The Passages to the Underworld in Tonina - Inligting
The Passages to the Underworld in Tonina
Die geheime wat deur die grootste Maya -piramide in Mexiko versteek is
Die Piramide van die Son in Teotihuacán word lank beskou as die hoogste piramide in Mexikaanse gebied, maar in die argeologiese gebied van Tonina, in die gemeente Ocosingo, Chiapas, het hulle die grootste piramide gevind: die Akropolis van Tonina.
Soos dit in die vroeë twintigste eeu sou gebeur het, was hierdie piramide in die hartjie van die Chiapas -oerwoud weggesteek onder hope aarde, wat dit soos 'n ander heuwel laat lyk het. In 2009 vind argeoloë egter spore van die piramide wat 75 meter hoog is, met 7 vlakke en 260 trappe, wat saamval met die Maankalender – en 'n ouderdom van 700 jaar, volgens die INAH.
Hierdie piramide is so hoog dat dit aansluit by die ander ruimtes van die argeologiese gebied. By die suidelike ingang is daar 'n balbaan, sowel as die Tempel van Oorlog, met 5 altare aan die voorkant. Terwyl daar aan die noordekant vyf ander altare is en op die agtergrond die piramide wat ook agt paleise insluit, 13 tempels - een vir elke Maya -god - en een plein, tot 94 hektaar, waarvan slegs 2 kilometer wettig beskerm is vir die argeologiese opgrawing.
Tonina kom uit die Tzeltal wat beteken die kliphuis " of " die plek waar klipbeelde staan ​​ter ere van tyd ", volgens die INAH, hoewel die taalkundige César Corzo dit vertaal as " waar dit donker word " 8221 of "west house " " Die hele terrein word gekenmerk deur die verloop van tyd: die Akropolis is in die loop van honderde jare voltooi totdat dit 'n Maya -stad geword het wat gelyk of belangriker was as Palenque. Volgens Emiliano Gallaga, direkteur van die argeologiese gebied van Toniná:
" Trouens, Toniná het Palenque verslaan en sommige ondersoeke dui daarop dat twee seuns van Pakal op hierdie plek gevange geneem is. "
Binne is verskillende voorwerpe en muurskilderye gevind wat handel oor die geskiedenis van hierdie webwerf, sowel as die heersers daarvan. Dit is die geval van Tzotz Choj, 'n beeldhouwerk van die heerser Murciélago-Jaguar, of die muurskilderye van die Palace of the Underworld op die derde vlak van die piramide.
Spesialiste het ook bewyse gevind van invloede van Olmec, Teotihuacan en selfs Toltec -argitektuur. Gallaga verduidelik ook:
Dit is 'n groot verrassing om op te let dat die piramide byna geheel en al deur pre-Spaanse argitekte gemaak is en dus meer kunsmatig as natuurlik is. Bogenoemde word verduidelik omdat daar geglo is dat byna alles 'n heuwel of 'n natuurlike heuwel is, maar onlangse bewyse het aan die lig gebring dat byna in sy geheel deur die ou setlaars gebou is.
Hoeveel raaisels van die Maya -wêreld en van Toniná sal nog onthul word?
Deurgang na die Griekse onderwêreld
In die Griekse mitologie sou die siele van die oorledene deur Hermes of 'n ander Psychopomp versamel word en na die rand van die onderwêreld gelei word.
Charon, die veerbootman, vervoer dan almal wat betaal oor die rivier die Acheron. 'N Deel van die begrafnisrites van Antieke Griekeland vereis dat 'n muntstuk, 'n obolus, tussen die lippe of op die oë van die oorledene geplaas word. Daardie siele sonder muntstukke kon Charon nie betaal nie en sou doelloos langs die oewer van die Acheron dwaal.
Die siele wat wel die Acheron oorgesteek het, sou dan by die waaghond Cerberus by die drie koppe verbygaan, voordat hulle voor die Judges of the Underworld kom, wat voor die Palace of Hades vooroordeel.
Die Fields, in kort, is hel, en dit is geen verrassing dat dit in die Griekse en Romeinse mite met allerhande vreemde verhale gepaard gegaan het nie. Die interessantste is miskien die legende van die Cum æan sibyl, wat haar naam gekry het uit die nabygeleë stad Cum æ, 'n Griekse kolonie wat dateer uit ongeveer 500 v.Chr. Sentraal-Italië en Rome was niks anders nie as 'n stadstaat wat deur 'n reeks tiranniese konings beheer word.
Die bekendste en uit ons perspektief die interessantste van alle verhale wat met die sibyl verband hou, behoort tot die bewind van Tarquinius Superbus –Tarquin the Proud. Hy was die laaste van die mitiese konings van Rome, en sommige historici gee ten minste toe dat hy in die sesde eeu v.C. werklik geleef en regeer het. Volgens die legende het die sibyl na die paleis van Tarquin gereis met nege profesieboeke wat die hele toekoms van Rome uiteensit. Sy het die stel die koning aangebied vir 'n prys so groot dat hy summier geweier het waarna die profetes weg is, die eerste drie van die boeke verbrand en teruggekeer en die oorblywende ses teen dieselfde prys aan Tarquin aangebied het. Weereens het die koning geweier, hoewel minder arrogant hierdie keer, en die sibyl verbrand nog drie van die kosbare volumes. Die derde keer dat sy die koning nader, dink hy dit is verstandig om aan haar eise te voldoen. Rome het die drie oorblywende profesieboeke teen die oorspronklike hoë prys gekoop.
Wat hierdie verhaal vir historici sowel as folkloriste interesseer, is dat daar goeie bewyse is dat drie Griekse boekrolle, wat gesamentlik bekend staan ​​as die Sibylline Books, honderde jare lank bewaar en nougeset bewaak is na die tyd van Tarquin the Proud. In 'n klipkis in 'n gewelf onder die tempel van Jupiter, is die boekrolle tydens krisistye na buite gebring en nie as 'n gedetailleerde gids vir die toekoms van Rome gebruik nie, maar as 'n handleiding wat die rituele uiteensit wat nodig is om dreigemente te voorkom rampe. Hulle het die Republiek goed gedien totdat die tempel in 83 v.C. verbrand het, en so belangrik was dit dat hulle groot pogings aangewend het om die verlore profesieë weer bymekaar te maak deur gesante na al die groot dorpe van die bekende wêreld te stuur om fragmente te soek wat kom uit dieselfde bron. Hierdie saamgestelde profesieë is weer in diens geneem en eers in 405 vernietig, toe vermoedelik dat hulle deur 'n bekende generaal verbrand is met die naam Flavius ​​Stilicho.
Swael dryf uit 'n opening op die dorre vulkaniese plato, bekend as die Phlegraean Fields, 'n harde maanlandskap wat verband hou met legendes van profesie. Foto: Wikicommons.
Die bestaan ​​van die Sibylline Books dui beslis daarop dat Rome die legende van die Cum æan sibyl ernstig opgeneem het, en inderdaad verklaar die geograaf Strabo, wat omstreeks die tyd van Christus geskryf het, dat daar werklik 'n Oracle of the Dead " was iewers in die Phlegr æan Fields. Dit is dus amper verbasend dat argeoloë en geleerdes van romantiese buiging van tyd tot tyd op soek was na 'n grot of tonnel wat geïdentifiseer kan word as die ware tuiste van 'n regte sibyl, en dat sommige nie gehoop het dat hulle 'n ingang sou ontdek nie, so nie na Hades, dan ten minste na 'n paar skouspelagtige ondergrondse grotte.
Deur die jare is verskeie plekke, waarvan die bekendste naby die Avernusmeer geleë is, geïdentifiseer as die antro della sibilla–die grot van die sibyl. Niemand lei egter na enige plek wat redelik verwar kan word met 'n ingang na die onderwêreld nie. As gevolg hiervan het die soektog voortgegaan, en geleidelik het die oorblywende soekers hul aandag gevestig op die ou Romeinse oord Bai æ (Baia), wat aan die Baai van Napels lê op 'n plek waar die Phlegr æan Fields onder die Tyrreense See verdwyn. Tweeduisend jaar gelede was Bai æ 'n bloeiende spa, bekend vir sy minerale geneesmiddels en vir die skandalige immoraliteit wat daar floreer het. Vandag is dit weinig meer as 'n versameling skilderagtige ruïnes, maar dit was in die vyftigerjare dat die ingang van 'n tot dusver onbekende antrum is ontdek deur die Italiaanse argeoloog Amedeo Maiuri. Dit was jare lank verborge onder 'n wingerd wat werkers van Maiuri se werkers 'n opeenhoping van grond en wingerdstokke van 15 voet dik moes verwyder.
Die smal ingang van die tonnelkompleks by Baiae kan maklik gemis word tussen die ruïnes van 'n Griekse tempel en 'n groot Romeinse badkompleks.
Die antrum by Bai æ was moeilik om te ondersoek. 'N Stukkie tonnels, natuurlik oud en deur die mens, verdwyn op 'n heuwel naby die ruïnes van 'n tempel. Die eerste nuuskierige toeskouers wat hul koppe in die beknopte ingang gedruk het, het 'n pikswart gang ontdek wat ongemaklik warm was en in dampe gevloei het. Daar rus die raaisel, en dit word eers herleef totdat die webwerf in die vroeë 1960's onder die aandag van Robert Paget gekom het.
Paget was nie 'n professionele argeoloog nie. Hy was 'n Brit wat by 'n nabygeleë NAVO -vliegbasis gewerk het, in Bai æ gewoon het en meestal as 'n stokperdjie opgegrawe het. As sodanig moet sy teorieë met omsigtigheid beskou word, en dit is opmerklik dat wanneer die akademikus Referate van die British School in Rome het ingestem om die resultate van die dekade of meer wat hy en 'n Amerikaanse kollega genaamd Keith Jones met die grawe in die tonnel gepubliseer het, te publiseer, en daar is 'n vaste onderskeid getref tussen die onderskrywing van die skool van 'n eenvoudige beskrywing van die bevindings en die weiering daarvan om te slaag kommentaar op die teorieë wat Paget bedink het om sy verwarrende ontdekkings te verduidelik. Hierdie teorieë het uiteindelik in boekvorm verskyn, maar het min aandag getrek, en dit was verbasend omdat die paar beweer het dat hulle niks minder as 'n werklike toevlug tot die onderwêreld gehad het nie. "
Paget was een van die handjievol mans wat steeds gehoop het om die grot van die sibyl wat deur Virgil beskryf is, op te spoor, en dit was hierdie obsessie wat hom gewillig gemaak het om die onherbergsame binnekant in gevaar te stel. Hy en Jones dring deur die smal opening en bevind hulle in 'n hoë, maar nou tonnel, agt voet lank, maar net 21 sentimeter breed. Die temperatuur binne was ongemaklik, maar draaglik, en alhoewel die luglose binnekant nog vol vulkaniese dampe was, het die twee mans ingedruk in 'n gang wat volgens hulle waarskynlik al 2000 jaar lank nie binnegekom is nie.
'N Plan van Baiae se geheimsinnige "Oracle of the Dead, en#8221 wat die komplekse uitleg van die tonnels en hul diepte onder grondvlak toon.
Na die tonnel afwaarts, het Paget en Jones bereken dat dit slegs ongeveer 10 voet in die eerste 400 voet van sy lengte geval het voordat dit in 'n soliede muur van puin beland het wat die pad versper het. Maar selfs die geringe bewyse wat die twee mans tydens hierdie vroeë fase van hul ondersoek kon versamel, het hulle oortuig dat dit die moeite werd is om daarop te druk. Eerstens, die groot hoeveelheid buit wat in die dieptes ingesleep is, dui op 'n aansienlike mate van organisasie, en toe die opgrawing van die tonnel voltooi was, sou dit beraam word dat 700 kubieke meter puin en 30.000 mense reise, moes dit ingevul word. Vir 'n ander, met behulp van 'n kompas, het Paget vasgestel dat die terras waar die tonnelstelsel begin het, gerig was op die middernagopkoms, en vandaar die sonstilstand, terwyl die geheimsinnige gang self presies oos-wes geloop het en dus teen die sonsopkoms was Dit het gesuggereer dat dit 'n rituele doel dien.
Dit het Paget en Jones, wat in moeilike omstandighede saam met 'n klein groepie vrywilligers gewerk het, die beter deel van 'n dekade geneem om 'n uiters ambisieuse tonnelstelsel te ondersoek en te ondersoek. Die seremoniële funksie daarvan blyk te wees bevestig deur die bestaan ​​van 'n groot aantal nisse vir olielampe, en dit het op elke werf in die tonnels plaasgevind, baie meer gereeld as wat slegs nodig was om beligting te verskaf. Die bouers het ook baie nadink oor die uitleg van die kompleks, wat blykbaar ontwerp was om die raaisels daarvan te verberg.
Die " River Styx " – 'n ondergrondse stroom, wat op plekke tot byna kookpunt verhit word, wat by die diepste gedeeltes van die tonnelkompleks deurloop. Dit was die ontdekking van hierdie stroom wat Paget gelei het om sy gewaagde hipotese te formuleer dat die Groot Antrum bedoel was as 'n voorstelling van die mitiese ondergrondse gange na Hades.
Binne die gedeelte van die tonnels wat deur puin verstik is, het Paget en Jones 'n tweede blokkasie gevind, versteek agter 'n S-buiging. Dit, het die ontdekkingsreisigers ontdek, was die plek waar twee tonnels afwyk. Deur sy denke te baseer op die oorblyfsels van 'n paar ou spilpunte, stel Paget voor dat die plek op 'n tyd 'n versteekte deur gehad het. As dit gesluit is, sou dit die ingang van 'n tweede tonnel wat as 'n kortpad na die laer vlakke gedien het, verdoesel het. Gedeeltelik oopgemaak, kon dit gebruik gewees het (het die ontdekkingsreisiger voorgestel), aangesien 'n merkwaardig effektiewe ventilasiestelsel warm, onaangename lug op plafonvlak uit die tonnelkompleks gesuig sou word, terwyl strome koeler lug van die oppervlak voortdurend langs die vloer ingetrek word .
Maar eers toe die manne dieper teen die heuwel ingaan, het die grootste raaisel van die tonnels sigbaar geword. Daar, weggesteek aan die onderkant van 'n baie steiler gang, en agter 'n tweede S-buiging wat verhinder het dat iemand dit nader kom tot op die laaste oomblik, loop 'n ondergrondse stroom. 'N Klein " landingsfase " projekteer uit in die swaelwater, wat van links na regs oor die tonnel loop en in die donker verdwyn. En die rivier self was warm om aan te raak en op plekke waar dit kookpunt nader.
Toestande op hierdie laagtepunt in die tonnelkompleks was beslis stygies. Die temperatuur het gestyg tot 120 grade Fahrenheit, die lug het swael gestink. Dit was 'n verligting om 'n pad oor die stroom te dwing en teen 'n steil stygende gang aan die ander kant op, wat uiteindelik in 'n voorkamer oopgemaak het, hierdie keer gerig op die heliese sonsondergang, wat Paget die "verborge heiligdom genoem het. daar het meer verborge trappe na die oppervlak gestyg om agter die ruïnes van watertenks te kom wat die spa's by die antieke tempelkompleks gevoed het.
Die Phlegr æan Fields (links) en Mount Vesuvius, na Scipione Breislak se kaart van 1801. Baiae lê aan die noordoostelike punt van die skiereiland Bacoli, aan die uiterste westelike punt van die Fields.
Wat was hierdie " Groot Antrum, " soos Paget dit genoem het? Wie het dit gebou en vir watter doel? En wie het dit opgehou? Na 'n dekade van verkenning het hy en Jones antwoorde op hierdie vrae geformuleer.
Die tonnelstelsel, wat die twee mans voorgestel het, is deur priesters gebou om 'n besoek aan die Grieke en mitiese onderwêreld na te boots. In hierdie interpretasie verteenwoordig die stroom die legendariese rivier Styx, wat die dooies moes oorsteek om 'n klein bootjie in Hades in te gaan, het die ontdekkingsreisigers bespiegel, sou wag by die landingsfase om besoekers te vervoer. Aan die ander kant sou hierdie ingewydes die trappe na die verborge heiligdom geklim het, en dit was daar wat hulle sou ontmoet het … Een moontlikheid, het Paget gedink, was 'n priesteres wat hulself as die Cum æ -sibyl voordoen, en daarom het hy die kompleks die "Antrum of Initiation genoem. "
Die tonnels sou dan, volgens Paget se siening, moontlik gebou gewees het sodat priesters hul beskermhere kon oorreed, of miskien net welvarende reisigers en dat hulle deur die onderwêreld gereis het. Die skroeiende temperature onder die grond en die dik dryf van vulkaniese damp sou beslis die indruk gewek het. En as besoekers moeg, verward of dalk net bedwelmd was, sou dit moontlik gewees het om 'n kragtige ervaring uit die ander wêreld te skep wat selfs die skeptici kan oorreed.
'N Algemene plan van die tonnelkompleks, geteken deur Robert Paget. Klik twee keer om in hoër resolusie te sien.
Ten gunste van hierdie argument, het Paget voortgegaan, was die noukeurige beplanning van die tonnels. Die verdeling van die maniere, en#8221 met sy verborge deur, sou 'n groep priesters en die "Cum æan sibyl " ook moontlik gemaak het, vinnige toegang tot die verborge heiligdom en die ontmoeting met die " River Styx " sou versterk gewees het deur die manier waarop die tonnels ' S-buigkonstruksie sy teenwoordigheid vir nuwe ingewydes verberg het. Die stelsel pas verder by ou mites wat besoeke aan die onderwêreld betref. In Virgil 's Aeniadbyvoorbeeld, die held, Aeneas, kruis die Styx slegs een keer op sy reis ondergronds, wat uit 'n alternatiewe roete uit Hades kom. Dit lyk asof die tonnelkompleks by Bai 230 gebou is om net so 'n reis moontlik te maak, en Virgil het in die argument van Paget in die omgewing gewoon en was moontlik 'n ingewyde in die raaisels van Bai.
Die datering van die konstruksie van die kompleks was 'n groter uitdaging. Die ontdekkingsreisigers het in die tonnels min bewyse gevind wat kan dui op die identiteit van die bouers, 'n loodgieter van 'n messelaar in een van die nisse en antieke graffiti. Maar, met die veronderstelling dat die gedeeltes deel uitmaak van die omliggende tempelkompleks, het hulle tot die gevolgtrekking gekom dat hulle die beste uit die laat argaïese tydperk omstreeks 550 vC gedateer kon word, dit wil sê dat die Cum æan Daar word gesê dat sibyl gelewe het. As dit die geval was, was die kompleks byna seker die werk van die Griekse koloniste van Cum æ self. Toe die tonnels versper is, het Paget gedink dat dit na Vergilius se tyd tydens die vroeë keiserlike tydperk van die Romeinse geskiedenis moes plaasvind. Maar wie presies die werk bestel het, of waarom, kon hy nie sê nie.
Mettertyd het Paget en Jones ten minste 'n paar van die Great Antrum se raaisels opgelos. In 1965 het hulle 'n vriend, kolonel David Lewis van die Amerikaanse weermag, en sy seun oorreed om die Styx vir hulle te ondersoek met behulp van skubapparate. Die twee duikers het die stroom gevolg in 'n tonnel wat dramaties verdiep het en die bron van sy geheimsinnige hitte ontdek het: twee bronne kookwater, wat deur die vulkaniese kamers van die Phlegr æan Fields oorverhit word.
Een van die twee kokende bronne wat die "Styx, " wat in 1965 gefotografeer is, voed, deur kolonel David Lewis, Amerikaanse weermag.
Of die uitgebreide teorieë van Paget en Jones korrek is, bly 'n kwessie van debat. Dat die tonnelkompleks 'n rituele doel gehad het, kan nie betwyfel word as die ontdekkingsreisigers korrek is nie, en die besonderhede van die merkwaardige konstruksie daarvan blyk baie te ondersteun by wat Paget sê. Van alternatiewe verduidelikings, slegs een dat die tonnels eens deel was van 'n stelsel wat ontwerp is om warm mineraalryke water aan badhuise te verskaf, voel waarskynlik, alhoewel dit beslis nie kenmerke soos S-draaie verduidelik wat bedoel is om die wonders wat voorlê, weg te steek nie besoekers nader. Die sentrale vraag is miskien of dit moontlik is om Paget se kanaal kookwater diep onder die grond te sien as iets anders as 'n doelbewuste voorstelling van een van die legendariese riviere wat Hades omsingel het, as dit nie die Styx self is nie, dan miskien die Phlegethon, die mitiese vuur van rivier en dat in Dante se inferno die siele van die ontslape mense kook. Geskiedkundiges van die antieke wêreld betwis nie dat magtige priesters ten volle in staat was om uitgebreide misleidings op te bou nie en 'n onlangse geologiese verslag oor die veel beter bekende Griekse orakelplek in Delphi het getoon dat skeure in die rotse in die omgewing bedwelmende en narkose gasse na die oppervlak gebring het by daardie plek, wat daarop dui dat dit moontlik gekies en gebruik is vir 'n doel, baie soos die een wat Paget by Bai æ voorgestel het.
Tog bly baie geheimsinnig oor die Groot Antrum, en nie die ergste vraag oor hoe ou bouers, wat aan die einde van die Bronstyd met primitiewe gereedskap gewerk het, moontlik sou geweet het van die bestaan ​​van die " River Styx, en#8221 veel minder 'n tonnel opgegrawe wat dit so netjies onderskep het. Daar is geen spoor van die kokende rivier aan die oppervlakte nie en eers in die sewentigerjare, na die dood van Paget, ontdek sy medewerkers uiteindelik dat hy, deur gekleurde kleurstowwe in die water te spuit, in die see kilometers ver vloei, op die noordelike kant van Kaap Miseno.
Paget het 'n stuk hoë stuk graffiti naby die ingang van die tonnels gevind. Hy interpreteer die eerste reël om "Illius " (" daarvan ") te lees, en die tweede as 'n snelskrif simbool wat 'n gebed tot die Griekse godin Hera voorstel.
Dit lyk asof min verander het by Bai æ sedert Paget se dag. Sy ontdekkings het opvallend min invloed op toerisme in die ou oord, en selfs vandag bly die netwerk van deurgange wat hy so lank gewerk het om skoon te maak, gesluit en skaars besoek. 'N Plaaslike gids kan gehuur word, maar die kompleks bly moeilik, warm en ongemaklik om te besoek. Daar word min pogings aangewend om die idee te gebruik dat dit vroeër as 'n ingang na die onderwêreld beskou is, en daar kan nie veel meer gesê word oor die oorsprong en doel van die tonnels nie, in afwagting van herondersoek deur opgeleide argeoloë. Maar selfs onder die vele raaisels van die antieke wêreld, bly die Groot Antrum aan die Baai van Napels sekerlik een van die interessantste.
John van Auken en Lora Little, Die verlore rekordsaal
Simon Martin en Nikolai Grube, C. Hronicle of the Maya Kings and Queens: Deciphering the Dynasties of the Ancient Maya . Eerwaarde red. Thames en Hudson, Londen, 2008, pp. 155-159
Uittreksels van die nou verlore manuskrip van die Probanza de Votan is ingesluit in die werk van dr. Paul Felix Cabrera, Beskrywing van die ruïnes van 'n antieke stad wat naby Palenque ontdek is (gebaseer op die oorspronklike van kaptein Antonio del Rio), Londen, 1822
Lewis Spence, Die probleem van Atlantis , Londen, 1924, bl. 107
Carolyn Elaine Tate, Yaxchilan, die ontwerp van 'n seremoniële stad in Maya , University of Texas Press, 1992, pp. 182-185
Sylvanus G. Morley, 1931 Verslag van die Yaxchilan -ekspedisie , in Jaarboek , Carnegie Institution of Washington, pp. 132-139
Marco M. Vigato is 'n onafhanklike navorser in antieke raaisels en megalitiese beskawings. Hy is 'n boorling van Italië, woon in Mexiko-stad en reis gereeld deur Europa, die Midde-Ooste, Noord-Afrika, Suidoos-Asië, Noord- en Suid-Amerika. Hy. Lees meer
Die onderwêreld en die hiernamaals in antieke Egipte
Klik om te vergroot die beeld Toggle Caption
Reis deur die onderwêreld
Gedurende die onderwêreldreis sou die gees van die oorledene met gode, vreemde wesens en poortwagters te kampe hê om Osiris en die Hall of Final Judgement te bereik. Hier sou hulle hul saak pleit vir toelating tot die hiernamaals.
Wie is Osiris?
Osiris was die god en hoofregter van die onderwêreld. Hy was ook die god van plantegroei en die jaarlikse Nyl -vloed en het nou verband gehou met die dood, opstanding en vrugbaarheid. Die ou Egiptenare het geglo dat hy 'n dooie koning is, 'n voormalige heerser wat wonderbaarlik weer lewendig geword het nadat hy deur sy broer Seth vermoor is. Om hierdie rede het hy die hoop op die ewige lewe wat elke Egiptenaar gehad het, simboliseer.
Sodra die reis deur die onderwêreld voltooi is, bereik die oorledene die Hall of Final Judgment. Uitspraak behels 'n tweeledige proses:
Deel 1: staan ​​voor die 42 goddelike regters
Hier het hulle voor 42 goddelike regters gestaan ​​en hulle onskuldig gepleit vir enige oortreding gedurende hul leeftyd. Die Boek van die dooies het hulle die regte woorde gegee om vir elkeen van die beoordelaars te gebruik, om te verseker dat hulle hierdie deel van die beoordelingsproses sou slaag, selfs al was hulle nie heeltemal onskuldig nie.
Deel 2: weeg die hart
Die tweede deel van die oordeelproses was die 'Weeg van die hart' -seremonie. Die hart, wat 'n verslag bevat van al die oorledene se optrede in die lewe, is geweeg teen die veer van die godin Ma'at. Hierdie veer was die simbool van waarheid en geregtigheid en het gehelp om vas te stel of die oorledene inderdaad deugsaam was. As die hart swaarder as die veer was, is dit aan Ammut, die 'verslinder', gevoer en die siel is in die duisternis gewerp. As die weegskaal gebalanseer is, het die oorledene die toets geslaag en is dit voor Osiris geneem wat hulle in die hiernamaals verwelkom het. Vir diegene wat bekommerd was oor hierdie toets, kan hulle die spel opsê (gewoonlik spel 30B uit die Boek van die dooies) op hul hartskarlak -amulet ingeskryf om te verhoed dat hul hart hulle 'verraai'.
Die lewe in die veld van stormloop was 'n weerspieëling van die werklike wêreld wat hulle pas verlaat het, met blou lug, riviere en bote om te reis, gode en godinne om te aanbid en landerye en gewasse wat geploeg en geoes moes word. Die dooies het 'n stuk grond in die veld van die stormloop gekry, en die verwagting was dat hulle dit sou onderhou, óf deur die arbeid self te verrig óf deur hul sjabiete te laat werk. Shabtis (klein beeldjies) is dikwels van landbougereedskap soos mandjies en skoffels voorsien, en word dikwels gelei deur 'n voorman of opsiener (wat na ongeveer 1000 vC verskyn het), wat 'n klep in plaas van gereedskap dra.
Mesopotamiese beskawings van die 3de tot die 1ste millennium v.C. het 'n ryk literatuur gelewer wat handel oor die dood en die hel, en baie daarvan is bedoel om die uitgestrekte kloof wat die lewendes van die dooies tussen die lewendes en die dooies skei, en die broosheid van die kosmiese orde waaroor lewenskragtigheid en vrugbaarheid bestaan, te beïndruk. afhanklik is. In Mesopotamiese tradisies word die hel beskryf as 'n ver land van geen terugkeer, 'n stofhuis waar die dooies woon sonder onderskeid van rang of verdienste, en 'n verseëlde vesting, tipies van sewe hekke, wat belemmer is vir inval of ontsnapping.
In 'n siklus van Sumeriese en Akkadiese gedigte reis die god-koning Gilgamesh, wanhoop oor die dood van sy metgesel Enkidu, na die wêreld se einde, kruis die oseaan van die dood en verduur groot beproewings net om te leer dat sterflikheid 'n ongeneeslike toestand is. Volgens die Gilgamesj -epos is die hel 'n huis van duisternis waar die dooies 'vuil drink en klip eet'. Meer besonderhede van hierdie grimmige koninkryk kom voor in die gedigte oor die Sumeriese herder- en vrugbaarheidsgod Tammuz (Akkadiaans: Dumuzi) en sy meisie Inanna (Akkadiaans: Ishtar), wat in haar verskillende aspekte die meesteres is van dadelgroepe en voorraadkelders, die beskermvrou van prostitute en alehouses, 'n godin verbonde aan die planeet Venus en lentedonderstorms, en 'n godheid van vrugbaarheid, seksuele liefde en oorlog. Inanna is ook die suster van Ereshkigal, koningin van die dooies. Volgens 'n impulsiewe godin, volgens sommige weergawes van die mite, het Inanna gedreig om die poorte van die hel te verpletter en die dooies die aarde te laat oorval. In die gedig Afkoms van Inannavertrek sy om die koninkryk van Ereshkigal in 'n wonderlike drag te besoek, net om by elk van die sewe hekke genoodsaak te word om 'n stukkie van haar regalia af te skud. Uiteindelik val Inanna kaal en magteloos voor Ereshkigal, wat haar soos soveel vleis ophang op 'n drooghaak. As gevolg hiervan daal droogte op die aarde, maar die gode help om Inanna te laat herleef, wat ontsnap deur haar man as plaasvervanger aan te bied. Hierdie losprys verseker die vrugbaarheid van die aarde en die integriteit van die graanstore deur die grens tussen hel en aarde te versterk. Volgens tradisie is dit die grootste deel van wysheid dat sterflinge die meeste uit die aardse lewe kan put voordat hulle in die ballingskap van die dood weggevoer word.
Die bendes van New York: 'n informele geskiedenis van die onderwêreld
Toegangsbeperkte item waar Addaddate 2011-11-08 19:00:59 Bookplateleaf 0002 Boxid IA153403 Boxid_2 CH125001 Kamera Canon EOS 5D Mark II Stad New York Donor torontobookdrive Edition [Nuwe uitg.]. Ekster-identifiseerder urn: oclc: rekord: 1033657524 Extramarc Columbia University Libraries Foldoutcount 0 Identifier gangsofnewyorka00asbu Identifier-ark ark:/13960/t4sj2gr2x Isbn 1560252758 Lccn 2001046256 Ocr ABBYY FineReader 8.0 Openbibliotheek OL22438752M Openlibrary_edition OL22438752M Open4p500-Pages4004-I994-I994-IO-004
urn: oclc: 439960311
urn: oclc: 471729675
urn: oclc: 48466984
urn: oclc: 59403798
urn: oclc: 717413196
urn: oclc: 851312534
urn: oclc: 863481457
urn: isbn: 0880294299
urn: oclc: 22068711
urn: oclc: 495897288
urn: oclc: 317402893
urn: isbn: 0307388980
urn: lccn: 2008274691
urn: oclc: 182528068
urn: isbn: 1587244632
urn: lccn: 2003049677
urn: oclc: 52822546
urn: oclc: 671781316
urn: isbn: 1557783489
urn: lccn: 89072182
urn: oclc: 20933648
urn: oclc: 321037088
urn: oclc: 636052253
urn: oclc: 831344730
urn: oclc: 869164877 Scandate 20111109183100 Scanner scribe2.toronto.archive.org Scanningcenter uoft Bronboeke bygedra deur die Staff of Internet Archive Canada Worldcat (bronuitgawe) 247978328
'N Muntstuk vir die Ferryman: Charon en die reis na Hades
Daar was 'n tyd dat die lewendes die monde van hul dooies bedek het met 'n muntstuk voor hulle laaste totsiens. Die beeld van metaal wat oor lewelose lippe glinster, laat ons nog steeds sidder. Dit het deel geword van ons kollektiewe onderbewussyn, moontlik omdat die ritueel in verskillende tradisies verskyn het, en dit het tot in die 20ste eeu, alhoewel marginaal, oorleef.
Die muntstukke het 'n doel gehad: om die dooies toe te laat om vir hul deurgang na die ander wêreld te betaal. In antieke Griekeland was dit die koninkryk van Hades, geskei van die land van die lewendes deur vyf riviere. Dit was 'n gevaarlike reis, en daar was net een gids om die pas vertrek na hul eindbestemming te neem. His name was Charon, he of the keen gaze.
The myth of the ferryman, embodied in Charon's oboli en totenpässe, reflects a universal constant: the belief that the journey to the Otherworld is a perilous adventure, so the presence of a psychopomp, even when he's belligerent, bad tempered and unreliable, is crucial to the fate of our souls.