Ons hou van ons privaatheid (selfs as vals name dalk nie die mees professionele vorm van enkripsie is nie). Daarom het die openbarings oor die NSA-spioenasie gelei tot 'n groter debat in Duitsland as in die VSA. Dit het die warmste geword uitgawe tydens wat gereed was om 'n dowwe verkiesingsveldtog te word.
Nou is daar 'n James-Bond-vibe vir die verkiesings seisoen: Koerante publiseer uitgebreide gidse oor hoe om e-posse te enkripteer. Mense bevraagteken of hulle steeds VSA-gebaseerde sosiale netwerke moet gebruik. Die Duitse regering blyk te wees onder meer druk oor die openbarings as die Amerikaanse een.
Wat maak Duitsers so sensitief oor hul data? Baie het gepunte na die geskiedenis van Duitsland: Beide die Nazi-geheime polisie Gestapo en die Oos-Duitse Stasi het uitgebrei op burgers gespeel, aangemoedig om onder die bure te snik en privaatkommunikasie te verwerf.
Maar dis nie die hele storie nie. Politiek en die media in Duitsland word vandag oorheers deur (manlike) burgers wat in die demokratiese Wes wek, wat geen persoonlike herinnering van een van die Stasi of Gestapo het nie.
Duitsland het nie die lang tradisie van sterk individuele vryhede wat die staat vir meer as 200 jaar in die VSA gewaarborg het nie. Juist daarom word hierdie waardes, wat van die Westerse bondgenote na 1945 ingevoer word, nie vanselfsprekend aanvaar nie.
Inderdaad, daar is jare lank stryd oor privaatheid 2013 en teen 'n waargenome "toesigstaat" 2013 in Duitsland.
Terwyl die studente-rebellie van die laat-sestigerjare gedeeltelik deur woede oor die Viëtnam-oorlog gedryf is, is dit ook aangevuur deur die parlement oor die noodwette wat beperkte persoonlike vryhede sou hê. En in die sewentigerjare het die regering met genadelose terroriste-groepe genadeloos aangeval, en die regering het met 'n nuwe "dragnet tracing" geantwoord. Misdadigers geïdentifiseer deur persoonlike eienskappe te vergelyk deur uitgebreide rekenaargebaseerde soektogte in databasisse.
Baie beskou dit as onregverdige profiele. In 1987 wou owerhede Duitsers oor hul lewe 2013 vra, maar die sensus het protes en 'n wydverspreide boikot gekonfronteer omdat mense die versameling van data as 'n skending van hul regte gesien het. Burgers omskep in deursigtige "glasmense" ("gläserner Mensch") was 'n verskrikking scenario in die laat en negentigerjare in Duitsland opgeroep op tydskrifdeksels en in TV-programme.
Dan is daar ook die teleurstelling van die makker wat besef hy is nie, soos hy gedink het, een van die sterkste ouens se beste vriendin nie.
Die dikwels gevierde vennootskap met die VSA het gedien as 'n pilaar van Germanys se terugkeer in die internasionale politiek na die oorlog en die Holocaust. Nou blyk dit dat Duitsland nie net bondgenoot is nie, maar ook teiken. Volgens dokumente wat Edward Snowden bekend gemaak het, is 500 miljoen stukke telefoon en e-pos metadata uit Duitsland ingesamel elke maand deur die NSA 2013 meer as in enige ander EU-land.
Die verontwaardiging by die Amerikaanse snooping het voortgegaan ondanks 'n vervolg openbaring dat dit eintlik die Duitse geheime diens, die BND, was wat die data aan die NSA oorhandig het. (Die BND het gesê dat geen kommunikasie deur Duitse burgers versamel is nie.)
Die Duitse debat moet ook verstaan ​​word as gevolg van 'n wydverspreide maar lae-vlak Anti-Americanisme, 'n lelike stapel van die Duitse links sowel as die regs. Die kortstondige liefde vir Obama (200,000-mense het hom tydens sy Berlynse toespraak in 2008 gevier) was 'n uitsondering op die wydverspreide persepsie van Amerikaanse hubris en imperialisme. Duitsers het daarin geslaag om te leef met die kognitiewe dissonansie om Amerikaanse ingrypings te betwis terwyl hulle die Californiese kultuur, rap-musiek en selfs Tom Cruise omhels.
Jakob Augstein, rubriekskrywer vir die land se grootste nuuswebwerf Spiegel Online, beskou prisma 'n Byvoeging tot die getuienis wat Abu Ghraib en die droomoorlog reeds insluit: Die VSA, skryf Augstein, word 'n land van "sagte totalitarisme". Die enigste ding om nie te betwyfel oor hierdie stelling is die Duitsers se kundigheid ten opsigte van totalitarisme nie.
Alhoewel die VSA weinig wette aangaande data-privaatheid het, het Duitsland iets onbekend aan Amerikaners: 17 staatbeskermingsadministrateurs (een nasionale en een vir elke staat), wat toesig hou oor die nakoming van owerhede en maatskappye met data-privaatheid wette. Sedert die Duitse staat Hesse die eerste van hierdie wette in 1970 bekendgestel het, het streng toesig hieroor in Europa algemeen geword.
Sommige van die Duitse data toesighouers is al jare gereelde gesprekshoofde in die media. Hulle het Amerikaanse maatskappye soos Facebook vir hul beweerde skending van privaatheid van hul kliënte. Toe Google Duitse strate gefotografeer het vir sy Street View-diens, het hulle die maatskappy gestoot om burgers die kans te gee om uit te kies. Dit is hoekom vandag, tienduisende geboue in Duitsland is vervaag op Street View.
Nou het die data-beskerming toesighouers 'n nog groter doelwit: die Nasionale Veiligheidsagentskap. Na die Snowden onthullings het hulle gestaak om nuwe lisensies aan maatskappye onder die sogenaamde nuwe lisensies uit te gee Veilige hawe beginsels, wat bedoel is om te verseker dat persoonlike data slegs oorgedra word na lande met voldoende databeskerming, byvoorbeeld wanneer Duitsers die wolkopslagruimte van Amerikaanse maatskappye gebruik. Na die onthullings oor die Prism-program beskou die toesighouers gebruikersdata in die hande van Amerikaanse maatskappye wat nie meer veilig is nie.
Opposisiepartye het die "NSA-skandaal" 2013 gekies omdat die Duitse media dit 2013 noem as die groot (en aangesien kanselier Angela Merkel al die stembusse lei), kan die opposisie die verkiesing omdraai. Merkel is daarvan beskuldig dat hy meer geweet het oor die omvang van die spioenasie voordat die storie gebreek het as wat sy erken het. Aangesien Duitse dienste van die Kanselier gekoördineer word, glo haar teenstanders haar nie dat sy nie geweet het van die Amerikaanse spioenpogings nie.
Tog is dit onwaarskynlik dat die openbarings die uitslag van die verkiesing ernstig sal beïnvloed. Dit is nie net omdat Merkel 'n ekonomie verrassend immuun vir die Europese krisis het nie. Dit is ook omdat die grootste opposisieparty, die Sosiaal-Demokrate, beskaamd geraak is deur die nabyheid van mag. Terwyl kleiner linkse partye soos die voormalige kommuniste of die Groenen dapper uitsprake maak, insluitende die aanbied van Snowden-asiel, het sosiaal-demokratiese mense dit moeilik om dit te doen. Een van hul koppe, Frank-Walter Steinmeier, was die koördineerder van Merkels-voorganger Gerhard Schröder. In hierdie posisie was Steinmeier verantwoordelik vir die dienste en intensivering van die US-Duitse intelligensie-samewerking in die jare na 9 / 11. Hy het later Sekretaris van Staat onder Merkel geword. Alhoewel dit voor Prism is, begin sosialiste en konserwatiewes hom in skaars eenparigheid "asof hy die NSA persoonlik gestig het en transatlantiese internetkabels aangepak het," het hy gesê. soos my kollega Michael König dit vir Sueddeutsche.de gestel het.
Die regering se reaksie op kommer oor die spionage lees soos dit in die Pentagon geskryf is. Die VSA het gesê dit is net besig om op individue wat aan georganiseerde misdaad of terrorisme vermoed word, te bespiegel. En die NSA het gesê dit handel volgens die Amerikaanse en Duitse wet. Daar is geen dekking van die Europese burgers nie.
Maar Duitsers vertrou nie Merkel nie. 'N Meningspeiling het bevind dat twee derdes van die ondervraagde mense ontevredenheid oor haar hantering van die saak uitgespreek het. Duitsers het gehoop vir 'n meer kragtige reaksie, soos dié van Brasilië, 'n ander demokratiese land wat deur die NSA geteiken word: Brasiliaanse minister van buitelandse sake Antonio Patriota het in die openbaar sterk woorde gevind wat langs die minister van buitelandse sake, John Kerry, verlede week staan: "As hierdie uitdagings nie op 'n bevredigende manier opgelos word nie, loop ons die risiko om 'n skaduwee van wantroue op ons werk te gee."
In Duitsland klink die regering meer verskoning as kwaad.
Die VSA gooi ten minste Duitsland 'n been. Volgens die regering in Berlyn, het die NSA 'n verdrag aangebied: Nie meer spioenasie op mekaar nie. Georg Mascolo, voormalige hoofredakteur van die nuusblad Der Spiegel en skryf nou vir Frankfurter Allgemeine Zeitung, beskou dit as 'n "historiese kans vir Angela Merkel": 'n Verdrag, indien dit geformuleer word sonder skuiwergate vir Amerikaanse spioenasie, sal die Duitse-Amerikaanse alliansie nuwe waarde gee.
In elk geval, sal ons ophou om vals name op Facebook op te maak. Net as spioene gaan aanhou doen wat spioene veronderstel is om te doen.
Jannis Brühl is 'n Arthur F. Burns-genoot by ProPublica. In Duitsland werk hy meestal vir Süddeutsche.de in München, die aanlyn-uitgawe van die nasionale daaglikse Süddeutsche Zeitung.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > geregtigheid > burgerlike vryheid > Waarom NSA Snooping is 'n groter deal in Duitsland