Venus, die tweede planeet vanaf die Son, is vernoem na die Romeinse godin, Venus. Die planeet toon baie ooreenkomste met die Aarde ten opsigte van sy grootte en massale samestelling. Al die planete se wentelbane is ellipties maar Venus se baan is die naaste aan 'n sirkel met 'n middelpuntafwyking van minder as 1%.
Venus is nader aan die Son as die Aarde en daarom verskyn dit altyd in rigting van die Son aan die hemelruim. Van die aarde gesien is die grootste hoek (waarnemershoek) wat Venus en die Son in die hemelruim vorm , 47.8 °). Venus word dus gewoonlik 'n paar uur voor sonsopkoms of 'n paar uur na sonsondergang gesien. Wanneer Venus op sy helderste is kan dit selfs in die dag sigbaar wees wat dit een van twee hemelliggame buiten die son maak wat beide in die dag en nag sigbaar kan wees. Daar word dikwels na Venus as die môrester of die aandster verwys en is buiten die maan die helderste voorwerp in die naghemel.
Die sterrekundige simbool van Venus word ook in Biologie gebruik vir die vroulike geslag. Dit verteenwoordig die godin Venus se handspieël: 'n sirkel met 'n kruisie daaronder. Die simbool verteenwoordig ook vroulikheid en die antieke alchemiste het dit gebruik om koper te verteenwoordig.
In Chinese, Koreaanse, Japannese en Viëtnamese kultuur word na Venus verwys as die Metaalster (金星), gebaseer op die vyf elemente.
Venus het 'n atmosfeer wat hoofsaaklik uit koolstofdioksied en 'n klein hoeveelheid stikstof bestaan, met 'n atmosferiese druk by die oppervlak wat 90 keer groter is as die van die aarde ('n druk gelyk aan 'n diepte van 1 kilometer onder die Aarde se oseane). Hierdie enorme CO2-ryke atmosfeer veroorsaak 'n sterk kweekhuis-effek en gevolglike uiterste oppervlaktemperature van so hoog as 500 °C in laagliggende dele op die planeet se ewenaar. Dit maak Venus se oppervlak warmer as dié van Mercurius al is Venus bykans dubbel die afstand vanaf die son en ontvang dit dus slegs ongeveer 25% van die straling (2613.9 W/m2 in die bolaag van die atmosfeer en slegs 1071.1 W/m2 by die oppervlak). As gevolg van die termiese traagheid en konveksie in sy digte atmosfeer wissel die dag- en nagtemperature op Venus nie so dramaties nie ten spyte daarvan dat Venus se omwenteling om sy as bykans 'n volle Venusjaar neem, wat beteken dat Venus se oppervlak maar teen 'n skamele 6.5 km/h draai.
Die winde in die bolaag van die atmosfeer is sterk (300 km/h) maar by die oppervlak is die windspoed baie laer en gewoonlik maar 'n paar kilometer per uur. Die wolke bestaan hoofsaaklik uit swaeldioksied- en swaelsuurdruppels en bedek die planeet geheel en al, wat enige besonderhede van die oppervlak onsigbaar maak vir die menslike oog. Die temperatuur bo-op hierdie wolke is ongeveer −45 °C. Die gemiddelde oppervlaktemperatuur van Venus, soos deur NASA aangegee, is 464 °C. Die minimum temperatuur in die tabel aangegee is vir die bokant van die wolke en nie die oppervlak nie waar die temperatuur nooit laer as 400 °C val nie. (Hierdie temperatuur is voldoende om lood te smelt.)
Die Romeine het die planeet na Venus, hulle godin van liefde, vernoem. Venus het deur die eeue baie belangstelling uitgelok vanweë sy helderheid. Benewens die son en die maan is Venus die helderste hemelliggaam, met 'n magnitude (graad van helderheid) van - 4 ofte wel 10 keer helderder as Sirius (helderste ster). Omdat Venus 'n binneplaneet is, het die planeet, net soos die maan, skyngestaltes.
Die planeet se skynbare diameter wissel van 10 (wanneer hy "vol" is) tot ongeveer 64 boogsekondes (" nuwe"- Venus). Daar is al enkele gevalle opgeteken waar Venus in sekelvorm met die blote oog waargeneem is. Andersins het 'n mens egter 'n teleskoop of soms 'n prismakyker nodig om die sekelvorm waar te neem. Tot in 1609 was daar geen ander inligting oor Venus as datums en posisies van waarneming bekend nie.
Die data is egter so noukeurig opgeteken dat ou beskawings hulle kalender daarvolgens opgestel het. Venus verskyn elke 8 jaar op dieselfde plek, wat 'n gerieflike tydmaat is. Dit gebeur baie selde (soos van die aarde af gesien) dat Venus voor die son verbybeweeg. Die "oorgang" het sedert die 17e eeu in 1639, 1647, 1761, 1769, 1874 en 1882 plaasgevind. Die volgende oorgang sou op 8 Junie 2004 en 6 Junie 2012 plaasvind.
Galilei het in 1609 sy waarneming van Venus se fases voltooi en kon daardeur bewys lewer dat die planete om die son, en nie om die aarde nie, beweeg. Namate die gehalte van teleskope verbeter het, kon meer besonderhede oor die oppervlak of atmosfeer van ander planete verkry word en derhalwe kon data soos die rotasietyd ook bereken word.
Dit was egter nie die geval met Venus nie, omdat die planeet deur ŉ ondeurdringbare wolkkombers omhul word. Dit verklaar ook waarom Venus so besonder helder is: die wolke reflekteer meer as 60 % van die son se lig. Die atmosfeer vorm 'n soort newel oor Venus omdat die hoe wolke deur die son verlig word, maar nie die lae wolke nie. Die skemering kan gesien word wanneer Venus byna tussen die son en die aarde is.
Dit lyk dan asof ŉ baie smal sekel oor meer as die helfte (soos by die maan sonder ŉ dampkring) van die planeet se omtrek strek, wat toe te skryf is aan die verligte wolke in die newelagtige gebied. Wanneer Venus nader aan die rand van die son beweeg, word die donker skyfie deur 'n helder ligband omring as gevolg van die diffusie en straalbreking van die sonlig in die atmosfeer.
Die verskynsel is deur die Russiese geleerde Michail Wasilewitsj Lomonosof (1711-1765) tydens ŉ oorgang van Venus in 1761 waargeneem. Frank E. Ross was die eerste persoon wat detail oor die struktuur van die wolkbedekking waargeneem het. Hy het in 1926 op foto's wat in ultraviolet lig geneem is, groot, helder dele en 'n donker, Y-vormige band naby die ewenaar waargeneem.
Die opeenvolgende ontdekking van die elemente het tot die publikasie van 'n groot aantal teorieë oor die atmosferiese klimaat van Venus gelei. Die teorieë kon egter nie bevestig word nie omdat die temperatuur agter die wolke nog onbekend was. Die temperatuur van die wolkkombers self is deur middel van infrarooimeetinstrumente op - 40 °C vasgestel.
In 1956 het ŉ groep Amerikaanse sterrekundiges die termiese emissie (hittestraling) op 300 °C bepaal, wat beteken dat die oppervlak onder die koel wolkkombers baie warm is. 'n Moontlike verklaring daarvoor is dat 'n sekere hoeveelheid van die sonlig, wat eers deur die wolke versprei is, deurgelaat word en die oppervlak van die planeet verhit. Die wolke verhoed egter dat die hitte deur die oppervlak uitgestraal kan word. Dit word die broeikaseffek genoem.
Die Russiese tuig Venera 3 was die eerste tuig wat die atmosfeer van Venus binnegedring het (1 Maart 1966), maar die radioverbinding is tydens die neerdaling verbreek. Venera 4 het egter daarin geslaag om inligting oor 'n periode van 94 minute tydens sy neerdaling oor te dra. Venera 7 en 8 het vir onderskeidelik 23 en 50 minute na hulle landing inligting oor die oppervlak en atmosferiese toestande na die aarde gesein. Die Amerikaanse ruimtetuig Mariner 10 het tydens ŉ verbyvlug na Mercurius (5 Februarie 1974) op 'n afstand van slegs 5 800 km detailopnames van die struktuur van die wolke na die aarde gesein.