Middernag Cowboy: Shhhhh - Nuwe resepte - 2022
Middernag Cowboy: Shhhhh
Brian Dressel en Bill Norris word bedank dat hulle ingeskuif het en die plaaslike inwoners en besoekers 'n eerbiedige toevlugsoord bied vir die aantrekkingskrag en dreigemente van die sesde straatnaglewe. Die binneruim spreek van 'n seuntjieklub soos Mad Men - donker, sagte leerhokkies, 'n groot hoeveelheid gedrukte muurpapier, donker houtvloere wat nog ryp is, en minimale beligting - laat ons nie die enigste vermelding van kos verwaarloos nie - 'n wors -na -tafel -program op aanvraag beskikbaar ... Nadat u ingezoem en na u tafel begelei word, word u eenvoudige papierkieslys aangebied. Wees voorbereid om te lees sodat u 'n ingeligte bestelling kan doen. As dit bedrywig is, is tafels beperk tot twee uur se verblyf, dus maak die beste daarvan. Eenvoudige reëls word gestel - geen selfone, niks onwettigs nie, en moenie te gek wees nie.
Na baie debatte het ek die "lovebirds" en "joe buck" huisdrankies probeer. Lovebirds skitter regtig met sprankelende rosé, tequila en helder note van waatlemoen-taragon. Alle drankies kom in tradisionele en gepaste glase. Ons bediener was aantreklik en behoorlik bedagsaam en gereserveerd, maar ek moet toegee dat 'n ander bediener nie geklee of gereed was om die rol van die toegewyde mixoloog -eienaar te speel nie, soveel dat ek oortuig was dat iemand van die straat af ingesluip het om te speel wat sou 'n snaakse truuk gewees.
Die drankies was van die hoogste gehalte - wonderlike kombinasies, ryk geure, lekker en maklik om te leer ken. Ek dink ek is lus vir meer fantasie van my reis na Midnight Cowboy ... kerslig? 'N Diskrete lewende sanger wat 'n klaaglike deuntjie fluister? Moet al die drankies aan tafel voorberei word? Moenie 'n fout maak nie, ek het my aand geniet; miskien lê die sukses daarvan in die vermoë om sy gaste te begeer - 'n hunkering om meer van dieselfde te geniet - drankies wat die moeite werd is om te rooster en die rustige gesprekke wat hulle veroorsaak.
Brian Murphy: Shhhhh! Is dit die spook van J.S. Giguere wat sy lem skerp maak?
Volgens die legende spook die spook van Jean-Sebastien Giguere in die suidelike vou van die Xcel Energy Center, en dat jy die vervloë bogeyman soos 'n skel kan sien skerp maak wanneer 'n opponerende netminder in die psyche van Minnesota Wild val.
Jake Allen is geen Jiggy nie, wat die Wild geteister het met drie uitsluitings tydens Anaheim se wedstryd van vier wedstryde in die Western Conference Finals in 2003, maar die snaakse Blues-doelwagter is hierdie naby om Minnesota se somber maaier in 2017 te word nadat sy skouspelagtige prestasie van 51 stelle St. St. se oorwinning met 2-1 in oortreding in wedstryd 1 van hierdie reeds boeiende kwarteindronde verseker het.
Daar is 'n fyn lyn tussen die Wild wat Allen sy skuld gee en hom toelaat om 'n betowering oor hul gestampte skuts te gooi. Een hartverskeurende verlies vorm nie 'n aftakelende krisis nie, ondanks die voorspelbare angs op sosiale media wat uit 'n begryplik fatalistiese aanhangers spruit.
Nou, as Allen weer 'n seekat is in Game 2 Vrydagaand en die Wild hulle stokke in saagsels op die bank druk, bel jou krimp.
'Ek dink nie hy is in ons kop nie', het die sentrum Eric Staal Donderdag volgehou, skaars 12 uur nadat die Wild middernag geviktimiseer is. " "Ons gaan net voort om te doen wat ons doen.
" Ek dink ons ​​gaan 'n paar pouses op die internet kry. Hy het 'n paar goeie reddings gemaak. Hy het goed gespeel. Ek dink as ons aanhou om te doen wat ons doen, om die net te kom, soos ons kan, sal ons beslis iets kry. "
The Wild het nie net die voor die hand liggend gestel om voorkoms te behou nie. Hulle vertroue is opreg, en dit behoort te wees.
Minnesota het die puck gemonopoliseer, die ys gekantel en 'n week se kwaliteitskanse oor vier periodes van elektrifiserende spel opgelewer.
"Die sleutel is om hulle nie te laat onderkry nie," het Bruce Boudreau, afrigter, gesê. 'Ek dink ons ​​het 'n baie goeie wedstryd gespeel. Dit was 'n regte manlike spel, oral gevegte daarbuite. Maar dit is een van die speletjies wat in elk geval kon gegaan het. "
Breekbaarheid het die Wild tydens die Mike Yeo-era verdoem, so dit was ironies dat die Blues-afrigter in die halfseisoen die vrugte pluk van sy span se stewige vasberadenheid in die lig van Minnesota se meedoënlose druk.
Intussen het die Wild Donderdag vir diens aangemeld "het afgemerk", volgens Boudreau.
'Ek dink nie hulle was' O, wee my 'nie. Laat ons net terugkom, en ons gaan. "
Boudreau, met die kennisgewing om sy eie uitspeel demone uit te dryf, het aan die einde van sy nuuskonferensie 'n nota van selfveragting aangetref toe hy gevra is of die Wild gesond is.
'Sover ek weet,' het hy gesê. 'Geestelik is ek 'n mandjiehouer.'
As u tuis ysvoordeel verloor, sal dit dit doen. Tog is die Wild nie in vrye val nie. In elk geval nog nie. Hulle hoef geen groot herstelwerk aan hul goed afgestemde enjin te doen nie.
Hulle het die versneller van die eerste kant af vasgekeer en nie langer as 58 minute laat staan ​​nie, wat oortyd gedwing het met 22,7 sekondes oor op Zach Parise se gut-check-doel met Devan Dubnyk op die bank vir 'n ekstra aanvaller.
Sekerlik, hulle moet deur die Blues se onverskillige sleepnet veg om op Allen se ruim rebounds te val en om die net te eindig. En die Wild kan nie verwag om net die skakelaar om te draai en weer te oorheers sonder om die werk in te span.
Die enigste manier om 'n warm doelwagter te laat afkoel, is deur die hitte vol te hou.
'Dit gaan 'n toets van wil wees,' het die verdediger Ryan Suter gesê. 'U moet net by u spelplan bly. U kan nie afwyk van wat u doen nie. Hou net aan."
Spanne kan dag en nag preek oor dissipline, puckbeheer en speel as 'n vyfman-eenheid, maar die uitspeelreeks draai altyd na 'n doelwagter wat 'n wedstryd of twee steel. Allen het die buit in Game 1 geneem, en die Blues het dit die volgende dag skaamteloos getel.
"Jake was ongelooflik, ek dink almal weet dit," het kaptein Alex Pietrangelo gesê. 'Daar weggekom met 'n oorwinning daar.'
Allen se spel was bloot 'n voortsetting van sy oplewing in die laat seisoen.
Hy was 16-7-2 met 'n .938-besparingspersentasie en drie uitsluitings nadat Yeo vroeg in Februarie oorgeneem het, toe Allen in 'n verloorreeks van ses wedstryde vasgevang was. Dit sluit 'n oorwinning van 2-1 op 5 Maart in Xcel Energy Center in.
Veertien jaar gelede het Giguere en sy Michelin Man -pads die Wild se selfvertroue en hul Cinderella -pantoffels in die wiele gery tydens 'n historiese na -seisoen waarin hy 'n uitsluitingsreeks van 168 minute, 27 sekondes in die uitspeelstyd opgestel het.
TM Happy Hour: 'n klassieke gin -skemerkelkie
Bill Norris, van Alamo Drafthouse en Midnight Cowboy, stort een uit vir die Pegu Club, die geliefde cocktail-mekka in New York wat permanent gesluit is in die nasleep van COVID-19.
Bill Norris, wat dikwels Austin se vader van handwerk -cocktails genoem word, het al bykans twee dekades lank 'n slim konsep geslinger om die dors van sy kliënte te verslind. As die drankdirekteur vir Alamo Drafthouse en sy meer as veertig plekke, het hy ook talle verwante kroegkonsepte ontwikkel, waaronder Austin se bekroonde Midnight Cowboy. Norris is die nuutste kroegman waaraan hy deelgeneem het Texas maandeliksSe somerreeks, TM Happy Hour, met nuwe paaiemente van sommige van die beste kroegmanne van die staat elke Vrydag tot middel Augustus. Met Texas-bars wat nou gesluit is in die stryd teen COVID-19, bevorder ons ook die liefdadigheidsorganisasie van elke mixoloog. Norris verwys na die Alamo Family Fund, wat sedert die aanvang van die pandemie meer as $ 750,000 aan lede van die Alamo -gasvryheidspersoneel versprei het.
Norris het 'n knipoog gegee na een van die staatmaker -skemerkelkies in New York, die Pegu Club, wat onlangs sy deure permanent gesluit het in die nasleep van die onrus van die koronavirus, en het die gelyknamige cocktail gekies. 'Die reikwydte en belangrikheid van die Pegu Club kan nie oorbeklemtoon word nie,' sê hy. 'Sy lede is 'n wie van die moderne cocktailwêreld, niemand van ons sou hier gewees het sonder die werkseienaar Audrey Saunders en haar span deur die jare nie.
Die Pegu -klub
3/4 onse oranje curaçao, soos Pierre Ferrand Dry Curaçao of Grand Marnier (iets met 'n konjak- of brandewynbasis werk die beste, maar in 'n knippie - of 'n wêreldwye pandemie - sal Cointreau of soortgelyk ook werk).
2 gram van 'n tradisionele droë jenewer in Londen
Meng al die bestanddele in 'n skemerkelkie met ys en skud ten minste 10 sekondes lank. Hierdie drankie is die beste baie koud. Giet dit in 'n afgekoelde skemerkelkie en versier met 'n sny of 'n wiel kalk.
'N Nuwe skemerkelkie van Midnight Cowboy
Die bygewerkte spyskaart van Austin speakeasy, met die tema gesprekskuns, bevat die opvallende Paradox.
Te midde van die lawaai en geraas van Sixth Street maak Austin se klandestiene Midnight Cowboy (313 E. Sixth 512-843-2715) 'n beskaafde gesprek moontlik. Speakeasy wat slegs voorbehou is, het selfs die tema van sy nuwe spyskaart na die gesprekskuns (die ysbreker, die ongemaklike pouse). Die aanbeveling van die hoofbestuurder, Tacy Rowland, die Paradox, is 'n droë, bitter en effens rokerige veerloper. Rowland sê: "Dit is 'n avontuurlike studie oor aantreklike kontraste." Nou, dit is 'n spreker.
1½ onse Campari
½ ons gemengde Scotch
2 onse framboise lambic
Skud alles behalwe lambic vir 4 sekondes met ys, en druk dan oor 'n groot ysblokkie in 'n dubbel-outydse glas. Bedek met lambiesuur, roer liggies om te kombineer.
'Midnight Cowboy' en die baie donker perd waarop sy makers gery het
Die regisseur kom van 'n flop af en kom uit die kas. Die vervaardiger se vrou het die kinders geneem en hom verlaat. Die draaiboekskrywer, wie se loopbaan deur die swartlys in die wiele gery is, het geskrap deur tweedegraads schlock te skryf. Die hoofrolspelers het verkeerd gelyk vir hul rolle. Die Poolse filmmaker het nog nooit 'n rolprent gemaak nie en leer so vinnig as moontlik Engels. Teen die tyd dat die fliek klaar was, was die ateljeehoofde so kwaad vir die rolprentmakers omdat hulle die begroting oorskry het, dat hulle skaars met hulle gepraat het.
Soms is dit 'n klomp foute wat nodig is om 'n meesterstuk te maak, wat 35 jaar gelede gebeur het toe 'Midnight Cowboy' 'n Hollywood-sensasie geword het, om nie eers te praat van die enigste X-gegradeerde film wat die Oscar vir die beste prent gewen het nie. 'Midnight Cowboy' was meer as 'n underdog, dit was die langafstand van 'n leeftyd - John Schlesinger, die regisseur van die film, was so oortuig dat dit op die Oscar -aand geïgnoreer sou word dat hy nie eers die moeite gedoen het om op te daag nie. Selfs in die beste tye was die Oscar -toekennings aan die einde van die sestigerjare 'n versigtige instelling, maar was maar net onbewus van die fermentasie wat die kultuur buite Hollywood verander het. Die jaar voor "Midnight Cowboy" gewen het, was die beste prentjie na "Oliver!"
Alhoewel 1969 'n magdom gewaagde deurbraakfilms veroorsaak het, insluitend "The Wild Bunch", "Easy Rider", "Medium Cool" en "Bob & amp Ted & amp Carol & amp Alice", het niemand as die beste genomineerdes aangewys nie, 'n eer wat voorbehou is vir meer tradisionele tarief, soos 'Hallo, Dolly!' en "Anne van die duisend dae." Die gunsteling vir die beste prentjie was "Butch Cassidy and the Sundance Kid." Vroeg op die toekenningsaand het die regisseur George Button "Butch Cassidy" sy arm om die vervaardiger van "Midnight Cowboy", Jerome Hellman, gesit. 'Moenie sleg voel nie', het Hill hom genadig gevoel. 'My mense sê vir my ons gaan wen, maar ek wil u in elk geval gelukwens. Jy het 'n goeie fliek gemaak. "
Teen die einde van die aand het 'Midnight Cowboy' nie net die groot prys gewen nie, maar 'n Oscar vir beste regisseur vir Schlesinger en 'n Oscar vir die beste aangepaste draaiboek vir Waldo Salt. 'Ek was so seker dat ons nie sou wen nie, ek het nie eers 'n toespraak voorberei nie,' onthou Hellman. 'Ek het waarskynlik net 10 woorde gesê. Dit moes die kortste toespraak in die geskiedenis van die Oscars gewees het. Ek het nie John [Schlesinger] of die akteurs of my ma of pa bedank nie. Al wat ek onthou, is om na die Governors Ball te gaan en Ernie Lehman [draaiboekskrywer] te sien, wat na my toe gehardloop het en gesê het: 'Vanaand is jy die koning.' "
In dieselfde jaar wat Woodstock, die Manson-moorde, Altamont en die samesweringverhoor van Chicago Seven voorgekom het, het die kassiesukses van "Midnight Cowboy" en die daaropvolgende Oscar-triomf die teken gegee van 'n opwinding van generasies in Hollywood. Vanuit die uitkykpunt van die hedendaagse risiko-afkeerlike ateljeestelsel, lyk "Midnight Cowboy" meer eksoties as ooit, 'n film wat die uitbarsting van kreatiewe energie simboliseer wat Hollywood in 'n onstuimige nuwe era gebring het.
James Leo Herlihy se "Midnight Cowboy", wat in 1965 gepubliseer is, was 'n onduidelike roman oor die onwaarskynlike vriendskap tussen 'n straatjaer in New York, Ratso Rizzo, en 'n Texas -skottelgoedwasser, Joe Buck, wat by die Big Apple sou kom om 'n moord te pleeg. 'n stoetery wat vroue van sekshonger mense bedien. Dit het amper nie na filmmateriaal gelyk nie, alhoewel die boek iets van 'n kultusitem geword het - Jon Voight onthou dat hy dit gelees het toe hy somervoorraad doen, en die belangrikste was dat Schlesinger 'n groot aanhanger was.
Die belangstelling van Schlesinger het die boek 'n spesiale kakebeen gegee. In die middel van die sestigerjare was die Engelse rolprentmaker op die punt om groot te wees, nadat hy twee prente, "Billy Liar" en "Darling", geregisseer het, wat Julie Christie 'n ster gemaak het en die nuwe gees van pop Britannia verower het. Toe Schlesinger Hellman bel en vra of hy sou vervaardig, het Hellman egter kans gesien.
"Die boek het ook baie dinge daarteen, veral die volgorde van baie direkte homo-erotiek, maar dit was 'n baie kragtige verhaal," onthou Hellman. 'Ek en John het 'n baie openhartige gesprek gehad - ek het geweet dat hy gay was, maar het nie uitgekom nie - en hy het duidelik gemaak dat hy nie 'n gay film daarvan wil maak nie, dat hy dit as 'n vreemde liefdesverhaal. "
Hellman het die boekregte gekoop en na United Artists geneem, waar hy voorheen 'n film gemaak het. United Artists was 'n slim keuse vir 'n moeilike projek. Die Miramax van sy tyd, met projekte soos James Bond -films, Bergman -films en die Beatles se "A Hard Day's Night", was dit 'n ateljee wat bekend was vir sy bereidheid om met begaafde kunstenaars aan riskante materiaal te werk. Soos Hellman, was die produksiehoof van die UA, David Picker, 'n fan van Schlesinger. Hy vlieg na Londen, ontmoet die regisseur en betaal $ 1 miljoen om die prentjie te maak.
Dit was die einde van dinge wat vlot verloop. Schlesinger en Hellman het vir 'n aantal skrywers 'n oudisie afgelê, waaronder Gore Vidal, wat vir hulle gesê het die boek is rommel en sê: 'Ek het dit al jare gelede in' The City and the Pillar 'gedoen - hoekom maak jy dit nie eerder nie? " Uiteindelik het hulle Jack Gelber aangestel, 'n dramaturg buite die Broadway wat uit die stryd getree het nadat hy 'n gebrekkige eerste konsep gemaak het en vir Hellman gesê het dat "die fliek nooit sal werk as Ratso Rizzo moet slap gaan nie."
Op soek na 'n plaasvervanger, was Hellman bereid om 'n wye net te gooi, en so ontmoet hy Salt, 'n draaiboekskrywer wat jare lank in verduistering was. Hy studeer aan Stanford op 18 -jarige ouderdom en was die jongste skrywer op die Metro -lot in die laat 1930's. Maar hy was ook 'n trotse lid van die Kommunistiese Party. Salt skryf "The Crimson Pirate" vir Burt Lancaster en vervaardiger Harold Hecht toe hy in 1951 geroep is om te getuig voor die House Un-American Activities Committee.
Nadat hy as 'n kommunis aangewys is, het Hecht hom onmiddellik afgedank. Op die swartlys vir die volgende dekade val sy huwelik uitmekaar, hy drink baie en sukkel om bymekaar te kom en skryf vir TV onder die skuilnaam M.L. Davenport. In die middel van die 1960's het hy uiteindelik 'n werk onder sy regte naam gekry, aangestel deur niemand anders nie as Hecht, die man wat die dogter van Salt, die aktrise Jennifer Salt, beskryf as "sy aartsvyand en sy redder." In 1968 het Salt se agent, George Litto, wat hom geld geleen het om hom kop bo water te hou, daarop aangedring dat Hellman 30 bladsye van 'n nuwe skrif lees wat Salt skryf. Hellman was verstom - dit het al die staccato -ritmes en sielvolle gees wat hy vir "Midnight Cowboy" wou hê.
Hellman herinner nog steeds die man wat die volgende dag in sy kantoor opgedaag het, 'n man wat net 'n jaar tevore so depressief was oor sy loopbaanvooruitsigte dat hy gedreig het om by sy woonstelvenster uit te spring. 'Waldo is geslaan - sy neus het geen brug oor nie, asof dit 'n klomp kere geslaan is. Hy het meer soos 'n langhorlosie gelyk as 'n Hollywood -draaiboekskrywer. " Salt, vinnig en verwoord, het reeds 'n gedetailleerde memo oor sy aanpassingsplanne geskryf. Hellman het Salt se memorandum na Schlesinger gestuur, wat per telegram geantwoord het: "Huur hom en begin dadelik werk."
Vir Salt, wat 'Serpico' geskryf het en 'n Oscar gewen het nadat hy 'Coming Home' voor sy dood in 1987 geskryf het, was 'Midnight Cowboy' 'n kans op verlossing. 'Hy het al die mal werk vir films geneem waarop hy nie trots was nie, terwyl hierdie film die regte ding is', onthou Jennifer Salt, wat uiteindelik 'n belangrike rol gespeel het in 'Cowboy's' terugflits -tonele en by Voight ingetrek het. tydens verfilming. 'Hy was net vol opwinding en energie en werk saam met mense wat in hom vertrou het.'
Sterre wat binnekort in lyn sal wees
Hellman het reeds een akteur in gedagte gehad om in die rolprent te speel. Toe Gelber aan die draaiboek begin werk, het hy Hellman gestuur om 'n Britse farce buite Broadway te sien, genaamd "Eh?" met Dustin Hoffman, destyds 'n onbekende, as 'n lewerpudliaanse voorman van 'n ketelkamer. 'Ek onthou dat ek' Hard Day's Night 'omtrent 'n dosyn keer gaan kyk het om die aksent reg te kry,' onthou Hoffman. 'Ek het 'n groot beskrywing gekry van Walter Kerr in die New York Times, wat my vergelyk het met Buster Keaton, wat wonderlik was, hoewel ek 'n Keaton-film moes gaan kyk om uit te vind waaroor hy praat.
Teen die tyd dat "Midnight Cowboy" gereed was om in produksie te gaan, het "The Graduate" aangebreek. Maar soos baie off-Broadway-akteurs van sy era, het Hoffman ambivalent oor beroemdheid gevoel. 'Die waarheid was dat ek' The Graduate 'as 'n terugslag beskou het, omdat ek vasbeslote was om nie 'n ster te wees nie,' verduidelik hy. Vir hom was Ratso Rizzo die soort vuil karakterrol wat die idee kan verdryf as gevolg van 'n aantal 'Graduate' -resensies dat Hoffman, soos hy dit stel, eenvoudig' 'n nare [Mike] Nichols was wat soos Benjamin Braddock gevind het. "
Hoffman wou bitter graag saam met Schlesinger werk. Die vraag was of Schlesinger saam met hom wou werk. Nadat hy Hoffman slegs as 'n ryk preppy in "The Graduate" gesien het, het die regisseur oortuigend nodig geword. Hoffman het baie tyd deurgebring saam met sy skelm akteurs, Gene Hackman en Robert Duvall, om 02:00 koffie gedrink by 'n swak 42ste-outomat wat gereeld deur Ratso-agtige boemelaars besoek word ("Ons het hulle toe nie hawelose mense genoem nie"). Toe Schlesinger hom een ​​aand daar ontmoet, vind hy Hoffman in karakter, met 'n baard van drie dae, deurmekaar klere en 'n Bowery-aksent. Na 'n paar minute het Schlesinger vir hom gesê: 'Hoekom Dustin, jy pas reg in.'
Voight het dit nie so maklik gehad nie. Onbekend buite die teaterwêreld, moes hy 'n skermtoets teenoor Hoffman saam met verskeie ander akteurs doen, waaronder Michael Sarrazin. Aanvanklik het Schlesinger gedink dat Voight verkeerd was, en gesê hy lyk soos 'n blonde Hollandse seuntjie. Sarrazin het die rol gekry, maar toe sy agent vir meer geld uitgehou het, was Hellman so woedend dat hy die telefoon neerslaan en Schlesinger oorreed om weer na die oudisiebande te kyk. Nadat hy weer na Voight gekyk het, het Schlesinger gesê: 'Hoe meer ek hierdie toetse sien, miskien is ons 'n ontsaglike lot gespaar. Ek dink Jon is ons cowboy. "
Voight onthou duidelik dat Sarrazin, nadat Hellman hom vertel het: "Ek was verpletter. Ek voel siek in my maag. Ek het 'n week lank soos 'n gewonde dier rondgeloop. " Toe hoor hy dat Schlesinger dalk weer wil praat. Hy het uitgegaan vir 'n paar kruideniersware en op pad terug, in die reën, het hy 'n hawelose eks-bokser raakgeloop wat in die buurt gewoon het. Hy het vir hom 'n bottel Scotch gekoop en vir hom 'n toebroodjie by sy woonstel gemaak en vir hom gesê dat hy wag vir 'n telefoonoproep wat sy lewe kan verander.
'Dit het die druk van my afgehaal', onthou Voight. 'Hierdie man het dit baie erger as ek gehad, so ek het baie meer op my gemak gevoel. Toe Schlesinger bel en vra om te ontmoet, het Voight en die ou bokser 'n oorwinningsdans in die woonstel gedoen. 'Ek hardloop uit en los hom met 'n tuna-visbroodjie en die Scotch en sê vir hom:' Moenie in die reën uitgaan nie, maar as jy moet, hier is 'n jas. '' Toe Voight die rol vol het, Jeugdige dapperheid, het hy aan Schlesinger gesê: 'U het die regte besluit geneem - ek gaan wonderlik wees.' Vir sy kaartjie vir sterre het hy $ 17,500 ontvang.
Voordat die opnames in New York begin, het Hoffman en Voight weke lank aan repetisies deurgebring en tonele saam met Salt geïmproviseer, wat die sessies op 'n Wallensack-spoel-tot-spoelopnemer sou opneem en dit in die draaiboek verweef het. Die verhouding tussen Hoffman en Voight was net so ingewikkeld as die verhouding tussen hul karakters. Voight en Hoffman was wesens van die 1960's buite Broadway, waar artistieke suiwerheid baie hoër agting geniet as die gemors van Hollywood.
Hulle was ook sterk mededingend. Voight was die eerste om lof te wen en het lof verwerf vir sy rol teenoor Duvall in 'A View From the Bridge' van Arthur Miller. Sy sukses het nie ongesiens verbygegaan deur Hoffman, wat destyds die regisseur se assistent -regisseur en Duvall se kamermaat was nie. 'Ek sou vir Bobby notas gee en ek sou sien hoe Voight met een oog op die spieël sy grimering aantrek en een oog op my kyk hoe ek saam met die ander akteurs werk,' onthou Hoffman. 'Hy het miskien gedink ek is kritiek op hom, maar dit gaan eerder daaroor dat hy nie in die klub is nie - ek voel net nie so gemaklik om met hom te praat as met sommige van die ander akteurs nie.'
Toe Hoffman Benjamin Braddock word, het die balans natuurlik verander. "Jon was die opkomende ster in die teater, maar na 'The Graduate' was dit Dustin wat die ster was," onthou fotograaf Michael Childers, wie se lang verhouding met Schlesinger begin het net voordat die film begin draai het. 'Hulle was baie mededingend, maar dit was nie te gek nie. Almal het net probeer om hul beste werk te doen. "
Hoffman vergelyk dit met 'n boksgeveg. 'Ons was soos Marvin Hagler en Sugar Ray Leonard, twee vegters wat daarheen gegaan het. Ons het geweet die film hang af van die band tussen ons. Deur die hele skietery sou ons vir mekaar uit die mond sê, soos 'n vegter in 'n klink: 'Vriend, is dit die beste wat jy kan doen?'
Die film was 'n groot artistieke sprong vir Schlesinger, wat maande lank depressief was ná die mislukking van sy vorige film, "Far From the Madding Crowd." Omdat hy nog nooit buite Engeland gewerk het nie, was hy gefassineer deur die woelige popkultuur van Amerika in die laat 1960's. Vriendelik met die Warhol -skare, het Childers Schlesinger na 'n partytjie by die Factory geneem, waar die regisseur Viva, Ultra Violet, Taylor Mead en Paul Morrissey ontmoet het, wat almal beland het in 'n reeks waar Ratso en Joe (saam met 'n jong Brenda Vaccaro ) woon 'n psigedeliese bash in die fabriek in.
Op 'n dag, op soek na plekke in 47th Street in Manhattan, het Schlesinger 'n man op 'n afstand van 20 meter van sy gesig sien val en verbaas hoe mense by hom aanstap en nie ophou om hulp te bied nie. "John kon sy oë nie glo nie," onthou Hellman. 'Hy het onmiddellik gesê:' God, dit moet in die fliek wees! 'Schlesinger, 'n aanhanger van die onsentimentele neorealisme van na -oorlogse Italiaanse films, wou hê dat die film 'n dokumentêre gevoel het, asof die kamera die aksie afluister. Hoffman se beroemde "Ek loop hier!" Die toneel was, soos die akteur onthou, "gedoen met 'n versteekte kamera en radiomikse - dit was pure dokumentêr."
Die jong Poolse filmmaker van die film, Adam Holender, wat Roman Polanski aanbeveel het, was ook gretig om in 'n ware filmstyl te werk. Holender het op die skerms geskiet waar Joe Buck met die bus in New York aankom, op sy eie ervaring. 'Ek het die skyline van New York geskiet net soos dit gelyk het toe ek 'n paar jaar tevore uit Pole kom. Dit het 'n groot verskil gemaak dat John van Londen was en ek van Pole. Ons het baie dinge met vars oë gesien. "
"Midnight Cowboy" was 'n besonder persoonlike film vir Schlesinger. Hy voel 'n emosionele verband met die identiteit van die karakters as eiesinnige buitestaanders. En hoewel hy sy akteurs bewonder het, voel Schlesinger nie gemaklik met sy taai span in New York nie, wat nog nooit 'n opdrag van 'n openlik gay man ontvang het nie. Die spanning is dikwels met humor bedek. Hoffman onthou die eerste assistent -regisseur, met 'n kortbroek en sy harige bene bloot, en sê aan Schlesinger: 'Ons is gereed wanneer u ook al is, my koningin.' Schlesinger antwoord: 'U sal binnekort uitkom, liefie.'
"Ons het almal gevoel John kom uit 'n baie persoonlike plek in hierdie film," onthou Hoffman. 'Hy was die buitestaander - hy is verwyder omdat hy gay was. En hier vertel hy 'n verhaal oor twee ontaardende verloorders, maar wat hy sê, 'Moenie kyk na wat hulle is nie, kyk na wie hulle is.' Hy was vasbeslote dat ons moet voel wat hulle in hul siel het. "
Teen die tyd dat die film klaar was, het dit die begroting aansienlik oorskry. UA se ongelukkigheid verdamp nadat die ateljeekoper die finale druk gesien het. Daar was nie 'n droë oog in die huis nie. Die ateljee knip nie eers toe die nuut georganiseerde MPAA -graderingsraad 'n X -gradering gee nie. 'Dit was 'n wonderlike ateljee', het Schlesinger, wat in 2003 oorlede is, in 'n onderhoud in 1999 gesê. 'Hulle het ons eenvoudig alleen gelaat. As dit vandag was, met voorskoue en fokusgroepe, sou dinge anders gewees het. "
Soos mense wat flieks maak, sal getuig, is daar eenvoudig tye dat 'n film 'n bekoorlike lewe lei. Selfs die kenmerkende liedjie van die film, Fred Neil se "Everybody's Talkin '", was 'n toeval, wat toevallig in 'n stapel demo -snitte ontdek is. Toe Hellman die sanger, Harry Nilsson, kontak, werk hy as bankteller om bymekaar te kom. Alhoewel UA probleme ondervind het om die film in sommige stede te bespreek vanweë die gradering daarvan, was "Midnight Cowboy" uiteindelik een van die grootste treffers van die jaar. Die beste prent seëviering het beslis die kop by die MPAA gedraai. Soos die UA's Picker onthou: 'Net nadat hy die Oscar gewen het, het hulle die film weer beoordeel. Ons het hulle nie eers gevra nie. Hulle het net eendag gebel en gesê dit is nou 'n R. " (Met die hoop dat lede van die akademie ongemaklik sou wees oor die "Cowboy" -gradering, het 20th Century Fox advertensies vir "Hello, Dolly!" Vertoon wat die kiesers aan die G -gradering herinner.)
Vandag word 'Midnight Cowboy' as 'n klassieke beskou - dit word volgende maand 'n luukse heruitgawe van DVD's. Maar soos die meeste deurbraakkuns, het dit sowel kritici as gehore gepolariseer. Die film het lof van die New York Times en die Los Angeles Times gewen, maar ander kritici, waaronder Pauline Kael, Roger Ebert en Richard Schickel, het die rolprent uitgebrei. Sommige kritici was van mening dat die film se portret van Amerika te satiries was. Ander het bloot gedink die fliek is lelik. By sommige vertonings was daar groothandeluitstappies. Toe Schlesinger dit na die Berlynse rolprentfees neem, het die fliek hom teëgekom. 'Dit blyk dat die gehoor vol Maoïste was wat gevoel het dat ons 'n ligsinnige film gemaak het in plaas van 'n antieke oorlog.'
Om die Oscar te wen was natuurlik 'n hoogtepunt in die loopbaan vir byna almal wat betrokke was, veral Salt, wat soos 'n spook uit 'n ander era op die verhoog verskyn het in 'n pasgemaakte fluweelpak met satyn-lapels. Hy het sy beeldjie oorhandig deur Voight, wat die prys vir die beste aangepaste draaiboek oorhandig het. 'Vir Waldo kan u dit net beskryf as 'n terugkeer uit die dood,' sê Hellman. 'Dit het hom 'n heel nuwe lewe gegee.' Vir Voight en Hoffman het die film sterre beteken. Vir Schlesinger het dit 'n dekade se bravurafilmwerk begin. Vir Hellman, wat gebroke was toe hy die film begin het, het die Oscar beteken dat hy nooit weer hoef te sukkel om te werk nie.
Miskien was die lekkerste oomblik 'n paar jaar later toe die rolprentmakers gaste was tydens 'n deftige filmseminaar wat aangebied is deur Judith Crist, destyds 'n toonaangewende kritikus in New York. "Judith het voor 'n stampvol huis opgestaan ​​en haar oorspronklike resensie van die film gelees, wat die huis in die steek gelaat het, want dit was onnodig om te sê dat dit ongelooflik negatief was," onthou Hellman. 'Nadat sy klaar was, het sy haar hande opgesteek en gesê:' Hoe kon ek so verkeerd gewees het? 'As filmmaker kon jy nie meer lof vra as dit nie.
Lekker parmesaan kekerertjie slaai.
Het u gewonder hoeveel pakkies spek ek nou in my yskas het?
Omdat die antwoord vier is. Vier pakkies. 'N Pakket minder as wat ek gister gehad het.
Soms kan ek 'n bietjie oordrewe wees.
Sal jy nog steeds my vriend wees as ek vir jou sê ek koop botter in grootmaat? Hoe gaan dit as jy die pers, vasgemaakte, skerp stukkie sien waarmee ek my hare toedraai as ek snags my gesig was? Of die katastrofe wat ek my kas noem? Of nog erger, my make -up laai, besaai met stukkies glinsterende Midnight Cowboy? Dit is terloops 'n oogskadu van Urban Decay. Ek gooi nie stewige mans in die middel van die nag in my laaikaste op nie.
Of die feit dat ek 'n aarbei -perske laat verkrummel en die hele ding binne 24 uur geëet het?
Of wat as jy weet dat ek vergeet het om twee dae lank te stort? Verkeerde? Meneer Hoe soet het so gedink. Ek het nie omgegee nie.
As ek jou vertel dat ek hierdie kekerertjies in spekvet gerooster het? Goed? Sleg? Onverskillig? Ontsteld?
Steek u hand op as u van mening is dat spek met 'n nasionale vakansiedag beloon moet word. Twee keer per jaar selfs. Ek sou feesvier. Ek het die partytjie gehou. Julle is almal uitgenooi.
Hierdie kekerertjieslaai is 'n droom wat bewaarheid word. En ja, my vegetariese vriende, ek sal die woord 'slaai' losweg gebruik. Want ek kan net wegkom om iets in spekvet te braai en dit soveel keer 'n slaai te noem. Dit is bros. Niemand hou van 'n brak nie.
Soos ek dit sien, behoort hierdie mengsel van kekerertjies bo -aan u lys te wees. Dit het vesel. Dit is nogal knapperig. Dit het groenrissies en rooi ui en knoffel wat in sout spekvet gesit is, wat op sy beurt effens herinner aan 'n kaasagtige pizza bedek met spekvleis. Dit word besprinkel met vars geskeer parmesaankaas wat alles soos gom bymekaar hou. Hartige, romerige gom. Heerlik reg? Moenie bekommerd wees nie. Smaak baie beter as wat dit klink. Nota aan myself: koop 'n tesourus.
Lekker parmesaan kekerertjie slaai
1 blikkie kekerertjies van 15 gram, gedreineer en afgespoel
'n klomp vars gekapte pietersielie
Verhit 'n pan oor medium hitte. Voeg spek by en braai tot goudbruin. Verwyder met 'n gaatjieslepel en dreineer op 'n papierhanddoek, en laat vet in die koekpan. Add onions and green peppers to the bacon fat, and cook for 2 minutes.
Make sure chickpeas are dry and toss with paprika and pepper. Add to onions and peppers, stirring and toasting for 5-7 minutes. Add garlic and cook for one minute. Turn off heat and add parmesan cheese and parsley. Sprinkle on bacon. Bedien dadelik.
Would you still be my friend if I told you this regtig only served one person? I was a little hungry.
1. Voorverhit die oond tot 350 ° F. Line a baking sheet with parchment paper or leave ungreased and set aside.
From Holiday Baking. Text copyright © 2005 by Sara Perry. Photographs copyright © 2005 by Leigh Beisch. Alle regte voorbehou. First published by Chronicle Books LLC, San Francisco, California.
Hierdie Midnight Cowboy Chocolate Chip Cookies resep is van die Holiday Baking Kookboek. Laai hierdie kookboek vandag af.
99 Roses (Skieter) 99 Bananas Schnapps, Tequila Rose Beauty and the Beast (Skieter) Jagermeister, Tequila Rose Blushing Nipple (Skieter) Baileys Irish Cream, Tequila Rose Brain Hemmorhage (Skieter) Grenadine, Peach Schnapps, Tequila Rose Candy Rose (Skemerkelkie) Cranberry Juice, Midori, Tequila Rose China Girl (Skemerkelkie) Frost Brandy, Sweetened Condensed Milk, Tequila, Tequila Rose Damn Rose (Skieter) Dekuyper Hot Damn 100 Proof Cinnamon Schnapps, Tequila Rose Dead Rose (Skieter) Jagermeister, Tequila Rose Festering Wound (Skieter) Grenadine, Starbucks Coffee Liqueur, Tequila Rose Fire Berry (Skemerkelkie) Goldschlager, Tequila Rose Floating Rose (Skemerkelkie) Sprite, Tequila Rose Flowerery Screw (Skemerkelkie) After Shock Liqueur, Dekuyper Hot Damn 100 Proof Cinnamon Schnapps, Tequila Rose G-Spot #2 (Skieter) Blackberry Brandy, Tequila Rose JagerRose (Skieter) Jagermeister, Tequila Rose Kick In The Cahonies (Skieter) Amaretto, Tequila Rose King Of Hearts (Skieter) Chambord Raspberry Liqueur, Crown Royal, Tequila Rose Ladies Cream (Skemerkelkie) Godet White Chocloate Liqueur, Tequila Rose Mad Jawa Valentines Day Massacre (Skemerkelkie) Banana Liqueur, Dekuyper Hot Damn 100 Proof Cinnamon Schnapps, Milk, Sambuca, Tequila Rose Midnight Kiss (Skieter) Bols Blue Curacao, Tequila Rose Neopolitan (Skieter) Baileys Irish Cream, Kahlua, Tequila Rose Pink Bunny Of Carbanaugh (Skemerkelkie) Amaretto, Half and Half Cream, Tequila Rose Pink Mexican (Skemerkelkie) Coconut Rum, Cream, Tequila Rose Pink Pussy #2 (Skieter) Dr. McGillicuddy's Fireball, Tequila Rose Pink Titty (Skieter) Cinnamon Schnapps, Tequila Rose Sex Me Up Cowboy (Skieter) Butter Shots, Irish Cream, Tequila Rose Sex With A Redhead (Skieter) Bombay Sapphire Gin, Dekuyper Hot Damn 100 Proof Cinnamon Schnapps, Tequila Rose Sex with Rose (Skieter) Dekuyper Razzmatazz, Midori, Tequila Rose Slippery Johnson (Skemerkelkie) Creme de Banane, Di Saronno Oringinale Amaretto, Tequila Rose Something Naughty (Skieter) Banana Rum, Tequila Rose Sour Rosie (Skieter) Sour Apple Pucker, Tequila Rose Steamy Apple (Warm drank) Apple Cider, Tequila Rose, Whipped Cream Strawberry Martini (Martini) Creme de Cacao, Tequila Rose Strawberry Paradise (Skemerkelkie) Jack Daniel's Whiskey, Kiwi, Peach, Tequila Rose Strawberry Rose Margarita (Skemerkelkie) 7-Up, Strawberry Margarita Mix, Tequila Rose Summer's Strawberry Rose (Skemerkelkie) Bacardi White Rum, Strawberry Mix, Tequila Rose The Checker Flag (Skemerkelkie) Milk, Tequila Rose Thorny Love (Skieter) Grenadine, Half and Half Cream, Orange Juice, Pineapple Juice, Tequila Rose, Vodka Thorny Rose (Skieter) Peppermint Schnapps, Tequila Rose, Tia Maria Train Wreck (Skieter) Tequila, Tequila Rose TRIO (Skieter) Mozart Liqueur, Tequila Rose, Whipped Cream XXX (Skieter) Stolichnaya ( Stoli ) Strawberry Vodka, Tequila Rose, Triple Sec
anoniem on July 22, 2011:
Baie interessant. I didn&apost know about that. Going to try to cook it asap. Bests.
Wonderlike lens! Thank you for adding my lens to your featured lenses! I have added this one to mine! Lekker dag vir jou!