Die wêreld se eerste onsterflike menslike sellyn
HeLa-selle is die eerste onsterflike menslike sellyn. Die sellyn het gegroei van 'n steekproef van servikale kankerselle wat op 8 Februarie 1951 deur 'n Afrika-Amerikaanse vrou, Henrietta Lacks, genoteer is. Die laboratoriumassistent wat verantwoordelik is vir die monsters genoem kulture gebaseer op die eerste twee letters van 'n pasiënt se voor- en achternaam, dus is die kultuur HeLa genoem. In 1953 het Theodore Puck en Philip Marcus HeLa gekloneer (die eerste menslike selle wat gekloon moet word) en monsters vryelik aan ander navorsers geskenk.
Die aanvanklike gebruik van die sellyn was in kankernavorsing, maar HeLa-selle het gelei tot talle mediese deurbrake en bykans 11 000 patente .
Wat dit beteken om onsterflik te wees
Normaalweg sterf menslike selkulture binne 'n paar dae na 'n vasgestelde aantal selafdelings via 'n proses genaamd senesensie . Dit bied 'n probleem vir navorsers omdat eksperimente wat normale selle gebruik, nie op identiese selle (klone) herhaal kan word nie, en dieselfde selle kan ook nie vir uitgebreide studie gebruik word nie. Selbioloog George Otto Gey het een sel van Henrietta Lack se monster geneem, toegelaat dat die sel verdeel en gevind het die kultuur het onbepaald oorleef as voedingstowwe en 'n geskikte omgewing gegee word. Die oorspronklike selle het voortgegaan om te mutateer. Nou is daar baie stamme van HeLa, wat almal van dieselfde enkele sel afkomstig is.
Navorsers glo die rede waarom HeLa-selle nie geprogrammeerde dood ly nie, is omdat hulle 'n weergawe van die ensiem telomerase handhaaf wat geleidelike verkorting van die telomere van chromosome verhoed.
Telomere verkorting is betrokke by veroudering en dood.
Opvallende prestasies met behulp van HeLa-selle
HeLa-selle is gebruik om die effekte van bestraling, skoonheidsmiddels, toksiene en ander chemikalieë op menslike selle te toets. Hulle was instrumenteel in geen-kartering en bestudering van menslike siektes, veral kanker. Die mees belangrike toepassing van HeLa-selle kan egter in die ontwikkeling van die eerste polio-entstof gewees het .
HeLa-selle is gebruik om 'n kultuur van poliovirus in menslike selle te handhaaf. In 1952 het Jonas Salk sy polio-entstof op hierdie selle getoets en hulle gebruik om dit te massaproduk.
Nadele van die gebruik van HeLa-selle
Terwyl die HeLa-sellyn tot wonderlike wetenskaplike deurbrake gelei het, kan die selle ook probleme veroorsaak. Die belangrikste probleem met HeLa-selle is hoe aggressief hulle ander selkulture in 'n laboratorium kan besoedel. Wetenskaplikes toets nie die suiwerheid van hul sellyne gereeld nie, dus het HeLa baie in vitro lyne (geskatte 10 tot 20 persent) besmet voordat die probleem geïdentifiseer is. Baie van die navorsing wat uitgevoer is op besmette sellyne moes uitgegooi word. Sommige wetenskaplikes weier om HeLa in hul laboratoriums toe te laat om die risiko te beheer.
Nog 'n probleem met HeLa is dat dit nie 'n normale menslike karyotipe het nie (die aantal en voorkoms van chromosome in 'n sel). Henrietta Lacks (en ander mense) het 46 chromosome (diploïed of 'n stel van 23 pare), terwyl die HeLa-genoom bestaan ​​uit 76 tot 80 chromosome (hypertriploïde, insluitende 22 tot 25 abnormale chromosome). Die ekstra chromosome kom uit die infeksie deur menslike papillomavirus wat tot kanker gelei het. Terwyl HeLa-selle op baie maniere op normale menslike selle lyk, is hulle nie normaal of heeltemal menslik nie.
Daar is dus beperkinge op hul gebruik.
Kwessies van toestemming en privaatheid
Die geboorte van die nuwe veld van biotegnologie het etiese oorwegings bekendgestel. Sommige moderne wette en beleide het ontstaan ​​uit voortgesette kwessies rondom HeLa-selle.
Soos die norm was destyds, was Henrietta Lacks nie op die hoogte nie dat haar kankerselle gebruik gaan word vir navorsing. Jare nadat die HeLa-lyn gewild geword het, het wetenskaplikes monsters van ander lede van die Lacks-familie geneem, maar hulle het nie die rede vir die toetse verduidelik nie. In die 1970's is die Lacks-familie gekontak as wetenskaplikes probeer om die rede vir die aggressiewe aard van die selle te verstaan. Hulle het uiteindelik geweet van HeLa. Tog het Duitse wetenskaplikes in 2013 die hele HeLa-genoom gekarteer en dit openbaar gemaak, sonder om die Lacks-familie te raadpleeg.
Om 'n pasiënt of familielede te informeer oor die gebruik van monsters wat deur mediese prosedures verkry is, is nie in 1951 benodig nie, en dit word vandag nie vereis nie.
Die 1990-Hooggeregshof van Kalifornië se saak van Moore v. Regents van die Universiteit van Kalifornië het bevind dat 'n persoon se selle nie sy of haar eiendom is nie en kan gekommersialiseer word.
Tog het die Lacks-familie 'n ooreenkoms bereik met die National Institutes of Health (NIH) oor toegang tot die HeLa-genoom. Navorsers wat fondse van die NIH ontvang, moet aansoek doen om toegang tot die data. Ander navorsers is nie beperk nie, dus data oor die Lacks se genetiese kode is nie heeltemal privaat nie.
Terwyl menslike weefselmonsters steeds gestoor word, word monsters nou geïdentifiseer deur 'n anonieme kode. Wetenskaplikes en wetgewers gaan voort met vrae oor sekuriteit en privaatheid, aangesien genetiese merkers kan lei tot leidrade oor 'n onwillekeurige skenker se identiteit.
HeLa-selle is die eerste onsterflike menslike sellyn.
Die selle kom uit 'n servikale kankermonster wat in 1951 van Henrietta Lack verkry is, sonder haar kennis of toestemming.
HeLa-selle het tot baie belangrike wetenskaplike ontdekkings gelei, maar daar is nadele om saam met hulle te werk.
HeLa-selle het gelei tot die ondersoek van die etiese oorwegings van die werk met menslike selle.
Verwysings en voorgestelde leeswerk
> Capes-Davis A, Theodosopoulos G, Atkin I, Drexler HG, Kohara A, MacLeod RA, Meesters JR, Nakamura Y, Reid YA, Reddel RR, Freshney RI (2010). "Kyk na jou kulture! 'N Lys van kruisbesmette of verkeerde geïdentifiseerde sellyne". Int. J. Kanker . 127 (1): 1-8.
> Meesters, John R. (2002). "HeLa selle 50 jaar aan: Die goeie, die slegte en die lelike". Natuur Resensies Kanker . 2 (4): 315-319.
> Scherer, William F .; Syverton, Jerome T .; Gey, George O. (1953). "Studies oor die voortplanting in Vitro van poliomyelitisvirusse". J Exp Med (gepubliseer 1 Mei 1953). 97 (5): 695-710.
> Skloot, Rebecca (2010). Die Onsterflike Lewe van Henrietta Lacks . New York: Kroon / Willekeurige Huis.
> Turner, Timothy (2012). "Ontwikkeling van die Polio-Entstof: 'n Historiese Perspektief van die Tuskegee Universiteit se Rol in Massaproduksie en Verspreiding van HeLa Cells". Tydskrif van Gesondheidsorg vir die Swak en Onverdiende . 23 (4a): 5-10.