Who shall I fear? | Who shall I fear?
'n Skokkende diagnose … »
Oktober 17, 2009 deur Who Shall I Fear?
Moenie dink dat ek nie voorheen 'n "Christen" was nie. Ek was. Ek het lank terug al my hart vir die Here gegee. Maar met die jare het die krag van my geloof vervaag. Weens 'n paar (goeie) redes het ek geglo dat Hy my nie hoor nie of bloot nie kan help as ek vir hulp vra nie, so waarom enigsins die moeite doen? Ek sou Hom verdedig in 'n geselskap, kwaad word vir die "ongelowiges", maar self geen voorbeeld stel van hoe geloof in Hom prakties lyk nie. Die belangrikste van alles, is dat daar êrens in my onderbewussyn 'n vraagteken was. Ek was nie seker wat ek kan antwoord as iemand my sou vra of ek hemel toe gaan nie. "Ja, natuurlik" sou ek vinnig sê, maar het ek nie myself geflous nie? Ek wás immers lou in my geloof. Ek het myself oortuig ek is 'n Christen, maar ek het nie 'n ordentlike verhouding met Hom gehad nie – ek was vol verwyte en teleurstelling in wat Hy níé vir my gedoen het nie.
Net na die uitslag bekend was, was ek vreesbevange. My grootste vrees was dat ek sou doodgaan en dat my kosbare kinders sonder my sal grootword. Saterdag sê 'n vriendin sy weet die Here wil met my praat in Deutronomium. Sy gee my spesifiek die volgende teksvers, en daarna stuur nog iemand dit vir my. My vrees word DIREK aangespreek. Ek SAL 'n lang lewe saam met my kinders hê!
Vers 36-40: Die redding wat U gebring het, was vir my 'n beskerming (letterlik!), U regterhand het my ondersteun, deur U hulp het ek sterk geword ('n ander mens van die een Maandag tot die volgende!). U het my ruim vastrapplek gegee, my enkels het nie geswik nie. Ek het my vyande agtervolg en ingehaal (kom hier jou vieslike ding, dat ek jou kan uitroei!), ek het nie omgedraai voordat hulle uitgewis was nie. Ja, ek het hulle verpletter, sodat hulle nie weer kon opstaan nie. Hulle het voor my voete gesneuwel. U het my met krag omgord vir die stryd. (Waar's my slingervel?!)