Middel Atlantiese Oseaan - Geskiedenis Podcasts - 2022
Die Quakers en die Duitse en Skots-Ierse immigrante het spesiale elemente bygevoeg tot die argitektuur en kultuur van Pennsylvania. New Jersey is meestal bevolk deur Engelse, Nederlandse, Franse en Duitse immigrante en hul afstammelinge. Die meeste inwoners van New York was Engels, met 'n aantal Nederlandse en Duitse immigrante en 'n Skotsk-Ierse nedersetting in die noordelike deel van die staat. Alhoewel slawerny wettig was in die Midde -State, was daar min slawe en baie vrye swartes. Hulle vryheid is beperk deur wette wat hul regte beperk en soms die aantal gratis swartes wat in 'n spesifieke gebied kan woon, beperk. Die Iroquois-, Erie-, Mohegan- en Susquehanna -Indiane het in Wes -New York en Pennsylvania gewoon totdat die Verenigde State beheer oor hul land oorgeneem het.
Hoe die onstuimige geskiedenis van die aarde sy gunsteling bestemmings aan die Mid-Atlantiese Oseaan gegee het
Die looproete van 9½ myl bo-op die Blue Ridge Old Rag Mountain en terug is volgens Shenandoah National Park die gewildste staptog in Virginia, volgens die National Park Service.
Die steil klim is 'n uitdaging - om oor te skarrel en op verskillende plekke tussen rotsblokke te druk - en sodra jy die Ou Jool -top (hoogte 3,284 voet) verower het, "voel jy asof jy bo -op die wêreld is", in die woorde van die parkdiens webwerf.
Terwyl u die skilderagtige uitsig vanaf die top van Old Rag geniet, hou u hande styf vas teen die uitsteeksels en rotsblokke van die kranspiek. Jy wil nie val nie. Maar neem 'n rukkie om die ruwe oppervlak van die verweerde graniet te voel, regtig te voel.
Raak dit doelbewus aan met u hande en vingers, en besin oor die feit dat dit as gesmelte rots van onder die aardoppervlakte van 'n bietjie meer as 1 miljard jaar oud ontstaan ​​het, wat ongeveer die geval is met primitiewe meersellige organismes - die oorsprong van die lewe soos ons leer ken - verskyn die eerste keer.
Verminder dit sy majesteit? Digter John Keats het eens gesê Isaac Newton het die poësie van die reënboog vernietig deur die prismatiese redes vir sy briljante kleure te verduidelik. Maar ek glo dat hoe meer u leer oor die 'skoonheidsgeheime' van 'n landskap, hoe meer betowerend en verleidelik word dit.
As u uself verdiep in die omvang van wat onder die oppervlak is en 'n amateurgeoloog word, kan u ver terug in die tyd reis en 'n nuwe intimiteit en verbinding met die bekende somerspeelplek in die Mid-Atlantiese streek ontdek.
Kom ons begin met Old Rag. Die graniet aan die bokant het begin as gesmelte rots diep onder die grond. Die kragtige tektoniese plate van die aarde het saamgedruk, en namate die druk toeneem, het die magma stadig opgegaan en uitgekristalliseer in die ou lap graniet van vandag.
Dit was die gevolg van die eerste van twee bergbougebeurtenisse wat tot vandag se Blue Ridge gelei het-die Grenville-orogenie van 1 miljard jaar gelede. En nou rus dit op die berge wat gevorm is deur 'n veel later gebeurtenis - die Appalachiaanse (of Allegheny) orogenie, wat 300 miljoen jaar gelede plaasgevind het - en getuig van die planeet se vele tydperke.
Maar ons loop onsself vooruit. Ongeveer 600 miljoen jaar gelede het dieselfde tektoniese plate wat die Old Rag -graniet geskep het, begin uitmekaar trek. Die uitdunne, platgemaakte kors het 'n vlak skeuring veroorsaak wat vol water was, wat geoloë die Iapetus -oseaan noem.
Water het seelewe beteken, met kalsiumryke skulpe en geraamtes. Hulle sedimentêre oorblyfsels vorm die boustene van kalksteen en ander oplosbare gesteentes. Namate hierdie gesteentes oplos, is grotte en grotte oor 'n enorme tydperk uitgekap-gemeet nie aan die tikkie horlosies nie, maar aan die drup-drup water-wat die grotte van die Shenandoah-vallei vorm.
Die vallei, vernoem na die rivier, skei die Blue Ridge van die hoofketting van die Appalachen. Van die sewe grotte wat oop is vir die publiek en maklik bereikbaar is vanaf Interstate 81, is Luray Caverns die grootste. Onder die aantreklikhede daarvan is 'n 'Stalacpipe -orrel', wat op 'n gewone orrel gespeel word, maar waarvan die orrelpype stalaktiete is, bedraad met klein rubbermallets wat oor 3½ ondergrondse hektaar versprei is.
Om 'n opsomming oor die geskiedenis wat dikwels aan Mark Twain toegeskryf word, te omskryf, herhaal geologiese gebeure hulself nie, maar dit rym dikwels. So, dit was ongeveer 300 miljoen jaar gelede dat tektoniese plate weer saamgedruk het - hierdie keer om 'n superkontinent genaamd Pangea te skep.
Die naam kom van die antieke Griekse "pan" ("alles") en "gaia" ("land"). U kan vandag op enige wêreldkaart sien hoe Afrika en die Amerikas eens bymekaar pas asof stukke van 'n reuse legkaart.
Maar vandag se mees sigbare bewyse op die grond van die botsende landmassas is die bergreekse wat van Georgië na Maine loop wat tydens die Appalachiese orogenie ontstaan ​​het.
Hier in die Mid-Atlantiese Oseaan het ons die Blue Ridge-berge, wat die graniet van die ou lap opwaarts gestoot het, sodat dit vandag bo-op die berg sit. Hulle kry hul naam van hul wasige blou voorkoms as hulle op 'n afstand gesien word.
Alhoewel ons dit ken as verweer, gevorm en afgerond, het die Blue Ridge by die skepping hoogtes en topografie gehad soos die huidige Alpe en Rockies. Langs hul nou sagte ruggraat loop die Blue Ridge Parkway van 469 myl en bied 'n skouspelagtige natuurskoon terwyl dit Virginia se Shenandoah Nasionale Park en die Great Smoky Mountains National Park van Noord-Carolina verbind.
Die Atlantiese Oseaan het ontstaan ​​toe Pangea uitmekaar was, en die reënval wat die Appalachiërs afgespoel het, afdraande gehelp het om die nuwe see te vul. Hierdie riviere het sedimente van die steeds krimpende berge vervoer om neergesit te word in wat deel van die Atlantiese kusvlakte sou word.
Virginiërs noem hierdie gebied die Tidewater-streek vanweë die gety se effek op die laagliggende land. Die somerstrandbestemmings in die Mid-Atlantiese Oseaan sou nie bestaan ​​sonder hierdie kusvlakte nie.
Miskien was die geologiese kenmerk van vroeë Europese setlaars in die Mid-Atlantiese Oseaan die dalende lyn wat die Atlantiese kusvlakte van die Piemonte skei.
Van die Italiaanse "Piemonte", wat "voetheuwels" beteken, is hierdie saggies golwende landskap al wat oorbly van eens magtige dele van die Appalachiese ketting. Deurlopende skepe kan maklik deur die riviere se getygange vaar, maar kan nie verder as die watervalle of stroomversnellings wat hulle stroomop teëkom nie.
Dit verklaar waarom baie van die vroeë stede en kommersiële spilpunte in die streek geleë is waar dit is: Richmond op die vallyn van die Jamesrivier Fredericksburg op die Rappahannock -vallyn Georgetown en Alexandria stroomaf vanaf die Potomac -waterval (Great Falls) Philadelphia op die vallyn van Schuylkill en Wilmington, Del., op die vallyn van Brandywine.
Vandag word toeriste aangetrokke deur hul koloniale sjarme. Stroomop bo die vallyn lê die Piemonte, wat vakansiegangers lok deur besienswaardighede en wynkelders.
As jy oos kyk van die top van Old Rag (of enige Blue Ridge -beraad), sien jy 'n paar besonder hoë heuwels wat soos eensame wagte bo die omliggende landbougrond uitstyg. Dit word monadnocks genoem-na die gelyknamige berg in New Hampshire-bestaande uit meer erosiebestande rots as hul saggies skuins, minder verhewe buurheuwel.
Oor die Mid-Atlantiese gebied kan debat gevoer word, maar miskien is die geografies korrekste manier om daaroor te dink, die waterskeiding van die Chesapeakebaai. Die kleinste sytak van Wes -Virginia van die Shenandoah of Potomac vind uiteindelik sy weg na die baai, net soos alles wat in Pennsylvania se Susquehanna uitloop. (Delaware word gewoonlik beskou as deel van die Mid-Atlantiese Oseaan en het sy eie baai.)
En van al die belangrikste geologiese kenmerke van die streek, is die Chesapeake die nuutste - en 'n gevallestudie oor klimaatsverandering. Die baai het 10 000 jaar gelede nie bestaan ​​nie. In plaas daarvan was die waters daar nie van 'n uitgestrekte monding nie, maar van 'n rivier - die Susquehanna - in sy laaste stuk voordat dit in die Atlantiese Oseaan vloei. Die Potomac-, Rappahannock- en James -riviere was almal sytakke van Susquehanna.
Dit was tydens die laaste ystydperk. Maar toe die gletsers smelt, styg die seevlak tot oorstroming en bedek dit wat die onderste vallei van die Susquehanna -rivier was. Dit is maklik genoeg om te visualiseer wat gebeur het as u 'n kaart van die waterskeiding van Chesapeake bestudeer.
Die baai, die grootste monding in Noord -Amerika, is bekend vir sy skoonheid en oorvloed. Blou krappe en oesters is kookkuns. Die mengsel van vars, brak en sout water - saam met meestal matige wind en temperature - maak dit 'n magneet vir matrose en vissers. Vir geskiedenisliefhebbers, stroomop van waar die Jamesrivier die baai binnegaan, is die plek van die eerste permanente Engelse nedersetting in die New World - Jamestown.
Klimaatsverandering het Chesapeakebaai moontlik tot stand gebring, maar nou veroorsaak menslike klimaatsverandering dit-op kort en lang termyn. Pogings word aangewend om die gevolge van stygende water op eilande in die baai en die stede en dorpe daarlangs te verminder.
Maar dit is moeilik om te dink wat klimaatsverandering vir die toekoms beteken. Sal die hele kusvlakte, tesame met sy valstede, onvermydelik oorstroom word? Met die ewe laagliggende Delmarva-skiereiland onder water, sal die Chesapeakebaai self nie meer bestaan ​​nie, onderdompel deur die Atlantiese Oseaan?
Sal die see die berge bereik? Met of sonder ons sal die spanningsvolle geologiese verhaal van die Mid-Atlantiese Oseaan voortduur.
Wat is 'n paar feite oor die Mid-Atlantiese streek?
Die Mid-Atlantiese streek bevat die state New York, New Jersey, Pennsylvania, Delaware en Maryland en kan ook Virginia en Wes-Virginia insluit. Washington DC is ook deel van hierdie streek. Die state in hierdie streek deel ooreenkomste in handel, aardrykskunde en klimaat
Die Mid-Atlantiese streek is gevestig deur 'n verskeidenheid Europese immigrante, waaronder Nederlandse, Italiaanse, Duitse en Sweedse setlaars. Sommige van die grootste stede aan die ooskus is in hierdie streek: New York City in New York, Philadelphia in Pennsylvania en Baltimore in Maryland. Polities, sedert 2014, was hierdie streek die afgelope ses presidensiële verkiesings hoofsaaklik demokraties, met Virginia en Wes -Virginia meer Republikein.
Die Mid-Atlantiese streek bevat verskeie geografiese kenmerke, soos die Chesapeakebaai en die Appalachiese berge. Die invloede op die klimaat hier sluit die Atlantiese Oseaan en die Groot Mere in. Somers is geneig om warm en vogtig te wees met gemiddelde temperature tussen 80 en 90 grade Fahrenheit. Die westelike gedeeltes van die streek ervaar sneeu-effekte gedurende die winter.
Bernard Bailyn se seminaar oor die geskiedenis van die Atlantiese wêreld het sosiale en demografiese studies bevorder, en veral oor die demografiese bevolkingsstrome na koloniale Amerika. As 'n toonaangewende voorstander van die geskiedenis van die Atlantiese wêreld, het Bailyn jaarliks ​​'n internasionale seminaar by Harvard gereël om vakkundigheid op hierdie gebied te bevorder.  Bailyn's Atlantiese geskiedenis: konsepte en kontoere (2005) ondersoek die grense en inhoud van die opkomende gebied, wat die klem lê op kosmopolitiese en multikulturele elemente wat geneig was om verwaarloos of geïsoleer te word deur tradisionele historiografie oor Amerika. Bailyn se nadenke spruit deels uit sy seminaar aan die Harvard sedert die middel 1980's.
Ander belangrike geleerdes is Jack Greene, wat van 1972 tot 1992 'n program by Johns Hopkins in Atlantic History gelei het wat nou uitgebrei het tot wêreldwye bekommernisse. Karen Ordahl Kupperman stig die Atlantic Workshop aan die Universiteit van New York in 1997.
Ander geleerdes op die gebied sluit in Ida Altman, Kenneth J. Andrien, David Armitage, Trevor Burnard, Jorge Canizares-Esguerra, Nicholas Canny, Philip D. Curtin, Laurent Dubois, J.H. Elliott, David Eltis, Alison Games, Eliga H. Gould, Anthony Grafton, Joseph C. Miller, Philip D. Morgan, Anthony Pagden, Jennifer L. Anderson, John Thornton, James D. Tracy, Carla G. Pestana, Isaac Land, Richard S. Dunn en Ned C. Landsman.
Alison Games (2006) ondersoek die konvergensie van die veelvuldige dele van wetenskaplike belangstelling wat die nuwe gebied van die Atlantiese geskiedenis gegenereer het, wat die geografiese analise -eenheid van die Atlantiese Oseaan en die vier vastelande wat dit omring het, as uitgangspunt neem. Sy voer aan dat die Atlantiese geskiedenis die beste benader kan word as 'n deel van die wêreldgeskiedenis. Die Atlantiese Oseaan is boonop 'n gebied met logika as 'n eenheid van historiese analise slegs binne 'n beperkte chronologie. 'N Atlantiese perspektief kan historici help om veranderinge in die streek te verstaan ​​wat 'n meer beperkte geografiese raamwerk kan verduister. Pogings om 'n Braudeliaanse  Atlantiese geskiedenis te skryf, een wat die hele streek insluit en verbind, bly ontwykend, deels gedryf deur metodologiese belemmerings, deur die werklike disjunksie wat die historiese en geografiese komponente van die Atlantiese Oseaan kenmerk, deur die dissiplinêre verdeeldheid wat historici ontmoedig om vir mekaar te praat en vir mekaar te skryf, en deur die uitdaging om 'n uitkykpunt te vind wat nie op 'n enkele plek gewortel is nie. 
Een stukrag vir Atlantiese studies het in die 1960's begin met die historici van slawerny wat die roetes van die trans -Atlantiese slawehandel begin volg het.  'n Tweede bron kom van historici wat die koloniale geskiedenis van die Verenigde State bestudeer het. Baie is opgelei in die vroeë moderne Europese geskiedenis en was bekend met die historiografie van die Britse Ryk, wat 'n eeu tevore deur George Louis Beer en Charles McLean Andrews bekendgestel is. Geskiedkundiges wat kolonialisme bestudeer, was lank reeds oop vir interdissiplinêre perspektiewe, soos vergelykende benaderings. Daarbenewens was daar 'n frustrasie oor die skryf van baie min mense in 'n klein afgeleë kolonie. Die Atlantiese geskiedenis maak die horison oop vir groot magte wat oor groot afstande werk. 
Sommige kritici het gekla dat die geskiedenis van die Atlantiese Oseaan weinig meer is as die imperiale geskiedenis onder 'n ander naam.  Daar word aangevoer dat dit te uitgestrek is om te beweer dat hulle beide die Amerikaanse vastelande, Afrika en Europa onderdompel, sonder om ernstig met hulle in gesprek te tree.  Volgens Caroline Dodds Pennock word inheemse mense dikwels as statiese ontvangers van transatlantiese ontmoeting beskou, ondanks die feit dat duisende inheemse Amerikaners gedurende die sestiende eeu die oseaan oorgesteek het, sommige uit eie keuse. 
Die Kanadese geleerde Ian K. Steele het aangevoer dat die geskiedenis van die Atlantiese Oseaan geneig is om studente te interesseer om die historikus van hul land verder te ondersoek as die nasionale mites, terwyl dit historiese steun bied aan beleide van die 21ste eeu soos die Noord -Amerikaanse Vryhandelsooreenkoms (NAFTA), die Organisasie van Amerikaanse State (OAS), die Noord -Atlantiese Verdragsorganisasie (NAVO), die Nuwe Europa, die Christendom en selfs die Verenigde Nasies (VN). Hy sluit af: "Die vroeë moderne Atlantiese Oseaan kan selfs gelees word as 'n natuurlike voorkamer vir die globalisering van kapitalisme onder leiding van Amerika en dien as 'n historiese uitdaging vir die versoenende Nuwe Europa. Geen wonder dat die akademiese ontvangs van die nuwe Atlantiese geskiedenis entoesiasties was in die Verenigde State, en nog minder in Brittanje, Frankryk, Spanje en Portugal, waar die geskiedenis van nasionale Atlantiese ryke steeds floreer. " 
Die Sisters of Mercy Mid-Atlantic Community is een van die ses gemeenskappe van The Sisters of Mercy, 'n Rooms-Katolieke godsdienstige orde, wat bestaan ​​uit die Institute of the Sisters of Mercy of the Americas. Die Mid-Atlantiese gemeenskap is op 1 Januarie 2007 gestig met die vereniging van die streeksgemeenskappe Brooklyn, Dallas, Merion, New Jersey en New York. Die verhale van die voormalige streeksgemeenskappe is ryk en uiteenlopend, die erfenis en charisma van barmhartigheid is vir almal algemeen. Catherine McAuley stig die Sisters of Mercy in Dublin, Ierland, in 1831 om die armes, siekes en onkundiges te dien. Die sade van barmhartigheid wat deur Catherine McAuley geplant is, het vinnig opgeskiet en Mercy -fondamente is wêreldwyd gevestig.
Sit: Moeder M. Gertrude Dowling, dominee Moeder M. Patricia Waldron. Staande: Moeder M. Hildegarde Heuser, Moeder M. Bernard Collins
In 1843 is Frances Warde, een van die eerste Sisters of Mercy wat deur Catherine McAuley bely is, gevestig in Pittsburgh, Pennsylvania, die eerste van vele stigtings in die Verenigde State. In 1848 is die Loretto -stigting gestig, wat later aanleiding gegee het tot die Dallas -gemeenskap. Stigtings wat eers in Philadelphia, PA (1861) en Bordentown, NJ (1873) gestig is, het onderskeidelik die Merion- en New Jersey -stigting geword. Suster Agnes O & rsquoConnor het in 1846 vanuit Dublin na New York gekom om die eerste Mercy -stigting in New York te vestig. Susters uit New York het in 1855 'n nuwe Mercy -gemeenskap in Brooklyn gestig.
Sisters of Mercy in die Mid-Atlantiese gemeenskap gaan vandag voort met hul nalatenskap om mense in nood met barmhartigheid en deernis te dien.
Die Heiliges van die Laaste Dae
Joseph Smith (1805–1844) het die Kerk van Jesus Christus van die Heiliges van die Laaste Dae in 1830 gestig nadat hy 'n nuwe skrif gepubliseer het wat hy die Boek van Mormon genoem het. Volgens oorlewering het 'n engel Smith na 'n heuwel in New York gelei, waar hy goue plate ontdek het wat in 'n antieke taal ingeskryf was. Hy het 'n vertaling voorgeskryf aan 'n skrifgeleerde wat die manuskripbladsy hier geskryf het. Die eerste uitgawe van die Boek van Mormon verskyn kort daarna, meer as 150 miljoen eksemplare is gepubliseer, wat dit een van die mees gedrukte boeke van alle tye maak.
Met vergunning van The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints
Manuskrip en eerste uitgawe Boek van Mormon, 1830
Lening uit die Kerkgeskiedenisbiblioteek, Die Kerk van Jesus Christus van die Heiliges van die Laaste Dae
Alhoewel hul beweging in New York begin het, verhuis die Mormone spoedig na Ohio en Missouri voordat hulle verder weswaarts beweeg. In gereelde konflik met die federale regering het hulle hul eie geldeenheid gevestig en voorgestel om 'n nuwe staat buite die bestaande Amerikaanse grense te stig, in die gebied wat nou Utah, Nevada en New Mexico insluit.
Lening van die Kerk van Jesus Christus van die Heiliges van die Laaste Dae
Gift of Estate van Josiah K. Lilly Jr. en oordrag van die Amerikaanse ministerie van finansies, Amerikaanse munt
Mid-Atlantiese rif, duikbootrug langs die noord-suid-as van die Atlantiese Oseaan, beslaan dit die sentrale deel van die wasbak tussen 'n reeks plat afgrondvlaktes wat tot by die kantlyne van die kontinentale kus lê. Die Mid-Atlantiese Ridge is in werklikheid 'n ontsaglike lang bergketting wat ongeveer 16.000 km lank strek in 'n geboë pad van die Arktiese Oseaan tot naby die suidpunt van Afrika. Die rif is ewe ver tussen die kontinente weerskante daarvan. Die berge wat die rant vorm, bereik 'n breedte van 1000 myl. Hierdie berge bereik soms bo seespieël en vorm dus die eilande of eilandgroepe van die Azore, Hemelvaart, Sint Helena en Tristan da Cunha.
Die Mid-Atlantiese rif is geleë op die kruising van korsplate wat die vloer van die Atlantiese Oseaan vorm, en word deur aardwetenskaplikes as 'n 'stadig-verspreide' rif beskou. Langs die kruin van die rif loop 'n lang vallei wat ongeveer 80 tot 120 km breed is. Hierdie skeuring bevat die verspreidingsgebied van die seebodem, waarin gesmelte magma onder die aardkors voortdurend opval, afkoel en geleidelik van die rant se flanke afgestoot word. Hierdie verskynsel word bewys deur die feit dat die korsmateriaal aan weerskante van die Mid-Atlantiese rif veral jonger is as dit wat verder van die rif af is. As gevolg van die verspreiding van die seebodem en die beweging van die seebodem en die vastelande van die rand af, word die Atlantiese kom teen 'n geraamde tempo van 1 tot 10 cm (0,5 tot 4 duim) per jaar groter. Afgesien van die verspreiding van die seebodem, is die Mid-Atlantiese rif ook die plek van vulkaniese aktiwiteit en aardbewings langs 'n paar dele van sy lengte. Wetenskaplike navorsing oor die rif en die geologiese en biologiese eienskappe daarvan, alhoewel dit in 'n vroeë stadium was, het 'n aantal aktiewe hidrotermiese velde aan die lig gebring wat geneig is om groter te wees as aktiewe plekke by ander mid-oseaan rante en dit blyk dat dit periodieke hidrotermiese aktiwiteit vertoon (vrystelling van ontlucht vloeistowwe).
Plato se Atlantis
Plato (deur die karakter Critias in sy dialoë) beskryf Atlantis as 'n eiland wat groter is as Libië en Klein -Asië saam, geleë in die Atlantiese Oseaan net anderkant die Pilare van Hercules en algemeen aanvaar word dat dit die Straat van Gibraltar beteken. Die kultuur daarvan was gevorderd en dit het 'n grondwet wat verdag lyk soortgelyk aan die in Plato 's "Republic. " Dit is beskerm deur die god Poseidon, wat sy seun Atlas koning en naamgenoot gemaak het van die eiland en die oseaan wat omring het Dit. Namate die Atlantiërs kragtig geword het, het hul etiek afgeneem. Hulle leërs het Afrika uiteindelik verower tot in Egipte en Europa tot in Tiranne (Etruskiese Italië) voordat hulle deur 'n bondgenoot onder leiding van Athene teruggedryf is. Later, deur middel van goddelike straf, is die eiland deur aardbewings en vloede belemmer en sak dit in 'n modderige see.
Het jy geweet? In 1679 publiseer die Sweedse wetenskaplike Olaus Rudbeck 'Atland', 'n werk in vier volumes waarin hy probeer bewys dat Swede die oorspronklike plek van Atlantis was en dat alle mensetale afkomstig was van Sweeds. Alhoewel sommige buite Swede as gesaghebbend in sy vaderland beskou is, het Rudbeck se argumente oortuigend gevind.
In die loop van dekades sedert 1925 het die Midde -Atlantiese PGA na vore getree as een van die grootste en suksesvolste PGA -afdelings in Amerika. Uit sy leierskap het drie mans tot die PGA of America Presidence, twee tot die presidensie van die Senior Vereniging, nog twee nasionale vise -presidente geword, en nog een die sentrale figuur in opvoedings- en onderrigprogramme by die nasionale hoofkwartier.
Daar is belangrike jare in die geskiedenis van die MAPGA. Eerstens, toe hulle in 1925 georganiseer het, hoe hulle die Groot Depressie en die Tweede Wêreldoorlog oorleef het, die groei gedurende die 1950's en 1960's, die aanstelling van hul eerste professionele personeellid in 1966 en die opening van 'n kantoor, die integrasie van die Virginia Association of Golf Professionals as die Virginia-hoofstuk in 1968, en die daaropvolgende belyning in 'n afdeling met drie hoofstukke tussen 1988 en 1989.
Drie streeks professionele gholfverenigings het gedurende die vroeë tot middel 1920's bestaan ​​in wat tans die Midde-Atlantiese PGA-gebied is, en hul leiers was prominent in die stigting van die MAPGA in Maart 1925. Hierdie verenigings was die Maryland State Professional Golfers 'Association, die District of Columbia Professional Golfers 'Association, en 'n groep in Norfolk, Virginia, word vermoedelik die Tidewater Association genoem. Fred McLeod en Robert Barnett in Washington en Charles Betschler en Glenn Spencer in Baltimore beklee die prominente leiersposisies
Die organisatoriese vergadering wat die Midde -Atlantiese PGA gevorm het, het op 2 Maart 1925 in "Spalding's" en Columbia plaasgevind. Die stigterslede wat bygewoon het was:
Ronald Auchterlonie, CC van Virginia
D'Arcy Banagan, Columbia
Con Murphy, East Potomac
Ralph -strand, brandende boom
William Skelly, ongebonde
Charles Betschler, Maryland BK
William Dunt, Sherwood Forest
Alec Taylor, Suburban
Albert Farr, West Potomac
Ted Farr, East Potomac
Wilfred Thomson, Hermitage
Arthur Thorn, Town and Country
William Malloy, Columbia
Iewers gedurende 1925 word Fred McLeod die president. Organisatories het hulle 'n eerste en tweede vise -president gekies, en 'n sekretaris en of tesourier. Betschler, Burnett en Spencer het McLeod in die presidensiële opvolging gevolg. Hierdie reëling bly tot 1938 van krag. Toe 1929 tot 'n einde kom, tel die MAPGA 71 lede op sy rol.
Gedurende die dertigerjare het die Midde -Atlantiese Afdeling PGA in die hande van die Baltimore en Washington DC gebied Professionals gebly. Alhoewel die afdeling Virginia omvat, het gholfpersoneel regoor die staat eers in die laat dertigerjare aan die MAPGA -kampioenskappe deelgeneem, en hulle het ook nie amptenare beklee nie. In 1938 het die organisasiestruktuur egter verander na 'n president, drie plaaslike vise-presidente (Maryland, die metropolitaanse gebied District of Columbia en Virginia), plus 'n sekretaris-tesourier.
Tydens die Virginia State Open in 1938 het die gholfpersoneel die Virginia Association of Golf Professionals (VAGP) gestig om die bestuur van die staatskampioenskap oor te neem. VAGP was nooit verbonde aan die PGA of America nie. Dit duur tot 1968 toe hulle die Virginia Chapter van die MAPGA geword het.
Professionele en amateur -gholf in die Verenigde State het bykans tot stilstand gekom tydens die Tweede Wêreldoorlog, 1942 tot 1945. Op nasionale vlak het die PGA -toer 'n tyd lank gestaak en die USGA het ook die Ope en amateurbyeenkomste opgeskort. Oor die algemeen het die MAPGA gedurende die oorlogsjare nie kampioenskappe of baie sake gedoen nie.
Toe die uitslag van die Tweede Wêreldoorlog nie meer in twyfel was nie, het die PGA en MAPGA hul pogings herlei om programme vir gewonde veterane te verskaf. Robert Barnett, wat toe as PGA van Amerika se vise-president gedien het, was voorsitter van die MAPGA-komitee wat planne uiteengesit het om gholfdae te hou en fondsinsamelings vir die bou van negegatbane by drie militêre hospitale: Bethesda Naval, Forest Glen en Walter Reed.
Die MAPGA het 60 lede getel in 1948. Die PGA van Amerika en professionele gholf as 'n besigheid en as toernooisport het gedurende die 1950's steeds ontwikkel, en het dit steeds in die Midde -Atlantiese PGA gedoen. Drie mans het die beleid oorheers en het toesig gehou oor die groei van die MAPGA tussen 1950 en tot in die vroeë 1960's terwyl hulle as president dien: Al Houghton, Max Elbin en Bill Clarke. Nadat hul MAPGA -presidentskappe geëindig het, het al drie mans in die PGA of America -kringe tot prominensie gekom as vise -president of president. Verder het Carroll MacMaster en Ralph Beach, voormalige MAPGA -presidente, en Irv Schloss, voormalige Mount Pleasant Head Professional, 'n wesenlike invloed op die beleid van PGA of America. MacMaster en Beach het president geword van die PGA se Senior Vereniging, en Irv Schloss het die opvoedkundige pogings by die nasionale hoofkwartier gelei. Teen 1960 het die afdeling 201 MAPGA -lede en vakleerlinge aangemeld
Carl Rasnic het in 1966 opgevaar na die MAPGA -presidentskap. Hy wou die Virginia Professionals oorreed om 'n eie hoofstuk te organiseer en lidmaatskap van die MAPGA te behou. Verder wou hy 'n sentraal gevestigde kantoor vestig. Carl Rasnic het sy voornemens verwesenlik deur 'n kantoor vir die afdeling te ontwikkel en 'n professionele personeellid te bekom. Die kantoor is in Oktober 1966 geopen in die Bethesda. Terselfdertyd het hulle die afgetrede leërkolonel Roland Weeks as die uitvoerende sekretaris aangestel. Na aansienlike beraadslaging tussen Rasnic, Bill Strausbaugh en Leo Steinbrecher, het die VAGP in 1968 die MAPGA Virginia Chapter geword. Daarna het die afdeling in 1969 tot 1970 'n noordelike hoofstuk (Baltimore en Washington) gevorm om die Virginia Chapter die vorige jaar te vergeleke.
Gedurende die sewentigerjare het die MAPGA baie van die veranderings wat in die 1960's begin ontstaan ​​het, opgeneem. Die organisasie het vinnig gegroei met twee hoofstukke, elk met 'n leierskorps en toernooiskedule. 'N Lidmaatskaplys vir 1979 bevat 220 hoofpersoneel. 'N Formele besluit van die Virginia -hoofstuk om aansoek te doen vir afdelingstatus het plaasgevind op 6 Maart 1975. Die National PGA het die kwessie uiteindelik in 1977 opgelos toe hulle "nee" vir die Virginia Chapter en die MAPGA -leierskap gesê het.
Een van die belangrikste aksies wat die afdeling in 1971 onderneem het, was die toelating van die eerste Afro -Amerikaanse lid, Al Green, die hoofprofessor by die Eisenhower -gholfbaan naby Annapolis.
Gedurende die sewentigerjare het die afdeling steeds gedy en verder ontwikkel. Nadat kolonel Weke afgetree het, het die afdeling Adele Bellizzi as hul uitvoerende direkteur aangestel. Die afdeling se operasie het na 'n fasiliteit in Columbia, Maryland, oorgeskakel wat hulle gekoop het. In 1985 het die Virginia Chapter 'n kantoor in Richmond geopen onder hoofskap van president Frank Herrelko.
Die PGA- en MAPGA -lidmaatskap het uitgebrei om vroue in hul geledere op te neem. Die eerste vrou wat 'n MAPGA -toernooi gespeel het, was Mary Allice Canney in 1980.
Adele Bellizzi het in 1986 as uitvoerende direkteur aangestel. Daardie jaar het die direksie 'n nuwe uitvoerende direkteur, J. Varden Dyer, aangestel, afkomstig uit die sakewêreld, nie gholf nie. Hy was 'n afgetrede bestuurder vir C en P Telefoon.
Gedurende die tagtigerjare het die afdeling twee kantore gehad, ongeveer 150 myl uitmekaar, ongeveer 650 lede, ongeveer 140 geleenthede vir 'n halfmiljoen dollar bygevoeg, 'n handelswarevertoning en 'n toekenningsete gehou, 'n jaarblad en 'n maandelikse nuusbrief gepubliseer en 'n personeel van agt voltydse werknemers en 'n aantal deeltydse werknemers, plus die koördinering van pogings deur vrywilligers. Teen die laat tagtigerjare het die besprekings oor doeltreffende organisasie gelei tot die vorming van 'n reëling van drie hoofstukke: Suidelik, Sentraal en Noordelik.
Hulle het 'n Hall of Fame in 1986 begin. Die twee eerste klasse van geïnduseerdes was Chandler Harper, Sam Snead en Lew Worsham in 1986, en Charlie Bassler, Bill Clarke en Max Elbin in 1987. Nou is meer as veertig lede ingeskryf. .
Die afdeling het in die 1980's en vroeë 1990's steeds in getalle en statuur gegroei. In 1995 arriveer kolonel "The Skull" Richard Johns en Jon Guhl. In Januarie 1996 word kolonel Johns formeel aangewys as die uitvoerende direkteur en Jon Guhl as die assistent -uitvoerende direkteur. Jon Guhl het kolonel Johns opgevolg in 2012. In hul 20 jaar het hulle die afdeling se finansiële hulpbronne en veiligheidsnet aansienlik verbeter. Die Hall of Fame and Awards Banquet het 'n groot produksie geword. Die afdeling het die kantore in Columbia en Richmond gesluit en maak nou hul tuiste in 'n nuwe gebou in volle besit, vol kantoorruimte, konferensiekamer, biblioteek en museum, en 'n woonvertrek op die boonste verdieping vir die stagiaires, met die gepaste naam Pro's Nest. Verder het die afdeling 'n ander president van PGA van Amerika, Allen Wronowski, vervaardig.
Die Midde -Atlantiese Oseaan
As New England die brein en dollar vir die Amerikaanse uitbreiding van die 19de eeu voorsien het, het die Midde-Atlantiese state die spier. Die grootste state in die streek, New York en Pennsylvania, het sentrums geword van swaar nywerheid (yster, glas en staal).
Die Midde -Atlantiese gebied is deur 'n breër gevestig reeks mense as New England. Nederlandse immigrante verhuis na die onderste Hudson River Valley in die huidige staat New York. Swede na Delaware gegaan. Engelse Katolieke Maryland gestig, en 'n Engelse Protestantse sekte, die Vriende (kwakers), gevestig Pennsylvania. In time, all these settlements fell under English control, but the region continued to be a magnet for people of diverse nationalities.
Early settlers were mostly farmers and traders, and the region served as a bridge between North and South. Philadelphia, in Pennsylvania, midway between the northern and southern colonies, was home to the Continental Congress, the convention of delegates from the original colonies that organized the American Revolution. The same city was the birthplace of the Verklaring van onafhanklikheid in 1776 and the Amerikaanse Grondwet in 1787.
Kyk die video: Geskiedenis Gr 8 Les 1 Lewe Afrika voor Kolonialisme Stormloop Afrika (Januarie 2022).