Navorsers het 'n aantal teorieë ontwikkel om motivering te verduidelik. Elke individuele teorie is geneig om in beperkte omvang te wees. Deur egter na die sleutelidees agter elke teorie te kyk, kan u 'n beter begrip van motivering as geheel kry.
Motivering is die krag wat doelgerigte gedrag inisieer, lei en handhaaf. Dit is wat veroorsaak dat ons aksie moet doen, of 'n hapje moet kry om honger te verminder of om in die kollege in te skryf om 'n graad te verdien. Die kragte wat onder motivering lê, kan biologies, sosiaal, emosioneel of kognitief van aard wees. Kom ons kyk na elkeen.
Volgens instinkteorieë word mense gemotiveer om op sekere maniere op te tree omdat hulle evolusionêr geprogrammeer word om dit te doen. 'N Voorbeeld hiervan in die dier wêreld is seisoenale migrasie. Hierdie diere leer nie om dit te doen nie, maar dit is eerder 'n ingebore patroon van gedrag. Instincte motivering sommige spesies om elke keer op sekere tye te migreer.
William James het 'n lys van menslike instinkte geskep wat dinge soos aanhegting , speel, skaamte, woede, vrees, skaamte, beskeidenheid en liefde insluit. Die hoof probleem met hierdie teorie is dat dit nie regtig gedrag verduidelik het nie, maar dit het dit net beskryf.
Teen die 1920's is instinkteorieë opsy gesit ten gunste van ander motiveringsteorieë, maar kontemporêre evolusionêre sielkundiges bestudeer nog steeds die invloed van genetika en oorerflikheid op menslike gedrag.
Aansporingsteorie van motivering
Die aansporingsteorie dui daarop dat mense gemotiveerd is om dinge te doen as gevolg van eksterne belonings. Byvoorbeeld, jy kan gemotiveer word om elke dag te werk vir die monetêre beloning om betaal te word. Gedragsleerbegrippe soos assosiasie en versterking speel 'n belangrike rol in hierdie teorie van motivering.
Hierdie teorie deel sommige ooreenkomste met die behavioristiese konsep van operante kondisionering . In operante kondisionering word gedrag geleer deur assosiasies met uitkomste te vorm. Versterking versterk 'n gedrag terwyl straf dit verswak.
Terwyl aansporingsteorie soortgelyk is, stel dit eerder voor dat mense doelbewus sekere optrede volg om belonings te verkry. Hoe groter die waargenome belonings, hoe sterker mense word gemotiveer om daardie versterkings na te streef.
Ry teorie van motivering
Volgens die motiveringsteorie word mense gemotiveer om sekere aksies te neem om die interne spanning wat deur ongemete behoeftes veroorsaak word, te verminder. Byvoorbeeld, jy kan gemotiveer word om 'n glas water te drink om die interne toestand van dors te verminder.
Hierdie teorie is nuttig om gedrag te verduidelik wat 'n sterk biologiese komponent het, soos honger of dors. Die probleem met die motiveringsteorie is dat hierdie gedrag nie altyd suiwer deur fisiologiese behoeftes gemotiveer word nie. Byvoorbeeld, mense eet dikwels selfs wanneer hulle nie regtig honger is nie.
Die opwindingsteorie van motivering dui daarop dat mense sekere aksies neem om die vlakke van opwinding te verminder of te verhoog.
Wanneer die opwekkingsvlakke te laag raak, kan 'n persoon byvoorbeeld 'n opwindende fliek kyk of 'n draf loop. Wanneer arousale vlakke te hoog word, sal 'n persoon waarskynlik soek na maniere om te ontspan, soos om 'n boek te mediteer of te lees.
Volgens hierdie teorie word ons gemotiveer om 'n optimale vlak van opwekking te handhaaf, alhoewel hierdie vlak afhang van die individu of die situasie.
Humanistiese Teorie van Motivering
Humanistiese teorieë van motivering is gegrond op die idee dat mense ook sterk kognitiewe redes het om verskillende aksies uit te voer. Dit is bekend in Abraham Maslow se hiërargie van behoeftes , wat verskillende motiverings op verskillende vlakke voorstel.
Eerstens word mense gemotiveer om basiese biologiese behoeftes vir kos en skuiling te vervul, sowel as dié van veiligheid, liefde en agting. Sodra die laer vlakbehoeftes bereik is, word die primêre motiveerder die behoefte aan selfaktualisering , of die begeerte om sy individuele potensiaal te vervul.
Verwagtingsteorie van Motivering
Die verwagtingsteorie van motivering dui daarop dat wanneer ons oor die toekoms dink, ons verskillende verwagtings formuleer oor wat ons dink sal gebeur. As ons voorspel dat daar waarskynlik 'n positiewe uitkoms sal wees, glo ons dat ons daardie moontlike toekoms 'n werklikheid kan maak. Dit lei mense om meer gemotiveerd te voel om die waarskynlike uitkomste na te streef.
Die teorie stel voor dat motivering bestaan ​​uit drie sleutelelemente: valensie, instrumentaliteit en verwagting. Valence verwys na die waarde wat mense plaas op die potensiële uitkoms. Dinge wat onwaarskynlik is om persoonlike voordeel te produseer, het 'n lae valensie, terwyl diegene wat onmiddellike persoonlike belonings bied, 'n hoër valensie het.
Instrumentaliteit verwys na of mense glo dat hulle 'n rol speel in die voorspelde uitkoms. As die gebeurtenis willekeurig lyk of buite die individu se beheer is, sal mense minder gemotiveerd voel om die daad van aksie na te streef. As die individu egter 'n belangrike rol speel in die sukses van die poging, sal mense egter meer instrumenteel in die proses voel.
Verwagting is die oortuiging dat 'n mens die vermoë het om die uitkoms te lewer. As mense voel dat hulle nie die vaardighede of kennis het om die gewenste uitkoms te bereik nie, sal hulle minder gemotiveerd wees om te probeer. Mense wat in staat voel, sal daarenteen meer geneig wees om daardie doel te bereik.
Terwyl geen enkele teorie voldoende menslike motivering kan verduidelik nie, kan kyk na die individuele teorieë 'n groter begrip gee van die kragte wat veroorsaak dat ons aksie onderneem. In werklikheid is daar waarskynlik baie verskillende kragte wat interaksie het om gedrag te motiveer.