Oregon - Geskiedenis Podcasts - 2021
Vandag se Oregon is meer as 10 000 jaar bewoon deur inheemse mense voor die aankoms van die eerste Europese ontdekkingsreisigers. (Sien Verre West -kultuur en Noordwes -kultuur.)
Die vroegste Europese besoekers aan die gebied was die Spanjaarde van die 1540's, wat langs die weskus van Noord -Amerika gevaar het op soek na die ontwykende Noordwes -gang - 'n hoog aangeskrewe waterverbinding tussen die Atlantiese en Stille Oseaan. In 1579 is dit waarskynlik dat Sir Francis Drake, die Engelse avonturier, die waters van Oregon besoek het en die gebied vir sy land opgeëis het, maar hy is van ongunstige weersomstandighede afgetrek van verdere verkennings.
Die Spaanse het hul ekspedisies voortgesit. In 1775 was Juan Francisco Bodega y Quadra en Bruno Heceta moontlik die eerste mense wat die monding van die Columbia -rivier gesien het, maar het noordwaarts gestoot eerder as 'n hoframp deur oor die kroeg in die rivier te vaar. Drie jaar later keer die Engelse terug in die persoon van kaptein James Cook, wat dele van die kus in kaart gebring het en om duidelike redes die naam Cape Foulweather aan 'n groot kusgebergte toegeken het. Cook se tydskrifte is later gepubliseer en het baie gedoen om belangstelling in die omgewing te wek deur die oorvloed van bontdraende diere op te let.
Rusland het ook die prentjie betree deur sy Noord-Amerikaanse bedrywighede in die huidige Alaska te baseer en pelshandelaars en vangers suidwaarts te stuur waar hulle dikwels bots met mededingende Engelse belange. Die Russe het voortgegaan om hul aanspraak op Oregon te bevestig totdat hulle dit in die 1820's by verdrag oorgegee het. Die vraag na pelse bestaan ​​nie net in die tuislande van die besettingsmagte nie, maar ook in China, wat ontwikkel het tot 'n uiters winsgewende mark. Hierdie verwarrende prentjie van oorvleuelende eise is verder bemoeilik deur 'n aanspraak op die gebied deur die jong Verenigde State. Die nuwe nasie noem 'n reis van Robert Gray in 1792 aan boord van die Columbia, die rivier is vernoem na die skip.
In 1803 het die Verenigde State die Louisiana -aankoop voltooi en die titel verkry op 'n enorme stuk grond uit Frankryk. Immer nuuskierige Thomas Jefferson het gehelp om die verkenning van die nuwe besitting te beplan onder leiding van Meriwether Lewis en William Clark. Die ontdekkingsreisigers was teleurgesteld om nie 'n maklike waterroete oor die vasteland te vind nie, maar het waardevolle inligting versamel oor die flora, fauna en mense in die omgewing. Nadat hy in 1805-06 in Fort Clatsop suid van die Columbia oorwinter het, het die partytjie na die Ooste teruggekeer met berigte wat groot belangstelling by ander ontdekkingsreisigers en entrepreneurs gewek het. Hierdie ekspedisie het die Amerikaanse aanspraak op Oregon versterk.
Die Amerikaanse invloed in die gebied het in 1811 toegeneem toe New Yorker John Jacob Astor 'n nedersetting by Astoria gevestig het. Hy het gehoop dat hierdie pos sou dien as 'n pakhuis vir pelse wat versamel is uit 'n rits handelsposte wat tot by die Mississippirivier strek. Sy groot ontwerpe vir sy Pacific Fur Company is onderbreek deur die uitbreek van die oorlog van 1812. Astor was bang om sy onderneming aan die Britse vyand te verloor en verkoop sy besittings onmiddellik aan die mededingende North West Company. Astoria is aan die einde van die oorlog aan die Amerikaanse beheer terugbesorg deur die vredesvoorwaardes, maar te midde van toenemende spanning het die Britse en Amerikaanse burgers die gebied steeds beset.
In 1818 het die Verenigde State en Brittanje besluit om die finale oplossing van die eienaarskapskwessie uit te stel deur 'n verdrag te onderteken wat voorsiening maak vir 10 jaar gesamentlike besetting; hierdie ooreenkoms is in 1827 hernu sonder 'n vervaldatum. Intussen het elke kant sy aanspraak probeer versterk deur setlaars in die gebied te bring - 'n taak wat die Amerikaners baie makliker kon uitvoer.
In 1819 het 'n verdrag met Spanje die suidelike grens van Oregon op die 42ste parallel vasgestel.
Die Britse teenwoordigheid was nietemin sterk as gevolg van die aktiwiteite van die Hudson's Bay Company, wat die North West Company verkry het. Sy dryfveer, John McLoughlin, vestig Fort Vancouver aan die noordekant van die Columbia in die huidige staat Washington, ongeveer 100 kilometer van die Stille Oseaan. Amerikaanse setlaars is sterk ontmoedig om aan die kant van die rivier te bly, maar McLoughlin het later 'n Amerikaanse burger geword en word nou beskou as die 'vader van Oregon' as gevolg van sy hulp aan nuwelinge.
Gedurende die 1830's het Amerikaanse sendelinge die evangelie na die Indiane van die Noordwes gebring, veral in die Willamette -vallei. Die inboorlinge het aanvanklik die nuwelinge in vriendskap ontvang, maar kulturele dissonansie het later tot spanning gelei en uiteindelik tot oorlogvoering. Ondanks die algemene onvermoë om bekeerlinge te wen, het die sendelinge aan vriende en familielede in die Ooste teruggeskryf oor die rykdom van die grond in die vallei - nuus wat gretig ontvang is deur baie mense wat ly aan 'n langdurige depressie wat gevolg het op die paniek van 1837. Die landbou het gegroei belangrik vir die Oregon -setlaars namate die bonthandel afgeneem het.
Begin in 1842 het die ekonomies swaar Oosbewoners die moeisame reis van 2 000 myl van Independence, Missouri, oor die vasteland onderneem op wat bekend gestaan ​​het as die Oregon Trail. Namate hul getalle toegeneem het, het baie mense begin druk om die Britte uit die hele gebied te verwyder. Eienaarskap van Oregon het 'n groot probleem geword tydens die presidensiële verkiesing van 1844, toe strydlustige Amerikaanse ekspansioniste 'Fifty-Four Forty or Fight!' -'n uiterste standpunt wat die internasionale grensput noord van Vancouver Island in die huidige British Columbia sou gevestig het. Die Britte het besef dat hulle die bevolkingstryd verloor het en het die Hudson's Bay Company-hoofkwartier in 1843 in Fort Victoria verplaas. In daardie jaar het setlaars in Champoeg, naby die huidige Newberg in die Willamette-vallei, 'n voorlopige regering gereël, die eerste sulke pogings tot selfregering. Die Oregon -vraag is in 1846 in onderlinge ooreenkoms opgelos, en die 49ste parallel het die internasionale grens tussen die noordwestelike Verenigde State en Kanada geword, maar duidelikheid was nog steeds nodig oor die eienaarskap van die San Juan -eilande. Twee jaar later is die Oregon -gebied formeel gestig deur die kongres, wat die gebied omvat tussen die 42ste en 49ste parallel, vandag die state Oregon, Washington, Idaho en gedeeltes van Wyoming en Montana. Joseph Lane word die eerste territoriale goewerneur in 1849. Die setel van die regering was aanvanklik in Oregon City, maar verhuis in 1851 na Salem. Daar volg 'n lang en dikwels verhitte debat oor die wysheid om staatskaping te soek. Voorstanders het gehoop dat toelating tot die Unie federale hulp teen die Indiërs sou wen - 'n toenemend ernstige probleem - maar teenstanders was bang dat staatskaping nuwe belasting sou inhou.
Die verhouding tussen blanke setlaars en inheemse inwoners het gedurende die middel van die 19de eeu versuur. Die Whitman-bloedbad (1847) in die huidige staat Washington, het pogings aangespoor om uitstaande kwessies tussen die rasse aan te spreek. Verskeie verdragspogings het in die Amerikaanse senaat tot stilstand gekom, maar 'n plan is aangeneem om finansiële belonings aan die stamme te bied in ruil vir hul ooreenkoms om in afgeleë gebiede te verhuis. Oorlogvoering was algemeen in die Rogue Valley gedurende die 1850's; goud is daar ontdek en blankes het Indiese lande binnegedring in stryd met die verdrae. In die vroeë 1870's het die Modoc geweier om tot die Klamath -reservaat beperk te word en weerstand teen onvrugbare lawa -beddings te kry totdat dit deur die weermag onderwerp is. In 1877 is die Nez Percé onder opperhoof Joseph met geweld uit die Wallowa -vallei in die noordoostelike deel van die staat verwyder.
Oregon het op 14 Februarie 1859 die 33ste staat geword wat by die Unie aangesluit het, onder 'n grondwet wat slawerny verbied het, maar vrye swartes belet het om in te woon.
Tydens die Burgeroorlog (1861-65) het Oregon ekonomies goed gevaar deur voordeel te trek uit 'n groot vraag na landbouprodukte, veral wol vir die vervaardiging van militêre uniforms. In die naoorlogse tydperk het Oos-Oregon 'n winsgewende, maar kortstondige goudstormloop beleef. Die klein gemeenskap van Portland het floreer omdat dit deur 'n spoorlyn met die goudvelde verbind was en die belangrikste bron van mynwerkervoorrade was. Koringboerdery was die belangrikste ekonomiese faktor in die ooste van Oregon nadat die myne uitgegee het.
Henry Villard se Northern Pacific Railroad Company is gedurende die 1880's vanuit die Puget Sound -gebied na Oregon gebring, wat die oostelike markte meer toeganklik gemaak het. Houtbaronne het baie gegroei deur die vermoë om hul produk goedkoop te laat beweeg. Die verdunning van die woude het egter kommer veroorsaak oor bewaring wat op nasionale vlak tydens die administrasie van Theodore Roosevelt aangespreek is.
Boere in Oregon het tydens die 1890's saam met ander gely. 'N Paniek en depressie het die pryse gedaal en talle boere was verder vererg deur hul onderdanigheid aan die spoorweë, wat hulle geknak het omdat hulle hul produkte verplaas het. As gevolg hiervan het die populistiese party 'n mate van invloed in die staat gekry, maar groter hervormingsresultate is ná 1900 tydens die Progressive Era behaal. William S. U`Ren het pogings gelei om die staatsgrondwet te wysig en daarin geslaag om goedkeuring te kry vir die inisiatief en referendum in 1902. Direkte primaries is in 1904 ingestel, direkte verkiesing van Amerikaanse senatore in 1906, die herroeping in 1908 en vroue se stemreg by staats- en plaaslike verkiesings in 1912. Hierdie hervormings het nasionaal bekend gestaan ​​as die Oregon -plan.
Oregon is geraak deur paranoia na die Eerste Wêreldoorlog toe sommige burgers gereageer het-soms gewelddadig-op die teenwoordigheid van immigrante, katolieke en swartes. Die wetgewer, waar 'n opkomende Ku Klux Klan aansienlike mag gehad het, het op hierdie vrese gereageer deur Asiërs te verbied om grond in die staat te besit en deur parochiale skole te verbied.
'N Gewilde begeerte om beter paaie te kry, het gelei tot die bou van Coast Highway 101, wat makadamiseerde padbou en baie pragtige brûe insluit wat deur ingenieur Conde McCullough ontwerp is. Die grootste deel van die konstruksie het tydens die brullende twintigerjare en die Groot Depressie plaasgevind. Die snelweg en brûe is in 1936 voltooi.
In die New Deal -era van die dertigerjare was daar 'n stryd tussen voorstanders van openbare en private mag ten opsigte van besproeiingsprojekte. Eersgenoemde het die oorhand gekry, en hul topprestasie het plaasgevind in die voltooiing van die Bonneville -dam aan die Columbia -rivier in 1937. Die Tweede Wêreldoorlog het groot groei in die Portland -gebied gebring, waar oorvloedige kragbronne belangrik was vir skeepsbou en ander oorlogsondernemings. Nie alle inwoners van die staat het aan hierdie voorspoed deelgeneem nie; 'n presidensiële bevel het gelei tot die internering van duisende Japannese Amerikaners wie se lojaliteit deur die regering bevraagteken is.
Oregon is bekend vir kleurryke en uitgesproke politieke leiers. Wayne Morse (1900-74) verteenwoordig Oregon vir vier termyne in die Amerikaanse senaat, eers as 'n Republikein, later as 'n onafhanklike en uiteindelik as 'n demokraat. Hy het een van twee stemme teen die Golf van Tonkin-resolusie aangebied wat gelei het tot 'n groter betrokkenheid van die VSA in die Viëtnam-oorlog; hy was 'n volgehoue ​​kritikus van die konflik. Morse was ook toegewy aan die beveiliging en beskerming van die regte van arbeid en minderhede. Tom McCall (1913-83), goewerneur van 1967 tot 1975, word onthou vir sy pogings om seestrande te beskerm teen private ontwikkeling, die inwerkingtreding van 'n verpligte wet op botteldeposito wat bedoel was om rommel te verminder, en 'n beroemde aanhaling waarin hy buitestaanders aangemoedig het Oregon te besoek, maar nie om daarheen te verhuis nie.
Belangrike kwessies van die onlangse verlede sluit in:
Maatreël 5, wat in 1990 deur die kiesers goedgekeur is, het grondwetlike beperkings op die eiendomsbelasting van die staat geplaas en die vereiste gelykstelling van skoolfinansiering vereis.
Die Wet op die dood met waardigheid van 1990, 'n staatswet, het voorsiening gemaak vir selfmoord onder die voorgeskrewe omstandighede; 'n Wetgewende poging om hierdie wet te herroep, is in 1997 klaarblyklik deur die kiesers verslaan.
Inheemse-Amerikaanse regte is betwis oor kwessies soos visvangregte buite die reservaat en die ontwikkeling van casino's in Indië.
Die geskil oor die uil spruit voort uit 'n federale besluit van 1990 wat die voël op die lys van bedreigde spesies geplaas het; teenstanders van die optrede blameer dit vir die agteruitgang van die staat se houtbedryf, maar ondersteuners voer aan dat buitelandse mededinging - veral uit Kanada - die ellende van die bedryf veroorsaak.
Oregon is steeds een van slegs vyf state wat nie 'n omsetbelasting hef nie. Hierdie feit, tesame met 'n stemgerigte en goed georganiseerde anti-belastingbeweging, het gehelp om 'n moeilike ekonomiese en politieke omgewing te skep waarin belastingbetalers sterk stygings weerstaan, maar steeds staatsfinansierde dienste eis.