Regs nihilisme, sosiale - die wese, konsep, vorm - Sielkunde en Psigiatrie - 2020
nihilisme - dit is 'n spesiale ideologiese oortuiging wat die algemeen gevestigde waarde-oriëntasies, kulturele norme en kanonne van moraliteit, ideale, heeltemal ontken of bevraagteken. Die begrip nihilisme is gebaseer op verskeie weergawes van filosofiese beginsels:
- die siening wat beweer dat die wese nie objektiewe betekenis, oorsake, waardes of waarhede het nie;
- die lompe nihilisme, wat bestaan ​​uit die oordeel van die nie-bestaan ​​van voorwerpe wat uit dele bestaan;
- filosofiese teorie, gebou op die nie-noodsaaklikheid van die bestaan ​​van voorwerpe in die werklikheid (metafisiese nihilisme);
- epistemologiese nihilisme, gebaseer op die ontkenning van kennis;
- morele nihilisme, gebaseer op 'n metamatiese siening dat geen dinge moraal of immoreel kan wees nie.
Individuele volgelinge van nihilisme word nihiliste genoem. Hulle hou by die volgende sienings, naamlik die afwesigheid van ware moraliteit, daar is geen rasionele bevestiging van die bestaan ​​van 'n skepper nie, daar is geen onvoorwaardelike waarhede, waardeur geen aksie of daad objektief die voorkeur aan enige ander kan wees nie.
Die kern van nihilisme
Trouens, die begrip nihilisme beteken die verwerping van die bestaan ​​van enige soort outonome "betekenisse", insluitend die ontkenning van die spesiale rasionaliteit van die menslike bestaan, die belangrikheid van algemeen gevestigde morele kanonne en kulturele norme, die nie-erkenning van owerhede. Hierdie term word beskou as naby aan realisme, uitsluitlik gebaseer op feite en een honderd persent bewyse. In sy kern kan dit nader aan skeptisisme en kritiese denke gebring word, maar terselfdertyd word nihilisme gekenmerk deur 'n breër filosofiese betekenis. Klassieke nihilisme kan voorgestel word as die teoretiese basis van minimalisme en sinvolheid.
Dikwels is daar geskille tussen die volgelinge van hierdie ideologiese posisie en die res van die samelewing. Mense verstaan ​​nie hoe om vir iemand om te sien of om 'n doel te streef nie, om in niks te glo nie, maar om aan die enigste oortuiging dat niks 'n ware betekenis het nie, te hou. Nihiliste dui op hul beurt aan die toelating van die intrinsieke betekenis en die probleme van so 'n aanname. Het die mensheid iets nodig om te beteken? Na alles bly altyd soos dit is, ongeag mense se opinies daaroor. 'N Individu kan enige aksie met hom doen. Sommige mag dalk meer doeltreffendheid, skoonheid, funksionaliteit en waarheid hê, terwyl ander dit dalk nie wil hê nie, wat lei tot konflik.
Die sielkundige probleem van nihilisme is die behoefte om eksterne invloed te weerstaan, voorstel te verwerp en individue op sekere sosiale rolle, standaarde van gedrag, tradisies van norme en waardes, ontnugtering met hulle en 'n begeerte om hulle te verander, op te lê. Hy verklaar 'n absolute afkeuring van alle algemeen aanvaarde, gebaseer op die oortuiging van die absolute valsheid van die verwerp.
So 'n gevolgtrekking word sosiaal negatiewe gedragsreaksies wat in stryd is met verwagtinge wat in hierdie makrostruktuur as wettig beskou word en deur 'n bepaalde samelewing gedeel word.
Die konsep van die absolute waardigheid van die individu lê in die oorsprong van ontkenning as 'n ideologiese posisie. Daarom is dit in wese 'n vorm van humanisme. Die spesifisiteit daarvan is om die tragedie van menslike bestaan ​​te assosieer uitsluitlik met die onvolmaaktheid van eksterne toestande vir 'n persoon, byvoorbeeld 'n arm samelewingstelsel en die staat, gebreke in godsdienstige oortuigings en sedes. Met ander woorde, die tragedie van die mens lê nie in sy onvolmaaktheid of "sondigheid" nie, nie in die onvolmaaktheid van verhoudings tussen mense nie, maar buite hom. Om sodoende gelukkig te wees, is dit slegs nodig om die bestaande algemeen aanvaarde kulturele en morele vorme te verander of om hulle heeltemal te kanselleer. Die vrye wil van individue is die enigste waarde wat goedgekeur moet word.
Histories gesien is hierdie wêreldbeskouing beskou as 'n vreemde uitdrukking van protes teen totalitêre regimes in state en 'n reaksie op die uiters hoë vlak van konserwatisme van die Ortodokse godsdiens.
Nihilisme, die oprig van individuele vryheid teenoor die absolute, identifiseer dit in wese uitsluitlik met sosiale en politieke bevryding. As gevolg hiervan, sosiale transformasies is die enigste manier om dit te bereik.
Individuele vryheid in die nihilistiese begrip in hierdie verband is 'n vernietigende krag wat uiteindelik 'n vernietigende impak het, nie net op die individu nie, maar ook op die sosiale stelsel as geheel.
Die eienaardigheid van die nihilistiese wêreldbeskouing lê in sy rasionalisme en progressiewe karakter.
Rasionaliteit word beskou as die enigste grondslag van die menslike bestaan ​​en die basis van die dryfkrag van sosiale vooruitgang. Maatskaplike vooruitgang word gekenmerk deur absoluutheid. Dit was hy wat eeue lank die geskep waardes wat die stelsel van wêreldkulture vorm, omverwerp.
E. Fromm het voorgestel nihilisme as een van die "instrumente" van sielkundige beskerming te oorweeg. Die sentrale persoonlikheidsprobleem, soos Fromm geglo het, is 'n interne teenstrydigheid wat inherent is aan die menslike bestaan, waarin "behalwe sy eie wil in die wêreld van die individu" gegooi word, en dit gaan verder as die grense van die natuur as gevolg van die vermoë om sy eie persoonlikheid te besef, die samelewing, die verlede en die toekoms.
Hy het geglo dat persoonlike ontwikkeling te wyte was aan die vorming van twee hoof tendense, naamlik die fokus op vryheid en die neiging tot vervreemding. Menslike ontwikkeling vorder in die rigting van toenemende "vryheid", maar nie elke individu kan hierdie manier behoorlik gebruik nie, en lei tot geestelike ervarings en negatiewe state wat hom tot vervreemding lei. Die gevolg is dat die individu sy self verloor. Dus, 'n defensiewe meganisme genaamd "ontsnapping uit vryheid" is inherent, wat gekenmerk word deur: masochistiese en sadistiese kenmerke, destruktivisme, neiging om die wêreld te vernietig, anders sal dit die individu self vernietig, outomatiese konformisme, nihilisme.
Die probleem van nihilisme is ook oorweeg deur V. Reich, wat aangevoer het dat sulke eienskappe soos spanning en selfbeheersing, en sulke spesifieke eienskappe as ontslag, ironies en uitdagende gedrag, oorblyfsels is van baie sterk meganismes van beskerming van die verlede, wat van die oorspronklike doel geskei is en permanent omskep is individuele karaktertrekke. Hulle word uitgedruk as 'n "neurose van karakter", die oorsaak daarvan is die werking van die meganisme van beskerming - nihilisme. 'N Soort neurose wat gekenmerk word deur verdedigende konflik en uitgedruk word in afsonderlike individuele eienskappe en gedragsresponse word 'n "karakterneusose" genoem.
In die tendense van die Westerse filosofie in die jare sewentig was die konsep nihilisme nou geassosieer met die konsep geïnspireer deur Freudianisme, wat bestaan ​​uit die hipotetiese onafhanklikheid van die aangebore self uit die onderdrukkende kultuur.
Vandag word die teorie van nihilisme aktief gebruik deur berispe van die moderne beskawing, byvoorbeeld die filosoof van Oostenryk V. Kraus, wat die filosofiese, psigologiese en neurotiese, sosio-politieke en nihilisme onderskei. Terselfdertyd ondersteun al die spesies wat deur hom beskryf word onderling mekaar, vermenigvuldig hulle negatiewe gevolge en vorm sodoende iets soortgelyk aan die bose kringloop van nihilisme. Volgens Kraus word verskillende vorms van nihilisme geassosieer met die verlies van skuld en verantwoordelikheid, sowel as die gebrek aan invloed van die super- "I" as 'n teengewig aan die ongebreidelde begeertes van die individu.
Regs nihilisme is die verwerping van die wet as 'n sosiale instelling, die verwerping van die stelsel van gedragsnorme wat menslike verhoudings suksesvol kan bestuur. So 'n wettige nihilisme bestaan ​​uit die verwerping van wette, wat later kan lei tot aksies van 'n onregmatige aard, anargie en in die algemeen sal die vorming van die regstelsel van die staat belemmer.
Hierdie soort nihilisme is kenmerkend vir beide die samelewing as 'n geheel of die sosiale groep en vir die individu.
Regs-nihilisme is spontaan of aanhoudend. Die bronne van wantroue van die regstelsel is gewortel in die vooroordeel teen staatsmag, die visie van wette as bevele, instruksies van diegene wat aan bewind is, die straffeloosheid van amptenare, die euwels van geregtigheid, die afwyking van wette en werklikheid. Hierdie mening is hoofsaaklik te wyte aan die onvolmaaktheid en dualiteit van die wetlike raamwerk, die onvermoë van die owerhede om misdaad uit te skakel, om die bevolking se respek vir hul regte te verseker, om te beskerm teen die willekeur van amptenare. Dikwels word wetteloosheid gepleeg óf namens die wet óf met stilswyende toestemming, wat formeel kriminele bedoelings of die belange van private individue dek.
Regs nihilisme van sy vorm en maniere om te oorkom
Nihiliste word gekenmerk deur verskillende mate van intensiteit teenoor die wetgewende basis en die regsinstelling as geheel. Daarom word die volgende vorms van nihilisme onderskei: aktief en passief. Die eerste vorm is 'n vyandige houding teenoor die wetgewende basis, propaganda van die nihilistiese wêreldvooruitsigte onder die breë massas (anargisme). Die tweede is gekenmerk deur 'n gebrek aan vertroue in die regspotensiaal, die ontkenning van sy positiewe waarde in die samelewing.
Daarbenewens is daar 'n onderskeid tussen huishoudelike wetlike nihilisme, wat nou verband hou met misverstand of onkunde van die wette en filosofies, wat verband hou met die bou van 'n mens se wêreldbeskouing wat die sosiale rol van die reg ontken.
Terselfdertyd word hierdie tipe nihilisme dikwels aangetref in vakke wat aktief saamwerk met die wet en dit beskou as 'n suiwer nominale instelling, aangesien hulle in werklikheid korrupsie en magsmisbruik gebruik om hul doelwitte te bereik.
Daar is die volgende maniere om nihilisme te oorkom: wydverspreide propaganda van wettige bewustheid, regsopvoeding, groei van die kultuurvlak van die bevolking, voorkoming van oortredings, eerstens, kriminele aard, verbetering van die wetlike raamwerk, massale regsopleiding, versterking van die wet en staatsdissipline, opleiding van hoogs gekwalifiseerde prokureurs, respek vir mense , respek vir regte en vryhede en meer.
Dus, wettige nihilisme van sy vorm en maniere om te oorkom, bestaan ​​in die verandering van die bewussyn van mense, die hervorming van die ekonomie en die sosiale sektor van die staat. Maksimum benadering van die wetgewende basis om die belange van alle segmente van die bevolking te respekteer, hervorming van geregtelike aktiwiteite om gesag te verhoog en vertroue in geregtigheid te verhoog.
Die oorwinning van hierdie tipe nihilisme is nogal 'n lang proses wat die verandering van die objektiewe lewensvoorwaardes van die samelewing, doelgerigte ideologiese, organisatoriese werk, die organisasie van 'n kompleks van spesiale en wetlike maatreëls beïnvloed. Met ander woorde, die kompleks van sulke maatreëls moet in die eerste beurt gefokus word op die skep van 'n kwalitatiewe nuwe maatskaplike en wetlike omgewing en in mense se vertroue in regs kanonne.
Die vorming van 'n nuwe stelsel van politieke waardes is die belangrikste politieke voorvereiste om oorwinning oor wettige nihilisme te behaal.
Die begrip nihilisme gee uitdrukking aan die negatiewe houding van die individu (groep of klas) tot spesifieke tradisionele waardes, reëls en norme, oortuigings en ideale, individuele of alle aspekte van die menslike bestaan. Hierdie konsep is een van die vorme van wêreldpersepsie en sosiale gedrag. Sosiale nihilisme as 'n rigting van sosiale denke het lankal verskyn, maar dit het eers die afgelope eeu die meeste algemeen geword, hoofsaaklik in Rusland en die lande van Wes-Europa.
Sosiale nihilisme word beskou as 'n veelvoudige konsep, aangesien dit morele, godsdienstige, ideologiese, ens. Kan wees. Aangesien dit afhanklik is van die kennisgebied van die ontkende waardes - kultuur, kuns, politiek, ens. Daar is baie nuanses en interkonneksies tussen alle soorte nihilisme. Daarbenewens word elk van sy spesies gekenmerk deur sy eie geskiedenis.
Die algemene kenmerk van alle soorte nihilisme is ontkenning. Dit moet egter verstaan ​​word dat geen ontkenning nihilisme sal wees nie. Die betekenis van "ontkenning" is baie meer uitgebrei. Dit is organies kenmerkend van die menslike denke en dialektiese denke. Daarom kan nie alle individue wat ontken nie, na nihiliste verwys word. Andersins verloor die konsep van "nihilisme" sy eie betekenis en verloor dit in die meer volumineuse kategorie - "ontkenning".
Nihilisme hou op om 'n ideologiese posisie te wees wanneer dit omskep word in 'n natuurlike (objektiewe) ontkenning van die konserwatiewe, verouderde, reaksionêre. Byvoorbeeld, die ontkenning van baie somber en dikwels tragiese gebeure van die onlangse verlede, hoofsaaklik in die politieke en regsfeer van die staat en die sosiale lewe, is billik en selfs geregverdig, aangesien dit 'n onvermydelike proses van hernuwing is.
'N Positiewe boodskap bevat opbouende kritiek op tekortkominge, immoreel of verouderde bestellings, die onvolmaaktheid van verskillende sosiale instellings, sekere bestaande wette en in die algemeen alle negatiewe verskynsels van die werklikheid.
In werklikheid word die konsep nihilisme egter hoofsaaklik beskou as 'n vernietigende, sosiaal skadelike verskynsel, veral vandag. Dikwels kan nihilisme vernietigende vorms, sluiting in uiterste vorms, met allerhande anargistiese strome, regse aspirasies, bolsjewisme en neo-bolshevisme, maksimalisme en ekstremisme neem.
Ontkenning as 'n ideologiese posisie is 'n stereotipe van denke van enige radikale individu, dikwels is hy dalk nie eers daarvan bewus nie.
'N Onderskeidende kenmerk van verwerping as 'n ideologiese vooruitsig is nie die doel van ontkenning nie, wat slegs die determinant van 'n bepaalde soort is, maar die intensiteit, kompromis, kategoriese aard van sodanige ontkenning met die oorheersing van die subjektiewe beginsel.
Nihiliste is geneig om 'n hipertrofe, dikwels oordrewe, onsekerheid oor bekende beginsels en tradisionele waardes uit te druk. En vir die grootste deel word die ergste metodes van aksie gekies, dikwels aangrensend aan antisosiale gedrag en oortreding van morele en wetlike norme.
Sosiale nihilisme vandag kan uitgedruk word in heeltemal verskillende voordele:
- die verwerping deur sekere sosiale strata van die verloop van staatshervorming, die nuwe manier van lewe en nuwe waardes, die afkeuring van verandering, openbare protes teen die uiters moeilike metodes van beliggaamde transformasies;
- teenstrydigheid met sommige politieke besluite, vyandigheid teenoor staatsinstellings, dikwels haat teen magte en owerhede;
- verwerping van gedragspatrone, morele en etiese oriëntasies wat nie kenmerkend van 'n sekere mense se mentaliteit is nie.
Sosiale nihilisme word vandag verteenwoordig deur sy verskillende vorme en word uitgedruk in die wantroue wat die samelewing voorlê of 'n afsonderlike individu, sosiale waardes, tradisionele ideale, politieke en regstruktuur, sosiale instellings en verskillende norme.
Die eienaardigheid van vandag se samelewing is die noodsaaklikheid om die betekenis van hierdie samelewing te verstaan, die behoefte aan 'n hoë vlak van bewussyn, die behoefte aan solidariteit met verskillende sosiale strukture. Deesdae is dit wat vroeër deur die sosiale orde van tradisionele samelewings verskaf is, outomaties deur hul lewenswyse voorsien. In moderne moderne samelewings moet die bewuste burgers van die samelewing as geheel sorg dra vir die welsyn van die kollektiewe geheel. Dus, onderskeidelik, verskil meningsverskil met sulke gedrag 'n sosiale verskynsel van ontkenning as 'n beginselposisie, waarvan die redes verborge is in die vervorming van sosiale wese, in die vernietiging van die natuurlike kommunikatiewe interaksie tussen lede van die samelewing.
Gevolglik kan tot die gevolgtrekking gekom word dat die basis van alle vorme van nihilisme sosiale faktore is, en die manifestasies van hierdie beskouing self word gekenmerk deur 'n duidelik uitgesproke kommunikatiewe aard. Ontkenning as 'n spesiale verskynsel van die wêreldbeskouing in al sy manifestasies bevat 'n sosiale en kommunikatiewe komponent wat ons in staat stel om al die bogenoemde vorms van nihilisme te verbind tot een generiese verskynsel genaamd sosiale nihilisme.
Maniere om nihilisme te oorkom, lê in die verhoging van die vlak van betekenis van sosiale norme en morele waardes vir die samelewing en sy individuele burgers. Только таким путем возможно создать условия для стабильного и поступательного формирования общества.Daarbenewens is die uitwissing van ontkenning as 'n sosiale ideologiese posisie 'n noodsaaklike van die tye, aangesien ekstremistiese sentimente in die wêreld vandag heers, een van die redes waarom sosiale nihilisme is.
Uiteindelik is die maniere om nihilisme uit te wis, gekoppel aan die ontstaan ​​van die samelewing vanuit 'n sistemiese krisis wat alle sfere van die menslike bestaan ​​affekteer, naamlik sosio-ekonomiese, politieke, geestelike en morele. Terselfdertyd hang baie af van die aktiewe persoonlike posisie van die individu. In 'n klein persoon is dit vanaf geboorte nodig om verantwoordelikheid te dra vir eie optrede en nie net vir individuele voordele nie, maar ook vir die welsyn van die samelewing.