'n grap van my was 'n familie sport vir so lank as wat ek kon onthou. Ek was 'n swemmer onder 'n familie van perdryers, 'n vegetariër van 'n skaapboerfamilie, 'n nomad in 'n familie van setlaars, en daarvandaan gaan dit. Dikwels het dinge gesê, en die persoon wat dit gesê het, het dalk nie die pyn wat hulle destyds veroorsaak het, besef nie. Op ander tye was dit egter te dikwels gesê dat dit doelbewus en net wreed was.
Gevolglik het ek tot nou toe nog nooit gesinsdinamika geniet nie. So die maklikste manier om dit weer te hanteer, was om net die lewe van my te verwag. Uiteindelik het ek egter begin om hulle te onttrek en toe te maak. Dit was my eie hanteringsmeganisme.
Waar vind ons die moed om lewensveranderinge te maak?
Kunstenaars oor die hele wêreld is ook 'n misverstaan ​​lot, en ek was 'n kunstenaar. Ek het dit nog nie besef nie. Al wat ek geweet het, was dat die verkoop van versekeringsprodukte aan mense wat net hul loonkontrole wou bank, regtig nie op my steeg was nie.
Hulle sê dat ons meer doen om pyn te vermy as wat ons doen om plesier te kry. So dit is wanneer die pyn te veel word dat ons uiteindelik die moed vind om veranderinge aan te bring. Tot dan toe het die pyn in my net voortgegaan om te fester totdat dit die breekpunt bereik het.
Toe ek nog 'n goeie werk verlaat het om op die eiland te gaan woon, het verwarring heers. "Hoekom sou sy dit doen? Waarheen gaan sy nou? ' En met al hierdie dinge het ek net met opgewondenheid gedink: 'Ek gaan op 'n eiland woon!' Hoe verder weg, hoe gelukkiger ek was. My lewe was my eie daar, en dit was 'n goeie lewe. Enige kontak wat ek met die vasteland gehad het, was aan my liewe ma, wie was my rock en kosbare vriend.
Breek vry van die pyn van gesinsdinamika
Dit was gedurende hierdie jare op die eiland dat ek eers in meditasie dabbled. Later het ek my pad gevind op die pad wat my die geleentheid sou bied om met my eie goedheid te konnekteer op 'n manier waarop niemand anders gehad het nie. Deur hierdie pad het ek met medelye begin verstaan ​​en ervaar.
Die pyn wat ek van ander aanvaar het, was hul eie lyding wat op my geprojekteer is. Gelukkige mense behandel nie ander mense so nie. Hulle oordeel nie ander om 'n lewe wat aan sy of haar eie waar is, te leef nie. As dit iets is, respekteer hulle dit.
As ek die pyn in vorige generasies van my generasie herken, het ek die keuse gehad om daarvan in my eie lewe vry te maak. Ek was nooit in staat om 'n ander te beheer nie en wou nie. Mense verander omdat hulle wil en wanneer hulle gereed is.
Leer om medelye met die lewe te sien
Om die lewe met medelye te beskou en te aanvaar dat ek nooit die verstandhouding of liefde wat ek ooit gehad het nie, bevredigend was. Dit het my lewe op soveel vlakke verander. Omdat ek die voortdurende pyn van my eie genesing ken, het ek aanvaar dat nie almal die moed het om sy of haar verlede te ontmoet nie, ten minste nie totdat dit ondraaglik raak nie.
In 'n mate het dieselfde dinamiek vir 'n paar jaar daarna voortgeduur, maar het my minder en minder beïnvloed. Dit het krag en tyd geneem, maar ek het nou gesien dat dit nie oor my was nie. Dit was oor watter persoon my probeer om hul kritiek of oordeel te gee.
Keuse van Medelye In plaas van Verwerping
'N Boeddhistiese verhaal is dat 'n man kwaad op Boeddha geskree het, wat deur hom onaangeraak gebly het. Toe hy deur ander gevra is hoe hy kalm en onaangeraak gebly het, het Boeddha met 'n vraag geantwoord. "As iemand jou 'n geskenk gee en jy kies om dit nie te ontvang nie, aan wie behoort die geskenk dan?" Natuurlik bly dit by die gewer.
Dit was dus met woorde wat soms onregmatig op my gedompel is. Ek het opgehou om hulle aan te neem, en in plaas daarvan het ek medelye gevoel. Hierdie woorde kom immers nie uit 'n plek van geluk nie.
Om medelye vir ander sowel as vir jouself te ontwikkel
Die belangrikste ding wat ek ooit in die lewe geleer het, is egter die belangrikste ding deernis begin met jouself. Om medelye vir ander te ontwikkel, het die genesing toegelaat om te begin en voort te gaan. Maar om te leer hoe om meegevoel vir myself te ontwikkel, was baie moeiliker, en alhoewel ek nie destyds geweet het nie, sou dit jare duur.
Ons is almal so onsself so onregverdig. Om myself lief te hê met liefde en erkenning dat ek ook enorm gely het, was so 'n moeilike verandering om te maak.
Met hierdie nuwe bedoeling van selfver liefde, selfrespek en selfbarmhartigheid het die ou familie-dinamika begin om krag te verloor. Ek het die krag gevind om terug te praat, sodat ek uiteindelik gehoor kon word, eerder as om voort te gaan om te onttrek. Deur die patrone van dekades te breek, het baie darem gehelp. Maar ek kon nie meer die pyn van stilte dra nie.
Praat vir jouself met deernis en geduld
Uiteindelik was dit egter eintlik net die begeerte om lief te hê, aanvaar en deur mekaar te verstaan ​​wat die pyn in ons almal werklik verbrand het. So deernis was die enigste weg vorentoe: deernis en geduld. Ten spyte van alles, het die liefde, in sy eie brose vermomming, steeds tussen ons bestaan.
Na die praat het dinge binne my verander. Ek het sterker geword in selfrespek en duideliker in selfuitdrukking. Sommige nuwe en gesonder sade is uiteindelik gesaai. Ek het nog nie geweet hoe om hulle te koester nie, maar hulle is ten minste geplant. Dit was tyd om te begin lewe as wat ek wou wees, een klein stap op 'n slag.
Die top vyf betreur die sterwende: 'n lewe wat deur die vertrek van die vertrek verander is
deur Bronnie Ware.