Sy resensie van Wat praat jy is in jargonlose taal aangebied. Dit beteken nie dat hy niks indringends sê nie. Inteendeel.
Hy spreek sy waardering uit vir dit wat die boek doen om sy subtitel gestand te doen – nuwe idome, gesegdes en uitdrukkings op te teken en te verduidelik.
Wat wel steurend is in haar resensie, is in haar evaluerende opsomming, waar sy net nie die versoeking kan weerstaan om die preutse lesers ter wille te wees nie. Het sy werklik die vooroordeel oor chic lit verwerk waaroor sy ten aanvang bieg?
Ook by Die naamlose het sy ‘n negatiewe vertrekpunt (ten opsigte van tematiek) om te bowe te kom, en die boek help haar daarmee danksy die outeur se deernis vir die mense waaroor sy skryf.
Mens bespeur die hand van ‘n ervare joernalis in hierdie skryfwerk – só lesersvriendelik dat mens kwalik agterkom hoe sy die boek in breë trekke opsom, die belangrikste kwessies uitlig en jou ook insig gee in die verskuiwings wat daar by die twee deelnemers was in die loop van hul gesprekke.
En sy trap nie in die ou strik van die hele storie te wil oorvertel nie. Is ook prakties genoeg ingestel ook om die veteraan Venter iets te leer oor die gebruik van spuitverf!
Te oordeel na Volksblad se webwerf was daar die afgelope week geen boekbesprekings in dié koerant nie. Kan dit waar wees?
Hoe verder jy lees, hoe meer besef jy dat Cloete die word doelbewus gebruik het, nie om gehalte aan te dui nie, maar om te verwys na die feit dat daar nie ander soortgelyke bundels in Afrikaans is nie.
Cloete skryf ‘n amper Hambidgiaanse resensie – baie en kort paragrawe wat nie noodwendig altyd op mekaar volg nie, en wat gerig word deur die materiaal wat die resensent onder hande het. Sy bindingselemente tussen die paragrawe is net meer genuanseer, sy oorgange makliker om te aanvaar.
“Marais het sy eie plek in die Afrikaanse digkuns oopgeskryf, met aktualiteitsgedigte oor die mooie en verbygaande van mens, dier, plant en die gedig self.
Swart se eindoordeel is nie minder gunstig as dié van De Beer nie, maar die intrinsieke waarde van Swart se resensie is dat dit vir die uitgewer en outeur ‘n klankbord gee, en riglyne vir die verbetering van die publikasie vir ‘n (hopelik) vyfde uitgawe daarvan.
Wat die skrywer dus raakgesien het, is dat dit vir ‘n outeur nodig is, na gelang van sy werk, om die samelewng met ‘n onbevooroordeelde oog te bekyk en te beskryf. Anders bly die nuwe letterkunde selfde as die ou letterkunde, en is daar in wese geen groei nie.