Rhodesian Ridgeback: 10 feite oor Afrika se leeuhond - Rasse
Die Rhodesian Ridgeback is 'n groot honderas wat dra 'n taamlik unieke en beroemde geskiedenis weens hul betrokkenheid by een van die grootste katte ter wêreld, die leeu.
Daar is ook meer as wat die oog dophou as dit kom by hul ewe bekende Ridgeback-voorkoms en hoe dit selektief geteel word.
Terugskrywings raak vinnig meer en meer aantreklik as gesinsgenote regoor die VSA. Daarom het ons besluit om tien van ons gunsteling feite oor die ras bymekaar te maak, sodat hul groeiende fanbase beter ingelig kan word oor hierdie groot en nie so eng hond nie!
10. Hy is in 1922 as 'Africa's Lion Dog' bekend
9. Hy is die eerste keer in Suid-Rhodesië geteel
7. Hy het drie aanvaarde kleedkleure
6. Sy terugbetaling is noodsaaklik vir skoue / kompetisies
5. Die voorkoms van die terugtrekking is te danke aan outosomale dominante gene
4. Rhodesiese teruggevalle is baie afsydig
3. Hy is sterk en hardkoppig
2. Baie ly aan skildklierverwante gesondheidsprobleme
1. 'n Rhodesiese Ridgeback benodig 2 uur oefening / daagliks
In 1922, toe die eerste rasstandaard vir Rhodesian Ridgebacks deur Francis R. Barnes geskep is, het hierdie hond bekend gestaan ​​as die 'Rhodesian Lion Dog'. Eers in 1927 het die Leeuhond amptelik bekend geword as die 'Rhodesian Ridgeback'.
Maar hulle naam verandering het baie laat twyfel waarom hulle in die 20ste eeu as 'leeuhonde' bekend gestaan ​​het?
Dit is 'n misvatting deur baie mense dat die Rhodesiese Ridgeback 'n rol gespeel het in die jag en doodmaak van leeus.
Dit was te danke aan hul rol as jaghonde. Boere moes 'n hondegeselskap vind wat in staat was om groter wild te jag. Die rede waarom hulle aanvanklik deur Boerejagters geteel is, was om leeus op jag te hou vir jagters.
Hierdie honde sal die leeus omsingel en beskerm totdat die jagters daar aankom. Dit was ook nuttig om jagters teen leeus te beskerm.
Hul waaksaamheid, intelligente, selfversekerde en groot grootte het gehelp met die vermoë van hierdie rasse om in stresvolle situasies op te tree waar kleiner of meer mak honde nie geskik sou wees nie.
Vandag het die tye nou verander, die Rhodesian Ridgeback word nou algemeen geteel as 'n lojale metgesel . Hul liefde, lojaliteit, selfvertroue en intelligensie is beslis 'n goeie troeteldier.
Die Rhodesian Ridgeback het sy oorsprong in Suid-Afrika . Eintlik is hulle oorspronklik geteel in 'n gebied wat bekend staan ​​as 'Suid-Rhodesië' - nou Zimbabwe genoem.
Ondanks sy oorsprong in Suider-Afrika, is die Rhodesian Ridgeback nou bevolk deur baie ander nie-inheemse rasse ( bv. Miniatuur Schnauzer en Rottweiler ) in Suider-Afrika - dit is 'n algemene voorkoms regoor die wêreld met baie inheemse honde.
Dit word aanvaar dat die Europeërs in die 18de eeu na Suid-Afrika aangekom het en met die Khoikhoi-mense in Afrika begin handel dryf het. Die Europeërs het die lojaliteit, vertroue en voogdyskap van die Khoikhoi-honderas begin bewonder.
Baie vinnig het die Europeërs hul eie honde begin teel met die Khoikhoi-honde ras; dit het gelei tot die skepping van die Rhodesian Ridgeback se voorouers.
Dit is moeilik om vas te stel watter rasse die eerste keer geteel is om die Ridgeback te skep. Dit is egter bekend dat die Khoikhoi-hond, Windhonde, Bulldogs, Terriërs en selfs Groot-Denes is gebruik.
Ses Rhodesian Ridgebacks is die eerste keer in die vyftigerjare deur die O'Briens na die Verenigde State gebring in die hoop om hierdie hond deur die Amerikaanse Kennelklub aan Amerika voor te stel.
Dit was suksesvol en in 1955 is die ras amptelik erken deur die American Kennel Club .
Die Rhodesian Ridgeback, wat deur die American Kennel Club as 'n hond geklassifiseer word, is 'n sighond. Die United Kennel Club klassifiseer hierdie ras ook as 'n 'sighond'. Dit was egter nie altyd die geval nie.
Tot die 1950's is die Ridgeback geklassifiseer as deel van die 'geweerhond' -rasse. Hulle amptelike klassifikasie is in die 1960's opgedateer van 'n 'geweerhond' na 'n 'hond'.
'N Geweerhond word gedefinieer as honde-lede wat jagters help om kleinwild op te spoor en op te spoor. Bekende geweerhonde, wat wêreldwyd erken word, sluit in: Labrador retrievers , Golden Retrievers en Cocker Spaniels.
Om 'n Rhodesian Ridgeback 'n geweerhond te noem, is volgens ons huidige standaarde verkeerd.
Hierdie hond verrig nie die pligte van 'n geweerhond nie. Hulle rol is om bloot 'n leeu weg te hou totdat die jagter opdaag. Daarom het baie kennelklubs hulle herkategoriseer as 'sighonde' of soms 'scenthounds'.
Hierdie hond moet 'n kort, glansende en goed onderhoude jas hê. As dit korrek onderhou word, is hul jas baie dig, wat die beskerming van hul vel tydens jag help.
Die aanvaarde kleure vir die Rhodesian Ridgeback is beperk tot drie verskillende tinten koring :
Die Rhodesian Ridgeback het vroeër in verskillende kleure gekom, soos swartwitpense en bruin . Die oorspronklike rasstandaard het toegelaat dat 'n groter verskeidenheid voorkoms van pelskleur aanvaar word. Die mees onlangse standaard het die rokskleur egter net tot koringskakerings beperk.
Rhodesian Ridgebacks kan ook in twee verskillende neuskleure voorkom: swart of bruin. Daar is ook bekend dat hulle swart tonge het ( net soos Chow Chows ).
Nog 'n interessante aspek van die voorkoms van hierdie hond is die aanvaarding van gekleurde merke.
In baie groot honderasse word wit of roommerke oral op hul liggaam gewoonlik as 'n fout beskou (dit wil sê dat dit 'n rede vir diskwalifikasie is). In die Rhodesian Ridgeback word enige wit of roomagtige onderbou egter algemeen aanvaar. Swart of grys onderlaag word ook aanvaar, maar nie in buitensporige hoeveelhede nie.
Die Amerikaanse Kennelklub sien ongemanierdheid as 'n ernstige fout in hierdie ras (dit wil sê 'n rede vir diskwalifikasie) om hul voorkoms van 'n terugslag 'n wesenlike deel van die standaard van hierdie rasse te maak. Vervolgens het baie kennelklubs regoor die wêreld ook roekeloosheid in die ras as 'n fout erken.
Sommige kennelklubs het so ver gegaan om Ridgeless-hondjies van kant te maak (bv. die Verenigde Koninkryk se Kennelklub-gesegde Rooierlose hondjies moet van kant gemaak word).
As gevolg van hul toename in die ondervraging van die telers se etiese praktyke . Om gesonde, maar gelate hondjies uit te wis, word as onaanvaarbaar beskou.
Die uitskakeling van ongemanierde hondjies word nie meer aanvaar as 'n metode om kosmetiese foute in die ras te bestry nie. Onlangs word eerder metodes gebruik om die hondjies te steriliseer of te steriliseer.
Die beroemde rugrug kan die beste beskryf word as 'n lang pelsstrook wat hul ruggraat volg. Bont in hierdie duidelike patroon groei in die teenoorgestelde rigting van die res van hul jas en skep dus die nok.
Soos met baie ander verskillende verskynings, daar is gevind dat hul 'ridgeback' te wyte is aan spesifieke genotipes . Daar is voorgestel dat die teruggebreide eienskap die gevolg is van outosomaal dominante gene .
'N Hond met een of twee gene wat gemutreer word, sal 'n rif hê.
As 'n hond egter twee eksemplare van die rif-allel het, loop dit 'n groter risiko om neurale buisdefekte te ontwikkel ( soos Dermoid Sinus ). Dit is problematies vir honde-telers as hulle die vraag na 'n 'rif' -kenmerk in ag neem en dat roekelose hondjies minder wenslik is.
Ander rasse wat dieselfde eienskap dra, sluit in Thai Ridgeback, en die Phu Quoc Ridgeback is albei geneig tot neurale buisdefekte as hulle twee gemuteerde eksemplare dra.
Ten spyte van 'n gewilde misvatting, weet Rhodesian Ridgeback-eienaars dit hierdie ras is nie aggressief nie . In werklikheid is hulle baie sensitief. Dit is hierdie eienskap wat hulle 'n uitstekende metgesel maak vir hondeliefhebbers wat hul tyd en moeite aan hierdie pragtige hond wil wy.
Ongelukkig vergis baie die 'afsydigheid' van die ras teenoor vreemdelinge met aggressie. Hulle intimiderende voorkoms kan verder gekritiseer word as gevolg van hul groot omvang:
Manlike Rhodesian Ridgebacks kan 'n hoogte van 25 tot 31 duim bereik, terwyl wyfies 24 tot 30 sentimeter is
Beide mans en vroue weeg tussen 88 en 110 pond
Met korrekte sosialisering praktyke vanaf 'n jong ouderdom, moet aggressie nooit 'n dominante eienskap in die Rhodesiese Ridgeback wees nie. Sosialisering sal u help om positiewe ervarings te bevorder om hierdie hond te help om aan te pas by hul rol as jagter en voog, om langs u kant op te krul.
As gevolg van hul groot omvang en speelse houding, kan hulle per ongeluk jong kinders tydens die speeltyd omval. Daarom beveel ons hierdie ras nie aan vir gesinne met klein kinders nie en toesig word aanbeveel.
Daarbenewens het hulle ook 'n sterk prooi-ry weens hul jaginstinkte. Hulle word gewoonlik nie aanbeveel naby kleiner geselskapsdiere soos katte of konyne nie. Met voortgesette en behoorlike sosialisering en versorging kan daar egter eenheid tussen bont-eindes bestaan ​​- dit is eintlik kom goed oor die weg met katte in hul eie huishouding.
Hul beskermende instinkte moet nie met aggressie verwar word nie
Die Rhodesian Ridgeback is bekend as 'n sterk wil en koppige hond. Hulle kan nogal ondeund wees as hondjies en is bekend daarvoor dat hulle die reëls gereeld probeer buig. Dit kan opleiding maak 'n bietjie moeilik. Met 'n konstante en korrekte opleiding is hierdie ras egter steeds baie gehoorsaam.
Hulle is 'n intelligente honde ras dit beteken egter nie dat hulle groot plesiere is nie. Daarom beveel ons hierdie ras slegs aan vir ervare eienaars. Deurlopende en deurlopende opleiding is noodsaaklik vir 'n Rhodesian Ridgeback.
Positiwiteit strek baie goed in honde-opleiding, maak nie saak hoe moeilik die ras mag wees nie. Dit geld veral in die ondeunde Rhodesiese Ridgeback. Trouens, Francis R. Barnes (die man wat die eerste rasstandaard ) het die behoefte aan vriendelikheid en vertroue met hierdie hond erken.
Hy het geskryf: 'rowwe behandeling ... moet nooit aan hierdie honde toegedien word nie ... hulle gaan stukkend met sulke hantering'.
Positiewe versterkingsmetodes is dus die beste opleidingstegniek om u Rhodesian Ridgeback te leer. Hou slegs by lekkernye, speelgoed en lof.
Dit is 'n selfversekerde honderas, en hulle is nie bang om hul eienaars te beskerm as hulle dit nodig ag nie. Daarom beklemtoon die noodsaaklikheid van 'n ervare eienaar wat hierdie hond met 'n konsekwente en korrekte opleiding en sosialisering kan onderrig.
Met baie sorg en liefde het die Rhodesian Ridgeback 'n lewensverwagting van tussen 10 en 12 jaar . Dit is eintlik redelik oud vir 'n ras van hul grootte!
Ongelukkig, soos met baie rasegte honde, is die Rhodesian Ridgeback geneig om spesifieke gesondheidskwessies te erf. Hulle is een van die beste rasse wat ly aan skildklier-verwante gesondheidskwessies en kom op nommer 12 volgens die Ortopediese Stigting vir Diere .
Hipotireose is een van die mees algemene gesondheidstoestande gevind in hierdie hond. Gedefinieer as 'n onderaktiwiteit van die skildklier, lei dit tot 'n verlaagde produksie en vrystelling van skildklierhormone. Simptome kan insluit swakheid, gewigstoename, pelsverlies, velinfeksies en onaktiwiteit.
As u 'n noemenswaardige verandering in die gedrag van u troeteldier sien, word dit aangeraai om dadelik u plaaslike veearts te skakel.
Die behandeling van hipotireose is aan die gang en duur gewoonlik hul leeftyd. Die lewenskwaliteit vir u hondjie moet egter nie aangetas word nie, solank die regte verloop van mediese stappe dadelik geneem word.
'N Sterk gespierde ras benodig baie daaglikse oefening om hulle gestimuleer te hou! Dit geld veral wanneer hulle jong hondjies is, hulle hou van speel en is baie aktief ('n ander rede waarom hulle baie tyd en aandag van hul eienaars benodig).
Ons beveel aan dat u Rhodesian Ridgeback een tot twee uur per dag oefening gee.
Dit is 'n ras wat geskik is vir 'n huis met 'n groot agterplaas wat omhein is en hulle in staat stel om dwarsdeur die dag rond te hardloop en vry te speel.
Fisieke oefening is nie die enigste soort oefening wat hierdie ras benodig nie. Om u hond geestelik te oefen, is net so belangrik as om hulle aan die gang te kry. Dit help om negatiewe gedrag te verminder, soos oormatige gehuil , blaf, en kou.
Geestelike stimulasie kan op 'n aantal maniere aan u Rhodesian Ridgeback verskaf word:
Opleidingstyd is 'n uitstekende verskaffer. So lank as wat u pup konsentreer en toegewy is aan oefensessies met baie lekkernye oor kort tydperke.
Daaglikse avonture help om u hondjie geestelik gestimuleer te hou. Veranderinge in natuurskoon sosiaal en omgewings, hou u hond in die wêreld omring en voorkom dat hulle verveeld raak.
Speeltyd is 'n uitstekende manier om met jou hond in wisselwerking te tree (die Rhodesian Ridgeback hou van speeltyd). Miskien 'n wonderlike spel van haal kon die truuk doen?
Vanweë hul hoë fisiese en geestelike vereistes, is die Rhodesian Ridgeback nie 'n geskikte ras vir besige of onaktiewe individue nie. Hulle sal sukkel om die stimulasie te vind waarna hulle instinktief smag.
Met die regte eienaarskap, sosialisering en opleidingspraktyke, is daar geen rede waarom hierdie ras nie goed kan integreer in 'n gesinsleefstyl vol troos en liefde nie.