Waarom kinders nie oorbeskerm moet word nie - Publiek - 2022
Soms ons beskerm kinders so dat dit lag. Vir ons is die wêreld 'n bron van risiko's en probeer ons om te verhoed dat ons seun ten alle koste ly. Daarom sit ons 'n helm op hulle, knieblokkies, en bedek dit selfs met borrelplastiek. Binne en buite. Ons sien dit nie. Maar daar is hulle. Ons laat hulle nie vertrek sonder ons deeglike toesig nie. Ons laat hulle nie die glybaan klim nie. Ons hou hulle weg van kinders wat ten alle koste beledig. Ons stop hul ore. Ons bedek hul oë. Maar dan ... hoe gaan hulle lewe?
'N Kind ontvang 'n geskenk. Hy maak dit opgewonde oop. Maar die geskenk is 'n beskermende pak, gemaak van binnebande. Die kind slaan homself nie. Maar hy kan nie speel nie. Nie eers hardloop nie. Uiteindelik word hy gerelegeer en alleen. Dit is 'n wonderlike metafoor vir wat met kinders met oorbeskerming gebeur. Die video is vanSt John Ambulans, 'n onderneming wat noodhulpkursusse vir ouers aanbied, oortuig daarvan die beste manier om u kinders op te voed, is om kinders te laat wees. Daarvoor is dit noodsaaklik om fisies en geestelik voorbereid te wees om hulle in hul fisiese en emosionele val te kan versorg.
Natuurlik is die teenoorgestelde paal so gevaarlik dat ouers wat nooit toesig hou oor hul kinders nie en hulle heeltemal verontagsaam.Die regte gemiddelde is deug en dit is niemand anders as gesonde verstand nie.
Ek het eenkeer gesien hoe 'n ma haar eenjarige seun in 'n elastiese harnas dra. My gemis. Dit was 'n ietwat komiese beeld. Dit het gelyk soos 'n klein hondjie aan 'n leiband. Sy ma het vir my gesê dit was net om te verhoed dat hy val, want hy het geleer om te loop. Maar ek het gedink ... wat as hy nie val nie, hoe sal hy leer loop? Natuurlik kom ek uit 'n ander era.
In my eeu, nie so lank gelede nie, het ons kinders geleer deur val, littekens en stampe. Ons het mekaar baie goed geken op pad na die medisyne-kabinet. 'N Bietjie waterstofperoksied en merkroom, en dit is dit. Nie 'n traan nie. Wonde was deel van die spel.
Ons kinders het baie daarvan gehou om die onbekende te verken en vrye vlerke te voel om raaisels te ontdek. Want op 'n sekere ouderdom is die wêreld 'n vak geheime. Ons het hulle ontbloot deur ons oë baie wyd oop te maak en alles aan te durf. Ons het vreesbevange in 'n boom geklim, maar ons het geklim. Ons sal met die skateboard teen steil hellings af spring. Ons het uitdagings bereik. Ons het probleme oorkom. En alles wat 'n warboel van moed, illusie, kreatiwiteit, outonomie veroorsaak het.
Nou plak ons ​​al die uithoeke van die huis. Ons verbied hulle om met die sand te speel vir ingeval hulle vlek kry. Ons gee hulle alle grense om frustrasie te voorkom. Ons is meer toelaatbaar. Dit is vir ons baie moeiliker om perke te stel, om nee te sê. Ons gee hulle wat hulle wil hê, maar laat hulle nie vry vlieg nie, want hulle kan hulself seermaak. Dit is asof ons 'n voëltjie tuis in 'n hok toegesluit het. En wat gebeur as jy eendag besluit dat dit tyd is dat die voël sy hok verlaat? Dat hy dit nie meer wil verlaat nie, want dit is die enigste ding wat hy weet. Omdat hy bang is om te vlieg. Omdat dit nooit gevlieg het nie.
U kan meer artikels lees soos Waarom kinders nie oorbeskerm moet word nie, in die kategorie van outonomie op die perseel.