Vorme van die tipe doring, kussing (d.w.s. dié waarin die oorspronklike -en na 'n alveolêre konsonant deur -ing vervang is) verklaar ny deur dissimilasie. Hy. het hier 'n homogene groep (A), en sy verklaring is ongetwyfeld juis (in woorde soos laken en teiken het die -en nie in -ing oorgegaan nie). Waarom die dissimilasie by tussen uitgebly het, kan hy nie verklaar nie, sê Bosman. Ons het hier te make met 'n voorsetsel (al die ander voorbeelde in hierdie groep is self-standige naamwoorde) wat in die taalgebruik baie dikwels deur die bepaalde lidwoord gevolg word. Waarskynlik het die alveolêre beginklank van die die alveolêre nasaal teen dissimilasie beskerm. En dat naas heiden 'n dialektiese uitspraak heiding bestaan, maar nie Christing naas Christen nie, sal sy oorsaak in die verskillende gebruiksfeer en gevoelswaarde van die twee woorde hê.
Behalwe die skaars gevalle hier bo genoem, kan net nog gewys word op die uitspraak karsteng vir kastanje, sedert die begin van die 17de eeu gewoon in Noord-Hollands en spesiaal Amsterdams.