John Boulting - Geskiedenis Podcasts - 2022
John Boulting, die seun van Arthur Boulting en Rose Bennet, is op 21 November 1913 in Bray, Berkshire, gebore. Sy tweelingbroer was Roy Boulting.
Die Boulting -broers is na die Reading School, waar hulle vriende geword het met Josh Francis en William Ball. Volgens die skrywers van Ons kan nie aan beide kante parkeer nie (2000): "Boulting blyk op die eerste oogopslag 'n modelleerling te wees - kaptein van die skool se eerste vyftien by rugby, sekretaris van die Debatsvereniging en korporaal in die Officer Training Corps."
John Boulting was gefassineer deur die rolprentbedryf en in 1933 sluit hy aan by Ace Films, 'n klein filmverspreidingsonderneming in Wardourstraat, Londen. Hy beskryf hierdie tydperk van sy lewe later as 'die verkoop van slegte films aan huiwerige uitstallers'. Twee jaar het hy werk gekry by 'n onafhanklike filmvervaardiger. Hy was ook 'n sosialis en lid van die Arbeidersparty, waar hy sy vriendskap met Roy Poole, Josh Francis en William Ball voortgesit het.
By die uitbreek van die Spaanse burgeroorlog is besluit om 'n Spaanse komitee vir mediese hulp te stig. In sy outobiografie, Al my sondes onthou (1964), Peter Spencer, 2de Burggraaf Churchill, verduidelik wat gebeur het: ''n Groep van ons - drie bekende mediese manne, 'n beroemde wetenskaplike, verskeie vakbondlede en een kommunis - het 'n komitee gevorm om geld in te samel vir mediese voorrade aan die Spaanse regeringsmagte gestuur word. " Boulting en sy vriend, Roy Poole, het besluit om vrywillig by hierdie groep aan te sluit, terwyl Josh Francis en William Ball by die Internasionale Brigades aangesluit het.
Die eerste Britse hospitaal is gestig deur Kenneth Sinclair Loutit in Grañén naby Huesca aan die Aragon -front. Boulting het in Januarie 1937 by die groep aangesluit. Ander dokters, verpleegsters en ambulansbestuurders in die hospitaal sluit in: Reginald Saxton, Alex Tudor-Hart, Archie Cochrane, Penny Phelps, Rosaleen Ross, Aileen Palmer, Peter Spencer, Patience Darton, Annie Murray, Julian Bell , Roy Poole, Richard Rees, Nan Green, Lillian Urmston, Thora Silverthorne en Agnes Hodgson.
Boulting was betrokke by die misdrywe by Brunete en Belchite. Sy vriend en mede -ambulansbestuurder, Roy Poole, het aan die Lees Kroniek: "Dit is natuurlik baie harde werk. Dikwels kom jy nie meer as vyf uur in die nag nie. Ons het soveel as 150 sake op 'n dag hanteer. Ek reken dat ek alleen my ambulans meer as 11.000 myl verder gery het. werklik slegte paaie - dit gaan nie sleg oor ongeveer drie maande nie. Voordat ons op die toneel kom, moes die gewondes met muile uit die berge gesleep word. "
By sy terugkeer na Engeland in November 1937 het John en sy broer Roy Boulting Charter Films gevorm. Hul eerste film, was die dokumentêr The Ripe Earth. Met die regie van Roy en die vervaardiging van John, het die onderneming ook rillers soos Die verhuurder (1938), oorweeg u uitspraak (1938), Doen navraag (1939) en Koffiemisdaad (1939).
In 1940 het John Boulding die anti-Nazi-film vervaardig en saam geskryf, Pastoor Hall. Die verhaal was gebaseer op die weerstand van pastoor Martin Niemöller, gespeel deur Wilfred Lawson, wat in 1933 gekla het oor die besluit van Adolf Hitler om Ludwig Muller aan te stel as die land se Rykbiskop van die Protestantse Kerk. Met die steun van Karl Barth, 'n professor in teologie aan die Universiteit van Bonn, in Mei 1934, het 'n groep rebelle pastore gevorm wat bekend geword het as die Confessionele Kerk. Toe die Nazi -regering met hierdie beleid voortgaan, het Niemöller saam met Dietrich Bonhoffer die Pastors 'Emergency League gevorm en 'n groot dokument gepubliseer wat die godsdiensbeleid van Hitler teenstaan. As gevolg hiervan is albei mans na konsentrasiekampe gestuur. Niemöller is na Dachau en Bonhoffer is na Buchenwald gestuur waar hy in 1945 tereggestel is.
Nadat hy hierdie film gemaak het, het John as 'n vlugwerktuigkundige by die Royal Air Force ingegaan en as soldaat by die Royal Armoured Corps. Later is die tweelingbroers na hul onderskeie diensfilm -eenhede oorgeplaas, waar hulle dokumentêre films uit die oorlog gemaak het. Hulle het spesiale verlof gekry om na Charter Films terug te keer en het die propagandafilm vervaardig Die Dawn Guard (1941) vir die Ministerie van Inligting en die rolprent Thunder Rock (1942). Geplaas in die rang van vlugluitenant John Boulting regisseer die dokumentêre dokumentêre rolprentlengte Reis saam (1945).
Alan G. Burton het aangevoer: "Die film van die Boultings-oorlog was progressief, moralisties en sterk anti-fascisties, met hul films wat die demokratiese ideale van die menseoorlog bevorder en die gediskrediteerde beleidsbeleid van die dertigerjare verwerp het. Hulle prestasies is algemeen erken en hulle word geïdentifiseer met die renaissance in die Britse bioskoop, wat gevoel het dat hulle 'n nuwe volwassenheid en eerlikheid gekry het om die nasionale krisis die hoof te bied. "
Na die oorlog het John Boulting die hoog aangeskrewe regisseurs gelei Brighton Rock (1947), 'n film gebaseer op die roman van Graham Greene. Hy vervaardig toe Fame Is the Spur (1947), 'n film gebaseer op 'n roman van Howard Spring wat handel oor 'n linkse politikus wat sy sosialistiese oortuigings verraai. Dit is gevolg deur produksie Die marmot (1948) en regie Sewe dae tot middag (1950), 'n film oor die moontlikheid van kernoorlog.
Boulting verander toe van rigting en maak 'n reeks satiriese komediefilms soos Private's Progress (1956), Gelukkige Jim (1957), Skoonbroers (1957), Carlton-Browne van die F.O. (1959), Ek is reg, Jack (1959), Hemel bo! (1963), Die Familieweg (1966) en Daar's 'n meisie in my sop (1970). Hierdie films het gehelp om sterre te maak van Ian Carmichael, Richard Attenborough, Terry-Thomas en Peter Sellers.
John Boulting is op 17 Junie 1985 in Sunningdale, Berkshire, oorlede.
Tans is daar drie Reading -mense in Spanje wat help met ambulanseenhede in Madrid (Thora Silverthorne, Reginald Saxton en Roy Poole), en teen die tyd dat dit gepubliseer word, sal hulle waarskynlik aan die voorkant van 'n ander van hul stedelinge (John Boulting) ).
Hy is Archibald Frank Francis, 'n 24-jarige versekeringsinspekteur, wat 'n week gelede skielik sy werk laat vaar het om die Spaanse regering te help met hul verdediging van Madrid. Hy het hierdie stap geneem na drie weke van deeglike nadenke waartydens slegs 'n paar vriende van sy bedoelings geweet het.
Hy het tot sy besluit gekom nadat hy 'n beroep in verskillende koerante gelees het om kos en klere aan burgerlikes in nood te stuur ... en toe hy laas gehoor het, was hy halfpad oor die vasteland om by die Internasionale Brigade aan te sluit.
Ons het 'n baie mooi stel Engelse chauffeurs by ons. Ek moet sê Engelssprekend daar is ook Amerikaners en daar was 'n Kanadees. Een van hulle, John Boulting, wat vroeër lang hare gehad het, verklaar dat hy saam met Bill Ball by u kom tee drink het voordat hy na Spanje vertrek het. In die laaste twee gevegte het ons chauffeurs wat met hul ambulanse naby die voorste linie moet gaan, baie ly; 4 dood, 2 vermis, ek gewond, ek ernstig siek.
Die dosente ' wêreld
Die skrywer: Kingsley Amis (1922-1995) is geïnspireer om aan sy eerste roman te begin werk nadat hy in 1946 by sy vriend Philip Larkin aan die Universiteit van Leicester besoek het - die wêreld van die dosente was ''n hele bestaanswyse waarop niemand gekom het nie', het hy later gesê . Teen 1951, nadat hy self 'n pos aan die University College in Swansea gekry het, het hy 'n eerste konsep voltooi, maar dit is deur 'n rits uitgewers verwerp. 'N Hersiene weergawe is deur Gollancz aanvaar en uiteindelik in Januarie 1954 gepubliseer. Die sukses daarvan was onmiddellik, wat Amis op twee fronte tot literêre beroemdheid gedryf het - tussen Iris Murdoch, John Wain, Thom Gunn en Larkin as deel van' die beweging ', en as 'n 'kwaai jong man' saam met John Osborne en Colin Wilson. Hy sou nog vele meer publiseer (uiteindelik wen hy die Booker -prys in 1986 vir The Old Devils).
Die storie: Die figuur van Jim Dixon is 'n middel vir die aanval van Amis op 'n wye reeks vestigingsdoelwitte, van versteekte akademie tot BBC -kulturele elitisme. Dixon probeer terselfdertyd sy pos as dosent in die Middeleeuse geskiedenis te bekamp, ​​die vooruitgang van 'n passief-aggressiewe vroulike kollega te vermy en romanties 'n aantreklike kennis, Christine Callaghan, na te streef. As karakter gee Dixon 'n voorbeeld van die besorgdheid van 'n gefrustreerde generasie - finansieel, intellektueel en veral seksueel - wat uiteindelik in die teenkultuur van die 1960's sou verander.
Die filmmaker: Die oorspronklike direkteur van Lucky Jim was Charles Crichton (The Lavender Hill Mob A Fish Called Wanda), wat twee weke lank geskiet het voordat hy deur John en Roy Boulting, die onbetwisbare produsent-direkteure in die bestuur van British Lion, uitgedwing is. die film se vervaardigingsateljee. John Boulting (1913-85) het as regisseur oorgeneem, sy tweeling Roy as vervaardiger. The Boultings het hul naam gemaak met 'n aantal aktuele, hardhits kwessies wat gebaseer is op kwessies, waaronder Brighton Rock (1947) in die 1950's, maar hulle wend hulle tot sagter satires oor die Britse institusionele lewe. Private's Progress (1956) was die eerste, en die Boultings het sy ster, Ian Carmichael, geërf toe hulle Lucky Jim oorgeneem het.
Hoe boek en film vergelyk: Ondanks die sukses van die loket het die film groot ontevredenheid gewek. "Op hul gewone manier neem die Boultings toe met karikatuur en klug. Alle gevoel van plek en tyd gaan verlore," skryf kritikus Peter Stead. Amis se vermoë om ontsaglike vernedering uit oënskynlik triviale ontmoetings te bewerkstellig, gaan beslis verlore, met 'n groot deel van die rolprent wat as 'n harde, growwe naby-slapstick gespeel word. Carmichael se sonnige genialiteit is in stryd met die oorspronklike Dixon se pruttende wrok, en die onervare Sharon Acker, wie se Christine 'n prima, tee-en-koekies-karakter is, is ver van die warmhartige Christine van die roman. Die film word nie gehelp deur Amis se (opsetlik) plat dialoog nie, wat in kontras is met Dixon se anargistiese innerlike lewe.
Inspirasies en invloede: Lucky Jim se gewildheid het die weg vir die Boultings gewys: John Boulting se volgende regskrediet was die Peter Sellers, 'n anti-vakbond-satire I'm All Right Jack, wat bygedra het tot die oorwinning van Harold Macmillan in die algemene verkiesing in 1959. Deur middel van verkopers kan 'n direkte invloedlyn van die Boultings tot die teenkultuur -satires opgespoor word wat verkopers in die vroeë 1960's vir Stanley Kubrick gemaak het: Lolita en Dr Strangelove.
Die Boulting -broers: heilige dwase
Die geskiedenis van die Boulting -broers is die geskiedenis van die Britse bioskoop in miniatuur. Die glans, die gerief en die teleurstellings is daar. In die veertigerjare vertrek hulle van dokumentêre realisme om die hoogtes van noir extravagance te bereik, voordat hulle terugval in 'n saggies onopwindende waardigheid. Aan die begin van die vyftigerjare produseer hulle twee fassinerende eienaardighede, kenmerkend van die eienaardigheid van die tye. Later daardie dekade wend hulle hulle tot gesellig satiriese klug, die produkte van 'n woedende, ergernis. In die 1960's probeer hulle dit regkry en probeer 'n middeljarige poging doen om 'te swaai', maar skep ook 'n werk wat 'n kwesbare, buitengewone skoonheid in gewone lewens vind. En daarna kom 'n tou uit, hul loopbane deel die tydelike dood van die nasionale filmbedryf.
100 en 100 jaar gelede gebore, was Roy en John 'n tweeling wat 'n samesmeltende outeur geword het-vervaardig, regisseer, skryf hul films saam en beklee posisies as mede-direkteure van British Lion Films. Vir elke rolprent is dit 'n speletjie vir kritici om te probeer om die een tweeling se werk van die ander te onderskei. Daar is aanduidings dat John die sterker regie-talent was, maar die duidelikste manier waarop 'n tweeling hom as duidelik onderskei het, was toe die getroude Roy met die jong Hayley Mills getrou het (daar was 33 jaar tussen hulle).
In die oorlog het hulle hul rol as filmmakers gedoen: Roy met die weermag en John met die RAF. Alhoewel dit teen Humphrey Jennings was Die stille dorp, Roy se propaganda -klassieke, Desert Victory (1943), 'n dokumentêr oor die slag van El Alamein, het waarskynlik sy Oscar verdien. Die dokumentêre impuls was ook sentraal in hul eerste meesterstuk Brighton Rock (1947), 'n film so goed soos die heel beste 40s film noir.
Jare lank oorweeg het Richard Attenborough se dou-eyed goedheid maak dit moeilik om te onthou dat, as akteur, hy altyd op sy beste was deur sy swak kwaad te speel. In 10 Rillington Place, hy is satanies in 'n vest, en hy is bewonderenswaardig grillerig Brighton Rock. Sy groot oë was onskuldig en koud en was ideaal vir film, net soos die kombinasie van klein seuntjie bleekheid, skerp pak, skeermes litteken en Brylcreemed kuif. Die film self is indrukwekkend dat Spicer se dood in die huis visueel verstom is met die impak van sy aaklige geweld.
Dit is ongelooflik om te besef dat hul volgende film die soet vaal was Die marmot (1948) - dit is 'n vriendelike Britse prys, maar vergelyk met Brighton Rock, dit lyk vreeslik voetganger. Die film kan beskou word as die eerste, voortydige inval van die Boulting-broers op die gebied van sosiale satire, maar tog werk die seuns van die werkersklas wat by 'n beste koshuis geplaas is, hul noodsaaklike konserwatisme. Sy Amerikaanse titel, Die buitestander, stel al die dinge voor wat dit nie is nie. Die seuntjieheld (ongelooflik genoeg gespeel deur Attenborough) sê dalk 'gat' en steek twee vingers na die standbeeld van die stigter van die skool, maar die film self is nog steeds verlief op die Engeland van voorreg - die verweerde mure, die kloosters, die beboste skoolsaal. Al wat 'n mens kan dink in terme van sosiale verandering, is dat die voorreg tot 'n paar uitgesoekte ander uitgebrei moet word, tot die helder, die klub, die goeie in die spel.
Sewe dae tot middag (1950). Foto: British Film Institute
Aan die begin van die dekade het die broers twee van hul vreemdste en sterkste films gemaak. In Sewe dae tot middag (1950), gaan 'n verouderde wetenskaplike met 'n atoombom dwaal en dreig om dit binne sewe dae in Londen te ontplof, tensy die Britse regering instem tot onmiddellike eensydige ontwapening. Dit is deels riller, gedeeltelik Ealing -komedie en deels distopiese wetenskapfiksie. Hierdie laaste element herinner ons daaraan dat die verlede reeds elemente van die skrikwekkende toekoms bevat. Die kernkrisis herinner almal aan die oorlog - selfs al staar hulle die uiteindelike vernietiging in die gesig, is daar die vreemde geluk om weer iets soos 'n doel te hê, wat solidariteit aanmoedig. Die film maak baie van die vreemde inkongruïteit van die armoedige besuiniging Engeland wat met die bom in aanraking kom, lewende oorblyfsels uit die Victoriaanse era wat die wêreld van Hiroshima konfronteer.
Die groot sterkte van Sewe dae tot middag is die plesier van die toevallige, die plekke wat dit in die verbygaan skitter: die kroegkamers, die koshuise, die verbleikte aktrise se slaapkamer versier met foto's uit haar jeug op die verhoog. Daar is al die gemors en volheid van die Londense lewe, van 'n jong vrou wat rustig in 'n kroeg drink, tot die soldaat stilstaan ​​om 'n vrou se broekie te steel. In oomblikke soos hierdie roep die film 'n glorieryke, stadige stad op, alhoewel dit ons uitnooi om die uitwissing daarvan voor te stel.
In die nasionale mite is die oorlogsjare en die gevolge daarvan as ons glorieryke tyd beskou, en een van die tydperke waarin Britse films op hul beste was. Tog, filmies gesproke, het die 1940's en vroeë 1950's 'n paar van ons mees neurotiese, spookagtige en selfverdeelde protagoniste opgelewer. Geen film toon dit meer treffend as Die Magic Box (1951). Dit is gemaak vir die Festival of Britain om die Britse vindingrykheid te vier in die vorm van 'n biopic van William Friese-Greene, een van die uitvinders van die filmkamera. Tog is dit moeilik om 'n meer dubbelsinnige voorstelling van Britse tegniese triomf voor te stel. Die film verskyn te laat en flop. En Friese-Greene self (gespeel deur 'n kwesbare en vermoeide Robert Donat) kom voor as 'n soort monster, 'n monomaniese obsessie, bankrot, donker en onverskillig teenoor ander. Sy sukses bewys 'n soort mislukking, want die eer vir sy uitvinding en die kontant gaan elders. Die film lyk eers waardig en effens leweloos. Maar namate dit vorder en meer gelaagd word, begin dit 'n eienaardige meesterstuk verskyn, 'n vreemde, reflekterende film oor film en die verhouding van film self tot onthou.
Lucky Jim (1957). Foto: British Film Institute
In die algemene verbeelding is dit egter nie vir een van hierdie films wat die Boulting -broers onthou word nie. In plaas daarvan word hulle vir altyd gekoppel aan 'n reeks selfversadigde satiriese klugte, Private's Progress (1956), Skoonbroers en Gelukkige Jim (albei 1957), Ek is reg, Jack (die beste van die klomp) en Carlton-Browne van die FO (albei 1959), en Die hemel is bo! (1963). U kyk na hierdie films nie uit liefde vir film as sodanig nie, maar uit 'n begeerte om die Brittanje te verstaan. Dit was ensemblefilms, en wat 'n werklik uitstekende ensemble was dit-Peter Sellers, Terry-Thomas, Ian Carmichael, maar ook Dennis Price, Richard Attenborough, Irene Handl, Miles Malleson, William Hartnell.
Na die kolossale, kranksinnige 'Nee' op die moderne wêreld Sewe dae tot middagHierdie films bied die swakste protesoptredes. In elke geval verdwyn 'n dwaas, miskien selfs 'n buffoon, voor die korrupsie en kompromieë van die lewe. Die helde se doel is om op een of ander manier uit die klas se gevangenis te ontsnap terwyl hulle in instellings werk wat klasonderskeidings bevat. So is dit dat Stanley Windrush, gespeel deur Carmichael, in die offisierklas gebore word, maar tog 'n privaat persoon is, of bestem is vir bestuur, maar uiteindelik 'n plum-vurkhyser word. Carmichael was goed geplaas om die ongemaklike transendensie van die sosiale hiërargieë uit te beeld, 'n swak, gatagtige gat wat, as hy wou, 'n permanente tint van Hull kon onthul. Slegs in Die hemel is bo! is iets soos 'n alternatiewe samelewing wat gedink word - vir die meerderheid van hul "satires" is daar net 'n wens dat dinge soos die ou Edwardiaanse sou terugkeer soos dit was. Dit is die selftevredenheid van hul aanval wat die sterkste op die weermag, die regsberoep, die wêreld van handel en nywerheid, die kerk, die regering self te staan ​​kom, maar miskien is die regering self mal, onbekwaam en korrup - maar die held is, alhoewel onberispelik, moreel foutloos.
Alhoewel daar 'n radikale impuls is. Vir Carmichael's Windrush of Sellers's Rev Smallbone in Die hemel is bo!, die samelewing is te bedrieglik om te aanvaar. Die waardes daarvan maak geen sin nie en moet verwerp word. Aan die einde van Ek is reg, Jackgaan die held terug na 'n bucoliese nudistiese kolonie (selfs al is dit gevul met ywerige ouer vroue) in Die hemel is bo!, Ds Smallbone gaan beter as om op 'n vuurpyl te klim en na die buitenste ruimte te vlug. Hy is letterlik te goed vir hierdie aarde.Op hul sterkste is dit die outentieke noot van hierdie films, 'n nota van verwerping. Die verblyf bereik aan die einde van Skoonbroers of Gelukkige Jim word onthul as wat dit altyd was, 'n onwaarskynlike uitverkoop.
Die Boulting -broers. Foto: British Film Institute
Tog word hierdie uiterste noot meer gereeld verdoof. Die Boulting -held is 'n opstandige konformis. Die flieks toon die afbreek van 'n idealis, in die konteks van 'n Brittanje wat lomp, sielloos en aangrypend is. Die hedendaagse wêreld verwar hierdie mense, hulle is idiote, min of meer heilig. Daar kan gesê word dat die bevraagtekening van sulke onpraktiese goedheid die sleutel is tot 'n aantal films van die Boultings. In 'n tyd toe soveel skrywers besig was met die kwaad, daarna Brighton RockIn die besonder blyk dit dat John Boulting gefassineer was deur die onduidelikhede van deug, sy tipiese held, 'n feckless Candide. Die problematiese gevolge daarvan om goed te probeer wees, is sy wonderlike tema Die Magic Box, Ek is reg, Jack en Die hemel is bo! almal stel die element van dwaasheid, van mislukking bloot, deur te weier om met die wêreld te leef soos dit is. Selfs die mal wetenskaplike in Sewe dae tot middag word gek van 'n soort geregtigheid. Integriteit ontstel alles.
As die Boulting -broers daar gestop het, sou hulle steeds sentraal staan ​​in die nasionale bewussyn, deel van die verhaal wat Brittanje self oor homself vertel. Maar onder 'n klomp daaropvolgende misbrande het hulle nog 'n film gehad, net so wonderlik, op 'n heel ander manier, as Brighton Rock. Die Familieweg (1966) is myns insiens die warmste, mees lewensbevestigende film wat tussen Brittanje gemaak is 'N Smaak van heuning en Kes. Gebaseer op 'n toneelstuk deur Bill Naughton, die skepper van AlfieDit bied 'n teenoorgestelde siening van die seksuele sedes en sedes van die 1960's. Waar Alfie is alle medepligtigheid, Die FamiliewegArthur Fitton (gespeel deur Hywel Bennett) is 'n sensitiewe dromer, te onderdruk deur die nabyheid van sy familie en bure om sy huwelik met Jenny Piper (Hayley Mills) te kan uitvoer. Rondom die jongmense vorm die knipoog, neerbuigende sameswering van skinder, 'n wêreld wat plesier vermoed en die skoonheid vermy. Vir 'n jeug wat na boeke en Beethoven streef, lyk dit soos 'n lokval-die hoogs gemotiveerde lewensromantiek wat deur 'n gemeenskaplike grap oor die liggaam gebring word, die aandrang op ons bier-snorkende, snorkende, sweetende self. Die Familieweg is 'n film wat die konflik tussen die eise van ons aard en ons begeerte na hoër dinge kan ondersoek. Tog is dit bo alles 'n tere komedie wat gereed is om die superioriteit van lag tot hartseer te bevraagteken, en wat in die gelag van ander iets straf en hard vind. Op die ou end, toe sy jonger seun vra waarom hy huil, verklaar John Mills terwyl Fitton verklaar: "Dit is die lewe, seun. Dit kan jou op jou ouderdom laat lag, maar eendag sal dit jou laat huil." Dit is 'n skaars kuns wat die melancholie hiervan met deernis en veerkragtigheid en humor kan verbind. Die Boulting-broers was nie altyd so goed soos hierdie nie, maar dan is daar min filmmakers.
Die Boulting -broersseisoen duur van 3 tot 30 Augustus by die BFI Southbank.
Roy Boulting, 87 Britse rolprentmaker, ook bekend vir Hayley Mills Romance
Roy Boulting, 'n filmmaker wat 'n paar van die bekendste flieks in Brittanje gemaak het en later bekendheid verwerf het vir sy romanse met en daarna die huwelik met die jong aktrise Hayley Mills, is dood. Hy was 87.
Boulting is Maandag dood aan kanker in 'n hospitaal naby sy huis in Eynsham, in die suide van Engeland, het familievriend Peter Evans gesê.
Die filmmaker werk afwisselend as regisseur en vervaardiger met sy identiese tweeling, John. Die broers word beskou as groot kragte in die na -oorlogse Britse filmbedryf.
Roy Boulting regisseer dramaties soos 'Brighton Rock', 'n film uit 1947 wat die toneelspelloopbaan van Richard Attenborough begin het.
Hy vervaardig en skryf ook 'Seven Days to Noon', 'n film uit 1950 oor 'n bedreigde kernaanval op Londen, wat 'n Oscar vir die beste rolprentverhaal verdien het.
Boulting het in die jare vyftig na ligter tariewe saam met Attenborough die komedie "Private's Progress" vervaardig, en die vakbond-satire "I'm All Right, Jack", wat Peter Sellers in 1959 gehelp het om sterre te vind. Boulting het later 'n ander verkoper geregisseer. projek, "Daar is 'n meisie in my sop", 'n komedie uit 1970 wat ook 'n hoofrol in Goldie Hawn speel.
Maar dit was Boulting se romanse tussen Mei en Desember in die 1960's met Mills, die jong ster van Disney-rolprente soos "Pollyanna" en "The Parent Trap", wat wêreldwyd opslae gemaak het.
Hulle ontmoet en raak verlief op die stel van "The Family Way", 'n film uit 1966 wat Boulting geskryf en geregisseer het en wat moontlik die bekendste is as die film waarin Mills haar beeld van haar dogtertjie verwerp deur 'n naaktoneel te maak.
Boulting was 53 en nog steeds getroud met sy derde vrou, Enid Mills, was 20.
'Ek was baie bewus van die groot ouderdomsverskil tussen ons, en daarom wou ek nie met haar trou nie, al wou sy trou,' het hy in 1998 aan die Daily Mail of London gesê. 'Ek het regtig gedink Ek was te oud vir haar. . . daarom het ons saam gewoon, maar vyf jaar later, toe sy vir my sê: 'Roy, ek wil 'n baba kry', besef ek hoe ernstig sy is en ons trou. "
Hulle is in 1971 getroud, hul seun, Crispian Mills, het later die voorsanger van die popgroep Kula Shaker geword.
Alhoewel hulle in 1977 geskei het, het Boulting aan Daily Mail gesê dat hy Mills altyd as 'die groot liefde van my lewe' beskou het.
Boulting, gebore in Bray, Engeland, het op 7 -jarige ouderdom verlief geraak op die flieks, danksy 'n oppasser wat hom en sy broer vier keer per week na die bioskoop geneem het.
Nadat hy aan die McGill -universiteit in Montreal, Kanada, gegaan het, keer Boulting terug na Engeland, waar hy in filmverkope gewerk het voordat hy assistent -regisseur geword het.
In 1937 stig hy en sy broer saam Charter Films, 'n onafhanklike produksiemaatskappy wat hulle later Boulting Brothers Productions herdoop.
Roy het hul eerste twee pogings-kortbroek van 30 minute-geregisseer, en hulle het vinnig oorgegaan na rolprente in lengte-lengtes. In 1940 het hulle aandag gekry met 'Pastor Hall', 'n film gebaseer op die verhaal van 'n Duitse predikant wat deur die Nazi's vermoor is.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het Boulting tot die rang van kaptein in die Royal Armoured Corps gestyg. Hy werk ook aan verskeie gevegsfilms wat materiaal gebruik wat deur die weermag en die Royal Air Force-filmeenhede geskiet is: 'Desert Victory', 'Burma Victory' en die Oscar-bekroonde 'Tunisian Victory' ('n samewerking met die Amerikaanse regisseur Frank Capra.)
Gedurende hul loopbane was die Boultings kampioene vir onafhanklike filmvervaardiging, en van 1958 tot 1972 was hulle regisseurs van British Lion Films, wat films gefinansier en versprei het deur onafhanklike Britse produsente en die Shepperton Studios beheer het.
Roy en John Boulting het in 1979 hul laaste film saam gemaak, die onsuksesvolle "The Number", wat Roy vervaardig en John geregisseer het.
In 1985, die jaar toe sy broer oorlede is, word gesê dat Roy Boulting sy passie vir filmmaak verloor het en uitgetree het om sy memoires te skryf.
In sy latere jare het finansiële omstandighede hom genoodsaak om in 'n besige eenslaapkamerwoonstel in 'n dorp in Oxfordshire te woon, waar hy en seun Crispian in 1997 'n vervreemding van 20 jaar beëindig het.
Ek is 'n groot aanhanger van "Best of" -lyste, so dit was net 'n kwessie van tyd totdat ek 'n lys saamgestel het van die beste films wat verband hou met vakbonde en die werkplek. Ek het op die internet gesoek na lyste films wat verband hou met vakbonde of werkers, en het seker gemaak dat ek my persoonlike gunstelinge insluit. Hier is die resultate in chronologiese volgorde:
Hoe groen was my vallei (VS, 1941)
John Ford se epiese verhaal van 'n gesin van Walliese steenkoolmyners (met Walter Pidgeon en Maureen O'Hara wat die ouers speel) bevat 'n debat oor vakbond. Terwyl Ford die fokus op die gesinsdinamika en die kwessie van werkersveiligheid behou, weef hy deur die film die verskillende argumente teen en teen die vakbond, en laat die laaste woord vir die plaaslike minister: "Eerstens, het u vakbond. Jy het dit nodig. Alleen is jy swak. Saam is julle sterk. "
Sout van die aarde (VS, 1954)
Regie deur Herbert Biberman, Sout van die aarde is bekend in die filmgeskiedenis omdat byna almal wat betrokke was by die maak van die film deur Hollywood op die swartlys geplaas is as deel van die Red Scare van die 1950's, ook bekend as die McCarthy -era vir senator Joseph McCarthy in Wisconsin. Die film vertel die verhaal van 'n staking in 1951 in New Mexico teen 'n sinkmynmaatskappy. Die verhaal is ongewoon vir die tyd dat die meeste werkers ook Mexikaanse immigrante is; 'n belangrike aspek van die verhaal is die stryd tussen die manlike werkers en hul vroue. Die stakende werkers wil hê dat hul vrouens tuis moet bly, kook en vir die kinders sorg. Die vroue wil die mans help om die staking te wen. Raai wie wen die argument? As die eienaar van die myn 'n bevel kry teen die stakende werkers, stap die vroue op en onderhou die stokkieslyne.
Aan die Waterfront (VS, 1954)
Vir baie mense van 'n sekere ouderdom was Elia Kazan se film van konflik op die hawe tussen 'n wrede vakbondleier (Johnny Friendly, gespeel deur Lee J. Cobb) en 'n ontnugterde werker (Marlon Brando) hul eerste inleiding tot die idee van 'n vakbond en dit was nie 'n positiewe beeld nie. Kazan, wat pas voor die Un-American Activities Committee getuig het, waar hy die name van moontlike kommuniste genoem het, wou duidelik 'n punt maak oor die heldhaftigheid om op te staan ​​vir wat u glo teen oorweldigende kans. Maar vakbondwerkers weet dat die krag van 'n Johnny Friendly vervaag in vergelyking met die krag van die mense wat die maatskappye bestuur wat uiteindelik die werkers betaal. Miskien sou dit gehelp het om te weet dat Johnny Friendly gebaseer is op 'n werklike ILA -leier wat deur die Amerikaanse Federasie van Arbeid ernstig gedissiplineer is vir sy gewelddadige taktiek.
Die pyjamaspel (VS, 1957)
Met die eerste oogopslag, Die pyjamaspel is net nog 'n Hollywood -musiekblyspel wat in hierdie geval gebaseer is op die toneelstuk met dieselfde naam en met die liedjie "Steam Heat". Maar by nadere ondersoek, Die pyjamaspel blyk 'n verhaal te wees oor 'n arbeidsbestuurstryd. Doris Day speel die vakbond-rentmeester in 'n pyjama-fabriek wat 'n verhoging beywer het. John Raitt is 'n superintendent. Hierdie verteenwoordigers van arbeid en bestuur begin 'n liefdesverhouding, maar hul werksrolle dryf hulle uitmekaar, en ná Day beskadig sommige masjinerie tydens 'n vertraging, ontslaan superintendent Raitt haar. Maar dan (deur die toorkuns van films), ontdek Raitt afskuwelike optrede in die bestuur en slaag hy daarin om Doris terug te bring (na die werk en na hom toe), om almal die verhoging te kry en almal leef gelukkig daarna. OK, dit is nie Schindler se lys, maar daar is 'n boodskap onder die sang en dans. Onder leiding van George Abbott (ook medeskrywer) en Stanley Donen.
Ek is reg, Jack (VK, 1959)
John Boulting regisseer hierdie satiriese Britse film oor die komplot van 'n sinistere eienaar van die onderneming om die prys van sy produk te verhoog deur die werkers aan te moedig om te staak, en dan die onderneming te laat oorplaas na 'n mededingende onderneming, wat hy ook in die geheim besit. Die hele ding word gespeel vir breë gelag, die meeste word deur Peter Sellers as die vakbondbaas met Bolsjewistiese simpatie en 'n Hitler -snor gegenereer. 'N Siniese blik op vakbondleiers en bestuur, en uiteindelik is dit duidelik wie die werklike mag het.
Die Molly Maguires (VS, 1970)
Martin Ritt het hierdie verhaal van steenkoolmyners in die noordooste van Pennsylvania in die 1870's geregisseer, wat gebaseer is op 'n ware verhaal. The Molly Maguires, onder leiding van Jack Kehoe (Sean Connery), is 'n soort protosvereniging wat in stryd is met die myn-eienaars om beter betaal- en werksomstandighede na te streef. Die verskille tussen die Molly Maguires en 'n ware vakbond is beduidend: Connery se groep is 'n geheime organisasie, en hulle is gemaklik daarmee om geweld te gebruik om hul doel te bereik. 'N Pinkerton -speurder (Richard Harris) infiltreer die groep en probeer die geheime daarvan onthul, met tragiese gevolge. Ritt sal die vakbond -tema in 1979 weer besoek met Norma Rae.
Harlan County, VSA (VS, 1976)
Die regisseur Barbara Kopple het 'n Oscar gewen vir die beste dokumentêr vir haar beriggewing ter plaatse oor 'n staking van mynwerkers in Kentucky in 1972 in Harlan County, VSA. Konfrontasies tussen stakende werkers en gehuurde stakers het vinnig gewelddadig geword, en selfs Kopple en haar kameraman is geslaan. Die film herinner die gehoor daaraan dat selfs in die sewentigerjare sulke bestuurstaktieke alledaags was en die droom van 'n werkplek waar bestuur en arbeid in volmaakte harmonie leef, nog ver was.
F.I.S.T. (VS, 1978) / Hoffa (VS, 1992)
Hoffa is 'n goed gemaakte, maar ambivalente biografie van die Teamsters-leier, met 'n uitstekende vertoning deur Jack Nicholson, geregisseer deur mede-ster Danny DeVito. Ons kry die goeie, die slegte en die lelike van die omstrede vakbondleier, beide sy onvermoeide toewyding aan die werkers wat hy verteenwoordig het, sowel as 'n paar van die swak keuses wat hy gemaak het terwyl hy aan bewind was. 14 jaar vroeër gemaak, F.I.S.T., geregisseer deur Norman Jewison en met Sylvester Stallone in die hoofrol, neem die basiese uiteensettings van Hoffa se biografie en fiksionaliseer dit. Die resultaat is nie 'n groot rolprentvervaardiging nie en Stallone bewys dat hy by die boks moet bly. Nie een van die films het 'n antwoord op die vraag: Waar is die liggaam van Jimmy Hoffa?
Blou kraag (VS, 1978)
Paul Schrader, die man wat geskryf het Taxibestuurder, het hierdie misdaaddrama, wat hom vierkantig in die kamp "vakbonde is korrup", geskryf en geregisseer. Richard Pryor, Yaphet Kotto en Harvey Keitel is motorwerkers in Detroit wat so kwaad is vir die mishandeling van die bestuur en hul vakbond dat hulle besluit om die vakbond te beroof. In die kluis vind hulle bewyse van korrupsie en verband met georganiseerde misdaad. Soos in Aan die Waterfront, die tema is ouens teenoor groot organisasies, maar die aanname dat alle vakbonde korrup is, was op daardie stadium 'n stereotipe, nie 'n akkurate beoordeling op grond van die feite nie. Terselfdertyd kan die film nie die groot kragverskil tussen die twee beweerde "vyande" van die klein ouens ondersoek nie - soos altyd hou die bestuur die meeste kaarte.
Norma Rae (VS, 1979)
As Aan die Waterfront het die prototipe van vakbonde vir een generasie gevestig, Norma Rae het die indruk vir die volgende omgekeer. Regie deur Martin Ritt en met die Oscar-wenner Sally Field en Ron Liebman in die hoofrol, fokus die film op 'n vakbondreëlingsveldtog in 'n suidelike tekstielmeule. Onderweg kry ons 'n liefdesverhaal van 'twee verskillende wêrelde' tussen Field en Liebman, 'n blik op die gesinslewe en die lae loon van tekstielwerk, en 'n blik op hoe werk in 'n tekstielmeule eintlik lyk en klink. Die fliek eindig optimisties, maar in die werklike lewe (soos dikwels die geval is, veral in die reg op werkstate), was die pro-unie stem slegs die begin van die stryd.
Syhout (VS, 1983)
Mike Nichols regisseer Meryl Streep in hierdie spannende riller oor 'n werknemer van 'n plutoniumonderneming wat ernstige veiligheidsgebreke in die radioaktiewe produkte raakloop. Streep speel 'n vakbond-rentmeester by Kerr-McGee, en dit is duidelik haar verbintenis met die vakbond wat baie van haar aktiwiteite in die tweede helfte van die film ten grondslag lê, hoewel die draaiboek die vakbondverwysings tot die minimum beperk. Die film is baie effektief om te wys hoe vakbondlede met ander werkers by die werk en tuis kommunikeer. Uiteindelik besluit Silkwood om die fluitjie te blaas en die inligting aan 'n verslaggewer te gee, maar word op pad na die vergadering dood in 'n geheimsinnige motorongeluk. Die film dui daarop dat die 'ongeluk' moontlik moord was, maar die saak is nog nooit opgelos nie.
Matewan (VSA, 1987)
Chris Cooper, James Earl Jones en Mary McConnell speel 'n rol in hierdie fiksionele weergawe van 'n stryd uit 1920 tussen steenkoolmynwerkers in West -Virginia wat hul lot probeer verbeter deur 'n vakbond te organiseer en die eienaars (en hul gehuurde boewe) wat wil aanhou uitbuit. John Sayles, wat geskryf en geregisseer het Matewan, ondersoek nie net die bereidwilligheid van die eienaars om alle nodige middele te gebruik om beheer te herwin nie, maar ook spanning tussen swart en wit werkers, tussen mans en vroue, en tussen die buitestaander (Cooper, wat 'n UMW -organiseerder speel) en die inboorlinge. Op een of ander manier het Sayles die projek, met sy massiewe rolverdeling en skouspelagtige strydtonele, vir minder as $ 4 miljoen voltooi.
Roger & Me (VS, 1989)
Michael Moore, dokumentêr en propagandis, het sy eerste treffer met hierdie wrede verhaal van sy pogings om Roger Smith, uitvoerende hoof van General Motors, te ontmoet (vermoedelik om hom te vertel). Onderweg lei Moore ons deur 'n paar dekades se geskiedenis (meestal akkuraat), met die fokus op die mans en vroue wat GM deur die jare in diens gehad het, veral dié in Moore se geboortestad Flint, Michigan. Terwyl Moore sy kritici het, en sy gooi-dit-alles-daar-en-kyk-wat-stokke-benadering irriterend kan wees, is sy sentrale punt gesond: dat die groot maatskappye wat besluit om werkers af te lê en aanlegte te sluit of aanlegte oorsee skuif word nie deur die ekonomie beheer nie - hulle is die ekonomie. Die beste bewys hiervan is die feit dat mense, soos Roger Smith, goed vaar, ongeag hoe sleg dit met die werkers en voormalige werkers gaan (tot by die verkoop van hase "vir troeteldiere of vleis").
Nuusgenote! (VS, 1992)
Nog 'n musiekblyspel - hierdie keer uit Disney. Gebaseer op die nuusboys-staking in New York in 1899, speel hierdie dans- en sang-extravaganza 'n jong Christian Bale, met die ondersteuning van Bill Pullman, Ann-Margret en Robert Duvall. Meer as net Annie met koerante toon die film die desperate armoede waarin nuusseuns geleef het, hoewel dit nie verduidelik hoe hulle so goed kan sing en dans op so 'n skraal dieet nie.
Germinal (Frankryk, 1993)
Claude Berri het hierdie filmweergawe van die 19de -eeuse roman van Émile Zola geregisseer wat die pogings van die Franse steenkoolmynwerkers om 'n vakbond in die 1860's te organiseer, vertel. Gerard Depardieu is die leier van 'n staking wat goed begin, maar in 'n oproer val. Depardieu kry die skuld vir die mislukking, wat sy aartsvyand, 'n anargistiese mynwerker, daartoe gelei het om hom in die myn te probeer doodmaak. Ek sal nie die einde bederf nie.
Kantoor spasie (VS, 1999)
Die hedendaagse komedie van Mike Judge het eintlik niks met vakbonde te doen nie, maar dit sê baie oor die absurditeit van die moderne werkplek, veral die sakekantoor. Alhoewel die konsep en karakters beter is as die werklike plot, is daar genoeg kennis om te lag (TPS -verslae, flair, ens.) Om die kyker tot die einde toe te handhaaf. Om een ​​of ander rede is Jennifer Anniston daarin. En sal iemand my asseblief my kleefmasjien teruggee? U ken die een, rooi, Trimline ...
Brood en rose (VK, 2000)
Die Britse filmmaker en kroniekskrywer van die werkersklas Ken Loach is na Kalifornië om die fiksieverhaal te vertel van twee Sentraal -Amerikaanse immigrante wat betrokke was by 'n staking in die opsigter in Los Angeles. Die film is gebaseer op SEIU se staking van Justice for Janitors in April 1990 en handel ook oor kwessies van ras, klas en immigrasie. Adrian Brody speel 'n vakbondprokureur.
Gemaak in Dagenham (VK, 2010)
Die onderskatte Britse aktrise Sally Hawkins lewer 'n subtiele en oortuigende optrede as 'n vakbond -naaimasjien, een van die vele vroue wat stoffering vir motors naai by 'n Ford -fabriek in Engeland. Uiteindelik lei Hawkins en haar vakbond die vroue op 'n staking op grond van ongelyke loon tussen manlike en vroulike werkers. Die fliek is gebaseer op werklike gebeure in die Dagenham Ford -aanleg in 1968. Nigel Cole het die regie behartig. Mede-sterre sluit in Bob Hoskins, Miranda Richardson en Rosamund Pike.
John M. Becker is 'n prokureur by die prokureursfirma Sandulli Grace, P.C. in Boston [www.sandulligrace.com], waar hy vakbonde en werknemers verteenwoordig het in arbeids- en indiensnemingsaangeleenthede sedert 1996. Om meer van John se lyste te sien, besoek sy webwerf, Maak lyste, nie oorlog nie [www.beckchris.wordpress.com].
© 2015 Sandulli Grace, P.C. Met toestemming weergegee.
Die New York Labor History Association (NYLHA) is in 1976 gestig deur vakbondlede, akademici, studente, argiviste, opvoeders, arbeidsredakteurs, prokureurs en afgetredenes, meestal uit die staat New York. NYLHA moedig die studie van werkers en hul organisasies aan en dien as 'n brug tussen vakbondlede en akademici in die verlede.
Dit is een van die beste films oor die geboorte van die film wat ek nog ooit gesien het.
Elke keer as Martin Scorsese 'n film aanbeveel, stel ek voor dat u daarna kyk! Elke land het 'n ander pionier wat sogenaamd bioskoop uitgevind het. Hiervolgens dink ons ​​Britte dat dit William Friese-Greene was. Daar is 'n toneel in hierdie film waar hy uiteindelik 'n rolprent weergee. Hierdie oomblik is een van die beste portrette van filmmagie. As hy besef wat hy gedoen het, is die eerste ding wat hy doen om iemand te vind om dit mee te deel, en dit gebeur net so dat hy 'n polisiebeampte is op 'n nagpatrollie wat deur Lawrence Olivier gespeel word. Hierdie film word misdadig misgekyk. Ek sal aanbeveel dat enige filmfanaat dit kyk.
lieflike liefdesbrief aan die geboorte van die bioskoop vanuit 'n Britse perspektief. Ek wens dat sommige van die cameos langer was, maar dit was tog oulik. Eric portman was my gunsteling soos altyd.
Ek kan ook nie ophou dink aan robert donat nie lelik gelukkig huil hierin nie. soos snot wat drup en alles. Ek voel asof dit so skaars is om in 'n ou film te sien. Hy het dit regtig verkoop en ek het dit opgeëet
'N Stewige en onbetroubare biopie wat na bewering die verhaal van die bioskooppionier William Frieze-Greene is. Ongetwyfeld het hy sekere prosesse uitgevind, maar was nie die uitvinder van kinematografie nie, dit was Louis Le Prince, gebaseer in Leeds.
Om hoë aansprake te maak en die verhaal op jingoistiese wyse te bevorder, bied hierdie film geen werklike guns nie, hoewel Robert Donat goed in die voortou is, en daar is belangstelling in die ondersteunende rolverdeling, waaronder Stanley Holloway as 'n vrolike baliff en Sid James as 'n weermag sersant.
(wysig: volledige bekendmaking, dit gaan klink asof ek onmoontlik genoeg aandag aan hierdie film kon gegee het om dit so lief te hê as wat ek sê, maar soms val baie groot dinge my verby, want ek is 'n vreemdeling en ek het om by te voeg dat ek deurmekaar geraak het met die twee aktrises wat die twee vroue hier speel, en ek dink nog steeds dat ek die verkeerde een hier onder genoem het, of dat beide oomblikke eintlik van afsonderlike aktrises kon kom ... Ek het die oorgang tussen vroue en ek heeltemal mis moet die film weer sien om te sien waar dit gebeur of as dit een van die vreemde sterfgevalle op die skerm is, soos in Our Vines Have Tender Grapes ...)
The Magic Box is 'n hoogs gefiksionaliseerde bio-prentjie (soos gewoonlik) van een van die uitvinders van die bioskoop William Friese-Greene. Die film is gemaak as 'n prestige -prentjie vir die 1951 -fees van Brittanje en bevat talle Britse sterre, groot en klein, wat wissel van mense soos Ralph Richardson en Laurence Olivier tot Ronald Shiner en Robertson Hare. Nie een het veel te doen nie, en baie bekende gesigte verskyn so kortliks in fotografiese groepe, ens. Hoewel Robert Donat, in die meneer Chips -modus, baie as die Britse uitvinder beskou word.
Friese-Greene se belangrikste bydraes tot die kinematografie was dat hy in 1889 'n chronofotografiese 'kamera, wat ...
Dit is geen verrassing waarom iemand soos Martin Scorsese van hierdie prentjie hou nie; dit is 'n liefdesbrief vir 'n man se toewyding om die filmprent vorentoe te beweeg, nie vir wins of vir persoonlike gewin nie, maar vir kinders van die toekoms om te geniet; dit is iets wat William Friese- Greene preek totdat hy letterlik dood neersak (*knal*).
Daar is baie opvallende Britse akteurs wat regdeur die film komo's maak, aangesien hierdie film duidelik belangrik was vir die Britse filmbedryf om te wys hoe een van hulle eie verantwoordelik was vir die uitvinding van kinematografie (betwisbaar). My gunsteling is die oomblik dat hy uiteindelik deurbreek in sy werk en iemand anders in die middel van die nag moet wys ...
William Friese-Greene wy ​​sy lewe aan die ontwikkeling van 'n filmkamera. Ondanks die persoonlike en finansiële koste van hul man se eensydige soeke om sy kamera te ontwikkel en uit te stal, ondersteun sy twee vroue (Friese-Greene hertrou na die dood van sy eerste vrou) sy doelwitte lojaal. Ongelukkig ontvang Friese-Green nooit openbare erkenning vir sy bydraes tot die ontwikkeling van 'n filmkamera nie, en leef hy in armoede en onduidelikheid by sy dood in 1921.
Hierdie film is gemaak as 'n bydrae tot die "Festival of Britain", 'n openbare viering van die Britse lewe en prestasies wat bedoel is as 'n morele opvoeder vir 'n Britse publiek wat steeds swaarkry het tydens die moeilike tydperk na die einde van die Tweede Wêreldoorlog. Robert Donat speel die uitvinder en baie Britse rolprentsterre sluit by die rolverdeling aan as hul bydrae tot die fees.
Gesien op die TCM Film Festival, Hollywood 2017
Ek het baie biografiese films gesien, maar niks soos The Magic Box nie. Dit is gebaseer op die filmpionier William Friese-Greene. Die film word vertel deur terugflitse wat verskeie hindernisse onthul wat Friese-Greene moes oorkom. Wat hierdie film besonders maak, is die stryd wat mense soos Friese-Green in hul tyd beleef het. Uitvinders wat gedroom het oor môre, 'n toekoms wat niemand anders as hyself sien nie. Dit is vir my 'n spesiale film, want dit handel oor 'n obsessie wat jy vir iets het. Dit maak nie saak of jy slaag of nie, wat belangrik is, is dat jy getrou bly aan jouself. En terloops, dit bevat een uitstekende volgorde waarin Friese-Green, nadat hy bewegende foto's ontdek het, loop ...
Pragtig as sommige, wat 'n statiese biopie oor een van die pioniers van die Britse rolprent. 'N Paar uitstekende optredes, waaronder 'n pragtige sentrale rol deur Donat self
Daar was ongetwyfeld baie mense wat besig was met 'n paar van ons belangrikste uitvindings teen die tyd dat hulle prominent geword het.
William Friese-Greene het sy lewe lank aan die filmkamera gewerk, en hoewel hy nie die amptelike uitvinder is nie, is hy iemand wat sy werk bygedra het tot die eindproduk. Sy verhaal word vertel deur 'n ster in 'n ster (selfs in klein rolle) in 1951 se "The Magic Box" met Robert Donat en Maria Schell.
Greene het die eerste patent op 'n filmkamera gehad, en finansiële probleme waarmee hy sy hele lewe lank beswaard was, het veroorsaak dat hy sy patent vir 500 pond verkoop het. Hy het ook 'n 'Biocolor' stelsel geskep wat gewen het in 'n regsgeding teen 'n stelsel genaamd Kinemacolor. Hierdie…
Vervelend, maar die kleur is pragtig en die kamera -dinge is redelik gaaf.
(oorspronklik gepos op IMDb 21 Desember 2007)
Hierdie biografie van uitvinder William Friese-Greene was gebaseer op Ray Allister se boek "Friese-Greene: Close-up of an Inventor". Allister gebruik die herinneringe van die uitvinder se familie en vriende vir sy biografie. Sulke bronne het dikwels onbetroubaar geblyk, en dit is so 'n geval. Brian Coe en ander historici het sedertdien 'n paar van die mites wat deur Friese-Greene uitgevind is, ontbloot en deur sy familie, vriende en biograwe bestendig. Die mitiese resultaat hier, in hierdie film, is dat Friese-Greene verskyn as die primêre uitvinder van rolprente en film.
Die hoogtepunt van "The Magic Box" laat Friese-Greene sy film wat op Hyde Park geneem is, aan 'n polisieman projekteer. Die film binne-in die film is nie die werklike foto's wat geneem is nie ...
Boulting History, familiewapen en -wapens
Die naam Boulting is deel van die ou erfenis van die Angelsaksiese stamme van Brittanje. Dit is 'n produk van toe die gesin in Lancashire en Yorkshire gewoon het, waar hulle hul naam ontleen het aan een van die verskeie plekke met die naam Boulton of Bolton. Die naam beteken letterlik distrik gekenmerk deur draaie uit die ou Engelse woorde boga en land. 
Daar is talle plekname in die noorde van Engeland vernoem na hierdie beroemde familie, waaronder Bolton le Sands in Lancashire, Bolton Castle, Bolton Percy en Bolton upon Dearne in Yorkshire. Die Domesday Book van 1086 verwys na Bodeltone  en dit word algemeen verstaan ​​dat dit die eerste verwysing is vir die meeste van hierdie plekke.
Vroeë oorsprong van die Boulting -familie
Die van Boulting is die eerste keer gevind in Lancashire, Yorkshire, Cumberland en Northumberland. Laasgenoemde & quotis onvergeetlik as die toneel van 'n ontmoeting in 1209, tussen John, koning van Engeland, en William, koning van Skotland. & Quot 
Die Boldon -boek is op bevel van Hugh du Puiset, biskop van Durham in 1183, opgestel, en hoewel dit soortgelyk was aan die Domesday -boek van 'n eeu tevore, bevat die boek lande en eiendomme van wat later County Durham sou word, wat nou bekend staan ​​as die Noordooste . Slegs vier bekende manuskripkopieë bestaan ​​vandag.
Die Hundredorum Rolls van 1273 het twee lisblikke vir die gesin gehad: Michael de Boulton, Yorkshire en Thomas de Boulton, of Bolton, Lincolnshire. 
In Skotland kom die naam waarskynlik van Bolton in Oos -Lothian. Adam de Boultone is 'n herfst van Dunfres, 1287. William fiz Geffray de Boultone del counterte de Edeneburk het hulde gebring, 1296. John van Boulton was werksaam as messelaar in Castle of Linlithgow, 1302, en Robert van Bolton, 'n Skot, is vrygelaat uit gevangenis in Colchester, 1396. & quot 
Meer onlangs is sommige van die familie in Wrightington in Lancashire gevind. Harrock Hall, die setel van die Boulton -gesin, is in 1839 gekoop van die Rigbys, van wie dit in 1567 al vier geslagte lank die woning was: die huis, rondom 420 hektaar, is deur die huidige eienaar gerestoureer . & quot 
Vroeë geskiedenis van die Boulting -familie
Hierdie webwerf toon slegs 'n klein uittreksel van ons Boulting -navorsing. Nog 167 woorde (12 reëls teks) wat die jare 1191, 1321, 1640, 1645, 1575, 1633, 1575, 1570, 1648, 1592, 1659, 1606, 1654, 1680, 1666, 1639, 1650, 1572, 1631, 1868, 1619, 1611, 1844, 1878 en is, waar moontlik, onder die onderwerp Early Boulting History opgeneem in al ons PDF Extended History -produkte en gedrukte produkte.
Die eerste woordeboeke wat die afgelope paar honderd jaar verskyn het, het baie gedoen om die Engelse taal te standaardiseer. Voor die tyd was spellingvariasies in name 'n algemene verskynsel. Die taal was besig om te verander, met stukke ander tale, en die spelling van name het daarmee verander. Boulting is op verskillende maniere uitgespel, waaronder Boulton, Bolton, Bolten, Boalton, Boultoun, Boultown, Boltan, Boulten en vele meer.
Vroeë bekendes van die Boulting -familie (voor 1700)
Bekende familielede sluit in Edmund Bolton of Boulton (1575? -1633?), 'N Engelse historikus en digter, gebore in of omstreeks 1575 Sir Richard Bolton (1570? -1648), Engelse prokureur, seun van John Bolton, van Fenton, Staffordshire Sir Edward Bolton (1592-1659), 'n Engels gebore regter wat jare lank gedien het as prokureur-generaal vir Ierland Robert de Boulton, van Lancashire Samuel Bolton (1606-1654), 'n Engelse predikant en geleerde, lid van die Westminster Vergadering en meester van Christ's College, Cambridge Sir William Bolton (oorlede 1680), 'n Engelse handelaar, Lord Mayor van Londen in 1666 en Sir Richard Bolton (1639-1650).
Nog 96 woorde (7 reëls teks) is, waar moontlik, ingesluit onder die onderwerp Early Boulting Notables in al ons PDF Extended History -produkte en gedrukte produkte.
Migrasie van die Boulting -gesin na Ierland
Sommige van die Boulting -familie het na Ierland verhuis, maar hierdie onderwerp word nie in hierdie uittreksel behandel nie.
Nog 237 woorde (17 reëls teks) oor hul lewe in Ierland is waar moontlik by al ons PDF Extended History -produkte en gedrukte produkte ingesluit.
Migrasie van die Boulting -gesin
Duisende Engelse gesinne in hierdie era het begin om die Nuwe Wêreld te emigreer op soek na grond en vryheid van godsdienstige en politieke vervolging. Alhoewel die vaart duur was en die skepe donker, oorvol en onveilig was, is diegene wat veilig op reis was, beloon met geleenthede wat hulle nie in hul vaderland kon kry nie. Navorsing oor passasiers- en immigrasielyste het aan die lig gebring dat sommige van die heel eerste Boultings wat in Noord -Amerika aangekom het, onthul het: Richard Boulten wat hom in 1623 in Virginia gevestig het Enoch Boulton vestig hom in 1660 in Virginia, Everard Boulton vestig hom in Pennsylvania met sy vrou Elizabeth en twee kinders in 1682.
Die Boulting Motto +
Leuse: Vi et deugde
Motto -vertaling: Deur krag en dapperheid.
John Boulting - Geskiedenis
Opneem van die geskiedenis van die geboude omgewing van Londen sedert 1894
Boulting & Seuns
Op die hoek van Riding House Street en Candoverstraat staan ​​een van Suid -Oos Marylebone se argitektoniese juwele: 'n groep woonstelle wat ontwerp is vir T. J. Boulting & Sons. John Boulting & amp, Son, wat ysterhandelaars voorsien, is reeds in 1808 in twee nabygeleë huise gevestig. Dit is die datum wat met trots op die gebou vertoon word, met goue mosaïekteëls saam met die naam van die onderneming.
Detail van Riding House Street 59-61, Marylebone, Groot-Londen. Uitsig vanuit die suide. Taken for the Survey of London deur Chris Redgrave © Historiese Engeland
Opeenvolgende John Boultings sterf in 1863 en 1873, en 'n vennootskap ontbinding tussen 'n derde John en Thomas John Boulting word aangekondig in 1879. Daarna was die firma bekend as T. J. Boulting (& amp Sons).
59-61 Riding House Street, Marylebone, Groot-Londen. Uitsig vanaf Suidwes. Taken for the Survey of London deur Chris Redgrave © Historiese Engeland
Onder hierdie seuns was Percy Boulting, gebore omstreeks 1876 en skynbaar argitek-opgelei, aan wie se jeugdige aspirasies die huidige geboue moontlik te danke was. Die firma het goed genoeg gevaar vir lede van die gesin, eers die vader en daarna Percy se broers, om vanaf die laat 1890's in kleinhandelaars op die Howard de Walden -landgoed uit te tree. Uiteraard het hulle veral belang gestel in die heropbou van hul werke. Hulle eerste onderneming blyk Foleystraat 40 te wees, 'n woonstelblok met vyf verdiepings direk agter die adres van Boultings, gebou deur John Anley in 1898. Die ontwerpers daarvan is toe beskryf as Clark & ​​amp; Hutchinson met Percy A. H. Fuller Clark en CE Hutchinson, twee argitekte van ongeveer 28 jaar wat mekaar ontmoet het in die kantoor van Rowland Plumbe, plus die nog jonger Boulting. Later is nommer 40 alleen aan Clark toegeskryf, en dit is aan hom dat die flambojansie van die groep Boultings gewoonlik toegeskryf word. Clark se meesterstuk is die hervorming van die Black Friar -kroeg in die stad, anders is sy werk min bekend, hoewel hy beweer dat hy 'n aansienlike praktyk het.
Woonstelle gebou vir Boultings in Foleystraat 40, ontwerp deur H. Fuller Clark, miskien saam met H. E. Hutchinson en Percy A. Boulting. Taken for the Survey of London deur Chris Redgrave © Historiese Engeland
Argitektonies is nr. 40 'n up-to-date, maar nie eksentrieke opvoering nie, wat op die tweede verdieping vlak inbreek en eindig in twee gevormde gewels. Die plan volg die standaard laat Victoriaanse rangskikking in hierdie kwartaal twee woonstelle per vloer, oorspronklik met 'n sanitêre uitvloeisel aan die agterkant in die vorm van 'n sentrale stapel baaie wat tussen twee woonstelle gedeel word. Clark & ​​Hutchinson het onmiddellik in 1899 opgevolg met 'n tweede woonstelblok oorkant, Belmont House, Candoverstraat 5-6, hierdie keer gebou deur A. A. Webber. Hier is 'n soortgelyke plan in 'n gewigryker en meer gedugte idioom, met 'n groot gordel pers metselwerk op die eerste verdieping en 'n bietjie Art Nouveau -letters.
Tower House, Candoverstraat. H. Fuller Clark en Percy Boulting, 1903-4. Taken for the Survey of London deur Chris Redgrave © Historiese Engeland
Tower House, York House en Oakley House, wat die voormalige perseel van Boultings en die kroeg Sir Isaac Newton op die hoek insluit, het in 1903–4 gevolg. Hierdie keer word die argitekte beskryf as Fuller Clark en Percy Boulting, sonder Hutchinson: die bouers was Smith & amp Co. van Mount Street. Dit is weereens woonstelle met vyf verdiepings, hoewel die agterkant ook een verdieping hoër is, oorspronklik kaal sanitêre stapels ervensters. Die voorkant is die agterkant van kaal. Onder die truuks wat aan die gang is, is steenbande van opvallende kleure, baai -uitsteeksels, skuins en vierkantig, 'n vurige daklyn en drie afsonderlike fyn mosaïekpanele wat die Boultings -firma en sy ware ('gas- en elektriese ingenieurs') sanitêre en warmwateringenieurs adverteer. '' toestel- en stoofvervaardiging ').
Detail van Riding House Street 59-61, Marylebone, Groot-Londen. Uitsig vanuit die suide. Taken for the Survey of London deur Chris Redgrave. © Historiese Engeland
Kleur was 'n duidelike besorgdheid, oorspronklik is drie verskillende semente gebruik, terwyl die vensterbedekking heeltemal wit was, afgesien van die ervensters, afgewerk met eikehout. Ondanks die wenk van Voysey oor hierdie hoogtes, is dit heeltemal individueel en ook hierdie gebou is alleenlik aan Clark toegeskryf toe dit herpubliseer is. Die Boultings -firma het tot in die 1960's in Riding House Street 59 oorleef.In 1978 is die eienaarskap van al hul woonstelle oorgedra aan die Community Housing Association, wat Pollard, Thomas en Edwards, argitekte, in diens geneem het om dit gedurende die daaropvolgende dekade op te dateer. Hulle veranderings sluit in die vergroting van die sanitêre baaie aan die agterkant om meer vrygewige kombuise te vorm.
Detail van Riding House Street 59-61, Marylebone, Groot-Londen. Uitsig vanuit die suide. Taken for the Survey of London, deur Lucy Millsom-Watkins © Historiese Engeland
Engeland se naoorlogse Paranoia kruip in die skadu van drie film-noirs
Iets uit die rustige, naoorlogse Engelse lewe kom voor: drie skisoïde noirs van die regisseurs Carol Reed, Roy en John Boulting en Tharold Dickinson.
The Queen of Spades (1949), regisseur: Thorold Dickinson
Thorold Dickinson 's Die koningin van spades is een van die beste Britse films van die veertigerjare, en dus een van die beste Britse films ooit. Die skitterende estetiese verwoesting is gelyk aan alles van die span van Michael Powell en Emeric Pressburger, en daar is geen groter lof nie. Op twintig tree kan dit 'n Powell & amp Pressburger-film wees, omdat dit hul gereelde medewerker Anton Walbrook vertolk en so ryk is aan florerende en Europese hoogkulturele sensitiwiteit.
Die verhaal begin in Sint -Petersburg in 1806, terwyl willowige jong Russiese keiserlike offisiere hulself dronk verdryf te midde van sang en dans van Sigeunervroue en fortuine weggooi op 'n faddish kaartspel genaamd faro. Hierdie volgorde maak die film oop soos dit beteken om voort te gaan: 'n weelderige vertoning van atmosfeer waarin die kamera gly en dartel te midde van vol komposisies in hoë kontras chiaroscuro-fotografie, wat ons soms desoriënteer met snitte in die vertel van besonderhede en opvallende komposisies, wat ons omring met musiek en klankeffekte so noukeurig georkestreer as die visuele simfonie.
Kaptein Herman Suvorin (Walbrook) is die vreemde man wat kyk, maar nie speel nie, omdat hy dit nie kan bekostig om die nodige te waag om die oorbodige te kry nie. Sy voornaam word uitgespreek op die Russiese manier om te klink soos "German " met 'n harde "G ", en hy is in werklikheid Duits. Hy voel dat hy as 'n ingenieur, 'n buitelander, 'n man van 'n arm gesin te midde van aristokrate neergesien en geduld word.
Die prentjie van Napoleon in die kamer van Suvorin word verduidelik deur sy toespraak oor die leier as die uiteindelike opkomende klas, en hy voel dat hy 'n ewe groot potensiaal het as hy net die geld het. Hy brand van klaswrewel en begeerte. As Duitser in hierdie deeglik Russiese konteks, kan Suvorin nie help om 'n aspek van Engelse naoorlogse klas afguns vas te vang en die droom om 'n plek te oorkom nie.
Die plot word behoorlik begin as 'n boek in sy hande val: die herinneringe van die legendariese en geheimsinnige graaf de Saint-Germain (let op die spel oor name met Herman/German). Een hoofstuk illustreer 'n wonderlike filmiese terugblik oor 'n jong Russiese gravin (Pauline Tennant), wat in owerspelige moeilikheid met haar geliefde haar siel effektief verkoop aan die graaf vir die geheim van drie wenkaartjies wat haar 'n fortuin verdien.
Suvorin besef of beweer dat hierdie verhaal van 60 jaar gelede verwys na die nou antieke gravin Ranevskaya (Edith Evans, geweldig indrukwekkend), 'n wonderlike ou tiran van die samelewing. Hy gaan misbruik maak van die vertroue van haar miserige metgesel, Lizaveta Ivanovna (Yvonne Mitchell), en lok haar met liefdesbriewe om toegang tot die herehuis te kry en die gravin te konfronteer.
Die redelik eenvoudige verhaal met bonatuurlike elemente is esteties tot die nege geklee, met die een toneel na die ander soos 'n groot stel: die weelderige bal, die spanningsvolle konfrontasie in die boudoir, 'n massiewe begrafnis, 'n spookagtige besoek. 'N Rits ondersteunende spelers dra by tot die atmosfeer, waaronder Ronald Howard, Anthony Dawson, Miles Malleson, Mary Jerrold, Michael Medwin en Valentine Dyall.
Onder die onberispelike produksie van die praktiese vervaardiger Anatole de Grunwald (van Russiese oorsprong) en sy assistent-vervaardiger Jack Clayton (wat nog 'n groot Britse literêr-bonatuurlike film sou regisseer, 1961 's Die onskuldiges), neurie alle departemente aan die bokant van hul vak: fotograaf Otto Heller, redakteur Hazel Wilkinson, produksie- en kostuumontwerper Oliver Messel, kunsdirekteur William Kellner, komponis Georges Auric (die skakel tussen die films van Jean Cocteau en Ealing Studios), grimeerkunstenaar Robert Clarke (veral op Evans) en die klankpersoneel.
Anton Walbrook in Die koningin van spades (Foto deur THE RONALD GRANT ARGIVE – © DE GRUNWALD PRODUCTIONS / ABPC / IMDB)
Soos Martin Scorsese in 'n inleiding opgemerk het, is een van die film se verbasing dat Dickinson op die laaste minuut by die projek aangekom het, slegs enkele dae voor die produksie begin het. Die regie van die film sou wees deur Rodney Ackland, wat saam met Arthur Boys die draaiboek geskryf het, maar 'n uitval met de Grunwald het daartoe gelei dat hulle die projek verlaat het. Dickinson het gekom om die draaiboek te herwerk en het besluit om 'n styf bolip -benadering te laat vaar deur uit te gaan vir flambojans. Die druk van die laaste minuut het Dickinson geïnspireer, tesame met die beperkings om in 'n klein ateljee te werk sonder baie hulpbronne. Soos almal sedertdien waargeneem het, kon u dit nie 'n duur produksie met 'n groep van honderde vertel nie.
Alhoewel hy slegs nege rolprente gespeel het, het Dickinson 'n vooraanstaande loopbaan in baie aspekte van die film, van skryf en redigering tot programmering en onderrig. Sy bekendste film was sy vorige projek met Walbrook, die 1940 -weergawe van Gaslig dat byna alle kopieë deur MGM vernietig is om hul remake van 1944 met Ingrid Bergman te bevorder. Die weergawe van Dickinson is die meer geloofwaardige omdat sy ster, Diana Wynyard, die soort verwelkende violet oordra wat deur haar man geblaas word, terwyl Bergman so 'n intelligensie en sterkte uitstraal dat die kyker aansienlike ongeloof moet skort totdat sy uiteindelik bars. aan die einde bevredigende woede.
Dickinson, wat in twee klankonderhoude gehoor het, kan nie altyd sy opmerkings op sigwaarde neem nie. Hy verklaar byvoorbeeld dat dit die filmdebuut van Mitchell en Evans was, soos die kommentaar van Nick Pinkerton verduidelik, dat dit nie heeltemal waar is nie. Dickinson sê ook dat die film 'n gemengde ontvangs in Cannes gekry het, want neorealisme was woedend terwyl sy film 'n terugslag vir stille ekspressionisme was. Pinkerton wys daarop dat die wenner van Cannes daardie jaar Carol Reed 's was Die Derde Man, 'n medereisiger in Britse ekspressionisme en Wellesiaanse flair wat niks met neorealisme te doen het nie. Die film wat baie goed beoordeel is deur Dickinson, is ook genomineer vir 'n BAFTA en verloor weer teen die film van Reed.
Tog val Dickinson se meesterstuk gewoonlik uit die Britse filmbewussyn omdat dit nie baie Engels lyk nie. Eintlik vertaal dit briljant klasbewuste vrese en fobies van Engeland in die terme van die keiserlike Rusland. Hierdie glinsterende aanbieding gee die beeld en klank die rykdom en diepte wat hulle verdien en behoort menige onkundige heiden tot die evangelie van Dickinson te bekeer.
Seven Days to Noon (1950), Regisseurs: Roy en John Boulting
Wat Dickinson bedoel met "die stywe bolip " en neorealisme kan geïndekseer word deur Sewe dae tot middag, vervaardig, geregisseer en geredigeer deur die Boulting Brothers, tweeling wat verantwoordelik was vir 'n lang reeks uitstekende Engelse rillers en komedies. Hier sien ons dieselfde neiging gelyktydig in Hollywood noir, 'n oorgang na 'n egalige en plat verligte semi-dokumentêre styl wat deur neorealisme aangeraak word. En tog, wanneer sleuteltonele in die nag of in skaduryke omgewings afspeel, kom die latente ekspressionistiese impuls van chiaroscuro -beligting na vore om die estetiese te kaap, soos mnr Hyde wat Jekyll oorneem.
Die film begin op 'n helder, plat oggend in Downingstraat 10, die kantoor van die premier, terwyl ons kyk hoe die posbode sy rondte maak en 'n gewone brief deur die gleuf laat val. (Is dit regtig hoe die pos daar afgelewer word? Maak nie saak nie.) Opkomende akkoorde van John Addison, wat sy eerste film komponeer, kondig aan dat iets uit die rustige gewone Engelse lewe kom, en dan neem die krediete 'n nuuskierige reg-tot- linkerkantste pan terwyl die kamera van links na regs oor die treinspore vloei, wat momentum en spanning opbou vir opwindende musiek. Dit is 'n stilistiese idee van hoe die film werk.
Die eerste spoel bestaan ​​uit 'n stadig stygende aktiwiteit onder stywe bolippe wat rustig hul werk doen om die vreemde brief te ondersoek waarin 'n kernwetenskaplike belowe dat, tensy die Eerste Minister aangekondig het dat die bou van kernwapens gestaak word, hy 'n mens in die in die middel van Londen op die daaropvolgende Sondag en skep 'n donker, donker te midde van die gloed van die middag, met verwysing na Milton. Hy dra die plofstof gepas in sy Gladstone -sak, vernoem na 'n voormalige premier.
Die res van die film gaan oor tussen die owerhede wat optree in 'n onderskat en uiters doeltreffende nagmaal en die eensame aktiwiteite van die skelm prof. Willingdon (Barry Jones), 'n kaal middeljarige man wat na bewering 'n godsdienstige skaduwee van die spanning van sy werk. Die dialoog impliseer dat hierdie toestand 'n moontlike byproduk van sulke werk is, hoewel selfs sy afbraak met 'n stywe bolip voortduur. Hy demonstreer 'n baie Engelse skisoïde fuga.
Barry Jones en Olive Stone in Sewe dae tot middag (IMDB)
" Wat sou u doen as u oortuig was dat die resultate van u lewenswerk 'n slegte doel sou hê? " vra sy predikant voordat hy beweer dat elke man uiteindelik op sy eie gewete moet antwoord. Dit is baie 'n wêreld van mans, met vroue as hulpelose omstanders of, afhangende van hul klas, semi-komiese dupes. Elke keer Sewe dae tot middag spuit 'n strokiesprent onder die talle burgers; dit kom altyd uit 'n werkersklas of 'n Cockney-aksent, terwyl die manne wat die program behartig, grimmig en onverbeterlik is en nooit hul probleme ondervind nie.
Tog is dit die vroue wat Willingdon 's se planne steeds ontspoor. Sy eerste nuuskierige eienaar (Joan Hickson) word afgelei deur sy stappende voetstappe oor die hoof in 'n toestel wat terugkeer na Alfred Hitchcock 's Die Loser (1927). Sy weier om iets met teatermense te doen te hê, en dit is 'n verouderde aktrise (Olive Sloane) wat Willingdon daarna vir 'n nag op die been bring. Beide vroue is komies geheg aan katte of honde. Uiteindelik sal sy dogter (Sheila Manahan) die geheime wapen vir die owerhede wees.
Daar word baie verwys na die oorlog, die Blitz en Dunkirk, en die professor soek hulp in 'n nog steeds gebombardeerde kerk, waar duiwe (van vrede?) Deur die gat in die dak wapper en koer. Die implikasie is dat morele oortuiging, of ten minste tradisionele waardes, 'n dop van hul vorige self is. Die realistiese beelde van die film van Londen se drukke paaie word onheilspellend omdat die stad ontruim word met 'n merkwaardige doeltreffendheid in Duinkerke.
Een jaar tevore, in Henry Cornelius ' Ealing -komedie Paspoort na Pimlico, het die inwoners van die woonbuurt opgewonde gevoel om terug te keer na die verskriklike sekerhede van Engeland tydens die oorlog, terwyl die inwoners in hierdie film hul skielike vervoer ondervind met slym en huislike leestekens. Agter al hierdie oënskynlike doeltreffendheid is die toenemende gevoel, wat ook deur Ealing -komedies gebruik word, van gebeure wat buite beheer draai weens die groter magte van die wêreld.
Paul Dehn en James Bernard het 'n Oscar vir die beste verhaal op hierdie fliek ontvang, hoewel die werklike draaiboek toegeskryf word aan Frank Harvey en Roy Boulting. Sewe dae tot middag is waarskynlik die vroegste ernstige voorbeeld van kernparanoia in die film, 'n onderwerp wat voorheen ligter in die kindergeoriënteerde fabel van Joseph Losey aangespreek is Die seuntjie met groen hare (1948). Die onderwerp sou begin floreer in wetenskapfiksie soos Robert Wise 's Die dag toe die aarde stilgestaan ​​het (1951), en Sewe dae tot middag word om hierdie rede in sommige oorde beskou as 'n soort wetenskapfiksie.
Die Boulting-film maak 'n interessante vergelyking met 'n soortgelyke neorealistiese Hollywood-funksie van dieselfde jaar, Elia Kazan se plaag-tema Paniek in die strate, juis omdat daar geen paniek is nie, maar eerder 'n toenemende angs in die kyker namate die professor se smal ontsnap en byna ontdekkings die virtuele duimskroewe van die klokgerigte plot draai. Big Ben 's -klokkies, wat in die openingslogo vir London Films gebruik word, word deur die laaste oomblikke 'n belangrike deel van die drama. Terwyl die film uiteindelik die doeltreffendheid van politici, polisie en weermag bekragtig, spruit die laaste ongemak daarvan uit die morele paradoks wat Willingdon vergestalt, nie werklik opgelos het nie.
'N Ander onthullende kruisindeks sou Henry Koster 's wees Geen snelweg in die lug nie (1951), 'n Amerikaans-Britse film waarin 'n ander wetenskaplike boffin met 'n afwesige mening 'n histeriese ineenstorting het, maar waarvan die rampspoedige vermoedens bevestig word. Die twee films dui saam op die bipolêre of skisoïede persepsie van wetenskaplikes in die atoomtydperk, wat aan die een kant bewonder moet word en aan die ander kant met agterdog behandel moet word.
Weer eens het ons 'n afdruk so skerp in hoë definisie dat ons selfs die spook van die bemanning op 'n blink motor op die 17-minute punt kan sien. Hierdie Blu-ray bevat geen ekstras nie, maar die doeltreffendheid van die film spreek vanself vir 'n generasie wat waarskynlik nog nie daarvan gehoor het nie.
The Man Between (1953) Regisseur: Carol Reed
Soos Sewe dae tot middag, vervaardiger-regisseur Carol Reed 's Die man tussenin, nog 'n produksie van London Films, is belaai met paranoia van die Koue Oorlog, hierdie keer die aktuele situasie in Berlyn wat nog swaar gebombardeer is, waar 'n groot deel van die film ter plaatse geskiet is. Dit was nog steeds moontlik om vrylik van die Russies-beheerde Oosterse sektor na die Westerse sektor oor te gaan, en baie vlugtelinge was besig om uit Oos-Berlyn oor te gaan.
Dit is die wêreld waarin 'n beskutte jong Engelse vrou, Susanne (Claire Bloom), per vliegtuig aankom om haar broer Martin (Geoffrey Toone) en sy Duitse vrou Bettina (Hildegard Neff, baie glansryk) te besoek, wat naby die verwoestende grens woon sone. Martin is in die weermag en werk elke dag met vlugtelinge.
Sodra Susanne kom, sien sy vreemde besonderhede op. Dit lyk asof 'n seuntjie op 'n fiets haar volg. Bettina is senuweeagtig en kry geheimsinnige oproepe. Twee motors in 'n jaagtog dui op 'n drama van ontsnapping. By 'n nagklub waar 'n geskeurde nar wat twee klarinette tegelyk speel (die twee helftes van Berlyn) simboliek bied wat deur die narre terugkom in Jacques Tourneur en soortgelyke Berlin Express (1948) tot by die films van Dr Mabuse van Fritz Lang, sien Susanne 'n moerse Bettina in 'n groot spieël wat optree soos 'n soort filmskerm binne die skerm.
Op 'n uitstappie na die Oosterse sektor word die vroue begroet deur Ivo Kern (James Mason), 'n dubbelsinnige sjarmant en wielhandelaar soos Harry Lime van Die Derde Man. Susanne glo dat hy 'n verhouding met Bettina aangaan, en nou dra hy sy aandag na Susanne oor. Sodra die plot uiteindelik verduidelik wat te midde van Ivo se skemas en alliansies aangaan, is die laaste helfte van die film 'n redelik eenvoudige riller oor hardloop, wegkruip en ontwyk terwyl Susanne eerstehands leer oor die lewe van vlugtelinge.
Hierdie deel van die fliek is waar Reed en die kinematograaf Desmond Dickinson wild raak, of ons kan sê: 'Ons gaan uit vir flambojans', en lê gelaagd op die ekspressionistiese chiaroscuro en gekantelde hoeke, veral in die skaduryke nagreekse wat die prentjie nou definieer. Dit is ook die gedeelte waar die spanningsvolle telling van John Addison en die mees pynlike romantiek daarvan bekendgestel word. Die styl oorheers en bepaal die verhaal, opgestel deur die veelsydige en produktiewe Harry Kurnitz uit 'n verhaal deur Walter Ebert. 'N Ander produktiewe en veelsydige skrywer, die Skotse Eric Linklater, word op IMDB as 'n ongekrediteerde bydraer gelys.
James Mason in Die man tussenin (IMDB)
Hierdie film behoort tot 'n herhalende soort films wat op die plek in die ruïnes van Berlyn geskiet is, uit Berlin Express en Billy Wilder 's 'N Buitelandse saak (1948) deur Douglas Sirk 's 'N Tyd om lief te hê en 'n tyd om te sterf (1958), Wilder 's One, Two, Three (1961) en Robert Siodmak 's Ontsnap uit Oos -Berlyn (1962). Die laaste titel kan gesien word as 'n historiese opvolger van Reed's film. Terwyl die ander direkteure 'n insider -antropologiese oog op die materiaal gebring het, is Reed 'n buitestaander, 'n Engelsman, en stel hy verstandig 'n simpatieke buitestander uit Engeland voor om die rumoer te ervaar as 'n toeris wat oor haar kop trek.
In 'n aangename stilistiese eggo, beide Die koningin van spades en Die man tussenin pouse vir kort operapouse. In die film van Dickinson sien die karakters 'n produksie van Gluck's Orpheus en Euridice, 'n uiters geskikte reis na die onderwêreld. In die film van Reed is dit 'n produksie van Richard Strauss ' Salomewaarin 'n jong vrou se begeerte na 'n profeet tot sy dood lei.
Die man tussenin is baie minder bekend as Reed 's Die Derde Man, wat die Cannes -prys en die BAFTA weggeraap het Die koningin van spades. Die geregverdigde sukses van Die Derde Man het ongelukkig die grootste deel van die loopbaan van Reed oorskadu, wat nie oorskadu verdien nie, en Die man tussenin veral deur kritici afgemaak as 'n opwarmende herhaling van Die Derde Man.
In sy kommentaar bespreek Simon Abrams die kritiese ontvangs en lees hy uit verskeie memoires oor die rolprentvervaardiging. Die algemene rap is dat die verhaal nie in die rigting was nie, terwyl Abrams redelik beweer dat ons die film minder as 'n riller moet sien (ondanks die opwindende dele daarvan) en meer as 'n ster-gekruiste romanse waarin die jong Bloom hou haar uitstekend by Mason.
Twee ander ekstras, 'n Mason -klankonderhoud uit 1967 en 'n loopbaanprofiel van Reed, noem nooit die film nie, en 'n kort onderhoud met Bloom het 'n slegte klank. Gelukkig is hierdie HD -skandering onberispelik en beklemtoon alles, van die uitstekende fotografie van Dickinson tot die kostuumteksture en uitstekende stelle, veral die restaurant en die groot huis van Bettina.
Reed het baie films gemaak wat ons graag op Blu-ray sou wou sien. Kino Lorber het reeds vrygestel Trapeze (1956), en Uitgeworpen van die Eilande (1951) kom. Laat ons hoop dat meer van sy films volg, maar vir eers Die man tussenin moet ons lus maak vir 'n uitstekende visuele stilis wat paradoksaal gevier en onderskat bly.Dieselfde geld vir Thorold Dickinson en die Boultings. Die Britse bioskoop ly oor die algemeen dikwels aan 'n rap omdat hy onbuigsaam en saai is, en die idee sal nie omvergewerp word totdat meer van sy talente uit die kluise opgegrawe word vir ons heerlikheid nie.
Kino Lorber het Streek 1 'n guns bewys deur Blu-strale van klassieke Britse films uit Frankryk se StudioCanal, wat blykbaar alles in Europa besit, te lisensieer. Daarom is ons geseën met 'n klomp Ealing Films en 'n stel vroeë Hitchcocks. Drie verdwaalde naoorlogse klassiekers wat in die vierjarige periode van 1949 tot 1953 gemaak is, is nou beskikbaar, twee van London Films en een van Associated British Pictures. Almal is humeurige verrukkings wat swart en wit noir-agtige verleentheid toelaat, wat die onsekerhede en paranoia van die naoorlogse Engeland aandui, en niemand is bekend in die VSA se pogings om dit reg te stel nie.
Dit is 'n reuse -aanlynkaart wat as basis dien vir konsepdiagramme. Dit is gratis om te gebruik en elke artikel of dokument kan afgelaai word. Dit is 'n hulpmiddel, hulpbron of verwysing vir studie, navorsing, opvoeding, leer of onderrig, wat deur onderwysers, opvoeders, leerlinge of studente gebruik kan word vir die akademiese wêreld: vir die skool, laerskool, sekondêr, hoërskool, middel, tegniese graad, kollege, universiteit, voorgraadse, meesters- of doktorsgrade vir vraestelle, verslae, projekte, idees, dokumentasie, opnames, opsommings of proefskrifte. Hier is die definisie, verduideliking, beskrywing of die betekenis van elke betekenisvolle inligting waaroor u inligting benodig, en 'n lys van hul verwante konsepte as 'n woordelys. Beskikbaar in Engels, Spaans, Portugees, Japannees, Chinees, Frans, Duits, Italiaans, Pools, Nederlands, Russies, Arabies, Hindi, Sweeds, Oekraïens, Hongaars, Katalaans, Tsjeggies, Hebreeus, Deens, Fins, Indonesies, Noors, Roemeens, Turks, Viëtnamees, Koreaans, Thai, Grieks, Bulgaars, Kroaties, Slowaaks, Litaus, Filippyns, Lets, Ests en Sloweens. Meer tale binnekort.