Hoe is gehoorverlies tydens oorlog vermy? - Geskiedenis Podcasts - 2021
Hoe is gehoorverlies tydens oorlog vermy?
Gewere is baie hard, selfs in 'n oop veld. In 'n loopgraaf of in 'n stad kan ek my net voorstel dat hulle harder sou wees en gehoorverlies kon veroorsaak. Hoe het leërs verseker dat hul troepe nie almal doof was aan die einde van die eerste geveg of selfs bootcamp nie? Ek sou dink katoenballe sou help, maar ek het dit nog nooit in boeke of ander media genoem nie.
Tot in die veertigerjare is geglo dat die genesing van harde geluide 'n verdraagsaamheid vir hulle ontwikkel:
Die deurdringende houding van die vroeë 1900's was dat gehoorverlies voorkom kan word deur 'n toleransie vir geraas te ontwikkel. Gevolglik word pogings om harde geluide te vermy of jouself daarteen te beskerm, as swakheid geïnterpreteer.
Tussen 1941 en 1944 het die Amerikaanse weermag uiteindelik hierdie teorie op die proef gestel:
Hierdie "verdraagsaamheid" -teorie is wetenskaplik ondersoek in 1941 toe die Amerikaanse weermag die Armored Medical Research Laboratory in Fort Knox, Kentucky, geopen het. Hierdie laboratorium het in 1944 'n landmerkstudie voltooi, wat gelei het tot die aanbeveling dat wapenspanne, skutinstrukteurs en ander wat gereeld blootgestel word aan skote, gehoorbeskermende toestelle moet kry. Die gehoorbeschermer wat gekies is, was die V-51R, enkelflens-oordop. Hoewel gehoorbeskerming nou oorweeg word, word dit steeds nie as 'n vereiste beskou nie.
Eers met die koms van die lugmag het gehoorbeskerming werklik betekenisvol geword:
Alhoewel die Tweede Wêreldoorlog 'n belangrike bydraende faktor was in die ontwikkeling van gehoorbesparing, was die belangrikste gebeurtenis eers na die oorlog. Die Army Air Corps het 'n aparte diensdiens van die Amerikaanse weermag geword en is hernoem tot die Amerikaanse lugmag. Terselfdertyd het hierdie nuwe tak van diens die vliegtuigmotors aan die weermag bekendgestel. Daar was nog nooit 'n geluid van die volume en duur nie. Daar word onmiddellik opgemerk dat blootstelling aan geraas van die vliegtuigmotor binne 'n kort tydjie permanente gehoorverlies veroorsaak. Dit het ook verbale kommunikasie onmoontlik gemaak en 'n reeks fisiese manifestasies veroorsaak wat beskryf word as 'ultrasoniese siekte'. Simptome sluit in oorpyn, hoofpyn, oormatige moegheid, prikkelbaarheid en gevoelens van vrees. Aanvanklik is geglo dat hierdie simptome veroorsaak word deur onhoorbare, ultra-hoë frekwensie geluide wat deur die straalmotoren opgewek word. Hierdie simptome, wyd gerapporteer deur lugmagonderhoudspanne, het 'n mediese studie veroorsaak wat aan die lig gebring het dat die siekte werklik was; navorsing het dit egter toegeskryf aan hoë vlakke van hoorbare frekwensies.
Uiteindelik is die eerste regulasie in 1948 ingestel:
As gevolg hiervan het die Amerikaanse lugmag die eerste militêre regulasie oor gehoorbewaring in 1948 gepubliseer. AFR 160-3, 'Voorsorgmaatreëls teen ruisgevare', is nie net belangrik nie, want dit was die eerste afdwingbare regulasie in die geskiedenis van gehoorbewaring, maar dit het ook verantwoordelikheid geplaas vir die nuwe program oor mediese leierskap by lugmaginstallasies. Sommige van die voorkomende maatreëls wat in AFR 160-3 beskryf word, sluit in die beperking van geraasblootstelling in terme van algehele klankvlakke en die gebruik van watte wat met paraffien bevochtig is as gehoorbeskerming vir blootstelling aan gevaarlike geraas.
Dus, ten minste vir die Verenigde State, is dit eers in 1948 dat voorkomende maatreëls teen die gehoorverlies van soldate werklik ernstig opgeneem is.
In Duitsland stig Maximilian Negwer die maatskappy "Fabrik pharmazeutischer und kosmetischer Spezialitäten Max Negwer" in 1907. Die eerste pakket Ohropax -geraasbeskermers is in die herfs van 1908 verkoop vir een Goldmark (aangepas vir inflasie ongeveer € 5,75). […]
In Augustus 1914 is die produk deur luitenant -generaal Freiherr von Dinklage aan die oorlogsbediening aanbeveel vir gebruik in die weermag. In 1916 het die weermag Ohropax bekendgestel. Dit was die eerste keer dat groot dele van die bevolking die produk leer ken het, wat Ohropax -geraasbeskermers die belangrikste produk van die onderneming maak.
Vertaal uit die bronne: Wikipedia: Ohropax & Siegeszug von Ohropax begann im Ersten Weltkrieg
Hierdie proppe is aanvanklik van was gemaak en het die geraas met tot 27dB verminder. Dit sal 'n bietjie help met die slaapvermoë, maar in vergelyking met geraas naby 'n geweer tot 170dB, is dit natuurlik 'n lang pad om die gesondheid van 'n gehoorstelsel regtig te beskerm.
Hierdie video wys hoe Hermann Göring die beskermers loskoppel nadat hy sy vliegtuig geland het gedurende die laaste jaar van die Eerste Wêreldoorlog.
Gewone en eenvoudige gehoorverlies en simptome wat tot dopskok strek, word as redes vir die bekendstelling daarvan genoem. Voorheen blyk dit dat kommunikasievermoë, selfs al het dit die uiterste vorme van geskreeu vereis, die voorkeur geniet en net die ore met u hande bedek, die enigste beskikbare opsie, ondanks eeue oue verhale oor sirenes, Ulysses en was. Let ook daarop dat nie byna alle troepe toegang tot hierdie beskermers sou gehad het nie; die presiese aantal ingepakte proppe gaan verlore.
Dit alles voordat wetenskaplike bewyse objektief gemeet kon word:
Alhoewel skade in die binneoor deur geraas in die 19de eeu aangetoon is, kon otoloë slegs benaderde ramings van gehoorskerpte by mense wat blootgestel is aan geraas, gee, omdat 'n akkurate en reproduceerbare metode om gehoorverlies te meet nie beskikbaar was voordat Duitse wetenskaplikes bewys het dat elektroniese klankmeter in 1919.
Gehoorbeschermingsapparate (HPD's), wat gebruik word om die menslike oor te beskerm teen gehoorverlies as gevolg van geraas, bestaan ​​ten minste sedert die vroeë 1900's [...] Trouens, in 1911 het die beroemde orkesleier John Phillip Sousa by sy vriend en mede -skeet -valskieter JAR Elliott dat skietstrikke "sy ore erg gevat het en sy lewensbestaan ​​[as musikant] begin beïnvloed het." Elliott, wat 'n uitvinder was, het toe die "Elliott Perfect Ear Protector" ontwikkel en gepatenteer (in agt lande, nie minder nie), en dit het 'n kommersiële sukses geword (Baldwin 2004).
Van: John G. Casali: "Gehoorbeskermingsapparate: regulering, huidige tendense en opkomende tegnologieë", in: Colleen G. Le Prell et al .: "Ruis-geïnduseerde gehoorverlies wetenskaplike vooruitgang", Springer, 2012, p 257- 283.
Voordat moderne navorsing oor geraas -geïnduseerde gehoorverlies werklik in die veertigerjare begin het:
Maar dit was regtig nie.
En dit is regtig nie.
VA het berig dat die 2,5 miljoen veterane wat aan die einde van die boekjaar 2003 ongeskiktheidsvergoeding ontvang het, ongeveer 6,8 miljoen afsonderlike gestremdhede gehad het wat verband hou met hul diensplig (Veterans Benefits Administration, 2004). Die gestremdhede van die ouditiewe stelsel, insluitend tinnitus en gehoorverlies, was die derde mees algemene tipe, wat byna 10 persent van die totale aantal gestremdhede onder hierdie veterane uitmaak.
Van: Larry E. Humes et al .: "Geraas en militêre diens. Implikasies vir gehoorverlies en tinnitus" 2006.
Daar is slegs twee realistiese opsies om die ore te beskerm teen die geraas van geweervuur: hou weg van gewere of gebruik dit nie.
'N Persoonlike ervaring: as rekruut in die Suid -Afrikaanse weermag (1980) het ek op wasdae weggooibare wasproppe uitgereik - wel eintlik net een. Ek moes deel ('n uitstekende manier vir die weermag om koste te bespaar - ek is seker dat hulle miljoene bespaar het). Onder instruksie sou ek hierdie een prop in twee skeur, die was warm maak deur dit in my hande te rol en my ore daarmee te stop. Nie 'n goeie oplossing nie - die was sal alle geluide blokkeer, insluitend die instruksies van woedende beamptes, en dit sal ook vuil en stof aantrek. Dit was dus 'n groot gemors na 'n paar uur se gebruik. Daar was ook geen manier om dit tydens gebruik op te slaan nie: sodra die pakkie oopgemaak is, het dit in u oor gegaan en dan in die asblik. Dus, ons dra dit vir middagete.
Rol 'n paar jaar vorentoe (1983, of daaroor), en die weermag het besluit om uit te brei op weggooibare skuimproppe. Ons moes dit in stywe, dun buise rol voordat ons dit inbring, sodat die prop in die oorkanaal kon uitbrei. Dit was 'n beter oplossing as die wasproppe - behalwe dat dit kanariegeel was. Nie ideaal vir kamoeflering nie.
Omdat ek gemeganiseerde infanterie was, dra ek 'n spesiale helm met geïntegreerde kommunikasie in die rewolwer van my voertuig - dit bevat oorstukke met demper. Dit was baie handig, want my 'kantoor' was reg langs 'n 20 mm-kanon met 'n koaksiale medium masjiengeweer aan die ander kant daarvan. Elke keer as die gewere afgevuur het, was die berigte binne die grense van die metaalkas wat die rewolwer was ... wel oorverdowend (sonder die helm was dit erger). Tog moes ek die helm verwyder voordat ek die rewolwer verlaat, aangesien die helm deur 'n taamlik stewige 'krulkoord' aan die kommunikasiestelsel gekoppel was. Toe ek buite was, was dit vir my sake soos gewoonlik.
Sake soos gewoonlik was: niemand van ons het ooit gehoorbeskerming gedra nie. En hier is ek vandag: ondanks diens van 12 jaar, is ek so geskik soos 'n viool met volmaakte gehoor. Maar is dit net ek, of hoor jy ook daardie geluid?
Nie presies die primêre bronne nie, lol, maar Forester en O'Brien word algemeen beskou as vasbeslote om die tegniese en historiese besonderhede reg te stel in hul romans uit die Napoleontiese era, en die geweerspanne word uitgebeeld as serpe om hul koppe (soos 'n "doo -lap"), wat hul ore bedek vir hierdie spesifieke doel. Om nie te sê dat hierdie ouens 100% perfek was nie (hulle het albei die miskenning met harde naam op sigwaarde aanvaar), maar hulle het duidelik moeite gedoen as die van die meeste outeurs van historiese fiksie en is daarom geprys deur gespesialiseerde historici. U sien die koplappe ook in baie ou skilderye.
Ouditiewe beserings is die nommer een oorlogswond
Mense met 'n geskiedenis van militêre diens het 'n groter risiko vir gehoorverlies. In die Verenigde State ly 1,5 miljoen militêre veterane aan gehoorgestremdheid wat veroorsaak word deur hul tyd in die dienste.
Gehoorverlies hou gewoonlik verband met ouderdom. Volgens die Hearing Health Foundation in die VSA het ongeveer 60% van die jonger oorlogsveterane wat in Afghanistan en Irak gedien het, huis toe gegaan met gehoorverlies en/of tinnitus. Alhoewel ouditiewe beserings deur veterane die nommer een oorlogswond genoem word, word die beserings gereeld oor die hoof gesien.
Gereelde gehoorondersoeke tydens diens kan help met die diagnose en waardevolle inligting oor gehoorverlies in die weermag.
Die werk behels die gebruik van 'n antioksidant genaamd D-metionien, 'n komponent van gegiste proteïene wat in jogurt en kaas voorkom. Daar is gevind dat die antioksidant in gekonsentreerde dosisse sommige vorme van gehoorverlies verbeter en selfs gehoorverlies voorkom voordat dit blootgestel word aan geraas. Die navorsers het reeds bevind dat die middel tot sewe uur nadat die geraas ondervind is, toegedien kan word en steeds effektief kan wees.
"Ons het in dierstudies getoon dat as ons dit voor en na blootstelling aan geraas gee, ons byna volle beskerming kan kry teen geraas-geïnduseerde gehoorverlies," het die leier van die navorsingspan, oudioloog Kathleen Campbell, gesê.
'Dit beteken nie dat dit vir langdurige gehoorverlies sal werk nie, maar dit beteken wel dat u in die vroeë stadiums kan ingryp en verhoed dat dit permanent word,' het sy gesê.
Die navorsing sal bepaal of daar nog meer tyd kan verloop tussen die geneesmiddel en die effek daarvan.
Menslike kliniese proewe met die Amerikaanse weermag is in die vroeë beplanningsfase, het Campbell gesê.
Hoe weet ek of ek gehoorverlies het?
Daar is geen manier om dit te weet sonder om 'n gehoortoets deur 'n oudioloog te voltooi nie, maar daar is 'n paar waarskuwingstekens wat kan aandui as u 'n gehoorverlies het. Vra uself die volgende vrae, en as die antwoord op een van die vrae is, het u waarskynlik 'n gehoorverlies en moet u gehoor dit deur 'n oudioloog laat evalueer:
Hoor ek 'n geluid in my ore of kop wat nie in die omgewing voorkom nie? As die antwoord ja is, ervaar u tinnitus, wat baie verband hou met gehoorverlies. (Gewoonlik hou tinnitus slegs verband met gehoorverlies, maar dit kan 'n teken wees van ander gesondheidsprobleme of 'n newe -effek van medisyne, dus kontak 'n gesondheidswerker.)
Lyk dit of ander mense mompel? Dit is 'n klassieke teken van gehoorverlies. As iemand 'n gehoorverlies het, is sommige spraakgeluide meer hoorbaar as ander geluide, wat as gemompel beskou word.
Hoor ek beter uit die een oor as die ander? Normaal gehoorende persone het dieselfde skerpte in elke oor. As die een oor beter hoor as die ander, beteken dit dat ten minste een oor gehoorverlies kan hê. (Net soos tinnitus kan gehoorverlies in een oor ook 'n teken wees van ander gesondheidskwessies, en u moet 'n dokter raadpleeg.)
Was daar 'n vinnige afname of skommeling in my gehoor? By mense wat normaal hoor, wissel die gehoor nie baie nie, en dit is waarskynlik 'n teken dat u gehoor afneem. En as u gehoor gereeld wissel, moet u relatief gou 'n oudioloog of dokter besoek om permanente gehoorverlies te voorkom.
Is ek blootgestel aan geraas met hoë intensiteit? Gereelde blootstelling aan matig hoë geraasvlakke, of 'n enkele geval van baie hoë geraasvlakke, kan tydelike of permanente gehoorverlies veroorsaak.
Is daar 'n geskiedenis van gehoorverlies in my gesin? Sommige vorme van gehoorverlies is geneties van aard, en as sekere familielede gehoorverlies het of gehad het, kan u self 'n risiko loop.
Is ek gesond? Hartsiektes, diabetes, skildkliertoestande en newe -effekte van baie medikasie kan tydelike of permanente gehoorverlies veroorsaak.
Is ek ouer as 50 jaar? Hierdie vraag moet redelik maklik beantwoord word. As die antwoord ja is, styg die kans dat u ten minste 'n klein mate van gehoorverlies het, aansienlik. Die meeste individue ouer as 70 jaar het ten minste 'n ligte gehoorverlies.
Die sekerste manier om te weet of u 'n gehoorverlies het, is natuurlik deur 'n uitgebreide gehoorevaluering deur 'n gelisensieerde oudioloog te doen. Die meeste oudioloë neem deel aan versekeringsverskaffers en die meeste draers dek die koste van 'n gehoortoets. Selfs as u nie versekeringsdekking het nie, is die koste van 'n basiese gehoortoets gewoonlik minder as $ 150 en dikwels minder as $ 100.
Aangesien die binne -oor nie direk toeganklik is vir instrumente nie, word die simptome en oudiometriese toetse geïdentifiseer deur die pasiënt. Van diegene wat hul sensoriese neurale gehoorverlies aan hul dokter voorhou, meld 90% dat die gehoor verminder is, 57% het 'n verstopte gevoel in die oor en 49% rapporteer dat dit 'n oor lui (tinnitus). Ongeveer die helfte meld vestibulêre (vertigo) probleme aan.
Vir 'n gedetailleerde uiteensetting van simptome wat nuttig is vir screening, is 'n selfevalueringsvraelys ontwikkel deur die American Academy of Otolaryngology, genaamd die Hearing Handicap Inventory for Adults (HHIA). Dit is 'n opname van 25 vrae oor subjektiewe simptome. 
Sensorineurale gehoorverlies kan geneties of verwerf wees (dit wil sê as gevolg van siekte, geraas, trauma, ens.). Mense het 'n gehoorverlies vanaf geboorte (aangebore), of die gehoorverlies kan later voorkom. Baie gevalle hou verband met ouderdom (ouderdomsverwant).
Gehoorverlies kan geërf word. Meer as 40 gene is betrokke by die oorsaak van doofheid.  Daar is 300 sindrome met verwante gehoorverlies, en elke sindroom kan oorsaaklike gene hê.
Resessiewe, dominante, X-gekoppelde of mitochondriale genetiese mutasies kan die struktuur of metabolisme van die binneoor beïnvloed. Sommige kan enkelpuntmutasies wees, terwyl ander te wyte is aan chromosomale afwykings. Sommige genetiese oorsake lei tot 'n laat aanvang van gehoorverlies. Mitochondriale mutasies kan SNHL veroorsaak, dit wil sê m.1555A & gtG, wat die individu sensitief maak vir die ototoksiese effekte van aminoglikosiedantibiotika.
Die mees algemene oorsaak van recessiewe genetiese aangebore gehoorgestremdheid in ontwikkelde lande is DFNB1, ook bekend as Connexin 26 doofheid of GJB2-verwante doofheid.
Die mees algemene sindroomvorme van gehoorgestremdheid sluit in (dominante) Stickler -sindroom en Waardenburg -sindroom, en (resessiewe) Pendred -sindroom en Usher -sindroom.
Mitochondriale mutasies wat doofheid veroorsaak, is skaars: MT-TL1 mutasies veroorsaak MIDD (Maternally inhered dofness and diabetes) en ander toestande wat doofheid as deel van die prentjie kan insluit. gene is geïdentifiseer deur sy verband met beide aangebore en outosomale resessiewe doofheid in die kinderjare. Hierdie geen word uitgedruk in fetale kogleea en baie ander weefsels, en word vermoedelik betrokke by die ontwikkeling en instandhouding van die binneoor of die inhoud van die perilimf en endolimf. Dit is ook geïdentifiseer as 'n tumorverwante geen wat in ovariumgewasse ooruitgedruk word.  'n oorerflike neurologiese afwyking met 'n vertraagde aanvang wat die ore sowel as ander organe kan beïnvloed. Die gehoorverlies in hierdie toestand is dikwels ANSD (ouditiewe neuropatie spektrumversteuring) 'n neurale oorsaak van gehoorverlies. , 'n seldsame oorerflike outo -inflammatoriese afwyking, kan tot gehoorverlies lei. : hoewel dit waarskynlik skaars is, is dit moontlik dat outo -immuunprosesse spesifiek op die koglea gerig is, sonder dat simptome ander organe aantas. Granulomatose met polyangiitis, 'n outo -immuun toestand, kan gehoorverlies veroorsaak.
, CRS, is die gevolg van transplasentale oordrag van die rubella -virus tydens swangerskap. CRS word beheer deur universele inenting (MMR of MMRV entstof). (CMV) infeksie is die algemeenste oorsaak van progressiewe sensoriese neurale gehoorverlies by kinders. Dit is 'n algemene virusinfeksie wat deur kontak met besmette liggaamsvloeistowwe soos speeksel of urine opgedoen word en maklik in die kwekerye en dus van kleuters na verwagtende moeders oorgedra word. CMV -infeksie tydens swangerskap kan die ontwikkelende fetus beïnvloed en lei tot leerprobleme sowel as gehoorverlies. , 'n parasitiese siekte wat 23% van die bevolking in die VSA raak, kan sensorineurale doofheid by die fetus in die baarmoeder veroorsaak.
Progressiewe ouderdomsverwante verlies aan gehoorskerpte of sensitiwiteit kan reeds op 18-jarige ouderdom begin, wat veral die hoë frekwensies beïnvloed, en mans meer as vroue.  Sulke verliese word eers later in die lewe duidelik. Presbycusis is verreweg die oorheersende oorsaak van sensorineurale gehoorverlies in geïndustrialiseerde samelewings. 'N Studie wat in Soedan gedoen is, met 'n bevolking vry van blootstelling aan harde geraas, het aansienlik minder gevalle van gehoorverlies gevind in vergelyking met gevalle wat ooreenstem met ouderdom uit 'n geïndustrialiseerde land. Soortgelyke bevindings is gerapporteer deur 'n studie van 'n bevolking van Paaseiland, wat 'n slegter gehoor onder diegene wat tyd in geïndustrialiseerde lande deurgebring het in vergelyking met diegene wat nooit die eiland verlaat het nie.  Navorsers het aangevoer dat ander faktore as verskille in blootstelling aan geraas, soos genetiese samestelling, moontlik ook tot die bevindings kon bydra.  Gehoorverlies wat met die ouderdom vererger, maar veroorsaak word deur ander faktore as normale veroudering, soos geraas-geïnduseerde gehoorverlies, is nie presbycusis nie, alhoewel dit moeilik kan wees om die individuele effekte van verskeie oorsake van gehoorverlies te onderskei. Een uit elke drie persone het aansienlike gehoorverlies teen die ouderdom van 65 teen die ouderdom van 75, een uit twee. Ouderdomsverwante gehoorverlies is nie voorkombaar of omkeerbaar nie.
Die meeste mense in die moderne samelewing ly aan 'n mate van progressiewe sensorineurale (dws permanente) geraas-geïnduseerde gehoorverlies (NIHL) as gevolg van oorlading en beskadiging van die sensoriese of neurale gehoorapparaat in die binne-oor. NIHL is tipies 'n uitval of kerf wat op 4000 Hz gesentreer is. Beide intensiteit (SPL) en duur van blootstelling, en herhaaldelike blootstelling aan onveilige geraasvlakke dra by tot kogleêre skade wat gehoorverlies tot gevolg het. Hoe harder die geraas is, hoe korter is die veilige blootstelling. NIHL kan permanent of tydelik wees, 'n drempelverskuiwing genoem. Onveilige geraasvlakke kan tot 70 dB wees (ongeveer twee keer so hard as normale gesprekke) as daar langdurige (24 uur) of aanhoudende blootstelling is. 125 dB ('n harde rockkonsert is
120 dB) is die pynvlak wat geluide bo hierdie vlak onmiddellike en permanente oorskade veroorsaak.
Geraas en veroudering is die hoofoorsake van presbycusis, of ouderdomsverwante gehoorverlies, die algemeenste soort gehoorverlies in die industriële samelewing.  [ aanhaling nodig ] Die gevare van blootstelling aan geraas en omgewing word algemeen erken. Talle nasionale en internasionale organisasies het standaarde daargestel vir veilige vlakke van blootstelling aan geraas in die nywerheid, die omgewing, weermag, vervoer, landbou, mynbou en ander gebiede. [Opmerking 1] Klankintensiteit of klankdrukvlak (SPL) word gemeet in desibel (dB). Vir verwysing:
45 dB Omringende geraasvlak rondom die huis
60 dB Rustige kantoor
60–65 dB Normale gesprek
70 dB Stadstraat geraas op 25 '[ verduideliking nodig ] of gemiddelde TV -klank
80 dB Raserige kantoor
95–104 dB Nagklub dansvloer
120 dB Naby donderweer of 'n harde rockkonsert
150–160 dB Geweerskoot uit 'n handgeweer
'N Verhoging van 6 dB verteenwoordig 'n verdubbeling van die SPL, of energie van die klankgolf, en dus die neiging om oorskade te veroorsaak. Omdat menslike ore logaritmies hoor, nie lineêr nie, verg dit 'n toename van 10 dB om 'n geluid te produseer wat twee keer so hard word. Oorskade as gevolg van geraas is eweredig aan klankintensiteit, nie waargeneem hardheid nie, dus is dit misleidend om op subjektiewe persepsie van hardheid staat te maak as 'n aanduiding van die risiko om te hoor, dit wil sê dit kan die gevaar aansienlik onderskat.
Alhoewel die standaarde matig verskil in vlakke van intensiteit en duur van blootstelling wat as veilig beskou word, kan 'n paar riglyne afgelei word. [Nota 2]
Die veilige hoeveelheid blootstelling word met 'n faktor 2 verminder vir elke wisselkoers (3 dB vir NIOSH -standaard of 5 dB vir OSHA -standaard) toename in SPL. Die veilige daaglikse blootstellingsbedrag by 85 dB (90 dB vir OSHA) is byvoorbeeld 8 uur, terwyl die veilige blootstelling by 94 dB (A) (nagklubvlak) slegs 1 uur is. Geraas trauma kan ook 'n omkeerbare gehoorverlies veroorsaak, 'n tydelike drempelverskuiwing genoem. Dit kom tipies voor by persone wat blootgestel word aan skietery of vuurwapens, en na die gebeurtenis (tinnitus) in hul ore hoor lui.
Omgevingsgeraas: Bevolkings wat naby lughawens, treinstasies en treinstasies, snelweë en nywerheidsgebiede woon, word blootgestel aan geraasvlakke, gewoonlik in die 65 tot 75 dBA -reeks. As lewenstyle aansienlike buite- of oop vensteromstandighede insluit, kan hierdie blootstelling mettertyd die gehoor verswak. Amerikaanse departement van behuising en stedelike ontwikkeling stel standaarde vir geraasimpak in residensiële en kommersiële konstruksiesones. Die geraasstandaarde van HUD kan gevind word in 24 CFR Deel 51, subdeel B. Omgewingsgeraas bo 65 dB definieer 'n gebied wat geraas word.
Persoonlike klankelektronika: Persoonlike klanktoerusting soos iPods (iPods bereik dikwels 115 desibel of hoër) kan sterk genoeg klank produseer om aansienlike NIHL te veroorsaak. 
Akoestiese trauma: Blootstelling aan 'n enkele gebeurtenis van uiters harde geraas (soos ontploffings) kan ook tydelike of permanente gehoorverlies veroorsaak. 'N Tipiese bron van akoestiese trauma is 'n te harde musiekkonsert.
Ruis op die werkplek: Die OSHA -standaarde 1910.95 Algemene blootstelling aan beroepsgeraas in die bedryf en blootstelling aan beroepsgeraas in die konstruksiebedryf in 1926.5 identifiseer die vlak van 90 dB (A) vir 8 uur blootstelling as die vlak wat nodig is om werkers teen gehoorverlies te beskerm.
Siekte of wanorde Redigeer
Cerebellopontine hoektumor (aansluiting van die pons en serebellum) - Die serebellopontienhoek is die uitgangsplek van beide die gesigsenuwee (CN7) en die vestibulokochlêre senuwee (CN8). Pasiënte met hierdie gewasse het dikwels tekens en simptome wat ooreenstem met die kompressie van beide senuwees.
(vestibulêre schwannoom) - goedaardige neoplasma van Schwann -selle wat die vestibulokochlêre senuwee affekteer - goedaardige tumor van die pia en arachnoid mater
en LNR -pasiënte ervaar gereeld afwykings in die gehoorstelsel. (epidemiese parotitis) kan ernstige sensoriese neurale gehoorverlies (90 dB of meer), eensydig (een oor) of bilateraal (albei ore) tot gevolg hê. Dit kan skade aan die gehoorsenuwee tot gevolg hê, maar veroorsaak meer gemengde (sensoriese en geleidende) gehoorverlies en kan bilateraal wees. (herpes zoster oticus)
word gewoonlik van swanger vroue na hul fetusse oorgedra, en ongeveer 'n derde van die besmette kinders word uiteindelik doof.
Ototoksiese en neurotoksiese middels en chemikalieë Redigeer
Sommige voorskrifmedisyne sowel as voorskrifmedisyne en sekere industriële chemikalieë is ototoksies. Blootstelling hieraan kan tydelike of permanente gehoorverlies tot gevolg hê.
Sommige medisyne veroorsaak onomkeerbare skade aan die oor en is daarom beperk in die gebruik daarvan. Die belangrikste groep is die aminoglikosiede (hooflid gentamisien). 'N Seldsame mitochondriale mutasie, m.1555A & gtG, kan 'n individu se vatbaarheid vir die ototoksiese effek van aminoglikosiede verhoog. Dit is bekend dat langtermyn hidrokodoon (Vicodin) misbruik vinnig sensoriese neurale gehoorverlies veroorsaak, gewoonlik sonder vestibulêre simptome. Dit is ook bekend dat metotreksaat, 'n chemoterapeutiese middel, gehoorverlies veroorsaak. In die meeste gevalle herstel gehoorverlies nie wanneer die geneesmiddel gestaak word nie. Paradoksaal genoeg word metotreksaat ook gebruik in die behandeling van outo-immuun-geïnduseerde inflammatoriese gehoorverlies.
Verskeie ander medisyne kan die gehoor omkeerbaar verswak. Dit sluit lusdiuretika, sildenafil (Viagra), hoë of volgehoue ​​toediening van NSAID's (aspirien, ibuprofen, naproxen en verskillende voorskrifmedisyne: celecoxib, ens.), Kinien- en makroliedantibiotika (eritromisien, ens.) In. Sitotoksiese middels soos carboplatinum, wat gebruik word vir die behandeling van kwaadaardige siektes, kan aanleiding gee tot 'n dosisafhanklike SNHL, net soos geneesmiddels soos desferrioksamien, wat gebruik word vir hematologiese afwykings, soos thalassemie -pasiënte wat hierdie medisyne voorgeskryf moet word.
Langdurige of herhaalde omgewings- of werksverwante blootstelling aan ototoksiese chemikalieë kan ook sensorineurale gehoorverlies tot gevolg hê. Sommige van hierdie chemikalieë is:
- chemikalie wat ontspannend gebruik word, bekend as 'poppers' - 'n oplosmiddel wat in baie organiese reaksies as 'n bousteen gebruik word, 'n industriële chemiese voorloper van polistireen, 'n plastiek, 'n giftige gas as gevolg van onvolledige verbranding
swaar metale: tin, lood, mangaan, kwik, 'n industriële oplosmiddel en een van die belangrikste bestanddele van petrol, 'n industriële oplosmiddel wat gebruik word vir die vervaardiging van styreen en xileen, hoogs giftige petrochemiese oplosmiddels. Tolueen is 'n komponent van hoë-oktaan-petrol xileen wat gebruik word in die vervaardiging van poliëstervesels en harse. , 'n industriële ontvettingsoplosmiddel
Daar kan skade aan die oor self of die sentrale gehoorpaaie wees wat die inligting wat deur die ore oorgedra word, verwerk. Mense wat hoofbesering opdoen, is vatbaar vir gehoorverlies of tinnitus, tydelik of permanent. Kontaksport soos voetbal (Amerikaanse NFL), hokkie en krieket het 'n noemenswaardige voorkoms van kopbeserings (harsingskudding). In 'n opname van afgetrede NFL -spelers, wat almal een of meer harsingskudding tydens hul loopbane gerapporteer het, het 25% gehoorverlies en 50% tinnitus gehad. [ aanhaling nodig ]
Perinatale toestande Redigeer
Dit kom baie meer voor by premature babas, veral by kinders onder 1500 g by geboorte. Voortydige geboorte kan gepaard gaan met probleme wat sensoriese neurale gehoorverlies veroorsaak, soos anoksie of hipoksie (swak suurstofvlakke), geelsug, intrakraniale bloeding, breinvliesontsteking. Daar word berig dat fetale alkoholsindroom gehoorverlies veroorsaak by tot 64% van die babas wat uit alkoholiese moeders gebore word, vanweë die ototoksiese effek op die ontwikkelende fetus, asook ondervoeding tydens swangerskap as gevolg van die oormaat alkoholinname.
Jodiumtekort / Hipotireose Redigeer
Jodiumtekort en endemiese hipotireose hou verband met gehoorverlies.  As 'n swanger moeder tydens die swangerskap onvoldoende jodium inneem, beïnvloed dit die ontwikkeling van die binneoor by die fetus, wat lei tot sensoriese doofheid. Dit kom voor in sekere dele van die wêreld, soos die Himalajas, waar jodium tekortkomend is in die grond en dus die dieet. In hierdie gebiede is daar 'n hoë voorkoms van endemiese goiter. Hierdie oorsaak van doofheid word voorkom deur jodium by sout te voeg.
Breinslag in 'n gebied wat die gehoorfunksie beïnvloed, soos 'n posterior sirkulasie -infarkt, word met doofheid geassosieer.
Sensoriese gehoorverlies word veroorsaak deur abnormale struktuur of funksie van die haarselle van die orgaan van Corti in die koglea. [ betwis - bespreek ] Neurale gehoorgestremdhede is die gevolg van skade aan die agtste kraniale senuwee (die vestibulokochlêre senuwee) of die ouditiewe dele van die breinstam. As hoër vlakke van die gehoorgang aangetas word, staan ​​dit bekend as sentrale doofheid. Sentrale doofheid kan as sensorineurale doofheid voorkom, maar moet onderskei kan word van die geskiedenis en oudiologiese toetsing.
Kogleêre dooie streke in sensoriese gehoorverlies Redigeer
Gehoorgestremdheid kan verband hou met skade aan die haarselle in die koglea. Soms kan die funksie van die binneste haarselle (IHC's) oor 'n sekere gebied van die koglea heeltemal verloor word, dit word '' dooie gebied 'genoem. Die gebied kan gedefinieer word in terme van die reeks kenmerkende frekwensies (CF's) van die IHC's en/of neurone wat onmiddellik aangrensend aan die dooie gebied is.
Kogleêre haarselle Wysig
Buiten -haarselle (OHC's) dra by tot die struktuur van die Orgaan van Corti, wat tussen die basilêre membraan en die tektoriale membraan binne die koglea geleë is (sien figuur 3). Die tonnel van corti, wat deur die Corti -orgaan loop, verdeel die OHC's en die binneste haarselle (IHC's). OHC's is verbind met die retikulêre laminêr en die Deiters -selle. Daar is ongeveer twaalfduisend OHC's in elke menslike oor, en dit is in tot vyf rye gerangskik. Elke OHC het klein knoppies 'hare' of cilia op die boonste oppervlak, bekend as stereocilia, en dit is ook in rye gerangskik wat in hoogte ingedeel is. Daar is ongeveer 140 stereocilia op elke OHC. 
Die fundamentele rol van die OHC's en die IHC's is om as sensoriese reseptore te funksioneer. Die hooffunksie van die IHC's is om klankinligting via afferente neurone oor te dra. Hulle doen dit deur meganiese bewegings of seine na neurale aktiwiteit oor te dra. As dit gestimuleer word, beweeg die stereocilia op die IHC's, wat veroorsaak dat 'n stroom elektriese stroom deur die haarselle gaan. Hierdie elektriese stroom skep aksiepotensiale binne die gekoppelde afferente neurone.
OHC's verskil deurdat dit eintlik bydra tot die aktiewe meganisme van die koglea. Hulle doen dit deur meganiese seine of trillings langs die basilêre membraan te ontvang en dit in elektrochemiese seine om te sit. Die stereosilia wat op OHC's voorkom, is in aanraking met die tektoriale membraan. As die basilêre membraan beweeg as gevolg van vibrasies, buig die stereocilia dus. Die rigting waarin hulle buig, bepaal die vuurtempo van die ouditiewe neurone wat aan die OHC's gekoppel is. 
Die buiging van die stereocilia na die basale liggaam van die OHC veroorsaak opwinding van die haarsel. Daar vind dus 'n toename in die afvoersnelheid van die gehoorneurone wat met die haarsel verbind is, plaas. Aan die ander kant veroorsaak die buiging van die stereocilia weg van die basale liggaam van die OHC remming van die haarsel. Daar kom dus 'n afname in die afbrandingstempo van die gehoorneurone wat met die haarsel verbind is, voor. OHC's is uniek omdat hulle in staat is om saam te trek en uit te brei (elektromotiliteit). As gevolg van die elektriese stimulasies wat deur die efferente senuweevoorsiening verskaf word, kan dit dus in lengte, vorm en styfheid verander. Hierdie veranderinge beïnvloed die reaksie van die basilêre membraan op klank.   Dit is dus duidelik dat die OHC's 'n groot rol speel in die aktiewe prosesse van die koglea.  Die hooffunksie van die aktiewe meganisme is om die basilêre membraan fyn in te stel en 'n hoë sensitiwiteit vir stil geluide te gee. Die aktiewe meganisme is afhanklik daarvan dat die koglea in 'n goeie fisiologiese toestand is. Die koglea is egter baie vatbaar vir skade. 
SNHL word meestal veroorsaak deur skade aan die OHC's en die IHC's. [ betwis - bespreek ] Daar is twee metodes waarop hulle beskadig kan word. Eerstens kan die hele haarsel doodgaan. Tweedens kan die stereocilia verdraai of vernietig word. Skade aan die koglea kan op verskeie maniere voorkom, byvoorbeeld deur virusinfeksie, blootstelling aan ototoksiese chemikalieë en intense blootstelling aan geraas. Skade aan die OHC's lei tot 'n minder effektiewe aktiewe meganisme, of dit funksioneer moontlik glad nie. OHC's dra by tot 'n hoë sensitiwiteit vir stil klanke by 'n spesifieke frekwensiebereik (ongeveer 2 - 4 kHz). So veroorsaak skade aan die OHC's die vermindering van die sensitiwiteit van die basilêre membraan vir swak klanke. Amplifikasie van hierdie klanke is dus nodig, sodat die basilêre membraan doeltreffend kan reageer. IHC's is minder vatbaar vir skade in vergelyking met die OHC's. As hulle egter beskadig word, lei dit tot 'n algehele verlies aan sensitiwiteit. 
Neurale stemkrommes Wysig
Frekwensie -selektiwiteit Wysig
Die bewegingsgolf langs die basilêre membraan piek op verskillende plekke daarlangs, afhangende van of die geluid laag of hoog is. As gevolg van die massa en styfheid van die basilêre membraan, bereik lae frekwensie golwe 'n hoogtepunt in die toppunt, terwyl hoëfrekwensiegeluide in die basale einde van die koglea piek.  Daarom is elke posisie langs die basilêre membraan fyn ingestel op 'n bepaalde frekwensie. Hierdie spesifiek ingestelde frekwensies word kenmerkende frekwensies (CF) genoem. 
As 'n geluid wat die oor binnedring, verplaas word van die kenmerkende frekwensie, sal die reaksiesterkte van die basilêre membraan geleidelik afneem. Die fyn afstelling van die basilêre membraan word geskep deur die invoer van twee afsonderlike meganismes. Die eerste meganisme is 'n lineêre passiewe meganisme, wat afhanklik is van die meganiese struktuur van die basilêre membraan en sy omliggende strukture. Die tweede meganisme is 'n nie-lineêre aktiewe meganisme, wat hoofsaaklik afhang van die werking van die OHC's, en ook van die algemene fisiologiese toestand van die koglea self. Die basis en punt van die basilêre membraan verskil in styfheid en breedte, wat veroorsaak dat die basilêre membraan op verskillende frekwensies verskillend oor sy lengte reageer. Die basis van die basilêre membraan is smal en styf, wat die beste reageer op hoëfrekwensiegeluide. Die toppunt van die basilêre membraan is wyer en baie minder styf in vergelyking met die basis, wat veroorsaak dat dit die beste reageer op lae frekwensies. 
Hierdie selektiwiteit vir sekere frekwensies kan geïllustreer word deur neurale stemkrommes. Dit toon die frekwensies waarop 'n vesel reageer, deur drempelvlakke (dB SPL) van gehoorsenuvesels aan te toon as 'n funksie van verskillende frekwensies. Dit toon aan dat gehoorsenuvesels die beste reageer en dus beter drempels het op die vesel se kenmerkende frekwensie en die frekwensies wat dit onmiddellik omring. Daar word gesê dat die basilêre membraan 'skerp gestem' is as gevolg van die skerp 'V' -vormige kurwe, met die' punt 'gesentreer op die kenmerkende frekwensie van die gehoorvesels. Hierdie vorm toon hoe min frekwensies 'n vesel reageer. As dit 'n breër 'V' -vorm was, reageer dit op meer frekwensies (sien figuur 4). 
IHC vs OHC gehoorverlies Wysig
'N Normale neurale afstemkromme word gekenmerk deur 'n breë afgestemde' frekwensie 'stert', met 'n fyn afgestemde middelfrekwensie 'punt'. As daar egter gedeeltelike of volledige skade aan die OHC's is, maar met ongeskonde IHC's, sou die gevolglike stemmingskurwe die uitskakeling van sensitiwiteit by die stil geluide toon. D.w.s. waar die neurale afstemkromme normaalweg die sensitiefste sou wees (aan die 'punt') (sien figuur 5). 
Waar beide die OHC's en die IHC's beskadig is, sou die gevolglike neurale afstemkromme die eliminasie van sensitiwiteit by die 'punt' toon. As gevolg van IHC -skade word die hele afstemkromme egter verhoog, wat 'n verlies aan sensitiwiteit vir alle frekwensies veroorsaak (sien figuur 6). Dit is slegs nodig dat die eerste ry OHC's beskadig word om die fyn afgestemde 'punt' uit te skakel. Dit ondersteun die idee dat die voorkoms van OHC -skade en dus 'n verlies aan sensitiwiteit vir stil geluide meer voorkom as IHC -verlies. 
As die IHC's of 'n deel van die basilêre membraan beskadig of vernietig word, sodat dit nie meer as transducers funksioneer nie, is die resultaat 'n 'dooie gebied'. Dooie streke kan gedefinieer word in terme van die kenmerkende frekwensies van die IHC, wat verband hou met die spesifieke plek langs die basilêre membraan waar die dooie gebied voorkom. Gestel daar is geen verskuiwing in die kenmerkende frekwensies wat verband hou met sekere streke van die basilêre membraan as gevolg van die skade aan OHC's nie. Dit kom dikwels voor met IHC -skade. Dooie streke kan ook gedefinieer word deur die anatomiese plek van die nie-funksionerende IHC (soos 'n "apikale dooie gebied"), of deur die kenmerkende frekwensies van die IHC aangrensend tot die dooie gebied. 
Oudiometrie in die dooie gebied Redigeer
Pure tone audiometry (PTA) Wysig
Dooie streke beïnvloed oudiometriese resultate, maar miskien nie op die manier wat verwag word nie. Daar kan byvoorbeeld verwag word dat drempels nie by die frekwensies binne die dooie gebied verkry sou word nie, maar wel sou word verkry op frekwensies wat aangrensend was aan die dooie gebied.As daar dus normaal gehoor is rondom die dooie gebied, sou dit 'n oudiogram oplewer met 'n dramaties steil helling tussen die frekwensie waar 'n drumpel verkry word, en die frekwensie waar 'n drumpel weens die dooie gebied nie verkry kan word nie. 
Dit blyk egter dat dit nie die geval is nie. Dooie streke kan nie duidelik gevind word via PTA -oudiogramme nie. Dit kan wees omdat die neurone wat die dooie gebied binnedring, nie op hul kenmerkende frekwensie op vibrasie kan reageer nie. As die tril van die basilêre membraan groot genoeg is, word neurone wat op verskillende kenmerkende frekwensies afgestem is, soos dié aangrensend aan die dooie gebied, gestimuleer weens die verspreiding van opwinding. Daarom word 'n reaksie van die pasiënt op die toetsfrekwensie verkry. Dit word na verwys as 'buite-plek luister', en staan ​​ook bekend as 'af-frekwensie luister'. Dit sal daartoe lei dat 'n vals drempel gevind word. Dit blyk dus dat 'n persoon beter gehoor het as wat hy werklik doen, wat lei tot 'n dooie gebied wat gemis word. Om PTA alleen te gebruik, is dit dus onmoontlik om die omvang van 'n dooie gebied te identifiseer (sien figuur 7 en 8). 
Hoeveel word 'n oudiometriese drempel beïnvloed deur 'n toon met sy frekwensie binne 'n dooie gebied? Dit hang af van die ligging van die dooie gebied. Drempels in dooie streke met lae frekwensies is meer onakkuraat as dié in dooie streke met 'n hoër frekwensie. Dit word toegeskryf aan die feit dat opwinding as gevolg van trilling van die basilêre membraan na die apikale streke van die basilêre membraan opwaarts versprei, meer as dat opwinding afwaarts van basale streke van die koglea afwaarts versprei. Hierdie patroon van die verspreiding van opwinding is soortgelyk aan die 'opwaartse verspreiding van maskering' -verskynsel. As die toon voldoende hard is om genoeg opwinding te produseer in die normaal funksionerende gebied van die koglea, sodat dit bo die drempel van die gebied is. Die toon sal opgespoor word as gevolg van luister buite die frekwensie, wat 'n misleidende drempel tot gevolg het. 
Om die probleem van PTA wat onakkurate drempels in dooie streke produseer, te oorkom, kan 'n maskering van die gebied buite die dooie gebied wat gestimuleer word, gebruik word. Dit beteken dat die drempel van die reagerende gebied voldoende verhoog is, sodat dit nie die verspreiding van opgewondenheid vanaf die toon kan opspoor nie. Hierdie tegniek het gelei tot die suggestie dat 'n lae frekwensie dooie gebied verband hou met 'n verlies van 40-50 dB.   Aangesien een van die doelwitte van PTA egter is om vas te stel of daar 'n dooie gebied is of nie, kan dit moeilik wees om te bepaal watter frekwensies om te masker sonder die gebruik van ander toetse. 
Op grond van navorsing is dit voorgestel dat 'n lae frekwensie dooie gebied 'n relatief plat verlies kan veroorsaak, of 'n baie geleidelik skuins verlies na die hoër frekwensies. Omdat die dooie gebied minder opspoorbaar sal wees as gevolg van die opwaartse verspreiding van opwinding. Terwyl daar by 'n hoë frekwensie dooie gebied 'n skerp hellende verlies kan wees, is dit meer duidelik. Alhoewel dit waarskynlik is dat die helling die minder uitgesproke afwaartse verspreiding van opwinding verteenwoordig, eerder as akkurate drempels vir die frekwensies met nie-funksionerende haarselle. Midde-frekwensie dooie streke, met 'n klein omvang, het minder invloed op die pasiënt se gehoorvermoë in die alledaagse lewe, en kan 'n inkeping in die PTA-drempels veroorsaak.  Alhoewel dit duidelik is dat PTA nie die beste toets is om 'n dooie gebied te identifiseer nie. 
Psigo -akoestiese stemmingskurwes (PTC) en drempel gelykmakende geraas (TIEN) toetse Wysig
Alhoewel daar 'n mate van debat is oor die betroubaarheid van sulke toetse,  is dit voorgestel [ wezel woorde ] dat psigo-akoestiese tuningkurwes (PTC's) en drempel-gelykmakende geraas (TEN) resultate nuttig kan wees om dooie streke op te spoor, eerder as PTA. PTC's is soortgelyk aan neurale afstemkrommes. Hulle illustreer die vlak van 'n masker (dB SPL) toon op die drempel, as 'n funksie van afwyking van die middelfrekwensie (Hz).  Hulle word gemeet deur 'n vaste suiwer toon met 'n lae intensiteit aan te bied, terwyl hulle ook 'n smalbandmasker aanbied, met 'n wisselende middelfrekwensie. Die maskervlak is uiteenlopend, sodat die maskervlak wat nodig is om net die toetssein te masker, by elke maskerfrekwensie vir die masker gevind word. Die punt van die PTC is waar die maskervlak wat nodig is om net die toetssein te masker, die laagste is. Vir mense met normale gehoor is dit wanneer die masker se middelfrekwensie die naaste aan die frekwensie van die toetssein is (sien figuur 9). 
In die geval van dooie streke, wanneer die toetssein binne die grense van 'n dooie gebied lê, sal die punt van die PTC na die rand van die dooie gebied verskuif word, na die gebied wat nog funksioneer en die verspreiding van opwinding opspoor die sein. In die geval van 'n lae frekwensie dooie gebied, word die punt na bo geskuif, wat dui op 'n lae frekwensie dooie gebied wat begin by die punt van die kromme. Vir 'n hoë frekwensie dooie gebied word die punt afwaarts verskuif van die seinfrekwensie na die funksionerende gebied onder die dooie gebied.  Die tradisionele metode om PTC's te verkry, is egter nie prakties vir kliniese gebruik nie, en daar word aangevoer [ wezel woorde ] dat TEN's nie akkuraat genoeg is nie.   'n Vinnige metode om PTC's te vind, is ontwikkel en dit kan die oplossing bied. Meer navorsing is egter nodig om hierdie metode te bekragtig, voordat dit klinies aanvaar kan word.
Perseptuele gevolge van 'n dooie gebied Redigeer
Audiogram -konfigurasies is nie 'n goeie aanduiding van hoe 'n dooie gebied 'n persoon funksioneel sal beïnvloed nie, veral as gevolg van individuele verskille.  Byvoorbeeld, 'n skuins oudiogram is dikwels teenwoordig in 'n dooie gebied as gevolg van die verspreiding van opwinding. Die persoon kan egter baie anders geraak word as iemand met 'n ooreenstemmende helling -oudiogram wat veroorsaak word deur gedeeltelike skade aan haarselle eerder as 'n dooie gebied. Hulle sal klanke anders waarneem, maar die oudiogram dui aan dat hulle dieselfde mate van verlies het. Huss en Moore het ondersoek ingestel na hoe gehoorgestremde pasiënte suiwer kleure sien, en het bevind dat hulle toon dat dit meer lawaai en verwronge is (meer as gemiddeld) as 'n persoon sonder gehoorgestremdheid. Hulle het egter ook gevind dat die persepsie van toon as geluid nie direk verband hou met frekwensies in die dooie streke nie en dus nie 'n aanduiding is van 'n dooie gebied nie. Dit dui dus daarop dat oudiogramme en hul swak voorstelling van dooie streke onakkurate voorspellers is van 'n pasiënt se persepsie van suiwer toonkwaliteit. 
Navorsing deur Kluk en Moore het getoon dat dooie streke ook die pasiënt se persepsie van frekwensies buite die dooie streke kan beïnvloed. Daar is 'n verbetering in die vermoë om te onderskei tussen toon wat baie effens verskil, in streke net buite die dooie streke in vergelyking met toon verder. 'N Verduideliking hiervoor kan wees dat kortikale herkaarting plaasgevind het. Hierdeur is neurone wat normaalweg deur die dooie gebied gestimuleer word, weer aangewys om te reageer op funksionerende gebiede daar naby. Dit lei tot 'n oorverteenwoordiging van hierdie gebiede, wat lei tot 'n verhoogde perseptuele sensitiwiteit vir klein frekwensieverskille in klanke. 
Vestibulokochlêre senuwee patologie Redigeer
aangebore misvorming van die interne gehoorkanaal,
neoplastiese en pseudo-neoplastiese letsels, met spesiale nadruk op schwannoom van die agtste kraniale senuwee (akoestiese neuroom),
nie-neoplastiese interne ouditiewe kanaal/Cerebello Pontine Angle-patologie, insluitend vaskulêre lusse,
Voor ondersoek gee 'n saakgeskiedenis leiding oor die konteks van die gehoorverlies.
inligting oor swangerskap en bevalling
Direkte ondersoek van die eksterne kanaal en die trommelvlies (trommelvlies) met 'n otoskoop, 'n mediese toestel wat in die oorkanaal ingesteek word, wat lig gebruik om die toestand van die eksterne oor en die trommelvlies en die middeloor deur die semi-deurskynende membraan te ondersoek.
Differensiële toetsing Redigeer
Differensiële toetse is die nuttigste as daar eensydige gehoorverlies is, en kondigende van sensoriese neurale verlies. Dit word uitgevoer met 'n lae frekwensie -stemvurk, gewoonlik 512 Hz, en kontrasmaatreëls vir lug- en beengeleide klankoordrag.
, waarin 'n stemvurk aan die middellyn van die voorkop geraak word, lokaliseer na die normale oor by mense met eensydige sensoriese neurale gehoorverlies. , wat luggeleiding toets vs. beengeleiding is positief, want beide been- en luggeleiding word gelyk verminder.
minder algemene Bing- en Schwabach -variante van die Rinne -toets.
absolute beengeleiding (ABC) toets.
Tabel 1. 'N Tabel waarin sensorineuraal met geleidende gehoorverlies vergelyk word
Kriteria Sensorineurale gehoorverlies Geleidende gehoorverlies
Anatomiese plek Binne -oor, kraniale senuwee VIII, of sentrale verwerkingsentrums Middeloor (ossikulêre ketting), trommelvlies of eksterne oor
Weber toets Klank lokaliseer na die normale oor in eensydige SNHL Klank lokaliseer na die aangetaste oor (oor met geleidende verlies) in eensydige gevalle
Rinne toets Positiewe Rinne -luggeleiding en gt -beengeleiding (beide lug- en beengeleiding word gelyk verminder, maar die verskil tussen hulle is onveranderd). Negatiewe Rinne -beengeleiding en gt -luggeleiding (been/luggaping)
Ander, meer komplekse toetse van ouditiewe funksie word vereis om die verskillende tipes gehoorverlies te onderskei. Beengeleidingsdrempels kan sensoriese neurale gehoorverlies onderskei van geleidende gehoorverlies. Ander toetse, soos oto-akoestiese uitstoot, akoestiese stapelrefleks, spraakoudiometrie en opgewekte reaksie-oudiometrie is nodig om gehoorgestremdhede van sensoriese, neurale en ouditiewe verwerking te onderskei.
'N Tympanogram is die resultaat van 'n toets met 'n tympanometer. Dit toets die funksie van die middeloor en die mobiliteit van die trommelvlies. Dit kan help om geleidende gehoorverlies te identifiseer as gevolg van siektes van die middeloor of trommelvlies van ander soorte gehoorverlies, insluitend SNHL.
'N Oudiogram is die resultaat van 'n gehoortoets. Die mees algemene tipe hoortoets is suiwer toon -oudiometrie (PTA). Dit bepaal die drempels van gehoorgevoeligheid by 'n seleksie van standaardfrekwensies tussen 250 en 8000 Hz. Daar is ook 'n hoë frekwensie suiwer toon oudiometrie wat frekwensies van 8000-20,000 Hz toets. PTA kan gebruik word om te onderskei tussen geleidende gehoorverlies, sensoriese neurale gehoorverlies en gemengde gehoorverlies. 'N Gehoorverlies kan beskryf word deur sy graad, dit wil sê lig, matig, ernstig of diep, of deur sy vorm, dit wil sê hoë frekwensie of skuins, lae frekwensie of stygende, gekerfde, U-vormige of' koekiesbyt ', piek of plat.
Daar is ook ander soorte oudiometrie wat ontwerp is om die skerpte van die gehoor te toets eerder as sensitiwiteit (spraakoudiometrie), of om die oordrag van ouditiewe neurale roetes te toets (opgewekte reaksie -oudiometrie).
Magnetiese resonansbeelding Redigeer
MRI -skanderings kan gebruik word om groot strukturele oorsake van gehoorverlies te identifiseer. Dit word gebruik vir aangebore gehoorverlies wanneer veranderinge in die vorm van die binneoor of senuwee van die gehoor kan help om die oorsaak van die gehoorverlies te diagnoseer. Dit is ook nuttig in gevalle waar 'n gewas vermoed word, of om die graad van skade te bepaal by 'n gehoorverlies wat veroorsaak word deur bakteriële infeksie of outo-immuun siekte. Skandering het geen waarde in ouderdomsverwante doofheid nie.
Presbycusis is die hoofoorsaak van SNHL en is progressief en nie voorkombaar nie, en op die oomblik het ons nie somatiese of geenterapie om oorerflikheidsverwante SNHL teen te werk nie. Maar ander oorsake van verworwe SNHL is grootliks voorkombaar, veral die tipe nosocusis. Dit behels die vermyding van omgewingsgeraas en traumatiese geraas, soos rotskonserte en nagklubs met harde musiek. Die gebruik van ruisonderdrukkingsmaatreëls soos oorproppe is 'n alternatief, sowel as om te leer oor die geraasvlakke waaraan u blootgestel word. Tans bestaan ​​daar verskeie akkurate klankvlakmetingsprogramme. Die vermindering van blootstellingstyd kan ook help om die risiko van hoë blootstelling te bestuur.
Behandelingstipes val in drie kategorieë: farmakologies, chirurgies en bestuur. Aangesien SNHL 'n fisiologiese agteruitgang is en as permanent beskou word, is daar tans geen goedgekeurde of aanbevole behandelings nie.
Daar is beduidende vordering gemaak met die identifisering van menslike doofheidgene en toeligting van hul sellulêre meganismes sowel as hul fisiologiese funksie by muise.   Tog is farmakologiese behandelingsopsies baie beperk en klinies onbewys.  Die farmaseutiese behandelings wat gebruik word, is eerder palliatief as genesend, en word gerig op die onderliggende oorsaak as een geïdentifiseer kan word om progressiewe skade te voorkom.
Diepgaande of totale gehoorverlies kan moontlik bestuur word deur kogleêre inplantings, wat die kogleêre senuwee -eindpunte direk stimuleer. 'N Kogleêre inplanting is 'n chirurgiese inplanting van 'n battery -aangedrewe elektroniese mediese toestel in die binne -oor. Anders as gehoorapparate, wat geluide harder maak, doen kogleêre inplantings die beskadigde dele van die binneoor (koglea) om klankseine aan die brein te gee. Dit bestaan ​​uit beide interne ingeplante elektrodes en magnete en eksterne komponente.  Die kwaliteit van klank is anders as natuurlike gehoor, maar kan die ontvanger in staat stel om spraak- en omgewingsklanke beter te herken. Vanweë risiko's en koste is hierdie operasie voorbehou vir gevalle van ernstige en gestremde gehoorgestremdheid
Die bestuur van sensoriese neurale gehoorverlies behels die gebruik van strategieë om bestaande gehoor te ondersteun, soos liplees, verbeterde kommunikasie, ens. En versterking met behulp van gehoorapparate. Gehoorapparate is spesifiek ingestel op die individuele gehoorverlies om maksimum voordeel te trek.
vitamiene-Navorsers aan die Universiteit van Michigan rapporteer dat 'n kombinasie van hoë dosisse vitamiene A, C en E en magnesium, wat een uur voor blootstelling aan geraas geneem is en as 'n eenmalige behandeling vir vyf dae voortgesit is, baie effektief was om te voorkom permanente geraas-geïnduseerde gehoorverlies by diere.  - 'n handelsnaam vir 'n internasionale uittreksel van Ginkgo biloba op voorskrif. Dit word geklassifiseer as 'n vasodilator. Onder die navorsingsgebruik daarvan is die behandeling van sensorineurale doofheid en tinnitus wat vermoedelik van vaskulêre oorsprong is. - 'n stof soortgelyk aan 'n vitamien, met antioksidante eienskappe. Dit word in die liggaam gemaak, maar die vlak daal met die ouderdom. [Opmerking 3], 'n sintetiese geneesmiddelmolekule wat glutathione peroxidase (GPx) naboots, 'n kritiese ensiem in die binne -oor wat dit beskerm teen skade wat veroorsaak word deur harde geluide of geraas 
Stamsel- en genterapie Redigeer
Harselherstel met behulp van stamsel- en genterapie is jare of dekades verder as dit klinies haalbaar is.  Daar word egter tans studies gedoen oor die onderwerp, met die eerste FDA-goedgekeurde proef wat in Februarie 2012 begin. 
Skielike sensoriese neurale gehoorverlies (SSHL of SSNHL), algemeen bekend as skielike doofheid, kom voor as 'n onverklaarbare, vinnige gehoorverlies - gewoonlik in een oor - hetsy tegelyk of oor 'n paar dae. Nege uit tien mense met SSHL verloor gehoor in slegs een oor. Dit moet as 'n mediese noodgeval beskou word. Vertraagde diagnose en behandeling kan die behandeling minder effektief of ondoeltreffend maak.
Kenners skat dat SSHL elke jaar een persoon per 100 tref, gewoonlik volwassenes in die 40's en 50's. Die werklike aantal nuwe gevalle van SSHL per jaar kan baie hoër wees omdat die toestand dikwels ongediagnoseer word.
Baie mense sien dat hulle SSHL het as hulle soggens wakker word. Ander merk dit eers as hulle probeer om die oorverdoofde oor te gebruik, soos wanneer hulle 'n telefoon gebruik. Nog ander merk 'n harde, ontstellende "pop" op net voor hul gehoor verdwyn. Mense met skielike doofheid word dikwels duiselig, het tering in die ore (tinnitus) of albei.
SSHL word gediagnoseer deur middel van suiwer toon -oudiometrie. As die toets 'n verlies van ten minste 30 dB in drie aangrensende frekwensies toon, word die gehoorverlies gediagnoseer as SSHL. Byvoorbeeld, 'n gehoorverlies van 30 dB laat gesprekvoering meer soos 'n fluistering klink.
Slegs 10 tot 15 persent van die gevalle wat as SSHL gediagnoseer word, het 'n identifiseerbare oorsaak. Die meeste gevalle word geklassifiseer as idiopaties, ook genoem skielike idiopatiese gehoorverlies (SIHL) en idiopatiese skielike sensoriese neurale gehoorverlies (ISSHL of ISSNHL)   Die meerderheid bewyse dui op 'n tipe ontsteking in die binne -oor as die meeste algemene oorsaak van SSNHL.
- Die swelling kan as gevolg van 'n virus wees. 'N Herpes tipe virus word vermoedelik die algemeenste oorsaak van skielike sensoriese neurale gehoorverlies. Die herpesvirus lê dormant in ons liggame en heraktiveer om 'n onbekende rede.
Vaskulêre ischemie van die binneoor of kraniale senuwee VIII (CN8), gewoonlik as gevolg van 'n breuk van die ronde of ovaal vensters en die lekkasie van perilimf. Die pasiënt sal gewoonlik ook vertigo of wanbalans ervaar. 'N Geskiedenis van trauma is gewoonlik aanwesig en veranderinge in gehoor of vertigo vind plaas met veranderinge in die intrakraniale druk, soos spanning, opheffing, ens.
Gehoorverlies herstel heeltemal by ongeveer 35-39% van die pasiënte met SSNHL, gewoonlik binne een tot twee weke na aanvang.  Vyf-en-tagtig persent van diegene wat behandeling van 'n otolaryngoloog ontvang (soms 'n KNO-chirurg genoem), sal 'n deel van hul gehoor herstel.
en antioksidante (Betaserc), 'n middel teen vertigo  middels wat bloedviskositeit verminder (soos hidroksietielstysel, dextran en pentoksifyllien)  middels, hoofsaaklik orale kortikosteroïede soos prednisoon, metielprednisoon [aanhaling nodig]
Intratimpaniese toediening - Gelformules word ondersoek om meer konsekwente toediening van geneesmiddels aan die binneoor te bied.  Plaaslike geneesmiddelaflewering kan geskied deur middel van intratimpaniese toediening, 'n minimaal indringende prosedure waar die trommel verdoof word en 'n geneesmiddel in die middeloor toegedien word. Vanuit die middeloor kan 'n geneesmiddel oor die ronde venstermembraan in die binneoor versprei.  Intratimpaniese toediening van steroïede kan vir sommige pasiënte effektief wees vir skielike sensoriese neurale gehoorverlies, maar daar is nie kliniese data van hoë gehalte gegenereer nie.  Intratimpaniese toediening van 'n anti-apoptotiese peptied (JNK-remmer) word tans geëvalueer in die laat-stadium kliniese ontwikkeling. 
Algemene gehoorverlies raak byna 10% van die wêreldbevolking.  Alleen in die Verenigde State word verwag dat 13,5 miljoen Amerikaners aan sensoriese neurale gehoorverlies ly. Ongeveer 50% van diegene wat met sensoriese neurale gehoorverlies ly, is aangebore verwant.Die ander 50% is te wyte aan moeder- of fetale infeksies, postnatale infeksies, virale infeksies as gevolg van rubella of sitomegalovirus, ototoksiese middels,  blootstelling aan harde geluide, ernstige kopskade en voortydige geboortes 
Van die geneties verwante sensoriese neurale gehoorverliesgevalle is 75% outosomaal resessief, 15-20% outosomaal dominant en 1-3% geslagsgebonde. Alhoewel die spesifieke geen en proteïen nog onbekend is, word vermoedelik mutasies in die connexin 26-geen naby die DFNB1-lokus van chromosoom 13  verantwoordelik vir die grootste deel van die outosomaal resessiewe geneties-verwante sensorineurale gehoorverlies 
Minstens 8,5 per 1000 kinders jonger as 18 jaar oud het sensorineurale gehoorverlies. Algemene gehoorverlies hou verband met ouderdom. Minstens 314 per 1000 mense ouer as 65 jaar het gehoorverlies. Verskeie risikofaktore vir sensorineurale gehoorverlies is die afgelope dekade bestudeer. Osteoporose, stapedektomie -chirurgie, pneumokokkale inentings, selfoongebruikers en hiperbilirubinemie by geboorte is een van die bekende risikofaktore.
Aangebied deur AudiologyOnline in vennootskap met die Defense Hearing Center of Excellence en ondersteun deur die Departement Veterane Sake en die Departement van Verdediging
Datums: 4, 11, 18 en 25 Junie 2014
Doel: om 'n gehoor aan verskaffers regoor die land toe te spreek wat pasiënte sien wat 'n konstellasie van klagtes ondervind nadat hulle blootgestel is aan 'n ontploffing, maar nie noodwendig 'n besering opgedoen het waarvan hulle tans bewus is nie.
Ouditiewe beserings kom so gereeld onder veterane voor dat dit "die nommer 1 -oorlogswond" genoem is.
Anders as in die algemene bevolking waar gehoorverlies meer gereeld by ouer persone voorkom, kom gehoorbeserings verbasend voor onder jonger veterane wat in Afghanistan en Irak diens gedoen het. Volgens die Hearing Health Foundation het 60% van die veterane wat in Afghanistan en Irak gedien het, teruggekeer huis toe met gehoorverlies en/of tinnitus.
Omdat gehoorbeserings egter nie maklik sigbaar is nie, word dit gereeld oor die hoof gesien.
Die lewe van die soldaat
Die moderne militêre lewe is raserig.
Benewens die geraas wat gewoonlik in die burgerlike lewe voorkom-motors, masjiene, harde musiek-word soldate ook gekonfronteer met militêre spesifieke gehoorbeledigings.
Militêre wapens is "dikwels harder en meer skadelik vir die ore as standaard sportmanne", sê kolonel Mark Packer, besturende direkteur van die Departement van Verdediging se Gehoorsentrum vir Uitnemendheid. "Die vervoerstelsels wat ons gebruik om troepe en toerusting te verskuif, is baie harder as hul burgerlike eweknieë. Ons plaas mense ook in omgewings waar ons kragopwekkers moet gebruik om elektrisiteit te maak, sodat mense langs kragopwekkers woon. Daar is ook onverwagte impakte geluide van ontploffings en gevegte. "
Beide blootstelling aan chroniese en akute geraas kan die gehoor se personeel beskadig, en dit is nie ongewoon om veterane te sien wie se gehoor deur chroniese en akute geraas blootgestel is nie. Akute gehoorgebeurtenisse - soos die ontploffing van 'n geïmproviseerde plofbare toestel - kan skielike dramatiese veranderinge in die gehoor veroorsaak en kan meer aandag kry as gehoorbeserings wat mettertyd voorkom.
Maar ongelukkig kan selfs akute gehoorbeserings oor die hoof gesien word omdat blootstelling aan ontploffings ander ernstige, voor die hand liggende en moontlik lewensgevaarlike beserings tot gevolg het. In hierdie scenario word gehoor dikwels 'n prioriteit met 'n lae prioriteit.
Die uniforms probeer egter om gehoorbeserings te diagnoseer - en moontlik te voorkom - met 'n robuuste gehoorgesondheidsprogram wat klem lê op sifting, opvoeding en gehoorbeskerming.
In 2009 het die departement van verdediging die Hearing Center of Excellence opgerig, wat 'alles hanteer, van voorkoming tot rehabilitasie vir elke geval van gehoorverlies en gehoorbesering', het Packer gesê. "Ons werk ook daaraan om 'n registerstelsel te ontwikkel wat gebruik sal word om navorsing, die ontwikkeling van beste praktyke en die ontwikkeling van opvoedkundige hulpmiddels aan te moedig en te vergemaklik."
Konsekwente en gereelde ouditiewe ondersoek is 'n belangrike deel van die program. Ideaal gesproke sal lede aan die begin van die diens 'n basiese oudiogram ondergaan. Oudiogramme word ten minste jaarliks ​​herhaal, of meer gereeld, afhangende van die blootstelling van lede aan die beroep. Oudiogramme en ander gehoorvertonings sal ook uitgevoer word indien nodig. ("As iemand gehoorsimptome het, bied intervensie op daardie tydstip dokumentasie van die besering, asook 'n geleentheid om opleiding te gee en gepaste gehoorbeschermings aan te beveel," het Packer gesê.) 'N Uitgang -oudiogram, uitgevoer aan die einde van die diens, sal die effek van diens op 'n spesifieke dienslid se verhoor dokumenteer.
Omdat baie veterane gesondheidsorg buite die VA -mediese stelsel soek, moet alle primêre sorgverskaffers alle pasiënte beoordeel vir 'n geskiedenis van militêre diens, ongeag ouderdom, geslag of geslag. Vra veterane uit oor die besonderhede van hul diens:
Waar het hulle gedien? Wanneer? Watter soort werk het hulle gedoen? Het hulle akute of chroniese gehoorbeserings of aanrandings opgedoen?
Hierdie besonderhede kan insig gee in hul ouditiewe gesondheid - maar wees versigtig met veralgemenings wat gebaseer is op diensgeskiedenis. Volgens 'n 2010 epidemiologiese studie wat in die American Journal of Preventive Medicine, algemene beamptes en bestuurders, aangewese leerlinge en wetenskaplikes en professionele persone het gerapporteer dat daar hoër geraas-geïnduseerde gehoorbeserings (NIHI) was as infanterie- en geweerspanne.
Alhoewel die AJPM skrywers merk op dat "hierdie bevinding kan dui op onderrapportering van NIHI onder beroepsherstel- en toerustingherstelwerk", dit is belangrik om te onthou dat alle veterane-selfs diegene wat ver van die voorste linies af gewerk het-'n risiko van ouditiewe besering loop.
Skep individueel aangepaste ouditiewe siftingsprogramme gebaseer op veterane se huidige ouditiewe gesondheid en vorige mediese geskiedenis. (Het u hulp nodig met die verkryging van militêre mediese rekords? Kontak die naaste mediese sentrum van VA.) 'N Screening vir hoëfrekwensiegeluide moet ten minste 'n standaardprotokol wees vir enige primêre sorgdokter wat met veterane werk,' het Joseph Pellegrino, AuD, CCC-A gesê. , direkteur van die oudiologie -kliniek aan die Universiteit van Syracuse. Pasiënte wat nie 'n basiese keuring slaag nie, sowel as diegene wat gehoorprobleme ken of vermoed, moet na oudiologie verwys word vir verdere evaluering.
Let egter daarop dat 'n normale oudiogram of oudiogram -rekords wat 'n terugkeer na die basislyndrempels na 'n besering toon, nie noodwendig die afwesigheid van gehoorgestremdheid beteken nie. Nuwe navorsing dui daarop dat blootstelling aan geraas kognitiewe neuronale degenerasie veroorsaak, wat gehoorverlies, hiperakusis en tinnitus kan veroorsaak. "Drempelherstel beteken nie gehoorherstel nie," sê M. Charles Liberman, PhD, direkteur van Eaton-Peabody Laboratories by Massachusetts Eye and Ear Infirmary, wat glo dat gehoorbeserings kumulatief kan wees, op dieselfde manier as kopskudding brein kan veroorsaak skade met verloop van tyd. 'U drempels kan na normaal terugkeer, maar elke keer as dit gebeur, verloor u 'n paar neurone.'
Daar is tans geen manier om gehoor te herstel nie, maar daar is groot vordering gemaak met die gehoortegnologie. 'Gehoorapparate begin koel word,' het Pellegrino gesê. "Sommige hoortoestelle het nou 'n Bluetooth -verbinding. U kan u hoortoestelle aan u iPhone koppel en u telefoon beantwoord of draadloos na musiek luister deur u gehoorapparate. As u Siri vir aanwysings vra, kan sy direk met u via u gehoorapparate praat."
FDA-goedgekeurde middeloor-inplantings en kogleêre inplanting is opsies vir veterane met ernstige gehoorverlies.
"Ons leef in 'n tyd waarin daar baie tegnologiese vooruitgang en toestelle is. Daar is 'n oplossing vir omtrent almal daar buite," het Packer gesê. Die behoorlike beoordeling, beskerming en rehabilitasie van ons veterane se gehoor sal hul lewensgehalte verhoog en hul oorgang na die burgerlike lewe vergemaklik.
Skielike gehoorverlies: Moenie hierdie noodgeval ignoreer nie
Vir die meeste mense gebeur gehoorverlies geleidelik oor tyd. U sien waarskynlik nie veranderings in u gehoor van die een dag na die ander nie.
Maar soms kan gehoorverlies skielik en sonder waarskuwing voorkom.
Dit word skielike sensoriese neurale gehoorverlies, of skielike gehoorverlies genoem. Dit is wanneer iemand in die loop van drie dae of minder gehoor verloor - gewoonlik net in een oor -. Dit kan met enigiemand gebeur, maar is die algemeenste by volwassenes in die 40's en 50's.
Alhoewel dit maklik kan wees om 'n skielike verandering in u gehoor te verwyder (Miskien is my oor net verstop of is dit my allergieë wat optree), is dit eintlik baie belangrik om dadelik 'n dokter te sien as dit gebeur.
"Daar is nie baie noodgevalle in die oor nie, maar dit is een ding wat ons as 'n noodgeval sou oorweeg," sê oorarts Chirurg Erika Woodson, besturende direkteur.
Daar kan ander oorsake wees van skielike veranderinge in u gehoor, maar as dit SSNHL is, benodig dit behandeling - en hoe gouer, hoe beter.
SSNHL versus ander oorprobleme
Skielike sensoriese neurale gehoorverlies verskil van die algemene tydelike verskynsel wat eustachiese buis disfunksie genoem word. Dit is die troebel gehoor en volle gevoel in die oor wat u kan ervaar as u met 'n vliegtuig reis. Dit verskil ook van 'n gevoel van verstopping wat veroorsaak word deur allergieë of verkoue, hoewel dit soortgelyk kan voel.
SSNHL gebeur as gevolg van skade aan die binne -oor, of as gevolg van probleme met die senuweevesels wat inligting van die oor na die brein lewer. Meestal is daar geen duidelike rympie of rede waarom dit met iemand gebeur nie. Dit kan tydelik of permanent wees.
Dus, as u 'n skielike verandering in u gehoor ervaar, hoe weet u of dit SSNHL is of een van hierdie ander dinge?
Elke vorm van merkbare gehoorverlies moet 'n besoek aan u primêre sorg dokter of dringende sorg sentrum vir ondersoek veroorsaak, sê dr. Woodson.
Die teenwoordigheid van duiseligheid of vertigo saam met gehoorverlies kan leidrade wees van SSNHL, sê sy. Sommige mense rapporteer ook 'n sterk lui in hul oor voordat hul gehoor vervaag.
'Dit is omdat die brein nie weet wat om te doen met die seinveranderinge wat dit uit die oor kry nie, sodat dit 'n verkeerde interpretasie van die slegte sein as geraas het, of dat dit die gaping probeer invul - amper soos 'n fantoomgeluid,' verduidelik sy.
'N KNOO kan help om die probleem onder die knie te kry
As 'n primêre sorg of dringende verskaffer geen tekens van verstopping of infeksie in die oor sien wat skielike gehoorverlies kan veroorsaak nie, is die volgende stap 'n vinnige verwysing na 'n oor-, neus- en keelspesialis.
Die KNO -spesialis sal enigiets anders wat die simptome kan veroorsaak, uitsluit en 'n gehoortoets doen.
'Baie van hierdie pasiënte sou nie 'n basiese gehoortoets vir vergelyking hê nie, maar in hierdie omstandighede soek ons ​​meestal asimmetrie of 'n verskil tussen die twee ore,' verduidelik dr. Woodson.
Hulle kan ook 'n MRI beveel om ander probleme uit te sluit, soos goedaardige gewasse wat op die gehoor ontstaan ​​en senuwees balanseer. Dit word akoestiese neurome genoem. "Dit is ongewone gewasse, maar dit is die manier waarop hulle die eerste keer verskyn, met skielike gehoorverlies," sê dr. Woodson.
As SSNHL vasbeslote is om die skuldige vir die gehoorverlies te wees, is die volgende stap steroïedterapie om inflammasie in die binneoor te verminder. Dit begin gewoonlik met mondelinge behandeling (pille), maar afhangende van die situasie en die pasiënt, kan inspuiting van steroïede in die trommel ook 'n opsie wees.
Kom gehoor terug?
Studies het bevind dat die helfte tot twee derdes van die mense wat SSNHL ervaar, hul gehoor herstel. Diegene wat dit nie doen nie, kan baat vind by ander behandelings, soos gehoorapparate of kogleêre inplantings.
Alhoewel daar nie noodwendig 'n manier is om te voorspel wie wel en wie nie hul volle gehoor sal terugkry nie, sê dr Woodson dat mense met slegs 'n ligte gehoorverlies wat binne 'n week behandeling soek, geneig is tot 'n hoër herstel.
In dieselfde trant is dit moeilik om te weet wie in die eerste plek skielike gehoorverlies gaan ondervind. Maar dr. Woodson sê dat onlangse navorsing verband hou tussen SSNHL en vaskulêre risikofaktore soos hoë cholesterol, diabetes en hoë bloeddruk.
'Alles wat die bloedvate wat deur ons liggaam vloei, kan beïnvloed, kan iemand meer skielik sensoriese neurale gehoorverlies hê,' sê sy.
Is die beste ding wat mense kan doen om dit te vermy? "Sorg vir hulself en hul chroniese mediese probleme," sê dr. Woodson. 'Al die dinge wat belangrik is vir die hartgesondheid, is ook belangrik vir die gesondheid van die ore.'
Waarskuwing: speelgoed om te vermy
Die Amerikaanse Liga vir Gehoorgestremdes waarsku teen harde speelgoed. As dit hard is, u ore seer maak of daardeur lui, moet u dit nie koop nie.
Hier is voorbeelde van baba en baba speelgoed wat u moet vermy ter wille van u klein kinders se gehoor:
Sekere ratels en piepende speelgoed word gemeet op klankvlakke tot 110 dB (vergelykbaar met 'n elektriese werktuig in die speelkamer).
Musiekspeelgoed, soos elektriese kitare, tromme en horings, gee geluide van tot 120 dB uit.
Speelgoedfone vir klein kinders is tussen 123 en 129 dB gemeet.
Speelgoed wat ontwerp is om die stem te versterk, word gemeet tot 135 dB (vergelykbaar met 'n jetliner by opstyg).
Speelgoed wat vuurwapengeluide produseer, gee hoeveelhede tot 150 dB een voet weg van die geraasbron, wat fisiese pyn veroorsaak.
Langdurige blootstelling aan hierdie geraasvlakke veroorsaak onomkeerbare gehoorskade, en selfs kort blootstelling hou 'n risiko van permanente skade in.
Hoe hoor ons?
Die ouditiewe stelsel
Gehoor hang af van 'n reeks gebeurtenisse wat klankgolwe in die lug in elektriese seine verander. U gehoorsenuwee dra hierdie seine dan na u brein deur 'n komplekse reeks stappe.
Klankgolwe gaan die buiteoor binne en beweeg deur 'n smal gang wat die oorkanaal genoem word, wat na die oordrom lei.
Die trommel tril van die inkomende klankgolwe en stuur hierdie trillings na drie klein bene in die middeloor. Hierdie bene word die malleus, incus en stapes genoem.
Die bene in die middeloor koppel die geluidsvibrasies van die lug tot vloeibare trillings in die koglea van die binneoor, wat soos 'n slak gevorm is en gevul is met vloeistof. 'N Elastiese skeiding loop van die begin tot die einde van die koglea en verdeel dit in 'n boonste en onderste deel. Hierdie partisie word die basilêre membraan genoem omdat dit dien as die basis, of grondvloer, waarop die belangrikste gehoorstrukture sit.
Sodra die trillings veroorsaak dat die vloeistof in die koglea rimpel, vorm 'n bewegende golf langs die basilêre membraan. Sensorselle van haarselle wat bo-op die basilêre membraan sit, ry deur die golf.
Namate die haarselle op en af ​​beweeg, stamp mikroskopiese haaragtige uitsteeksels (bekend as stereocilia) wat bo-op die haarselle sit teen 'n oorliggende struktuur en buig. Buiging veroorsaak dat porie-agtige kanale, wat aan die punte van die stereocilia is, oopgaan. As dit gebeur, jaag chemikalieë die selle binne en skep 'n elektriese sein.
Die gehoorsenuwee dra hierdie elektriese sein na die brein, wat dit verander in 'n geluid wat ons herken en verstaan.
Hierdie geanimeerde video illustreer hoe klanke van die oor na die brein beweeg, waar dit geïnterpreteer en verstaan ​​word. Kyk Journey of Sound to the Brain, 'n video wat deur die National Institute on Dofness and Other Communication Disorders vervaardig is.
Waarom verloor ek my gehoor?
Gehoorverlies kom om verskillende redes voor. Baie mense verloor hul gehoor stadig namate hulle ouer word. Hierdie toestand staan ​​bekend as presbycusis (prez-buh-KYOO-sis). Dokters weet nie waarom presbycusis sommige mense meer as ander beïnvloed nie, maar dit lyk asof dit in gesinne voorkom. 'N Ander rede vir gehoorverlies met veroudering kan jare lange blootstelling aan harde geraas wees. Hierdie toestand staan ​​bekend as geraas-geïnduseerde gehoorverlies. Baie konstruksiewerkers, boere, musikante, lughawewerkers, tuine en mense in die weermag het selfs in hul jonger en middeljarige jare gehoorverlies weens blootstelling aan harde geluide.
Gehoorverlies kan ook veroorsaak word deur virale of bakteriële infeksies, hartsiektes, beroerte, kopbeserings, gewasse en sekere medisyne.
Wat moet ek doen as ek sukkel om te hoor?
Gehoorverlies kan ernstig wees. Die belangrikste ding wat u kan doen as u dink dat u 'n gehoorverlies het, is om advies by 'n gesondheidsorgverskaffer in te win. Daar is verskillende soorte professionele persone wat u kan help. U kan begin met die dokter, 'n otolaryngoloog, 'n oudioloog of 'n spesialis in gehoorapparate. Elkeen het 'n ander soort opleiding en kundigheid. Elkeen kan 'n belangrike deel van u gehoorgesondheidsorg wees. As u meegedeel word dat u niks aan u gehoorverlies kan doen nie, vra 'n tweede mening.
'N Otolaryngoloog (oh-toe-lair-in-GAH-luh-jist) is 'n dokter wat spesialiseer in die diagnose en behandeling van siektes van die oor, neus, keel en nek. 'N Otolaryngoloog, soms 'n ENT genoem, sal probeer uitvind waarom u sukkel om te hoor en behandelingsopsies bied. Hy of sy kan u ook verwys na 'n ander gehoorspesialis, soos 'n oudioloog.
'N Oudioloog (aw-dee-AH-luh-jist) het gespesialiseerde opleiding in die identifisering en meting van die tipe en graad van gehoorverlies. Sommige oudioloë het 'n lisensie om gehoorapparate te pas.
'N Spesialis vir gehoorapparate is iemand wat deur u staat gelisensieer is om basiese hoortoetse uit te voer en te evalueer, berading aan te bied en gehoorapparate te pas en te toets.
Watter behandelings en toestelle kan help?
U behandeling hang af van die mate van u gehoorverlies, dus sal sommige behandelings vir u beter werk as ander. Daar is 'n aantal toestelle en hulpmiddels wat u help om beter te hoor as u gehoorverlies het. Hier is die algemeenste:
is elektroniese instrumente wat in of agter u oor gedra word. Hulle maak geluide harder. Om die gehoorapparaat te vind wat die beste by u pas, moet u moontlik meer as een probeer. Maak seker dat u 'n proeftydperk met u gehoorapparaat vra en die bepalings en voorwaardes van die proeftydperk verstaan. Werk saam met u gehoorverskaffer totdat u gemaklik is om die gehoorapparaat aan en uit te haal, die volume te verstel en die batterye te verander. Gehoorapparate word gewoonlik nie deur gesondheidsversekeringsmaatskappye gedek nie, alhoewel sommige dit wel doen. Medicare dek nie gehoorapparate vir volwassenes nie, maar diagnostiese evaluerings word gedek as dit deur 'n dokter bestel word om die dokter te help met die opstel van 'n behandelingsplan.
Kogleêre inplantings. Cochlear (COKE-lee-ur) inplantings is klein elektroniese toestelle wat chirurgies in die binneoor ingeplant is, wat help om 'n gevoel van klank te gee aan mense met 'n ernstiger tot diepgaande gehoorverlies. Kogleêre inplantings kan aanbeveel word vir een of albei ore.
Beengesteunde gehoorstelsels omseil die oorkanaal en die middeloor en is ontwerp om u liggaam se natuurlike vermoë te gebruik om klank deur beengeleiding oor te dra. Die klankverwerker neem geluid op, omskep dit in trillings en dra dan die trillings deur jou skedelbeen na jou binneoor oor. sluit telefoonversterkers, onderskrifte, slimfoon- of tabletprogramme in. Ander stelsels vir groter gebiede kan gehoorlusse, FM- of infrarooi stelsels in aanbiddingsplekke, teaters en ouditoriums wees.
Liplees of spraaklees word dikwels gebruik om 'n gehoorapparaat of kogleêre inplanting te versterk om mense met gehoorverlies te help om gesprekke te volg. Mense wat hierdie metode gebruik, gee baie aandag aan ander wanneer hulle praat deur na die mond- en liggaamsbewegings van die spreker te kyk. Spesiale afrigters kan u help om te leer lees of lees.
Kan my vriende en familie my help?
U en u gesin kan saamwerk om die lewe met gehoorverlies makliker te maak. Hier is 'n paar dinge wat u kan doen:
Vertel u vriende en familie van u gehoorverlies. Hoe meer vriende en familie u vertel, hoe meer mense sal u help om u gehoorverlies te hanteer.
Vra ander om jou in die gesig te staar wanneer hulle praat, sodat jy hul gesigte kan sien. As u sien hoe hul gesigte beweeg en hul uitdrukkings sien, kan dit u help om hulle beter te verstaan.
Vra mense om harder te praat, maar moenie skree nie. Sê vir hulle dat hulle nie stadig hoef te praat nie, net duideliker.
Skakel die TV of die radio uit as u nie aktief daarna luister nie.
Wees bewus van geraas rondom u wat die gehoor moeiliker kan maak. As u byvoorbeeld na 'n restaurant gaan, sit dan nie naby die kombuis of naby 'n orkes wat musiek speel nie. Agtergrond geraas maak dit moeilik om mense te hoor praat.
Om saam te werk om beter te hoor, kan 'n rukkie vir almal moeilik wees. Dit sal tyd neem voordat u gewoond raak daaraan om na mense te kyk terwyl hulle praat, en voordat mense gewoond raak daaraan om stadig en duidelik te praat. Wees geduldig en werk saam. Om beter te hoor is die moeite werd.
Interessante feite oor gehoorverlies
Gehoorverlies is die derde mees algemene fisiese toestand na artritis en hartsiektes.
Geleidelike gehoorverlies kan mense van alle ouderdomme beïnvloed, van lig tot diep. Afhangende van die oorsaak, kan dit lig of ernstig, tydelik of permanent wees.
Graad van gehoorverlies: lig, matig, ernstig, diep.
Aangebore gehoorverlies beteken dat u sonder gehoor gebore word.
Gehoorverlies is 'n onsigbare toestand. Aangesien gehoorverlies dikwels nie sigbaar is nie, kan mense tot die verkeerde gevolgtrekking kom dat iemand afsydig, verward, nie slim of persoonlik verander het nie.
Ruis en veroudering is die algemeenste oorsaak van gehoorverlies by volwassenes. Daar is 'n sterk verband tussen ouderdom en gerapporteerde gehoorverlies.
Presbycusis, of ouderdomsverwante gehoorverlies, veroorsaak veranderinge in die binneoor namate u ouer word, wat lei tot 'n stadige maar bestendige gehoorverlies. By ouer mense word 'n gehoorverlies dikwels verwar met of kompliseer toestande soos demensie.
Ruis veroorsaak gehoorverlies kan skielik of geleidelik gebeur. As u blootgestel word aan alledaagse geluide, soos om na harde musiek te luister, in 'n raserige werksomgewing te wees, of om 'n grassnyer te gebruik, kan dit oor baie jare tot gehoorverlies lei.
Skielike, geraas-geïnduseerde gehoorverlies deur geweervuur ​​en ontploffings is die nommer een gestremdheid wat veroorsaak word deur gevegte in huidige oorloë.
Gewoonlik sal erge tinnitus (geluid in die ore) gehoorverlies vergesel en kan dit net so verswak as gehoorverlies self
Ongeveer 2 tot 3 uit elke 1 000 kinders in die Verenigde State word gebore met 'n waarneembare vlak van gehoorverlies in een of albei ore. 1
Meer as 90 persent van dowe kinders word gebore by horende ouers. 2
Ongeveer 15 persent van die Amerikaanse volwassenes (37,5 miljoen) van 18 jaar en ouer meld probleme met gehoor. 3
Onder volwassenes van 20-69 jaar het die algemene jaarlikse voorkoms van gehoorverlies effens gedaal van 16 persent (28,0 miljoen) in die periode 1999-2004 tot 14 persent (27,7 miljoen) in die tydperk 2011–2012. 4
Ouderdom is die sterkste voorspeller van gehoorverlies onder volwassenes van 20-69 jaar, met die grootste gehoorverlies in die ouderdomsgroep 60 tot 69 jaar. 4
Mans is byna twee keer meer geneig as vroue om gehoorverlies onder volwassenes van 20-69 jaar te hê. 4
Nie-Spaanse blanke volwassenes is meer geneig as volwassenes in ander rasse/etniese groepe om gehoorverlies te hê Nie-Spaanse swart volwassenes het die laagste voorkoms van gehoorverlies onder volwassenes van 20-69 jaar. 4
Ongeveer 18 persent van volwassenes tussen 20 en 69 jaar oud het spraakfrekwensie-gehoorverlies in albei ore onder diegene wat 5 of meer jaar se blootstelling aan baie harde geraas by die werk rapporteer, in vergelyking met 5,5 persent van volwassenes met gehoorverlies in spraakfrekwensie. albei ore wat geen blootstelling aan beroepsgeruis aanmeld nie. 4
Een uit elke agt mense in die Verenigde State (13 persent, of 30 miljoen) van 12 jaar of ouer het gehoorverlies in albei ore, gebaseer op standaard gehoorondersoeke. 5
Ongeveer 2 persent van volwassenes tussen 45 en 54 jaar oud het gestremde gehoorverlies. Die koers styg tot 8,5 persent vir volwassenes tussen die ouderdomme van 55 en 64 jaar. Byna 25 persent van die ouderdomme van 65 tot 74 jaar en 50 persent van diegene wat 75 en ouer is, het gehoorverlies gestrem. 6
Ongeveer 10 persent van die Amerikaanse volwasse bevolking, of ongeveer 25 miljoen Amerikaners, het die afgelope jaar tinnitus ondervind wat minstens vyf minute duur. 7
Ongeveer 28,8 miljoen Amerikaanse volwassenes kan baat vind by die gebruik van gehoorapparate. 8
Onder volwassenes van 70 jaar en ouer met gehoorverlies wat baat by gehoorapparate, het minder as een uit elke drie (30 persent) dit ooit gebruik. Selfs minder volwassenes van 20 tot 69 (ongeveer 16 persent) wat baat by die dra van gehoorapparate het dit ooit gebruik. 9
Sedert Desember 2012 is ongeveer 324 200 kogleêre inplantings wêreldwyd ingeplant. In die Verenigde State is ongeveer 58 000 toestelle by volwassenes en 38 000 by kinders ingeplant. 10
Vyf uit 6 kinders ervaar oorinfeksie (otitis media) teen die ouderdom van 3 jaar. 11
Gehoorverlies word gedefinieer as verminderde skerpte van klanke wat andersins normaalweg gehoor sou word.  Die terme gehoorgestremdes of gehoorgestremdes word gewoonlik voorbehou vir mense wat relatiewe onvermoë het om klank in die spraakfrekwensies te hoor. Die erns van gehoorverlies word gekategoriseer volgens die toename in intensiteit van klank bo die normale vlak wat die luisteraar nodig het om dit op te spoor.
Doofheid word gedefinieer as 'n mate van verlies sodat 'n persoon spraak nie kan verstaan ​​nie, selfs nie in die teenwoordigheid van versterking nie.  By diepe doofheid word selfs die klanke met die hoogste intensiteit wat deur 'n oudiometer geproduseer word ('n instrument wat gebruik word om gehoor te meet deur suiwer toonklanke deur 'n reeks frekwensies) nie opgespoor nie. In totale doofheid kan daar geen geluide gehoor word nie, ongeag versterking of produksiemetode. is 'n ander aspek van gehoor wat die waarneembare duidelikheid van 'n woord behels eerder as die intensiteit van klank wat deur die woord gemaak word. By mense word dit gewoonlik gemeet met spraakdiskriminasie -toetse, wat nie net die vermoë om klank op te spoor meet nie, maar ook die vermoë om spraak te verstaan. Daar is baie skaars soorte gehoorverlies wat spraakdiskriminasie alleen beïnvloed. Een voorbeeld is ouditiewe neuropatie, 'n verskeidenheid gehoorverlies waarin die buitenste haarselle van die koglea ongeskonde en funksioneer, maar goeie inligting word nie getrou deur die gehoorsenuwee na die brein oorgedra nie. 
Die gebruik van die terme "gehoorgestremdes", "doofstom" of "doof en stom" om doof en hardhorendes te beskryf, word deur baie in die dowe gemeenskap sowel as voorspraakorganisasies ontmoedig, aangesien dit aanstootlik is vir baie dowes en hardhorende mense.  
Menslike gehoor strek in frekwensie van 20 tot 20.000 Hz, en in intensiteit van 0 dB tot 120 dB HL of meer. 0 dB verteenwoordig nie afwesigheid van klank nie, maar eerder die sagste geluid wat 'n gemiddelde ongeskonde menslike oor kan hoor, wat sommige mense tot -5 of selfs −10 dB kan hoor. Klank is oor die algemeen ongemaklik hard bo 90 dB en 115 dB verteenwoordig die drempel van pyn. Die oor hoor nie alle frekwensies ewe goed nie: die gehoorgevoeligheid bereik 'n hoogtepunt van ongeveer 3.000 Hz. Daar is baie eienskappe van menslike gehoor behalwe die frekwensiebereik en intensiteit wat nie maklik kwantitatief gemeet kan word nie. Vir baie praktiese doeleindes word normale gehoor egter gedefinieer deur 'n frekwensie versus intensiteit grafiek, of oudiogram, wat die sensitiwiteitsdrempels van gehoor by gedefinieerde frekwensies in kaart bring. As gevolg van die kumulatiewe impak van ouderdom en blootstelling aan geraas en ander akoestiese beledigings, is 'tipiese' gehoor moontlik nie normaal nie.  
probleme met die telefoon
verlies van klanklokalisering
probleme met die verstaan ​​van spraak, veral van kinders en vroue wie se stemme hoër is.
probleme met die verstaan ​​van spraak in die teenwoordigheid van agtergrondgeraas (skemerkelkie -effek)
klanke of spraak wat dof, gedemp of verswak klink
die behoefte aan verhoogde volume op televisie, radio, musiek en ander klankbronne
Gehoorverlies is sensories, maar kan gepaardgaande simptome hê:
Daar kan ook gepaardgaande sekondêre simptome wees:
verhoogde sensitiwiteit met gepaardgaande ouditiewe pyn vir sekere intensiteite en frekwensies van klank, soms gedefinieer as "ouditiewe werwing", lui, gons, sis of ander geluide in die oor wanneer daar geen eksterne klank is nie en ongelykheid, ook bekend as outofonie, abnormale gehoor van jou eie stem en asemhalingsgeluide, gewoonlik as gevolg van 'n patetiese (voortdurend oop) buis van Eustachius of onstuimige superieure halfsirkelvormige kanale
versteurings van die gesigbeweging (wat 'n moontlike gewas of beroerte aandui) of by persone met Bell se verlamming
Gehoorverlies hou verband met Alzheimer se siekte en demensie.  Die risiko neem toe met die gehoorverliesgraad. Daar is verskeie hipoteses, waaronder kognitiewe hulpbronne wat herverdeel word na gehoor en sosiale isolasie van gehoorverlies wat 'n negatiewe uitwerking het.  Volgens voorlopige gegewens kan die gebruik van gehoorapparate die afname in kognitiewe funksies vertraag. 
Gehoorverlies is verantwoordelik vir die veroorsaak van thalamocortical dysrthymia in die brein, wat 'n oorsaak is vir verskeie neurologiese afwykings, waaronder tinnitus en visuele sneeu -sindroom.
Kognitiewe agteruitgang Redigeer
Gehoorverlies is 'n toenemende bron van kommer veral in die veroudering van die bevolking, maar die voorkoms van gehoorverlies neem ongeveer twee keer toe vir elke dekade in ouderdom na 40.  Hoewel die sekulêre neiging die risiko van individuele vlak om gehoorverlies te ontwikkel, kan verminder gehoorverlies sal na verwagting toeneem as gevolg van die veroudering van die bevolking in die VSA. Nog 'n bekommernis oor die verouderingsproses is kognitiewe agteruitgang, wat kan lei tot ligte kognitiewe inkorting en uiteindelik demensie.  Die verband tussen gehoorverlies en kognitiewe agteruitgang is in verskillende navorsingsomgewings bestudeer. Ondanks die veranderlikheid in studie-ontwerp en protokolle, het die meerderheid van hierdie studies 'n konsekwente verband gevind tussen ouderdomsverwante gehoorverlies en kognitiewe agteruitgang, kognitiewe inkorting en demensie.  Die verband tussen ouderdomsverwante gehoorverlies en Alzheimer se siekte was onbeduidend, en hierdie bevinding ondersteun die hipotese dat gehoorverlies geassosieer word met demensie onafhanklik van Alzheimer-patologie.  Daar is verskeie hipoteses oor die onderliggende oorsaaklike meganisme vir ouderdomsverwante gehoorverlies en kognitiewe agteruitgang. Een hipotese is dat hierdie verband verklaar kan word deur algemene etiologie of gedeelde neurobiologiese patologie met afname in ander fisiologiese stelsel.  'n Ander moontlike kognitiewe meganisme beklemtoon die individu se kognitiewe las. Namate mense gehoorverlies ontwikkel tydens die verouderingsproses, neem die kognitiewe las wat deur ouditiewe persepsie vereis word toe, wat kan lei tot verandering in die breinstruktuur en uiteindelik tot demensie.  Een ander hipotese dui daarop dat die verband tussen gehoorverlies en kognitiewe agteruitgang deur verskillende psigososiale faktore bemiddel word, soos afname in sosiale kontak en toename in sosiale isolasie.  Bevindinge oor die verband tussen gehoorverlies en demensie het beduidende gevolge vir die volksgesondheid, aangesien ongeveer 9% van die demensiegevalle aan gehoorverlies toegeskryf kan word. 
Valle het belangrike gesondheidsimplikasies, veral vir 'n verouderende bevolking, waar dit tot beduidende morbiditeit en sterftes kan lei. Bejaardes is veral kwesbaar vir die gevolge van beserings wat veroorsaak word deur val, aangesien ouer individue gewoonlik groter beenbreukbaarheid en swakker beskermende reflekse het.  Valverwante beserings kan ook tot las van die finansiële en gesondheidsorgstelsels lei.  In die literatuur word bevind dat ouderdomsverwante gehoorverlies aansienlik verband hou met voorvalle.  Daar is ook 'n moontlike dosis-reaksie verhouding tussen gehoorverlies en val --- 'n groter erns van gehoorverlies word geassosieer met verhoogde postuurbeheer en verhoogde voorkoms van val.  Die onderliggende oorsaaklike verband tussen die verband tussen gehoorverlies en val moet nog toegelig word. Daar is verskeie hipoteses wat aandui dat daar 'n gemeenskaplike proses kan wees tussen afname in die gehoorstelsel en die toename in insidente, wat veroorsaak word deur fisiologiese, kognitiewe en gedragsfaktore.  Hierdie bewyse dui daarop dat die behandeling van gehoorverlies die gesondheidsverwante lewensgehalte by ouer volwassenes kan verhoog. 
Depressie is wêreldwyd een van die grootste oorsake van morbiditeit en sterftes. By ouer volwassenes is die selfmoordsyfer hoër as vir jonger volwassenes, en meer selfmoordgevalle kan aan depressie toegeskryf word.  Daar is verskillende studies gedoen om moontlike risikofaktore wat later depressie kan veroorsaak, te ondersoek. Daar word bevind dat sommige chroniese siektes aansienlik verband hou met die risiko om depressie te ontwikkel, soos koronêre hartsiektes, longsiektes, gesigverlies en gehoorverlies.  Gehoorverlies kan toegeskryf word aan afname in gesondheidsverwante lewensgehalte, toename in sosiale isolasie en afname in sosiale betrokkenheid, wat almal risikofaktore is vir 'n verhoogde risiko om depressiesimptome te ontwikkel. 
Gesproke taalvermoë Redigeer
Post-linguale doofheid is gehoorverlies wat opgedoen word na die aanleer van taal, wat kan ontstaan ​​as gevolg van siekte, trauma of as 'n newe-effek van 'n medisyne. Gewoonlik word gehoorverlies geleidelik en word dit gereeld deur familie en vriende van geaffekteerde persone opgemerk lank voordat die pasiënte self die gestremdheid erken.  Post-linguale doofheid is baie meer algemeen as pre-linguale doofheid. Diegene wat hul gehoor later in hul lewens verloor, soos in die laat adolessensie of volwassenheid, staan ​​voor hul eie uitdagings en leef met die aanpassings waarmee hulle onafhanklik kan lewe.
Voorlopige doofheid is ernstige gehoorverlies wat voor die aanleer van taal opgedoen word, wat kan ontstaan ​​as gevolg van 'n aangebore toestand of deur gehoorverlies voor geboorte of in die vroeë kinderjare. Voorlopige doofheid benadeel die individu se vermoë om 'n gepraat taal by kinders, maar dowe kinders kan gesproke taal aanleer deur ondersteuning van kogleêre inplantings (soms gekombineer met gehoorapparate).   Ouers van dowe babas (90–95% van die gevalle) sonder ondertekening (gehoor) volg gewoonlik mondelings sonder die ondersteuning van gebaretaal, aangesien hierdie gesinne nie vorige ervaring met gebaretaal het nie en dit nie bekwaam kan verskaf nie aan hul kinders sonder om dit self te leer. Ongelukkig kan dit in sommige gevalle (laat inplanting of onvoldoende voordeel uit kogleêre inplantings) die risiko van taalontneming vir die dowe baba inhou  omdat die dowe baba nie 'n gebaretaal sou hê as die kind nie gesproke taal kan aanleer nie suksesvol. Die 5-10% van die gevalle van dowe babas wat in ondertekende gesinne gebore word, het die potensiaal van 'n ouderdomsgeskikte ontwikkeling van taal as gevolg van vroeë blootstelling aan 'n gebare taal deur tekenbevoegde ouers, het hulle dus die potensiaal om mylpale in die taal te bereik, in gebaretaal in plaas van gesproke taal. 
Gehoorverlies het verskeie oorsake, insluitend veroudering, genetika, perinatale probleme en verworwe oorsake soos geraas en siektes. Vir sommige soorte gehoorverlies kan die oorsaak as 'n onbekende oorsaak geklassifiseer word.
Daar is 'n geleidelike verlies aan vermoë om hoë frekwensies te hoor met veroudering, bekend as presbycusis. Vir mans kan dit al vanaf 25 jaar begin en vroue op 30. Alhoewel dit geneties veranderlik is, is dit 'n normale veroudering en verskil dit van gehoorverliese as gevolg van blootstelling aan geraas, gifstowwe of siektes.  Algemene toestande wat die risiko van gehoorverlies by bejaardes kan verhoog, is hoë bloeddruk, diabetes of die gebruik van sekere medisyne wat skadelik is vir die oor.  ​​ Terwyl almal met ouderdom gehoor verloor, is die hoeveelheid en tipe gehoorverlies veranderlik. 
Geraas-geïnduseerde gehoorverlies (NIHL), ook bekend as akoestiese trauma, manifesteer gewoonlik as verhoogde gehoordrempels (dws minder sensitiwiteit of demping). Ruisblootstelling is die oorsaak van ongeveer die helfte van alle gevalle van gehoorverlies, wat by 5% van die bevolking wêreldwyd 'n mate van probleme veroorsaak.  Die meerderheid van gehoorverlies is nie as gevolg van ouderdom nie, maar as gevolg van blootstelling aan geraas.  Verskeie regerings-, nywerheids- en standaarde -organisasies stel geraasstandaarde.  Baie mense is nie bewus van die teenwoordigheid van omgewingsgeluide op skadelike vlakke, of van die vlak waarop klank skadelik word nie. Algemene bronne van skadelike geraasvlakke is motorstereo's, kinderspeelgoed, motorvoertuie, skares, grasperk- en onderhoudstoerusting, elektriese gereedskap, geweergebruik, musiekinstrumente en selfs haardroërs. Ruisskade is kumulatief, alle bronne van skade moet in ag geneem word om die risiko te bepaal. In die VSA het 12,5% van kinders tussen 6 en 19 jaar permanente gehoorskade as gevolg van oormatige geraasblootstelling.  Die Wêreldgesondheidsorganisasie skat dat die helfte van diegene tussen 12 en 35 die risiko loop om te veel klankapparate te gebruik.  Gehoorverlies by adolessente kan veroorsaak word deur harde geraas van speelgoed, musiek deur koptelefoon en konserte of geleenthede. 
Gehoorverlies kan geërf word. Ongeveer 75-80% van al hierdie gevalle word geërf deur resessiewe gene, 20-25% word oorheers deur dominante gene, 1-2% word geërf deur X-gekoppelde patrone, en minder as 1% word geërf deur mitochondriale erfenis.  Sindromiese doofheid kom voor as daar ander tekens of mediese probleme is, behalwe vir doofheid by 'n individu,  soos Usher -sindroom, Stickler -sindroom, Waardenburg -sindroom, Alport -sindroom en tipe 2 -neurofibromatose.Nonsyndromiese doofheid vind plaas wanneer daar geen ander tekens of mediese probleme met die doofheid by 'n individu is nie. 
Daar word gerapporteer dat fetale alkoholspektrumstoornisse gehoorverlies veroorsaak by tot 64% van babas wat uit alkoholiese moeders gebore word, vanweë die ototoksiese effek op die ontwikkelende fetus plus wanvoeding tydens swangerskap as gevolg van die oormaat alkoholinname. Voortydige geboorte kan gepaard gaan met sensoriese neurale gehoorverlies as gevolg van 'n verhoogde risiko vir hipoksie, hiperbilirubinemie, ototoksiese medikasie en infeksie, asook blootstelling aan geraas in die neonatale eenhede. Ook gehoorverlies by premature babas word baie later ontdek as wat 'n soortgelyke gehoorverlies by 'n voltydse baba sou wees omdat babas gewoonlik binne 48 uur na geboorte 'n gehoortoets kry, maar dokters moet wag totdat die premature baba medies stabiel is voordat u die gehoor toets, wat maande na geboorte kan wees.  Die risiko vir gehoorverlies is die grootste vir diegene wat minder as 1500 g weeg by geboorte.
Sommige medikasie kan die gehoor omkeerbaar beïnvloed. Hierdie medisyne word as ototoksies beskou. Dit sluit in lusdiuretika soos furosemied en bumetanied, nie-steroïdale anti-inflammatoriese middels (NSAID's), beide oor die toonbank (aspirien, ibuprofen, naproxen) sowel as voorskrif (celecoxib, diklofenak, ens.), Parasetamol, kinien, en makrolied antibiotika.  Ander kan permanente gehoorverlies veroorsaak.  Die belangrikste groep is die aminoglikosiede (hooflid gentamisien) en platinumgebaseerde chemoterapeutika soos cisplatien en karboplatien.  
Benewens medisyne kan gehoorverlies ook die gevolg wees van spesifieke chemikalieë in die omgewing: metale, soos loodoplosmiddels, soos tolueen (byvoorbeeld in ru -olie, petrol  en motoruitlaat, ) en verstikkings.  Gekombineer met geraas, het hierdie ototoksiese chemikalieë 'n addisionele effek op 'n persoon se gehoorverlies.  Gehoorverlies as gevolg van chemikalieë begin in die hoëfrekwensiebereik en is onomkeerbaar. Dit beskadig die koglea met letsels en verswak die sentrale dele van die ouditiewe stelsel.  By sommige ototoksiese chemiese blootstellings, veral styreen,  kan die risiko van gehoorverlies groter wees as blootgestel word aan geraas alleen. Die gevolge is die grootste as die gekombineerde blootstelling impulsgeraas insluit.   'n Inligtingsbulletin van 2018 deur die US Occupational Safety and Health Administration (OSHA) en die National Institute for Occupational Safety and Health (NIOSH) stel die kwessie bekend, bied voorbeelde van ototoksiese chemikalieë, gee 'n lys van die nywerhede en beroepe wat in gevaar is en verskaf voorkomingsinligting. 
Daar kan skade aan die oor wees, hetsy die eksterne of middeloor, aan die koglea, of aan die breinsentrums wat die gehoorinligting wat deur die ore oorgedra word, verwerk. Skade aan die middeloor kan breuk en diskontinuïteit van die ossikulêre ketting insluit. Skade aan die binneoor (koglea) kan veroorsaak word deur tydelike beenbreuk. Mense wat hoofbesering opdoen, is veral kwesbaar vir gehoorverlies of tinnitus, tydelik of permanent.  
Klankgolwe bereik die buitenste oor en word deur die oorkanaal na die trommel gevoer, wat veroorsaak dat dit vibreer. Die vibrasies word deur die 3 klein oorbene van die middeloor oorgedra na die vloeistof in die binne -oor. Die vloeistof beweeg haarselle (stereocilia), en hul beweging genereer senuwee -impulse wat dan deur die kogleêre senuwee na die brein geneem word.   Die gehoorsenuwee neem die impulse na die breinstam, wat die impulse na die middelbrein stuur. Laastens gaan die sein na die ouditiewe korteks van die temporale lob om as klank geïnterpreteer te word. 
Gehoorverlies word meestal veroorsaak deur langdurige blootstelling aan harde geluide, as gevolg van ontspanning of werk, wat die haarselle beskadig, wat nie self groei nie.   
Ouer mense kan hul gehoor verloor as gevolg van lang blootstelling aan geraas, veranderinge in die binne -oor, veranderinge in die middeloor of veranderinge langs die senuwees van die oor na die brein. 
Die identifisering van 'n gehoorverlies word gewoonlik uitgevoer deur 'n huisarts, 'n otolaryngoloog, 'n gesertifiseerde en gelisensieerde oudioloog, skool- of industriële oudiometris, of ander oudiometriese tegnikus. Die diagnose van die oorsaak van gehoorverlies word uitgevoer deur 'n spesialis dokter (oudiovestibulêre geneesheer) of otorhinolaryngoloog.
Gehoorverlies word oor die algemeen gemeet deur gegenereerde of opgeneemde klanke te speel en te bepaal of die persoon dit kan hoor. Gehoorgevoeligheid wissel na gelang van die frekwensie van klanke. Om dit in ag te neem, kan die gehoorgevoeligheid vir 'n reeks frekwensies gemeet word en op 'n oudiogram geteken word. 'N Ander metode om gehoorverlies te kwantifiseer, is 'n gehoortoets met 'n mobiele toepassing of 'n gehoorapparaat, wat 'n gehoortoets insluit.   Gehoordiagnose met behulp van 'n mobiele toepassing is soortgelyk aan die oudiometrieprosedure.  Oudiogram, verkry met behulp van 'n mobiele toepassing, kan gebruik word om die toepassing van gehoorapparate aan te pas.  'n Ander metode om gehoorverlies te kwantifiseer, is 'n spraak-in-geraas-toets. wat 'n aanduiding gee van hoe goed 'n mens spraak in 'n raserige omgewing kan verstaan.  Otoakoestiese emissietoets is 'n objektiewe gehoortoets wat aan kleuters en kinders te jonk toegedien kan word om aan 'n konvensionele gehoortoets saam te werk. Ouditiewe breinstam -reaksietoetsing is 'n elektrofisiologiese toets wat gebruik word om te toets vir gehoortekorte wat veroorsaak word deur patologie binne die oor, die kogleêre senuwee en ook binne die breinstam.
'N Gevallegeskiedenis (gewoonlik 'n geskrewe vorm, met vraelys) kan waardevolle inligting verskaf oor die konteks van die gehoorverlies, en kan aandui watter soort diagnostiese prosedures u moet gebruik. Ondersoeke sluit otoskopie, tympanometrie en differensiële toetse in met die Weber-, Rinne-, Bing- en Schwabach -toetse. In geval van infeksie of ontsteking, kan bloed of ander liggaamsvloeistowwe vir laboratoriumanalise ingedien word. MRI- en CT -skanderings kan nuttig wees om die patologie van baie oorsake van gehoorverlies te identifiseer.
Gehoorverlies word gekategoriseer volgens erns, tipe en opset. Verder kan 'n gehoorverlies slegs in een oor (eensydig) of in albei ore (bilateraal) voorkom. Gehoorverlies kan tydelik of permanent, skielik of progressief wees. Die erns van 'n gehoorverlies word ingedeel volgens die reeks nominale drempels waarin 'n geluid moet wees, sodat dit deur 'n individu opgespoor kan word. Dit word gemeet in desibel van gehoorverlies, of dB HL. Daar is drie hoofpunte tipes gehoorverlies: geleidende gehoorverlies, sensoriese neurale gehoorverlies en gemengde gehoorverlies.  'n Bykomende probleem wat toenemend erken word, is ouditiewe verwerkingsversteuring wat nie 'n gehoorverlies as sodanig is nie, maar 'n probleem is om klank te waarneem. Die vorm van 'n oudiogram toon die familielid opset van die gehoorverlies, soos 'n Carhart-kerf vir otosklerose, 'ruis'-kerf vir geraas-veroorsaak skade, hoë frekwensie-afrol vir presbycusis, of 'n plat oudiogram vir geleidende gehoorverlies. In samewerking met spraakoudiometrie kan dit dui op sentrale ouditiewe verwerkingsversteuring, of die teenwoordigheid van 'n schwannoma of ander gewas.
Mense met eensydige gehoorverlies of eensydige doofheid (SSD) sukkel om gesprekke aan hul gestremde kant te hoor, klank te lokaliseer en spraak te verstaan ​​in die teenwoordigheid van agtergrondgeraas. Een van die redes vir die gehoorprobleme wat hierdie pasiënte dikwels ondervind, is die hoofskadu -effek. 
Na raming is die helfte van gevalle van gehoorverlies voorkombaar.  Ongeveer 60% van gehoorverlies by kinders jonger as 15 jaar kan vermy word.  'n Aantal voorkomende strategieë is effektief, insluitend: immunisering teen rubella om aangebore rubellasindroom te voorkom, immunisering teen H. griep en S. pneumoniae om gevalle van breinvliesontsteking te verminder, en om te voorkom of te beskerm teen oormatige blootstelling aan geraas.  Die Wêreldgesondheidsorganisasie beveel ook immunisering aan teen masels, bof en meningitis, pogings om voortydige geboorte te voorkom en om sekere medikasie as voorkoming te vermy.  Wêreldverhoordag is 'n jaarlikse gebeurtenis om aksies te bevorder om gehoorskade te voorkom.
Ruis blootstelling is die belangrikste risikofaktor vir geraas-geïnduseerde gehoorverlies wat voorkom kan word.  [ aanhaling nodig ] Daar bestaan ​​verskillende programme vir spesifieke bevolkingsgroepe, soos kinders op skoolgaande ouderdom, adolessente en werkers.  Onderwys rakende blootstelling aan geraas verhoog die gebruik van gehoorbeskermers.  Die gebruik van antioksidante word bestudeer vir die voorkoming van geraas-geïnduseerde gehoorverlies, veral vir scenario's waarin blootstelling aan geraas nie verminder kan word nie, soos tydens militêre operasies. 
Regulering van geraas op die werkplek Wysig
Ruis word algemeen erken as 'n beroepsrisiko. In die Verenigde State werk die National Institute for Occupational Safety and Health (NIOSH) en die Occupational Safety and Health Administration (OSHA) saam om standaarde en handhawing van geraasvlak op die werkplek te verskaf.   Die hiërargie van gevaarbeheer toon die verskillende vlakke van kontroles aan om blootstelling aan geraas te verminder of uit te skakel en gehoorverlies te voorkom, insluitend ingenieursbeheer en persoonlike beskermende toerusting (PPE).  Ander programme en inisiatiewe is opgestel om gehoorverlies in die werkplek te voorkom. Die Safe-in-Sound-toekenning is byvoorbeeld geskep om organisasies te erken wat die resultate van suksesvolle geraasbeheer en ander ingrypings kan demonstreer.  Boonop is die Buy Quiet -program opgestel om werkgewers aan te moedig om stiller masjinerie en gereedskap aan te skaf.  Deur minder lawaaierige elektriese gereedskap aan te skaf soos dié wat op die NIOSH Power Tools -databasis voorkom en blootstelling aan ototoksiese chemikalieë te beperk, kan groot vordering gemaak word om gehoorverlies te voorkom. 
Maatskappye kan ook persoonlike gehoorbeskermingsapparate verskaf wat pas by die werker sowel as by die tipe werk. Sommige gehoorbeskermers blokkeer universeel alle geraas, en sommige laat sekere geluide toe. Werkers dra meer geneig om gehoorbeskermingsapparate te dra as hulle behoorlik aangebring is. 
Dikwels bevat ingrypings om gehoorverlies wat veroorsaak word deur geraas, baie komponente. Uit 'n oorsig van Cochrane in 2017 is bevind dat strenger wetgewing die geraasvlakke kan verlaag.  Dit het nie bewys dat werkers inligting oor hul klankblootstellingsvlakke verskaf nie, blootstelling aan geraas verminder. Oorbeskerming, as dit korrek gebruik word, kan geraas tot veiliger vlakke verminder, maar dit is dikwels nie voldoende om gehoorverlies te voorkom nie. Ingenieursgeluid en ander oplossings, soos behoorlike instandhouding van toerusting, kan tot geraasvermindering lei, maar verdere veldstudies oor die gevolglike geraasblootstelling na sulke ingrypings is nodig. Ander moontlike oplossings sluit in verbeterde handhawing van bestaande wetgewing en 'n beter implementering van goed ontwerpte voorkomingsprogramme, wat nog nie bewys is dat dit effektief is nie. Die gevolgtrekking van die Cochrane Review was dat verdere navorsing die huidige effek van die geëvalueerde intervensies kan verander. 
Die Instituut vir Beroepsveiligheid en Gesondheid van die Duitse Sosiale Ongevalleversekering het 'n sakrekenaar vir gehoorgestremdhede opgestel wat gebaseer is op die ISO 1999 -model vir die bestudering van drempelverskuiwing in relatief homogene groepe mense, soos werkers met dieselfde tipe werk. Die ISO 1999 -model skat hoeveel gehoorgestremdheid in 'n groep toegeskryf kan word aan ouderdom en blootstelling aan geraas. Die resultaat word bereken deur middel van 'n algebraïese vergelyking wat die A-geweegde klankblootstellingsvlak gebruik, hoeveel jaar die mense aan hierdie geraas blootgestel is, hoe oud die mense is en hul geslag. Die ramings van die model is slegs nuttig vir mense sonder gehoorverlies weens blootstelling wat nie deur die werk verband hou nie, en kan gebruik word vir voorkomingsaktiwiteite. 
Die American Academy of Pediatrics beveel aan dat kinders hul gehoor verskeie kere gedurende hul skooltyd moet laat toets: 
As hulle by die skool ingaan
Op die ouderdom van 6, 8 en 10
Ten minste een keer tydens die middelbare skool
Ten minste een keer tydens die hoërskool
Terwyl die American College of Physicians aangedui het dat daar nie genoegsame bewyse is om die nut van screening by volwassenes ouer as 50 jaar wat geen simptome het nie, te bepaal, beveel die American Language, Speech Pathology and Hearing Association aan dat volwassenes gekeur word. ten minste elke dekade deur die ouderdom van 50 en met tussenposes van drie jaar daarna om die nadelige gevolge van die onbehandelde toestand op lewensgehalte te verminder.  Om dieselfde rede het die Amerikaanse kantoor vir voorkoming van siektes en gesondheidsbevordering as een van die doelwitte van Healthy People 2020 ingesluit: om die deel van persone wat 'n gehoorondersoek gehad het, te verhoog. 
Die bestuur hang af van die spesifieke oorsaak, indien bekend, sowel as die omvang, tipe en opset van die gehoorverlies. Skielike gehoorverlies as gevolg van en onderliggende senuweeprobleem kan met kortikosteroïede behandel word. 
Die meeste gehoorverlies as gevolg van ouderdom en geraas is progressief en onomkeerbaar, en daar is tans geen goedgekeurde of aanbevole behandelings nie. 'N Paar spesifieke soorte gehoorverlies kan chirurgies behandel word. In ander gevalle word die behandeling gerig tot onderliggende patologieë, maar enige gehoorverlies kan permanent wees. Sommige bestuursopsies sluit gehoorapparate, kogleêre inplantings, hulpmiddeltegnologie en onderskrifte in.  Hierdie keuse hang af van die vlak van gehoorverlies, tipe gehoorverlies en persoonlike voorkeur. Gehoorapparaat aansoeke is een van die opsies vir die bestuur van gehoorverlies.  Vir mense met bilaterale gehoorverlies is dit nie duidelik of bilaterale gehoorapparate (gehoorapparate in albei ore) beter is as 'n eensydige gehoorapparaat (gehoorapparaat in een oor) nie. 
Wêreldwyd raak gehoorverlies tot 'n mate ongeveer 10% van die bevolking.  Dit het vanaf 2004 matige tot ernstige gestremdheid by 124,2 miljoen mense veroorsaak (waarvan 107,9 miljoen in lae- en middelinkomste -lande is).  Van hierdie 65 miljoen het die toestand tydens die kinderjare verkry.  By geboorte
3 per 1000 in ontwikkelde lande en meer as 6 per 1000 in ontwikkelende lande het gehoorprobleme. 
Gehoorverlies neem toe met ouderdom. By diegene tussen 20 en 35 is gehoorverlies 3%, terwyl dit tussen 44 en 55% 11% is en by 65 tot 85% 43%. 
'N Verslag van die Wêreldgesondheidsorganisasie van 2017 beraam die koste van onaangeraakte gehoorverlies en die koste-effektiwiteit van ingrypings, vir die gesondheidsorgsektor, vir die onderwyssektor en as breë maatskaplike koste.  Wêreldwyd is die jaarlikse koste van onaangeraakte gehoorverlies na raming tussen $ 750–790 miljard internasionale dollars.
Die Internasionale Organisasie vir Standaardisering (ISO) het die ISO 1999-standaarde ontwikkel vir die raming van gehoordrempels en geraas-geïnduseerde gehoorgestremdheid.  Hulle gebruik data uit twee databasisse oor geraas en gehoorstudies, een aangebied deur Burns en Robinson (Gehoor en geraas in die nywerheid, Her Majesty's Stationery Office, Londen, 1970) en deur Passchier-Vermeer (1968).  Aangesien ras 'n paar faktore is wat die verwagte verspreiding van suiwer toon gehoordrempels kan beïnvloed, bestaan ​​daar verskeie ander nasionale of streeksdatastelle, uit Swede,  Noorweë,  Suid-Korea,  die Verenigde State  en Spanje. 
In die Verenigde State is die gehoor een van die maatstawwe vir gesondheidsuitkomste deur die National Health and Nutrition Examination Survey (NHANES), 'n opname -navorsingsprogram wat deur die National Center for Health Statistics gedoen is. Dit ondersoek die gesondheid en voedingstatus van volwassenes en kinders in die Verenigde State. Gegewens uit die Verenigde State in 2011-2012 het bevind dat die gehoorverlies onder volwassenes van 20 tot 69 jaar afgeneem het in vergelyking met die resultate van 'n vroeëre tydperk (1999-2004). Dit het ook bevind dat volwasse gehoorverlies verband hou met toenemende ouderdom, geslag, etnisiteit, opvoedkundige vlak en blootstelling aan geraas.  Byna een uit elke vier volwassenes het oudiometriese resultate gehad wat dui op geraas-geïnduseerde gehoorverlies. Byna een uit elke vier volwassenes wat uitstekende of goeie gehoor aangemeld het, het 'n soortgelyke patroon gehad (5,5% aan beide kante en 18% aan die een kant). By mense wat blootgestel is aan harde geraas by die werk, het byna 'n derde sulke veranderinge ondergaan. 
Mense met uiterste gehoorverlies kan deur middel van gebaretale kommunikeer. Gebaretale dra betekenis oor deur middel van handmatige kommunikasie en lyftaal in plaas van akoesties oorgedra klankpatrone. Dit behels die gelyktydige kombinasie van handvorme, oriëntasie en beweging van die hande, arms of lyf, en gesigsuitdrukkings om die spreker se gedagtes uit te druk. "Gebaretale is gebaseer op die idee dat visie die nuttigste hulpmiddel is vir 'n dowe om te kommunikeer en inligting te ontvang." 
Dowe kultuur verwys na 'n hegte kulturele groep mense wie se primêre taal onderteken is en wat sosiale en kulturele norme beoefen wat verskil van dié van die omliggende horende gemeenskap. Hierdie gemeenskap sluit nie outomaties almal in wat klinies of wettig doof is nie, en sluit ook nie elke horende persoon uit nie. Volgens Baker en Padden bevat dit enige persoon of persone wat "hom/haar as 'n lid van die Dowe gemeenskap identifiseer, en ander lede die persoon as 'n deel van die gemeenskap aanvaar,"  'n voorbeeld van kinders van dowe volwassenes met normale gehoorvermoë. Dit bevat die stel sosiale oortuigings, gedrag, kuns, literêre tradisies, geskiedenis, waardes en gedeelde instellings van gemeenskappe wat beïnvloed word deur doofheid en wat gebaretale as die belangrikste kommunikasiemiddel gebruik.   Lede van die Dowe gemeenskap is geneig om doofheid as 'n verskil in menslike ervaring te beskou eerder as 'n gestremdheid of siekte.   Wanneer dit as 'n kulturele etiket gebruik word, veral binne die kultuur, die woord doof word dikwels met 'n hoofletter geskryf D en na verwys as "groot D Dowes" in spraak en teken. As dit as 'n etiket vir die oudiologiese toestand gebruik word, word dit met 'n kleinletter geskryf d.  
Stamseloorplanting en genterapie Redigeer
'N 2005 -studie het suksesvolle hergroei van koglea -selle by proefkonies behaal.  Die hergroei van kogleêre haarselle impliseer egter nie die herstel van gehoorgevoeligheid nie, aangesien die sensoriese selle al dan nie verbindings kan maak met neurone wat die seine van haarselle na die brein dra. 'N Studie uit 2008 het getoon dat genterapie wat gerig is op Atoh1, haargroei kan veroorsaak en neuronale prosesse in embrioniese muise kan lok. Sommige hoop dat 'n soortgelyke behandeling eendag gehoorverlies by mense sal verbeter. 
Onlangse navorsing, wat in 2012 gerapporteer is, het groei van kogleêre senuweeselle tot gevolg gehad, wat lei tot verbeterde gehoor by gerbils,  met behulp van stamselle. In 2013 is ook hergroei van haarselle by dowe volwasse muise gerapporteer deur middel van 'n dwelmintervensie wat lei tot gehoorverbetering. Die Hearing Health Foundation in die VSA het 'n projek begin, genaamd die Hearing Restoration Project.  Ook aksie teen gehoorverlies in die Verenigde Koninkryk is ook daarop gemik om die gehoor te herstel. 
Navorsers het in 2015 gerapporteer dat geneties dowe muise wat met TMC1 -genterapie behandel is, 'n deel van hul gehoor herstel het.   In 2017 is addisionele studies uitgevoer om die Usher-sindroom te behandel  en hier lyk dit asof 'n rekombinante adeno-geassosieerde virus beter presteer as die ouer vektore.  
Benewens navorsingstudies wat gehoor wil verbeter, soos die hierbo genoem, is navorsingstudies oor dowes ook uitgevoer om meer oor oudisies te verstaan. Pijil en Shwarz (2005) het hul studie gedoen oor dowes wat later in hul lewe hul gehoor verloor het en gevolglik kogleêre inplantings gebruik het om te hoor. Hulle het verdere bewyse ontdek vir tempo -kodering van toonhoogte, 'n stelsel wat inligting vir frekwensies kodeer volgens die tempo wat neurone in die ouditiewe stelsel afvuur, veral vir laer frekwensies, aangesien dit gekodeer word deur die frekwensies wat neurone vanuit die basilêre membraan in 'n sinchrone afvuur. manier. Hulle resultate het getoon dat die proefpersone verskillende toonhoogtes kon identifiseer wat eweredig was aan die frekwensie wat deur 'n enkele elektrode gestimuleer is. Die laer frekwensies is opgespoor toe die basilêre membraan gestimuleer is, wat nog meer bewys lewer vir koerskode.