Arrogansie - wat dit is, voorbeelde uit literatuur en lewe - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Arrogansie is 'n persoonlike kwaliteit, geopenbaar in die onverskilligheid van 'n persoon teenoor die menings en gevoelens van ander, die neiging om jouself bo almal en hul behoeftes te stel. 'N Belangrike punt om arrogansie te definieer, is om 'n mens se minagting, houding, sonder respek vir ander te toon, wat beide verbaal (bespotting en neerhalende opmerkings) en nie-verbale manifes (gesigsuitdrukking of verontagsaming) toon.
Sielkunde beskou die kwaliteit van 'n persoon se arrogansie as 'n kategorie wat in die proses van ontwikkeling onder die invloed van opvoedkundige en sosiale faktore gevorm word, maar soms lei dit ook tot die eienaardighede van sielkundige ontwikkeling en die sielkundige trauma wat ontvang word. Reflekteer die arrogansie van die prosesse wat in die ego voorkom, en word gevorm op grond van selfbeeld, die persepsie van hul persoonlike eienskappe, maar ongelukkig nie in 'n objektiewe perspektief nie.
Die arrogansie van mense verskyn as gevolg van 'n verwronge persepsie van hul eie persoonlikheid, wanneer die geringste verdienste of prestasie as superbelang of relevant beskou word. Die prisma van persepsie van eie bydrae word soveel gebreek dat 'n persoon die uitvoering van alledaagse sake en selfs take van 'n gemiddelde vlak van kompleksiteit verlig as 'n prestasie wat die hele wêreld moet waardeer.
Die ontoereikendheid van selfbeeld en die assessering van die vlak van ander lei tot die feit dat 'n arrogante persoon homself veel meer suksesvol, waardig, intelligent en pragtig beskou as in werklikheid. In vergelyking met ander gee arrogansie aanleiding tot die houding dat almal onwaardig en gebrekkig is, selfs al sê objektiewe aanwysers die teenoorgestelde. Daar is 'n eienaardige sluier voor 'n persoon wat nie voldoende toelaat om te reageer op wat gebeur nie, wat ander negatiewe manifestasies van die persoonlikheid aktualiseer, soos die neiging om onbeskof, arrogant en tevergeefs te wees, en, in 'n meer subtiele geestelike organisasie, aan aanraking, egoïsme, begeerte om te manipuleer.
Ten spyte van die feit dat die hoofkenmerke van arrogansie 'n skending van selfbeeld en gedragsaspekte is om te reageer op sosiale voorvalle, is die oorsaak van die arrogante wêreldbeskouing opvoeding. Ouerlike aansporings moet natuurlik in enige opvoeding teenwoordig wees, aangesien dit vertroue vorm en die vermoë om verdere lewensprobleme te hanteer, maar met oormatige lof word 'n terugslag gevorm.
Die kind, wat dikwels geprys word en die bewoording gebruik, waar hy die beste genoem word of in vergelyking met ander word, vorm vertroue in sy eie persoonlike eksklusiwiteit, veral as ouers die krummel probeer opvroluik of dit vervang met ander funksies van kommunikasie. Die verdere gunstige opmerkings van ouderlinge uit die werklikheid is, hoe minder voldoende die kind se selfbeeld sal wees, aangesien dit vanaf die kinderjare geleer word om ander te waarneem as aanvanklik onwaardig of laer. Om so 'n ontwikkeling te vermy, is dit slegs nodig vir die toegewyde optrede, om 'n kind te prys of te skel, om sy optrede duidelik te beklemtoon, terwyl hy nie die persoon evalueer nie.
Gunstig genoeg is hierdie kwaliteit slegs vir die foutiewe eie persepsie van 'n persoon, vir ander is dit meestal 'n negatiewe ervaring. Arrogansie het ook 'n negatiewe uitwerking op die vlak van die algemene ontwikkeling van 'n persoon, sy persoonlikheid en kognitiewe sfeer. Motivering verdwyn amper heeltemal, want daar is geen sin om iets na te streef nie, aangesien jouself die suksesvolste is. Hoe langer 'n persoon in 'n toestand van arrogansie bly, hoe meer waarskynlik die aanvang van vroeë emosionele onrus, want die werklikheid herstel altyd die natuurlike verloop van dinge. Op sulke oomblikke word mense hul eie impotensie, onbeduidendheid, onderontwikkeling en ander eienskappe van onderontwikkeling en foutiewe menings oor hulself gekonfronteer. Ons moet ons interaksiemodel herorganiseer en hulp soek van diegene wat selfs groete as onwaardig beskou. 'N Persoon kan die situasie betyds verander as hy homself in tekens van arrogansie oriënteer.
Tekens van arrogansie
Die manifestasie van arrogansie is die gebrek aan 'n persoon se vermoë om die talente, prestasies en waardige eienskappe van ander mense op te let. Lek ook die vermoë om die aksies wat deur ander vir hom begaan is, te sien, hulp, gunstige resensies of vergifnis van foute.
'N teken van arrogansie is die onvermoë om alles te evalueer wat ander vir 'n persoon doen, enige bydrae word vanselfsprekend aanvaar, en bowendien kan diegene wat hul tyd spandeer, aansprake maak van onvoldoende kwaliteit of spoed. Terselfdertyd voel 'n arrogante persoon geen morele of aktiwiteitsskuld nie - dit is 'n soort parasiet wat hom as uitsonderlik beskou, slegs kan ontvang.
Dit is moontlik om verdagte en sensitiwiteit te verhoog, wat te wyte is aan die feit dat mense rondom jou begin om kommentaar te lewer oor arrogansie of ontoereikendheid van assessering. Hoe meer die vlak van arrogansie groei, hoe meer begin 'n persoon dink dat die samelewing hom onderskat - dit veroorsaak nie net 'n belediging met onttrekking en isolasie nie, maar veroorsaak ook verskeie konflikte. Onvermoë om kritiek en verantwoordelikheid te weerstaan ​​- die hoofkenmerke van arrogante persoonlikhede. Al die probleme is om vir ander te blameer. Daar is altyd verduidelikings om hul eie misstepsies te regverdig.
Arrogante mense vermy vrae, glo dat dit 'n teken van onkunde is en 'n demonstrasie van hul behoefte aan hulp van ander. Die noodsaaklikheid om 'n reputasie vir onfeilbaarheid te laat bly, bly so hoog dat 'n persoon kies om te bly sonder die nodige inligting, selfs as dit aan tasbare skade ly. Dit kom tot belaglike opsies wanneer daar geen interne geleentheid is om die pad op 'n onbekende plek te vra of die kelner te vra om die spesialiteite van die gereg in die nuwe restaurant te vertel nie. Terselfdertyd is die enigste motivering dat selfs vreemdelinge nie onbevoegdheid vermoed in 'n situasie waar die verskynsel van gebrek aan oriëntasie in 'n onbekende gebied normaal is nie.
Naas die vrees om jou onkunde te toon, is daar die onvermoë om foute te erken, om iemand anders se standpunt te aanvaar. Soms is koppigheid in die handhawing van 'n mens se mening lei tot rampspoedige gevolge as 'n persoon 'n leiersposisie beklee of sy aktiwiteit met werk met mense verband hou. Obstiniteit en selfgeregtigheid laat nie die woorde van verskoning toe nie. Selfs as 'n persoon onder ernstige druk van iemand anders se posisie instem, sal hy ontevredenheid toon en swyg om sy foute te erken.
Verhoogde egoïsme en liefde vir aandag manifesteer hulself in die herlewing van algemene vergaderings en konferensies of selfs onder vriende. So iemand probeer om te verseker dat hy net praat, sonder om die belangstelling van ander in sy toesprake en met hipertrofiese sensitiwiteit vir onderbrekings of opmerkings in ag te neem. Die persoon self kan nie na die spreker luister nie, al die inligting lyk onbeduidend, dom of nie die moeite werd nie. Daarom is onderbrekings en die eenvoudige onvermoë om hulself in die gespreksverhaal se storie te verdiep, gereeld.
Kommunikeer met mense is duidelik nie sy kring nie, veroorsaak oormatige prikkelbaarheid, wat deur alle beskikbare middele getoon word. Verdraagsaamheid is afwesig, asook die mening dat enige persoon 'n unieke persoon is. Hier is selfs direkte beledigings, wrede grappies en boelies moontlik.
'N gevoel van superioriteit veroorsaak sulke manifestasies van trots as die afwesigheid van elementêre tekens van beleefdheid en opvoeding, byvoorbeeld om 'n persoon te groet wanneer hulle eerste ontmoet of 'n hand leen. Mens kry die innerlike gevoel dat 'n self so beduidend en uitsonderlik is dat almal anders dit moet opmerk en eerste sê hallo, anders word die verhoogde selfbelang geskep deur ander te ignoreer.
Die probleem van arrogansie
Die probleem van arrogansie is nie net net by die persoon self nie, maar is ook algemeen sosiaal, omdat kommunikasie in 'n soortgelyke aar nie voordeel, plesier, ontwikkeling bring nie, maar integendeel slegs die sielkundige selfbewussyn van die naaste samelewing vererger. Nie net vriende draai vinnig weg van sulke persoonlikhede nie, maar ook oppervlakkige kennisse begin voorgee dat hulle vir die eerste keer gesien word. Professionele begrip, ondersteuning en 'n vriendelike atmosfeer kan ook nie in die teenwoordigheid van 'n persoon wees wat afwisselend behandel word nie, en soms ook afwisselend teenoor ander. Persoonlike lewe kan lyk soos om op 'n "mynveld" te loop of heeltemal afwesig te wees.
Arrogansie belemmer normale, gelyke kommunikasie, en totdat 'n persoon met onvoldoende selfbeeld sy foute verstaan, sal daar slegs individue in sy binnekring geplaas word. Die neiging om op te offer, verminderde selfbeeld, laat mense kyk na bevestiging van hul minderwaardigheid buite, en dan is die een wat hom 'n goddelik beskou, hulle beeld van die wêreld ten volle besef. Terselfdertyd kan hierdie alliansie nie noemenswaardig of produktief genoem word nie, maar versterk dit net die vernietigende eienskappe van elkeen.
Die intrapersoonlike probleem van arrogansie is dat 'n mens hom steeds in sy eksklusiwiteit probeer mislei. Trouens, die onderbewuste meganismes vir die assessering van die werklikheid werk redelik goed, en die innerlike stem herinner altyd aan iemand van sy tekortkominge. Hoe meer dikwels en sterker sulke onthounotasies, hoe meer intens die persoon sy minagting vir ander maak, want dit is die enigste manier om die werklikheid wat aan hom beskikbaar is, te verander. Solank as wat 'n harmonieuse persoon sy eie tekortkominge sal opmerk, en soek na maniere om dit te oorkom, nuwe eienskappe te ontwikkel, sal 'n arrogante persoon foute in ander soek of iemand se reputasie op 'n verkeerde manier verlig.
In 'n situasie waar die lewe 'n arrogant persoon met die werklikheid konfronteer, is sy werklike hulpeloosheid baie gefrustreerd, op sulke oomblikke is dit moontlik om na die ander uiterste te val. 'N Persoon is skerp bewus daarvan dat al sy prestasies en goeie eienskappe slegs die vrug van sy verbeelding was en begin om homself te verklein, en nie weer die werklikheid te sien nie. As die situasie nie so ontvou dat hy die werklike situasie toon nie, verhoog die risiko van herassessering van sy morele, fisiese en ander moontlikhede. Dit word gevolg deur mislukte projekte, gebroke verhoudings, algemene uitputting, intrapersoonlike krisis.
Voorbeelde van literatuur en lewe
Die onderwerp van arrogansie is dikwels teenwoordig in die lewe, dus het dit onvermydelik 'n storielyn geword vir literatuur en teater. Daar is arrogansie gebaseer op sosiale verdeling, en dit word deur toepaslike voorbeelde geopenbaar. Byvoorbeeld, by 'n vergadering kan 'n man 'n komplekse en betaalde projek aanroep, met die argument dat hy beter sal gaan met die teenwoordigheid van vroeëre vroue. Klas arrogansie word gemanifesteer in die onwilligheid om enige instansies by te woon. Byvoorbeeld, 'n persoon wat homself as 'n elite identifiseer, kan slegte koffiekappers wees, verkies restaurante, en 'n arme kunstenaar kan duur en pretensieuse klubs vermy, met die argument dat die onwaardigheid en lae geestelike ontwikkeling van die gewone mense van hierdie plekke.
'N Arrogante houding word deur die onderwyser in verhouding tot die studente ervaar, wanneer die onderwyser in plaas van na die jongste perspektief te kyk, die probleem en die meningsverskil verstaan, kies die onderwyser sy posisie met gesag. Hoofde van groot organisasies, veral dié wat onlangs aangestel is, het arrogansie wat op almal gemik is. Werknemers wat al dekades pragtig hul werk pragtig gedoen het, word onbevoeg, en familie en kinders moet skielik enige wil gehoorsaam.
Arrogansie kan gevind word waar daar geen rede daarvoor voorkom nie. Die kapper sal oordeelkundig na 'n kliënt kyk wat nie die beginsels van sny verstaan ​​nie, ondanks die feit dat sy op ander gebiede suksesvol is. Die verkoper in die mark kan die smaak van 'n aristokratiese dame kritiseer en 'n voorbeeld van haarself stel, sonder om haar mening en advies te gebruik. Hoe kleiner die persoon se vooruitsigte, hoe laer die vlak van sy algemene bewustheid, hoe meer waarskynlik die ontwikkeling van 'n arrogante houding en posisie van sy pad is buitengewoon korrek.
Sulke sosiale probleme word wyd oorweeg in die klassieke literatuur, veral in Tsjetsjov en Dostojevski. Die reaksies van die karakters word nie altyd deur arrogansie beskryf nie, maar daar kan beskrywings wees van 'n hoogmoedige voorkoms, ongeduld in geskille, koppigheid in hul posisie, gebrek aan sensitiwiteit vir iemand anders se opinie, posisie en toestand.