Verlamming by honde - Oorsake en behandeling - Diere - 2022
Verlamming by honde
Daar is verskeie oorsake wat kan veroorsaak verlamming by honde. Dit begin gewoonlik in die agterpote, maar daar is ook onbeweeglikheid in die voorste ledemate waargeneem.
In hierdie artikel van Animal Expert sal ons praat situasies en siektes die mees algemene wat agter verlamming van die hond kan wees. Natuurlik, as ons hond ophou loop en nie sy pote kan beweeg nie, moet ons dit natuurlik doen gaan na die veearts Geen tyd mors nie.
Merk verlamming by honde
Bosluise gaan oor uitwendige parasiete Sodra hulle dit opgemerk het, voed hulle die bloed wat ons honde kry. Op sy beurt kan bosluise intern geparasiteer word sodat hulle in kontak met ons hond siektes kan oordra.
Maar boonop kan bosluis speeksel agter 'n hipersensitiwiteitsreaksie en die siekte bekend staan bosluisverlamming, waarin die hond 'n stygende verlamming het, wat as hy asemhaling beïnvloed, kan veroorsaak die dood. Dit vereis veeartsenykundige behandeling en die prognose is voorbehou. Soms vind genesing plaas wanneer die bosluis verwyder en verwyder word neuro wat u speeksel bevat, en dit is die motor se senuwees.
Daar is ander parasitiese organismes, soos die neospora, wat ook in staat is om verlamming by honde te veroorsaak, gewoonlik stygende, dit wil sê, begin met die agterpote en hul evolusie volg totdat die voorpote verlam is. Daarbenewens kan ander byt verlamming veroorsaak, soos sommige slange met neurotoksiese gifstowwe, wat benewens die bene die asemhalingsvermoë kan beïnvloed en die dood kan veroorsaak.
Beter as genesing moet ons voorkom, deur ons hond ontwurm te hou om bosluise te vermy, om hul uitgange deur gevaarlike plekke te beheer of nagaan dit na die staptogte.
Trauma-verlamming by honde
By ander geleenthede kom verlamming by honde as gevolg van 'n sterk slag, soos die een wat 'n woede of 'n groot val kan veroorsaak. Hierdie impak beskadig die ruggraat en rugmurg en gevolglik word die senuwees verantwoordelik vir die beweging van die bene beïnvloed. Is 'n skielike verlamming by honde, aangesien dit onmiddellik na rugmurgbesering voorkom.
Ander kere beïnvloed hierdie besering ook die sfinkterbeheer, waarmee ons diere vind wat nie alleen kan urineer nie of wat defekasie nie kan beheer nie. Elke geval moet beoordeel word en 'n volledige studie gedoen word met behulp van veeartse wat spesialiseer in traumatologie en toetse soos kontrasradiografie of CT.
Afhangend van die skade wat veroorsaak is, kan die hond herstel of verlamming onderhou. In hierdie geval sal die tweede geval hulp benodig in u mobiliteit in die vorm van rolstoel en rehabilitasie. Dit is belangrik om lank nie dieselfde liggaamshouding te handhaaf nie, sodat druksere nie voorkom nie. As verlamming slegs een been raak, kan amputasie die keuse wees.
Verlamming by honde as gevolg van vergiftiging
Hierdie verlamming vind plaas na die inname van sommige giftige produkte wat die senuweestelsel beïnvloed, soos onkruiddoders, insekdoders, ens. wat baie vinnig werk. Is 'n nood wat onmiddellike veeartsenykundige aandag verg, omdat die toestand vererger kan word, afhangende van die produk, die hoeveelheid en grootte van die hond, selfs die produk die dood baie vinnig.
As ons die gif identifiseer, moet ons dit aan ons veearts oordra. Benewens verlamming, kan ons waarneem hipersalivering, braking, onkoördinasie, buikpyn of diarree. Die behandeling is afhanklik van die produk, maar dit kom gewoonlik in die hond binne en dien medisyne toe wat die simptome beheer, en as dit teenmiddel is. Beide voorspelling en herstel is voorbehou.
Verlamming by honde deur hewige probleme
Die jongste diere, veral jonger as drie maande, word die meeste geraak deur hondsdood, 'n ernstige virussiekte wat dit insluit verlamming tussen u simptome Hierdie siekte kom voor in verskillende fases waarin asemhalingstekens soos neusafskeiding en hoes voorkom, ander wat die spysverteringstelsel beïnvloed, soos braking en diarree of diegene wat die senuweestelsel aanval met aanvalle of mioklonus (ritmiese sametrekkings van spiergroepe).
In die geval van 'n vermoede van ontsteltenis, moet ons onmiddellik soek veeartsenykundige hulp. Die hond benodig gewoonlik opname, vloeistofterapie en toediening van binneaarse medisyne. Die voorspelling is voorbehou, dus dit is raadsaam om te voorkom dat die inenting van honde gevolg word.
As u meer artikels wil lees wat soortgelyk is aan Verlamming by honde - Oorsake en behandeling, beveel ons aan dat u na die afdeling Ander gesondheidsprobleme gaan.
PAROSIS IN HONDE
Die vermoë van 'n hond om daaglikse aktiwiteite te beweeg en uit te voer, hang af van die brein, ruggraat, senuwees en spiere se vermoë om saam te koördineer. Hierdie ingewikkelde kommunikasiestelsel ruil inligting uit wanneer die senuwees in die brein boodskappe aan die liggaam stuur oor die buite-omgewing, en die liggaam stuur boodskappe aan die brein oor wat dit in die omgewing ervaar. Hierdie boodskappe word deur die senuwees in die rugmurg oorgedra, wat in die ruggraat of ruggraat ingebed is. Saam vorm die senuwees van die brein en rugmurg die sentrale senuweestelsel. 'N Trauma in enige deel van die senuweepad kan lei tot swak kommunikasie, of tot die totale gebrek aan kommunikasie tussen die brein en die liggaam, wat 'n onvermoë kan veroorsaak om liggaamsbewegings te koördineer.
Die ruggraat bestaan ​​uit 'n stel van 24 bene, wat rugwerwels genoem word, wat van mekaar geskei word deur klein kussings wat tussenvertebrale skywe genoem word. Tesame beskerm die werwels en tussenvertebrale skywe die ruggraat teen skade. Trauma aan die werwels of skyfies kan kwesbaarheid in die senuwees van die rugmurg veroorsaak, wat kan lei tot nuwe afwykings in die neurale gang.
As 'n hond verlam is, is dit dikwels omdat die kommunikasie tussen die rugmurg en die brein onderbreek is. In sommige gevalle kan die hond nie sy bene beweeg nie, 'n toestand van totale verlamming, en in ander gevalle kan daar steeds kommunikasie tussen die brein en die ruggraat wees, en die hond sal net swak lyk of sukkel om sy bene, 'n toestand bekend as: gedeeltelike verlamming. Daar is ook gevalle waar 'n hond van al vier sy bene verlam kan wees (tetraplegia), en in ander kan die hond die beweging in sommige van sy bene beheer, maar nie almal nie. Dit word bepaal deur die ligging van die trauma in die brein, ruggraat, senuwees of spiere.
Sommige rasse is meer geneig as ander. Honde wat met 'n langwerpige rug naby die grond is, soos die tekkies en die tekkies, word gewoonlik aangetas deur die skeuring van die werwelkyfies deur druk op die rugmurg uit te oefen, 'n toestand wat bekend staan ​​as intervertebrale skyfsiekte. Sommige rasse is geneties geneig tot 'n toestand genaamd degeneratiewe myelopatie (MD), 'n siekte wat die senuwees op die rug van ouer honde (ouer as sewe jaar oud) aanval. Dit is 'n stadige aksie, 'n progressiewe afwyking wat uiteindelik lei tot verlamming van die agterpote. Die rasse wat deur hierdie siekte geraak word, is die Walliese Corgi, bokser, Duitse herder, retriever uit die Chesapeake-baai en die Ierse setter.
Neurologiese oorsake wat paraparesis of akute paraplegie verklaar
As u hond nie van die bene af opstaan ​​nie, is daar verskillende moontlikhede om te verduidelik wat kon gebeur het. En hierdie onmoontlikheid kan wees as gevolg van neurologiese, ortopediese of sistemiese oorsake. As die oorsaak van neurologiese oorsprong is, word hierdie tekort in die agterbeweging van die agterpote beskryf as paraparesis (gedeeltelike verlies) of paraplegie (totale verlies) van die motoriese funksie van die agterlyf. As dit gedurende die afgelope 72 uur plaasgevind het, sal ons oor akute paraplegie of paraparesis praat. Vervolgens word die oorsake bespreek wat gewoonlik hierdie akute verlamming in die agterlyf veroorsaak wat aan neurologiese oorsake toegeskryf kan word.
Die algemeenste oorsaak van paraparesis en paraplegie by honde is degeneratiewe siekte van invertebrale skyf wat algemeen by honde voorkom, maar skaars by katte. Spesifiek is die herniated skyfies van Hansen tipe I die tipe hernias wat gewoonlik by so 'n akute toestand voorkom, aangesien dié van tipe II gewoonlik 'n meer chroniese evolusie het. Die resies wat die meeste vir Hansen hernias tipe I aangebied word, is onder andere die Teckel, die Cockers Spaniel, die Beagle, die Pekingese, die Lhasa Apso en die Shih tzu. As u hond aan hierdie tipe breuk ly, moet u dit onmiddellik na die neuroloogveearts neem, aangesien die prognose by 'n rolstoel vererger.
Tweedens is spinale trauma by honde en katte ook een van die belangrikste oorsake van akute paraparesis of paraplegie. In hierdie gevalle moet 'n volledige ondersoek van die dier eers uitgevoer word om die algemene toestand daarvan na te gaan, veral om 'n gebreekte blaas en interne bloeding uit te sluit, wat onder andere kon plaasgevind het soos aangedui deur die skrywers van die Handleiding vir praktiese neurologie * 1, post-operatiewe sorg en post-chirurgiese rehabilitasie is noodsaaklik om volle herstel te verseker, sowel as rus op sagte oppervlaktes,
om die hond se kant elke vier tot ses uur te verander sodat die beddings nie voorkom nie. Ons moet ook vier keer per dag voldoende voeding en massering en passiewe bewegingsoefeninge op die agterpote bied, swem vanaf die week van die operasie, u help om op te staan ​​en u vel droog en skoon te hou.
Derdens kan 'n akute paraplegie of paraparesis toegeskryf word aan 'n vaskulêre probleem. Spesifiek, by honde is 'n fibrocartlagine-embolisme algemeen, hoewel dit skaars is by katte, terwyl dit by katte aorta-trombo-embolie voorkom, wat baie vreemd sou wees by honde. Fibrocartlagineous embolisme kom hoofsaaklik by groot honde rasse voor, hoewel daar 'n voorliefde in die Schnawzer mini is. Hulle produseer 'n paraparesis of paraplegie wat dikwels asimmetries voorkom, en gewoonlik 'n hiperakute beeld na intense fisieke oefening. Alhoewel daar pyn aan die begin van die besering kan voorkom, verdwyn dit gewoonlik na 'n paar uur. Die behandeling is ondersteunend, saam met kortikosteroïede en maagbeskermers. Die meeste honde herstel gewoonlik binne ses weke funksionaliteit as troeteldiere, hoewel die herstel 'n ander voorspelling het, afhangende van die ligging van die letsel. Wat aorta-trombo-embolie betref, word dit by katte geassosieer met hipertrofiese kardiomyopatie. Dit kan paraparesis of simmetriese of asimmetriese paraplegie veroorsaak. Die behandeling is ingewikkeld en moet in detail met 'n spesialis geraadpleeg word, aangesien die riglyne gereeld verskil.
Vierdens kan akute verlamming in die agterlyf van neurologiese oorsprong wees as gevolg van 'n aansteeklike siekte met beenmurgbetrokkenheid by honde en katte, veral meningomyelitis kan voorkom, hoewel dit nie baie gereeld voorkom nie. Daarbenewens is dit nog selde dat hulle 'n baie akute toestand veroorsaak, aangesien hul betrokkenheid gewoonlik meer chronies is. Laastens sal ons altyd moet afvra of dit 'n neoplastiese proses kan wees wat die medulêre vlak beïnvloed het, hoewel dit meestal 'n meer chroniese evolusie het, soos by meningomyelitis, en dit sou vreemd wees om so 'n akute voorstelling te vind, wat kan voorkom as die Neoplasie veroorsaak 'n werwelbreuk of 'n hartaanval of bloeding van die ruggraat.
Cheryl Chrisman, Christopher Mariani, Simon Platt en Roger Clemmons. Handleiding vir praktiese neurologie. 2003. Multimédica S.A.
Clara Castells Urgell - Ortocanis veearts
Die belangrikste oorsake van verlamming by honde
Fundamenteel is verlamming by honde la veroorsaak trauma of siekte. Dit kan aangebore of aansteeklik wees. Onder die aangebore siektes wat verlamming by honde veroorsaak, veral in die agterlyf, is a degeneratiewe patologie van intervertebrale skyfies. Honde wat daaraan ly, meestal weens ouderdom, verloor mobiliteit, aangesien die membraan rondom hul rugmurg geleidelik ontbind.
Wat die aansteeklike siektes wat verlamming veroorsaak, is daar twee wat veral gevaarlik is. Hulle is die woede en die hondesiekte. Aan die ander kant, kan die dier wat 'n verlamming ervaar, a tumor êrens in u liggaam wat beweeglikheid beïnvloed. As u byvoorbeeld een in die ruggraat het, kan dit die ledemate beïnvloed.
Daarbenewens kan die hond verlam wees as gevolg van 'n nekbesering. O in die rugmurg. Oor die algemeen is hierdie tipe beserings die gevolg van 'n sterk hou of 'n ongeluk. In hierdie gevalle is die verlamming gewoonlik permanent.
In 'n ander volgorde kan verlamming by honde sielkundig wees as gevolg van skok. In hierdie gevalle, aangesien daar geen ruggraatbeserings is nie, sal die verlamming tydelik wees. Dit kan ook die inname van bedorwe kos veroorsaak, besmet met botulymiese toksien. Dit kan selfs veroorsaak word deur angel van 'n insek, aangesien daar diere is wat met 'n angel 'n verlamming by honde kan veroorsaak. Dit is die geval van sommige bosluisfamilies.
Simptome en behandeling van verlamming by honde
Benewens die onvermoë om te loop, kan verlamming by honde ander simptome hê. Byvoorbeeld, die probleme om op te staan. Dit kan ook 'n aanduiding wees dat die dier nie kan urineer, of het nie probleme om urine te beheer. In laasgenoemde geval sal dit gedurig drup. Dit kan ook met die dier gebeur as hy defekteer. Daarbenewens kan u ook met pyn loop of asof u duiselig is.
In hierdie gevalle is dit die beste om die dier na die veearts te neem om dit te ondersoek en te besluit wat gedoen kan word. In geval van inkontinensie behalwe verlamming, moet dit so skoon as moontlik gehou word. Dit sal voorkom dat die dier infeksies opdoen, benewens slegte reuke. In hierdie gevalle kan spesiale hond luiers gebruik word.
Aan die ander kant moet ons daarvoor sorg rus op die gemaklikste manier moontlik te maak. Hiervoor is dit raadsaam om 'n ortopediese bed vir honde te koop. Behalwe dat hulle 'n beter rusplek bied, is hierdie beddens spesifiek om velsere te vermy vanweë die lae beweeglikheid.
In elk geval is dit nie 'n hindernis vir honde om aan te hou beweeg en hulself te geniet nie. Daar is rolstoele daarby aangepas, waarmee hulle beweeglikheid in die voorpote het, hulle kan aanhou loop en beweeg asof die vier bene goed werk.