Piramides - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2022
Die wonderlikste historiese ontdekkings van 2018
Van 'n 13 000 jaar oue brouery tot 'n verlore ou stad wat vermoedelik deur die gevangenes van die Trojaanse oorlog gebou is, was 'n besige jaar vir historiese ontdekkings. Met die einde van die jaar, kyk terug na 'n paar van die maniere waarop die geskiedenis hierdie jaar nuus gemaak het. 'N Mens ...lees meer
Die Groot Sfinx van Giza is 'n reuse 4500 jaar oue kalksteenbeeld naby die Groot Piramide in Giza, Egipte. Die Groot Sfinx, wat 73 meter lank en 20 meter hoog is, is een van die grootste monumente ter wêreld. Dit is ook een van die mees herkenbare ...lees meer
8 verstommende antieke plekke in die Amerikas
1. Die Pyramid of the Sun Latyns -Amerika se antwoord op die Groot Piramide van Giza, die Pyramid of the Sun, is geleë in die antieke stad Teotihuacan naby Mexico -stad. Die monument, wat omstreeks 200 nC gebou is deur 'n raaiselagtige voor-Azteekse beskawing, staan ​​meer as 200 meter hoog en is ...lees meer
Piramide -raaisel ontdek
'N Internasionale paneel wat toesig hou oor die herstel van die Groot Piramides in Egipte, oorkom jare van frustrasie wanneer hy moderne konstruksietegnieke laat vaar ten gunste van die metode wat deur die ou Egiptenare gebruik is. Geleë in Giza buite Kaïro, sommige van die oudste mensgemaakte ...lees meer
Die glans van die ou mense
Koolstofdatering plaas die konstruksie van die Piramides van Giza op ongeveer 2600 vC, soos berig deur die BBC. Spesifieke aspekte van hul konstruksie het navorsers al jare lank ontwyk, maar onlangse bewyse, soos deur Discovery gesê, toon dat die klippe uit 'n steengroef na die suide gekom het en dat die sand langs die pad nat was, wat dit makliker maak om te vervoer. Wat 'n stelsel van opritte vir die verhoging van die klippe betref, is 'n nabygeleë rotsgroef by Hatnub in die suidooste van Egipte ontdek, omring deur gate wat die posisies van houtpale aandui wat gebruik word in 'n komplekse katrolstelsel, wat nog nie meer as 2000 jaar in Antieke Griekeland gesien is nie. Hout verrot natuurlik, wat bydra tot die verwarring oor hoe megalitiese strukture gebou is.
Die Piramides van Giza is gebou om drie Egiptiese farao's te vereer: Khufu, Khafre en Menkaure, elk met hul eie piramide. Die grootste, bekend as die Groot Piramide, is die van Khufu en is 481,4 voet lank. Hulle was vroeër ook in kalksteen bedek voordat dit vir nabygeleë moskees en vestings gestroop is, wat volgens Smithsonian Magazine beteken het dat hulle 'n skouspelagtige wit in die dag of onder maanlig gloei. Talle ander tempels en begraafplase is deur die Nyl -vloedvlakte gebou vir ander koninklikes.
Enigiets minder as 'n volledige erkenning van die intelligensie en vindingrykheid van mense in die verlede, doen die waarheid agter sulke groot prestasies sleg. In hierdie geval kan selfs alledaagse verduidelikings skouspelagtige besienswaardighede oplewer.
Histories is die Groot Piramide aan Khufu toegeskryf op grond van die woorde van outeurs uit die klassieke oudheid, eerstens Herodotus en Diodorus Siculus. Gedurende die middeleeue word 'n aantal ander mense ook toegeskryf aan die bou van die piramide, byvoorbeeld Josef, Nimrod of koning Saurid. 
In 1837 is vier bykomende ontstekingskamers bo die Koningskamer gevind nadat hulle na hulle ingegaan het. Die kamers, wat tot dusver ontoeganklik was, was bedek met hiërogliewe rooi verf. Die werkers wat die piramide gebou het, het die blokke gemerk met die name van hul bendes, wat die farao se naam insluit (byvoorbeeld: "Die bende, die wit kroon van Khnum-Khufu is kragtig"). Meer as 'n dosyn kere is die name van Khufu op die mure uitgespel. Nog een van hierdie graffiti is deur Goyon gevind op 'n buiteblok van die vierde laag van die piramide.  Die inskripsies is vergelykbaar met dié wat op ander plekke in Khufu gevind word, soos die albastergroef by Hatnub  of die hawe by Wadi al-Jarf, en is ook teenwoordig in piramides van ander farao's.  
Gedurende die 20ste eeu is die begraafplase langs die piramide opgegrawe. Familielede en hoë amptenare van Khufu is begrawe in die East Field suid van die weg en die West Field. Veral die vroue, kinders en kleinkinders van Khufu, Hemiunu, Ankhaf en (die begrafnisgeheue van) Hetepheres I, die moeder van Khufu. Soos Hassan dit stel: "Vanaf die vroeë dinastiese tye was dit altyd die gebruik dat familielede, vriende en hofdienaars begrawe is in die omgewing van die koning wat hulle gedurende hul lewens gedien het. Dit was in ooreenstemming met die Egiptiese idee van die Hierna. "
Die begraafplase is tot die 6de dinastie aktief uitgebrei en daarna minder gereeld gebruik. Die vroegste faraoniese naam van seëlafdrukke is die van Khufu, die nuutste van Pepi II. Werkersgraffiti is ook op sommige van die klippe van die grafte geskryf, byvoorbeeld "Mddw" (Horus naam van Khufu) op die mastaba van Chufunacht, waarskynlik 'n kleinseun van Khufu. 
Sommige inskripsies in die kapelle van die mastabas (soos die piramide, hul begraafkamers was gewoonlik sonder inskripsies) noem Khufu of sy piramide. Byvoorbeeld, in 'n opskrif van Mersyankh III staan ​​dat "Haar moeder [is] die dogter van die koning van Khufu van Bo- en Benede -Egipte." Hierdie verwysings maak meestal deel uit van 'n titel, byvoorbeeld Snnw-ka, "Hoof van die Nedersetting en Opsiener van die Piramide-stad Akhet-Khufu" of Merib, "Priester van Khufu".  Verskeie grafeienaars het 'n koning se naam as deel van hul eie naam (bv. Chufudjedef, Chufuseneb, Merichufu). Die vroegste farao wat op Giza op hierdie manier genoem word, is Snefru (die vader van Khufu).   
In 1936 ontdek Hassan 'n stela van Amenhopet II naby die Groot Sfinx van Giza, wat impliseer dat die twee groter piramides nog steeds aan Khufu en Khafre in die Nuwe Koninkryk toegeskryf is. Dit lui: "Hy juk die perde in Memphis toe hy nog jonk was, en stop by die heiligdom van Hor-em-akhet (die Sfinx). Hy het 'n tyd daar deurgebring om na die skoonheid van die heiligdom te kyk. van Khufu en Khafra die eerbiedwaardige. " 
In 1954 is die Khufu -skip ontdek, begrawe aan die suidelike voet van die piramide. Die cartouche van Djedefre is gevind op baie van die blokke wat die bootput bedek het. As opvolger en oudste seun sou hy vermoedelik verantwoordelik gewees het vir die begrafnis van Khufu. 
Tydens opgrawings in 2013 is die dagboek van merer by Wadi al-Jarf gevind. Dit dokumenteer die vervoer van wit kalksteenblokke van Tura na die Groot Piramide, wat tientalle kere met sy oorspronklike naam Akhet Khufu (met 'n piramide bepalend) genoem word. Dit bevat inligting dat die klippe aanvaar is by She Akhet-Khufu ("die poel van die piramide Horizon van Khufu") en Ro-She Khufu ("die ingang van die poel van Khufu"), onder toesig van Ankhhaf, halfbroer en vizier van Khufu wat die eienaar is van die grootste mastaba van die Giza East Field. 
Moderne ramings van die datering van die Groot Piramide en Khufu se eerste regeringsjaar
Greaves (1646)  1266 vC
Gardiner (1835)  2123 v.C.
Lepsius (1849)  3124 vC
Bunsen (1860)  3209 v.C.
Mariette (1867)  4235 vC
Breasted (1906)  2900 v.C.
Hassan (1960)  2700 v.C.
O'Mara (1997)  2700 v.C.
Beckarath (1997)  2554 vC
Arnold (1999)  2551 vC
Spence (2000)  2480 v.C.
Shaw (2000)  2589 v.C.
Hornung (2006)  2509 v.C.
Ramsey et al. (2010)  2613-2577 vC
Die Groot Piramide is vasgestel om ongeveer 4600 jaar oud te wees deur twee hoofbenaderings: indirek, deur die toeskrywing daarvan aan Khufu en sy chronologiese ouderdom, gebaseer op argeologiese en tekstuele bewyse en direk, via radiokoolstofdatering van organiese materiaal wat in die piramide voorkom en ingesluit is in sy mortier.
In die verlede is die Groot Piramide gedateer deur die toeskrywing daarvan aan Khufu alleen, wat die konstruksie van die Groot Piramide binne sy bewind geplaas het. Vandaar dateer die piramide was 'n kwessie van dating Khufu en die 4de dinastie. Die relatiewe volgorde en sinchronisiteit van gebeure staan ​​in die fokuspunt van hierdie metode.
Absolute kalenderdatums is afgelei van 'n saamgevoegde netwerk van bewyse, waarvan die ruggraat die opvolglyne is wat bekend is uit antieke koningslyste en ander tekste. Die heerskappy van Khufu tot bekende punte in die vroeëre verlede word saamgevat, versterk met genealogiese gegewens, astronomiese waarnemings en ander bronne. As sodanig is die historiese chronologie van Egipte hoofsaaklik 'n politieke chronologie, dus onafhanklik van ander soorte argeologiese bewyse, soos stratigrafieë, materiële kultuur of radiokoolstofdatering.
Die meerderheid van die onlangse chronologiese ramings dateer ongeveer Khufu en sy piramide tussen 2700 en 2500 vC. 
Mortier is ruim gebruik in die konstruksie van die Groot Piramide. In die mengproses is as van vure by die mortel gevoeg, organiese materiaal wat onttrek kan word en radiokoolstof gedateer kan word. 'N Totaal van 46 monsters van die mortel is in 1984 en 1995 geneem om seker te maak dat dit duidelik inherent is aan die oorspronklike struktuur en nie later kon opgeneem word nie. Die resultate is gekalibreer tot 2871-2604 vC. Daar word vermoed dat die ou houtprobleem hoofsaaklik verantwoordelik is vir die 100-300 jaar verrekening, aangesien die ouderdom van die organiese materiaal bepaal is, nie wanneer dit laas gebruik is nie. 'N Heranalise van die data het 'n voltooiingsdatum vir die piramide tussen 2620 en 2484 vC gegee, gebaseer op die jonger monsters.   
In 1872 maak Waynman Dixon die onderste paar "lugskagte" oop, wat tot dan toe aan beide kante gesluit was deur gate in die mure van die koninginkamer te sny. Een van die voorwerpe wat daarin gevind is, was 'n sederplank wat in besit van James Grant, 'n vriend van Dixon, gekom het. Na erfenis is dit in 1946 aan die Museum van Aberdeen geskenk, maar dit het in stukke gebreek en verkeerd geliasseer. Verlore in die groot museumversameling, is dit eers in 2020 herontdek toe dit radiokoolstof was, gedateer tot 3341-3094 vC. Abeer Eladany, wat meer as 500 jaar ouer is as die chronologiese ouderdom van Khufu, stel voor dat die hout uit die middel van 'n langlewende boom kom of dat dit jare lank herwin is voordat dit in die piramide neergelê is. 
Geskiedenis van dating Khufu en die Groot Piramide
Omstreeks 450 vC skryf Herodotus die Groot Piramide toe aan Cheops (Hellenisasie van Khufu), maar het sy regering as gevolg van die Ramesside -periode verkeerdelik geplaas. Ongeveer 200 jaar later het Manetho 'n uitgebreide lys saamgestel van Egiptiese konings wat hy in dinastieë verdeel het, en Khufu aan die 4de toegewys het. Maar na fonetiese veranderinge in die Egiptiese taal en gevolglik het die Griekse vertaling "Cheops" verander in "Souphis" (en soortgelyke weergawes). 
Greaves, in 1646, rapporteer die groot moeilikheid om 'n datum vir die konstruksie van die piramide vas te stel op grond van die ontbrekende en teenstrydige historiese bronne. As gevolg van die bogenoemde verskille in spelling, herken hy Khufu nie op Manetho se koninglys nie (soos getranskribeer deur Africanus en Eusebius), , daarom vertrou hy op Herodotus se verkeerde weergawe. Greaves, met die opsomming van die duur van die opvolgingsreëls, sluit die jaar 1266 vC af as die begin van Khufu se bewind. 
Twee eeue later is sommige van die leemtes en onsekerhede in die chronologie van Manetho opgehelder deur ontdekkings soos die King Lists van Turyn, Abydos en Karnak. Die name van Khufu het gevind dat die Great Pyramid's Relieving Chambers in 1837 gehelp het om duidelik te maak dat Cheops en Souphis eintlik dieselfde is. So word erken dat die Groot Piramide in die 4de dinastie gebou is. en watter bron volgens hulle geloofwaardiger was.
Die ramings het aansienlik vernou in die 20ste eeu, die meeste in die middel van die derde millennium vC binne 250 jaar van mekaar. Die nuut ontwikkelde metode vir radiokoolstofdatering het bevestig dat die historiese chronologie ongeveer korrek was. Vanweë groter marges of foute, kalibrasie -onsekerhede en die probleem van ingeboude ouderdom in plantmateriaal, insluitend hout (tyd tussen groei en finale gebruik), is dit steeds nie 'n ten volle waardeerde metode nie.  Verder word voorgestel dat astronomiese belyning ooreenstem met die konstruksietyd.  
Die Egiptiese chronologie word steeds verfyn en data uit verskeie dissiplines word in berekening gebring, soos luminescentie-, radiokoolstof-datering en dendrochronologie. Ramsey et al. het meer as 200 radiokoolstofmonsters in hul model ingesluit. 
Die antieke Griekse historikus Herodotus, wat in die 5de eeu vC geskryf is, is een van die eerste groot skrywers wat die piramide genoem het. In die tweede boek van sy werk Die geskiedenis, bespreek hy die geskiedenis van Egipte en die Groot Piramide. Hierdie verslag is meer as 2000 jaar na die bou van die struktuur opgestel, wat beteken dat Herodotus sy kennis hoofsaaklik verkry het uit 'n verskeidenheid indirekte bronne, waaronder amptenare en priesters van lae rang, plaaslike Egiptenare, Griekse immigrante en Herodotus se eie tolke. Gevolglik stel sy verduidelikings hulself voor as 'n mengsel van verstaanbare beskrywings, persoonlike beskrywings, foutiewe verslae en fantastiese legendes as sodanig; baie van die spekulatiewe foute en verwarring oor die monument kan teruggevoer word na Herodotus en sy werk.  
Herodotus skryf dat die Groot Piramide deur Khufu (Hellenized as Cheops) gebou is, wat hy verkeerdelik na die Ramesside -periode (Dynasties XIX en XX) regeer het.  Khufu was 'n tiranniese koning, beweer Herodotus, wat waarskynlik die siening van die Grieke toon dat sulke geboue slegs tot stand kan kom deur die wrede uitbuiting van die mense.  Herodotus verklaar verder dat bendes van 100,000 arbeiders in skofte van drie maande aan die gebou gewerk het, wat 20 jaar geneem het om te bou. In die eerste tien jaar is 'n breë paadjie opgerig, wat volgens Herodotus byna net so indrukwekkend was as die konstruksie van die piramides self, byna 1 kilometer lank en twintig meter breed, en op sy hoogste hoogte verhef het tot 'n hoogte van sestien meter, bestaande uit klip, gepoleer en met figure gesny.  Boonop is ondergrondse kamers gemaak op die heuwel waarop die piramides staan, bedoel om begraafplase vir Khufu self te wees, wat omring was met water wat 'n kanaal uit die Nyl ingebring het.  Herodotus verklaar later dat by die Piramide van Khafre (langs die Groot Piramide) die Nyl deur 'n ingeboude gang vloei na 'n eiland waarin Khufu begrawe is.  (Hawass interpreteer dit as 'n verwysing na die 'Osiris -as' wat aan die weg van Khafre suid van die Groot Piramide geleë is.)  
Herodotus beskryf ook 'n inskripsie aan die buitekant van die piramide wat volgens sy vertalers die hoeveelheid radyse, knoffel en uie wat die werkers sou geëet het tydens die werk aan die piramide, beskryf het.  Dit kan 'n aantekening wees van herstelwerk wat Khaemweset, seun van Rameses II, uitgevoer het. Blykbaar kon metgeselle en tolke van Herodotus nie die hiërogliewe lees nie en het hom nie opsetlik vals inligting gegee nie. 
Tussen 60-56 vC het die antieke Griekse historikus Diodorus Siculus Egipte besoek en later die eerste boek van hom opgedra Bibliotheca historica na die land, sy geskiedenis en sy monumente, insluitend die Groot Piramide. Diodorus se werk is geïnspireer deur historici uit die verlede, maar hy distansieer hom ook van Herodotus, wat volgens Diodorus wonderlike verhale en mites vertel.  Diodorus put vermoedelik sy kennis uit die verlore werk van Hecataeus van Abdera,  en net soos Herodotus plaas hy ook die bouer van die piramide, "Chemmis",  na Ramses III.  Volgens sy verslag is nóg Chemmis (Khufu) nóg Cephren (Khafre) in hul piramides begrawe, maar eerder op geheime plekke, uit vrees dat die mense wat skynbaar gedwing is om die strukture te bou, die liggame sou soek vir wraak [55 ] met hierdie bewering versterk Diodorus die verband tussen die bou van piramides en slawerny. 
Volgens Diodorus was die bekleding van die piramide destyds nog in 'n uitstekende toestand, terwyl die boonste deel van die piramide gevorm is deur 'n platform van ses el breed (ca. 3 m (9,8 voet)). Oor die konstruksie van die piramide merk hy op dat dit met behulp van opritte gebou is, aangesien daar nog geen hefgereedskap uitgevind is nie. Van die opritte het niks oorgebly nie, aangesien dit verwyder is nadat die piramides voltooi is. Hy het die aantal werkers wat nodig was om die Groot Piramide op te rig, geraam op 360,000 en die konstruksietyd op 20 jaar.  Soortgelyk aan Herodotus beweer Diodorus ook dat die kant van die piramide opskrif is dat "[die] prys [van] groente en purgeermiddels vir die werkers daar meer as sestienhonderd talente uitbetaal is." 
Die Griekse geograaf, filosoof en historikus Strabo het Egipte omstreeks 25 vC besoek, kort nadat Egipte deur die Romeine geannekseer is. In sy werk Geografie, voer hy aan dat die piramides die begraafplaas van konings was, maar hy noem wel watter koning in die struktuur begrawe is. Strabo noem ook: "Op 'n matige hoogte in een van die sye is 'n klip wat verwyder kan word as dit verwyder word, is daar 'n skuins gang na die graf."  Hierdie stelling het baie bespiegelinge veroorsaak, aangesien dit daarop dui dat die piramide op hierdie tydstip ingevoer kan word. 
Die Romeinse skrywer Plinius die Ouere, wat in die eerste eeu nC geskryf het, het aangevoer dat die Groot Piramide óf 'verhoog is' om te voorkom dat die laer klasse onbeset bly ', óf as 'n maatreël om te verhoed dat die rykdom van die farao in die hande van sy mededingers of opvolgers.  Plinius bespiegel nie oor die betrokke farao nie en merk uitdruklik op dat ''n ongeluk [die] naam vergete het van diegene wat sulke wonderlike gedenktekens van hul nietigheid opgerig het'.  As hy nadink oor hoe die klippe na so 'n groot hoogte vervoer kon word, gee hy twee verklarings: dat óf groot hoeveelhede nitre en sout teen die piramide opgehoop is, wat dan met water weggesmelt is. Of dat 'brûe' gebou is, hul bakstene daarna versprei vir die oprigting van huise van privaat mense, met die argument dat die rivier se vlak te laag is vir kanale om ooit water na die piramide te bring. Plinius vertel ook hoe "daar in die binnekant van die grootste piramide 'n put is, ses en tagtig el diep, wat met die rivier gekommunikeer word".Verder beskryf hy 'n metode wat Thales van Milete ontdek het om die hoogte van die piramide te bepaal deur die skaduwee daarvan te meet. 
Laat -oudheid en die Middeleeue
Gedurende die laat oudheid het 'n verkeerde interpretasie van die piramides as 'Joseph's granary' in gewildheid begin toeneem. Die eerste tekstuele bewys van hierdie verband word gevind in die reisverhale van die vroulike Christelike pelgrim Egeria, wat opteken dat tydens haar besoek tussen 381-84 nC, "in die twaalf myl tussen Memphis en Babilonië [= Ou Kaïro] baie piramides wat Josef gemaak het om koring te stoor. "  Tien jaar later word die gebruik daarvan bevestig in die anonieme reisverhaal van sewe monnike wat uit Jerusalem vertrek het om die beroemde askete in Egipte te besoek, waarin hulle rapporteer dat hulle "Josef se graansakke gesien het, waar hy graan gestoor het in die Bybelse tyd."  Hierdie gebruik van die laat 4de eeu word verder bevestig in die geografiese verhandeling Cosmographia , geskryf deur Julius Honorius omstreeks 376 nC, , wat verduidelik dat die Piramides die 'graankos van Josef' genoem is (horos Ioseph).  Hierdie verwysing van Julius is belangrik, want dit dui aan dat die identifikasie van pelgrim se reisverhale begin versprei het. In 530 nC het Stephanos van Bisantium meer bygedra tot hierdie idee toe hy in syne geskryf het Ethnica dat die woord "piramide" verbind is met die Griekse woord πυρός (puros), wat koring beteken. 
In die sewende eeu nC het die Rashidun-kalifaat Egipte verower en 'n paar eeue se Romano-Bisantynse heerskappy beëindig. 'N Paar eeue later, in 820 nC, word gesê dat die Abbasid-kalief Al-Ma'mun (786–833) in die kant van die struktuur ingeloop het en die stygende gang en die verbindingskamers daarvan ontdek het.  Dit was omstreeks hierdie tyd dat 'n Koptiese legende gewild geword het wat beweer het dat die antidiluviaanse koning Surid Ibn Salhouk die een was wat die Piramide gebou het. Een legende vertel veral hoe Surid, driehonderd jaar voor die Groot Vloed, 'n skrikwekkende droom gehad het oor die einde van die wêreld, en daarom beveel hy die bou van die piramides sodat hulle al die kennis van Egipte kan huisves en tot in die hede kan oorleef. .  Die opvallendste weergawe van hierdie legende is deur Al-Masudi (896-956) in syne gegee Akbar al-zaman saam met verbeeldingryke verhale oor die piramide, soos die verhaal van 'n man wat drie uur in die put van die piramide geval het en die verhaal van 'n ekspedisie wat bisarre vondste in die binnekamers van die struktuur ontdek het. Al-zaman bevat ook 'n verslag van Al-Ma'mun se binnedring van die piramide en die ontdekking van 'n vaartuig met duisend munte, wat toevallig verantwoordelik was vir die koste van die opening van die piramide.  (Sommige spekuleer dat hierdie verhaal waar is, maar dat die munte deur Al-Ma'mun geplant is om sy werkers te paai, wat waarskynlik gefrustreerd was omdat hulle geen skat gevind het nie.) 
In 987 nC vertel die Arabiese bibliograaf Ibn al-Nadim 'n fantastiese verhaal in syne Al-Fihrist oor 'n man wat die hoofkamer van 'n piramide binnegekom het, wat volgens Bayard Dodge die Groot Piramide is.  Volgens al-Nadim het die betrokke persoon 'n standbeeld gesien van 'n man wat 'n tablet vashou en 'n vrou wat 'n spieël vashou. Tussen die beelde was daar vermoedelik 'n "klipvat [met] 'n goue omslag." Binne -in die vaartuig was "iets soos pik", en toe die ontdekkingsreisiger die vaartuig bereik "was daar toevallig 'n goue houer." Die houer was gevul met 'vars bloed' wat vinnig uitgedroog het toe dit uit die houer gehaal is. Ibn al-Nadim se werk beweer ook dat die liggame van 'n man en vrou binne die piramide in 'die beste moontlike toestand' ontdek is.  Die skrywer al-Kaisi, in sy werk die Tohfat Alalbab, vertel die verhaal van Al-Ma'mun se toetrede, maar met die ontdekking van ''n beeld van 'n man in groen klip', wat, toe dit oopgemaak is, 'n lyk geopenbaar in 'n goue wapenrusting. Al-Kaisi beweer dat hy die saak gesien het waaruit die lyk geneem is, en beweer dat dit in die koning se paleis in Kaïro geleë was. Hy skryf ook dat hy self die piramide binnegegaan het en talle bewaarde liggame ontdek het. 
Die Arabiese polimaat Abd al-Latif al-Baghdadi (1163-1231) het die piramide met groot sorg bestudeer, en in sy Rekening van Egipte, hy prys hulle van werke van ingenieursgenie. Benewens die meting van die struktuur (en die ander piramides in Giza), skryf al-Baghdadi ook dat die strukture sekerlik grafte was, hoewel hy gedink het dat die Groot Piramide gebruik is vir die begrafnis van Agathodaimon of Hermes. Al-Baghdadi wonder of die piramide die datale van die Groot vloed voorafgegaan het, soos beskryf in Genesis, en selfs kortliks die idee dat dit 'n pre-Adamiese konstruksie was, vermaak het.   'n Paar eeue later het die Islamitiese historikus Al-Maqrizi (1364-1442) meer inligting oor die Groot Piramide in sy Al-Khitat. Benewens die bevestiging dat Al-Ma'mun die struktuur in 820 nC oortree het, bespreek Al-Maqrizi se werk ook die sarkofaag in die kiskamers, en het uitdruklik opgemerk dat die piramide 'n graf was. 
Teen die einde van die Middeleeue het die Groot Piramide 'n reputasie gekry as 'n spookagtige struktuur. Ander was bang om in te gaan, want dit is die tuiste van diere soos vlermuise. 
Voorbereiding van die terrein
'N Heuwel vorm die basis waarop die piramides staan. Dit is in trappe gesny en slegs 'n strook om die omtrek is gelykgemaak,  wat gemeet is as horisontaal en plat tot 21 millimeter (0,8 in).  Die berggrond bereik 'n hoogte van byna 6 meter (20 voet) bokant die piramide -basis op die plek van die grot. 
Langs die sye van die basisplatform word 'n reeks gate in die grondsteen gesny. Lehner veronderstel dat hulle houtpale bevat het wat gebruik is om in lyn te kom.  Edwards het onder meer voorgestel dat water vir aand die basis gebruik word, hoewel dit onduidelik is hoe prakties en werkbaar so 'n stelsel sou wees. 
Die Groot Piramide bestaan ​​uit 'n geskatte 2,3 miljoen blokke. Ongeveer 5,5 miljoen ton kalksteen, 8 000 ton graniet en 500 000 ton mortel is in die konstruksie gebruik. 
Die meeste blokke is in Giza, suid van die piramide, 'n gebied wat nou bekend staan ​​as die sentrale veld, in 'n steengroef geneem. 
Die wit kalksteen wat vir die omhulsel gebruik is, het sy oorsprong in Tura (10 km suid van Giza) en is per boot langs die Nyl vervoer. In 2013 is rolle papirus genaamd die Dagboek van Merer ontdek, geskryf deur 'n toesighouer oor die aflewerings van kalksteen en ander konstruksiemateriaal van Tura na Giza in die laaste bekende jaar van Khufu se bewind. 
Die granietstene in die piramide is van Aswan af vervoer, meer as 900 km daarvandaan.  Die grootste, met 'n gewig van 25 tot 80 ton, vorm die dakke van die "Koningskamer" en die "afloskamers" daarbo. Ou Egiptenare het klip in ruwe blokke gesny deur groewe in natuurlike klipvlakke te slaan, houtwiggies in te steek en dit dan met water te week. Namate die water opgeneem is, brei die wiggies uit en breek werkbare stukke. Nadat die blokke gesny is, is dit per boot op of af in die Nylrivier na die piramide vervoer. 
Die Grieke het geglo dat slawe -arbeid gebruik word, maar moderne ontdekkings wat in die nabygeleë werkerskampe in verband met konstruksie in Giza gemaak is, dui daarop dat dit eerder deur duisende dienspligtiges gebou is. 
Werkersgraffiti wat by Giza gevind is, dui daarop dat vervoerers verdeel is in zau (enkelvoud za), groepe van 40 man, bestaande uit vier sub-eenhede wat elk 'n "Opsiener van Tien" gehad het.  
Wat die vraag betref hoe meer as twee miljoen blokke binne Khufu se leeftyd gesny kon word, het die klipmesselaar Franck Burgos 'n argeologiese eksperiment gedoen op grond van 'n verlate steengroef van Khufu wat in 2017 ontdek is. ontbloot: geharde arseen koperbeitels, houthakkies, toue en klipwerktuie. In die eksperiment is replika hiervan gebruik om 'n blok van ongeveer 2,5 ton (die gemiddelde blokgrootte wat vir die Groot Piramide gebruik is) te sny. Dit het 4 werkers 4 dae (á 6 uur) geneem om dit op te grawe. Die aanvanklike stadige vordering het ses keer versnel toe die klip natgemaak is. Op grond van die gegewens, ekstrapoleer Burgos dat ongeveer 3500 steengroefmanne die 250 blokke per dag sou kon produseer wat nodig was om die Groot Piramide in 27 jaar te voltooi. 
'N Konstruksiebestuursstudie wat in 1999, in samewerking met Mark Lehner en ander Egiptoloë, gedoen is, het beraam dat die totale projek 'n gemiddelde arbeidsmag van ongeveer 13 200 mense en 'n maksimum arbeidsmag van ongeveer 40 000 benodig. 
Opnames en ontwerp
Die eerste presiese metings van die piramide is in 1880–82 deur die egiptoloog Flinders Petrie gemaak, gepubliseer as Die piramides en tempels van Gizeh.  Baie van die omhulselstene en binnekamerblokke van die Groot Piramide pas met 'n hoë presisie bymekaar, met verbindings gemiddeld slegs 0,5 millimeter (0,020 in) breed.  Inteendeel, kernblokke was slegs grof gevorm, met rommel tussen groter gapings. Mortier is gebruik om die buitenste lae aanmekaar te bind en gapings en verbindings te vul. 
Die blokhoogte en gewig word gewoonlik geleidelik kleiner na bo. Petrie het die laagste laag gemeet tot 148 sentimeter hoog, terwyl die lae na die top skaars 50 sentimeter (1,6 voet) oorskry. 
Die akkuraatheid van die omtrek van die piramide is sodanig dat die vier sye van die basis 'n gemiddelde fout van slegs 58 millimeter (2,3 duim) in lengte het [a] en die voltooide basis in vierkant is tot 'n gemiddelde hoekfout van slegs 12 sekondes boog. 
Sommige Egiptoloë stel voor dat hierdie helling gekies is omdat die verhouding tussen omtrek en hoogte (1760/280 el) gelyk is aan 2π met 'n akkuraatheid van beter as 0,05 persent (wat ooreenstem met die bekende benadering van π as 22/7). Verner het geskryf: 'Ons kan tot die gevolgtrekking kom dat hoewel die ou Egiptenare nie die waarde van π presies kon definieer nie, maar dit in die praktyk gebruik het'.  Petrie het tot die gevolgtrekking gekom: "maar hierdie gebiedsverhoudings en sirkulêre verhouding is so stelselmatig dat ons moet erken dat dit in die bouer se ontwerp was".  Ander het aangevoer dat die ou Egiptenare geen idee van pi gehad het nie en nie sou gedink het om dit in hul monumente te enkodeer nie en dat die waargenome piramidehelling slegs op die seked -keuse gebaseer kan wees. 
In lyn met die kardinale rigtings
Die sye van die basis van die Groot Piramide is nou in lyn met die vier geografiese (nie magnetiese) kardinale rigtings, wat gemiddeld 3 minute en 38 sekondes boog afwyk.  Verskeie metodes is voorgestel vir hoe die ou Egiptenare hierdie akkuraatheid bereik het:
Die Solar Gnomon -metode - Die skaduwee van 'n vertikale staaf word 'n dag lank gevolg. Die skadulyn word gekruis deur 'n sirkel wat om die basis van die staaf getrek is. Deur die kruispunte te verbind, ontstaan ​​'n oos-weslyn. 'N Eksperiment met hierdie metode het daartoe gelei dat lyne gemiddeld 2 minute en 9 sekondes van oos-wes af was. Die gebruik van 'n speldgat lewer baie meer akkurate resultate (19 boogsekondes af), terwyl die gebruik van 'n hoekige blok as 'n skaduwee -omskakelaar minder akkuraat was (3'47 "af). 
Die Poolster -metode - Die polêre ster word opgespoor met behulp van 'n beweegbare gesig en vaste loodlyn. Halfpad tussen die maksimum oostelike en westelike verlengings is ware noord. Thuban, die poolster tydens die Ou Koninkryk, was destyds ongeveer twee grade van die hemelpool verwyder. 
Die gelyktydige oorgangsmetode - Die sterre Mizar en Kochab verskyn op 'n vertikale lyn op die horison, naby die ware noord omstreeks 2500 vC. Hulle skuif stadig en gelyktydig mettertyd oos, wat gebruik word om die relatiewe verkeerde belyning van die piramides te verduidelik.  
Baie alternatiewe, dikwels teenstrydige, teorieë is voorgestel rakende die konstruksietegnieke van die piramide.  Een raaisel van die piramide se konstruksie is die beplanning daarvan. John Romer stel voor dat hulle dieselfde metode gebruik het as vir vroeëre en latere konstruksies, en dele van die plan op die grond op 'n 1 tot 1 skaal uiteengesit. Hy skryf dat "so 'n werksdiagram ook die argitektuur van die piramide met presisie wat op geen ander manier ongeëwenaard is nie, sou genereer". 
Die basaltblokke van die piramide -tempel toon 'duidelike bewyse' dat hulle met 'n saag gesny is met 'n geskatte snylem van 4,6 m lank. Romer stel voor dat hierdie 'supersaag' kopertande gehad het en tot 140 kilogram geweeg het. Hy teoretiseer dat so 'n saag aan 'n houtskroef geheg kon word en moontlik saam met groente -olie, sand, kersies of kwarts gesny kon word om die blokke te sny, wat ten minste 'n dosyn manne se arbeid nodig gehad het om dit te werk . 
Die hoogte van die horisontale lae is nie eenvormig nie, maar wissel aansienlik. Die hoogste van die 203 oorblywende kursusse is na onder. Die eerste laag is die hoogste op 1,49 meter (4,9 voet). Aan die bokant is die lae geneig om net effens meer as 1 el of 0,52 meter (1,7 voet) hoog te wees. 'N Onreëlmatige patroon word opgemerk as die afmetings in volgorde gekyk word, waar die laaghoogte geleidelik afneem om weer skerp te styg.   
Sogenaamde "rugstene" ondersteun die omhulsel wat (anders as kernblokke) ook presies geklee was en met mortel aan die omhulsel vasgemaak was. Deesdae gee hierdie klippe die struktuur sy sigbare voorkoms na die aftakeling van die piramide in die Middeleeue. In 1303 nC het 'n massiewe aardbewing baie van die buitenste omhulselstene losgemaak, [ aanhaling nodig ] wat na bewering in 1356 deur Bahri Sultan An-Nasir Nasir-ad-Din al-Hasan weggevoer is vir gebruik in die nabygeleë Kaïro.  Baie meer omhulselstene is in die vroeë 19de eeu deur Muhammad Ali Pasha van die terrein verwyder om die boonste gedeelte van sy Alabaster -moskee in Kaïro, nie ver van Giza nie, te bou. [ aanhaling nodig ] Later het ontdekkingsreisigers berig oor massiewe puinhoop aan die voet van die piramides wat oorgebly het van die aanhoudende ineenstorting van die omhulselstene, wat daarna verwyder is tydens voortgaande opgrawings van die terrein. Vandag kan 'n paar van die omhulselklippe van die laagste baan gesien word in situ aan elke kant, met die beste bewaring in die noorde onder die ingange, opgegrawe deur Vyse in 1837.
Die mortel is chemies ontleed  en bevat organiese insluite (meestal steenkool), waarvan monsters radiokoolstof uit 2871-2604 vC was.  Daar is teorie dat die mortier die messelaars in staat gestel het om die klippe presies te stel deur 'n gelyk bed te voorsien.  
Daar word voorgestel dat sommige of al die omhulselklippe op hul plek gegiet is, eerder as om in die steengroef gebring en verskuif te word, maar argeologiese bewyse en petrografiese analise dui aan dat dit nie die geval was nie. 
Petrie het in 1880 opgemerk dat die sye van die piramide, soos ons dit vandag sien, 'baie duidelik hol' is en dat 'elke kant 'n soort groef het, spesiaal in die middel van die gesig', wat hy redeneer as gevolg van 'n toename omhulsel dikte in hierdie gebiede.  'n Laserskande -opname in 2005 bevestig die bestaan ​​van die afwykings, wat in 'n mate toegeskryf kan word aan beskadigde en verwyderde klippe.  Onder sekere beligtingstoestande en met beeldverbetering kan dit lyk asof die gesigte gesplits is, wat lei tot bespiegeling dat die piramide doelbewus agtkantig gebou is. 
Pyramidion en ontbrekende punt
Die piramide was eens bedek met 'n kapsteen, 'n piramidion. Die materiaal waaruit dit gemaak is, word gereeld bespiegel; kalksteen, graniet of basalt word algemeen voorgestel, in die populêre kultuur wat dikwels van massief goud of verguld is. Alle bekende 4de dinastie piramidia (van die Rooi Piramide, Satelliet Piramide van Khufu (G1-d) en Queen's Pyramid of Menkaure (G3-a)) is van wit kalksteen en is nie vergul nie.  Slegs vanaf die 5de dinastie is daar bewyse van vergulde kapstene, byvoorbeeld 'n toneel op die weg van die Sahure spreek van die "witgoud piramidion van die piramide Sahure's Soul Shines". 
Die piramidie van die Groot Piramide het reeds in die oudheid verlore gegaan, soos Plinius die Ouere en later skrywers van 'n platform op die beraad daarvan berig het.  Deesdae is die piramide ongeveer 8 meter (26 voet) korter as toe dit ongeskonde was, met ongeveer 1 000 ton materiaal aan die bokant ontbreek. In 1874 is 'n mas aan die bokant aangebring deur die sterrekundige David Gill (wat teruggekeer het nadat hy 'n seldsame Venus -deurgang waargeneem het), waarskynlik om die oorspronklike hoogte van die Groot Piramide te bepaal. Dit is nog steeds in plek tot vandag toe. 
Hoogtediagram van die binnestrukture van die Groot Piramide. Die binne- en buitelyne dui die huidige en oorspronklike profiele van die piramide aan.
1. Oorspronklike ingang
2. Robbers 'Tunnel (toeriste -ingang)
3, 4. Afnemende gedeelte
6. Stygende gang
7. Queen's Chamber en versterk sy "lugskagte"
8. Horisontale gang
10. King's Chamber en versterk sy "lugskagte"
11. Grot & amp Well Shaft
Die interne struktuur bestaan ​​uit drie hoofkamers (die King's-, Queen's- en Subterranean Chamber), die Grand Gallery en verskillende gange en skagte.
Daar is twee ingange in die piramide, die oorspronklike en 'n gedwonge gang, wat albei by 'n aansluiting ontmoet. Van daar af daal die een gang na die onderaardse kamer, die ander klim op na die Grand Gallery. Vanaf die begin van die galery kan drie paaie gevolg word:
'n vertikale as wat afloop, verby 'n grot, om die dalende gang te ontmoet,
'n horisontale gang wat na die koninginkamer lei,
en die pad na die galery self na die Koningskamer met die sarkofaag.
Beide die kamer van die koning en die koningin het 'n paar klein "lugskagte". Bo die koning se kamer is 'n reeks van vyf Relieving Chambers.
Die oorspronklike ingang is aan die noordekant geleë, 15 el of 7,29 meter (23,9 voet) oos van die middellyn van die piramide. Voordat die omhulsel in die Middeleeue verwyder is, is die piramide deur 'n gat in die 19de laag metselwerk, ongeveer 17 meter bo die basis van die piramide, ingegaan. Die hoogte van die laag (96 sentimeter) stem ooreen met die grootte van die ingangstunnel wat algemeen die dalende gang genoem word.   Volgens Strabo (64–24 vC) kan 'n beweegbare klip gelig word om in hierdie skuins gang te kom, maar dit is nie bekend of dit 'n latere toevoeging of oorspronklike was nie.
'N Ry dubbele chevrons lei die gewig van die ingang af. Verskeie van hierdie chevronblokke ontbreek nou, soos die skuins gesigte waarop hulle voorheen gerus het, aangedui word.
Talle, meestal moderne, graffiti is in die klippe rondom die ingang gesny, veral 'n groot, vierkantige teks van hiërogliewe wat in 1842 deur die Pruisiese ekspedisie na Egipte gesny is. 
In 2016 het die ScanPyramids -span 'n holte agter die ingangskastere opgespoor met behulp van muografie, wat in 2019 bevestig is 'n gang van ten minste 5 m (16 voet), wat horisontaal of skuins opwaarts loop (dus nie parallel met die dalende gang nie).  Of dit nou aansluit by die Big Void bo die Grand Gallery, moet nog gesien word.
Rowers se tonnel
Vandag betree toeriste die Groot Piramide via die Robbers 'Tunnel, wat lank gelede reguit deur die messelwerk van die piramide gesny is. Die ingang is ingedruk in die 6de en 7de laag van die omhulsel, ongeveer 7 m (23 voet) bo die basis. Nadat hy ongeveer 27 meter (89 voet) min of meer reguit en horisontaal geloop het, draai hy skerp links om die blokkeerstene in die stygende gang teë te kom. Dit is moontlik om vanaf hierdie punt die dalende gang binne te gaan, maar toegang is gewoonlik verbied. 
Die oorsprong van hierdie Robbers 'Tunnel is die onderwerp van baie wetenskaplike bespreking. Volgens oorlewering is die kloof omstreeks 820 nC deur die werkers van Kalief al-Ma'mun met 'n slagram gemaak. Die grawe het die klip in die plafon van die dalende gang losgemaak, wat die ingang na die stygende gang verberg het, en die geraas van die klip wat val en dan teen die dalende gang gly, het hulle laat weet dat hulle links hoef te draai. Die werkers kon egter nie hierdie klippe verwyder nie, maar hulle het deur die sagter kalksteen van die piramide langs hulle in 'n tonnel geloop totdat hulle die stygende gang bereik het.  
Weens 'n aantal historiese en argeologiese afwykings beweer baie geleerdes (met Antoine de Sacy miskien die eerste) dat hierdie verhaal apokrief is. Hulle voer aan dat dit baie meer waarskynlik is dat die tonnel 'n keer gesny is nadat die piramide aanvanklik verseël is. Die tonnel, vervolg die geleerdes, is toe weer verseël (waarskynlik tydens die Ramesside-restourasie), en dit was die prop wat die ekspedisie van die negende eeu van al-Ma'mun verwyder het. Hierdie teorie word verder gevoer deur die verslag van aartsvader Dionysius I Telmaharoyo, wat beweer het dat daar al voor die ekspedisie van al-Ma'mun 'n breuk in die noordelike gesig van die piramide bestaan ​​het, wat 33 meter in die struktuur gestrek het voordat dit 'n doodloopstraat bereik het. Dit dui daarop dat 'n rower se tonnel al-Ma'mun vooraf was, en dat die kalief dit eenvoudig vergroot en van puin verwyder het. 
Vanaf die oorspronklike ingang daal 'n gang deur die metselwerk van die piramide en dan in die berggrond daaronder, wat uiteindelik na die onderaardse kamer lei.
Dit het 'n skuins hoogte van 1,20 meter (3,9 voet) hoog en breedte van 1,06 meter (3,5 voet) of 4 Egiptiese voet hoog met 2 el breed. Sy hoek van 26 ° 26'46 "stem ooreen met 'n verhouding van 1 tot 2 (styging oor loop). 
Na 28 meter word die onderste punt van die stygende gang bereik, 'n vierkantige gat in die plafon wat deur granietstene versper is en moontlik oorspronklik weggesteek was. Om hierdie harde klippe te omseil, is 'n kort tonnel opgegrawe wat aan die einde van die Rooftunnel kom, wat mettertyd uitgebrei is en met trappe toegerus is.
Die gang daal nog 72 meter, nou deur die rots in plaas van die piramide -bobou. Lui gidse het hierdie deel met rommel afgesper om te verhoed dat mense langs die lang as moes afdraai en terugloop, tot ongeveer 1902 toe Covington 'n ysterrooster met 'n hangslot geïnstalleer het om hierdie praktyk te stop.  Naby die einde van hierdie gedeelte, aan die westelike muur, is die verbinding met die vertikale as wat na die Grand Gallery lei.
'N Horisontale as verbind die einde van die dalende gang met die ondergrondse kamer, dit het 'n lengte van 8,84 m (29,0 voet), 'n breedte van 0,85 m (2,8 voet) en 'n hoogte van 95 tot 91 cm (3,12 tot 2,99 voet). Aan die einde van die westelike muur is 'n uitsparing effens groter as die tonnel, waarvan die plafon onreëlmatig en ontklee is. 
Die ondergrondse kamer, of bloot 'kuil', is die laagste van die drie hoofkamers en die enigste wat in die grond onder die piramide gegrawe is.
Dit is reghoekig en meet ongeveer 16 el (noord-suid) by 27 el (oos-wes) of 8,3 m (27 voet) by 14,1 m (46 voet) met 'n ongelyke vloer bo 4 m (13 voet) onder die plat plafon , wat op sy beurt ongeveer 27 m (89 voet) onder die basisvlak is. 
Die westelike helfte van die kamer, afgesien van die plafon, is duidelik onvoltooid, met loopgrawe wat die steengroefmanne van oos na wes agterlaat. 'N Nis is in die noordelike helfte van die westelike muur gesny. Die enigste toegang, deur die dalende gang, lê aan die oostelike punt van die noordwand.
Alhoewel dit oënskynlik bekend was in die antieke tyd, was dit volgens Herodotus en latere skrywers dat dit in die middeleeue vergete was. Dit is eers in 1817 herontdek deur Giovanni Battista Caviglia, nadat hy die puin wat die dalende gang versper het, skoongemaak het. 
Oorkant die ingang loop 'n blinde gang 11 m (36 voet) reguit suidwaarts en loop effens gebuig, nog 5,4 m (18 voet), wat ongeveer 0,75 m (2,5 voet) vierkantig Griekse of Romeinse karakter meet, is op die dak gevind 'n kers aangesteek, wat daarop dui dat die kamer inderdaad toeganklik was gedurende die antieke Romeinse tyd. 
In die middel van die oostelike helfte word 'n groot gat oopgemaak, gewoonlik Pit Shaft of Perring's Shaft genoem. Die boonste gedeelte het 'n antieke oorsprong, ongeveer 2 m (6,6 voet) in die breedte en 1,5 m (4,9 voet) in diepte, diagonaal in lyn met die kamer. Caviglia en Salt vergroot dit tot die diepte van ongeveer 3 m (9,8 voet).  In 1837 beveel Vyse dat die as tot 'n diepte van 15 m (50 ft) gesink moet word, in die hoop om die kamer te ontdek, omring deur water, waarna Herodotus verwys. Dit is effens smaller gemaak, ongeveer 1,5 m breed, en dit is dus maklik om te onderskei. Maar daar is geen kamer ontdek nadat Perring en sy werkers een en 'n half jaar lank die grondsteen binnegedring het tot die destydse watervlak van die Nyl, ongeveer 12 m (39 voet) verder af.  Die puin wat tydens hierdie operasie geproduseer is, is in die hele kamer neergelê. Toe Petrie die piramide in 1880 besoek, het hy gevind dat die skag gedeeltelik gevul is met water wat tydens swaar reënval in die dalende gang afgestorm het.  In 1909, toe die Edgar -broers se opmetingsaktiwiteite deur die materiaal beswaar was, het hulle die sand en kleiner klippe terug in die skag geplaas en die boonste gedeelte daarvan duidelik gelaat.  Die diep, moderne skag word soms as deel van die oorspronklike ontwerp beskou.
Sommige egiptoloë stel voor dat hierdie onderste kamer die oorspronklike grafkamer was, maar Farao Khufu het later van plan verander en wou hê dat dit hoër in die piramide moes wees. 
Die stygende gang verbind die dalende gang met die Grand Gallery. Dit is 75 el of 39,27 meter (128,8 voet) lank en dieselfde breedte as die as waarvan dit afkomstig is (1,20 m (3,9 voet) hoog, 1,06 m (3,5 voet) breed), hoewel die hoek effens laer is 26 ° 6 '. 
Die onderste punt van die skag word deur drie granietstene verstop, wat van die Grand Gallery af gegly is om die tonnel te verseël. Hulle is onderskeidelik 1,57 m (5,2 voet), 1,67 m (5,5 voet) en 1 m (3,3 voet) lank.  Die boonste is erg beskadig, dus korter. Aan die einde van die Robbers 'Tunnel, wat effens onder hulle eindig, is 'n kort tonnel om die blokkeer gegrawe om toegang tot die dalende gang te kry, aangesien die omliggende kalksteen aansienlik sagter en makliker is om te werk.
Die verbindings tussen die blokke van die mure is vertikaal in die onderste derde van die gang, anders is dit loodreg op die vloer, afgesien van drie gordelklippe wat naby die middel ingevoeg is (ongeveer 10 el uitmekaar), vermoedelik om die tonnel te stabiliseer. 
Wel skag en grot
Die putas (ook bekend as die diensas of vertikale as) verbind die onderkant van die Grand Gallery met die onderkant van dalende gang, ongeveer 50 meter (160 voet) verder af.
Dit neem nie 'n direkte koers nie, maar verander die hoek verskeie kere. Die boonste helfte gaan deur die kern van die piramide. Aanvanklik vertikaal vir 8 meter (26 voet) loop dit dan effens skuins suidwaarts vir ongeveer dieselfde afstand totdat dit op die punt wat op hierdie punt ongeveer 5,7 meter (19 voet) bokant die piramide se basisvlak is, raak. 'N Ander vertikale gedeelte daal verder af, wat gedeeltelik bekleed is met messelwerk wat deurbreek is na 'n holte wat as die grot bekend staan. Die onderste helfte van die putas gaan deur die grond teen 'n hoek van ongeveer 45 ° vir 26,5 meter (87 voet) voordat 'n steiler gedeelte, 9,5 meter (31 voet) lank, na die laagste punt lei. Die laaste gedeelte van 2,6 meter (8,5 voet) verbind dit met die dalende gang en loop byna horisontaal. Die bouers het klaarblyklik probleme ondervind met die aanpassing van die onderste uitgang.  
Die doel van die skag word algemeen verduidelik as 'n ventilasie -as vir die ondergrondse kamer en as 'n vliegas vir die werkers wat die blokkeerstene van die stygende gang in plek gegly het.
Die Grot is 'n natuurlike kalksteengrot, waarskynlik gevul met sand en gruis voor die bou van die piramide, wat later deur plunderaars uitgehol is. Daar lê 'n granietblok wat waarskynlik afkomstig is van die portcullis wat die Koningskamer eens verseël het.
Aan die begin van die Grand Gallery is daar ook die horisontale gang wat na die "Koninginkamer" lei. Aan die begin dui vyf pare gate aan dat die tonnel eens weggesteek is met plate wat gelyk met die galeryvloer gelê het. Die gang is 1,06 meter (2 voet) breed en 1,17 meter (3,8 voet) vir die grootste deel van sy lengte, maar naby die kamer is daar 'n trap in die vloer, waarna die gang 1,68 meter (5,5 voet) is ) hoog.  Die helfte van die westelike muur bestaan ​​uit twee lae met atipies deurlopende vertikale verbindings. Dormion stel die ingange van tydskrifte wat hier ingevul is, voor. 
Die "Queen's Chamber"  is presies halfpad tussen die noordelike en suidelike gesigte van die piramide. Dit meet 10 el (noord-suid) by 11 el (oos-wes) of 5,23 meter (17,2 voet) by 5,77 meter (18,9 voet),  en het 'n spitse dak met 'n hoogtepunt van 12 el of 6,26 meter (20,5 ft)  bo die vloer. Aan die oostelike punt van die kamer is 'n nis van 9 el of 4,67 meter (15,3 voet) hoog. Die oorspronklike diepte van die nis was 2 el of 1,04 meter (3,4 voet), maar is sedertdien deur skatjagters verdiep. 
In die noordelike en suidelike mure van die Queen's Chamber is daar skagte wat in 1872 deur 'n Britse ingenieur, Waynman Dixon, gevind is. Die skagte was nie verbind met die buitenste vlakke van die piramide of die Queen's Chamber nie, hulle doel is onbekend. In een skag ontdek Dixon 'n bol dioriet ('n soort rots), 'n bronshaak met 'n onbekende doel en 'n stuk sederhout. Die eerste twee voorwerpe is tans in die British Museum.  Laasgenoemde het tot onlangs toe verlore gegaan toe dit aan die Universiteit van Aberdeen gevind is. Dit is sedertdien radiokoolstof gedateer tot 3341-3094 vC.  Die stygende hoek van die noordelike skag wissel en draai op 'n stadium 45 grade om die Great Gallery te vermy. Die suidelike is loodreg op die helling van die piramide 
Die skagte in die Queen's Chamber is in 1993 deur die Duitse ingenieur Rudolf Gantenbrink verken met behulp van 'n kruiprobot wat hy ontwerp het, Upuaut 2. Na 'n klim van 65 m (213 voet),  het hy ontdek dat een van die skagte deur 'n "deur" van kalksteen met twee erodeerde koper "handvatsels" versper is. Die National Geographic Society het 'n soortgelyke robot geskep wat in September 2002 'n klein gaatjie in die suidelike deur geboor het om nog 'n klipblad daaragter te vind.  Daar is ook bevind dat die noordelike gang, wat moeilik was om te navigeer vanweë sy draaie, deur 'n plaat geblokkeer is. 
Navorsing is in 2011 voortgesit met die Djedi-projek, wat 'n veseloptiese 'mikroslangkamera' gebruik wat om die hoeke kon sien. Hiermee kon hulle die eerste deur van die suidelike as binnedring deur die gat wat in 2002 geboor is, en al die kante van die klein kamer daaragter sien. Hulle het hiërogliewe ontdek wat in rooi verf geskryf is. Die Egiptiese wiskunde-navorser Luca Miatello verklaar dat die merktekens "121" lui- die lengte van die as in el.  Die Djedi -span kon ook die binnekant van die twee koper "handvatsels" wat in die deur ingebed is, noukeurig ondersoek, wat hulle glo vir dekoratiewe doeleindes is. Hulle het ook gevind dat die agterkant van die "deur" afgewerk en gepoleer is, wat daarop dui dat dit nie net daar geplaas is om die as van puin te blokkeer nie, maar eerder om 'n meer spesifieke rede. 
Die Grand Gallery vervolg die helling van die stygende gang na die King's Chamber, wat strek van die 23ste tot die 48ste baan, 'n styging van 21 meter (69 voet). Dit is geprys as 'n 'werklik skouspelagtige voorbeeld van klipmesselary'.  Dit is 8,6 meter (28 voet) hoog en 46,68 meter (153,1 voet) lank. Die voetstuk is 4 el of 2,06 meter (6,8 voet) breed, maar na twee gange (op 'n hoogte van 2,29 meter) word die klipblokke in die mure met 6-10 sentimeter na binne toegedraai ) aan elke kant.  Daar is sewe van hierdie trappe, dus aan die bokant is die Grand Gallery slegs 2 el of 1,04 meter (3,4 voet) breed. Dit is bedek met klipblaaie wat in 'n effens steiler hoek gelê is as die vloer van die galery, sodat elke klip in die gleuf in die bokant van die galery pas, soos die tande van 'n ratel. Die doel was om elke blok deur die muur van die galery te ondersteun, eerder as om op die blok daaronder te rus, om kumulatiewe druk te voorkom. 
Aan die boonste punt van die galery aan die oostelike muur is daar 'n gat naby die dak wat in 'n kort tonnel oopmaak, waardeur toegang tot die laagste van die afloskamers verkry kan word.
Die vloer van die Grand Gallery het 'n rak of trap aan weerskante, 1 el of 51 sentimeter (20 in) breed, wat 'n laer oprit van 2 el of 1,04 meter (3,4 voet) breed tussen hulle laat. In die rakke is daar 56 gleuwe, 28 aan elke kant. Op elke muur is 25 nisse bo die gleuwe gesny.  Die doel van hierdie gleuwe is nie bekend nie, maar die sentrale geut in die vloer van die galery, wat dieselfde breedte as die stygende gang het, het tot bespiegelings gelei dat die blokke in die Grand Gallery en die gleuwe geberg is hou houtbalke vas om te keer dat hulle deur die gang gly.  Jean-Pierre Houdin het teoretiseer dat hulle 'n houtraam gehad het wat in kombinasie met 'n trollie gebruik is om die swaar granietblokke teen die piramide op te trek.
Bo -aan die galery is daar 'n trap na 'n klein horisontale platform waar 'n tonnel deur die voorkamer lei, wat eens deur portcullis -stene geblokkeer is, na die Koningskamer.
Die groot leemte
In 2017 het wetenskaplikes van die ScanPyramids -projek 'n groot holte bokant die Grand Gallery ontdek met behulp van muon -radiografie, wat hulle die "ScanPyramids Big Void" genoem het. Key was 'n navorsingspan onder professor Morishima Kunihiro van die Nagoya Universiteit wat spesiale kernemulsiedetektore gebruik het.   Die lengte is minstens 30 meter (98 voet) en die deursnit daarvan is soortgelyk aan dié van die Grand Gallery. Die bestaan ​​daarvan is bevestig deur onafhanklike opsporing met drie verskillende tegnologieë: kernemulsiefilms, scintillator -hodoskope en gasdetektore.   Die doel van die holte is onbekend en dit is nie toeganklik nie. Zahi Hawass bespiegel dat dit moontlik 'n leemte in die konstruksie van die Grand Gallery was, , maar die Japannese navorsingspan verklaar dat die leemte heeltemal anders is as die voorheen geïdentifiseerde konstruksieruimtes. 
Om die leemte te verifieer en vas te stel, het 'n span van die Kyushu Universiteit, die Tohoku Universiteit, die Universiteit van Tokio en die Chiba Instituut vir Tegnologie beplan om die struktuur in 2020 te herscan met 'n nuut ontwikkelde muon detector.  Hulle werk is vertraag deur die koronavirus pandemie. 
Die laaste verdedigingslinie teen indringing was 'n klein kamer wat spesiaal ontwerp is om stene te blokkeer, genaamd die voorkamer. Dit is amper heeltemal in graniet omhul en is geleë tussen die boonste punt van die Grand Gallery en die King's Chamber. Drie gleuwe vir portcullis -stene lê langs die oostelike en westelike muur van die kamer. Elkeen van hulle was bedek met 'n halfsirkelvormige groef vir 'n stomp, waarheen toue gespan kon word.
Die granietportcullis -klippe was ongeveer 1 el of 0,52 meter dik en is in posisie geplaas deur die voormelde toue wat deur 'n reeks van vier gate bo -aan die blokke vasgemaak was. 'N Ooreenstemmende stel van vier vertikale groewe is aan die suidwand van die kamer, uitsparings wat ruimte maak vir die toue.
Die voorkamer het 'n ontwerpfout: daar is toegang tot die ruimte daarbo, sodat alles behalwe die laaste blok omseil kan word. Dit is uitgebuit deur plunderaars wat 'n gat deur die plafon van die tonnel agter geslaan het en toegang tot die Koningskamer gekry het. Later is al drie die portcullis -klippe gebreek en verwyder. Fragmente van hierdie blokke kan op verskillende plekke in die piramide (die putas, die oorspronklike ingang, die grot en die uitsparing voor die ondergrondse kamer) gevind word. 
Die Koningskamer is die boonste van die drie hoofkamers van die piramide. Dit is heeltemal gekonfronteer met graniet en meet 20 el (oos na wes) by 10 el (noord na suid) of 10,48 meter (34,4 voet) by 5,24 meter (17,2 voet). Die plat plafon is ongeveer 11 el en 5 syfers of 5,84 meter (19,16 voet) bo die vloer, gevorm deur nege klipblaaie wat in totaal ongeveer 400 ton weeg. Al die dakbalke toon krake omdat die kamer ongeveer 2,5 tot 5 cm (0,98 tot 1,97 in) gesak het. 
Die mure bestaan ​​uit vyf gange blokke wat ongeskryf is, soos die norm was vir begraafkamers van die 4de dinastie.  Die klippe is presies aanmekaar gepas, die oppervlakoppervlakke is in verskillende mate geklee, en sommige bevat oorblyfsels van base wat nie heeltemal weggesny is nie.  Die agterkant van die blokke is net grof gekap om te vorm, soos gewoonlik met Egiptiese hardsteen gevelblokke, vermoedelik om werk te bespaar.  
Die enigste voorwerp in die King's Chamber is 'n sarkofaag wat bestaan ​​uit 'n enkele, uitgeholde granietblok. Toe dit in die vroeë Middeleeue herontdek is, is dit oopgebreek gevind en was die inhoud reeds verwyder. Dit is die gewone vorm van vroeë Egiptiese sarkofae, reghoekig met groewe om die deksel wat nou ontbreek, in plek te skuif met drie klein gaatjies vir penne om dit vas te maak.   Die kissie was nie perfek glad nie, en vertoon verskillende werktuigmerke wat ooreenstem met dié van kopersae en buisvormige handbore. 
Die interne afmetings is ongeveer 198 cm by 68 cm, die eksterne 228 cm by 98 cm met 'n hoogte van 105 cm. Die mure met 'n dikte van ongeveer 15 cm (0,49 voet). Die sarkofaag is te groot om om die hoek tussen stygende en dalende gang te pas, wat aandui dat dit in die kamer geplaas moes word voordat die dak aangebring is. 
In die noordelike en suidelike mure van die King's Chamber is twee smal skagte, algemeen bekend as "lugskagte".Hulle kyk na mekaar en is ongeveer 0,91 m (3,0 voet) bokant die vloer, 2,5 m (8,2 voet) van die oostelike muur, met 'n breedte van 18 en 21 cm (7,1 en 8,3 in) en 'n hoogte van 14 cm ( 5,5 duim). Albei begin horisontaal vir die lengte van die granietblokke waardeur hulle gaan voordat hulle na 'n opwaartse rigting verander.  Die suidelike styg op teen 'n hoek van 45 ° met 'n effense kromme weswaarts. Een plafonsteen was duidelik onvoltooid, wat Gantenbrink 'n "Maandagoggendblok" genoem het. Die noordelike verander hoek verskeie kere en skuif die pad na die weste, miskien om die Groot leemte te vermy. Die bouers het probleme ondervind met die berekening van die regte hoeke, wat veroorsaak het dat dele van die as smaller was.  Deesdae kommunikeer hulle albei na buite. As hulle oorspronklik binnegedring het, is die buitenste omhulsel onbekend.
Die doel van hierdie skagte is nie duidelik nie: Egiptoloë het lank geglo dat dit skagte is vir ventilasie, maar hierdie idee is nou wyd laat vaar ten gunste van die skagte wat 'n ritueel doel dien wat verband hou met die hemelvaart van die koning se gees.  Ironies genoeg is albei skagte in 1992 met ventilators toegerus om die humiditeit in die piramide te verminder. 
Die idee dat die skagte na sterre of gebiede van die noordelike en suidelike lug wys, word grotendeels van die hand gewys, aangesien die noordelike 'n hondebeenloop deur die messelwerk volg en die suidelike het 'n buiging van ongeveer 20 sentimeter (7,9 in), wat dui op geen bedoeling nie sodat hulle na enige hemelliggame kan wys. 
Bo die dak van die King's Chamber is vyf kompartemente, met die naam (van die laagste bo) "Davison's Chamber", "Wellington's Chamber", "Nelson's Chamber", "Lady Arbuthnot's Chamber" en "Campbell's Chamber".
Hulle was vermoedelik bedoel om die Koningskamer te beskerm teen die moontlikheid dat die dak onder die klipgewig hierbo in duie stort, en daarom word dit 'Relieving Chambers' genoem.
Die granietblokke wat die kamers verdeel, het plat onderkant, maar grof gevormde bokante, wat aan al vyf die kamers 'n onreëlmatige vloer gee, maar 'n plat plafon, behalwe die boonste kamer met 'n spits kalkdak. 
Nathaniel Davison word toegeskryf aan die ontdekking van die laagste van hierdie kamers in 1763, hoewel 'n Franse handelaar met die naam Maynard hom in kennis gestel het van die bestaan ​​daarvan.  Dit kan bereik word deur 'n ou gang wat afkomstig is van die bokant van die suidwand van die Grand Gallery.  Die boonste vier kamers is in 1837 deur Howard Vyse ontdek nadat 'n skeur in die plafon van die eerste kamer, wat 'n lang riet kon toevoeg, opwaarts gevolg is deur 'n tonnel deur die messelwerk te dwing met buskruit en saai stange.  (Dinamiet is eers ongeveer 30 jaar later uitgevind.) Hulle was tot dan heeltemal ontoeganklik sedert die konstruksie, maar daar bestaan ​​nie so 'n ou skag na Davison's Chamber nie.
Daar is gevind dat talle graffiti van rooi Okerverf die kalkmure van al vier nuut ontdekte kamers bedek. Afgesien van nivelleringslyne en aanduidingsmerke vir messelaars, bevat verskeie hiërogliewe inskripsies die name van werkbendes. Die name, wat ook in ander Egiptiese piramides soos dié van Menkaure en Sahure gevind is, bevat gewoonlik die naam van die farao waarvoor hulle gewerk het.   Die blokke moes die inskripsies ontvang het voordat die kamers ontoeganklik geraak het tydens die konstruksie. Hulle oriëntasie, dikwels sywaarts of onderstebo, en soms gedeeltelik bedek met blokke, dui daarop dat die klippe ingeskryf was nog voordat dit gelê is. 
Die inskripsies, korrek ontsyfer slegs dekades na die ontdekking, lui soos volg: 
"Die bende, The Horus Mededuw-is-die-reiniger-van-die-twee-lande." Een keer gevind in verligtingskamer 3. (Mededuw is Khufu se Horus -naam.)
"The gang, The Horus Mededuw-is-pure" Sewe keer in kamer 4 gevind.
"Die bende, Khufu-opgewonde-liefde" Een keer gevind in kamer 5 (boonste kamer).
"Die bende, die wit-kroon-van Khnumkhuwfuw-is-magtig" Word een keer in kamers 2 en 3 aangetref, tien keer in kamer 4 en twee keer in kamer 5. (Khnum-Khufu is die volledige geboortenaam van Khufu.)
Die Groot Piramide word omring deur 'n kompleks van verskeie geboue, waaronder klein piramides.
Tempels en weg
Die Piramide -tempel, wat aan die oostekant van die piramide gestaan ​​het en 52,2 meter (171 voet) noord na suid en 40 meter (130 voet) van oos na wes was, het byna heeltemal verdwyn, afgesien van die swart basaltpaadjie. Daar is slegs 'n paar oorblyfsels van die weg wat die piramide met die vallei en die vallei -tempel verbind het. Die Vallei-tempel is begrawe onder die dorpie Nazlet el-Samman, basaltpaadjies en kalkmure is gevind, maar die terrein is nie opgegrawe nie.  
Die graf van koningin Hetepheres I, suster-vrou van Sneferu en moeder van Khufu, is ongeveer 110 meter oos van die Groot Piramide geleë.  ​​Die begrafnis was per ongeluk deur die Reisner -ekspedisie ontdek, hoewel die sorgvuldig verseëlde kis leeg was.
Aan die suidelike punt van die oostekant is vier bypiramides. Die drie wat tot byna volle hoogte staan, staan ​​in die volksmond bekend as die Queens 'Piramides (G1-a, G1-b en G1-c). Die vierde, kleiner satellietpiramide (G1-d) was so verwoes dat die bestaan ​​daarvan eers vermoed is totdat die eerste klipgang en later die oorblyfsels van die kapsteen tydens opgrawings in 1991-93 ontdek is. 
Drie bootvormige kuile ​​is oos van die piramide geleë. van grootte en vorm om volledige bote te hou, al was dit so vlak dat enige bobou, as daar ooit een was, verwyder of gedemonteer moes word.
Twee bykomende bootgate, lank en reghoekig, is suid van die piramide gevind, steeds bedek met klipblaaie tot 15 ton.
Die eerste hiervan is in Mei 1954 ontdek, die Egiptiese argeoloog Kamal el-Mallakh. Binne was 1,224 stukke hout, die langste 23 meter lank, die kortste 10 sentimeter (0,33 voet). Dit is toevertrou aan 'n bootbouer, Haj Ahmed Yusuf, wat uitgewerk het hoe die stukke bymekaar pas. Die hele proses, insluitend die bewaring en regstelling van die skewe hout, het veertien jaar geneem. Die resultaat is 'n sederhoutboot van 43,6 meter (143 voet) lank, sy hout vasgemaak deur toue, wat tans in die Giza Solar-bootmuseum gehuisves word, 'n spesiale bootvormige museum met lugversorging langs die piramide.
Tydens die bou van hierdie museum in die 1980's is die tweede verseëlde bootput ontdek. Dit is tot 2011 oopgemaak toe die uitgrawing op die boot begin het. 
'N Opvallende konstruksie langs die Giza -piramide -kompleks is 'n siklopiese klipmuur, die muur van die kraai.  Lehner het 'n arbeidersdorp buite die muur, andersins bekend as "The Lost City", ontdek, gedateer volgens erdewerk, seëlafdrukke en stratigrafie wat iewers tydens die bewind van Khafre (2520–2494 v.C.) gebou en bewoon is. ) en Menkaure (2490–2472 vC).   In die vroeë 21ste eeu het Mark Lehner en sy span verskeie ontdekkings gemaak, waaronder 'n florerende hawe, wat daarop dui dat die stad en gepaardgaande woonhuise, wat bestaan ​​uit kaserne wat 'galerye' genoem word, nie was immers vir die piramide -werkers, maar eerder vir die soldate en matrose wat die hawe gebruik het. In die lig van hierdie nuwe ontdekking, waar die piramide -werkers dan moontlik gewoon het, het Lehner die alternatiewe moontlikheid voorgestel wat hulle moontlik op die opritte opgeslaan het wat hy glo gebruik is om die piramides of moontlik in nabygeleë steengroewe te bou. 
In die vroeë sewentigerjare het die Australiese argeoloog Karl Kromer 'n heuwel in die Suidveld van die plato opgegrawe. Hierdie heuwel bevat kunsvoorwerpe, insluitend moddersteneëls van Khufu, wat hy met 'n ambagsman se nedersetting identifiseer.  Mudbrick -geboue net suid van die Khufu -vallei -tempel bevat modderafdichtings van Khufu en word voorgestel dat dit 'n nedersetting is wat die kultus van Khufu dien na sy dood.  'n Werkersbegraafplaas wat ten minste tussen Khufu se bewind en die einde van die vyfde dinastie gebruik is, is in 1990 suid van die Wall of the Crow deur Hawass ontdek. 
Skrywers Brier en Hobbs beweer dat "al die piramides beroof is" deur die Nuwe Koninkryk, toe die bou van koninklike grafte in die Vallei van die Konings begin het.   Joyce Tyldesley verklaar dat die Groot Piramide self "bekend is dat dit deur die Middelryk oopgemaak en leeggemaak is", voordat die Arabiese kalief Al-Ma'mun die piramide omstreeks 820 nC binnegekom het. 
I. E. S. Edwards bespreek Strabo se vermelding dat die piramide "'n entjie aan die een kant 'n klip het wat uitgehaal kan word, en daar is 'n skuins deur na die fondamente". Edwards het voorgestel dat die piramide na die einde van die ou koninkryk deur rowers ingevoer is en verseël is en dan meer as een keer heropen totdat Strabo se deur bygevoeg is. Hy voeg by: "As hierdie sterk spekulatiewe aanname korrek is, is dit ook nodig om aan te neem dat die deur van die deur vergeet is, of dat die ingang weer met stene versper is", om te verduidelik waarom al-Ma'mun vind die ingang nie.  Geleerdes soos Gaston Maspero en Flinders Petrie het opgemerk dat bewyse vir 'n soortgelyke deur by die Bent -piramide van Dashur gevind is.  
Herodotus het Egipte in die 5de eeu v.C. besoek en vertel 'n verhaal wat hy vertel het oor kluise onder die piramide wat op 'n eiland gebou is waar die liggaam van Khufu lê. Edwards merk op dat die piramide "byna seker oopgemaak is en die inhoud daarvan lank voor die tyd van Herodotus geplunder het" en dat dit moontlik weer tydens die ses-en-twintigste dinastie van Egipte gesluit kon word toe ander monumente herstel is. Hy stel voor dat die verhaal wat aan Herodotus vertel is, die gevolg kon gewees het van byna twee eeue se vertel en oorvertel deur piramidesporte. 
Die Groot Piramide van Giza is 'n bepalende simbool van Egipte en die laaste van die antieke Sewe Wonders van die Wêreld. Dit is geleë op die Giza-plato naby die moderne stad Kaïro en is oor 'n tydperk van twintig jaar gebou tydens die bewind van koning Khufu (2589-2566 v.C., ook bekend as Cheops) van die 4de Dinastie. Totdat die Eiffeltoring voltooi is in Parys, Frankryk in 1889 nC, was die Groot Piramide die hoogste struktuur wat deur mensehande ter wêreld gemaak is, 'n rekord wat dit meer as 3000 jaar lank gehou het en wat waarskynlik nie gebreek sou word nie. Ander geleerdes het gewys op die spits van die Lincoln -katedraal in Engeland, wat in 1300 nC gebou is, as die struktuur wat uiteindelik die Groot Piramide in hoogte oortref het, maar die Egiptiese monument het die titel nog 'n indrukwekkende tydperk gehou. Die piramide styg tot 'n hoogte van 146 meter (479 voet) met 'n basis van 230 meter en bestaan ​​uit meer as twee miljoen klipblokke. Sommige van hierdie klippe is van so groot grootte en gewig (soos die granietblaaie in die Koningskamer) dat die logistiek om dit so presies te verhoog en te posisioneer, volgens moderne standaarde onmoontlik is.
Die piramide is in 1880 vir die eerste keer opgegrawe met behulp van moderne tegnieke en wetenskaplike analise deur Sir William Matthew Flinders Petrie (1853-1942 CE), die Britse argeoloog wat die standaard gestel het vir argeologiese operasies in Egipte in die algemeen en spesifiek in Giza. Flinders Petrie skryf oor die piramide in 1883 n.C.
Die Groot Piramide het sy naam as 'n soort bywoord vir paradokse verleen, en as motte vir 'n kers word teoretici ook aangetrokke tot dit (1).
Alhoewel baie teorieë oor die doel van die piramide bestaan, is die algemeenste aanvaar dat dit as 'n graf vir die koning gebou is. Maar presies hoe dit gebou is, laat mense in die hedendaagse tyd nog steeds 'n kopkrapper wees. Die teorie van opritte wat aan die buitekant van die struktuur loop om die blokke op hul plek te plaas, is grootliks gediskrediteer. Sogenaamde "rand" of "New Age" teorieë is oorvloedig in 'n poging om die gevorderde tegnologie wat nodig is vir die struktuur te verduidelik, met verwysing na buitelanders en hul verbeelde gereelde besoeke aan Egipte in die oudheid. Hierdie teorieë word steeds gevorder ondanks die toenemende hoeveelheid bewyse dat die piramide deur die eertydse Egiptenare gebou is met behulp van tegnologiese middele wat hulle waarskynlik so algemeen was dat hulle nie nodig gehad het om dit op te teken nie. Tog is die ingewikkeldheid van die binnegange, skagte en kamers (The King's Chamber, Queen's Chamber en Grand Gallery) sowel as die nabygeleë Osiris -as, tesame met die raaisel van hoe die piramide hoegenaamd gebou is en die oriëntasie daarvan op kardinaal punte, moedig die volharding van hierdie randteorieë aan.
'N Ander blywende teorie rakende die bou van die monument is dat dit op die rug van slawe gebou is. In teenstelling met die algemene opvatting dat Egiptiese monumente in die algemeen, en veral die Groot Piramide, met behulp van Hebreeuse slawe -arbeid gebou is, is die piramides van Giza en alle ander tempels en monumente in die land gebou deur Egiptenare wat vir hul vaardighede gehuur en vergoed is vir hul pogings. Geen enkele bewys - uit enige era uit Egipte se geskiedenis - ondersteun die verhaalgebeure wat in die Bybelse Exodusboek beskryf word. Werkersbehuising in Giza is in 1979 na Egipte ontdek en volledig gedokumenteer deur Egiptoloë Lehner en Hawass, maar nog voordat hierdie bewyse aan die lig gekom het, het antieke Egiptiese dokumentasie die betaling aan Egiptiese werkers vir staatsgesteunde monumente gestaaf, terwyl dit geen bewyse van dwangarbeid deur 'n slaaf gelewer het nie bevolking van 'n spesifieke etniese groep. Egiptenare van regoor die land het om verskillende redes aan die monument gewerk om 'n ewige tuiste vir hul koning te bou wat tot in ewigheid sou duur.
Piramides en die Giza -plato
Teen die einde van die vroeë dinastiese periode (omstreeks 3150-ongeveer 2613 v.G.J.) het die vizier Imhotep ((ongeveer 2667-2600 v.C.) 'n manier ontwerp om 'n uitgebreide graf te skep, anders as enige ander, vir sy koning Djoser. Voor Die grafte van Djoser (omstreeks 2670 v.G.J.) is gemaak van modder wat gevorm is in beskeie heuwels, bekend as mastabas. Imhotep was bedoel met 'n destydse radikale plan om nie net 'n mastaba uit klip te bou nie, maar om hierdie strukture in trappe op mekaar te stapel om 'n enorme, blywende monument te skep. Sy visie het gelei tot die skepping van Djoser se stappiramide by Saqqara, wat nog steeds in die huidige tyd staan, die oudste piramide ter wêreld.
Tog was die Stap-piramide nie 'n 'ware piramide' nie, en in die tydperk van die ou koninkryk (ongeveer 2613-2181 v.C.) het koning Sneferu (ongeveer 2613-2589 v.C.) probeer om Imhotep se planne te verbeter en 'n egalige effek te skep. meer indrukwekkende monument. Sy eerste poging, die ineengestorte piramide by Meidum, misluk omdat hy te wyd afwyk van die ontwerp van Imhotep. Sneferu het egter uit sy fout geleer en aan 'n ander een gegaan - die Bent -piramide - wat ook misluk het as gevolg van verkeerde berekeninge in die hoek van basis tot top. Onverskrokke het Sneferu geneem wat hy uit daardie ervaring geleer het en die Rooi Piramide gebou, die eerste ware piramide wat in Egipte gebou is.
Om 'n piramide te bou, verg enorme hulpbronne en die instandhouding van 'n wye verskeidenheid geskoolde en ongeskoolde werkers. Die konings van die 4de Dinastie - dikwels na verwys as "die piramide -bouers" - kon hierdie hulpbronne bekom vanweë die stabiliteit van die regering en die rykdom wat hulle kon verwerf deur handel. 'N Sterk sentrale regering en 'n oorskot aan rykdom was albei noodsaaklik vir enige pogings om piramide te bou, en hierdie hulpbronne is na sy dood na Sneferu na sy seun Khufu oorgedra.
Dit lyk asof Khufu begin het met die bou van sy groot graf kort nadat hy aan bewind gekom het. Die heersers van die Ou Koninkryk regeer vanuit die stad Memphis en die nabygeleë nekropolis Saqqara is reeds oorheers deur Djoser se piramide -kompleks, terwyl ander plekke soos Dashur deur Sneferu gebruik is. 'N Ouer nekropolis was egter ook naby, en dit was Giza. Khufu se ma, Hetepheres I (ongeveer 2566 v.C.), is daar begrawe en daar was geen ander groot monumente om om aandag mee te ding nie, sodat Khufu Giza gekies het as die plek vir sy piramide.
Konstruksie van die piramide
Die eerste stap in die bou van 'n piramide, na die besluit oor die beste ligging, was om die spanne te organiseer en hulpbronne toe te ken, en dit was die taak van die tweede magtigste man in Egipte, die vizier. Khufu se vizier was Hemiunu, sy neef, wat toegeskryf is aan die ontwerp en bou van die Groot Piramide. Hemiunu se pa, Nefermaat (Khufu se broer), was Sneferu se vizier in sy piramide-bouprojekte, en dit is waarskynlik dat hy baie van konstruksie uit hierdie ervarings geleer het.
Vanweë hul enorme omvang het die bou van piramides besondere probleme opgelewer, beide vir die organisasie en die ingenieurswese. Die bou van die Groot Piramide van die farao Khufu, byvoorbeeld, het vereis dat meer as twee miljoen blokke wat van twee tot meer as sestig ton weeg, gevorm word tot 'n struktuur wat twee voetbalvelde dek en in 'n perfekte piramidale vorm 480 voet in die lug opstaan. Die konstruksie daarvan behels 'n groot aantal werkers wat op hul beurt ingewikkelde logistieke probleme met betrekking tot voedsel, skuiling en organisasie veroorsaak het. Miljoene swaar klipblokke moes nie net grootgemaak word nie, maar ook met presisie saamgestel word om die gewenste vorm te kry. (217)
Dit is juis die vaardigheid en tegnologie wat nodig is om 'die gewenste vorm' te skep, wat die probleem bied aan almal wat probeer verstaan ​​hoe die Groot Piramide gebou is. Hedendaagse teorieë val steeds terug op die konsep van opritte wat rondom die fondament van die piramide opgehef is en hoër geword het namate die struktuur groter geword het. Die opritteorie, wat grotendeels in diskrediet is, maar steeds in die een of ander vorm herhaal word, beweer dat sodra die fondamente stewig vasgemaak is, dit maklik kon wees om die struktuur omhoog te bring terwyl dit gebou is, en dit kon die tonne klippe presies vervoer en plaas orde. Afgesien van die probleme met 'n gebrek aan hout in Egipte om 'n oorvloed van sulke opritte te maak, sou die hoekwerkers die klippe moes opskuif en die onmoontlikheid om swaar klipstene en granietblaaie sonder 'n hyskraan in posisie te plaas (wat die Egiptenare nie gehad het nie), die grootste probleem kom neer op die totale onuitvoerbaarheid van die opritteorie. Brier en Hobbs verduidelik:
Die probleem is een van die fisika. Hoe steiler die hoek van 'n helling, hoe meer moeite is nodig om 'n voorwerp teen die helling op te skuif. Dus, sodat 'n relatief klein aantal mans, byvoorbeeld tien of so, 'n vrag van twee ton teen 'n oprit kan sleep, kan die hoek nie meer as ongeveer agt persent wees nie. Meetkunde vertel ons dat om 'n hoogte van 480 voet te bereik, 'n skuins vliegtuig wat teen agt persent styg, byna 'n kilometer van die einde af moet begin.Daar is bereken dat die bou van 'n myl lange helling wat so hoog as die Groot Piramide gestyg het, soveel materiaal sou verg as wat nodig was vir die piramide self-werkers sou die ekwivalent van twee piramides in die tydperk van twintig jaar moes bou . (221)
Die Franse argitek Jean-Pierre Houdin het 'n variasie op die hellingteorie voorgestel, wat beweer dat opritte binne die piramide gebruik is. Houdin glo dat opritte moontlik in die beginfase van die konstruksie ekstern gebruik is, maar namate die piramide groter geword het, is intern gewerk. Die steengroewe is deur die ingang ingebring en teen die opritte na hul posisie beweeg. Houdin beweer dat dit die skagte wat 'n mens in die piramide aantref, verantwoord. Hierdie teorie hou egter nie verband met die gewig van die klippe of die aantal werkers op die oprit wat hulle nodig het om hulle binne 'n hoek binne die piramide en in posisie te laat beweeg nie.
Die opritteorie in een van hierdie vorme verduidelik nie hoe die piramide gebou is nie, terwyl 'n baie meer bevredigende moontlikheid reg onder die monument rus: die hoogwatertafel van die Giza -plato. Ingenieur Robert Carson, in sy werk Die Groot Piramide: Die Binneverhaal, dui daarop dat die piramide met behulp van waterkrag gebou is. Carson stel ook voor om opritte te gebruik, maar op 'n baie meer kragtige manier: die binne -opritte is aangevul deur hidrouliese krag van onder en takels van bo. Alhoewel die Egiptenare geen kennis van 'n hyskraan gehad het nie, aangesien 'n mens die meganisme vandag sou verstaan, het hulle wel die shaduf gehad, 'n lang paal met 'n emmer en tou aan die een kant en teengewig aan die ander kant, gewoonlik gebruik om water uit te trek 'n put. Hidrouliese krag van onder, tesame met takels van bo, kon die klippe deur die binnekant van die piramide beweeg het.
Dit is duidelik dat die watertafel in Giza nog steeds redelik hoog is en in die verlede hoër was. Egiptoloog Zahi Hawass, wat skryf oor sy opgrawing van die Osiris -skag naby die Groot Piramide in 1999, merk op hoe "die opgrawing baie uitdagend blyk te wees, veral as gevolg van die gevaarlike aard van die werk wat deur die hoogwatertafel veroorsaak word" (381). In dieselfde artikel merk Hawass op hoe gidse in GIZ in 1945 gereeld in die waters van hierdie ondergrondse skag geswem het en dat "die stygende watertafel in die skag geleerdes verhinder het om dit verder te bestudeer" (379). Boonop maak vroeëre pogings om die Osiris -as - deur Selim Hassan in die 1930's - uit te grawe, en observasies (alhoewel geen opgrawing) van die skag deur Abdel Moneim Abu Bakr in die veertigerjare van die vorige eeu, ook let op dieselfde hoë watertafel. Geologiese opnames het bepaal dat die Giza -plato en die omliggende gebied baie vrugbaarder was in die tyd van die ou koninkryk as vandag en dat die watertafel hoër sou gewees het.
As ons dit in ag neem, is die teorie van Carson oor waterkrag wat gebruik word om die piramide te bou, die meeste sin. Carson beweer dat die monument "slegs met behulp van hidrouliese krag gebou kon word dat 'n hidrouliese vervoerstelsel binne die Groot Piramide opgestel is" (5). Deur die krag van die hoogwatertafel te benut, kon die ou bouers die piramide baie redelikerwys kon oprig as deur 'n vorm van buitestortstelsel.
Nadat die binnekant voltooi is, was die hele piramide bedek met wit kalksteen wat mylpies rondom die terrein skitterend sou kon skyn en uit elke rigting sigbaar was. Net so indrukwekkend soos die Groot Piramide vandag is, moet ons erken dat dit 'n monument is wat verwoes is, aangesien die kalksteen lankal weggeval het en gebruik is as boumateriaal vir die stad Kaïro (net soos die nabygeleë stad Antieke Memphis was). Toe dit voltooi is, moes die Groot Piramide verskyn het as die mees treffende skepping wat die Egiptenare nog ooit gesien het. Selfs vandag, in sy sterk verweerde toestand, wek die Groot Piramide ontsag. Die omvang en omvang van die projek is letterlik verstommend. Die historikus Marc van de Mieroop skryf:
Die grootte verstom die gees: dit was 146 meter hoog (479 voet) by 230 meter aan die voet (754 voet). Ons skat dat dit 2,300,000 klipblokke bevat met 'n gemiddelde gewig van 2 en 3/4 ton, sommige tot 16 ton. Khufu regeer 23 jaar volgens die Turyn Royal Canon, wat beteken dat jaarliks ​​100 000 blokke - daagliks ongeveer 285 blokke of een elke twee minute daglig - in sy bewind moes steengroef, vervoer, aangetrek en aangebring word. Die konstruksie was byna foutloos in die ontwerp. Die sye was presies gerig op die kardinale punte en het presiese hoeke van 90 grade. (58)
Die werkers wat dit reggekry het, was geskoolde en ongeskoolde arbeiders wat deur die staat vir die projek gehuur is. Hierdie werkers het óf vrywillig hul pogings aangewend om skuld af te betaal, vir gemeenskapsdiens, óf is vergoed vir hul tyd. Alhoewel slawerny 'n instelling was wat in die ou Egipte beoefen is, is geen slawe, Hebreeus of andersins, gebruik om die monument te skep nie. Brier en Hobbs verduidelik die logistiek van die operasie:
As dit nie die twee maande elke jaar was toe die Nyl se water Egipte se landbougrond bedek het nie, en feitlik die hele arbeidsmag ledig was, sou hierdie konstruksie nie moontlik gewees het nie. Gedurende sulke tye het 'n farao kos vir die werk aangebied en die belofte van 'n gunstige behandeling in die hiernamaals waar hy sou regeer net soos in hierdie wêreld. Vir twee maande per jaar het werksmanne by die tienduisende van regoor die land bymekaargekom om die blokke te vervoer wat 'n permanente bemanning gedurende die res van die jaar in die steek gelaat het. Opsieners het die manne in spanne georganiseer om die klippe op slee te vervoer, toestelle wat beter as voertuie op wiele gery is om gewigtige voorwerpe oor sand te skuif. Die paadjie, gesmeer deur water, het die opdraande gelyk gemaak. Geen mortel is gebruik om die blokke vas te hou nie, slegs 'n pas wat so presies was dat hierdie hoë strukture al 4000 jaar lank bestaan ​​(17-18).
Die jaarlikse oorstroming van die Nyl was noodsaaklik vir die lewensbestaan ​​van die Egiptenare deurdat dit ryk grond uit die rivierbodem oor die hele landerye van die kus neergelê het, maar dit het egter ook tydens die vloed onmoontlik gemaak om met die lande te boer. Gedurende hierdie tydperke het die regering deur middel van arbeid aan hul groot monumente vir die boere werk verskaf. Dit was die mense wat die werklike, fisiese werk gedoen het om die klippe te verskuif, die obeliskies op te lig, die tempels te bou, die piramides te skep wat mense steeds fassineer en inspireer. Dit is 'n nadeel vir hul pogings en hul geheue, om nie eens te praat van die groot kultuur van die Egiptenare nie, om aan te hou daarop aandring dat hierdie strukture geskep is deur swak behandelde slawe wat weens hul etnisiteit in hul toestand gedwing is. Die Bybelse Exodusboek is 'n kulturele mite wat doelbewus geskep is om een ​​groep mense wat in die land Kanaän woon, van ander te onderskei en nie as geskiedenis beskou moet word nie.
Die Groot Piramide as Graf
Al hierdie pogings het tot die skepping van 'n groot graf vir die koning gelei, wat as bemiddelaar tussen die gode en die mense beskou word as die beste grafte. Teorieë aangaande die oorspronklike doel van die Groot Piramide wissel van fantasievol tot absurd en kan elders ondersoek word, maar die kultuur wat die monument veroorsaak het, sou dit as 'n graf beskou het, 'n ewige tuiste vir die koning. Die grafte wat in Egipte opgegrawe is, van die mees beskeie tot die ryk voorbeeld van Tutankhamun - saam met ander fisiese bewyse - maak die antieke Egiptiese geloof in 'n lewe na die dood en die kommer oor die welsyn van die siel in hierdie nuwe wêreld duidelik. Grafgoed is altyd in die graf van die oorledene geplaas, sowel as in ryker grafte, inskripsies en skilderye op die mure (bekend as die Piramide tekste, in sommige gevalle). Die Groot Piramide is eenvoudig die grootste vorm van een van hierdie grafte.
Argumente teen die Groot Piramide as 'n graf noem dat daar nooit mummies of grafgoed binne gevind is nie. Hierdie argument ignoreer opsetlik die oorvloedige bewyse van diefstal van antieke tye tot vandag. Egiptoloë het vanaf die 19de eeu nC erken dat die Groot Piramide in die oudheid geplunder is en heel waarskynlik gedurende die tyd van die Nuwe Koninkryk (ongeveer 1570-1069 v.G.J.) toe die Giza-nekropolis vervang is deur die gebied wat nou bekend staan ​​as die Vallei van die konings naby Thebe.
Dit beteken nie dat Giza vergete was nie; daar is genoeg bewyse dat farao's van die Nuwe Koninkryk, soos Ramses die Grote (1279-1213 v.G.J.), baie belangstel in die webwerf. Rameses II het 'n klein tempel in Giza voor die Sfinx laat bou as 'n ereteken, en dit was Rameses II se vierde seun, Khaemweset, wat hom daaraan toegewy het om die terrein te bewaar. Khaemweset het nooit Egipte regeer nie, maar was 'n kroonprins wie se pogings om die monumente uit die verlede te herstel goed gedokumenteer is. Hy word in werklikheid beskou as die 'eerste Egiptoloog' ter wêreld vir sy werk in die herstel, bewaring en opname van ou monumente en veral vir sy werk in Giza.
Verder het werk aan die Osiris -as - en ander gebiede rondom die terrein - aktiwiteit getoon gedurende die 26ste dinastie van die derde tussenperiode (ongeveer 1069-525 vC) en tot in die laat periode (ongeveer 525-332 vC). Giza was dus 'n aktiewe plek in die geskiedenis van Egipte, maar het nie altyd die aandag gekry tydens die Ou Koninkryk nie. Herodotus, wat in die 5de eeu v.G.J. geskryf het, het berig dat die Groot Piramide in die hedendaagse tyd deur die sogenaamde Robbers Tunnel geplunder is en dat besoekers op die terrein ingaan. 820 CE deur kalief al-Ma'mun wat probeer om die skatte wat die piramide bevat, te herstel. Grafrowers voor en na die kalief het die piramide ook besoek voor die opgrawings van die 19de eeu nC. Wat ook al die skatte wat die piramide in Khufu se tyd gehad het, kon te eniger tyd uit die ou koninkryk verwyder word.
Die Giza -plato
Na die dood van Khufu neem sy seun Khafre (2558-2532 v.C.) die troon op en begin sy eie piramide bou langs sy pa. Die koning Menkaure (2532-2503 vC) kom agter Khafre aan en volg dieselfde paradigma om sy ewige huis in Giza te bou. Khafre en Menkaure het hul eie tempelkomplekse en monumente bygevoeg, soos die Groot Sfinx van Giza onder die bewind van Khafre, maar dit was op 'n kleiner skaal as dié van Khufu se werk. Dit is geen toeval of raaisel waarom die Groot Piramide die grootste en die ander twee geleidelik kleiner is nie: namate die tydperk van die Ou Koninkryk aangegaan het, met die klem van die regering op groot bouprojekte, het die hulpbronne al hoe skaarser geword. Menkaure se opvolger, Shepseskaf (2503-2498 vC), het die hulpbronne gehad om die piramide-kompleks van Menkaure te voltooi, maar hy kon homself nie so 'n luukse bekostig nie; hy is begrawe in 'n beskeie mastaba-graf in Saqqara.
Tog word Giza steeds as 'n belangrike webwerf beskou, en geld is toegewys solank dit beskikbaar was vir die onderhoud daarvan. Giza was eeue lank 'n bloeiende gemeenskap met tempels, winkels, 'n mark, behuising en 'n stewige ekonomie. Individue wat in die huidige tyd bespiegel oor die eensame, verlate, mistieke buitepos van Giza, ignoreer die bewyse van hoe die kompleks vir die grootste deel van Egipte se lang geskiedenis sou gewees het. Die huidige begrip van die plato as 'n geïsoleerde voorpos van monumente moedig teorieë aan wat nie strook met hoe Giza eintlik was toe die monumente gebou is nie. Teorieë wat suggereer dat geheimsinnige tonnels onder die plato ontrafel is - maar steeds voortduur - insluitend bespiegelinge oor die Osiris -as.
Hierdie kompleks ondergrondse kamers is heelwaarskynlik gegrawe, soos Hawass beweer, ter ere van die god Osiris en was moontlik al waar die koning Khufu ter ruste gelê is. Herodotus noem die Osiris -skag (alhoewel nie met die naam nie, wat onlangs deur Hawass gegee is) skriftelik van Khufu se begraafkamer wat na bewering omring is deur water. Opgrawings van die skag en die kamers het artefakte uit die Ou Koninkryk deur die Derde Tussenperiode gevind, maar geen tonnels vertrek onder die plato nie. Osiris, as heer van die dooies, sou beslis in Giza vereer gewees het en ondergrondse kamers wat hom as heerser in die hiernamaals erken het, was nie ongewoon in die geskiedenis van Egipte nie.
Alhoewel die Groot Piramide van Giza, en die ander kleiner piramides, tempels, monumente en grafte daar, steeds gedurende die geskiedenis van Egipte gerespekteer is, het die terrein in die agteruitgang gegaan na die Romeinse besetting en daarna die anneksasie van die land in 30 vC. Die Romeine konsentreer hul kragte op die stad Alexandrië en die oorvloedige gewasse wat die land aangebied het, wat Egipte in Rome se "broodmandjie" maak, soos die frase lui. Die webwerf is min of meer verwaarloos tot Napoleon se Egiptiese veldtog van 1798-1801 nC, waartydens hy sy span geleerdes en wetenskaplikes saamgebring het om antieke Egiptiese kultuur en monumente te dokumenteer. Napoleon se werk in Egipte het ander na die land gelok wat daarna nog ander geïnspireer het om te besoek, hul eie waarnemings te maak en hul eie opgrawings te doen.
Gedurende die 19de eeu nC het antieke Egipte toenemend 'n voorwerp van belang geword vir mense regoor die wêreld. Professionele en amateur -argeoloë daal neer op die land wat die antieke kultuur vir hul eie doeleindes of in die belang van wetenskap en kennis wou ontgin. Die Groot Piramide is eers professioneel opgegrawe deur die Britse argeoloog sir William Matthew Flinders Petrie wie se werk aan die monument die grondslag gelê het vir ander wat tot vandag toe gevolg het.
Flinders Petrie was duidelik geïnteresseerd in die ondersoek na elke nuanse van die Groot Piramide, maar nie ten koste van die monument self nie. Sy opgrawings is met groot sorg uitgevoer in 'n poging om die historiese egtheid van die werk wat hy ondersoek, te behou. Alhoewel dit in die moderne tyd 'n gesonde verstand lyk, het baie Europese ontdekkingsreisigers voor Flinders Petrie, professionele argeoloë en amateurs, alle bekommernisse oor behoud weggevee om hul doelwit te bereik om antieke skatkiste te ontdek en oudhede terug te bring na hul beskermhere. Flinders Petrie het die protokol opgestel oor ou monumente in Egipte, wat tans nog nagekom word. Sy visie het diegene wat hom agtervolg het geïnspireer, en dit is grootliks te danke aan sy pogings dat mense vandag nog die monument wat bekend staan ​​as die Groot Piramide van Giza, kan bewonder en waardeer.
'N Piramide is 'n struktuur of monument, gewoonlik met 'n vierhoekige basis wat tot 'n driehoekige punt styg. In die algemene verbeelding is piramides die drie eensame strukture op die Giza -plato aan die rand van die Sahara -woestyn, maar daar is meer as sewentig piramides in Egipte wat in die Nylrivier val, en in hul tyd was dit die middelpunte van groot tempelkomplekse . Alhoewel dit grotendeels uitsluitlik met Egipte geassosieer word, is die piramidevorm eers in antieke Mesopotamië in die moddersteenstrukture bekend as ziggurats gebruik, en word dit steeds deur die Grieke en Romeine gebruik. Piramides word ook suid van Egipte aangetref in die Nubiese koninkryk Meroe, in die Maya -stede in Sentraal- en Suid -Amerika, en in 'n variasie op die vorm, in China.
Die piramide, wat deur die Egiptenare bekend was as 'mr' of 'mir', was 'n koninklike graf en word beskou as die plek van opkoms vir die gees van die oorlede farao. Van die boonste punt van die piramide, is gedink, sou die siel na die hiernamaals van die Rietveld reis, en as sy dit sou verkies, maklik na die aarde kon terugkeer (die hoogtepunt van die piramide, of 'n lewens- soos 'n beeld van die koning, wat dien as 'n baken wat die siel sou herken). Vroeg het die eenvoudige mastaba gedien as 'n graf vir die gewone mense en koninklikes, maar in die vroeë dinastiese periode (ongeveer 3150-2613 v.C.) is die piramide-ontwerp ontwikkel onder die bewind van Djoser van die Derde Dinastie (ongeveer 2670- 2613 vC).
Die hoofargitek van Djoser Imhotep (omstreeks 2667-2600 v.C.) het besluit om iets te probeer wat nog nooit probeer is nie: om 'n kolossale monument geheel en al uit klip te bou. In plaas van die eenvoudige mastaba-graf, ontwerp en ontwerp hy 'n proses waardeur die vorige modderstene-mastabas uit kalksteenblok gebou sou word en op mekaar geplaas sou word, elke vlak 'n bietjie kleiner as die onderkant, om 'n piramide te skep . Hierdie reeks groot, klip, gestapelde mastabas, noukeurig gebou in 'n gegradueerde ontwerp, het die eerste piramide in Egipte geword - die beroemde Step Pyramid in Saqqara. Die piramide van Djoser het 62 meter (hoog en bestaan ​​uit ses afsonderlike 'trappe') gestyg. Die basis van hierdie piramide was 358 x 411 voet (109 by 125 meter) en die 'trappe', of lae, het met kalksteen te staan ​​gekom. Die piramide is gebou in die middel van 'n groot kompleks van tempels, huise vir die priesters en administratiewe geboue wat 'n oppervlakte van 16 hektaar beslaan en omring is deur 'n muur van 10,5 meter hoog. By die ontwerp van hierdie piramide en kompleks , Imhotep het destyds die hoogste struktuur ter wêreld geskep wat onmiddellik Saqqara se grootste toeriste -aantreklikheid geword het.
Die eerste piramide, soos ons die struktuur vandag sou herken, verskyn in die vierde dinastie in die bewind van Snofru, wat twee piramides in Dashur voltooi het, sowel as die voltooiing van die werk aan die piramide van sy vader in Meidum. Hierdie piramides het ook gebruik gemaak van die gradering van klipblokke van kalksteen, maar die blokke is kleiner gesny namate die struktuur opstaan, wat 'n gladde buitenoppervlak bied in plaas van die 'trappe' wat dan met kalksteen bedek is. Die opvallendste voorbeeld van die bou van piramides in Egipte was die Groot Piramide van Khufu in Giza, die laaste oorblywende van die sewe wonders van die antieke wêreld, met 'n basis wat dertien hektaar beslaan en bestaan ​​uit 2.300.000 klipblokke. Die piramide, wat bekend was as die Horizon van Khufu in antieke tye, was geposisioneer vir presiese astrologiese belyning.
Meso -Amerikaanse piramides
Die piramides van Meso -Amerika volg hierdie presiese ontwerp, alhoewel daar geen bewyse is van kulturele uitruil tussen Egipte en stede soos Chichen Itza of Tikal of die groot stad Tenochtitlan nie. Daar word vermoed dat die groot piramides van die Maya -beskawing en ander inheemse stamme in die streek berge verteenwoordig wat die mens se poging om nader aan die koninkryk van die gode te bereik, simboliseer. Die piramide bekend as El Castillo, by Chichen Itza, is spesifiek ontwerp om die groot god Kukulkan terug te verwelkom op die aarde tydens die lente en herfs equinoxes. Op daardie datums gooi die son 'n skaduwee wat, as gevolg van die konstruksie van die piramide, die slanggod blyk te wees wat met die trappe van die piramide op die grond afdaal.
Bewyse van die bou van piramides in Griekeland bestaan ​​in argeologiese opgrawings by Hellenicon en in die werke van die ou skrywer Pausanius wat twee piramides in Griekeland sien sien het.Die Griekse piramides-funksie bly geheimsinnig omdat die ruïnes by Hellenicon nie so goed bewaar word as die piramides van Egipte nie en dat daar geen rekords bestaan ​​deur die Grieke wat die piramide-gebou noem nie.
Pausanius se berigte dui daarop dat die piramides monumente was vir gevalle helde, en miskien was sommige ook die feit dat die ruïnes by Hellenicon 'n deur in die basis het wat slegs van binne toegesluit kan word, het sommige geleerdes laat bespiegel dat miskien piramides is gebruik as wagtorings (in piramidevorm, maar sonder die hoogtepunt). Aangesien die top van die piramide by Hellenicon egter lank ontbreek, en daar geen antwoorde hieroor uit die oudheid bestaan ​​nie, moet dit spekulasie bly.
In die Romeinse tyd keer die piramide terug na die Egiptiese gebruik as 'n graf en die Piramide van Cestius staan ​​vandag nog in Rome naby die Porta San Paulo. Die piramide, wat tussen 18 en 12 vC gebou is, was die graf van die landdros Gaius Cestius Epulo en styg 125 voet van 'n voet van 100 voet. Daar is 'n mate van meningsverskil oor die vraag of die Romeine die piramide -vorm uit Egipte of uit Nubië aangeneem het, aangesien die vorm en interieurontwerp van die piramide van Cestius geïnterpreteer kan word as die een of die ander. Die piramides van die Koninkryk Meroe (suid van Egipte in die hedendaagse Soedan) is identies aan dié van Egipte, maar dit lyk asof hulle nie die ingewikkeldheid van binnekamers ontbreek nie.
In elke kultuur wat daarvan gebruik gemaak is (en natuurlik, soos genoem, was daar ook piramides in China, dwarsdeur Meso -Amerika, in Indië en later in Europa) was die piramide die middelpunt van 'n omliggende kompleks. Vandag sit die Groot Piramide in Giza tussen die twee kleiner piramides en ander onlangs opgegrawe Mastabas, maar sou oorspronklik uitgestyg het uit die terrassen en wandelinge en geboue wat toegewy is aan die gees van die oorledene of aan die gode van die spesifieke plek. Arbeidersdorpe het eens opgestaan ​​op die plato van Giza, wat aanleiding gegee het tot winkels en en handelsentrums. Hierdie werkers was nie vreemde slawe nie, maar Egiptenare wat óf vir arbeid as 'n godsdienstige offer gewerf is, as vrywillige diens as gemeenskapsdiens of vir hul tyd en talente betaal is. Argeologiese opgrawings het geen bewyse van dwangarbeid op die piramides in Giza of op enige van die ander monumente in Egipte gevind nie. Die gewilde indruk van Hebreeuse slawe wat swoeg onder die wimper om die piramides te bou, kom uit die Bybelse Exodusboek en nêrens anders as fiksies en films wat die verhaal gewild gemaak het nie. Die Giza -plato was geen slawekwartier waar mense gedwing is om teen hul wil te werk nie, maar 'n bloeiende gemeenskap van Egiptenare wat daar gewoon, gewerk en aanbid het. Die posisie van die Sfinx in Giza, sowel as onlangse argeologiese vondste daar en elders in Egipte, ondersteun die teorie van piramide -komplekse as sentrums van aanbidding, werk, handel en sosiale lewe eerder as alleenstaande grafte wat op leë vlaktes opgerig is.
Die groot piramides van antieke Egipte - Joodse slawemite ondersoek
Die innoverende piramides van antieke Egipte het die toets van die tyd deurstaan, soos hul argitekte bedoel het, om te help om dooie farao's in die hiernamaals in te voer, saam met hul besittings. Meer as 4000 jaar later staan ​​die uitgebreide grafkelders steeds - hoewel hulle deur piramide -rowers geplunder is - en die mense wat verantwoordelik is vir die bou daarvan is steeds 'n saak van omstredenheid.
Jode, Antieke Egipte en Massa -uittog
"Die verhale wat ons in die Sondagskool hoor, is blykbaar die basis vir die algemene opvatting dat Joodse slawe gedwing is om die piramides in Egipte te bou, maar dit is gered toe hulle Egipte in 'n massale uittog verlaat het," het Brian Dunning gesê. Maar volgens bevindings 'bevat geen Egiptiese verslag 'n enkele verwysing na enigiets in Exodus nie en teen die tyd dat daar genoeg Jode in Egipte gewoon het om 'n uittog te vorm, was die tyd van die piramides lankal verby.'
Amihai Mazar, professor aan die Instituut vir Argeologie aan die Hebreeuse Universiteit van Jerusalem, sê verder: "Geen Jode het die piramides gebou omdat Jode nie bestaan ​​het toe die piramides gebou is nie." Dit is eers meer as 600 jaar nadat die laaste van die groot piramides gebou is, dat Israel ontstaan ​​het, en meer as 2 000 jaar nadat die Groot Piramide voltooi is, word bewys dat Jode in Egipte was.
Die mite van die Joodse slaaf
Waar kom die mite van die piramide-bouende Joodse slawe vandaan? Herodotus van Griekeland - "The Father of History" of "The Father of Lies" - het die mite per ongeluk in 450 vC vergemaklik. Gedurende sy tyd was die skep van 'n goeie verhaal belangriker as om by die feite te hou. Maar die historikus het sy verantwoordelikheid ernstig opgeneem en was een van die eerstes wat sy werk noukeurig gedokumenteer het. Hy het geglo dat ongeveer "100,000 werkers" in 30 jaar 'n enkele piramide bou - nêrens het hy Jode of slawe gespesifiseer nie. 'En die oorsprong van die idee dat Jode die piramides bou, bly 'n raaisel.
Egiptiese betaalde arbeiders het uitgebreide piramides gebou
Daar word nou beraam dat ongeveer 10 000 - 30 000, eerder as 100 000, betaalde werkers verantwoordelik was vir die bou van 'n enkele piramide in antieke Egipte. Plaaslike Egiptenare uit arm gesinne het aan die grafte gewerk "uit lojaliteit aan die farao's", sê Dieter Wildung, 'n voormalige direkteur van die Egiptiese Museum van Berlyn. Hulle is gerespekteer en het die reg verdien om naby hul farao's begrawe te word.
In die 1990's is grafte van die arbeiders gevind deur 'n toeris, wat op 'n muur gelyk het, maar eintlik 'n graf was. Egipte se hoof van die argeologie, Zahi Hawass, het tot die gevolgtrekking gekom: "Hulle sou nooit so eerbaar begrawe gewees het as hulle slawe was nie." Werkers het hul eie grafte gebou met oorblywende voorrade. Hiërogliewe op die binnemure van die graf dui aan dat daar broodmakers en biermakers onder die piramide -arbeiders was, en hul liggame is perfek bewaar deur droë sand.
Die behandeling van piramiedwerkers
Die werkers was goed gevoed: "arbeiders wat aan die piramides werk, het 21 beeste geëet en 23 skape wat daagliks van plase na hulle gestuur is." Hulle het ook in skofte van 3 maande gewerk. Daar is bewyse dat 'n breinoperasie gedoen is by 'n werker wat nog twee jaar gelewe het. En sommige het tot op ouderdom geleef. Nietemin, "hul geraamtes het tekens van artritis, en hul onderste werwels dui op 'n lewe wat in moeilikheid verby is."
Maar die onmiskenbaarste bewys dat die piramides van Egipte deur betaalde werkers en nie deur slawe gebou is nie, is die piramides self: weens 'n krimpende begroting het piramides mettertyd geleidelik kleiner geword. Met ander woorde, geld wat aan piramide -arbeiders betaal is om uitgebreide grafte te bou, het gehelp om die antieke Egipte se ekonomie te vernietig.
Die wêreld erken vandag die nuwigheid en ingewikkeldheid van die piramides van Egipte: Die Groot Piramide van Giza is een van die sewe wonders van die antieke wêreld en die Amerikaanse dollar-rekening bevat 'n piramide wat deur Egipte geïnspireer is. Dit is net gepas dat diegene wat sulke meesterstukke gebou het, krediet kry na soveel eeue van onduidelikheid.
Die blokke verskuif
Om die klippe oor die land te skuif, sou die Egiptenare groot sleë gebruik het wat deur bendes werkers gestoot of getrek kon word. Die sand voor die slee is waarskynlik met water gedemp, iets wat wrywing verminder, wat dit makliker maak om die slee te beweeg, het 'n span fisici van die Universiteit van Amsterdam bevind in 'n studie wat in 2014 in die tydskrif Physical Review Letters gepubliseer is.
"Dit blyk dat die benatting van Egiptiese woestynsand die wrywing met heelwat kan verminder, wat beteken dat slegs die helfte van die mense nodig is om 'n slee op nat sand te trek, in vergelyking met droë sand," het Daniel Bonn, 'n fisika -professor aan die Universiteit, gesê. van Amsterdam en hoofskrywer van die studie, het aan Live Science gesê in 2014. Die wetenskaplikes het gesê tonele in antieke Egiptiese kunswerke wys dat water voor slee gegooi word.
Die meeste Egiptoloë is dit eens dat die klippe by die piramides aangekom het toe 'n stelsel van opritte gebruik is om die klippe op te haal. Egiptoloë is egter onseker oor hoe hierdie opritte ontwerp is. Min bewyse van die opritte bestaan ​​nog, maar verskeie hipotetiese ontwerpe is die afgelope paar dekades voorgestel.
Nuwe data kan van die Scan Pyramids Mission kom, 'n inisiatief wat deur navorsers aan drie verskillende universiteite, die Heritage Innovation Preservation Institute en die Egiptiese Ministerie van Oudhede, geneem word. Wetenskaplikes van hierdie projek is besig met die skandering en rekonstruksie van die Giza -piramides met behulp van 'n verskeidenheid tegnologieë. Benewens meer inligting oor die konstruksie van die piramides, kan die projek ook onthul of daar onontdekte kamers binne die strukture is.
Die Piramide in Giza, wat in 30 jaar gebou is, was tot die begin van die 20ste eeu die hoogste gebou ter wêreld. Dit bly die laaste van die sewe wonders van die antieke wêreld.
Vir eeue was dit die hoogste strukture op die planeet. Die Piramides van Giza, wat meer as 4000 jaar gelede gebou is, staan ​​steeds bo -op 'n andersins plat, sanderige landskap.
Een van die sewe wonders van die wêreld, die piramides daag die 21ste-eeuse mense uit om hul grootste geheime te verduidelik. Hoe kon 'n beskawing sonder stootskrapers, vurkhysers en vragmotors sulke massiewe strukture bou? Waarom sou iemand die tyd en energie bestee het om so 'n taak aan te pak? Watter skatte is in hierdie monumente geplaas?
Saam met die Piramides van Giza is die Sfinx, 'n reuse figuur van 'n leeu met die kop van 'n farao.
Slegs 'n kragtige farao kon die nodige menslike hulpbronne om groot reuse -piramides te bou, saamstel. Gedurende die vloedseisoene het boere bouers geword. Groot klipblokke met 'n gemiddelde gewig van meer as twee ton is in steengroewe ontgin en na die piramidesite vervoer.
Egiptoloë teoretiseer dat die werkers rollers of gladde klei gebruik het om die blokke uit die steengroewe te sleep na hul uiteindelike plasing op die piramide. Die bou van die groter piramides het dekades geduur.
Piramides is vir godsdienstige doeleindes gebou. Die Egiptenare was een van die eerste beskawings wat in 'n hiernamaals geglo het. Hulle het geglo dat 'n tweede self wat die ka genoem word, binne elke mens woon. Toe die fisiese liggaam verstryk het, het die ka die ewige lewe geniet. Diegene wat gelukkig was om die toets van Osiris te slaag, wou gemaklik wees in hul lewens buite die aarde. Die Groot Piramides was eenvoudig groot grafte van kragtige farao's.
Drie piramides is in Giza gebou, en baie kleiner piramides is rondom die Nylvallei gebou. Die hoogste van die Groot Piramides bereik byna 500 meter die lug in en strek oor 'n oppervlakte van meer as 13 hektaar. Die Groot Sfinx is daar naby gemaak om die piramides te bewaak. Dit is 65 voet lank en bestaan ​​uit 'n menslike kop bo -op die liggaam van 'n leeu.
Baie glo dat die Sfinx 'n portret was van koning Chefren (Khafret), wat in die middelste piramide geplaas is. Die leeu simboliseer onsterflikheid.
U kan dit saamneem
Egiptenare wat hoog op die ranglys was, wou dikwels hul kosbaarste besittings in die dood saamneem, sodat die ka dit in die volgende lewe kon geniet. Goud, silwer en brons artefakte is in die binnekant van die groot grafte gelaai. Fyn linne en kunswerke het die geheime kamers versier.
In die vroeë dae is dooie adellike dikwels geïnterneer met hul lewende slawe en diere. Omdat hierdie praktyk uiteindelik te duur was, het kunstenaars eerder tonele van menslike aktiwiteite op die binnemure uitgebeeld. Sommige piramides was selfs toegerus met 'n ruskamer vir die farao.
Binne piramides soos hierdie vir koning Pepi I lei gange na 'n hoofgrafkamer. Ontwerpe wissel vir elke piramide.
Groot voorsorgmaatreëls is getref om die grafte teen plunderaars te beskerm. Egiptenare het geglo dat 'n besoedelaar van 'n farao se rusplek vir ewig vervloek sou wees. Die ingang na die binnekamers is versigtig weggesteek. Die farao se mummie is in 'n groot kis, 'n sarkofaag, geplaas, wat bestaan ​​uit die hardste klipblokke. Maar ten spyte van sulke waarskuwings en voorsorgmaatreëls, is daar deur die jare oorval op grafte deur grafrowers.
Die piramides het egter die toets van tyd deurstaan. Alhoewel hulle buitenste kalksteenlae lankal gestroop of in stof oorgegaan het, staan ​​die piramides steeds. Ongeveer 80 vertoon die horisonne van die moderne Egipte. Dit bly as tydkapsules wat deur 'n eens groot beskawing voorgehou is.
Die piramide het 'n basislengte van 215,5 m (706 voet) en styg tot 'n hoogte van 136,4 meter (448 voet).  Dit is gemaak van kalksteenblokke wat meer as 2 ton elk weeg. Die helling van die piramide styg teen 'n hoek van 53 ° 13 ', steiler as sy buurman, die Piramide van Khufu, wat 'n hoek van 51 ° 50'24 "het. Khafre se piramide lê op 'n rots 10 m (33 voet) hoër as die van Khufu piramide, wat dit langer laat lyk.
Die piramide is waarskynlik tydens die eerste intermediêre tydperk oopgemaak en beroof. Gedurende die negentiende dinastie het die opsiener van die tempelbou omhulselstene geneem om 'n tempel in Heliopolis te bou op bevel van Ramses II. [ aanhaling nodig ]
Die Arabiese historikus Ibn Abd al-Salam het aangeteken dat die piramide in 1372 nC geopen is.  Op die muur van die grafkamer is daar 'n Arabiese graffito wat waarskynlik uit dieselfde tyd dateer. 
Dit is nie bekend wanneer die res van die omhulselstene beroof is nie, dit was vermoedelik nog teen 1646 toe John Greaves, professor in sterrekunde aan die Universiteit van Oxford in sy Piramidografie, het geskryf dat, hoewel die klippe nie so groot of gereeld gelê was soos by Khufu nie, die oppervlak glad en selfs vry van oortredings of ongelykhede was, behalwe in die suide. 
Die piramide is op 2 Maart 1818 vir die eerste keer in moderne tye deur Giovanni Belzoni ondersoek, toe die oorspronklike ingang aan die noordekant gevind is. Belzoni het die hoop gehad om 'n ongeskonde begrafnis te vind, maar die kamer was leeg, behalwe 'n oop sarkofaag en die gebreekte deksel op die vloer. 
Die eerste volledige verkenning is uitgevoer deur John Perring in 1837. In 1853 het Auguste Mariette die tempel van die vallei in Khafre gedeeltelik opgegrawe, en in 1858, terwyl hy die opruiming voltooi het, kon hy 'n diorietbeeld van Khafre ontdek. 
Net soos die Groot Piramide, is 'n gesteente in die kern gebruik. As gevolg van die helling van die plato, is die noordwestelike hoek 10 m (33 voet) uit die rotsondergrond gesny en is die suidoostelike hoek opgebou.
Die piramide is opgebou uit horisontale kursusse. Die stene wat aan die onderkant gebruik word, is baie groot, maar namate die piramide styg, word die klippe kleiner en word dit slegs 50 cm dik by die top. Die bane is rof en onreëlmatig vir die eerste helfte van sy hoogte, maar 'n smal band van gereelde metselwerk is duidelik in die middelste gedeelte van die piramide. Op die noordwestelike hoek van die piramide is die rots in trappe gevorm.  Omhulselstene bedek die boonste derde van die piramide, maar die piramidion en 'n gedeelte van die punt ontbreek.
Die onderkant van omhulselstene is gemaak van pienk graniet, maar die res van die piramide is in Tura kalksteen omhul. Noukeurige ondersoek toon aan dat die hoekrande van die oorblywende omhulselstene nie heeltemal reguit is nie, maar met 'n paar millimeter verspring. Een teorie is dat dit te wyte is aan die vestiging van seismiese aktiwiteit. 'N Alternatiewe teorie veronderstel dat die helling op die blokke gevorm is voordat dit geplaas is weens die beperkte werkruimte na die bokant van die piramide. 
Twee ingange lei na die grafkamer, een wat 11,54 m (37,9 voet) teenoor die piramide oopmaak en een wat aan die voet van die piramide oopmaak. Hierdie gange pas nie by die middellyn van die piramide nie, maar word 12 m (39 voet) na die ooste versit. Die onderste dalende gang word heeltemal uit die rots gekerf, daal, loop horisontaal en styg dan om die horisontale gang aan te sluit wat na die grafkamer lei.
Een teorie waarom daar twee ingange is, is dat die piramide bedoel was om baie groter te wees, terwyl die noordelike basis 30 m verder na die noorde verskuif sou word, wat die piramide van Khafre baie groter sou maak as sy pa. Dit sou die ingang van die onderste dalende gang binne die messelwerk van die piramide plaas. Terwyl die rots verder weggesny is van die piramide aan die noordekant as aan die westekant, is dit nie duidelik dat daar genoeg ruimte op die plato is vir die ommuur en die piramide -terras nie. 'N Alternatiewe teorie is dat, soos met baie vroeëre piramides, planne verander is en die ingang halfpad deur die konstruksie verskuif is.
Daar is 'n bykamer, gelyk aan die King's Chamber in Khufu se piramide,  wat wes van die onderste gang oopmaak, waarvan die doel onseker is. Dit kan gebruik word om offergawes te berg, begraafapparate te stoor, of dit kan 'n serdab kamer wees. Die boonste dalende gang is in graniet beklee en daal af om met die horisontale gang na die grafkamer te verbind.
Die grafkamer is uit 'n put in die grond gegrawe. Die dak is gemaak van kalksteenbalke. Die kamer is reghoekig, 14,15 x 5 m (46,4 x 16,4 voet), en is oos-wes gerig. Khafre se sarkofaag is uit 'n soliede blok graniet gekap en gedeeltelik in die vloer gesink, waarin Belzoni bene van 'n dier, moontlik 'n bul, gevind het. 'N Ander put in die vloer bevat waarskynlik die canopiese bors; sy deksel sou een van die sypaadjies gewees het. 
Die geskiedenis moet herskryf word
Geskiedkundiges het vertel van hul visie waarom die piramides gebou is, meer presies, die grafte van die Farao's. Vir die Egiptenare was die Farao's die voorstelling van gode op aarde, en as sodanig is hulle uiters verheerlik. Hulle is diep binne -in die piramides begrawe, sodat niemand hulle kon bereik en hul rykdom kon steel nie.
Daar is egter 'n probleem wat hierdie teorie laat struikel oor die doel van die piramides. Die Groot Piramide van Giza, een van die oorspronklike Sewe Wonders van die Wêreld, het 'n paar kenmerke wat niks met grafte te doen het nie. Hierdie kenmerke sluit uitspattige artefakte, verseëlde ingange, gesofistikeerde kiste en natuurlik tallose dodelike lokvalle in.
Belangriker nog, hulle is gebou met unieke materiaal, 'n materiaal wat vandag vir elektriese geleidingsvermoë gebruik word. Wat hierdie aspekte kan suggereer, is dat die piramides oorspronklik as kragsentrales gebou is, wat elektrisiteit en energie opwek en oordra na die stede rondom hulle. Die geskiedenis moet herskryf word, stel ek voor.
Die snaakse feit is dat Nikola Tesla navorsing gedoen het oor die Piramide van Giza, wat hom uiteindelik sou help om sy eie idees te ontwikkel.