(Aangestuur vanaf Oos-Duitsland)
(Duits vir: "Opgestyg uit die ruïnes")
- 1949–1960 Wilhelm Pieck (President)
Voorsitter van die Ministerraad
- Stigting 7 Oktober 1949
- 1990 108 333 km2
Geldeenheid Duitse Mark (1948–1964, 1990)
Mark van die Duitse sentrale bank (1964–1967)
Mark van die DDR (1967–1990)
Die Duitse Demokratiese Republiek (DDR) het as 'n sosialistiese Duitse "Arbeiders- en Boerestaat" tussen 7 Oktober 1949 en 2 Oktober 1990 op die grondgebied van die voormalige Sowjetbesettingsone in Oos-Duitsland en die Sowjetsektor van Berlyn (of Oos-Berlyn) bestaan.
Kaart van die Duitse Demokratiese Republiek
'n Verdeelde Duitsland: Wes-Duitsland word in grys aangedui en die Duitse Demokratiese Republiek in groen.
10.1 Geskiedenis van die DDR
10.3 Wetenskaplike navorsing
Die DDR is in die noorde deur die Oossee begrens (insluitende 'n seegrens met Denemarke), in die ooste deur Pole met die Oder-Neißeriviere-grenslyn en in die suide deur Tsjeggoslowakye. In die weste het die DDR aan die Bondsrepubliek Duitsland met die deelstate Sleeswyk-Holstein, Nedersakse, Hesse en Beiere gegrens. Berlyn was as 'n enklawe ingesluit in die staatsgebied van die DDR. Die mees noordelike punt was Gell-Ort noordwes van Kaap Arkona op die eiland Rügen, terwyl die mees suidelike punt naby die grenspos Schönberg in die munisipaliteit Bad Brambach (Vogtland) geleë was.
Die Sowjet-besettingsone[wysig | wysig bron]
Stigting van die DDR[wysig | wysig bron]
Hierdie grensversterkings by die voormalige grenslyn met Wes-Duitsland is tans 'n museum
Op die gebied van die Sowjet-besettingsone is die Sosialistiese Eenheidsparty van Duitsland (SED) tot 'n tipiese kaderparty volgens die model van die Sowjetunie se Kommunistiese Party omgevorm, ander politieke partye en organisasies is "gelykgeskakel", en die amptelike vakbond FDGB het net 'n kontrolerende funksie ten opsigte van produksieplanne en arbeidsnorme vervul.
By die verkiesings van die 3de Volkskongres in Mei 1949 het kandidate op gemeenskaplike lyste verskyn wat deur die SED oorheers is. Die afgevaardigdes het die Volksraad se ontwerp vir 'n nuwe grondwet goedgekeur.
In Mei 1949 het die Volksraad – in reaksie op die stigting van die Bondsrepubliek Duitsland (BRD) in die drie geallieerde besettingsones van Wes-Duitsland in dieselfde maand – die Duitse Demokratiese Republiek met Wilhelm Pieck (1876–1960) as staatspresident en Otto Grotewohl (1894–1964) as eerste minister geproklameer. Die Sowjetiese militêre bewind van Oos-Duitsland het begin om administratiewe bevoegdhede aan die nuwe regering oor te dra.
Die nuwe grondwet het voorsiening vir die beskerming van mense- en grondregte gemaak, wat ook die reg op arbeid, ontspanning en welsyn ingesluit het, maar burgers tegelykertyd ook verplig tot dienslewering aan nuwe Sosialistiese verworwenhede soos volksbesit en die sentraalbeheerde ekonomie. "Ophitsing tot boikotte" (Duits: Boykotthetze) is volgens artikel 6 van die grondwet gekriminaliseer. Die grondwet het geen voorsiening gemaak vir 'n grondwetlike hof of onafhanklike regters nie. Die SED, die administrasie en staatsinstellings is volgens die beginsel van "demokratiese sentralisme" georganiseer.
Opbou van 'n sosialistiese stelsel[wysig | wysig bron]
Ekonomiese ontwikkeling tot in 1966[wysig | wysig bron]
Die SED se Vde Partykongres in 1958 het die oorgang tot die "Voltooiing van die Sosialisme" afgekondig en die besluit geneem om tot by die jaar 1961 by Wes-Duitsland se lewensstandaard verby te steek. Die ekonomiese leuse van die dag was Überholen und einholen ("Verbysteek en inhaal") – binne drie jaar sou DDR-burgers se per capita-verbruik van basiese voedsel soos vleis en botter en hulle toerusting met koelkaste, wasmasjiene en televisietoestelle dié van Wes-Duitsers verbygesteek het. Ironies genoeg was Walter Ulbricht later vanweë die blywende ekonomiese agterstand genoodsaak om 'n nuwe leuse te gebruik – Überholen ohne einzuholen (dit wil sê by die Wes-Duitse ekonomie verbysteek sonder om dit in te haal). Nogtans is die rantsoenering van voedsel opgehef en alle Departemente van Produksie, wat die vervaardiging van verbruikers- en ander goedere beheer het, ontbind.
Met die Sewejaarplan, wat in 1958 afgekondig is, is die nasionalisering van ondernemings en vanaf 1960 ook die kollektivering van die landbousektor geforseer. Veral welvarende boere het meestal geweier om vrywillig by die staatsbeheerde kollektiewe boerderye aan te sluit aangesien hierdie stap gewoonlik met 'n verlaging van hul lewenstandaard verbonde was. Die veldtog van 1960 was deur grootskaalse intimidering gekenmerk, en alle administratiewe distrikte het binne enkele maande die "voltooiing" van die kollektivering vermeld.
Afgrensing teen Wes-Duitsland[wysig | wysig bron]
Die afgrensing teen Wes-Duitsland en pogings om internasionale erkenning te kry was in die 1960's en 1970's bo-aan die DDR-regering se agendalys. Op 20 Februarie 1967 is die wet oor DDR-burgerskap aangeneem en ooreenkomste met Pole (13 Maart) en die Tsjeggoslowaakse Sosialistiese Republiek (17 Maart) gesluit wat die DDR se vriendskaplike betrekkinge met dié twee lande bekragtig het.
In 1968 is 'n nuwe grondwet deur middel van 'n volkstemming bevestig, en in dieselfde jaar het DDR-troepe aan die Warskouverdrag-lidlande se militêre intervensie teen die hervorminggesinde Tsjeggoslowaakse regering deelgeneem. Een jaar later het die eerste state buite die Oosblok – waaronder Irak en Kambodja – begin om die DDR amptelik te erken, en tot 1973 het Oos-Berlyn diplomatieke betrekkinge met die meeste lande gesluit.
Die meeste veranderinge het op die terrein van buitelandse betrekkinge plaasgevind. Op 1 Januarie 1972 is die grense met Pole en Tsjeggoslowakye geopen, en op 21 Junie 1973 is 'n ooreenkoms met Wes-Duitsland aangegaan waarmee wedersydse betrekkinge gereël en uitgebou is. Ten opsigte van die sogenaamde "Duitse kwessie" het die twee Duitse regerings uiteenlopende standpunte gehuldig. Terwyl die DDR-regering daarop aangedring het dat die Bondsrepubliek van Duitsland die soewereiniteit en aparte burgerskap van die DDR moes erken, het die Wes-Duitse regering steeds die eenheid van die Duitse nasie en die besondere karakter van die wedersydse betrekkinge beklemtoon. In 'n reaksie hierop het die DDR-regering met die grondwetwysiging van Oktober 1974 alle verwysings na 'n "Duitse nasie" uit die teks geskrap. Die IXde Partykongres in Mei 1976 het die uitbou van betrekkinge met Wes-Duitsland op die basis van volkeregtelike afgrensing bekragtig.
Stabilisering[wysig | wysig bron]
Bruinkooldagmynbou in Hambach (tans deelstaat Brandenburg)
Die ekonomiese krisis van die 1980's[wysig | wysig bron]
Vanweë die hoë koste, wat aan die wapenwedloop teen die Verenigde State verbonde was, het die Sowjetunie vanaf 1981 toenemend ekonomiese moeilikhede in die gesig gestaar. Die land was onder meer genoodsaak om die prys vir sy ru-olie te verhoog en tegelykertyd sy uitvoere na die DDR van 19 tot 17 miljoen ton jaarliks te verminder. Die DDR het sy vernaamste bron van buitelandse valuta skielik kwytgeraak. In 1982 was die land vir die eerste keer nie meer in staat om sy lenings te delg en die rente daarop te betaal nie, terwyl dit ook by westerse nie meer oor genoegsame kredietwaardigheid beskik het nie.
Verwerping van Gorbatsjef se hervormingsbeleid[wysig | wysig bron]
Sedert 4 September 1989 het in Leipzig elke Maandag massabetogings plaasgevind, en ook die feesvierings ter geleentheid van die veertigste verjaardag van die Duitse Demokratiese Republiek op 7 Oktober is in die hele land deur protesaksies oorskadu. Op 9 Oktober het 70 000 mense aan die betoging in Leipzig deelgeneem en vir die eerste keer die leuse Wir sind das Volk ("Ons is die volk") gebruik.
Op 18 Oktober 1989 het Erich Honecker as staats- en partyleier bedank en is deur Erich Krenz opgevolg. Die grootste massabetoging ooit in die geskiedenis van die land met een miljoen deelnemers, wat op 4 November 1989 op die Berlynse Alexanderplein plaasgevind het, is deur die DDR-televisie uitgesaai. Die opposisie het in die herfs van 1989 'n aantal bewegings en partye gestig, waarvan die Neue Forum die belangrikste was, en die leidende rol van die SED bevraagteken. Hulle het demokratiese hervormings en vrye verkiesings geëis.
Die SED het in die herfs van 1989 reeds in 'n toestand van verval verkeer. Terwyl die ledetal teen die begin van die jaar nog sowat 2,3 miljoen beloop het, het vanaf Oktober 1989 steeds meer lede en kandidate uit die party bedank. Binne vier maande het die party meer as 900 000 lede verloor. Regering en Politburo het op 7 November 1989 bedank, en op 9 November het die regering bekend gemaak dat alle burgers sonder enige voorwaardes aansoek om permitte vir reise na die buiteland kon doen. Duisende mense het by die grensposte vergader, en grenssoldate het sonder enige bevel die grenshekke geopen. Miljoene burgers het op die volgende dag 'n besoek aan Wes-Berlyn en ander stede oorkant die grens afgelê.
Duitse hereniging[wysig | wysig bron]
Ná die einde van die Tweede Wêreldoorlog het die bevolking van die Sowjet-besettingsone nog naastenby 19 miljoen beloop. Hierdie getal het in die volgende dekades voortdurend afgeneem tot 16,4 miljoen in 1989. Dié merkwaardige negatiewe bevolkingsgroei het van die DDR 'n uitsondering onder nywerheidslande gemaak. Die hoofredes vir hierdie ontwikkeling was
Die emigrasie van talle bewoners na die weste, veral die Bondsrepubliek Duitsland, tot in die jaar 1961, toe die Berlynse Muur opgerig is, was deur politieke en ekonomiese redes (soos byvoorbeeld die hoër lewenstandaard in Wes-Duitsland) gemotiveer. 'n Kleiner aantal mense het ook ná 1961 uit die DDR gevlug. Ander burgers is om politieke redes gedwing om na die weste te emigreer (en het sodoende hul DDR-burgerskap kwytgeraak) of het toestemming gekry om die land wettig te verlaat. Veral afgetrede inwoners was vry om na Wes-Duitsland te verhuis.
Inwoners en beroepsmense in die DDR in miljoene mense:
In die 1950's en vroeë 1960's was daar veral in Wes-Duitsland vrese dat die deling van Duitsland ook tot die ontwikkeling van twee onafhanklike tale sou kon lei. Hierdie taalkundige kwessie is egter meestal vanuit 'n Westers-ideologiese standpunt bekyk en was gewoonlik oordrewe: 98 persent van die woordeskat in Wes- en Oos-Duitsland was identies, die res het die uiteenlopende politieke en maatskaplike ontwikkeling in die twee Duitse state weerspieël – in die weste is 'n relatief groot aantal uitdrukkings uit Engels oorgeneem, terwyl in die DDR 'n beperkte aantal Russiese leenwoorde ingeburger is, waarvan die meeste as geleerde terme uit Latyn en Grieks ontleen is, soos byvoorbeeld Traktorist (trekkerbestuurder), Kombinat ('n groep van staatsbeheerde ondernemings waarin navorsing, ontwikkeling, vervaardiging en bemarking van 'n spesifieke nywerheidsektor in 'n gesamentlike maatskappy verenig was) en Diversant (onlusstoker).
Nog belangriker was neologismes wat volgens die Sowjet-voorbeeld gevorm is, soos Abenduniversität ('n universiteit met na-uurse onderwys), Personenkult (oordrewe verering van politieke leiersfigure) en Selbststudium (selfstudie), en terme wat in ooreenstemming me die kommunistiese ideologie 'n nuwe, meer spesifieke betekenis gekry het, soos parteilich (volgens die besluite of riglyne van die party, in ooreenstemming met Marxisties-Leninistiese leerstellings) of Opportunismus (verraad aan die klasgebonde belange van die proletariaat, dikwels regse afwykings). Soms is twee verskillende uitdrukkings in Wes- en Oos-Duitsland gebruik: Astronaut – Kosmonaut, Team – Kollektiv ("span"), Brathähnchen – Broiler (braaihoender), Supermarkt – Kaufhalle, Wochenendhaus – Datsche ("naweekhuis").
Die DDR het die historiese kerngebied van die Lutherse Reformasie en die Pruisies-Protestantse tradisie behels. Nog in 1950 was sowat 85 persent van die DDR-burgers lede van die Evangeliese en sowat tien persent lede van die Rooms-Katolieke Kerk. Tot in 1989 het die aantal kerklede drasties afgeneem, en slegs 25 persent was nog lidmate van Protestantse kerke, naas vyf persent Rooms-Katolieke. Die persentasie ongebonde burgers het van sowat ses persent in 1949 tot omstreeks 70 persent in 1989 toegeneem.
Die grondwet van die DDR het geloofsvryheid as beginsel erken, en aan hierdie reg is formeel ook gevolg gegee. Nogtans het die owerhede steeds seker gemaak dat die invloed van kerkgemeenskappe veral op jongmense beperk gebly het. Die staat het veral in die 1950's 'n duidelik anti-kerklike beleid gevolg waarvolgens die sogenaamde Jong Gemeentes (Junge Gemeinden) in 1953 selfs as kriminele verenigings beskou is. Lede van kerke is dikwels benadeel en nie tot universiteite of loopbane in die staatsdiens toegelaat nie.
As gevolg van hierdie beleid het die aantal religieus gebonde inwoners skerp gedaal. Die kerke het desondanks steeds 'n maatskaplike faktor gebly wat 'n belangrike by die vredesbeweging en in 1989/1990 ook by die vreedsame politieke omwenteling gespeel het. Selfs ongebonde mense het dikwels in kerke vergader om politieke byeenkomste by te woon.
Partye en massa-organisasies[wysig | wysig bron]
Venster in die gebou van die Staatsrat (Staatsraad)
Ongeag die kommunistiese ideaal was die Duitse Demokratiese Republiek ook volgens die amptelike definisie geen "klaslose samelewing" nie. Die DDR-staatsvolk het uit twee klasse, arbeiders en boere, asook diegene "lae van die samelewing ven ander groepe" bestaan wat 'n politieke vennootskap met hulle gesluit het. Hierdie maatskaplike struktuur is in die Oos-Duitse veelpartystelsel weerspieël wat egter fundamenteel van westerse stelsels verskil het.
Die groot rol, wat massa-organisasies soos die Vrye Duitse Jeug (Freie Deutsche Jugend, FDJ), Vrye Duitse Vakbond (Freier Deutscher Gewerkschaftsbund, FDGB), die Demokratiese Vrouebond van Duitsland (Demokratischer Frauenbund Deutschlands, DFB), die Duitse Gimnastiek- en Sportvereniging (Deutscher Turn- und Sportbund, DTSB), die Volkssolidariteit (Volkssolidarität, 'n organisasie wat hom vir die belange van bejaardes en bejaardesorg beywer het), die Genootskap vir Duits-Sowjetse Vriendskap (Gesellschaft für Deutsch-Sowjetische Freundschaft, DSF), die Genootskap vir Sport en Tegniek (Gesellschaft für Sport und Technik, GST) en die Kulturele Verbond (Kulturverbund) in die maatskaplike lewe gespeel het, was kenmerkend vir die politieke stelsel van die DDR.
Die Nasionale Front[wysig | wysig bron]
Die NF se bestuursorgane – die Nasionale Raad, die Sekretariaat en die Voorsittersraad – is deur die SED en sy poltieke agenda oorheers. Alle poste in die NF was ereampte. In die laaste jare van die DDR het die ledetal 405 000 beloop, waarvan 132 000 partyloses.
Skoolstelsel[wysig | wysig bron]
Die enigste skool, wat nie deur die staat bedryf is nie, was die Katholische Theresienschule in die Berlynse distrik Weißensee – 'n vrye Rooms-Katolieke gimnasium wat deur die aartsbisdom van Berlyn bestuur en volgens 'n geallieerde ooreenkoms beskerm is.
Aangesien die DDR-ekonomie in 'n groot mate onafhanklik van die vrye wêreldmark ontwikkel het, is dit tot in die middel van die 1970's nouliks deur globale resessies geraak. Binne die Raad vir Wedersydse Ekonomiese Bystand (Engelse afkorting: COMECON) was die Duitse Demokratiese Republiek as 'n moderne nywerheidsland veral 'n verskaffer van gevorderde tegnologie en uitrustings, terwyl natuurlike hulpbronne soos ruolie en halfverwerkte goedere soos staal die belangrikste invoere uit ander Oosbloklande was. Die Sowjetunie het oor 'n lang tydperk ruolie teen laer pryse as dié op die wêreldmark aan die DDR verskaf, en terwyl Westerse ekonomieë deur die eerste oliekrisis van 1973 in 'n ernstige resessie gedompel is, het Oos-Duitse staatsondernemings groot wins met hul uitvoere van olieprodukte gemaak.
Alle beduidende nywerhede en ambagte is net soos die grootste deel van die landboubedryf genasionaliseer. Landboukundige koöperasies (Duits: Landwirtschaftliche Produktionsgenossenschaften, LPG) het dikwels oor meer as 500 en soms selfs meer as 5 000 hektaar landbougrond beskik en was in baie opsigte meer effektief as hul eweknieë in ander Oosbloklande.
Die Oos-Duitse grondhervorming was uiteindelik 'n suiwer politieke besluit wat in 'n formele wet verskans is. Dié wet is aanvanklik op 7 112 groot boerderye met meer as 100 hektaar grond en 4 278 plase met minder as 100 hektaar toegepas en het geen voorsiening vir appél teen omstrede onteienings gemaak. Onteiendes is binne enkele ure van hul plase verdryf, is slegs toegelaat om 'n klein aantal persoonlike besittings op 'n handkar saam te neem en moes hulle buite 'n omkring van tussen 30 en 40 kilometer van hulle plase hervestig. In 'n aantal gebiede is interneringskampe vir onteiendes ingerig.
Ná die Tweede Wêreldoorlog het die DDR met Oos-Berlyn die beduidendste knooppunt van die voor-oorlogse Duitse vervoerstelsel oorgeërf. Naas die groot skade, wat deur Geallieerde bomaanvalle en ander oorlogsgebeure berokken is, het die vervoerstelsel hoofsaaklik uit verbindings in wes-oostelike rigting bestaan, terwyl die besluit om nie verkeerspaaie en spoorlyne in Wes-Berlyn te gebruik ook sekere aanpassings soos die bou van nuwe paaie en spoorlyne rondom die ou Duitse hoofstad noodsaaklik gemaak het. Om Hamburg in Wes-Duitsland as uitvoerhawe te vervang is 'n nuwe diepseehawe in Rostock gebou. Alhoewel dit nie deur middel van waterweë met die nywerheidsentra in die suide verbind was, is spoorlyne en grootpaaie in noord-suidelike rigting geleidelik opgeknap.
Naas bruinkool was ook potas, wat suid van die Harz-bergreeks ontgin is, 'n belangrike inheemse natuurlike hulpbron wat via die seehawe van Wismar ook uitgevoer is.
Wismut AG – uraanontginning vir Sowjet-Rusland[wysig | wysig bron]
Gedurende die Koue Oorlog was die wapenwedloop tussen die weste en die ooste in volle swang – en die Oos-Duitse uraanreserwes was van sentrale belang vir Moskou se kernnywerheid. So is 'n Sowjet-Duitse mynbouonderneming, die aandelemaatskappy Wismut AG, gestig wat uraan in Thüringen en Sakse ontgin het. Die bedrywighede van Wismut AG, wat in die sestigerjare tot die wêreld se derde grootste uraanprodusent gegroei het, is streng geheim gehou.
Min aandag is aan gesondheids- en veiligheidskwessies of die omgewingsimpak van uraanontginning geskenk. Eers met die DDR se politieke ondergang en die staking van Wismut AG se mynbouaktiwiteite is die Duitse publiek oor die skaal van omgewingsbesoedeling en die langtermyn-gesondheidskade, wat by mynwerkers berokken is, ingelig. Die Sowjetunie het alle uraaninvoere uit Duitsland in 1990 skielik gestaak. Die aantal werkers, wat tussen 1946 en 1990 in mynongelukke gesterf het, word op 772 beraam.
Mediabeleid[wysig | wysig bron]
Die titelbladsy van Neues Deutschland, die Sosialistiese Eenheidsparty van Duitsland se dagblad, op 20 Februarie 1978 kondig loonverhogings en die afskaffing van voedselrantsoenering aan
In die praktyk was DDR-burgers aan eensydige verslaggewing, propagandistiese uitbeelding en kommentare oor geskiedkundige en aktuele gebeurtenisse blootgestel waardeur hulle tot "sosialistiese persoonlikhede" gevorm sou word. Die Koue Oorlog het daartoe bygedra dat die Westerse wêreld as 'n magsblok uitgebeeld is wat vyandelik teenoor die DDR en sy sosialistiese "broederlande" sou optree.
Toepassing van die mediabeleid[wysig | wysig bron]
Massamedia[wysig | wysig bron]
Teen die middel van die 1980's was die groot meerderheid DDR-huishoudings met radio- (99 persent) of televisietoestelle (93 persent) toegerus en ingeteken op een of twee dagblaaie. Net soos in Wes-Duitsland het luisteraars, kykers en lesers belang gestel in nasionale en internasionale nuus, nuus oor gebeure in hul omgewing, weervoorspellings, musiek en ander vermaak. Kenmerkend was die rol wat die DDR-owerheid aan massamedia toegeskryf het. Naas die verskaffing van 'n verskeidenheid inligting en vermaak is media ook ingespan om burgers van die voordele van 'n sosialistiese stelsel te oortuig en sosialistiese persoonlikhede te vorm. Deur middel van 'n gesofistikeerde kontrolestelsel het die SED as heersende party alle programinhoude beheer.
Desondanks kon daar geen sprake wees van 'n meningsmonopolie aan staatskant nie. Behalwe vir enkele streke in die noordooste en suidooste van die republiek kon Wes-Duitse radio- en televisieprogramme orals in die DDR maklik ontvang word. Teen die middel van die 1960's het 85 persent van alle televisiekykers tegnies toegang tot Wes-Duitse kanale gehad. Vanaf die 1980's kon ook kykers in afgeleë distrikte soos Rostock, Neubrandenburg en Dresden danksy die installasie van gemeenskaplike satellietskottels op westerse kanale inskakel. Die tegniese beskikbaarheid van Wes-Duitse televisie het sodoende ook die SED-mediabeleid beïnvloed.
Elektroniese media het 'n sentrale rol in die ideologiese wedstryd teen die weste gespeel. Dikwels was die verslaggewing in nuusbulletins net soos kommentare 'n reaksie op nuusberigte en westerse media – DDR-kykers is dus veronderstel dat hulle ook op westerse programme ingeskakel het. Opvallend genoeg is berigte oor gebeurtenisse, wat in die weste vir anti-sosialistiese verslaggewing gebruik kon word, gewoonlik nie uitgesaai nie – enige tekort aan verbruikersgoedere, ekonomiese moeilikhede, ongelukke, natuurrampe of meningsverskille in die SED se topkringe het nouliks of hoegenaamd nie in nuusbulletins voorgekom nie.
Ten spyte van hul lae verkooppryse kon belangstellendes nie altyd maklik op dagblaaie inteken nie. Weens die permanente tekort aan koerantpapier is nuwe intekenings soms geweier. Papier was so skaars dat daar gewoonlik ook nie meer as een vaktydskrif vir 'n bepaalde onderwerp was nie en dat selfs uitgawes van gewilde vermaaktydskrifte soos Das Magazin (sirkulasie in 1986: 569 000), Eulenspiegel (498 000) en Wochenpost (1,25 miljoen) net soos die televisietydskrif FF dabei (1,5 miljoen) steeds vinnig uitverkoop was.
↑ Handbuch Deutsche Demokratische Republik. Jubiläumsausgabe 1984. Tweede hersiene uitgawe. Leipzig: VEB Bibliographisches Institut 1984, bl. 212
↑ Bernd Martens: Die Wirtschaft in der DDR. Bundeszentrale für politische Bildung (bpb), 30 Maart 2010
↑ Herzfeld, Prof. Dr. Hans en Dr. Gerhard Linne: Die Gegenwart seit dem Ende des zweiten Weltkrieges. In: Unser Jahrhundert im Bild. Gütersloh: Prisma 1985, bl. 585
↑ 4,0 4,1 Herzfeld/Linne (1985), bl. 586
↑ Kaminsky, Annette: Kaufrausch. Die Geschichte der ostdeutschen Versandhäuser. Augsburg: Weltbild 2003, bl. 17
↑ Kaminsky (2003), bl. 65
↑ Schröder, Klaus: Der SED-Staat. Geschichte und Strukturen der DDR. München: Bayrische Landeszentrale für politische Bildungsarbeit 1999
↑ Andreas Malycha: Auf dem Weg in den Zusammenbruch. In: Geschichte der DDR. Informationen zur politischen Bildung, nommer 312, Maart 2011. Bonn: Bundeszentrale für politische Bildung, bl. 73
↑ www.bpb.de: Zug nach Westen – anhaltende Abwanfderung. Besoek op 1 Desember 2015
↑ Statistisches Jahrbuch der DDR. Staatsverlag der DDR, Junie 1989, eerste uitgawe, bl. 8 en 17
↑ Werner König (red.): dtv-Atlas zur deutschen Sprache. München: Deutscher Taschenbuch Verlag 1979, bl. 123
↑ Wilhelm Wagner: Die Geschichte der DDR. Wene: tosa im Verlag Carl Ueberreuter 2009, bl. 138
↑ Wagner (2009), bl. 136
↑ Stonehouse, dr Bernard: Philips' Illustrated Atlas of the World: East Germany. Londen: Guild Publishing 1985, bl. 47
↑ 15,0 15,1 Stonehouse (1985), bl. 47
↑ Wagner (2009), bl. 32
↑ Rainer Karlsch: Uran für Moskau. Die Wismut – eine populäre Geschichte. Schriftenreihe der Bundeszentrale für politische Bildung (bpb), Band 637. Bonn: bpb 2007
↑ Chronik der Wismut. CD-ROM, Wismut GmbH 1990
↑ Patrick Conley: Der parteiliche Journalist. Berlin: Metropol, 2012, bl. 64-67. ISBN 978-3-86331-050-9
↑ Patrick Conley: Der parteiliche Journalist. Berlin: Metropol, 2012, bl. 36-49
Kinder, Hermann en Hilgemann, Werner: dtv-Atlas zur Weltgeschichte. Boekdeel 2: Von der Französischen Revolution bis zur Gegenwart. München: dtv 1980
Geskiedenis van die DDR[wysig | wysig bron]
Bundeszentrale für politische Bildung: Geschichte der DDR
www.mdr.de: Wirtschaft der DDR (de)
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Duitse_Demokratiese_Republiek&oldid=1547138"
Die bladsy is laas op 30 April 2017 om 07:29 bygewerk.