Hardwood flooring, mouldings, floorboard, flooring, paneling, trim, moulding, siding, floor, batten, sauna packages, pine floor, batten, pine moulding, wood species, cabins, decking, farm lumber Nigeria
Hardwood flooring, mouldings, floorboard, flooring, paneling, trim, moulding, siding Nigeria
FLOORBOARD : Nigeria
BLOCK HAUS : Nigeria
WOOD MOULDING Nigeria
Installing A Pine Floor Nigeria Afrikaans – COFFEE TALKS 101
Posted on November 27, 2017 November 27, 2017 by coffeetalkd
Na twaalf jaar staan ek op parool. Vandag trek ek my laaste strepie op die betonmuur. Ek het my straf uitgedien – soms met mismoedigheid dat hierdie dag eindelik sou aanbreek en soms het ek die groter prentjie gesien (miskien kan ek tog iets leer).
Ek moes ‘n brief skryf waarin ek my skuld op die aanklag van (poging tot) moord beken.
~ Volgens die wetlike definisie van moord op die webtuiste legal dictionary, is moord: “the unlawful killing of a human being with malice aforethought. The term malice aforethought did not necessarily mean that the killer planned or premeditated on the killing, or that he or she felt malice toward the victim. Generally, malice aforethought referred to a level of intent or reck-lessness that separated murder from other killings and warranted stiffer punishment.” ~
Ek staan vandag voor jou met die bloed van ‘n kind op my hande. Ek het eens op ‘n tyd gewens ek is groot, sodat ek ook die lewe kon geniet. Maar soos ek ouer word, sien ek al wat kort is my kinderdae, vol lag en speel, sonder bekommernis of verantwoordelikheid. Ek het die kind in my besweer sodat ek vinniger ouer kon word, vinniger verantwoordelik en volwasse kon wees.
Die wêreld is ‘n inkleurboek wat mense met hul persoonlikhede, glimlagte en duistere motiewe moet inkleur. ‘n Wêreld wat in neon gedoop is, blyk swart en wit vir my. Ek sien nie meer die kleurryke nasie van sprokies en -liefde nie. Ek het van die ‘yellow brick road’ wat jou na die kasteel van verbeelding lei, gestuier.
Soms wil mens jou brood aan altwee kante gebotter hê. Aan die een kant, veg mense met hoop wat in hul woed vir die positiewe, die silwer randjie aan die donker wolk wat oor ons koppe hang. Aan die ander kant, is dit wanhoop wat oorweldig word met die bose, misdaad, oorlog, hongersnood, droogte. Ons breek ons helde af en verwoes gedenktekens omdat ons wanhopig is oor die toekoms en vasklou aan die verlede met al sy begonne foute, seer en blaam. Dit is ons noodroep vir krygers soos Albert Luthuli en Nelson Mandela wat die mag van vrede, vryheid en geregtigheid verstaan het, om op te staan en ons te lei, want ons bevind onsself in ‘n finansiële, ekonomiese, politiese, sosiolistiese verknorsing sonder enige rigting of aanwysing hoe om die stryd te beveg.
©Melissa van Eeden
Groen is jou vel
Wat ‘n storie vertel
Van ‘n lewe gestroop
Skaars genoeg vir ‘n brood
Jou hande bedel vir geregtigheid
Vandag is Jy ‘n held wêreldwyd
Tog is Jou glimlag gekreukel en gevou
Na jare se klippe kou en nasiebou
Jy is waardevol
Die koeël is in die kol
Môre ‘n vreemdeling
Nes jy is ek kaal gestroop
My identiteit en siel verkoop
Maar ons eer word betoon
Êrens tussen munte en note woon
Ons gesigte op die 10 rand noot
Ek het hoop in die mensdom verloor. Ek het einde Mei 2017 ‘n blog post geskryf oor my siening oor vandag se jeug en samelewing. “Our youth and society has become a mankind of glorious disgust and indolence. Our future is in the hands of our youth – that smokes the clouds we see (clouds that don’t bring rain, but pollution), that still depends on Mommy and Daddy rather than accepting responsibility, that is too frightened to speak their minds like Shakespeare or EE Cummings or any other pioneer in the previous centuries.” Lees gerus die hele blog post (https://coffeetalks101.wordpress.com/2017/05/28/did-life-get-easier/) om die waarheid agter die stelling te begryp.
“Ek gaan jou nog vermoor!” Poging tot moord. Ek wou al hoeveel mense vermoor het, maar ek het nie. Dalk maak dit my ‘n beter persoon, ek weet nie. Ek het in drie gevegte gekom. Twee beseer. Maar nog nooit iemand vermoor nie. Die Bybel meen die tong is skerper as die swaard. Soms is woorde genoeg om mens tot moord te dryf.
Ek het ‘n brief geskryf oor jou (jy sal weet wie jy is).
I have kept too many secrets. I tried to be strong. I fought against it: emotionally, physically, mentally. It was stronger as it finally destroyed me.
I am dead. No, not physically. Well, not yet. I am dead inside. I don’t feel anything except pain and brokenness. At night, I drown in my sorrows. Feeling the tears sliding down my cheeks, makes me feel vulnerable. How could I let you win again?
I am a man. Therefore, I ought to be tough. Nobody can see me cry. I ought to be strong. I must – I… must…
Can’t you see how I look? Can’t you sense my insecurities? No, why would you? I don’t know why you do the things you do. Maybe you were bullied at school, at home, in life or maybe you try to hide your own insecurities. I don’t know, but what I know is that your jokes, your words and actions cut through my skin and now…
Look at me. Do you see it? (See the scars close to my pulse on my left arm.) You did this to me. Every single cut comes from your knife. At first, you used a blunt knife. It was gentle, and soft, and innocent. It wasn’t sufficient. The knife became sharper and sharper. Its touch became less gentle, less soft, less innocent.
I have been noticing that you, too, have lost your innocence in this big, mean world. Don’t feel guilty. It happens to all of us.
I have lost my innocence at the age of fifteen. I know what you may think: he lost his virginity, he drinks too much, he does drugs, he smokes. No, if you thought any of that, you were wrong – and it shows me how much you really know me. I have lost my childhood innocence – thinking that life is simple, rainbow-coloured and nice.
I learned the hard way to fend for myself. After my mother’s death, I couldn’t cope. I dwelled through a senseless life. One afternoon I stumbled upon you. You smiled at me. The moment you started to talk about being a friend and caring for others, I thought this is my chance.
I did not plan to fall in love. It just happened. I did not plan to fall out of love, either. It just happened.
Not feeling anything for you, makes this much easier. This is beyond the bullying and you not loving me. This is not about you, or the world, or anyone else.
I am doing this to save myself.
Die gevangenis verander mens. Ek het myself op sekere vlakke gevind, en op ander vlakke het ek myself weer verloor. Maar dit is lewe – ‘n avontuur waar die ware ek groei en verander, waar ek myself op ‘n plek gaan vind en myself weer in iemand of iets gaan verloor. Die lewe is ‘n konstante vloei van lewe, die tiek-tok van die klok en die heelal wat vir ons tekens stuur van kanse vat, waag, leef en liefhê.
Na twaalf jaar staan ek op parool. My een voet buite die selle terwyl my ander voet steeds standvastig in die selle staan. Ek kyk vir ‘n laaste keer na die sel waar twaalf jaar opgesluit is in herinneringe, lesse, lewe en groei. Waar vriende gekom en gegaan het. Waar ek my eerste liefde ontmoet het. Waar ek met ‘n gebroke hart leer voel het. Waar my siel met ‘n vliegtuigkaartjie gevlug het na ‘n ander era, ‘n ander wêreld. Waar ek begin droom het.
by hierdie boom het ek groot geword
in die koelte my onskuld gelaat
en in die son begin dans
die seisoene het my bevry
waar die kleure met die tye verander
die blomme het gebot tot die lewe se lot
die seisoene het my geboei
gevangene tot die verwyt van tyd
waar die winter skuins na somer draai
trane met verlepte blomme op die graf verlate
met die afsydigheid en teer wat die dood forseer
waar die blomme nie meer sal blom
en die son nie meer sal kom
by hierdie boom het ek die lewe geniet
geleer van die wêreld deur die oë van fases
en van die lewe
waar elke einde weer begin
Gevangenis 2017 – Ek word voorwaardelik vrygelaat. Januarie 2018 verskyn ek weer voor die hof, regter en jurie wat dan oor my toekoms sal beslis.
My toekoms is nou net een tree weg.
Hierdie is net die begin.
Posted in Comment on society, Talk about life, Thought of the day, UncategorizedTagged 2017, Afrikaans, education, finals, jail, lastday, life, matric, school, South Africa, thoughts2 Comments
Ons woorde het verdamp tot ondraaglike stiltes wat begin skree (soos ‘n baba met koliek) in die vroegoggendure waar ek alleen in my bed lê en jy alleen in joune. Die maan hang steeds aan ‘n toutje in die hemelruim met verskietende sterre wat oor sy wange drup. Dit is twee-uur en ek wonder of jy ook nou deur jou kamervenster kyk op soek na antwoorde in die sterre. Sou ons oë mekaar in dieselfde blik op ‘n ster ontmoet? Ek glo nie, want indien my oë skelm na jou draai en per ongeluk jou bruin oë ontmoet, bars ‘n ongemaklikheid oor ons en voel ek en jy verleë. Ek vind antwoorde in musiek, alhoewel dit nie die antwoorde is waarna ek gesoek het nie. Ek karoake op Taylor Swift – hoop dat die lewe tog ‘n movie is soos sy ook wens “but if this was a movie you’d be here by now/It’s not the kind of ending you wanna see now”. Ek kan nie slaap nie. Jou woorde speel soos ‘n gramofoonplaat wat vasgehak het, oor en oor in my gedagtes. Jy blyk onskuldig en verward oor hoe vinnig ‘n onskuldige gesprek tot die einde van ons “vriendskap?” (of wat ook al jy dit noem) kon lei. Ek lê nou alleen met ‘n leë plek langs aan my, ‘n holte waar jy altyd gelê het. My lakens ruik nog soos jy. Ek sal dit oor en oor moet was om daardie naskeermiddel wat jy gebruik het, uit te was. Die kussing waarop jy geslaap het, besit al jou drome wat jy snags opgetower het. Ek het twee koppies koffie vanoggend in my moegheid gemaak – wie gaan die ander een drink? Ek mis jou, maar ek sal dit nie hardop erken nie. Ek was verslaaf aan jou, aan die gevoel wat jy vir my gegee het as jou hand liggies en subtiel aan myne raak en jou skaam skewe glimlag wat jou gesig laat ophelder het. Ek mis ons gesprekke tot drie-uur die oggend waar ons oor alles en niks kon praat. Nou sit ek alleen met my gedagtes, jou woorde en ‘n spook wat my hart om middernag kom wakker klop met skuldgevoel en hartseer, met gebrokenheid oor wat nie meer is nie of wat nooit werklik was nie. Agter ons woorde het geheime geskuil wat ons nie wou openbaar nie. In ons oë kon die waarheid nooit asemhaal nie, omdat ons getinte vensters gehad het om ons siele te beskerm teen verwerping. My foon vibreer en klink op teen die nag se stiltes. Ek wens dit was ‘n boodskap van jou. [eks jamer] jou spelfoute het my nog altyd geïrriteer. Wees bly, jy is nou ontslae daarvan. Dan hoekom mis ek dit, mis ek om jou foute uit te wys en reg te maak? Trane rol uit die gleufies van my oë en klou aan my wange vas. Het ek ‘n fout begaan?
My gedagtes vlug hier vandaan, loop kaalvoet op die teerpad, gooi duim by die verkeerslig. Kan iemand asseblief my optel en my neem waar dit nie meer sal seermaak nie. Ek skribbel halwe woorde in my notaboek. Gedigte skets my hart, my gemoed, my gedagtes. Jy is in almal van hulle. Die hoofletter waarmee die gedig begin en die punt waarmee die gedig tot ‘n einde kom. Jy is die vrye vers waarmee ek myself vasketting aan sorgelose struktuur. Jy is die paarrym wat my woorde laat rymdwang [in die skemer skuil jy agter kakiebos/skryf ek steeds briewe wat ek nooit pos] My woorde maak nie veel sin nie.
Dit is 2:59.
Posted in Coffee dates, Comment on society, Talk about life, Thought of the day, UncategorizedTagged #2AMVERLANGE, Afrikaans, life, love, talk, thoughtsLeave a comment
Posted on July 7, 2017 by coffeetalkd
Ek loer met my hande gebak om my oë, deur die venster en sien hoe jy daar by tafel sit met ‘n iPhone in jou hand. Jy tik idees, aanhalings en notas vir jou volgende selfie-post. Filosofies. Uit die boks. Nee, vee ‘uit die boks’ uit – skryf liewer geen boks – no limits (behalwe as dit by drank kom). Jy druk die kamera-toep. Pout. In gedagte. Kyk in die kamera. Fokus. Sit ‘n hoed op. Sit sonbrille op. Lyk cool. Swag. Moenie smile nie. Smile is so laas dekade. Edit die selfies met beautifier. Sit ‘n filter op – black and white, sutro, 1920’s. Caption this. Hashtags. Post dit op Instagram. Wag vir die notifications – Xander98 just liked your photo. Sukses bloei na die hoeveelste notification – jou selfie van ‘n man(vrou) wat smag na die aanvaarding van die samelewing en ‘n gevoel van lewe deur ‘n filosofiese aanhaling met ‘n gedokterde foto
was ‘n hit.
I peak through your window and see a man sitting at the table with an iPhone in his hand. You type ideas, quotes and notes for your next selfie post. Philosophical. Out of the box. No, rather no box – there is no limits. You click on the camera and a few moments later, your face appears to be the centre of attention. Pout. In thought. Stare into the camera. Focus. Put accerrosies on. Underline cool. Swag. Don’t smile. Smiling is so last decade. Edit the selfies with beautifier. Filter the images – black and white, sutro, 1920s. Caption this. Hashtags. Post it on Instagram. Wait for the first notifications – Xander98 just liked your photo. Success flourishes notification after notification, comment after comment – Your selfie of a man(woman) who tastes after the acceptance of society and a sense of life through a philosophical quote with a documented picture
was a hit.
Posted in Comment on society, Talk about life, Thought of the day, UncategorizedTagged Afrikaans, captionthis, English, Instagram, life, low-IQ, philosophical, SELFIE, thoughts, youthLeave a comment