Nes kiepie, op my eie – Die Carbs Is Weer Hollands
Posted on Augustus 20, 2017 Februarie 5, 2019
Dis Saterdagoggend, amper agtuur, en nes enige normale werkende mens lê ek nog in die bed. Ek het die werksweek oorleef (ook maar net-net). Wat hierdie naweeksoggend anders maak, is dat ek op my eie is. Geen beminde in sig nie. Vir die eerste keer in ’n lang tyd moet ek aktiwiteite vind om myself besig te hou, veral om my aandag af te trek van die feit dat ek na my kêrel verlang. En die verlange is eg. Dit voel asof dit ’n gat brand regdeur my binneste, soos wat my aanlyn aankope ’n gat in my beursie brand om die eersgenoemde gat te vul.
In plaas daarvan om myself jammer te kry en die hele dag te verkeer in slaapklere onder ’n melancholiese kombers, het ek besluit om meer pro-aktief te wees. Net omdat ek nie ’n hoërskool-reünie het om by te woon nie, beteken nie dat ek soos kiepie moet rondsit en wag vir dinge om te gebeur nie. Vir hoe lank dreig ek al om ’n rak in my kamer op te sit om my hordes boeke te huisves. Dis die noodlot wat my forseer om op te hou met kla dat ek nie tyd het om dinge te doen nie. Hier bied dit nou vir my ’n geleentheid aan.
Die moderne dame is nie veronderstel om in sak en as te sit wanneer sy nie haar ander helfde kan sien nie. Wat doen sy eerder? Sy bak ŉ hoenderpastei met haar nuwe Le Creuset pie bird. Die voordeel van aanlyn-inkopies is dat ŉ ding soos ŉ pasteivoël ŉ realiteit word in my lewe – en om lukrake pakkette te ontvang by die kantoor kikker ŉ mens se droewige Dinsdag op. Wie wil nou met ŉ vurk gaan staan en primitiewe gate in ŉ pastei maak, wanneer ŉ mens ŉ oulike voëltjie in die middel van die pastei kan plaas? En nie net enige tipe voëltjie nie, ŉ Le Creuset ene. Toe ek heel opgewonde vir my ma vertel van my nuwe besitting (waarvoor gewag het op daardie stadium) het sy my vertel hoe sy nog onthou van die stoomtoestelletjie (is dit die korrekte woord?) wat my oumagrootjie destyds gebruik het. En sou jy nou kon glo, dit was nie ŉ voëltjie nie, maar ŉ olifant (nie Le Creuset nie).
Die pastei wat ek gewoonlik bak kom van ŉ ander ouma af, ouma Dolly – in alle eerlikheid het ek my ouma se regte naam eers geleer op haar begrafnis. Verbasing en hartseer, gevolg deur souttertjies en hertzoggies. Dit was op die einste begrafnis wat al ons kleinkinders besef het dat Ouma Dolly nooit haar resepte gedeel het nie. Hoewel sy dit vir ŉ dogter of twee neergeskryf het, proe dit net nie dieselfde nie. Sy’t op gevoel gegaan, en dis presies wat ek doen wanneer ek haar pastei probeer namaak. As my tante haar gevra het hoeveel daar van iets in ŉ dis moes kom, sou haar antwoord gewoonlik iets in die lyn wees van ŉ paar skudde van dit of ’n kwart palmbakkie van dat. Dis ŉ wetenskap om die regte geure te kry. Maar ŉ wetenskap wat my wel besig sal hou tot die aand se Der Fliegende Holländer-vertoning in die stad.
NS. Yuppiechef is vinnig, luuks en vir seker die moeite werd.
Hallo. My naam is Jeanne [ʒan]. Ek hou van kos en kiekies. Hierdie is my poging om die twee saam te voeg.	Beskou all artikels deur Die Carbs is weer Hollands
Categories food, lifestyle, UncategorizedTags Afrikaans, cape town, food, Foodie, fresh, Kitchen, Le Creuset, lekker, online shopping, Pie, Piebird, South Africa, yum, yuppiechef1 Kommentaar
One thought on “Nes kiepie, op my eie”
Augustus 20, 2017 om 9:27 nm
Die pastei lyk tog te lekker.
Vorige Previous post: Tong in die Quiche
Volgende Next post: ŉ Perd van ŉ ander kleur