENIS
Op hierdie dag in 1941, skel Adolf Hitler sy vennoot van die as, Benito Mussolini, uit vir sy troepe en#8217 terugtrek in die lig van Britse vordering in Libië, en eis dat die Duce sy magte beveel om te weerstaan.
Sedert 1912 het Italië Libië beset weens suiwer ekonomiese motiewe.
In 1935 begin Mussolini tienduisende Italianers na Libië stuur, meestal boere en ander landelike werkers, deels om kommer oor die bevolking in Italië te verlig. Teen die tyd dat die Tweede Wêreldoorlog uitgebreek het, het Italië 'n langdurige teenwoordigheid in Noord-Afrika gehad, en Mussolini het begin droom om die teenwoordigheid uit te brei, altyd met die oog op dieselfde gebiede as die ou Romeinse Ryk. 8221 het tot sy verowerings gereken.
In Noord -Afrika sit ook Britse troepe, wat ingevolge 'n verdrag van 1936 in Egipte gestaan ​​het om die Suez -kanaal en die Royal Navy -basisse in Alexandria en Port Said te beskerm.
Hitler het vroeër aangebied om Mussolini te help in sy uitbreiding in Noord -Afrika, om Duitse troepe te stuur om te help om 'n Britse teenaanval af te weer. Maar Mussolini is tereggewys toe hy Italiaanse hulp aangebied het tydens die Slag van Brittanje. Hy dring nou daarop aan dat Italië 'n kwessie van nasionale trots op sy eie 'n Mediterreense invloedsfeer sal moet skep, of die risiko loop om 'n vennoot van Duitsland te word.
Maar ondanks die uitbreiding na dele van Oos -Afrika en Egipte, was die Mussolini -magte op die lange duur nie 'n wedstryd vir die Britte nie. Britse troepe het die Italianers weswaarts gestoot en buitengewone verliese op die asmagte aangerig tydens 'n aanval op Beda Fomm.
Terwyl Brittanje dreig om die Italianers heeltemal uit Libië te stoot en na Tunisië te breek, sluk Mussolini sy trots op en vra Hitler om hulp. Hitler het onwillig ingestem (dit sou die eerste direkte Duits-Britse ontmoeting in die Middellandse See beteken), maar slegs as Mussolini die Italianers stop en die Britte uit Tripoli, die Libiese hoofstad, hou.
Maar die Italianers was steeds oorweldig. In drie maande is 20 000 mans gewond of vermoor en 130 000 is gevange geneem. Eers met die aankoms van die Duitse genl Erwin Rommel sou die Italiaanse weerstand teen verdere Britse vooruitgang versterk word. Selfs met die hulp van Duitsland, kon Italië sy Noord -Afrikaanse gebied slegs tot vroeg in 1943 verdedig.
Gemeet aan die liggaamstelling, gaan die toekenning - as dit so genoem kan word - aan Mao. Alhoewel & quotworst & quot; iets van 'n vae standaard is. As daar komparatiewe voordele in tirannie en massamoord gevind kan word, kan 'n ander bevel moontlik aangevoer word.
Dit gesê, Mao was die mees produktiewe moordenaar in die geskiedenis. Gevolg deur Stalin, dan Hitler en laastens Mussolini.
Een van die redes, miskien nie die enigste rede nie, dat Hitler die sinoniem geword het vir & quotthe ergste & quot; is dat hy - tesame met in mindere mate Mussolini - 'n wêreldoorlog uitgelok het en in die nasleep van die oorlog is sy misdade blootgelê vir almal die wêreld om te sien. Daardie misdade het universele dekking gekry, terwyl in die geval van Mao en Stalin hul regimes selfs na hul dood voortduur en baie van wat hulle gedoen het, bedek het.
Alhoewel in die geval van Stalin, het Chroesjtsj se toespraak uit 1956 - later 'n boek - 'On the Cult of Personality and Its Consequences' die wêreld, en inderdaad die USSR self, oopgemaak vir 'n bewustheid van wat die Sowjet -diktator gedoen het. Destyds was dit 'n openbaring, hoewel dit nie voorheen in die Weste erkenning daarvoor gehad het nie.
Sonder om aanstoot te neem, is daar egter 'n probleem met u vraag. Gepraat van die oorlogstydse propaganda, dit is wat die populêre samesmelting van fascisme en nasionaal -sosialisme moontlik gemaak het. Trouens, die definisies wat u verskaf het, is verkeerd.
Fascisme is 'n ideologie wat die staat gedefinieer het as die toppunt van gesag en die bepalende entiteit van menslike karakter. Dit was gebaseer op wat soms die korporatistiese staat genoem is.
Dit is dat elke individu 'n rat in die masjien van die staat was, en dat die leier van die staat die verenigende krag was wat die masjien in harmonie laat werk het. Gevolglik het dit geen onderskeid getref tussen burgers op grond van etnisiteit, ras of so nie, solank hulle hul trou aan die staat en sy leier belowe het.
Terloops, Italiaanse Jode was een van die vroegste ondersteuners van Mussolini en die National Fascist Party. Dit was eers toe die oorlog sleg gaan vir Italië en dit 'n minder bondgenoot geword het en meer 'n satelliet van Duitsland dat dit 'n antisemitiese rolverdeling begin aanneem.
Fascisme het geneig om geen verfynde ekonomiese teorie te hê nie, maar het algemeen privaat eiendom aanvaar. Om te bepaal dat alles in die staat daaraan ondergeskik was.
Kommunisme was die idee dat die mens niks anders is as die produk van die dialektiek van die geskiedenis nie - met 'n hoofletter & quotH & quot - en dat die klas die kenmerkende kenmerk van die menslike natuur is. Dit het gepostuleer dat die onvermydelike dialektiek van die geskiedenis mettertyd sou eindig in die verdwyning van die staat - let op dat dit teen -fascies is teen die fascisme - en eindig in 'n klaslose samelewing waar almal spontaan in harmonie sou werk.
Aangesien dit in die praktyk nie uitwerk nie, is die teorie verfyn dat 'n elite van diegene wat die dialektiek van die geskiedenis - die party - kon onderskei, almal aan hulself sou onderwerp en die mens sou lei na die klasvrye utopie. As sodanig was die party die opperste entiteit in die staat en die staat self was daaraan ondergeskik.
Laastens is die nasionaal -sosialisme - nazisme - 'n variant van sosialisme. Hitler skryf inderdaad beroemd aan 'n paar van sy ondersteuners in 1931: 'Ek is 'n sosialis, en 'n heel ander soort sosialis as jou ryk vriend graaf Reventlow.' die & quot dekadente Angelsaksiese kapitaliste. & quot
Die verskil tussen nasionaal -sosialisme en marxisme was dat laasgenoemde, soos opgemerk, gesê het dat klas die motiverende krag in die geskiedenis is. Die Nasionaal -Sosialiste het aangevoer dat die konflik tussen die rasse die geskiedenis dryf.
Om te sê, die werklikheid eis dikwels ideologie en die metodes wat die Marxiste, die Nazi's en die Fasciste tot hul beskikking het, is opvallend dieselfde. Tog is al drie duidelik en het hulle maklik identifiseerbare eienskappe. Dit gesê, Nazisme en Kommunisme hou verband, nie Fascisme en Nazisme nie.
Waarom het die manier waarop Hitler en Mussolini gespreek het, so sterk 'n beroep op hul onderskeie bevolkings gedoen?
Ek het onlangs WW2 in Color op Netflix gekyk, en wat my regtig opgeval het, was die baie verskillende redenasiestyle wat die bondgenote ' -leiers gehad het (Roosevelt en Churchill) in vergelyking met die European Axis ' -leiers. Roosevelt en Churchill is redelik sag in vergelyking met Hitler en Mussolini. Hulle is baie meer verwant aan hoe Westerlinge vandag dink politici moet redeneer. Hierdie tipe redenasie het destyds natuurlik 'n beroep op Amerikaanse en Britse burgers gehad, anders sou hulle nie toesprake op hierdie manier gehou het nie. As jy kyk hoe Hitler en Mussolini praat, word daar egter nog meer geskree, drama en handgeswaai. Vir my lyk dit asof Hitler skree en woede beklemtoon, terwyl Mussolini skynbaar die teater beklemtoon. Trouens, tydens die eerste snit van 'n toespraak deur Mussolini het die verteller van WW2 in Color 'n kant gemaak dat die manier waarop hy praat, nou tekenprentagtig kan lyk, maar destyds was die bevolking van Italië mal daaroor. Wat was dit oor die bevolking en kultuur in die Tweede Wêreldoorlog, Duitsland en Italië, om hierdie boonste manier van praat te verkies, en was daar ook tydgenote wat ook toesprake op hierdie manier gehou het? Was dit bloot om 'n kultus van persoonlikheid op te bou en in stand te hou? Waarom is hierdie manier nie in Brittanje of die VSA aangeneem nie?
Ek het baie YouTube -video's hier geplaas, u kan dit natuurlik ignoreer, maar ek het gevoel dat ek nie my punt kon verduidelik sonder om iets te wys nie. Dit is duidelik dat dit goed is, maar voordat u kyk, wil u dalk afmeld, tensy u wil hê dat 'hoe die Nazi's kon gewen het' as u volgende voorgestelde video verskyn! Bron: Ek het nie afgemeld nie.
Dit is 'n paar vrae wat in een gerol is.
Eerstens moet ek begin met die aanname dat daar iets was wat die Italianers meer vatbaar gemaak het vir die styl van Mussolini. In werklikheid is dit beslis waar dat Mussolini se toesprake redelik onderskeidend was tot die punt dat nabootsings die risiko loop om in parodie oor te gaan, en dat hy tot einde 1942 'n groot mate van konsensus geniet het.
Maar dat die een ding 'n oorsaaklike funksie aan die ander kant het, is 'n ander ding.
Mussolini se openbare toesprake - en ook Hitler - was beslis deel van die bevoorregte kanaal tussen die leier en die mense wat op die mees uiteenlopende studierigtings bespreek is: die charismatiese leier, hoof van 'n totalitêre staat, ens.
Tog is daar 'n vraag: was die leiers gewild vanweë hul redenaarsvaardighede, of was die toesprake suksesvol vanweë die leiers se gewildheid? En was die toesprake eintlik suksesvol?
In die laaste maande van die Derde Ryk, toe Hitler vermy het om met die mense te praat, het Goebbels opgemerk dat een van sy toesprake 'n herlewende effek op die Nasie sou hê, maar Hitler was bang dat 'n toespraak van nederlaag en ongeluk deur 'n sieklike ou sou wees het die teenoorgestelde effek gehad dat in plaas daarvan om die vuur van die leierkultus weer aan die brand te steek, dit dit ten goede sou versmoor het. Miskien was die verbinding meer werd as die leier self.
Die feit is dat dit moeilik is om te bewys hoe suksesvol 'n openbare toespraak was. Dinge soos meningspeilings het destyds - ten minste in Italië - in wese nie bestaan ​​nie en sou in die jare van die regime nutteloos gewees het. Daarom het ons talle polisieverslae: die Fascistiese regime luister aktief na die moontlike manifestasies van onenigheid, klagtes, gebrek aan entoesiasme - ek bespreek hierdie punt hier en praat oor onenigheid, maar die redenasie is dieselfde. Om die ontevredenheid van die mense by te hou, was 'n belangrike deel van die toesighoudingsaktiwiteit, wat die Regime in staat gestel het om 'n minimum inhoud te hou wat 'n versmelting van opposisie of 'n openbare vertoning van onenigheid verhinder. In hierdie verskillende verslae sien ons dat die stemming van die Italiaanse nasie die materiële lewensomstandighede was: pryse, lone, werkloosheid, subsidies en later tydens die oorlog, oorwinning, nederlaag, nuwe vyande, hoop en vrees.
In hierdie konteks was die reaksie op Mussolini se toesprake oor die algemeen positief, maar waarom? Daar word min of glad niks oor sy styl gesê nie: wat belangrik is, is die algemene idee dat Mussolini 'n kwessie sou aanspreek, 'n groter kans dat die staat dit sou hanteer, beteken. Mussolini het gepraat oor werkloses in die Savona -dokke: dit beteken dat daar nuwe werkgeleenthede kom. Mussolini het na Catania gereis: openbare werke kom. En Mussolini het alles probeer om seker te maak dat 'n positiewe reaksie 'n gegewe is: vooraf kennis dra van die mense se klagtes, reël dat groot somme as liefdadigheid tydens sy reise gegee word, tydsberekening van die oplossing van beroepskwessies, die begin van die publiek werke, ensovoorts, sodat dit duidelik was dat die oplossing die gevolg was van die feit dat hy direk in die saak belang gestel het. Mussolini het ook groot bedrae geld uitgedeel - wel 'n groot aantal relatief klein bedrae - aan versoekers van enige aard wat diegene direk aan hom geskryf het.
Die verband tussen die Duce - hier moet ek byvoeg dat die Mussolini -styl wat OP verwys, werklik die styl is van sy toesprake uit die dertigerjare wat dit 'n bietjie verander het van tevore (hier in 1923 - oorgaan na na 28.00, wanneer ons nie die soort het nie) mediadekking wat later meer ontwikkel is (hier en hier vir 'n paar snitte van Mussolini wat saam met vriende en Mussolini gekuier het) - en sy mense is op enige moontlike manier bevorder, selfs die van die party beskadig in vergelyking en as Mussolini gewild was het meer as twintig jaar geduur, dié van die verskillende gerarchi was baie minder groot, met pieke van openlike minagting - ahem, Starace.
Maar daar is 'n merkwaardige stylverskil tussen Mussolini en ander minder eienaardige sprekers (soos hierdie man bewys).En dit is die moeite werd om 'n paar moontlike redes aan te spreek.
Die verskillende oomblikke van konsensus deur middel van 'n toespraak is sedert die begin van die mensdom in verskillende vorme bespreek. Ongelukkig weet ek daarvan niks, behalwe vir die vertaling van stukkies Die oratoredaarom beperk ek myself tot 'n minimum.
Die eerste oomblik, wat miskien nie die belangrikste is nie, noem ek 'oop petisie', dit wil sê die deel van die toespraak waar u die gehoor toespreek deur logiese argumente aan te bied om u standpunt te ondersteun en hulle te vra om saam te stem of verskil op grond van hierdie argumente. So 'n oomblik was afwesig in die toesprake van Mussolini: daar was geen openlike versoekskrif vir konsensus nie, want oop konsensus was 'n gegewe - die feit dat die Regime gemanoeuvreer het om dit te doen, het nie die kans gegun dat openlike onenigheid onhaalbaar was nie, dat daar nie behoorlike manier om nie saam te stem nie.
In 'n Roosevelt -toespraak - en ek weet ook baie min van hom - praat hy nog steeds as president met mans wat met sy sienings saamstem en met mans wat met hom verskil. Al die elemente van die toespraak word vereis. Uiteindelik spreek hy sy gelykes aan.
Mussolini was nie: die mense en die leier was nie gelyk nie. Die gehoor van Mussolini luister na die Duce wat vertel hoe dinge reggestel gaan word. En in werklikheid het Mussolini se toesprake aan geselekteerde gehore dit aansienlik verminder: hier het een kortliks deur minister Starace voorgestel - moet 1.08 nie misloop nie. As hy met 'n skare praat, van bo af, bo -op almal, geklee om te beïndruk, word hy 'n showman, speel met die skare en lei dit.
Op 'n manier was daar 'n deel van doelbewuste keuse, soos Mussolini vertroud was met Le Bon's Psychologie des Foules - selfs al is ons by hom nooit seker hoeveel daarvan hy werklik verstaan ​​het en hoeveel hy geglo het nie - en het hy die idee geneem dat groot groepe mense makliker deur irrasionele argumente as deur rasionele argumente beweeg word. Maar ons moet nie in die strik trap om ons 'n Mussolini -meester van propaganda, voorloper van moderne sosiologie, ensovoorts voor te stel nie. Soos ek al opgemerk het, het sy funksionele rol in die Regime hom in die perfekte posisie geplaas om doeltreffende toesprake te hou, 'n posisie wat 'n minder bekwame spreker nog steeds suksesvol sou gemaak het. Ons moet ook nie vergeet dat Mussolini in werklikheid - en dit is geglo deur sy tydgenote - 'n uiters effektiewe toespraakskrywer en sommige van sy toesprake van die vroeë 1920's toon duidelik aan dat hy volkome op 'n tradisionele manier kon toespreek - sien vir byvoorbeeld die Udine -toespraak vir die ekonomiese program van die Party of sy intreerede in die kamer, of selfs sy heropeningstoespraak in 1925.
Die geskiedenis se vuil klein geheim
Daar is 'n vuil geheime wat min aandag geniet het. Dit is die onvertelde verhaal oor die historiese en sosio -ekonomiese konteks agter die Italiaanse fascisme en die Duitse nasionale sosialisme. Dit is nie wat die meeste mense voorheen gehoor het nie. Dit is nie wat baie wil hoor nie. Maar dit is nie iets wat geïgnoreer kan word nie.
Soos dit blyk, is die gruwelike ideologieë van fascisme en nasionaal -sosialisties nie slegs 'n pejoratiewe term om in flink reaksies op te neem nie. Hulle het historiese betekenis. Hulle het gevolge. En hul ideologiese onderbou word steeds wyd aanvaar in die huidige wêreld. Trouens, baie regeringsadministrasies en -agentskappe is van mening dat "dit nie fascisme is as ons dit doen nie!"
Om hierdie onderbou te verstaan, is dit noodsaaklik om te begryp wat hierdie kollektiewe ideologieë uit 'n historiese perspektief verteenwoordig. Die geskiedenis herhaal homself wel, en gewoonlik tot nadeel van die onkundiges.
Teen die einde van die Tweede Wêreldoorlog het George Orwell, skrywer van 1984 en Animal Farm, gepoog om fascisme te definieer. Hy het dit moeilik gevind. Hy het geskryf dat die woord "fascisme" byna heeltemal betekenisloos is, en aangevoer dat dit roekeloos in elke rigting rondgeslinger word.  Orwell was teleurgesteld dat niemand ernstig met 'n duidelike en algemeen aanvaarde definisie van fascisme wou kom nie. Hy het geweet waarom die meeste huiwerig was. As hulle die kern van fascisme ondersoek, sou hulle in 'n spieël moes kyk en 'n onsmaaklike refleksie moes sien.
So, wat is fascisme in Italiaanse styl? Een van die beste beskrywings kom van die skrywer Lew Rockwell, wat geskryf het: 'Fascisme is die regeringstelsel wat die private sektor kartelleer, die ekonomie sentraal beplan om produsente te subsidieer, die polisiestaat te verhef as die bron van orde, fundamentele regte en vryhede ontken aan individue, en maak die uitvoerende staat die onbeperkte meester van die samelewing. " 
Dit lyk gesny en droog, en nie 'n ongewone tipe regering vandag of in die verlede nie. Waarom het fascisme dan 'n universele vloekwoord geword, veral omdat soveel regerings sy beleid aktief volg? Baie blameer die lae status van fascisme op propaganda van die Sowjetunie. Nadat Nazi-Duitsland die Nazi-Sowjet-verdrag van 1939 beëindig het deur sy vennoot van die Sowjetunie binne te val, was die twee militêre titane besig met 'n bittere oorlog van epiese omvang. Net soos 'n verwarde minnaar, het kommuniste nie net met wraak op Nazi -Duitsland agtervolg op die slagveld nie, maar het hulle hul propagandamasjien aangevuur om iemand wat teen kommunisme gekant is, as 'fascisties' te identifiseer. Dit is 'n vreemde afwyking, aangesien die Duitse nasionaal -sosialiste die aanvanklike militêre aanvalle teen die Sowjetunie gehad het, nie die fascistiese Italië van Mussolini nie.
Dit is 'n historiese eienaardigheid, want Benito Mussolini het 'n warm verhouding met die Sowjetunie en Lenin gehad. Mussolini was nie 'n monargis, kapitalis of 'n regse kerkganger nie. Hy was vurig antikleriek, 'n toegewyde ateïs en 'n bekende Marxis gedurende die beginjare van sy lewe. Waar is die bewys? In 1924 word Fascistiese Italië die eerste Westerse land wat die Sowjetunie erken het. Dit behoort nie verbasend te wees nie. Mussolini noem homself die 'Lenin van Italië' en het vroeër 'n teoretiese marxistiese tydskrif geloods, Utopie. Twee van sy medewerkers op Utopie het die Italiaanse Kommunistiese Party gestig. 'N Ander een het gehelp om die Duitse Kommunistiese Party te stig.  As sosialis en arbeidsopwekker het hy stakings en onluste gelei teen die inval van Italië in die Ottomaanse Libië in die 1911–1912. Hy ondersteun die gewelddadige arbeidstakings tydens die "Rooi Week" totdat dit nie die regering omvergewerp het nie. Gedurende die 1920's en 1930's het hy gereeld gespog dat fascisme dieselfde is as kommunisme.
Mussolini het vinnig opgestaan ​​as 'n invloedryke leier in die Italiaanse Sosialistiese Party. Skrywer David Ramsey Steele het Mussolini as "die Che Guevara van sy tyd, 'n lewende heilige van linkses, geskilder. Knaap, moedig, charismaties, 'n geleerde Marxis, 'n fassinerende spreker en skrywer, 'n toegewyde klasstryder tot in sy wese, hy was die eweknie duce van die Italiaanse linkses. Hy het gelyk soos die hoof van enige toekomstige Italiaanse sosialistiese regering, verkies of revolusionêr. " 
Mussolini se vriendskap met die Russiese bolsjewiste was aansienlik. Fascistiese Italië se amptelike erkenning van die Sowjetunie het die vloedhekke oopgemaak vir geweldige handel, wat Italië 'n belangrike wapenverskaffer aan die Sowjetunie gemaak het, veral na die ondertekening van die Russies-Italiaanse "Verdrag van vriendskap, nie-aggressie en neutraliteit" van 1933. Fascistiese Italië het 'n alliansie gesluit met die Sowjetunie, 'n kommersiële ooreenkoms wat tegniese hulp verleen het aan Moskou in die lugvaart-, motor- en vlootbedryf.  'n Aantal geleerdes beweer dat die nywerheid en banke in Italië verantwoordelik was vir die militêre industrialisering van die Sowjetunie, wat 'n groot bydrae gelewer het tot die ontwikkeling van Rusland in sy olie- en bewapeningbedrywe. Die bedrywige handel tussen Fascistiese Italië en Sowjet -Rusland het tot 1941 geduur.
Maar hoe het fascisme veranker geraak by die Marxisme? Histories het fascisme in die 1890's ontstaan ​​uit 'n krisis in die marxistiese teorie wat die marxisme argaïs, verouderd en irrelevant gemaak het. Een van die belangrikste krisisse het gehandel oor klassekonflik. Die probleem was dat min werkers in klasstryd belanggestel het. In plaas daarvan was die bevolking aangetrokke tot die vlae van nasionalisme, veral met die vereniging van Italië in 1861 en van Duitsland in 1871. In 'n poging om die marxisme te red, het 'n aantal noemenswaardige marxistiese intellektuele probeer om die stryd met die revolusionêre nasionalisme te vervang. In 'n goed gedokumenteerde artikel, "The Mysteries of Fascism," verduidelik David Ramsay Steele: "Fascisme het begin as 'n hersiening van marxisme deur marxiste ..." 
Dit het effens verander in 1914, toe Mussolini by 'n splintergroep van revolusionêre sindikaliste aangesluit het wat Italië se toetrede tot die Eerste Wêreldoorlog ondersteun het. Hierdie vakbondbeweging het in 1914 verander in die Marxisties-geïnspireerde Fasci d'Azione Rivoluzionaria Internazionalista-bekend as die fasciste-veroorsaak die berugte skeiding tussen vooroorlogse sosialiste en anti-oorlogse sosialiste.  Soortgelyke onderbrekings het plaasgevind binne kommunistiese en sosialistiese gemeenskappe in Europa.
In sy boek, Binne die Kremlin se Koue Oorlog, Het Vladislav Pleshakov geskryf "Die sosialiste van Frankryk en Duitsland en selfs van Rusland ondersteun die Eerste Wêreldoorlog as 'n oorlog tussen nasiestate."  Vier dae nadat Duitsland oorlog teen Frankryk verklaar het, het Section Française de l'Internationale Ouvrière (SFIO), wat uiteindelik in die Franse Kommunistiese Party oorgegaan het, sy antimilitêre, internasionalistiese standpunt laat vaar en vervang met Franse patriotisme, wat die oorlog ten volle ondersteun. Die Sosiaal -Demokratiese Party van Duitsland (SPD), gestig as 'n Marxistiese party in 1875, het ook ter ondersteuning van die Eerste Wêreldoorlog uitgekom 
Wat die politieke spektrum betref, het Italiaanse fasciste in die algemeen nie hulself as 'n beweging van regs beskou nie, wat die etiket reeds voorbehou het vir die reaksionêre magte van die monargie en die geestelikes. In sy "The Political and Social Doctrine of Fascism" uit 1927, sê Mussolini duidelik "dit sal 'n eeu van gesag wees, 'n eeu van links, 'n eeu van fascisme", wat afkomstig is van Jane Soames se 1933 gemagtigde Engelse vertaling.   In die volgende sin vervolg Mussolini en skryf: "Want as die 19de eeu die eeu van individualisme was (Liberalisme dui altyd op individualisme), kan verwag word dat dit die eeu van kollektivisme is, en dus die eeu van die staat. " Soos die meeste politieke wetenskaplikes sou erken, is "kollektivisme" duidelik 'n ideologie wat aan die linkerkant gekoppel is. President Herbert Hoover, in sy boek uit 1934 Uitdaging tot Liberty, het dieselfde frase "century of the Left " gebruik toe hy uit Mussolini se "Doctrine of Fascism" aangehaal het.  
Mussolini beskou homself as anti-bourgeois, anti-liberaal, anti-individualisties, anti-laissez-faire kapitalisme en anti-godsdienstig. Hy het homself as 'n leier van 'n groot pro-arbeidersstaat voorgehou en gesê: As die 19de eeu die eeu van die individu was (want liberalisme beteken individualisme), kan dit vermoed word dat dit die eeu van die staat is. Watter harde linkse ideoloog kan nie saamstem met Mussolini se visioene nie?
Vir kollektiviste, fasciste, kommuniste, nasionaal-sosialiste en 'n rits dooie rigiede ideologieë, is die staat die hoogste verpersoonliking van godagtige mag en daarom moet niks die ontsagwekkende goddelikheid daarvan oorskadu nie. Soos Mussolini in 1925 verklaar het: "Alles in die staat, niks buite die staat nie, niks teen die staat nie." In werklikheid is die enigste almagtige staat wat by die altaar van 'n outokratiese regime aanbid kan word.
Soos duidelik gesien kan word, bedek die verkeerde belyning van politieke spektrums een van die vuilste geheim van die geskiedenis. 'N Bietjie voor die Tweede Wêreldoorlog word die Nasionaal -Sosialistiese Duitse Arbeidersparty, Mussolini se Fascisme en die Bolsjewiste van die Sowjetunie beskou as vurige sosialiste wat aan die politieke linkerkant vasgemaak is. Gedurende die twintigerjare het die progressiewe links fasciste as een van hulle eie omhels, en het Hitler en Mussolini geloof vir 'n vooruitstrevende sosiale beweging, veral Hitler se vrygewige welsynsprogramme, gesosialiseerde gesondheidsorg en ouderdomsprogramme (sosiale sekerheid).  Selfs W.E.B. Du Bois, die Amerikaanse sosioloog, historikus, burgerregte-aktivis, sosialis en Pan-Afrikanis wat uiteindelik by die Kommunistiese Party aangesluit het, het sterk gepraat oor Nazi-Duitsland se opmars na kollektiewe bemagtiging, en het Hitler as 'n man van die linkerkant beskou. 
Die Ierse dramaturg George Bernard Shaw, 'n toonaangewende lid van die sosialistiese Fabian Society, het lof in 1927 oor Mussolini geprys.  Shaw het verder opgemerk dat hy Mussolini aantreklik gevind het omdat hy '' verder na links in sy politieke opinies was as enige 'van sy sosialistiese mededingers. " 
Trouens, die Italiaanse fasciste het aan kiesers gespog dat hulle 'n politieke party regs aan die linkerkant was. Prof. Pamela D. Tolerant in Die allesgids om sosialisme te verstaan, skryf: "In die parlementêre verkiesings van 1919 het fascistiese kandidate hulself as deel van die linkses voorgestel, nie net in hul oortuigings nie, maar ook in hul bereidwilligheid om met ander linkse partye saam te werk."  Ongelukkig vir Mussolini het hul mashmash van linkse kwessies en nasionalisme swak onder kiesers gevaar.
Soos baie politici wat kollektivisties neig, het Mussolini 'n onstuimige verhouding met die Kerk, met nyweraars en met ander sosialiste gehad. Gedurende sy vroeë jare het hy gedreig om die Katolieke Kerk te sluit en al sy Italiaanse besittings in beslag te neem. Maar hierdie vitrioliese anti-kerklike sentiment was hoogs ongewild in 'n diep tradisionele en godsdienstige nasie, en Mussolini moes terugstaan. Tog bestee hy baie tyd aan die bestraffing van die kerk en verklaar dat die "pousdom 'n kwaadaardige gewas in die liggaam van Italië was en vir eens en vir altyd moet uitwis, 'want daar was in Rome nie plek vir sowel die pous as homself nie . "  By ander geleenthede sou hy sy hoop aankondig dat die dood binnekort by die pous sou kom. Mussolini het byna net soveel ag geslaan op monargieë, veral die Hapsburgs.
Mussolini moes ook nyweraars en sakeleiers veroordeel en kalmeer, dieselfde as teen wie hy tydens sy georganiseerde stakings in opstand gekom het. Wat sosialisme betref, het hy ander sosialiste en marxiste gekritiseer terwyl hy aan sy vriende en buitelandse besoekers gesê het dat fascisme en bolsjewisme dierbare broers was. Baie boeke van die era toon die omvang van hierdie liefdesverhouding en die oorvleueling van die twee.
Francesco Nitti, 'n voormalige premier van Italië en 'n vooraanstaande linkse, het byvoorbeeld in sy boek uit 1927 opgemerk Bolsjewisme, fascisme en demokrasie, 'Daar is min verskil tussen die twee, en in sekere opsigte is fascisme en bolsjewisme dieselfde.'  In 'n hoofstuk met die titel "Bolsjewisme en fascisme is identies", het Nitti geskryf: "In Italië vind ons vandag dat daar meer verdraagsaamheid getoon word teenoor kommuniste verbonde aan Moskou as aan liberale, demokrate en sosialiste."  In 1931, toe Alfred Bingham, die seun van 'n Amerikaanse Republikeinse senator, Mussolini besoek het, is aan hom gesê dat "fascisme dieselfde is as kommunisme." 
Edmondo Rossoni, die eerste leier van die Italiaanse Fascistiese arbeidskonfederasie en professor aan die Universiteit van Florence, beskryf Benito Mussolini in Gaetano Salvemini se boek uit 1936, Onder die byl van die fascisme, as '' revolusionêre sosialis van die uiterste linkse '. 
Behalwe dat hy bewonderaar van Lenin was, het Mussolini vriendelik na Stalin gekyk as 'n 'mede -fascist'. Baie Italiaanse fascistiese leiers het geglo dat Stalin se bolsjewisme in fascisme ontwikkel het. Digter en joernalis Gabriele D'Annuzio, wat as 'n volksheld vir fasciste beskou word, het fascisme gekenmerk as 'n vorm van gelatiniseerde nasionale bolsjewisme.
In 'n ander boek wat in 1930 gepubliseer is Il Duce: Die lewe en werk van Benito Mussolini, deur die pro-fascist L. Kemechey, het die skrywer vurig aangevoer dat Mussolini 'n sosialis en 'n Leninis en 'n revolusionêr was. 
Mussolini se roem het ontstaan ​​uit sy dae as arbeidsorganiseerder. Trouens, hy het die bynaam "Il Duce" gekry nadat hy uit die tronk vrygelaat is omdat hy gewelddadige werkers georganiseer het om die imperialisme van Italië en die kapitalistiese stelsel teë te staan. Tydens 'n feestelike banket het 'n marxistiese veteraan Mussolini gelukgewens en gesê: "Van vandag af is jy, Benito, nie net die verteenwoordiger van die Romagna -sosialiste nie, maar ook die Il Duce van alle revolusionêre sosialiste in Italië." 
In Engeland het sir Oswald Mosley, 'n minister in die linkse Arbeidersparty tot 1931, die 'British Union of Fascists' gestig. Mosley was 'n groot bewonderaar van die ekonoom John Keynes, Mussolini, staatskorporatisme en proteksionistiese handelsbeleid. Baie ander bekende Europeërs in die voorpunt van die progressiewe sosiale beweging was aangetrokke tot Mussolini se fascisme en Hitler se nasionale sosialisme. Een so 'n uitblinker was die wetenskapfiksieskrywer H.G. Wells, wat die uitdrukking 'liberale fascisme' in 1932 geskep het tydens 'n toespraak aan die Universiteit van Oxford vir die Young Liberals. Een van die invloedrykste progressiewe en sosialistiese intellektuele van sy tyd, het Wells gepraat oor 'versiendheid vir verligte Nazi's'. In daardie toespraak prys Wells eintlik sowel Stalin as Rusland en Hitler in Duitsland.  Hy was van mening dat Fabiaanse sosialisme en parlementêre demokrasie misluk het en dat dit liberaal was Fasciste sou 'n beter plaasvervanger wees.
Maar H.G. Wells het nie gepraat oor die klassieke liberalisme van John Locke en Thomas Jefferson nie. Hy verwys na die nie-individualistiese moderne liberalisme wat na kollektivisme en sosialisme streef. Mussolini verstaan ​​hierdie verskil en skryf: "As klassieke liberalisme individualisme spel, beteken fascisme die regering."
In die laaste dae van sy bewind onder Hitler se besetting van Noord -Italië, het Mussolini teen die bourgeoisie geveg en aan 'n sosialistiese joernalis verklaar: 'Ek bemaak die republiek aan die republikeine en nie aan die monargiste nie, en die werk van sosiale hervorming aan die sosialistiese en nie vir die middelklas nie. "  Net voor Mussolini se teregstelling in 1945, het sy hulpverlener Nicola Bombacci, 'n kommunis en jarelange vriend van Lenin, uitgeroep: "Lank lewe Mussolini! Lank lewe die sosialisme! " 
Interessant genoeg is die sosio-ekonomiese beleid van Mussolini en Hitler byna nie te onderskei van die moderne liberalisme wat tans in Engeland, Kanada en die Verenigde State voorkom nie, wat min verband hou met die oorspronklike liberalisme van die Amerikaanse stigters. Eintlik het 'n groot deel van die moderne linkses stadig verander in 'n ou, herwinde weergawe van Italiaanse fascisme. Sommige geleerdes het geweet dat die moderne liberaal 'n kwasi-outoritêre geword het wat geteister word deur 'n identiteitskrisis.
Sosialisties versus sosialisties
Maar wat van die gewelddadige konflikte tussen verskillende sosialistiese en fascistiese faksies? Daar is niks vreemds aan kollektiviste met soortgelyke ideologiese boodskappe wat bitter baklei oor grond en strategie nie. Skakerings van sosialistiese leerstellings is so veel soos resepte vir chili. Aangesien kollektivisme op groepsgelykheid gebaseer is, moet teen elke groep wat nie wil voldoen nie, gekant wees, hoe ideologies ook al. Die kudde -mentaliteit kan tot konflik lei wanneer individuele identiteit onderdruk word.
Die gewapende konflik tussen die Nasionaal -Sosialiste van Duitsland en die Kommuniste van Rusland kan vergelyk word met twee straatbendes wat eers saamgewerk het en dit dan in 'n wedstryd uitdok om meer gebied te oorheers. Beide ideologieë bevorder staatsinmenging in ekonomiese en persoonlike aangeleenthede, maar die beleid wat hulle bestuur het, het uiteenlopende strukture en taktieke bestaan. Die Nazi's en Kommuniste was nie teenoorgesteldes nie, soos sommige historici probeer redeneer het, maar twee kante van dieselfde munt. Hulle was gewetenlose mededingers, nie polêre teenoorgesteldes nie.
Mussolini se Italië en Hitler se Duitsland was byvoorbeeld nie altyd op die beste manier nie. Trouens, voor sy eerste ontmoeting met der Führer, Het Mussolini na Hitler verwys as die 'dom apie'. Hulle wedywering was in ooreenstemming met die kollektivistiese aard van streng groepsgelykheid. In 1934 was Engelbert Dollfuss, die 'Austro-fascistiese' kanselier van Oostenryk en 'n sterk bewonderaar van Mussolini, bang vir Hitler se styging aan bewind in Duitsland. Hy stig 'n eenpartydiktatuur wat beide die Oostenrykse Nasionaal-Sosialistiese Party en die Kommunistiese Party verbied. Sy konsentrasiekampe was vol Nazi's, kommuniste en sosiaal-demokrate. Hy het 'n bondgenootskap met Mussolini gehad om Oostenryk teen Nazi -Duitsland te beskerm en onafhanklik te bly. Hy sien min verskil tussen die ideologieë van Hitler en Stalin, oortuig daarvan dat Austrofascim en Italofascisme ander sosialistiese teenstanders kan weerhou. In 'n geheime ontmoeting met Mussolini, stem Dollfuss toe in Italië se verdediging van 'Oostenrykse onafhanklikheid met geweld'.  Nazi -agente het hom vermoor.
Na die moord op Dollfus het Mussolini Italiaanse troepe op die grens tussen Italiaans en Oostenryk gemobiliseer en oorlog met Duitsland gedreig as Hitler Oostenryk sou binnedring. 'N Groot noordelike eenheid van Duitse Nazi's het wel die suidelike deelstaat Karinthië van Oostenryk binnegeval, maar is blykbaar deur Italiaanse militêre eenhede gelei.
Hierdie tipe konflik demonstreer die gevaar van kollektiewe ideologieë en hul streng trou aan groepsgelykheid. Alle kollektiewe ideoloë poog om 'n bepaalde waardestelsel op die samelewing af te dwing. Dit beteken dat almal dieselfde dogmatiese, moralistiese lyn moet volg. Kollektivisme sien die wêreld in swart en wit, en neem 'n benadering waarin jy óf deel uitmaak van die stam, óf teen die stam. Daar is geen middeweg nie. Individualiteit het geen verdienste in 'n Borg-agtige heelal nie, aangesien individuele gedagtes as onderdanig beskou word as groepsgedagtes. Die uniekheid van myself word beskou as 'n swakheid wat individuele keuse veroordeel as 'n soort burgerlike plaag wat die nasie in chaos sal dompel. Vir die kollektivis word die individu uitgawes in diens van die staat.
Hierdie groepsgedagte van kollektiewe identiteit - ras, nasie, klas, geslag - kan natuurlik diversiteit en verdraagsaamheid benadeel, veral as afgedwonge ooreenstemming tot rassisme lei. Maar as kollektiewe groepsdoelwitte so effens in konflik kom met ander kollektivistiese groepe wat soortgelyke fundamentele oortuigings het, is gewelddadige en wraaksugtige vete nie ver agter nie. Sulke politieke wedywering kan uitbars in epiese gevegte van oogklappe, bloedvergieting en algehele gedreun in die straat wat die onskuldiges kan verdryf.
Na die Russiese Rooi Revolusie van 25 Oktober 1917 het 'n magdom ander kommunisties neigende groepe, veral die Sosialistiese Revolusionêre, die Linksososialistiese Revolusionêre en Mensjewiste, uiteindelik die opposisie van die Bolsjewiste teëgestaan. Die Bolsjewiste was vasbeslote om 'n eenparty-regering in te stel. Maar hulle het 'n probleem teëgekom. Die nasionale verkiesings van 12 November 1917 om setels in die Russiese Grondwetgewende Vergadering te vul, het nie sy gang gegaan nie. Die sosialistiese revolusionêre was baie meer gewild onder kiesers en het 57 persent van die stembriewe gekry. Die Bolsjewiste, wat beperkte steun gehad het, meestal in enkele groot stede, het slegs 25 persent van die stemme behaal. Uit vrees vir die verlies van mag, het die Bolsjewiste onder Lenin se leiding die vergadering vinnig ontbind. Die ongewilde bolsjewiste het die verkiesing gesteel.
Nadat die bolsjewiste sonder 'n kieskeurige beheer die Russiese regering oorgeneem het, het hulle geweier om mededingende sosialisties-revolusionêre partye aan die nuwe kommunistiese regering te laat deelneem. Die situasie het lelik geword. Ontevrede met die weiering van die Bolsjewiste om mag te deel, het die linkses van die Sosialistiese Revolusionêre die aanleiding gegee wat sommige na verwys as die Derde Russiese Revolusie van 1918. Met 1 800 gewapende rewolusionêres val die sosialistiese opstandelinge die Kremlin aan en bombardeer die Bolsjewiste se hoofstad met artillerievuur. Sosialiste baklei ander sosialiste oor mag. In baie ander Russiese stede was daar opstande teen die Bolsjewiste. Na 'n paar dae het die staatsgreep in Moskou misluk. Baie linkse sosialistiese rewolusionêres en mensjewiste is gearresteer, gevange geneem of geskiet. 
Tydens hierdie konflik is twee moordpogings op Vladmir Lenin se lewe gedoen in 1918. Die eerste een het misluk. Die tweede een is uitgevoer deur 'n sosialisties-rewolusionêre partylid, Fanya Kaplan. Sy het Lenin beskuldig dat hy 'n "verraaier van die revolusie" was, en het hom genader en drie skote op die Sowjet -staatshoof afgevuur. Kaplan se eerste koeël tref Lenin se skouer, die tweede slaan in sy kakebeen en nek. Die Bolsjewiste het onmiddellik 'n "Rooi Terreur" -bevel uitgevaardig. Binne die maand het die geheime polisie (Cheka) ongeveer 800 lede van die Sosialistiese Revolusionêre Party en ander teenstanders van die Bolsjewiste bymekaargeroep. Die meeste is sonder verhoor tereggestel.
Na die mislukte revolusie het baie sosialistiese rewolusionêres en mensjewistiese lede met die Wit Russe saamgespan om die Bolsjewiste in die Russiese burgeroorlog te beveg. Verder het baie swart afdelings van anargiste ook teen die Bolsjewiste geveg en die hoofkwartier van die Moskou Komitee van die Kommunistiese Party in 1919 gebombardeer.
Korporatisme, fascisme en moderne statisme
Die Wet op Pasiëntbeskerming en bekostigbare sorg van 2009, informeel bekend as Obamacare, bevat 'n omstrede bepaling wat die publiek dwing om 'n produk van 'n korporasie te koop — gesondheidsversekering. Hierdie individuele mandaat, wat onaktiwiteit reguleer en Amerikaners dwing om handel te dryf, is die tipe "derde manier" waarna beide die Nasionaal-Sosialiste in Duits en die Fasciste in Italië verwys het in 'n poging om hul sosio-ekonomiese beleid te verduidelik. Baie het aangevoer dat Obamacare 'n 'korporatokrasie' is, waar die regeringsektor met geweld saamsmelt met die private sektor. Die meeste nasies het variasies van hierdie gemengde ekonomie van fascistiese korporatisme, verdrink in ekonomiese dirigisme wat 'n atmosfeer van gesentraliseerde beplanning en beheer daarstel. Op hierdie gebied word die staat die bestuurder, terwyl aandeelhouers in die passasiersitplek sit. Op baie maniere kan byna elke land se ekonomie vergelyk word met Mussolini se beskrywing van die derde manier.
Maar die geskiedenis toon dat die konsep van die derde manier die eerste keer in die Sowjetunie na vore gekom het. Nadat Lenin sosialisme aan Rusland opgelê het, met groot hongersnood en ekonomiese ineenstorting, het Marxiste gesoek na 'n alternatiewe 'Derde Weg' tussen sosialisme en kapitalisme. In reaksie hierop het Lenin sy nuwe ekonomiese beleid (NEP) in 1921 bekendgestel, met 'n vorm van 'marksosialisme' of wat hy 'staatskapitalisme' genoem het. Onder die NEP het markte 'n groter mate van vryhandel en privaatbesit gekry, terwyl die samewerking van private en openbare sektore goedgekeur is. Lenin het begin om dele van die ekonomie te privatiseer. Hy moedig 'n aantal markbeginsels en die winsmotief aan, wat mense in staat stel om handel te dryf, te koop en te verkoop vir private wins. Trouens, staatsondernemings moes selfstandig wees en volgens wins/verlies-beginsels werk. Lenin se NEP het Rusland in 'n staatsgerigte en gemengde ekonomie verander. " 
Mussolini het Lenin se leiding geneem en gou die marksosialisme in Italië gevestig. In wese was Mussolini se fascisme bloot 'n navolging van Lenin se markgebaseerde benaderings, soortgelyk aan wat in die huidige Rooi China voorkom. Kortom, die hersiene marxisme van Lenin het geboorte gegee aan die fascisme van Mussolini. Daar kan aangevoer word dat Lenin die eerste 'rooi fascis' en 'n staatskorporatis was.
Mussolini se korporatisme was egter nie soortgelyk aan die Amerikaanse korporasies nie. Hy het in 1932 twee en twintig staatsbeheerde korporasies gevorm, onder leiding van 'n topamptenaar van die regering of deur lede van die National Fascist Party. Hulle is heeltemal beheer en bestuur deur die Italiaanse staat in Mussolini se poging om verder te gaan as kapitalisme en sosialisme. Volgens Pamela D. Toler het Mussolini se "korporatisme baie geleen uit die teorieë van revolusionêre sindikalisme van Georges Sorel."  Dit het beteken dat die Italiaanse regering probeer het om korporasies in die staat te stig. Alhoewel die korporasies onder staatsbeheerde vakbonde en werkgewersverenigings geplaas is, was stakings onwettig. Lenin en Stalin het dieselfde gedoen in die Sowjetunie, deur alle onafhanklike vakbonde en arbeiderskoöperasies oor te neem en saam te voeg in die apparaat van die arbeidersstaat. Beide die Marxistiese en die fascistiese leiers het arbeidstakings verbied omdat die werkers nou vermoedelik in beheer van die regering was, wat arbeidstakings onnodig maak. Die arbeidersstaat is bereik, maar bestuur deur die burokrasie en partyleierskap.
Mussolini het staats- en korporatiewe mag saamgesmelt, maar wat hy gekry het, was 'n vertikale sindikalistiese korporatokrasie wat teruggekeer het na die Middeleeuse gildes. Mussolini het in 1932 oor wat hy gedoen het, verduidelik: "As fascisme in die wentelbaan van die staat gebring word, erken hy die werklike behoeftes wat tot sosialisme en vakbondwese aanleiding gegee het, en gee hulle die nodige gewig in die gilde of korporatiewe stelsel waarin uiteenlopende belange gekoördineer en geharmoniseer in die eenheid van die staat. " 
Mussolini het dit ook duidelik gemaak dat sy ideale korporatistiese nasionalisme 'n top-down model van staatsbeheer was, en skryf: 'Die Fascistiese opvatting van die staat is allesomvattend daarbuite dat daar geen menslike of geestelike waardes kan bestaan ​​nie, nog minder waarde. So verstaan ​​is fascisme totalitêr, en die fascistiese staat - 'n sintese en 'n eenheid wat alle waardes insluit - interpreteer, ontwikkel en versterk die hele lewe van 'n volk. "  Teen 1935 spog Mussolini dat ten volle driekwart van die Italiaanse ondernemings in die staat se hande was.  Teen 1939 het Italië die hoogste persentasie van staatsondernemings buite die Sowjetunie gehad. 
Duitse styl nasionaal-sosialisme
Duitse nasionaal -sosialisme is 'n politieke geloofsbelydenis wat stelsels absorbeer eerder as om dit af te skaf. Hierdie ideologie is 'n sameloop van sosialisme en nasionalisme en prut in 'n kollektivistiese ketel van militêre vaardigheid en rasse -meerderwaardigheid. Hierdie opdraggebaseerde stelsel laat sommige sektore van die ekonomie, soos die spoorweë en Joodse ondernemings, nasionaliseer, en laat slegs eienaarskap van eiendom toe. Wettige eienaarskap word as sekondêr beskou, wat belangrik is, is dat die staat die finale besluit oor alles het. Soos die pershoof van Nazi -Duitsland, Otto Dietrich, geskryf het: "Die individu as sodanig het nie 'n reg of 'n bestaansplig nie, aangesien alle regte en pligte uitsluitlik uit die gemeenskap voortspruit." 
Nasionaal-sosialisme, 'n vorm van 'staatskapitalisme' of 'korporatiewe staatsosialisme', is 'n stelsel wat streng toegepas word deur 'n staatsgedrewe en sentraal beplande ekonomie. Die staat is ingestel as die enigste bestuurder van alle sosio-ekonomiese programme, anders as die teoretiese marxisme, waar mense vermoedelik opstaan ​​en die ekonomie self organiseer sonder die voordeel van 'n goed omskrewe struktuur. Dit is 'n teorie van kollektivisme en rassisme wat direk teenoorgestelde is van die individualisme in klassieke liberalisme.
Die sosialistiese kern van Nazisme is te uitgesproke om te ignoreer. Nazi was immers 'n afkorting vir die National Socialist German Workers 'Party (NSDAP). Die meeste van die Nazi -leiers was vurige sosialiste, en baie noem hul beweging 'n revolusionêre sosialistiese kruistog. Ander Nazi's het verskillende Marxistiese agtergronde en neigings. Selfs baie laer posisie Nazi-kamerade kon nie besluit by watter sosialistiese party hulle sou aansluit nie. Gedurende die 1920's en 1930's sou Duitse kommuniste by die Nazi -geledere aansluit as die kommuniste swak gevaar het op die nasionale toneel wanneer die teenoorgestelde plaasvind, sou Nazi's by die Kommunistiese Party aansluit. Diegene wat na hierdie verskynsel kyk, het gesê dat die Nazi's soos 'n biefstuk was: bruin aan die buitekant en rooi aan die binnekant.
Hitler self was glashelder oor sy voorspraak van sosialisme. Hy het luidrugtig in 'n toespraak op 1 Mei in 1927 gesê: "Ons is sosialiste, ons is vyande van die kapitalistiese ekonomiese stelsel van vandag vir die uitbuiting van die ekonomies swakkes ..." dat hy 'n 'Sosialis' was en dat 'Sosialisme niks anders is as marxisme nie.' 
'N Paar jaar later het Hitler wel 'n verklaring afgelê dat hy spyt was dat hy die woord "sosialisties" in die party se naam gebruik het. Hy het gesê dat hy die uitdrukking "sosiale revolusionêr" verkies, wat sterker marxistiese boventone het.  Trouens, die rooi agtergrond wat in die Nazi -vlag gebruik is, was dieselfde simboliese bloedkleur vir kommunisme en sosialisme. In sy boek, Mein Kampf, Het Hitler gepraat oor die gebruik van beelde en simbole om eendersdenkende sosialiste en kommuniste te teiken. En soos dit blyk, het selfs Hitler se gebruik van die ou swastika -simbool sy beweging voorafgegaan. 'N Bietjie na die Eerste Wêreldoorlog het sommige Sowjet-troepe skouerlappies gedra met die Nazi-agtige Sowjet-hakekors. Vir 'n tyd het selfs Lenin dit oorweeg om die hakekors vir die Sowjetunie aan te neem.  Alhoewel die hakekors 'n antieke Indiese simbool is, blyk dit dat baie handelsmerke sosialiste die beeld aantreklik gevind het.
Ten spyte van sy pro-sosialistiese standpunte, het Hitler nie geglo dat die Duitse staat elke fabriek en werkswinkel wat die Duitse sosialisme het, dieper moet wortel kry nie, en verklaar: 'Ons sosialisme gaan veel dieper …. Waarom het ons moeite nodig om banke en fabrieke te sosialiseer? Ons sosialiseer mense. " 
Hitler het af en toe steun uitgespreek vir private eiendom, maar volgens sy interpretasie sou eienaars aan die staat onderdanig wees. Hitler het dit sonder twyfel gestel en verklaar: 'Die party is omvattend. Dit regeer ons lewens in al hul breedte en diepte ... Daar sal geen lisensie, geen vrye ruimte wees waarin die individu aan homself behoort nie. Dit is sosialisme ... Laat hulle dan grond of fabrieke besit soos hulle wil. Die deurslaggewende faktor is dat die staat, deur die party, die oppergesag oor hulle het, ongeag of hulle eienaars of werkers is. 
Hitler se marxistiese neigings
Die Nasionaal -Sosialiste het die Bolsjewisme ontken. Die Nazi's was immers in direkte kompetisie met die kommuniste om Weimar Duitsland, wat Internasionaal Sosialisme teen Nasionaal -Sosialisme gekantel het. Maar Adolf Hitler speel nie gunstelinge nie; hy het alle ander politieke partye in diskrediet gebring, selfs diegene met soortgelyke nasionalistiese en rassistiese platforms. Die verregse konserwatiewe nasionalistiese Duitse Nasionale Volksparty (DNVP) het byvoorbeeld die Nazi's veroordeel omdat hulle sosialisties was. In ruil daarvoor het die Nazi's die DNVP veroordeel omdat hy reaksionêr en burgerlik was.  Vir Hitler was slegs syne die ware party.
Die verskille tussen Nasionaal -Sosialisme en Bolsjewisme is oppervlakkig, dit was nie teenoorgesteldes nie, dit was mededingers. Maar die Nazi's was wel bang vir 'n kommunistiese werkersbeheerde staat. So 'n politieke stelsel is as chaoties beskou aangesien die laaste fase van die marxisme tot die verdwyning van die staat gelei het. Hierdie idee het nasionale sosialiste verskrik. Vir hulle sou die staatsgerigte sosialisme volgens presiese spesifikasies gevorm word en deur 'n hoogs georganiseerde hiërargie bestuur word, nie deur 'n illusiewe gemeenskap wat blykbaar min struktuur of toekoms het nie.
Tog het Hitler en sy binnekring met marxisme geflirt. Saam met Mussolini was Hitler van mening dat die bolsjewisme in die rigting van die nasionaal -sosialisme beweeg en in 1934 verklaar:
'Dit is nie Duitsland wat die Bolsjewiste sal verander nie, maar die Bolsjewisme wat 'n soort Nasionaal -Sosialisme sal word. Boonop is daar meer wat ons aan Bolsjewisme bind as wat ons daarvan skei .... Ek het altyd hierdie omstandigheid in ag geneem en bevel gegee dat voormalige kommuniste dadelik tot die party toegelaat moet word. Die petit bourgeois Sosiaal-demokraat en die vakbondbaas sal nooit 'n nasionaal-sosialis wees nie, maar die kommunis altyd. " 
Dit is duidelik dat Hitler simpatie gehad het met marxisme, hoewel dit in 'n liefde-haat-tipe verhouding was. Nadat hy in die Eerste Wêreldoorlog gedien het, is Hitler se bataljon byvoorbeeld van 1918 tot 1919 deur die Beierse Sowjetrepubliek opgeneem, waar hy in die pos van adjunkbataljonverteenwoordiger verkies is. Gedurende hierdie tyd was hy uitgesproke in sy anti-monargistiese en pro-klaslose samelewingsposisies. Hy het selfs die begrafnis van die kommunis Kurt Eisner bygewoon en 'n swart rouband op die een arm en 'n rooi kommunistiese armband aan die ander. In 1931 het hy gesê: "Toe ek 'n werker was, was ek besig met sosialistiese of, as jy wil, marxistiese [sic] literatuur." 
Hitler erken dat verskille met die kommuniste minder ideologies as takties was. Hy het eenkeer aan Rauschning gesê dat die Duitse kommuniste ondoeltreffend is en dat hy "wat die smouse en penstutters skugter begin het, in die praktyk sal bring." 
Hitler het soortgelyke gevoelens uitgespreek as die Nazi-majoor en vertroueling, Otto Wagener, wat eers ses jaar na Wagener se dood in 1971 gepubliseer is. Hitler was 'n onortodokse marxis wat sy bronne geken het en presies weet hoe onortodoks die manier waarop hy dit hanteer het. Hy was 'n andersdenkende sosialis. Sy program was tegelyk nostalgies en radikaal. "  Hitler het aan Wagener gesê dat hy gaan handel oor wat die kommuniste nie kon regkry nie, en gesê: "Wat marxisme, leninisme en stalinisme nie kon regkry nie, sal ons in staat wees om te bereik. " 
Maar ander Nazi -leiers was selfs meer radikaal en revolusionêr in die bevordering van harde sosialisme. Een wat openlik links en sosialisties was, was dr. Josef Goebbels. Hy was een van Hitler se naaste medewerkers en die Nazi -minister van propaganda. Goebbels haat kapitalisme en beywer hom vir 'n werkersklas, proletariaat-sosialisme. In 1932 het Joseph Goebbels die Nazi Party uitgeroep as 'n " arbeidersparty ", " aan die kant van arbeid, en teen finansies. "  Gedurende sy studentejare beskryf hy homself kortliks as 'n Duitse kommunis , wat met die geskrifte van Karl Marx saamgestem het voordat hy by die Nasionaal -Sosialistiese party aangesluit het. 
Goebbels het geen idee gemaak oor wat sosialisme beteken nie. 'Om 'n sosialis te wees', het Goebbels geskryf, 'is om die ek te onderwerp aan die sosialisme deur die individu op te offer aan die geheel.' Toe hy eenmaal uitgevra is oor die stand van die Nasionaal -Sosialisme, het Goebbels geantwoord, en die NSDAP is die Duitse Links. Ons verag die burgerlike nasionalisme. " 
Volgens Goebbels het nasionaal -sosialiste Jode gekant omdat hulle as uitbuiters en kapitaliste beskou word. In 1932 skryf Goebbels: "As sosialiste is ons teenstanders van die Jode, omdat ons in die Hebreërs die inkarnasie van kapitalisme sien, van die misbruik van die goed van die land."  Miskien is dit een van die redes waarom Hitler Stalin geprys het omdat hy die Kommunistiese Party van sy Joodse leiers gesuiwer het. 
'N Warm debat in die vroeë Nazi -leierskap was die belangrikste: sosialisme of nasionalisme. Meer konserwatiewe elemente in die party beklemtoon nasionalisme. Goebbels het die volmaakte sosialisme verdedig en sy haat verkondig vir wat hy die 'regse bourgeoisie' en 'die geldvarke van kapitalistiese demokrasie' genoem het.  En om sy saak te maak, het hy in 1925 'n ope brief aan "My Friends of the Left gepubliseer, 'waar hy 'n alliansie tussen sosialiste en Nazi -leiers aangespoor het teen die hoofvyand - die kapitaliste. "Jy en ek, " het hy geskryf, " ons veg mekaar, alhoewel ons nie regtig vyande is nie. " 
Om sy antikapitalistiese kleure te wys, beweer Goebbels in sy dagboek dat as sy enigste keuse tussen Bolsjewisme en kapitalisme was, dit beter sou wees as ons met Bolsjewisme afstap as in ewige slawerny onder kapitalisme. "  Beriggewing oor 'n oproer in Berlyn, Die New York Times Goebbels het gesê: Lenin is die grootste man, naas Hitler, en dat die verskil tussen kommunisme en die Hitler -geloof baie gering is. " 
In sy herinneringe het Adolf Eichmann, een van die belangrikste organiseerders van die Holocaust, beweer dat 'my politieke simpatie na links toe neig en sosialistiese aspekte net so beklemtoon as nasionalisties'. Hy het bygevoeg dat hy Nazisme en Kommunisme as 'n half-broers en susters beskou het. " 
Die linkse en sosialistiese wortels van die Nasionaal -Sosialisme was van die begin af volop. Die gebore joernalis in München wat die eerste keer verslag gedoen het oor die pas gesnyde Nazi-party in 1920, Konrad Heiden, het eens na Hitler se nasionale sosialiste verwys as 'n 'party van die linkses'. 
Miskien was Hitler se grootste struikelblok met marxisme die betekenis van ras - wat impliseer dat hulle andersins naby was. Sonder die kwessie van ras, het Hitler gesê, sou Nasionaal -Sosialisme eintlik niks anders doen as om op eie bodem met die marxisme mee te ding nie. "  Vir Hitler was die vaderland en ras alles, die heilige graal van sy saak. Hy het geen liefde vir siellose internasionalisme gehad nie, veral nadat Lenin gesê het dat die proletariaat nie 'n vaderland nodig het nie.
Deur sy vertroue in sosialistiese rassigheid te stel, verklaar Hitler: "As ons sosialiste is, dan moet ons beslis antisemiete wees," verduidelik Hitler tydens 'n partytoespraak in München, Augustus 1920, en as 'n sosialis, kan u nie 'n antisemiet wees nie? " 
Maar ironies genoeg was dit Karl Marx en Fredrick Engels wat volksmoord in die openbaar bepleit het. In 1844, byna honderd jaar voor die Holocaust, publiseer Marx sy antisemitiese uitspraak-"On the Jewish Question." Ondanks sy Joodse erfenis het Marx geskryf: "Wat is die wêreldse godsdiens van die Jood? Huckstering. Wat is sy wêreldse God? Geld ... Geld is die jaloerse god van Israel, waarvoor geen ander god mag bestaan ​​nie. "  Sommige van Marx se anti-Joodse uitsprake het Hitler se tirades in vergelyking sag gemaak. Teen die einde van sy artikel het Marx tot die gevolgtrekking gekom: Die sosiale emansipasie van die Jood is die emansipasie van die samelewing uit die Jood. "
In die geval van Engels, het sommige beweer dat hy die voorbode van fascisme was, 'n soort proto-Nazi. Saam met sy homofobiese toespraak en paranoia oor die Russiese bedreiging, beskou Engels "die Poolse Jode" as die "gemeenste van alle rasse", aangedui met "sy begeerte na wins".  Verder wou Engels, net soos Hitler, sien hoe Duitsland se invloed ooswaarts versprei en die Slawiese volk in '' 'n vernietigende stryd en genadelose terreur '' oorwin.  Engels het geglo dat kommuniste en sosialiste om die rewolusie te beveilig, 'n etniese suiwering en volksmoord teen hele reaksionêre klasse, dinastieë en volke sou moes beoefen om 'al hierdie klein, vasgebinde volke uit te wis tot by hul naam'.  Kan Hitler meer vra?
Ander in prominente sosialistiese kringe het ook rassistiese beledigings uitgesprei. Pierre-Joseph Proudhon, anargistiese en vooraanstaande sosialistiese denker, het byvoorbeeld geskryf: "Die Jood is die vyand van die menslike geslag. 'N Mens moet hierdie wedloop terugstuur na Asië of dit uitroei. Deur vuur of samesmelting of deur verdrywing moet die Jood verdwyn … "
Sommige historici beweer dat etniese suiwering sedert bykans sy ontstaan ​​ortodokse sosialisme was. Selfs die Amerikaanse filosoof en sosiaal-demokraat, Sidney Hook, het erken dat antisemitisme in byna alle soorte sosialisme algemeen was. "  Fabiaanse sosialist Bernard Shaw het byvoorbeeld die beginsels van uitroeiing van sekere mense wat die Sowjetunie reeds aangeneem het, tesame met die koppeling van eugenetika met die deugde van sosialisme.  Shaw, 'n bewonderaar van Stalin, Mussolini en selfs Hitler, het in 1910 voorgestel dat die staat 'n dodelike kamer moet gebruik om die probleem op te los van diegene wat ongeskik is om te lewe.  Shaw verduidelik: " Ons moet ons daartoe verbind om baie mense dood te maak wat ons nou laat lewe ... "
Sommige beweer dat die Marxistiese teorie eintlik massamoord vereis. Volgens George Watson, 'n Engelsman aan die St John's College, Cambridge, "het die marxistiese geskiedenisteorie volksmoord vereis en geëis om redes wat implisiet in sy bewering dat feodalisme reeds plek was vir kapitalisme, wat op sy beurt deur sosialisme vervang moes word. . Hele wedrenne sal agterbly na 'n arbeidersrevolusie, feodale oorblyfsels in 'n sosialistiese era en omdat hulle nie twee stappe tegelyk kon vorder nie, sou hulle doodgemaak moes word. Hulle was rasse-rommel, soos Engels hulle genoem het, en pas slegs vir die mishoop van die geskiedenis. " 
Die anti-kapitalisme van die nasionale sosialisme
Of dit nou in die openbaar of privaat was, Adolf Hitler het kapitalisme in minagting geag, met inagneming van kapitaliste parasitiese geldleners, egoïsties van aard en in samewerking met Joodse bankiers. Hy was gekant teen die vryemarkkapitalisme en verkies 'n staatsekonomie wat ondergeskik was aan die gemeenskapsbelange van die Volk.  Met verwysing na vryemarkkapitalisme, verklaar Hitler dat dit die skepping van die Jode is. eiendom, vryhandel, beperkte konstitusionele regering en klassieke laissez-faire-liberalisme. Hitler het sy besprekings met bitter minagting gepeuter oor wat hy 'ontaard burgerlike politici' noem. In privaat gesprekke sou Hitler na burgerlike kapitaliste verwys as 'lafhartige kak'. 
Hitler het 'n gemengde, merkantilistiese staatsgedrewe ekonomie bevorder, maar nie waar alles noodwendig deur die staat besit word nie. Hy het privaat eienaarskap toegelaat deur middel van publiek-private vennootskap, streng beheer onder 'n bisantynse burokrasie. Tydens 'n vertroulike onderhoud in 1931 met 'n invloedryke koerantredakteur vir sakeondernemings, het Hitler gesê: 'Ek wil hê dat almal moet behou wat hy verdien het, onderhewig aan die beginsel dat die voordeel van die gemeenskap voorrang geniet bo die van die individu. Maar die staat moet beheer behou, elke eienaar moet voel dat hy 'n agent van die staat is, en die Derde Ryk behou altyd die reg om eienaars van eiendom te beheer. 
Sommige historici voer aan dat die rede vir Nazi se Keynesiaanse benadering tot ekonomiese beheer in die eerste paar jaar was om 'n sterker weergawe van sosialisme bekend te stel sonder om te veel weerstand te veroorsaak. Die ekonomiese adviseur van Adolf Hitler, Otto Wagener, het hierdie saak gemaak en gesê dat mense uiteindelik 'sonder revolusie' die weg van individualisme na sosialisme sou vind en sou reis. 
Tog was die Nazi -ekonomie hoogs gesentraliseer, gesosialiseer en deur selfs moderne standaarde gefelariseer. Aan die einde van die 1890's word Duitsland reeds as die eerste moderne welsynstaat beskou, en Hitler het dit uitgebrei. Die Nazi-regime het byvoorbeeld gesosialiseerde medisyne en staatsfinansiering vir ouderdomspensioene uitgebrei en genadedoodprogramme ingestel. Nasionaal -sosialisme vra vir volle werk en goeie lewenslone. Hulle het retoriek pro -arbeid gebruik en eis beperkinge op winste en die afskaffing van huurgeld. Hulle het mededinging en privaatbesit aktief beperk om die algemene welsyn te bevorder. Hitler het krediet uitgebrei, boere gesubsidieer, die goudstandaard opgeskort, staatsgeleentheidsprogramme ingestel, werkloosheidsversekering opgedra, huurbeheer bepaal, hoë tariewe ingestel om die Duitse nywerheid te beskerm teen buitelandse mededinging, genasionaliseerde onderwys, streng loon- en prysbeheer ingestel, swaar geleen en uiteindelik het groot tekorte gehad tot by die finansiële ineenstorting.
Daarom moes Duitsland swaar belasting op die rykes hef. Teen 1943 het nyweraars bitterlik gekla dat die Nazi's 80 tot 90 persent van die besigheidswins afgesny het.  Trouens, die Nazi's het die belasting op kapitaalwins skerp verhoog en die belasting op korporatiewe inkomste gedurende 'n tydperk van ses jaar tot meer as '1,365 persent' verhoog.  Sulke anti-kapitalistiese beleid moet verwag word van 'n ideologie wat in sy Nazi 25-Point Platform uit 1920 verkondig is: "The Common Good Before the Individual Good."
Om hul massiewe nasionale skuld te herfinansier, moes die Nazi's toenemend staatmaak op plundering van verowerde nasies en die kannibalisering van Joodse bates.  In Hitler se begunstigdes: plundering, rasseoorlog en die Nazi -welsyn, Die Duitse historikus Gotz Aly beskryf die Nasionaal-Sosialisme as 'n vorm van populistiese welvaart-herverdeling van welsynstaat-sosialisme.  Hy beweer dat Nazi -ideologie slegs gelykheid onder Duitsers en geen ander groepe verkondig nie. Om hul vrygewige welsynstaat tuis te handhaaf, het die Nazi-regime rykdom van nie-Duitsers na Duitsers oorgedra.
Hierdie punt kan nie oorbeklemtoon word nie. Nazisme was 'n stam-egalitêre beweging. Die Nazi's het daarna gestreef om te bou wat Götz Aly 'rassisties-totalitêre welsynstaat' genoem het, wat die rykes deurdrenk en die besette gebiede geplunder het om die Duitsers te laat omkoop.  Hitler se sosialisme was gebaseer op nasie en ras, terwyl Stalin se sosialisme op klas was. Onder Nasionaal -Sosialisme sou die staat ongewenste nasionale groepe en rasse plunder en doodmaak om aan Duitsers 'n onverskillige welsyns-/oorlogvoering te bied. Onder internasionale sosialisme sou die staat ongewenste klasse plunder en doodmaak om 'n onbesparende welsyns-/oorlogvoering -samelewing aan kommuniste te bied. Volgens historikus Stephen Kotkin het die stalinisme staatsgeweld gebruik in 'n poging om die samelewing met geweld uit die bourgeoisie -klas te suiwer.  Die punt is, beide stelsels glo in gelykheid en sosialisme, maar vir verskillende kollektiewe groepe. Alhoewel Nazisme ongelykheid tussen die rasse verkondig het, het dit groot gelykheid aan die gelykheid tussen slegs egbloed-Duitsers geplaas.
Nasionaal-sosialist het die nasionalisering van alle korporasies en nywerhede geëis, maar hulle het wel staatsbesighede verkoop, gewoonlik aan getroue partylede in 'n blatante vertoning van cronyisme. Albert Speer, minister van wapentuig en oorlogsproduksie, het gekla oor Nazi -cronyisme in die bewapeningsbedryf. Hy het gevind dat baie van die wat verantwoordelik was vir die oorlogsproduksie Nazi -aanstellings was wat niks van hul bedryf weet nie.
As dit daarop neerkom, was Hitler die belangrikste Machiavelliaan, waar die middele altyd sy doelwitte geregverdig het. Hy het aan 'n aantal Nazi -vertrouelinge erken dat hy hoegenaamd geen foute gehad het nie. Miskien is dit die rede waarom hy gewetenlose sterkmanne soos Napoleon bewonder het. In 'n seldsame oomblik van eerlikheid het Hitler eenkeer vertrou dat hy Napoleon as sy rolmodel beskou vir sy anti-konserwatiewe, anti-kapitalistiese en anti-burgerlike houdings. 
Hitler het teen 1938 tot so 'n wêreldwye bekendheid gekom, dat Tyd tydskrif het hom gekies as hul Man van die Jaar, " op die beter of die erger. Co op die Duitse kapitaliste en klein sakemanne wat eens die Nasionaal -Sosialisme gesteun het om Duitsland se burgerlike ekonomiese struktuur van radikalisme te red. Die Nazi -credo dat die individu aan die staat behoort, is ook van toepassing op sake. Sommige besighede is direk gekonfiskeer, en ander beloop 'n kapitaalbelasting. Winste is streng beheer. 'N idee van die toenemende regeringsbeheer en inmenging in die sakewêreld kan afgelei word uit die feit dat 80% van alle geboue en 50% van alle industriële bestellings in Duitsland verlede jaar by die regering ontstaan ​​het. Die Nazi-regime het swaar gedruk vir voedsel sowel as geld, en het groot boedels oorgeneem en in baie gevalle gesamentlike landbou, 'n prosedure wat fundamenteel soortgelyk is aan die Russiese kommunisme. " 
Die uiteindelike punt van hierdie vertelling is dat aggressiewe gedrag altyd slegte gevolge sal hê. Of dit nou kommunisme, fascisme, nasionaal -sosialisme of 'n ander verre familielid is, hulle beoefen almal dieselfde aggressiewe geweld teen die burgers. Dit is die nalatenskap van alle regerings wat op brute geweld staatmaak in plaas van op vrywillige menslike optrede.
Dit is van kardinale belang vir toekomstige geslagte om die geloofsbelydenisse van die Italiaanse fascisme en die Duitse nasionale sosialisme te verstaan. Mense moet die onderliggende leerstellings herken wat sulke bose bewegings deurdring. As hulle dit nie doen nie, as mense selfvoldaan raak, word hulle weer kwesbaar vir dieselfde nagmerrie. Want as hierdie kollektivistiese ideologieë weer op die voorgrond tree, sal hulle bedrieglik omring word, onder 'n verborge agenda geplaas word en as die volgende messias aangewys word.
In "The Political and Social Doctrine of Fascism", skryf Mussolini op bladsy 20 naby die top "... kan dit eerder verwag word dat dit 'n eeu van gesag, 'n eeu van links, 'n eeu van fascisme sal wees."
L.K. Samuels is die skrywer van Ter verdediging van chaos: die chaologie van politiek, ekonomie en menslike optrede, uitgegee deur Cobden Press in 2013. Besoek sy webwerf by www.lksamuels.com . Hierdie materiaal is as inhoud geskryf vir 'n draaiboek wat gebruik kan word vir die vervaardiging van 'n moontlike dokumentêre film van 60 minute.
Vir meer inligting oor L.K. Samuels, sien sy Wikipedia -bladsy: http://en.wikipedia.org/wiki/L.K._Samuels
 George Orwell, "What is Fascism," wat die eerste keer gepubliseer is: Tribune - GB, Londen. - 1944.
 Llewellyn H. Rockwell Jr., "The Fascist Threat", Mises Daily: gepos op 19 Junie 2012.
 Dit was Amadeo Bordiga, Angelo Tasca en Karl Liebknecht. Meer besonderhede in David Ramsey Steele, "The Mystery of Fascism," Vryheid, Vol. 15, nee. 11, November 2001.
 David Ramsey Steele, "The Mystery of Fascism," Vryheid, Vol. 15, nee. 11, November 2001.
 Donald J. Stoker Jr. en Jonathan A. Grant, redakteurs, Gordel vir stryd: Die wapenhandel in 'n globale perspektief 1815-1940, Westport CT: Praeger Publishers, 2003, bladsy 180.
 Zeev Sternhell met Mario Sznajder en Maia Asheri, vert. deur David Maisel, Die geboorte van fascistiese ideologie, van kulturele rebellie tot politieke revolusie, Princeton University Press, Princeton, NJ. 1994, pp. 140, 214.
 Vladislav Zubok Constantine Pleshakov, Binne die Koue Oorlog van die Kremlin: van Stalin tot Chroesjtsjov, Harvard University Press, Hoofstuk Een: Erich Fromm, 1997.
 Lawrence Sondhaus, Eerste Wêreldoorlog: Die Globale Revolusie, Universiteit van Cambridge, 2011, p.177.
 Benito Mussolini, "The Political and Social Doctrine of Fascism", eerste goedgekeurde vertaling in Engels deur Jane Soames, uitgegee deur Leonard en Virginia Woolf by die Hogarth Press, London W.C. in 1933, 26 bladsye boekie, aanhaling op bl. 20 (Dag tot dag pamflette nr. 18). Ander bronne sluit in: Fascisme: 'n bloemlesing, Nathanael Greene, red., N. York: Thomas Y. Crowell, 1968, pp. 41, 43–44, en Benito Mussolini, My outobiografie met "The Political and Social Doctrines of Fascism", uitgegee deur Dover Publications, Mineola, New York, p. 236, 2006. Hoewel dit in 1927 deur Mussolini geskryf is, met die hulp van Giovanni Gentile, is dit die eerste keer in 1932 in Italiaans gepubliseer. Die vertaling van Jane Soames is ook gepubliseer in Die Leeftyd, November 1933, New York, getiteld "The Doctrine of Fascism". Geplaas op: http://www.pauladaunt.com/books/Banned%20books%20and%20conspiracy%20theories/The%20Doctrine%20of%20Fascism%20-%20by%20Benito%20Mussolini%20%28Printed%201933%29. pdf
 Direk na die omstrede sin van Mussolini in die vertaling van Jane Soames, wat daarop dui dat die fascistiese beweging links was, skryf Mussolini: "Want as die 19de eeu die eeu van individualisme was (Liberalisme dui altyd op individualisme), kan dit verwag word dat dit die eeu van kollektivisme, en dus die eeu van die staat. " Die meeste geleerdes het kollektivisme as sinoniem geïdentifiseer met die idee dat die groep se doel beter moet wees as die individu om die 'groter goed' te bevorder. Die meeste politieke wetenskaplikes sou kollektivisme aan die linkerkant van die politieke spektrum bevestig.
 Herbert Hoover, Die uitdaging tot vryheid, New York/London, Charles Scribner's Sons, 1934, bl. 66. Bron gegee vir boek is Die Politieke Kwartaallikse, Londen, volume 4, uitgawe 3, bladsye 341–356, Julie 1933.
 Mussolini "Fascismo: Dottrina," Enciclopedia Italiana, Vol. 14, Rome, pp. 847-50.
 Die Duitse kanselier Otto von Bismarck stig die eerste moderne welsynstaat in die 1880's. Hitler se administrasie het Duitsland se welsynstaat aansienlik uitgebrei.
 Thomas Sowell, "Sosialisties of fascisties? geplaas op lewrockwell.com, 19 Junie 2012.
 Gareth Griffith, Sosialisme en beter brein, Taylor en Francis e-Library, 2003, p. 253. Shaw het hierdie stelling gemaak in die Manchester Guardian in 1927.
 Pamela D. Toler, Phd., The Everything Guide to Understanding Socialism: Die politieke, sosiale en ekonomiese konsepte agter hierdie komplekse teorie, afdeling: "Mussolini: Socialist 'Heretic", Avon, MA: Adams Media, 2011.
 Denis Mack Smith, Mussolini: 'n Biografie, New York: Knopf, 1982, pp. 222–223.
 Francesco Saverio Nitti Bolsjewisme, fascisme en demokrasie, vertaal deur Margaret M. Green, New York, Macmillan Co., 1927.
 Bruce Walker, "Fasciste en bolsjewiste as vriende," Canada Free Press, gepos, 31 Januarie 2008.
 Gaetano Salvemini, Onder die byl van die fascisme, New York: Viking Press, 1936.
 L. Kemechey, skrywer, Magda Vamos, vertaler, Il Duce: Die lewe en werk van Benito Mussolini, Kessinger Publishing, LLC, 2008, die eerste keer gepubliseer in Londen: Williams & Norgate, 1930.
 John S. Partington, "H. G. Wells: A Political Life ", Tydskrifartikel in Utopiese studies, Vol. 19, 2008.
 Joshua Muravchik, Hemel op aarde: die opkoms en ondergang van sosialisme, New York: Encounter Books, 2002, p. 170.
 Santi Corvaja, Hitler en Mussolini: Die geheime vergaderings, Enigma Books, 2001, p. 21.
 E.H. Carr, Die Bolsjewistiese rewolusie 1917-1923. W. W. Norton & amp Company 1985.
 V N. Bandera " Nuwe ekonomiese beleid (NEP) as 'n ekonomiese beleid. " Die Journal of Political Economy, Vol. 71, nee. 3, 1963, bl. 268.
 Pamela D. Toler, Phd., The Everything Guide to Understanding Socialism: Die politieke, sosiale en ekonomiese konsepte agter hierdie komplekse teorie, afdeling: "Mussolini styg aan bewind," Avon, MA: Adams Media, 2011.
 Benito Mussolini, "The Doctrine of Fascism " ("La dottrina del fascismo") is 'n opstel wat deur Giovanni Gentile geskryf is, maar krediet word gegee aan Benito Mussolini. Dit is die eerste keer gepubliseer in die Enciclopedia Italiana van 1932. Die 1935 -uitgawe van Vallecchi Editore Firenze, p.15.
 Carl Schmidt, Die korporatiewe staat in aksie, Londen: Victor Gollancz Ltd., 1939, pp. 153–76.
 Patricia Knight, Mussolini en fascisme (Vrae en ontleding in die geskiedenis), New York: Routledge, 2003.
 Otto Dietrich, artikel in die Völkischer Beobachter, 11 November 1937.
 Hitler se toespraak op 1 Mei 1927. Aangehaal in Toland, J., Adolf Hitler: Die definitiewe biografie, Garden City, N.Y.: Doubleday, p. 224. Ander uitgawes het die aanhaling op bl. 306.
 Konrad Heiden. 'N Geskiedenis van nasionaal -sosialisme. Oxon, Engeland, die Verenigde Koninkryk New York, New York, VSA: Routledge, 2010. p. 85
 Albert L. Week, Stalin se ander oorlog: Sowjet-groot strategie, 1939-1941, Rowman & amp; Littlefield Publishers, 2002, p. 52.
 Hermann Rauschning, Die stem van vernietiging, New York, Putnam, 1940, pp. 191–193.
 Hitler, aangehaal in Hermann Rauschning, Die stem van vernietiging. New York: Putnam, 1940, bl. 191.
 Hermann Beck. Die Noodlottige alliansie: Duitse konserwatiewes en nazi's in 1933: Die Machtergreifung in 'n nuwe lig. Berghahn Books, 2008.
 François Furet, Passing of an Illusion: The Idea of ​​Communism in the Twentieth Century, Chicago, Illinois, USA London, England, UK: University of Chicago Press, 1999, pp. 191-192. Dit kom oorspronklik van Hermann Rauschning Die stem van vernietiging: Gesprekke met Hitler, G.P. Putnam's Son, 1940, bladsy 131. Nota: Rauschning se boek is ook onder die titel gepubliseer Hitler praat.
 Thomas Weber, Hitler se eerste oorlog: Adolf Hitler, die manne van die lysregiment en die Eerste Wêreldoorlog, Oxford, Engeland, Verenigde Koninkryk: Oxford University Press, 2011. p. 25.
 Hitler, in 'n onderhoud met Richard Breiting, 1931, gepubliseer in Edouard Calic, red., "Eerste onderhoud met Hitler," Geheime gesprekke met Hitler: die twee nuut ontdekte onderhoude uit 1931. New York: John Day Co., 1971, p. 58.
 ​​George Watson, Die verlore literatuur van sosialisme, Cambridge, Engeland: The Lutterworth Press, 1998, p. 73.
 Otto Wagener, Hitler: Memoirs of a Confidant, geredigeer deur Henry Ashby Turner Jr., vertaal deur Ruth Hein, New Haven: Yale University Press, 1987 gepubliseer vir die eerste keer in 1977.
 George Watson, "Hitler en die sosialistiese droom, Die Onafhanklike, 22 November 1998.
 David Irving, Goebbels: Meesterbrein van die Derde Ryk, "UK: Focal Point Publications, 1999, p. 56.
 Der Angriff, 6 Desember 1931. Der Angriff, (Die aanval) was volgens die skrywer Erik von Kuehnelt-Leddihn die amptelike koerant van die nazi-sozi-party in Berlyn.
 Joseph Goebbels en Mjölnir, Die verfluchten Hakenkreuzler. Etwas zum Nachdenken, Engelse vertaling: "Die verdomde nazi's," München: Verlag Frz. Eher, 1932.
 François Furet, Die verbygaan van 'n illusie: die idee van kommunisme in die twintigste eeu, 1999, p. 191.
 Dietrich Orlow, Die Nazi-party 1919-1945: 'n volledige geskiedenis, New York: Enigma Books, 2012, p 61.
 Joachim C. Fest, Die gesig van die derde ryk: portrette van die Nazi -leierskap, Da Capo Press, 1999, p 89.
 Anthony Read, Die Duiwel se dissipels: Hitler se binnekring, 1ste Amerikaanse uitg. New York, New York: W. W. Norton & amp, Company, 2004. p. 142.
 "Hitleritiese oproer in Berlyn: bierglase vlieg as spreker Hitler met Lenin vergelyk," New York Times, 27 November 1925.
 Konrad Heiden, Der Fuhrer: Hitler's Rise to Power, eerste keer gepubliseer in 1944, tweede druk 1969 deur Beacon Press, p. 81. Die twee vroeë Nazi -leiers wat die verklaring afgelê het, was Anton Drexler en Karl Harrer.
 George Watson, Die verlore literatuur van sosialisme, Cambridge, Engeland: Lutterworth Press, 1998, p. 80.
 Karl Marx, "Oor die Joodse vraag," 1844.
 Engels, "Democratic Pan-Slavism," MECW Volume 8, p. 362 die eerste keer gepubliseer: in Neue Rheinische Zeitung Nr. 222 en 223, 15 en 16 Februarie 1849.
 Engels "The Magyar Struggle", MECW, Vol. 8, bl. 227, die eerste keer gepubliseer: in Neue Rheinische Zeitung 194, 13 Januarie 1849.
 Proudhon se notaboek, 1847, Carnets, en in Richard L. Rubenstein en John K. Roth, Benaderings tot Auschwitz, hersiene uitgawe, Westminster John Knox Press, 2003, p. 77.
 Kommentaar, September 1978.
 Bernard Shaw, voorwoord by Op die rotse, 1933.
 "SHAW HEAPS LOOF OP DIE DICTATORS: Terwyl die parlement nêrens kom nie, sê Hy, Hitler, Mussolini en Stalin doen dinge, " New York Times, 10 Desember 1933.
 Leonard Conolly, Bernard Shaw en die BBC. Toronto: University of Toronto Press., 2009, p. 189.
 George Watson, "Hitler en die sosialistiese droom, Die Onafhanklike, 22 November 1998.
 Overy, R.J. Die diktators: Hitler se Duitsland en Stalin en Rusland, W. W. Norton & amp Company, Inc., 2004. p. 399.
 Kritika: Ondersoeke in die Russiese en Eurasiese geskiedenis, Volume 7, Issue 4. Slavica Publishers, 2006. pp. 922.
 Edouard Calic, 1971. Ontmasker. Twee vertroulike onderhoude met Hitler in 1931. Londen: Chatto & amp Windus (eerste uitgawe in Duits, Ohne Maske, Frankfurter Societäts-Druckerei GmbH, 1968, p. 32-33. Die onderhoud was met Richard Breiting, van die pro-sakekoerant Leipziger Neueste Nachrichten.
 Otto Wagener, Hitler: Memoirs of a Confidant, geredigeer deur Henry Ashby Turner Jr., vertaal deur Ruth Hein, New Haven: Yale University Press, 1987, die eerste keer gepubliseer in 1977.
 Gotz Aly, Hitler se begunstigdes: plundering, rasseoorlog en die Nazi -welsynstaat, New York: Metropolitan Books, 2007 bl. 68.
 Germà Bel, "Teen die hoofstroom: Nazi -privatisering in Duitsland van die 1930's," wat eers aanlyn gepubliseer is: 27 April 2009, p. 19, bron op die internet: http://www.ub.edu/graap/nazi.pdf. Ook gepubliseer in The Ekonomiese geskiedenisoorsig, Vol. 63, uitgawe 1, bladsye 34-55, Februarie 2010. Die jare was tussen 1932/33 en 1937/38.
 Stephen Kotkin, Magnetic Mountain: Stalinism As a Civilization, Eerste sagtebanduitgawe. Berkeley en Los Angeles, Kalifornië, VSA: University of California Press, 1997, pp. 71, 307, 81.
 Hitler se klavierspeler: die opkoms en ondergang van Ernst Hanfstaengl: vertroueling van Hitler, Bondgenoot van FDR, New York, New York: Carroll en Graf Publishers, 2004. p. 284.
 "Man van 1938: Van die onheilige orrelis, 'n gesang van haat," Tyd tydskrif, 2 Januarie 1939.
Binne Hitler se plan om Mussolini uit sy mislukte regime te red
Onder die vele toevallighede wat in die lêers van die geheime geskiedenis van Operasie Verspring gevind kan word, is die parallelle gebeure wat op 26 Julie 1943 plaasgevind het. Hotel wat Adolf Hitler ook op soortgelyke gebied begin trap het. Ook hy het die beplanning vir 'n avontuurlike en volgens alle redelike verwagtinge ingewyde missie ingewy. Verder, in 'n nog groter samesmelting, het Hitler in die openingsbeweging daardie somermiddag, net soos Schellenberg toe hy begin het, uitgereik na die hoof van die spesiale aksieskool Oranienburg - SS -kaptein Otto Skorzeny .
'Kan dit verband hou met Operasie Franz?' Skorzeny sou onthou dat hy wonder in die eerste oomblikke nadat hy die verwarrende nuus ontvang het dat hy na die Wolfschanze, Hitler se afgesonderde hoofkwartier, diep in die bos van Oos -Pruise, ontbied is. Maar hy het die idee vinnig afgemaak dat dit onwaarskynlik lyk dat die Führer 'n persoonlike inligtingsessie wil hê oor 'n missie soos in Iran. In plaas daarvan was sy 'brein geteister deur nuttelose navrae' en geen goeie antwoorde nie. En op die sonnige laat Julie-middag toe hy aan boord van die Junkers Ju-52 geparkeer was by die Templehofer-vliegveld, het hy 'n knaende vrees aangegryp: in die Ryk kan die wetsontwerp op die verlede, of dit nou werklik is of bloot waargeneem word, op enige oomblik aangebied word .
Daar was twaalf sitplekke op die vliegtuig en geen ander passasiers nie, en hy het geen idee gehad of dit 'n rede tot aanmoediging was of nie. Maar daar was 'n skemerkas aan die voorkant van die vliegtuig, en hy het homself by 'n glas brandewyn gehelp. Dan nog een vir 'n goeie maat. Skorzeny se senuwees het begin kalmeer, die vliegtuig het opgestyg en hy het probeer om hom voor te berei. Hy sou vir die eerste keer van aangesig tot aangesig staan ​​met Adolf Hitler, die Führer van die Ryk en die opperbevelvoerder van die Wehrmacht.
'N Groot Mercedes het gewag toe die Junkers afklim. 'N Rit deur 'n dik bos het gelei tot 'n kontrolepunt, en nadat geloofsbriewe voorgelê is, ry die motor langs 'n smal pad langs berke. Dan 'n tweede versperring, nog 'n eis om identifikasie, en 'n kort entjie se ry na 'n hoë doringdraadheining. Toe die hek oopgaan, volg die motor 'n kronkelende rit omring deur lae geboue en kaserne, die strukture was bedek met kamoefleernette, en bome is op die plat dakke van baie van die geboue geplant vir ekstra verberging. Uit die lug sou dit net soos nog 'n Pruisiese woud lyk.
Dit was donker toe hy by die Teehuis aankom, 'n houtgebou waar die generaals volgens hom gesê het. Skorzeny is na 'n sitkamer gebring wat ruim genoeg is vir verskeie houttafels en gestoffeerde stoele. 'N Bouclé -tapyt, donker en effens, bedek die plankvloer. Hy moes wag, maar mettertyd verskyn 'n kaptein van die Waffen-SS. 'Ek neem u na die Führer. Kom asseblief hiernatoe, "het hy gevra.
Nog 'n gebou. Nog 'n goed ingerigte voorkamer, en hierdie een groter as die vorige. Op die muur was 'n mooi tekening van 'n blom in 'n silwer raam, hy vermoed dit was 'n Dürer. Daarna is hy deur 'n gang na 'n groot, verhewe ruimte gelei. 'N Vuur het in die haard gebrand en 'n massiewe tafel was bedek met hope kaarte. 'N Deur gaan skielik oop en met stadige treë kom Adolf Hitler die kamer binne.
Skorzeny klik op sy hakke en staan ​​op aandag. Hitler lig sy regterarm reguit, sy bekende saluut. Hy was geklee in 'n veldgrys uniform wat by die nek oopgemaak is om 'n wit hemp en 'n swart das te wys. 'N Ysterkruis se eerste klas is aan sy bors vasgemaak.
Toe hy uiteindelik praat, was dit in 'n diep stem. 'Ek het 'n belangrike opdrag vir u,' kondig Hitler aan. "Mussolini, my vriend en ons getroue kameraad, is gister deur sy koning verraai en deur sy eie landgenote gearresteer."
Skorzeny het vinnig probeer onthou wat hy gelees het. Benito Mussolini, die Fascistiese diktator wat met 'n swaar hand oor Italië regeer het, het vir 'n gehoor saam met koning Victor Emmanuel van Italië opgedaag. Hy het nie gou gaan sit nie, maar Victor Emmanuel het onomwonde aangekondig dat die Hoogste Raad die koning gevra het om die leër te beveel en die staatsake oor te neem, en hy het aanvaar. 'N Bewegde Mussolini het die paleis verlaat, net om deur 'n kaptein van die carabinieri gekonfronteer te word, wat hom na 'n ambulans van die Rooi Kruis gestuur het. Die agterdeur gaan oop - om 'n groep polisie gewapend met masjiengewere te openbaar. Met die geweer is die nou voormalige Italiaanse diktator na binne gedruk. Die ambulans het weggery, sy bestemming was 'n geheim, net soos Mussolini se lot.
In die hede luister Skorzeny terwyl die Führer meer geanimeer word. 'Ek kan en sal nie die grootste seun van Italië in die steek laat nie. Hy moet onmiddellik gered word, anders word hy aan die Geallieerdes oorhandig. Ek vertrou u die uitvoering van 'n onderneming toe wat van groot belang is vir die toekomstige verloop van die oorlog. U moet alles in u vermoë doen om hierdie bevel uit te voer. U sal moet uitvind waar Il Duce [letterlik 'die hertog', die titel wat die Italiaanse fascistiese beweging Mussolini toegeken het) is, en hom red. "
Onder aandag hou Skorzeny sy oë op Hitler. Hy voel hoe hy deur '' 'n dwingende krag '' aangetrokke, meegevoer word, en hy sal dit duidelik onthou.
Die Führer gaan sonder ophou voort. 'Nou kom ons by die belangrikste deel,' het hy gesê. 'Dit is absoluut noodsaaklik dat die aangeleentheid streng geheim gehou moet word.'
Hoe langer Hitler gepraat het, hoe meer het Skorzeny onder sy betowering geval.
'Op daardie oomblik', het die SS -kaptein verduidelik, 'het ek nie die minste twyfel gehad oor die sukses van die projek nie.'
Toe skud die twee mans hande. Skorzeny buk en vertrek, en toe hy by die deur uitstap, voel hy steeds hoe Hitler se oë hom vervelig raak.
Maar toe hy weer alleen was met sy gedagtes in die Teehuis, het Skorzeny se vorige vertroue in sand verander. Sy senuwees was 'in 'n baie slegte toestand' en dit lyk asof honderde vrae in sy kop ineenstem. Daarom dwing hy homself om te konsentreer, om soos 'n soldaat te dink. 'Ons eerste probleem,' het hy vir homself gesê terwyl hy probeer het om beheer te herwin, 'was om uit te vind waar Mussolini is.' Hy het hom eers op die probleem toegespits, maar 'n ander het dadelik opgestaan. 'Maar as ons dit regkry om hom te vind, wat dan?' vra hy homself. 'Il Duce is beslis op 'n baie veilige plek en baie goed bewaak. Moet ons 'n vesting of 'n gevangenis bestorm? " Sy uiteenlopende gedagtes het 'allerhande fantastiese situasies opgetower', en nie een van hulle troos nie.
Tog het hy hom ingehou. Op grond van jare se dissipline het hy 'n lys begin maak.Hy sou vyftig van sy beste manne nodig hê, en almal moes kennis hê van Italiaans, het hy begin. Stel hulle op as nege-spanne, dit sou hanteerbaar wees. Toe oorweeg hy wapens en plofstof. Aangesien dit 'n klein mag was, sou dit die grootste moontlike vuurkrag benodig, het hy vir homself gesê. Maar in die volgende oomblik het hy uitgesluit dat swaar artillerie met 'n valskerm moet val. In plaas daarvan, besluit hy, sal hulle met slegs twee gemonteerde masjiengewere vir elke span moet klaarkom. Die ander mense sou net met ligte masjienpistole gewapen wees, maar dit was 'n dodelike wapen toe 'n skieter hom afvuur. En plofstof? Handgranate, natuurlik. En hoewel dertig kilogram plastiekplofstof genoeg sou wees, het hy ook 'n aantekening gemaak om die Britse vervaardigde bomme wat die SS in Holland opgevang het, te kry, wat betroubaarder was as enigiets wat aan die Wehrmacht versprei is. Daar is ook allerhande versekeringe nodig, beide lang en kort, maar daar is geen manier om die strydplan te voorspel nie, daarom is hulle beter voorbereid op enige gebeurlikheid. Dan het hulle tropiese helms en ligte onderklere nodig wat u nie in Italië onder die brandende somerson in lang onderbroeke sou wou rondtrek nie. En kos moet natuurlik beter aangevra word. Rantsoene vir ses dae en noodrantsoene vir nog drie behoort die mans aan die gang te hou. As dit nie genoeg was nie, dan was die kans groot dat hulle op die vlug was van die Geallieerdes op vyandelike gebied, en om te eet sou die laaste ding in hul gedagtes wees.
Toe Skorzeny sy lys voltooi het, vind hy die radiokamer sodat hy dit per teletipe na sy hoofkwartier in Berlyn kan stuur. Daarna keer hy terug na die bedjie wat vir hom in die Teehuis opgemaak is. Dit was ver na middernag, die einde van 'n uitputtende dag, maar hy kon nie slaap nie. 'Hy het keer op keer in die bed gedraai,' het hy gesê, 'ek het gedagtes probeer verdryf, maar vyf minute later worstel ek weer met my probleme.' Hoe meer hy die sending weggekry het, "hoe armer was die kans op sukses".
Onbekend aan Skorzeny, op dieselfde lang nag oor die Ryk in Berlyn, het Schellenberg rusteloos in sy eie bed geslinger terwyl hy merkwaardige soortgelyke taktiese probleme opdink. Ook hy kon slegs 'n wanhopige gevolgtrekking maak.
Dit was 'n veeleisende tyd. Hy het dit aan sy adjunkte oorgelaat om die krag in die stryd te hou, gereed vir die fisiese eise wat die missie mag vereis. Wat homself betref, konsentreer Skorzeny op 'n enkele doel: om Mussolini te vind. Dit het geen nut om 'n aanranding te beplan totdat hulle weet waar Il Duce gevange gehou word nie. Hy moes die een raaisel oplos voordat hy selfs met die volgende kon worstel.
'Daar het allerhande gerugte gevlieg oor waar Mussolini te vinde was', het hy ontdek, en hy het geen ander keuse gehad as om agter hulle aan te jaag nie. 'N Kruidenier het gehoor daar is' ''n hooggeplaaste gevangene' 'op die afgeleë straf-eiland Ponza. 'N Italiaanse matroos wat ingelig was, was seker dat hy begrawe is op 'n oorlogskip wat langs die hawe van La Spezia vaar. 'N Posman het Il Duce in 'n swaar bewaakte villa op die eiland Sardinië gesien. En Canaris het ook die jag begin doen en daarop aangedring dat die Abwehr betroubare intelligensie ontvang het wat bevestig dat Mussolini in 'n tydelike gevangenis op 'n dun strook van 'n eiland langs Elba aangehou word. Maar nie een hiervan het uitgekom nie. Na drie nuttelose weke het Skorzeny geglo: "Ons was terug aan die begin." En toe Hitler hom weer ontbied om te herhaal dat 'my vriend Mussolini op die vroegste moontlike oomblik bevry moet word', duik sy reeds lae humeur nog dieper. Vir 'n egoïs soos Skorzeny was mislukking die ergste lot wat ons kon dink.
Maar terwyl hy hom voorberei om alle hoop op te gee, het hy 'n inligtingsverslag ontvang waarin 'n motorongeluk waarin twee baie hoë Italiaanse offisiere in die Abruzzi -berge betrokke was, beskryf word. Wat het hulle daarbo gedoen? Wonder Skorzeny. Dit was ver van die gevegte, of, vir die saak, van enige militêre installasie.
Toe hy hierdie spoor volg, kom Mussolini nader. En uiteindelik begin 'n plan vir sy redding vorm aanneem.
Daar was twaalf sweeftuie, en die idee was dat hulle sou inswaai vir hul sagte landings asof hulle op die voete van die kat was, en sodoende sou die spanne die voordeel van verrassing hê. Dit was nie 'n noukeurig uitgewerkte plan nie, en daar was te veel onsekerhede, te veel onbekendes, 'n dosyn dinge wat maklik kon skeefloop. Skorzeny het geweet dat sy kans om dit uit die weg te ruim 'baie skraal' was. Hy het getwyfel dat sy manne die wagte kan oorweldig voordat Mussolini tereggestel sou word. Maar hy het al die ander moontlikhede oorweeg, en dit was die enigste een wat selfs 'n spoor van belofte gehou het.
Hoe meer hy dit deurdink, hoe meer het die element van verrassing noodsaaklik geword.
Il Duce word aangehou, het hy uiteindelik tot sy tevredenheid geverifieer in 'n skigebied wat bo-op 'n byna sewe-duisend voet voet van die Apennine geleë is. 'N Enkele kabelkar hardloop van die vallei af tot by die top, en 'n groep swaar gewapende soldate staan ​​wag om die stasie, terwyl carabinieri die naderende pad versper. Die Hotel Campo Imperatore, waar Mussolini gehou is, kon net sowel 'n vesting gewees het: soliede baksteen, vier verdiepings en ten minste honderd kamers - en Il Duce kon in elkeen daarvan gewees het. Daarby het ongeveer 150 soldate, so goed as wat die intellek gerapporteer het, op die bergtop ingegrawe en die hotel en sy enigste gas bewaak. Met 'n knipoog van professionele lof moes Skorzeny die Italianers eer gee. As hy iemand veilig wou weghou, was dit moontlik wat hy gedoen het. Nee, het hy toegegee, dit was nog beter.
Sy bewondering vir die Italianers se skerpsinnigheid het toegeneem toe hy 'n reddingsplan probeer uitwerk. Hy het vinnig 'n grondaanval uitgesluit. Dit sou 'n lopende geveg wees om die steil berghelling op te klim, en die vyand wat uit versterkte posisies neerval, was 'n verlore stryd. Verrassing sou die eerste slagoffer wees. Daar sou so 'n raket geweerskote en ontploffings wees, het hy hom verbeel, dat dit in Rome gehoor sou word. Die Italianers het al die tyd wat hulle nodig gehad het om met Mussolini weg te skarrel, of, net so waarskynlik, 'n koeël reguit in sy kop te skiet.
Hoe meer hy dit deurdink, hoe meer het die element van verrassing noodsaaklik geword. Die missie sou 'n waagstuk wees, en dit sou volgens hom sy 'troefkaart' wees. Hy het dus 'n valskermaanval oorweeg, terwyl sy kommando's uit vliegtuie spring. Maar die Luftwaffe -kenners het dit uitgesluit. Op daardie hoogte, in die dun lug, val die manne uit die lug soos loodgewigte en klap in die grond. En dit sou die gelukkiges wees - kronkelende rotsformasies lê versprei rondom die bergtop, projektiele so skerp soos swaarde.
Standaard sou sweeftuie moet doen. Net dit het 'n groot, gelyk landingsveld vereis waar die vaartuig kon neersak nadat hul sleepvliegtuie hulle losgekap het. Die naaste aan die opnamefoto's was 'n mistige blik op 'n driehoekige weiland nie ver van die hotel nie. Die wyse manne van die Luftwaffe het ook vinnig veto gelê. 'N Sweefvliegtuig wat op hierdie hoogte land, sonder die versekering van 'n goed voorbereide landingsveld, was volslae dwaasheid, het hulle aangedring. Ten minste 80 persent van die troepe, volgens hul voorspelling, sou uitgewis word as die ligte vaartuig vir die rotsagtige weide sorg. Daar sou nie genoeg krag oorbly om die hotel te bestorm nie.
Skorzeny het sy tyd geneem voordat hy gereageer het. 'Natuurlik, menere,' het hy uiteindelik met 'n noukeurige beleefdheid gesê, 'ek is gereed om enige alternatiewe plan uit te voer wat u voorstel.'
'Hierdie aksie het die diepste indruk wêreldwyd gemaak.'
Op hierdie manier is die besluit geneem. En op 12 September 1943, omstreeks een die middag, begin die sweeftuie uit die lug val en haastig neerdaal, terwyl die wind skree. 'N Rukwind vang een van die vaartuie, en dit val asof dit uit die lug geskiet word, teen 'n rotsagtige helling stamp en in stukke breek. Nog twee is ver van koers af gewaai. En die sweeftuig van Skorzeny het afgekom in 'n neus-eerste botsing wat die stukkende masjien omtrent weerkaats asof dit 'n klip was wat oor 'n dam geskil het. Maar toe hy die bout trek en uit die luik klim, sien hy dat hy net twintig meter van die hotel af was.
Van die geveg wat gevolg het, is daar nie veel om te sê nie, want dit was nie veel van 'n geveg nie. Die geskokte wagte steek hul hande op oorgawe op bevel van Skorzeny, en die span jaag die ingangsportaal in. Op instink het Skorzeny 'n trap gekies en drie trappe op 'n slag daarheen gestap. Hy het deure oopgemaak en by die derde probeerslag vind hy Mussolini bewaak deur twee Italiaanse soldate wat uit die kamer gehaas is. Die hele aanranding het hoogstens vier minute geneem.
'N Klein Fiesler Storch -vliegtuig, met sy enkele skroef en lang vlerke, het op die nou vasgemaakte bergtop geland, en Mussolini klim in die enigste agtersitplek. Daar was geen plek vir 'n ander passasier nie, maar Skorzeny wou nie sy aanklag (of die triomf wat hy sou toekom, laat vaar toe hy sy hard gewende prys aan Hitler oorhandig nie). Op een of ander manier kon hy hom in die beknopte ruimte agter Il Duce inpas. Die oorlaaide vliegtuig moes sukkel om die lug in te styg, maar net toe dit lyk asof dit die einde van die plato bereik het en gereed was om in die kloof daaronder te duik, het dit 'n rukwind gekry en hoog in die blou lug geklim.
Drie dae later drink Skorzeny en Mussolini middernagtee saam met die Führer by die Wolfschanze. Hitler ken die SS -kommando die Ridderkruis toe en bevorder hom tot majoor (Sturmbannführer). 'Ek sal nie vergeet wat ek u skuld nie,' belowe die Führer hom in 'n uitbarsting van emosie.
Paul Joseph Goebbels, minister van propaganda van die Ryk, het seker gemaak dat ook die wêreld nie sou vergeet wat Skorzeny bereik het nie. Die voorblaaie van koerante dwarsdeur Duitsland bied spanningsvolle berigte oor die gewaagde missie, en die Nazi -verslaggewers kon vir een keer by die feite bly, want die waarheid was buitengewoon. 'N Kort filmprent is vervaardig wat wyd vertoon word onder die toejuiging van die gehoor, en die aantreklike glimlaggende gesig van Skorzeny het vinnig oral in Duitsland bekend geword. Selfs die koerante in die Verenigde State en Engeland moes erken dat die Nazi's 'n merkwaardige sukses behaal het. Hulle opskrifte het aangekondig dat Skorzeny 'die gevaarlikste mens van Europa' is.
Maar dit is waarskynlik Goebbels self wat in sy dagboek geskryf het, wat die beste impak van die oomblik die beste geraak het. 'Hierdie aksie het die diepste indruk wêreldwyd gemaak,' het hy geskryf. 'Sedert die uitbreek van die oorlog was daar nog nie 'n enkele militêre aksie wat mense in so 'n mate geraak het of sulke entoesiasme ontlok het nie. Ons mag inderdaad 'n groot morele oorwinning vier. "
Natuurlik het Schellenberg ook nadink oor wat Skorzeny - die einste man wat hy gekies het om die SS -kommando's vir die Iran -missies op te lei - bereik het. In sy gedagtes volg hy 'n direkte lyn wat gelei het van 'n aanval op 'n onneembare Italiaanse bergtop tot die moord op die geallieerde leiers. En dit het hom vervul met hoop. Hy het nou die bewyse wat hom aangemoedig het om te voel dat ondanks alle kanse die onmoontlike wel bereik kon word. As Skorzeny dit sou regkry om die een wonderwerk te bewerkstellig, ja, waarom nie 'n ander nie? Vir die eerste keer was Schellenberg van mening dat dit moontlik was om FDR, Churchill en Stalin in 'n enkele geheime operasie te vermoor - en in die proses nie net die uitkoms van die oorlog nie, maar ook die vrede te verander.
Tog, te lank, het al sy gewone bedenkinge aangeval. Die ondenkbare dinge was enorm: Hy het geen idee gehad waar die driepartykonferensie sou plaasvind nie. Of wanneer dit sou plaasvind.
Sonder hierdie deurslaggewende intelligensie sou niks ooit moontlik gewees het nie. As hy nie die tyd weet nie, as hy nie die plek ken nie, as hy nie een van die spesifieke operasionele slaggate in sy pad ken nie, dan is daar geen span kommando's nie, selfs een onder leiding van mense soos Skorzeny , 'n kans sou hê. As, as, as. 'N Lae van as, elkeen 'n vraag sonder 'n antwoord.
Van Night of the Assassins deur Howard Blum. Gebruik met toestemming van Harper. Kopiereg © 2020 deur Howard Blum.