Daar is bewyse om te sê ons het twee slaapplek gehad met 'n tydvak van waaksaamheid tussenin. Wikimedia Commons, CC BY-SA
Regdeur die geskiedenis was daar talle rekeninge van gesegmenteerde slaap, van mediese tekste, na hofrekords en dagboeke, en selfs in Afrika en Suid-Amerikaanse stamme, met 'n algemene verwysing na "eerste" en "tweede" slaap. In Charles Dickens se Barnaby Rudge (1840) skryf hy
Hy het dit geweet, selfs in die gruwel waarmee hy van sy eerste slaap begin het en die venster gegooi het om dit te verdryf deur die voorkoms van 'n voorwerp, buite die kamer, wat nie die getuie van sy droom was nie. .
Antropoloë het bewyse gevind dat bi-modale slaap tydens die voor-industrieel Europa as die norm beskou is. Slaap begin is nie bepaal deur 'n vasgestelde bedtyd nie, maar deur of daar dinge was om te doen. Historikus A. Roger Ekirch se boek By dag se sluit: Nag in tye verby beskryf hoe huishoudings destyds 'n paar uur na sonsondergang 'n paar uur afgetree het, 'n paar uur later vir een tot twee uur wakker geword het, en dan 'n tweede slaap gehad het tot dagbreek.
Gedurende hierdie wakker tydperk sou mense ontspan, hul drome oorweeg of seks hê. Sommige sal betrokke wees by aktiwiteite soos naaldwerk, houtsny of leeswerk, afhangende van die lig van die maan of olie lampe.
Ekirch het verwysings na die eerste en tweede slaap in die laat 17-eeu begin verdwyn. Dit word vermoedelik in die boonste klasse in Noord-Europa begin en in die volgende paar jaar na die res van die Westerse samelewing gefiltreer.
Interessant genoeg, die voorkoms van slaaponderhoud slapeloosheid in die literatuur in die laat 19th eeu val saam met die tydperk waar die verrigtinge van gesplete slaap begin verdwyn. So, die moderne samelewing kan onnodige druk op individue plaas, dat hulle elke aand 'n nag van deurlopende gekonsolideerde slaap moet kry, wat die angs oor slaap en die probleem sal aanleer.
Minder dramatiese vorme van tweefasiese slaap blyk in vandag se samelewing, byvoorbeeld in kulture wat 'n middagse siesta neem. Ons liggaamsklok leen hom tot so 'n skedule, met 'n afname in waaksaamheid in die vroeë namiddag (die sogenaamde "middagete dip").
In die vroeë 1990s, psigiater Thomas Wehr het 'n laboratorium-eksperiment uitgevoer waarin hy 'n groep mense blootgestel het aan 'n kort fotoperiode - dit is vir 'n maand in die duisternis vir 14 uur elke dag in plaas van die tipiese agt uur.
Dit het tyd geneem vir hul slaap om te reguleer, maar teen die vierde week het 'n duidelike twee-fase slaappatroon ontstaan. Hulle het die eerste vir vier uur geslaap, dan het hulle vir een tot drie uur wakker geword voordat hulle in 'n tweede vieruur slaap geslaap het. Hierdie bevinding dui daarop dat tweefasiese slaap 'n natuurlike proses met 'n biologiese basis is.
Vandag se samelewing verleen dikwels nie soveel buigsaamheid nie, dus moet ons voldoen aan die slaap- / wakker skedules van vandag. Oor die algemeen word gedink dat 'n aaneenlopende sewe tot nege uur ongebroke slaap, waarskynlik die beste is om verfrissend te voel. So 'n skedule mag egter nie ons sirkadiese ritmes pas nie, soos ons desynchroniseer met die eksterne 24-uur lig / donker siklus.
Om 'n gesplete slaapskedule suksesvol te handhaaf, moet jy die tydsberekening regkry. Dit begin met slaap wanneer daar 'n sterk ry vir slaap en gedurende 'n lae sirkadiese punt is om vinnig aan die slaap te raak en slaap te behou.
Sommige van die belangrikste voordele van 'n gesplete slaapskedule sluit in die buigsaamheid wat dit toelaat met werk- en gesinstyd (waar hierdie buigsaamheid verleen word). Sommige individue in die moderne samelewing het hierdie tipe skedule aangeneem aangesien dit twee periodes van verhoogde aktiwiteit, kreatiwiteit en waaksaamheid oor die dag bied, eerder as om 'n lang wakker tydperk te hê waar slaapvermoë oor die dag opbou en produktiwiteit afneem.
Ter ondersteuning hiervan is daar groeiende bewyse Dit kan belangrike voordele vir geheue en leer hê, wat ons waarskuwing verhoog en stemmestate verbeter. Sommige glo slaapstoornisse, soos slaaponderhoud slapeloosheid, is gewortel in die liggaam se natuurlike voorkeur vir gesplete slaap. Daarom kan gesplete slaapskedules 'n meer natuurlike ritme vir sommige mense wees.
Implikasies vir skofwerk
Gesplete slaapskedules het onlangs begin as 'n moontlike alternatief vir deurlopende nagskofwerk. In die nag werk die gekombineerde probleme van langdurige wakkerheid (werk gewoonlik agt tot 12 uur skofte) en sirkadiese afwyking (werk in 'n nag wanneer jy normaalweg aan die slaap sou wees). Skofwerkers kla dikwels van moegheid en verminder produktiwiteit by die werk en hulle het 'n groter risiko vir chroniese siektes soos vetsug, tipe 2 diabetes en hartsiektes.
Sommige nywerhede het skedules in diens met korter, maar meer gereelde slaapgeleenthede, met die veronderstelling dat die rit vir slaap minder met minder tyd sal wees. Byvoorbeeld, ses ure op / ses ure af, vier uur op / agt uur af, en agt uur op / agt uur af, beperk tyd op skof en verminder lang tydperke van waaksaamheid. Gesplete slaap- / werkskedules verdeel die dag in verskeie werks- / russiklusse, sodat werknemers verskeie kort verskuiwings werk, wat elke 24-uur met kort afwykingsperiodes opgebreek word.
Split-shift skedules wat voldoende slaaptyd per 24 uur behou, kan voordelig wees vir slaap, prestasie en veiligheid. 'N aantal onlangse studies het gevind dat gesplete slaap bied vergelykbare voordele vir prestasie tot een groot slaap, as die totale slaaptyd per 24 uur was gehandhaaf (ongeveer sewe tot agt ure totale slaaptyd per 24 uur).
Soos verwag kan word, kan prestasie en veiligheid egter steeds benadeel word as dit wakker word en begin werk tye in die vroeë ure van die môre. En ons weet nie of hierdie skedules enige voordele vir gesondheid bekostig nie en die risiko vir chroniese siektes verminder.
Terwyl die uitdagings van nagskofwerk nie uitgeskakel kan word nie, is die voordeel van 'n paar verdeelskedules dat alle werkers ten minste 'n geleentheid kry om snags te slaap en nie langer as ses tot agt uur lank waaksaamheid moet onderhou nie.
Alhoewel ons daarna streef om slaap te kry, kan dit nie pas by almal se liggaamsklok of werkskedule nie. Dit kan inderdaad 'n terugslag wees op 'n tweemodel-slaappatroon van ons voor-industriële voorouers en werk dalk goed in 'n moderne industriële omgewing.
Melinda Jackson, Senior Navorsingsgenoot in die Skool vir Gesondheid en Biomediese Wetenskappe, RMIT Universiteit en Siobhan Banks, Senior Navorsingsgenoot, Sentrum vir Slaapnavorsing, Universiteit van Suid-Australië