Dilthey, wat bewustelik gerig is op die voortsetting van Schleier­macher se werk, maak hier drie belangrike punte: Ten eerste sonder hy verstaan per se uit en verleen daaraan 'n fundamentele belang deur dit aan die lewe self te koppel. Hiermee poneer hy die alomteenwoordige gelding van verstaan in alle sfere van die menswetenskappe – soos gekontrasteer met kousale verklaring wat hy as die gepaste modus vir alle ondersoeke in die domein van die natuurwetenskappe sien. Sy beklemtoning van verstaan as 'n vorm van herbelewing, empatie en herkonstituering was ingegee deur sy kritiek op 19e eeuse POSITIVISME – ŉ filosofiese beweging wat sy oorsprong in Frankryk gehad het en wat aanspraak gemaak het op wetenskaplikheid. In die tweede plek en in ooreenstemming met Schleiermacher voeg Dilthey 'n psigologiese dimensie toe tot beide verstaan en interpretasie. Derdens impliseer hy dat 'n “ensemble van reëls” vir verduideliking gevind kan word. Dit is presies vanweë die eerste twee punte, nl. die vaagheid van Dilthey se vitalistiese opvatting van “lewe” en 'n algemene subjektiwistiese psigologisering, dat 'n teorie van verstaan tot dusver niks meer kon bereik as om interpretasie bewus te maak van sy eie meganismes (werkswyses) nie.