Chief Pontiac - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Pontiac se rebellie was 'n oorlog wat in 1763 geloods is deur Noord-Amerikaanse Indiane wat ontevrede was met die Britse beleid in die Groot Mere-streek na die Britse oorwinning in die Franse en Indiese Oorlog / Sewejarige Oorlog (1754-1763). Stryders uit talle stamme het by die opstand aangesluit in 'n poging om Britse soldate en setlaars uit die streek te verdryf. Die oorlog het in Mei 1763 begin toe Amerikaanse Indiane, bekommerd oor die beleid wat deur die Britse generaal Jeffrey Amherst opgelê is, 'n aantal Britse forte en nedersettings aangeval het. Agt forte is vernietig, en honderde koloniste is doodgemaak of gevange geneem, met baie meer wat uit die streek gevlug het. Vyandelikhede het tot 'n einde gekom nadat die ekspedisies van die Britse leër in 1764 oor die volgende twee jaar tot vredesonderhandelinge gelei het. Die Indiane kon die Britte nie verdryf nie, maar die opstand het die Britse regering aangespoor om die beleid wat die konflik uitgelok het, te verander.
Oorlogvoering aan die Noord-Amerikaanse grens was wreed, en die doodmaak van gevangenes, die teiken van burgerlikes en ander gruweldade was wydverspreid. In wat miskien die oorlog se bekendste voorval is, het die Britse offisiere in Fort Pitt probeer om die beleggende Indiane met komberse wat aan pokke blootgestel is, te besmet. Die genadeloosheid van die konflik was 'n weerspieëling van 'n groeiende rasse-skeiding tussen Britse koloniste en Amerikaanse Indiane. Die Britse regering het gepoog om verdere rassegeweld te voorkom deur die Royal Proclamation van 1763 uit te reik, wat 'n grens tussen koloniste en Indiërs geskep het.
Die konflik is vernoem na sy beroemdste deelnemer; variasies sluit in "Pontiac's War" en "Pontiac's Uprising." 'N Vroeë naam vir die oorlog was die "Kiyasuta en Pontiac War", "Kiaysuta", wat 'n alternatiewe spelling is vir Guyasuta, 'n invloedryke leier van Seneca / Mingo.10 Die oorlog het algemeen bekend geword as "Pontiac's Conspiracy" na die publikasie in 1851 van Francis Parkman's Die sameswering van Pontiac en die Indiese oorlog na die verowering van Kanada.11
In die twintigste eeu het sommige geskiedkundiges aangevoer dat Parkman die omvang van Pontiac se invloed in die konflik oordryf het en dat dit dus misleidend was om die oorlog na Pontiac te noem. In 1988 skryf Francis Jennings byvoorbeeld: 'In Francis Parkman se slordige gemoed het die agtergrondplotte ontstaan ​​uit een wrede genie, die Ottawa-hoof Pontiac, en sodoende word hulle' The Conspiracy of Pontiac ', maar Pontiac was slegs 'n plaaslike Ottawa-oorlogshoof in 'n 'verset' waarby baie stamme betrokke is. '12 Alternatiewe titels vir die oorlog is voorgestel, maar historici verwys oor die algemeen steeds na die oorlog met die bekende name, met "Pontiac's War" waarskynlik die mees gebruikte. "Pontiac's Conspiracy" word nou selde deur geleerdes gebruik.13
Oorsprong van die konflik
Julle dink julleself meesters van hierdie land, omdat julle dit van die Franse geneem het, wat julle weet, geen reg daarop gehad het nie, aangesien dit die eiendom van ons Indiane is.
aan George Croghan, 176814
In die dekades voor die opstand van Pontiac het Frankryk en Groot-Brittanje aan 'n reeks oorloë in Europa deelgeneem wat ook die Franse en Indiese oorloë in Noord-Amerika betrek het. Die grootste van hierdie oorloë was die wêreldwye Sewejarige Oorlog, waarin Frankryk Nieu-Frankryk in Noord-Amerika aan Groot-Brittanje verloor het. Die meeste gevegte in die Noord-Amerikaanse teater van die oorlog, in die algemeen die Franse en Indiese oorlog in die Verenigde State genoem, het tot 'n einde gekom nadat die Britse generaal Jeffrey Amherst die Franse Montréal in 1760 gevange geneem het.15
Britse troepe het voortgegaan om die verskillende forte in die Ohio- en Groot Mere-streek te beset wat voorheen deur die Franse versier is. Nog voordat die oorlog amptelik met die Verdrag van Parys (1763) beëindig is, het die Britse kroon begin om veranderings aan te bring ten einde die uiters uitgebreide Noord-Amerikaanse gebied te administreer. Terwyl die Franse lank bondgenootskappe tussen die Indiane gekweek het, was die Britse naoorlogse benadering in wese om die Indiërs as 'n verowerde volk te behandel.16 Amerikaanse Indiërs wat bondgenote van die verslaan Franse was, het 'n hele ruk toenemend ontevrede geraak met die Britse besetting en die nuwe beleid wat die oorwinnaars opgelê het.
Indiërs wat by Pontiac se Rebellie betrokke was, het in 'n vaag gedefinieerde streek van Nieu-Frankryk gewoon, bekend as die betaal dit vandag ("die boonste land"), wat deur Frankryk geëis is tot die Parys-vredesverdrag van 1763. Indiërs van die betaal dit vandag was van baie verskillende stamme. Op hierdie tyd en plek was 'n 'stam' 'n taal- of etniese groep eerder as 'n politieke eenheid. Geen hoofman het vir 'n hele stam gepraat nie, en geen stam het eenstemmig opgetree nie. Ottawas het byvoorbeeld nie as 'n stam oorlog gevoer nie: sommige leiers van Ottawa het verkies om dit te doen, terwyl ander Ottawa-leiers die oorlog aan die kaak gestel het en nie van die konflik bly nie.17 Die stamme van die betaal dit vandag bestaan ​​uit drie basiese groepe.
Die eerste groep was die stamme van die Groot Mere-streek: Ottawas, Ojibwas, Potawatomis en Hurons. Hulle was lankal met Frans verbind inwoners, met wie hulle gewoon, verhandel en ondertrou is. Groot-mere-Indiërs was ontsteld om te hoor dat hulle onder die Britse soewereiniteit was ná die Franse verlies van Noord-Amerika. Toe 'n Britse garnisoen in 1760 Fort Detroit van die Franse in besit neem, het die plaaslike Indiane hulle gewaarsku dat "hierdie land deur God aan die Indiane gegee is."18
Die belangrikste aksiegebied in Pontiac se Rebellie.
Die tweede groep was die stamme van die oostelike Illinois-land, wat Miamis, Weas, Kickapoos, Mascoutens en Piankashaws insluit.19 Soos die stamme van die Groot mere, het hierdie mense 'n lang geskiedenis van noue betrekkinge met die Franse gehad. Gedurende die oorlog kon die Britte nie militêre mag in die Illinois-land, wat op die afgeleë westelike rand van die konflik was, projekteer nie, en daarom was die Illinois-stamme die laaste om met die Britte uit te kom.20
Die derde groep was die stamme van die Ohio-land: Delawares (Lenape), Shawnees, Wyandots en Mingos. Hierdie mense het vroeër in die eeu na die Ohio-vallei gemigreer om die Britse, Franse en Iroquois-oorheersing elders te ontsnap.21 Anders as die stamme Great Lakes en Illinois, het Ohio-Indiane geen groot gehegtheid aan die Franse regime gehad nie, en hulle het saam met die Franse in die 22 Hulle het 'n afsonderlike vrede met die Britte gesluit met die verstandhouding dat die Britse leër aan die Ohio-land sou onttrek. Maar na die vertrek van die Franse, het die Britte hul forte in die streek versterk eerder as om hulle te laat vaar, en daarom het die Ohioane in 1763 oorlog gevoer in 'n ander poging om die Britte uit te dryf.23
Buiten die pays d'en haut, die invloedryke Iroquois-konfederasie het meestal nie aan Pontiac's War deelgeneem nie vanweë hul alliansie met die Britte, bekend as die Covenant Chain. Die westelikste Iroquois-volk, die Seneca-stam, het egter met die alliansie geraak. Reeds in 1761 begin Senecas oorlogsboodskappe uit te stuur na die stamme Great Lakes en Ohio, en dring hulle aan om te verenig in 'n poging om die Britte te verdryf. Toe die oorlog uiteindelik in 1763 aanbreek, was baie Seneka vinnig besig om op te tree.24
Amherst se beleid
Die beleid van generaal Jeffrey Amherst, 'n Britse held uit die Sewejarige Oorlog, het daartoe bygedra om nog 'n oorlog uit te lok.
Generaal Amherst, die Britse opperbevelvoerder in Noord-Amerika, was in die algemeen verantwoordelik vir die administrasie van beleid teenoor Amerikaanse Indiane, wat militêre aangeleenthede sowel as die regulering van die pelshandel betrek het. Amherst het geglo dat die Indiërs uit Frankryk geen ander keuse sou hê as om die Britse bewind te aanvaar nie. Hy het ook geglo dat hulle nie in staat was om enige ernstige weerstand teen die Britse leër te bied nie, en van die 8000 troepe onder sy bevel in Noord-Amerika was daar slegs ongeveer 500 in die streek waar die oorlog uitgebreek het.25 Amherst en offisiere soos majoor Henry Gladwin, bevelvoerder by Fort Detroit, het min moeite gedoen om hul minagting vir die inboorlinge te verberg. Indiane wat by die opstand betrokke was, het gereeld gekla dat die Britte hulle nie beter behandel het as slawe of honde nie.26
Bykomende Indiese wrok het gevolg op Amherst se besluit in Februarie 1761 om die geskenke wat aan die Indiane gegee is, te besnoei. Geskenkgeleenthede was 'n integrale deel van die verhouding tussen die Franse en die stamme van die land betaal dit vandag. Na aanleiding van 'n Amerikaanse Indiese gewoonte wat 'n belangrike simboliese betekenis gehad het, het die Franse geskenke (soos gewere, messe, tabak en klere) aan die hoofde van die dorp gegee, wat op hul beurt hierdie geskenke aan hul mense herverdeel het. Deur hierdie proses het die dorpshoofde statuur onder hul mense verwerf en kon hulle dus die alliansie met die Franse handhaaf.27 Amherst beskou hierdie proses as 'n vorm van omkopery wat nie meer nodig was nie, veral omdat hy onder druk was om uitgawes te besnoei na die duur oorlog met Frankryk. Baie Indiërs beskou hierdie verandering in beleid as 'n belediging en 'n aanduiding dat die Britte hulle as verowerde mense eerder as bondgenote beskou het.28
Amherst het ook begin om die hoeveelheid ammunisie en kruit wat handelaars aan Indiërs kon verkoop, te beperk. Terwyl die Franse hierdie voorrade altyd beskikbaar gestel het, vertrou Amherst nie die inboorlinge nie, veral nie na die "Cherokee-rebellie" van 1761, waarin Cherokee-krygers wapens teen hul voormalige Britse bondgenote opgetrek het nie. Die Cherokee-oorlogspoging het in duie gestort weens 'n tekort aan buskruit, en daarom het Amherst gehoop dat toekomstige opstande kon voorkom word deur die verspreiding van kruit te beperk. Dit het berusting en swaarkry veroorsaak omdat inheemse mans kruit en ammunisie nodig was om voedsel vir hul gesinne en velle vir die pelshandel te voorsien. Baie Indiërs het begin glo dat die Britte hulle ontwapen as 'n voorspel tot oorlog teen hulle. Sir William Johnson, die Superintendent van die Indiese Departement, het Amherst probeer waarsku oor die gevare wat geskenke en buskruit sny, tot geen voordeel nie.29
Grond en godsdiens
Grond was ook 'n probleem tydens die koms van die oorlog. Terwyl die Franse koloniste nog altyd relatief min was, was daar geen einde aan setlaars in die Britse kolonies nie. Shawnees en Delawares in die Ohio-land is deur Britse koloniste in die ooste verplaas, en dit het hul betrokkenheid by die oorlog gemotiveer. Aan die ander kant is Indiërs in die Groot Mere-streek en die Illinois-land nie grootliks deur blanke nedersettings geraak nie, hoewel hulle bewus was van die ervarings van stamme in die ooste. Die historikus Gregory Dowd voer aan dat die meeste Amerikaanse Indiane wat by Pontiac se rebellie betrokke was, nie onmiddellik deur wit setlaars gedreig is nie, en dat historici die Britse koloniale uitbreiding as 'n oorsaak van die oorlog oorbeklemtoon het. Dowd meen dat die teenwoordigheid, houding en beleid van die Britse leër, wat die Indiërs bedreig en beledigend gevind het, belangriker faktore was.30
'N Godsdienstige ontwaking wat in die vroeë 1760's deur Indiese nedersettings gevloei het, het ook bygedra. Die beweging is gevoed deur ontevredenheid met die Britte, asook voedseltekorte en epidemiese siektes. Die invloedrykste persoon in hierdie verskynsel was Neolin, bekend as die 'Profeet van Delaware', wat 'n beroep op Indiërs gedoen het om die handelsgoedere, alkohol en wapens van die blankes te vermy. Deur die elemente van die Christendom in die tradisionele geloofsoortuigings saam te voeg, het Neolin aan die luisteraars gesê dat die Meester van die Lewe ontevrede was met die Indiërs omdat hulle die slegte gewoontes van die blanke mans ingeneem het, en dat die Britte 'n bedreiging vir hul bestaan ​​was. "As u die Engelse onder u ly," sê Neolin, "is u dooie mans. Siekte, pokke en hul gifalkohol sal u heeltemal vernietig."31 Dit was 'n kragtige boodskap vir 'n volk wie se wêreld verander is deur magte wat buite hul beheer gelyk het.32
Uitbreek van die oorlog, 1763
Pontiac word dikwels deur kunstenaars voorgestel, soos in hierdie skildery van die negentiende eeu deur John Mix Stanley, maar daar is nie bekend dat daar outentieke portrette bestaan ​​nie.
Die beplanning van die oorlog
Alhoewel gevegte in Pontiac se Rebellie in 1763 begin is, het die gerugte reeds in 1761 Britse amptenare bereik dat ontevrede Amerikaanse Indiane 'n aanval beplan. Senecas van die Ohio-land (Mingos) het boodskappe ("oorlogsgordels" van wampum) versprei wat die stamme versoek om 'n konfederasie te vorm en die Britte te verdryf. Die Mingos, onder leiding van Guyasuta en Tahaiadoris, was bekommerd oor die omring deur Britse forte.33 Soortgelyke oorlogsgordels is afkomstig van Detroit en die Illinois-land.34 Die Indiane was egter nie verenig nie, en in Junie 1761 het die inboorlinge in Detroit die Britse bevelvoerder van die Seneca-plot in kennis gestel.35 Nadat William Johnson in September 1761 'n groot raad met die stamme by Detroit gehou het, is 'n noue vrede gehandhaaf, maar oorlogsgordels het voortgegaan om te sirkuleer.36 Geweld het uiteindelik uitgebreek nadat die Indiane vroeg in 1763 verneem het van die naderende Franse sessie van die betaal dit vandag aan die Britte.37
Die oorlog begin by Fort Detroit onder leiding van Pontiac, en versprei vinnig in die hele streek. Agt Britse forte is geneem; ander, waaronder Fort Detroit en Fort Pitt, is nie suksesvol beleër nie. Francis Parkman se boek van 1851 Die sameswering van Pontiac het hierdie aanvalle uitgebeeld as 'n gekoördineerde operasie wat deur Pontiac beplan is.38 Die interpretasie van Parkman is steeds bekend, maar ander historici het sedertdien aangevoer dat daar geen duidelike bewyse is dat die aanvalle deel was van 'n meesterplan of 'n algehele "sameswering."39 Die heersende siening onder wetenskaplikes vandag is dat die opstand, eerder as om vooraf beplan te word, versprei het as 'n woord van Pontiac se optrede in Detroit deur die hele pays d'en haut, Indiërs wat reeds ontevrede was, te inspireer om by die opstand aan te sluit. Die aanvalle op Britse forte was nie gelyktydig nie: die meeste Indiane in Ohio het die oorlog eers binnegegaan binne amper 'n maand na die begin van die beleg van Pontiac by Detroit.40
Parkman het ook geglo dat die oorlog van Pontiac in die geheim ingestel is deur Franse koloniste wat die Indiërs opgewek het om probleme vir die Britte te maak. Hierdie geloof is destyds wyd deur Britse amptenare gehou, maar daaropvolgende geskiedkundiges het geen bewyse gevind van die amptelike Franse betrokkenheid by die opstand nie. (Die gerug van Franse aanstigting het deels ontstaan ​​omdat Franse oorlogsgordels uit die Sewejarige Oorlog in sommige Indiese dorpies nog steeds in omloop was.) Eerder as dat die Franse die Indiërs opgewek het, voer sommige historici nou aan dat die Indiane probeer oproer maak. die Franse. Pontiac en ander inheemse leiers het gereeld gepraat van die dreigende terugkeer van die Franse mag en die herlewing van die Frans-Indiese alliansie; Pontiac het selfs 'n Franse vlag in sy dorp gevlieg. Dit alles was blykbaar bedoel om die Franse te inspireer om weer by die stryd teen die Britte aan te sluit. Alhoewel sommige Franse koloniste en handelaars die opstand gesteun het, is die oorlog geïnisieer en gevoer deur Amerikaanse Indiane wat Indiër-nie Franse doelstellings gehad het nie.41
Belegging van Fort Detroit
Op 27 April 1763 praat Pontiac by 'n raad ongeveer tien kilometer onder die nedersetting Detroit. Met die leer van Neolin om sy luisteraars te inspireer, het Pontiac 'n aantal Ottawas, Ojibwas, Potawatomis en Hurons oortuig om by hom aan te sluit in 'n poging om Fort Detroit in beslag te neem.42 Op 1 Mei het Pontiac die fort met 50 Ottawas besoek om die krag van die garnisoen te bepaal.43 Volgens 'n Franse kronikus het Pontiac in 'n tweede raad verklaar:
Dit is vir ons, my broers, belangrik dat ons hierdie land uit ons land uitroei wat slegs poog om ons te vernietig. U sien net so goed soos ek dat ons nie meer in ons behoeftes kan voorsien nie, soos ons broers, die Franse, gedoen het ... Daarom, my broers, moet ons almal hul vernietiging sweer en nie langer wag nie. Niks verhinder ons nie; hulle is min in getalle, en ons kan dit bereik.44
In die hoop om die vesting verras te kry, het Pontiac op 7 Mei Fort Detroit binnegekom met ongeveer 300 man wat versteekte wapens gehad het. Die Britte het egter van Pontiac se plan verneem en was gewapen en gereed.45 Met sy strategie wat verpul is, het Pontiac ná 'n kort raad onttrek en twee dae later die fort beleër. Pontiac en sy bondgenote het al die Engelse soldate en setlaars wat hulle buite die fort kon vind, ook vroue en kinders, doodgemaak.46 Een van die soldate is ritueel gekanibaliseer, net soos die gewoonte in sommige Indiese kulture van Groot Mere.47 Die geweld is op die Britte gerig; Franse koloniste is oor die algemeen alleen gelaat. Uiteindelik het meer as 900 krygers van 'n half dosyn stamme by die beleg aangesluit.
Forts en gevegte van die Pontiac's War
Nadat hulle versterkings ontvang het, het die Britte probeer om 'n verrassingsaanval op Pontiac se kamp te maak. Maar Pontiac was gereed en wag en verslaan hulle tydens die Battle of Bloody Run op 31 Julie 1763. Desondanks bly die situasie in Fort Detroit 'n stilstand en die invloed van Pontiac onder sy volgelinge het begin afneem. Groepe Indiërs het begin om die beleg te laat vaar, waarvan sommige met die Britte vrede gemaak het voordat hulle vertrek het. Op 31 Oktober 1763, uiteindelik oortuig daarvan dat die Franse in Illinois nie in Detroit sou help nie, het Pontiac die beleg opgehef en na die Maumee-rivier verwyder, waar hy voortgegaan het om weerstand teen die Britte te bewerkstellig.48
Klein forte geneem
Voordat ander Britse buiteposte verneem het oor die beleg van Pontiac by Detroit, het Indiërs vyf klein forte in 'n reeks aanvalle tussen 16 Mei en 2 Junie gevange geneem.49 Die eerste een wat geneem is, was Fort Sandusky, 'n klein blokhuis aan die oewer van die Erie-meer. Dit is in 1761 op bevel van generaal Amherst gebou, ondanks die besware van die plaaslike Wyandots, wat in 1762 die kommandant gewaarsku het dat hulle dit binnekort sou verbrand.50 Op 16 Mei 1763 het 'n groep Wyandotte toegang verleen onder die voorwendsel om 'n raad te hou, dieselfde stratagem wat nege dae tevore in Detroit misluk het. Hulle het op die bevelvoerder beslag gelê en die ander 15 soldate doodgemaak. Britse handelaars by die fort is ook doodgemaak,51 een van die eerste van ongeveer 100 handelaars wat in die vroeë stadium van die oorlog vermoor is.49 Die dooies is in die kop gehaal en die fort, soos die Wyandotte 'n jaar tevore gewaarsku het, is op die grond verbrand.52
Fort St. Joseph (die plek van die hedendaagse Niles, Michigan) is op 25 Mei 1763 op dieselfde manier as in Sandusky gevang. Potawatomis het op die bevelvoerder beslag gelê, en die meeste van die 15-man-garnisoen is doodgemaak.53 Fort Miami (op die terrein van die huidige Fort Wayne, Indiana) was die derde fort wat geval het. Op 27 Mei 1763 word die bevelvoerder deur sy Indiese minnares uit die fort gelok en deur Miami-Indiane doodgeskiet. Die nege-man-garnisoen het oorgegee nadat die fort omring is.54
In die Illinois-land is Fort Ouiatenon (ongeveer vyf myl suidwes van die huidige Lafayette, Indiana) op 1 Junie 1763 deur Weas, Kickapoos en Mascoutens geneem. Soldate is na 'n raadsraad gelok, en die hele 20-man-garnisoen is geneem gevange geneem sonder bloedvergieting. Die Indiane rondom Fort Ouiatenon het goeie betrekkinge gehad met die Britse garnisoen, maar sendelinge van Pontiac by Detroit het hulle oortuig om te staak. Die krygers het die bevelvoerder om verskoning gevra dat hy die fort ingeneem het en gesê dat hulle deur die ander Nasies verplig was om dit te doen.55 In teenstelling met ander forte, is die Britse gevangenes in Ouiatenon nie doodgemaak nie.56
Die vyfde fort wat geval het, Fort Michilimackinac (huidige Mackinaw City, Michigan), was die grootste fort wat verras is. Op 2 Junie 1763 voer die plaaslike Ojibwas 'n spel met stickball ('n voorloper van lacrosse) met die besoek aan Sauks. Die soldate het die speletjie dopgehou, soos hulle ook al gedoen het 57
Drie forte in die Ohio-land is in 'n tweede golf van aanvalle in die middel van Junie geneem. Fort Venango (naby die terrein van die huidige Franklin, Pennsylvania) is omstreeks 16 Junie 1763 deur Senecas ingeneem. Die hele 12-man-garnisoen is doodgemaak, behalwe vir die bevelvoerder wat die griewe van die Senecas moes neerskryf; hy is toe op die brandstapel verbrand.58 Fort Le Boeuf (op die terrein van Waterford, Pennsylvania) is op 18 Junie aangeval, moontlik deur dieselfde Senecas wat Fort Venango vernietig het. Die meeste van die twaalfman-garnisoen het na Fort Pitt ontsnap.59
Die agtste en laaste fort wat val, Fort Presque Isle (op die terrein van Erie, Pennsylvania), is omring deur ongeveer 250 Ottawas, Ojibwas, Wyandots en Senecas in die nag van 19 Junie 1763. Nadat hulle twee dae lank uitgehou het, die garnisoen van ongeveer 30 tot 60 mans het hul oorgegee op voorwaarde dat hulle na Fort Pitt kon terugkeer.60 Die meeste is in plaas daarvan doodgemaak nadat hulle uit die fort opgekom het.61
Belegging van Fort Pitt
Koloniste in die weste van Pennsylvania vlug na die veiligheid van Fort Pitt na die uitbreek van die oorlog. Byna 550 mense het binne-in mense saamgedrom, waaronder meer as 200 vroue en kinders.62 Simeon Ecuyer, die in Switserland gebore Britse offisier, het geskryf dat "ons in die fort so oorvol is dat ek siekte vrees ... die pokke is onder ons."63 Fort Pitt is op 22 Junie 1763 aangeval, hoofsaaklik deur Delawares. Te sterk om met geweld ingeneem te word, is die fort die hele Julie onder beleg gehou. Intussen het oorlogspartye in Delaware en Shawnee diep in Pennsylvania aangeval, gevangenes weggevoer en onbekende getalle setlaars doodgemaak. Twee kleiner vestings wat Fort Pitt aan die ooste gekoppel het, Fort Bedford en Fort Ligonier, is sporadies deur die hele konflik aangevuur, maar is nooit ingeneem nie.64
Vir Amherst, wat voor die oorlog die moontlikheid van die hand gewys het dat die Indiane daadwerklike weerstand teen die Britse bewind sou bied, het die militêre situasie gedurende die somer al hoe grimmiger geword. Hy het sy ondergeskiktes geskryf en hulle opdrag gegee dat vyandelike Indiane gevange geneem moet word "onmiddellik doodgemaak moet word." Aan kolonel Henry Bouquet in Lancaster, Pennsylvania, wat gereed was om 'n ekspedisie te lei om Fort Pitt te verlig, het Amherst die volgende voorstel gemaak op ongeveer 29 Junie 1763: "Kan daar nie gepoog word om die klein pokke onder die ontstoke stamme van Indiërs uit te stuur nie? ? Ons moet by hierdie geleentheid elke stratagem in ons vermoë gebruik om dit te verminder. '65
Bouquet het ingestem om op 13 Julie 1763 aan Amherst te antwoord: "Ek sal probeer om die booswigte in te ent met 'n paar komberse wat in hul hande kan val, en sorg dat ek nie self die siekte opdoen nie." Amherst het op 16 Julie 1763 gunstig geantwoord: "U sal goed doen om die Indiërs met komberse in te ent, asook elke ander metode wat kan dien om hierdie ondraaglike wedloop te vererger."66
Soos dit geblyk het, het beamptes by die beleërde Fort Pitt reeds gepoog om te doen wat Amherst en Bouquet nog bespreek, blykbaar sonder dat Amherst of Bouquet dit beveel het. Tydens 'n parley op 24 Junie 1763 in Fort Pitt, gee Ecuyer verteenwoordigers van die beleggende Delawares twee komberse en 'n sakdoek wat aan pokke blootgestel is, in die hoop om die siekte aan die Indiane te versprei om die beleg te beëindig.67
Dit is onseker of die Britte die Indiane suksesvol besmet het. Aangesien baie Amerikaanse Indiane aan pokke tydens die rebellie van Pontiac gesterf het, het sommige geskiedkundiges die gevolgtrekking gemaak dat die poging suksesvol was, maar dat baie geleerdes nou die gevolgtrekking betwyfel. Een rede is dat die uitbreek van pokke onder die Indiane in Ohio blykbaar voorafgegaan het na die kombersvoorval. Die Indiërs buite Fort Pitt het die beleg nog langer as 'n maand behou nadat hulle die komberse ontvang het, wat blykbaar nie deur 'n siekte-uitbraak beïnvloed is nie. (Die twee Delaware-kapteins wat die komberse hanteer het, was ook 'n maand later in 'n goeie gesondheid.) Uiteindelik, omdat die siekte reeds in die omgewing was, het dit miskien Indiese dorpe deur 'n aantal vektore bereik. Ooggetuies het berig dat inheemse krygers die siekte opgedoen het nadat hulle besmette wit nedersettings aangeval het, en dat hulle moontlik die siekte met hul terugkeer huis toe versprei het. Om hierdie redes kom die historikus David Dixon tot die gevolgtrekking dat "die Indiërs moontlik die gevreesde siekte uit 'n aantal bronne ontvang het, maar dat besmette komberse van Fort Pitt nie een daarvan was nie."68
Bushy Run en Devil's Hole
Klag van die Highlanders tydens die Slag van Bushy Run.
Op 1 Augustus 1763 breek die meeste Indiane die beleg van Fort Pitt af om 500 Britse troepe wat na die fort onder kolonel Bouquet marsjeer, te onderskep. Op 5 Augustus het hierdie twee magte bymekaar gekom in die Slag van Bushy Run. Alhoewel sy mag hewige ongevalle gely het, het Bouquet die aanval beveg en Fort Pitt op 20 Augustus verlig, wat die beleg tot 'n einde gebring het. Sy oorwinning by Bushy Run is in die Britse kolonies gevier; kerkklokke het die nag in Philadelphia gelui - en geprys deur King George.69
Hierdie oorwinning is kort daarna gevolg deur 'n duur nederlaag. Fort Niagara, een van die belangrikste westelike forte, is nie aangerand nie, maar op 14 September 1763 het ten minste 300 Senecas, Ottawas en Ojibwas 'n toevoer-trein langs die Niagara-waterval aangeval. Twee maatskappye wat van Fort Niagara gestuur is om die toevoer-trein te red, is ook verslaan. Meer as 70 soldate en spanlede is doodgemaak in hierdie aksies, wat Anglo-Amerikaners die 'Devil's Hole Massacre' genoem het, die dodelikste betrokkenheid by Britse soldate tydens die oorlog.70
Massacre of the Indianers in Lancaster deur die Paxton Boys in 1763, litografie gepubliseer in John Wimer Gebeure in die Indiese geskiedenis. (1841).
Die geweld en die terreur van die Pontiac's War het baie westelike Pennsylvaniërs oortuig dat hul regering nie genoeg gedoen het om hulle te beskerm nie. Hierdie ontevredenheid het die ernstigste geopenbaar in 'n opstand onder leiding van 'n waaksaamheidsgroep wat bekend gestaan ​​het as die Paxton Boys, sogenaamd omdat hulle hoofsaaklik uit die omgewing rondom die Pennsylvania-dorpie Paxton (of Paxtang) kom. Die Paxtoniërs het hul woede teenoor Amerikaanse Indiane - baie van hulle Christene - gewys wat vreedsaam in klein enklawe te midde van wit nedersettings in Pennsylvania gewoon het. Aangekondig deur gerugte dat daar op 14 Desember 1763 'n Indiese oorlogsparty in die Indiese dorpie Conestoga gesien is, het 'n groep van meer as 50 Paxton Boys op die dorp opgeruk en die ses Susquehannocks wat hulle daar gevind het, vermoor. Amptenare in Pennsylvania het die oorblywende 14 Susquehannocks in beskermende bewaring in Lancaster geplaas, maar op 27 Desember het die Paxton Boys by die tronk ingebreek en geslag. Goewerneur John Penn het boetes uitgereik vir die inhegtenisneming van die moordenaars, maar niemand het na vore gekom om hulle te identifiseer nie.71
Die Paxton Boys het daarna hul aandag getrek op ander Indiane wat in die ooste van Pennsylvania woon, waarvan baie na Philadelphia gevlug het vir beskerming. Etlike honderde Paxtoniërs het in Januarie 1764 na Philadelphia opgeruk, waar die teenwoordigheid van Britse troepe en die militisie in Philadelphia hulle verhinder het om meer geweld uit te voer. Benjamin Franklin, wat die plaaslike milisie help organiseer het, het met die Paxton-leiers onderhandel en die onmiddellike krisis beëindig. Agterlangs het Franklin 'n skelm beskuldiging van die Paxton Boys gepubliseer. "As 'n Indiese beseer my, "het hy gevra," volg dit dat ek die besering op almal kan wreek Indiërs?"72
Britse antwoord, 1764-1766
Amerikaanse Indiese aanvalle op grensnedersettings het in die lente en somer van 1764 eskaleer. Die kolonie wat die hardste getref is in daardie jaar, was Virginia, waar meer as 100 setlaars vermoor is.73 Op 26 Mei in Maryland is 15 koloniste wat in 'n veld naby Fort Cumberland werk, dood. Op 14 Junie is ongeveer 13 setlaars naby Fort Loudoun in Pennsylvania dood en hul huise verbrand. Die berugste aanval het op 26 Julie plaasgevind, toe vier stryders van Delaware 'n onderwyser en tien kinders in die Franklin County, Pennsylvania, doodgemaak en in die kop geslaan het. Voorvalle soos hierdie het daartoe gelei dat die Pennsylvania-vergadering, met die goedkeuring van die goewerneur Penn, die skedelgeld wat tydens die Franse en Indiese oorlog aangebied is, weer ingestel het, wat geld betaal het vir elke vyand wat Indiër vermoor bo die ouderdom van tien, insluitend vroue.74
Generaal Amherst, wat verantwoordelik was vir die opstand deur die Raad van Handel, is in Augustus 1763 na Londen teruggeroep en vervang deur majoor-generaal Thomas Gage. In 1764 stuur Gage twee ekspedisies na die weste om die rebellie te vernietig, Britse gevangenes te red en die Indiane wat vir die oorlog verantwoordelik was, in hegtenis te neem. Volgens die historikus Fred Anderson het Gage se veldtog, wat deur Amherst ontwerp is, die oorlog langer as 'n jaar verleng omdat dit daarop gerig was om die Indiane te straf eerder as om die oorlog te beëindig. Die grootste afwyking van Gage van Amherst se plan was om William Johnson toe te laat om 'n vredesverdrag op Niagara te hou, en die Indiërs wat gereed was om die luik te begrawe die kans sou gee om dit te doen.75
Van Julie tot Augustus 1764 voer Johnson 'n verdrag aan by Fort Niagara met ongeveer 2000 Indiane teenwoordig, hoofsaaklik Iroquois. Alhoewel die meeste Iroquois uit die oorlog gebly het, het Senecas uit die Genesee-riviervallei wapens teen die Britte opgeneem, en Johnson het gewerk om hulle weer in die alliansie van die Covenant Chain terug te bring. As restitusie vir die hinderlaag van die Devil's Hole, was die Senecas verplig om die strategies belangrike Niagara-portage aan die Britte te gee. Johnson het die Iroquois selfs oortuig om 'n oorlogsparty teen die Indiane in Ohio te stuur. Hierdie Iroquois-ekspedisie het 'n aantal Delawares gevange geneem en verlate dorpe in Delaware en Shawnee in die Susquehanna-vallei vernietig, maar andersins het die Iroquois nie 'n bydrae gelewer nie