So kan mediese toesighouers help om vrees en verandering in die aansig van COVID-19 te hanteer - Solidariteit GildesSolidariteit Gildes So kan mediese toesighouers help om vrees en verandering in die aansig van COVID-19 te hanteer - Solidariteit Gildes
Tuis / Gesondheidpraktisyns Artikel / So kan mediese toesighouers help om vrees en verandering in die aansig van COVID-19 te hanteer
Dokters, verpleërs, versorgers en paramedici wêreldwyd word gekonfronteer met 'n ongekende werk-las in oorbelaaide gesondheidsfasiliteite, en met geen einde in sig nie. Die SARS-CoV-2-pandemie is besig om sy pond vleis te eis. Die mediese gemeenskap werk in stresvolle en skrikwekkende omgewings aangesien inligting oor die aard van die nuwe koronavirus steeds beperk is. Daarbenewens, in die meeste opsette, is mediese personeel onderbeskermd, oorwerk en kwesbaar vir infeksie.
Gesondheidsorgwerkers is kwesbaar vir onmiddellike en langtermyn geestesgesondheidsgevolge van die Covid-19-pandemie. 'n Oorsig van meer as 3 000 respondente in Suid-Afrika, uitgevoer deur EMGuidance, 'n kliniese verwysingsplatform vir mediese beroepspersoneel, het gevind dat meer as 70% gemeld het dat hulle angstig, oorweldig, gefrustreerd of kwaad voel.
Huidige trauma-navorsing erken nie net dat hierdie response op 'n buitengewone stressor verwag is nie, maar ook dat spesifieke vorms van ondersteuning langtermyn nadelige gesondheidsuitkomste kan versag.
Daar is substansiële getuienis dat sielkundig onderlegde toesighouers 'n kritiese rol speel in die ondersteuning van spanlede se geestesgesondheid.
Internasionale navorsing dui aan dat frontliniepersoneel wat aan trauma blootgestel word, waarskynlik daarby sal baat om gesensitiseer te word oor die realiteite van die werk wat hulle gevra sal word om te doen en die verwante sielkundige uitdagings. Dit vereis dat leiers eerlik moet wees oor wat die waarskynlike beroepsblootstellings mag wees. Toesighouers moet nie die traumatiese aard van 'n rol oor- of onderbeklemtoon nie.
Voorbereidende instruksies moet bespreking insluit van die volgende:
die morele en etiese uitdagings van die huidige situasie;
waarskynlike werkplekdruk en traumatiese blootstellings;
die uitdagings daarvan om vir lang tydperke persoonlike beskermingstoerusting (PBT) te dra;
vrese van geïnfekteer te word en by implikasie ander te infekteer; en
die ondersteuningsopsies wat beskikbaar gestel sal word om die potensiële ontsteltenis wat individue mag ervaar, te versag.
Spanne wat in die moeilikste omgewings werk, sal meer geneig wees om goed te funksioneer en die aanvang van verskeie geestesgesondheidprobleme te vermy indien hulle toesighouers die regte span-etos skep.
Hierdie etos moet nie gaan oor “positiewe houdings” of “heldhaftigheid” nie. 'n Nugter assessering van uitdagings, die wete dat spanleiers kampvegters is vir hulle spanne se werksomstandighede, insluitend veiligheidskwessies soos PBT, toetsing, genoeg slaap en tweerigtingkommunikasie, skep beskermende en produktiewe omgewings.
Bestuurders sal daarby baat om kennis te dra van watter faktore hulle personeel meer kwesbaar maak vir geestesgesondheidskomplikasies van trauma. Mense met reeds bestaande geestesgesondheidtoestande en chroniese siektes en diegene wat al tevore ernstige of kumulatiewe trauma ervaar het, is 'n paar voorbeelde van hoër-risiko groepe.
Bestuurders wat hulle sout werd is, sal veilige toestande verseker, eise gestel deur die werkplek aanpas, portuur- en gemeenskapondersteuning inspan, en hulle mense toelaat om hulle gevoelens uit te druk.