Onlangse nuus het daarop gewys dat COVID-19 kan versprei tot vier meteren die huidige raad om 1.5 meter tussen mense te onderhou om die verspreiding van die virus te voorkom, bevraagteken.
Die nuus was gebaseer op 'n studie wat in Wuhan, China, gedoen is en in die tydskrif gepubliseer is Opkomende aansteeklike siektes.
'N Nuwe studie wat lugmonsters van hospitaalafdelings met koronaviruspasiënte ondersoek, toon dat die virus tot vier meter kan beweeg, byna twee keer die huidige riglyne. # 7NEWS https://t.co/WF6hhLAbaZ- 7NEWS Melbourne (@ 7NewsMelbourne) April 12, 2020
Intussen is 'n resensie wat verlede week in die Joernaal van aansteeklike siektes het tot die gevolgtrekking gekom dat asemhalingsdruppels, wat die virus kan dra, tot agt meter kan reis.
Wat kan ons dus uit hierdie bevindings maak? En moet ons regtig veel verder van mekaar af staan ​​as wat daar aan ons gesê is?
Eerstens, hoe versprei die koronavirus?
Coronavirus versprei deur druppels wanneer iemand met COVID-19 hoes, nies of praat.
Dit beteken dat dit kan versprei tydens noue kontak tussen 'n besmette en onbesmette persoon as hy inasem, of deur die oë, mond of neus die liggaam binnedring.
Besmetting kan ook voorkom as 'n persoon wat nie besmet is nie, 'n oppervlak raak wat met hierdie druppels besmet is, en dan aan hul gesig raak.
Sommige asemhalingspatogene kan ook deur die lug oordra klein deeltjies, of spuitbussen, hang rond.
Aerosols kan gegenereer word deur hoes en nies, en soms asemhaal en praat.
Ons ken 'n paar aansteeklike siektes soos masels kan op hierdie manier oorgedra word. Maar ons het meer navorsing nodig om te verstaan ​​in watter mate dit vir COVID-19 kan geld.
Aerosols wat virusse bevat soos SARS-CoV-2, die virus wat COVID-19 veroorsaak, sal waarskynlik meer gegenereer word deur hospitaalprosedures soos intubasie en manuele ventilasie.
Dit kan die een of ander manier help om die resultate van die vier meter-studie wat in 'n hospitaal plaasgevind het, te verduidelik. Kom ons kyk na die navorsing.
Die navorsers het hul eksperimente in 'n intensiewe sorgeenheid (ICU) en algemene afdelingwat albei na pasiënte met COVID-19 omsien.
Oor 12 dae het die navorsers vier uur na die oggend skoonmaak van depper-monsters van vloere, bakke, lugafsetpunte, rekenaarmuise, bedrelings, persoonlike beskermingsapparaat en pasiëntmaskers.
Om vas te stel of aërosoliseerde deeltjies wat SARS-CoV-2 bevat, in die lug teenwoordig was, het die navorsers ook monsters stroomop en stroomaf van die lugvloei in albei wyke geneem.
Hulle het SARS-CoV-2 wyd op die hospitaaloppervlaktes opgespoor en gereeld hospitaal toerusting aangeraak. Die ICU het 'n groter hoeveelheid virus gehad as die algemene afdeling.
Die meeste deppers, insluitend rekenaarmuise en deurknope, was positief vir die virus. Die hoogste viruskonsentrasies is op die vloer gevind, waarskynlik van virusbevattende druppels wat op die grond val. Mense het die virus daarna na die hospitaalapteek opgespoor, vermoedelik op hul voetsole.
Die studie het gekyk na moontlike oordrag deur aërosoldeeltjies in die ICU deur monsters van drie plekke te neem. Twee staanplekke was in die rigting van die lugvloei, ongeveer een meter van die beddens van die pasiënt af. Een terrein was verder weg, ongeveer vier meter van die bed van 'n pasiënt en teen die lugvloei.
Vir 35.7% (5/14) monsters is naby lugafsetpunte geneem, en 44.4% (8/18) monsters in die kajuit van 'n pasiënt. Op 12.5% (1/8) monsters is 'n virus op die perseel geleë, vier meter van die bed van die pasiënt af, geleë.
Alhoewel virus in lugmonsters van die algemene afdeling waargeneem is, was die aantal positiewe monsters minder. Uit studies is getoon dat mense met minder ernstige siekte gooi minder van die virus af, daarom kan dit die rede wees.
Ons moet die resultate van hierdie studie met omsigtigheid oorweeg. Die studie toets vir die teenwoordigheid van die virus op oppervlaktes en in die lug, maar dui nie aan of die virus lewend en aansteeklik was nie.
Die skrywers het nie die aard van mediese prosedures in hierdie wyke beskryf nie, veral as dit moontlik sou wees om aërosols te genereer.
Die manier waarop 'n virus in 'n hospitaal optree, verskil waarskynlik van die manier waarop dit in die gemeenskap optree. Shutter
Die virusmonster wat vier meter daarvandaan opgespoor is, is beskryf as 'n 'swak positiewe'. Beide "intense positiewe" en "swak positiewe" monsters is in die resultate as positiewe monsters gegroepeer sonder om te definieer wat 'n 'positiewe steekproef' was of om die onderskeid tussen die twee uitkomste te verduidelik.
Die studie het 'n klein steekproefgrootte gehad, en die belangrikste is dat navorsers geen statistiese toetse gebruik het om die betekenis van hul bevindings te bepaal nie. Die resultate het dus 'n beperkte nut in die regte wêreld.
Die studie dra by tot die bewyse dat SARS-CoV-2 op oppervlaktes opgespoor kan word.
Maar die bevinding dat die virus vier meter kan versprei, is minder oortuigend. Selfs as ons die beperkinge van die studie nie in ag neem nie, is die bewyse van SARS-CoV-2 in die lug nie 'n bewys dat dit in daardie vorm aansteeklik is nie.
Die hersien die horisontale afstand wat deur druppels afgelê is, beoordeel van tien eksperimentele en modelleringsstudies. Daar is gevind dat druppels verder as twee meter kan ry, selfs tot agt meter met behulp van fisiese wetenskaplike eksperimente.
Van die tien studies is vyf met behulp van menslike proefpersone uitgevoer. Hierdie studies het gekyk na die dinamika van druppel-oordrag, maar was nie spesifiek verwant aan SARS-CoV-2-bevattende druppels nie.
Ons het dus meer navorsing nodig om die oordrag van SARS-CoV-2 in hospitaalomgewing beter te verstaan.
Instellings vir gesondheidsorg moet maatreëls tref om voorkom oordrag in die lug, Soos met behulp van N95 asemhalingsmasjiene en toga, indien enige spuitprosedures uitgevoer word.
Maar in die gemeenskap wil ons almal aanmoedig om voort te gaan om die aanbevole fisieke distansie-maatreëls te oefen om 1.5 meter van ander af te bly.
Meru Sheel, epidemioloog | Senior navorsingsgenoot, Australiese Nasionale Universiteit; Charlee J Law, epidemioloog | Navorsingsgenoot | PhD-kandidaat, Australiese Nasionale Universiteit, en Danielle Ingle, navorsingsgenoot, Australiese Nasionale Universiteit