Weide heuning agarics: vals en eetbaar, foto en beskrywing, om te onderskei of weide heuning agarics eetbaar is al dan nie * Ander
Weide heuning agaric is 'n eetbare sampioen. Dit word aktief gebruik in kook- en tradisionele medisyne, sowel as kosmetologie. Om dit van giftige eweknieë te kan onderskei, moet u die botaniese beskrywing en kenmerke in meer besonderhede bestudeer.
Hierdie variëteit word as eetbaar beskou, maar sonder voorlopige hittebehandeling word dit nie geëet nie. Anders kan u vergiftiging kry. Een van die kenmerke van wei-sampioene is die vermoë om in die donker te gloei.
Het jy geweet? Nie in alle lande sal die klassifikasie van die sampioen-eetbaarheid dieselfde wees nie. Byvoorbeeld, in 'n aantal wêrelddele, behalwe sampioene, eet hulle glad nie sampioene nie, in Italië word bottervis as giftig beskou, en in Duitsland, russula.
Die hoogte van die swam wissel tussen 6-12 cm. Die been is dun, lank, tot 10 cm lank en brei effens uit in die onderste deel. Die vorm kan in lyn wees of effens geboë in die middel. Dit is rooi-bruin of sandgeel geverf. Gewoonlik dieselfde kleur as die hoed, maar kan 'n toonligter wees. Daar is 'n wit ring aan die bokant van die been.
Die hoed het die vorm van 'n halfrond. Dit bereik 'n deursnee van 3–8 cm en 'n klein knol in die middel. Langs die rand is ongelyk, het geen duidelike grense nie. Littekens is duidelik sigbaar in hierdie omgewing. Die oppervlak is glad, droog. Onder die invloed van vog neem die hoed effens toe in volume, terwyl die oppervlak taai word, bedek met 'n klein hoeveelheid slym. Kleur - rooi-bruin of sanderig geel.
Lamenophore. Met toenemende humiditeit word die plate oker geverf, in droë weer - room of wit. Die plate word helder, groot, tot 6 mm breed uitgespreek. Op 'n jong ouderdom is dit styf aan die pet vasgemaak. Ou monsters word gekenmerk deur vrye montering van plate. Die sampioenpulp is dun. Breek maklik. Op 'n sny word dit geverf in 'n wit of roomkleur. By kontak met die omgewing verander dit nie van kleur nie. Dit lewer 'n aangename, taamlike sterk geur van speserye, en voeg note van naeltjie en amandel bymekaar. Dit smaak soetlik.
Waar en wanneer hulle groei
Anders as ander variëteite van heuningboerderye, groei die oorweegse nie op stompe en bome nie, maar in oop gebiede. Dit kom hoofsaaklik in weivelde en lande wat bedoel is vir weiding van die vee, en dienooreenkomstig goed bevrugte grond met humus. Hierdie swam kom baie selde aan bosrande voor.
Een van die kenmerke van weiveld-heuningboerderye is dat dit slegs in groepe groei, en vorm 'n ring met 'n deursnee van ongeveer 80 cm, of hele paadjies. Die vrugtydperk begin in Junie en duur tot die ryp.
Valse heuningvleis is soortgelyk aan die eetbare eweknie wat in dieselfde omgewing groei. Maar met 'n meer gedetailleerde ondersoek van die verskille, kan u vind:
Vals heuningboerderye groei in 'n weiveldgroep van tot 15 stuks., En nie in 'n ry of ring nie. Terselfdertyd is hulle baie na aan mekaar geleë en vorm hulle 'n soort sampioenboeket.
Daar is geen wit ring aan die been nie.
Die kleur van die hoed is helderder as die van die eetbare inkom. Die kleur word oorheers deur rooi kleure.
Die hymenofoor is donkergrys of swart geverf.
Die pulp gee 'n muwwe aardse reuk af.
Die vrugtyd van vals sampioene val in die lente en herfs. In die somer kom hulle glad nie voor nie.
Soortgelyke oneetbare spesies
Benewens direk vals weiveld heuningboerderye, is die oorweegse verskeidenheid sampioene soortgelyk aan twee gevaarlikste dubbels:
Dit is baie belangrik om te weet hoe hulle kan lyk, want na die eet van 'n witterige spreker is baie erge bedwelming en selfs die dood moontlik.
Belangrik! As u na sampioene simptome soos swakheid, naarheid, braking, diarree, kouekoors opmerk, moet u dadelik enterosorbent (Enteros-gel of geaktiveerde houtskool) en 'n groot hoeveelheid water drink. Bel dan onmiddellik 'n ambulans.
Hierdie sampioen, soos weiveld-heuningbos, is eetbaar, maar benodig voorlopige hittebehandeling. Ervare sampioenplukkers is egter nie haastig om dit in te samel nie as gevolg van middelmatige smaak.
Die vorm van die houtliefde collibia-hoed is heeltemal identies aan die heuningvlieg van die wei. In deursnee bereik dit van 2 tot 6 cm. Die oppervlak is geverf in 'n rooierige of rooierige kleur. In die middel is die toon donkerder. U kan die heuningboerdery van die weide onderskei van die kolibia deur die struktuurkenmerke van die randdeel van die hoed. In 'n dubbele is dit heel, en met die ouderdom word dit deursigtig, op die oomblik, soos in 'n regte weide, is daar littekens langs die rand.
Die sampioene verskil ook in die struktuur van die hiënofoor. By die collibia is dit ook lamellêr, maar terselfdertyd is die plate baie swak aan die dop vas. Volgens die bene is die dubbelspel identies. In die verskeidenheid wat oorweeg word, is dit ook dun, klein in hoogte, tot 6 cm. Die toon van die been val saam met die hoed of is effens ligter.
Ondanks die feit dat kollibia 'n eetbare swam is, moet diegene wat 'n geskiedenis van probleme met die funksionering van die maagweg het, die verbruik daarvan laat vaar. Andersins, erge maagpyn, kan koliek voorkom. opgeblasenheid, naarheid.
Om vas te stel dat 'n kollibie voor u staan ​​en nie 'n wei-sampioen nie, sal pulp ook help. Op die skyf is dit duidelik sigbaar dat dit 'n lamellêre struktuur het. Die vleis is suurlemoen- of bruinkleurig; dit kan baie selde wit wees. Byna geen aroma en smaak nie.
Die belangrikste kenmerk is die groeiplek van hierdie twee variëteite:
kollibia leef slegs in woude, meestal naaldbome - dit kom glad nie in weide en landerye voor nie;
weiveld heuningboerdery verkies slegs oop terrein en omgekeerd is baie skaars in woude.
Hierdie verteenwoordiger verwys na giftige variëteite. Dit is streng verbode om te eet. Hoed witterige spreker bereik 6 cm in deursnee. In jong monsters is dit soortgelyk aan die wei-heuningkoek, dit wil sê hemisferies. Namate dit ouer word, kom dit in lyn met die vorm van 'n bord, en in baie ou sampioene word dit oor die algemeen depressief en lyk dit soos 'n tregter. Oker tot grys of selfs poeieragtige kleuring. In droë weer is die dop se oppervlak syerig.
Met verhoogde humiditeit word dit slym bedek en klewerig. Die steel is klein, van 2 tot 4 cm, dit kan plat, geboë wees, maar aan die basis is dit altyd vernou, en in die wei-skede strek die steel tot onder. Op 'n jong ouderdom is dit aanhoudend, terwyl dit in ou sampioene hol is. Die kleur van die bene is witterig of grys. Lamenophore. Borde word gereeld gerangskik met 'n breedte van 5 mm. By jong monsters is wit geverf. Namate hulle ouer word, kry hulle 'n grys, en dan 'n sanderige kleur.
Die betrokke sampioene sal verskil in die struktuur van die pulp. In 'n giftige dubbel is dit veselagtig van struktuur, wit aan die snit. As dit met lug in aanraking kom, kry dit 'n rooierige kleur. Die spesifieke aroma is poeieragtig. Die smaak is byna afwesig. By weiveld heuningboskruid verander die vleis nie van kleur na kontak met die eksterne omgewing nie, en het dit ook 'n helder aangename geur van speserye. Witagtige spreker groei in weide, landerye en bosrande. Vrugte van Julie tot November. Sampioene groei in groepe, maar ringe vorm nooit.
Voordat u op soek is na weiveld heuningboerderye, moet u leer om hul eweknieë te identifiseer. As u die taak deeglik benader, kan u sien dat hulle in die botaniese struktuur 'n aantal verskille het. Moet ook nie vergeet om die wei-sampioene vooraf behandel te word voordat u eet nie.