Author Archives: Rina Willemse
Posted on November 16, 2017 by Rina Willemse
Met die dat die matrieks weer ernstig aan’t eindeksamen skryf is, dink ek terug aan die drie spanningsvolle matriekeksamens wat ek moes aandurf. Een keer op my eie, een keer saam met my meisiekind en ‘n derde keer saam met my seunskind.
My laaste eindeksamen was mooitjies in ’n wêreldbekerrugbyjaar. En hoekom daar wêreldbekerrugby gespeel word in seuns se matriekeksamens, gaan my verstand te bowe.
In ieder geval, hier aan die begin van die eksamen, die dag voor ons vir ’n heel laaste keer skoolfisika sou skryf, sit ek mos voor my lessenaar en peins links verby my rekenaarskerm by die venster uit. Dis toe dat ’n rare beweging vir daardie tyd van die dag my oog vang. Ek knipper my oë en kyk weer. Ja, ek síén wat ek sien. Seun is besig om blare van die swembad af te skep. Vrywillig, sonder dat Pa hom moes dreig.
Maar dis nie ál nie. Toe elke enkele blaar afgeskep is, neem hierdie einste voormalige onwilligaard die Kreepy Krauly se werk totaal uit sy suierhande uit. Stukkie vir stukkie vee hy die bodem van die swembad skoon. Op die outydse manier vóór luimanstegnologie.
Dis toe dat ek van agter my lessenaar opspring en na sy kamer toe draf om te sien wat die stand van lessenaarsake is. Die lampie gooi darem al lig oor ’n oop fisikaboek wat in spanning wag om uit geleer te word. En ek wonder vir ’n oomblik of Seun dalk ’n broodnodige ruskans weg van sy boeke af vat. Maar dit kan nie wees nie. Want netnou het hy nog voor die TV gesit en kyk hoe Japan teen Fiji wêreldbekerrugby verloor. En voor dit het hy gestort. En net voor dit was hy een met sy bed. Reeds van gisteraand vróégslapenstyd af.
Ek neem ’n diep asemteug en loop terug studeerkamer toe. Maar die moedersenuwees knáág. Want links verby die rekenaarskerm duur die swembadbedrywighede onverpoos voort. En ek swyg soos die graf, want ek weet wat goed is vir my.
’n Paar dae ná die swembadskoonmakery rek ek in ’n stadium bene weg van my rekenaar af. Dis die dag voor ons wiskunde moet skryf. In die TV-kamer word ernstig na ’n lewensbelangrike wêreldbekerrugbytoets gekyk
Nou terwyl ek so in die gang af stap, kyk ek in die verbyloop vlugtig links oor my skouer by ’n sekere seun se kamer in. Ek stop, retireer, en kyk weer.
Ons seunskamer is só netjies, dit lyk of ’n vreemdeling daar ingetrek het. Geen vuil koffiebekers wat rondstaan nie, geen klere wat rondgesaai lê nie. Daar lê nie eers skoene in die middel van die vloer om oor te struikel nie.
Dis toe dat die klerekas waarvan die deure ewe skielik so geheimsinnig toe is, my aandag trek. Hoogs suspisieus beweeg ek soontoe en maak dit versigtig oop. Ek koes by voorbaat so half eenkant toe, maar niks peul uit nie. En ek gaap die inhoud oopmond aan.
Binne-in die hangkas, gestroop van alle muisnes-binnegoed, pryk elke ding op sy plek. Soort by soort, kleur by kleur. En heel onder in ’n reguit skoenry staan twee swart skoolskoene so en blink dat Seun op pad eksamenlokaal toe met elke tree se weerkaatsing van bo-af sal kan sien of sy gejelde hare nog net so lyk soos toe hy by die huis weg is.
Pa wat altyd so kla oor seunshande in hierdie huis wat nie uit moue gesteek word nie, sluk daardie hele eindeksamen lank swaar aan sy eie woorde. Want nog vreemde verskynsels sou gedurende daardie tyd plaasvind.
Hoe dit toe met die eksamenskrywery sélf gegaan het, sou ons eers na Kersfees saam met die res van die bevolking se matriekouers uitvind – ten spyte daarvan dat ek so knaend voor die tyd probeer uitvind het.
Want sien, elke keer wanneer ek ná so ’n skrywery gevra het hoe dit gegaan het, is ek kort en kragtig meegedeel: “Oukei.” Net dit. Geen gemor oor onregverdige vraestelle nie, geen verligting oor vrae wat raakgespot is nie. En ek moet maar verder my ore spits vir leidrade soos die klap van deure of ’n gefluit onder die stort. Maar van een ding was ek dóódseker. Die Engelse vraestel kon nie te moeilik gewees het nie. Dáárvoor het Seun homself reeds lank voor die tyd deeglik voorberei deur knaend voor die TV te sit en na al wat Engelse program is te kyk.
So tussen hakies, Seunskind het sy eindeksamen toe met vlieënde vaandels geslaag.
Posted on Augustus 16, 2017 by Rina Willemse
Lewensvieringe. So anders as die ou, tradisionele begrafnisse. Geen verwysings na gode, hemele of helle nie. Slegs kosbare, plat-op-die-aarde herinneringe wat met hartseer sowel as humor met mekaar gedeel word.
So het ek ‘n jaar gelede die lewensviering bygewoon van goeie vriend en oud-medeblogger Douwe van der Zee wat in ‘n motorongeluk dood is.
Ons paadjies het elf jaar tevore gekruis toe ek ‘n onderhoud met dié gesoute speelspesialis, wat ek vroeër op SêNet raakgelees het, gevoer het. As vryskutjoernalis het ek daarna die kans behoorlik aangegryp om ook deel te neem aan speelwerkswinkels, wildernisstaptogte (die veelsydige man was ook ‘n wildernisgids) en ander interessanthede om oor te skryf.
Natuurlik het ek en Douwe ook ons verskille gehad en só het hy dit heel humoristies opgesom onder die bedankings in sy boek From Intellect to Intelligence:
‘n Klompie jare later het Douwe Kaap toe verhuis, maar het gereeld vir ‘n paar dae by my en Wederhelf kom oorbly wanneer hy hom in Gauteng bevind het. Dit was tydens een van dié kuiers dat hy ‘n groentetuin vir ons uitgelê het waaroor ek nog op ‘n stadium sal skryf. Organiese boerdery was ook een van sy passies.
Maar toe, skielik, is hy weg.
En is dit slegs die herinneringe wat oorbly.
Saam met mede-speelspesialis Fred Donaldson by die St Vincent Skool vir Dowes in Johannesburg..
Op daardie stadium was daar wêreldwyd slegs ‘n handjievol speelspesialiste.
Op toer in Alexandra.
Douwe het hom nie tweemaal laat nooi toe ek hom uitdaag om vir dié foto te poseer nie.
Altyd ‘n bok vir sports.
In Lesotho, kort voor ons vertrek na Thaba Ntlenyana, die hoogste piek in Suider Afrika.
Bo-op die hoogste piek in Suider-Afrika.
By die herdershut waarin die groep oornag het voor die tog terug ondertoe.
Aan’t mediteer in Pilanesberg.
‘n Ondeunde Douwe met ‘n bol olifantmis. Ook op die boomstomp is Fred Donaldson, skrywer van Playing by Heart, wat ‘n groot invloed op Douwe se lewe gehad het.
Voluit leef, dié het Douwe beslis.
Onthou tog net volgende keer
Posted on Junie 13, 2017 by Rina Willemse
Die voordeel daarvan om relatief naby Pilanesberg Nasionale Park te woon, is dat jy, gewapen met jou kamera en piekniekmandjie, vroegoggend soontoe kan deurry en dan weer laatmiddag, net voor die hekke toemaak, kan terugtjaila huistoe.
Maar net omdat dit slegs ‘n daguitstappie ver is, kan jy dit nou nie die vorige aand só rustig vat dat jy skoon nalaat om sekere voorbereidings te tref nie.
Soos om dúbbel sekker te maak al jou kamerabatterye is volgelaai.
Maar nouja, as jy jouself eers in die boendes bevind, is daar aan gedane sake (of is dit nou vergete sake?) geen keer nie.
Dan val jy noodgedwonge terug op jou ou, halfstukkende camcorder wat jy genadiglik op die laaste nippertjie ook ingepak het. En jou selfoon. Jou immerteenwoordige, staatmaker selfoon.
En moenie dink die swakker kwaliteit tonele verdien níé na die tyd ‘n plekkie in ‘n video nie. O nee.
Posted on Februarie 21, 2017 by Rina Willemse
Met die dat dit so heerlik nat en koel is hier by ons, dink ek weer terug aan die bloedigwarm somer van 2015/16. Tydens daardie Desembervakansie het ons onsself in ‘n kampplek in Thabazimbi-(van alle plekke!)-omgewing bevind, want as gesoute kampeerders wat reeds elke seisoen getroef het, het ons gereken ook dié kampervaring sou heel aangenaam wees. Hoe dan nou anders op ‘n vyfster kampeerterrein met jou eie privaat badkamer en kombuisie?
Wat ‘n ontnugtering. Pleks van luilekker uitspan en net so af en toe iewers heen ry, moes ons elke oggend hier teen tienuur, wanneer die humeure wil-wil vlamvat, ons toevlug neem tot ons voertuig met sy lugverkoeler om die res van die dag noodgedwonge die omgewing plat te ry. Enigiets om tog net die ondraaglike hitte vry te spring. Nie eens een ou middagslapie was ons beskore nie.
As troos was die lieflike Marakele Nasionale Wildreservaat darem in die omtrek en die wild volop.
En anders as óns het die diere temperature van tot diep in die veertig heel waardig hanteer.
Moet sê, was dit nie vir daardie warmste somer in myseheugenis nie, sou ek seker nie hierdie jaar se koeler weer so waardeer het nie.
Posted on September 18, 2016 by Rina Willemse
Ons het onlangs ‘n draai by die Willow Feather Farm gaan maak waar ek so gelukkig was om dié mannetjiespou se imposante hofmakery met my selfoon te kon vasvang. Om nie eens te praat van nog ‘n pou se kostelike, lomp vertoninkie direk daarna nie 🙂
Ongelukkig weet ek nie of die tweede een ‘n wyfie of ‘n onervare jong mannetjie is nie. Laasgenoemde kry eers op drie jaar tydens die broeiseisoen ‘n indrukwekkende stertveredos terwyl wyfies volgens een bron blykbaar soms ‘n mannetjie se vertoning probeer naboots.
Posted on September 10, 2016 by Rina Willemse
Vandag het ons gasverwarmer langs die TV amptelik plek gemaak vir die waaier. Nie dat die verwarmer hierdie winter vreeslik in gebruik was nie. Ook is die geurige jasmynblomme waarna eens gretig uitgesien was, se bloeitydperk nou haas verby. Anders as vorige jare se geleidelike oorgang van pienk na wit so tussen die lowergroen blare, het die pienk botsels die keer aanhou opkrop en op die ou end in ‘n soortvan wit ontploffing opgeëindig. Bietjie van ‘n anti-klimaks aangesien die kleurvolle tussenstadium van bitter korte duur was en die eindresultaat op ‘n manier ‘n vaal wintergevoel aangewakker het.
Ek het nietemin foto’s geneem en hier en daar ook blatant gekroek.
Creative Control Mode – Expressive
Creative Control Mode – Impressive Art
Inderwaarheid maar aan die vaal kant. Selfs die groen van die blare word heeltemal deur die wit oordonder.
Só het dit verlede jaar gelyk:
Dalk is die lentedemper in my gemoed te wyte aan die feit dat ek dié keer nie heeltemal so reikhalsend na die nuwe seisoen uitgesien het nie. Nie met ‘n moontlike herhaling van verlede somer se bloedige hitte in die vooruitsig nie.
Op ‘n ligter noot :
Posted on November 23, 2015 by Rina Willemse
Gedink alle voëlwyfies sit hierdie tyd van die jaar heeltyd knus en broei terwyl die mannetjies kos aandra? Aikôna.
Posted on November 15, 2015 by Rina Willemse
Die vreemde gerusstelling van Suid-Afrikaanse alledaagsheid in ‘n tydvak van wêreldwye ekstremisme en onsekerheid.
Niemand gaan jou kom red nie. Hierdie lewe van jou is 100% jou eie verantwoordelikheid.
Posted on September 21, 2015 by Rina Willemse
Vanoggend in die dokter se wagkamer vertel die ontvangsdame my dat daar twee dae tevore by die praktyk ingebreek is. Al die rekenaars en eksterne hardeskywe – backups die lot – is gesteel. Nou moet hulle álles oordoen.
Natuurlik spreek ek my verbasing uit oor die feit dat die rugsteunskywe op dieselfde plek as die rekenaars gehou is. Boonop is al die pasiënte se besonderhede nou in vreemde hande en kan nie eens passwords tegnologiekenners verhoed om daarby uit te kom nie. En daar’s niks wat mens nou daaraan kan doen nie. Ek ken die gevoel van magteloosheid, het self al onder inbrekers deurgeloop.
In die spreekkamer spreek ook die dokter haar frustrasie uit en noem dat iemand vroeër die oggend vir haar ‘n mooi boodskap gestuur het. Sy tel haar selfoon op, soek ‘n rukkie rond en begin dan voorlees.
‘n Bybelversie. Sug.
“Ek’s die verkeerde een om dit voor te lees,” knip ek haar kort. “Ek’s ongelowig.”
Sy kyk my verontwaardig aan. “Dit bied vir my troos.”
“Dan soek jy mos troos by die een wat dit alles in die eerste plek toegelaat het.”
Sy dink vir ‘n oomblik na. “Waaraan glo jy?”
“Ek’s ‘n volbloed ateïs. ‘n Humanis. Vrydenker. Glo aan geen supernatural gods nie.
“Vir hoe lank al?”
“Al vir jare. ‘n Reuse las het van my skouers afgeval toe ek godsdiens vaarwel toegeroep het. Nou glo ek aan lewe vóór die dood, maak die beste van hierdie een lewe tot my beskikking.”
Ek kan sien sy’s ge-rattle. Gelukkig is ek net daar vir ‘n herhalingsvoorskrif.
Toe ek opstaan is sy skoon bewoë en ek wens haar sterkte toe. Ek voel werklik jammer vir haar. In die wagkamer wens ek ook die ander personeellede sterkte toe. Meer kan ek nie vir hulle doen nie.
Twee lekker belewenisse
Posted on September 11, 2015 by Rina Willemse
Ai my liewe nasaat, ek sou darem nou wát wou gee om te weet wat julle stand van kultuursake gaan wees teen die tyd dat jy hierdie onder oë kry.
Die afgelope week het ek twee besonder lewenslustige vertonings bygewoon. Die eerste was “Die Prinsipaal se Konsert” wat ‘n jaarlikse instelling by die Universiteit van Pretoria is.
In afwagting van die konsert in die Aula.
Hierdie jaar se tema, “Suid-Afrika”, het gesorg vir ‘n verskeidenheid goedverteenwoordigende items, hoewel ek tóg ietsie Indies gemis het. Feit bly staan, al die lewenslustige, talentvolle jong deelnemers gee mens sommer weer hoop vir die toekoms. Sou graag iets daarvan vir jou op video wou vasvang, maar enige opnames tydens die vertoning was streng verbode. Sal nietemin uitkyk vir ‘n skakel na ‘n webwerf waar jy dalk iets daarvan te siene kan kry.
‘n Paar dae later het die Radio Kalahari Orkes by die Atterbury Teater aan die beurt gekom en hoewel op heelwat kleiner skaal, net so energiek.
Gelukkig kon ek tydens dié vertoning ‘n videoclip neem, sommer met my iPhone, wat ek later met behulp van iMovie geredigeer het. Ongelukkig kan die program nou nie die klank regtoor nie, maar hierdie behoort jou tog ‘n idee te gee van die lekker vibe daardie aand.
[OK, wat die Prinsipaal se Konsert betref kon ek toe nou dié opspoor, maar ek’s bevrees dit lyk soos foto’s uit ‘n skooljaarblad. Ek kon ook geen professionele video-opnames van enige van die konserte kry nie, so lyk my hierdie jaar s’n is dan nou ook tot daarnatoe. Geen vibes dus vir jou van hierdie geleentheid nie.]
Rina Willemse oor Geheime Agent KGW