Joune vir altyd − Alma Carstens
Joune vir altyd − Alma Carstens	February 23, 2017February 23, 2017	Rudi klap sy bakkie se deur hard toe en loop met lang treë na Monty’s toe. Hy is bitterlik omgekrap en het op die ingewing van die oomblik hier gestop om ’n bier te drink toe hy dorp toe moes kom om vir sy ma ’n pakkie by die apteek op te tel. Dis nou al die derde keer wat hy op Wolwekrans kom sedert Jos hospitaal toe is en sy bloed kook behoorlik oor die agteruitgang op die plaas. Sy hande jeuk om dinge daar reg te ruk, maar hy sal nie sy neus in ander mense se sake steek nie. Dis nie sy besigheid as hulle voorman nie die mas kan opkom nie, en Wolwekrans is nie sy verantwoordelikheid nie. Andries hou aan sê hy moet met Melani praat, maar hy kry die verdomde meisiekind nie in die hande nie. Hy weet nie hoe dit moontlik is dat hy haar nooit sien nie, tensy sy iewers wegkruip. Die twee keer wat hy by die hospitaal was, het hy net vir Diana daar gekry en al waaroor sy bekommerd is, is haar man se welstand. Hy het een keer probeer uitvis waar hulle bly, maar dit was asof sy hom nie gehoor het nie en sy het net aanhou babbel oor die vordering wat Jos maak. Ná wat sy ouers en Giselle vir hom gesê het, voel dit asof almal hom van Melani af wil weghou! Asof hy melaats is en haar sal aansteek!
Hy is ’n boer in murg en been en sy hart bloei oor Jos Barnard se telery wat stilstaan. Nee, nie stilstaan nie, korrigeer hy homself in sy gedagtes. Letterlik agteruitgaan. Sy jare lange werk word elke dag stukkie vir stukkie afgebreek! Kan Melani dan nie sien wat op die plaas aangaan nie? Nee, hoe sal sy as sy nooit daar kom nie? Andries sê sy was dae laas daar en hy hoor niks van haar nie.
Hy is behoorlik die dinges in vir haar. En vir homself. Sedert sy hier aangekom het, fynkam hy die dorp en Wolwekrans vir enige teken van haar. Dis tydrowend en futiel, want heel duidelik wil sy nie gekry word nie. Veral nie deur hom nie.
Hy is nog besig om in sy binneste te stoom oor Melani en die situasie op Wolwekrans, toe hy van iemand langs hom by die kroeg bewus word.
“’n Glas sauvignon blanc, asseblief.”
Hy draai sy kop en skrik homself oor ’n mik toe hy in Melani se verskrikte oë vaskyk. Dis duidelik dat sy hom ook nie hier verwag het nie en ook nie opgelet het dat dit hy is wat hier sit nie.
“Melani,” knik hy en lig sy bierglas effens in ’n groet. Sy hart klop so vinnig, dat hy bang is dit spring deur sy borsspiere uit sy lyf.
“Hoe gaan dit met jou pa?” Hy hoop sy stem klink normaal, want hy voel allesbehalwe kalm. Dis kompleet asof al sy organe meteens lewe gekry het en binne-in hom kriewel.
“Goed, dankie. Hy kry spraak- en fisioterapie en sodra hy beter kan loop, kan hy huis toe gaan. Dokter Duvenhage is baie tevrede met sy vordering.” Sy lig die glasie wyn en teug stadig daaraan, en Rudi let die bewing van haar vingers op toe sy byna die glas uit haar hand laat glip.
“Dis goed. Wolwekrans het sy baas nodig. Die plek vergaan.” Hy kan homself skop toe die woorde uit is.
“Ja, ek weet en wou juis …”
Sy weet? En sy doen niks daaraan nie? Dis asof haar woorde hom meteens rooi laat sien. “Hoe kan jy dit toelaat, Melani? Jou pa het sy hande stompies gewerk om sy perdetelery op te bou en so ’n groot sukses daarvan te maak, en jy laat toe dat die plek ten gronde gaan terwyl hy in die hospitaal lê! Wat is fout met jou?”
Haar gesig word donkerrooi en sy sit haar glas versigtig op die kroegtoonbank neer. “Ek het baie dinge om aan aandag te gee, Rudi. My lewe het nie gaan stilstaan net omdat my pa siek geword het nie.”
“En die dinge in jou lewe is belangriker as julle familieplaas? Wanneer laas was jy by die stalle, h’m? Nee, wanneer laas was jy op die plaas? Andries het nie ’n benul wat hy doen nie en niemand gee ’n hel om wat van die plek word nie, want dis belangriker vir jou om vir my weg te kruip as om na jou erfenis om te sien!”
Haar mond val letterlik oop en sy staar hom aan asof hy van sy sinne af is. “Wat? Jy dink ek kruip vir jou weg en dis waarom ek nie na Wolwekrans toe gaan nie? Jy moet bleddie baie van jouself dink as jy reken ek sal my tyd so mors! My bestaan wentel nie om jou nie, Rudi Reichman!”
“Duidelik nie. En ook nie om Wolwekrans nie.”
Sy drink haastig ’n sluk wyn en sit die glas so onverskillig op die toonbank neer dat van die wyn uitspat. “Jy weet niks van my lewe af nie, Rudi, so moenie dink jy kan my kom staan en veroordeel nie. Ek sal na ons plaas omsien soos dit my pas en dit het niks met jou te doen. Hou jou neus uit my sake!”
“As dit oor die welstand van diere gaan, maak ek dit my besigheid. Jy is soos ’n bleddie skim sedert jy hier aangekom het en ’n mens kry jou nie in die hande nie, anders het ek lankal vir jou vertel presies wat ek van die hele besigheid dink. Jy was altyd so erg oor die plek. Wat de hel het die afgelope twee jaar met jou gebeur dat jy nou vere voel vir die plaas?”
“Ek voel nie vere nie. Daar is ander goed wat my aandag nodig het. Dringende goed!”
“En Wolwekrans is nie dringend nie? Ruk jouself reg, Melani en kry jou prioriteite in orde. Teen die tyd wat jy wakker skrik, is daar niks van die plek oor nie. Wil jy hê jou pa moet weer ’n beroerte kry wanneer hy sien hoe die plek agteruitgegaan het?”
“Weet jy wat, Rudi? Jy is ongevoelig en kras! Onsensitief en barbaars! Jy het geen takt nie, nes Giselle nog altyd gesê het! My pa draai by die dood om en wat doen jy? Jy gebruik sy toestand om my af te pers!” Sy staan op en swaai haar handsak oor haar skouer.
Rudi sit sy glas verslae neer en staan ook op. “Af te pers? Waar de hel kom jy daaraan?”
“Jy het niks verander nie, Rudi Reichman! Niks!” spoeg sy byna die laaste woord uit voor sy omswaai en met lang treë van hom af wegstap.
Koop nou Joune vir altyd: http://bit.ly/2lskyTE Joune vir altyd is die derde boek in Alma se Wiesenhof-trilogie. Die eerste twee boeke in die reeks, Middernagsoene en Ver anderkant Wiesenhof is reeds beskikbaar by https://www.lapa.co.za/Romanza of bestel by 012 401 0700.
Posted in: Lapa Uitgewers, liefde, liefdesverhale, Proestukkies, Uncategorized | Tagged: liefdesverhale, Proestukkie, romanse, Romanza, uittreksel	Post navigation
Om haar pinkie – Didi PotgieterJoga versus sperdatums – Felicia Snyman Leave a Reply Cancel reply	Enter your comment here...