‘Die dag van sy dood sal ek nooit vergeet nie’Nino Oppel en sy vrou Daleen. (Foto: Verskaf) Nino Oppel se weduwee, Daleen, sukkel nog om sy dood vier jaar gelede te verwerk. Sy en haar kinders het nie eens die geleentheid gehad om hom vir oulaas te groet toe hy in Februarie 2018 deur ŉ motoris van sy fiets afgery is nie. “Daardie dag sal ek nooit vergeet nie.” Daleen het aan Maroela Media vertel dat iemand haar nog die oggend van Nino se dood gebel het om te sê hy was in ŉ ongeluk betrokke. Sy het egter nie dadelik die erns van die ongeluk besef nie. “Ek was rustig en het nog vir my koffie gemaak voordat ek die kinders aangejaag het sodat ons kan ry,” sê sy. “Die persoon het my weer gebel en ek het hom verseker ons is op pad. Toe bel hy later vir ŉ derde keer om te sê dat hulle vir Nino met ŉ helikopter moet vervoer. “Ek het toe besef dat dit ernstig is, maar ek het nie die volle omvang daarvan begryp nie.” Daleen het saam met haar twee jong kinders by die ongevalleafdeling van die Pinhaven-hospitaal in Krugersdorp aangekom, maar moes ure lank wag voordat enige nuus oor haar man se toestand bekendgemaak is. “ŉ Dokter het in ŉ stadium uitgekom en vir my gesê dat Nino in ŉ ernstige toestand is, maar steeds kon ek hom nie sien nie.” Na ‘n drie uur lange wag, het ŉ ander dokter die nuus aan sy geliefdes oorgedra dat Nino dood is, sonder dat hulle hom eens vir ŉ laaste keer kon sien. “Ek het nie die geleentheid gekry om hom weer lewend te sien nie, nie die geleentheid gekry om totsiens te sê nie – alles het in daardie oomblik verander,” sê sy. Daleen het egter nie tyd gehad om op ŉ hopie te gaan sit nie. “Die lewe het aangegaan, al was dit bitter moeilik, maar ek moes dit vir my kinders doen. My kinders het my sterk gehou. My familie het my ook baie ondersteun en doen dit steeds.” Sy sê vir die eerste twee jaar ná Nino se dood kon sy nie eens haar man se naam hoor sonder om in trane uit te bars nie. “Hy het alles vir my en die kinders gedoen. Hy wou die beste gehad het vir ons en die res het altyd agterna gekom. Hy was baie liefdevol en spontaan en het ŉ groot liefde vir rugby en toe later fietsry ontwikkel. Ons mis hom … ons mis hom baie.” Nino was een van drie broers. Hy, Aldo en Elmo, was vreeslik na aan mekaar. “Ek en Nino het omtrent elke dag met mekaar gepraat – ons was mekaar se vertrouelinge en steunpilare,” sê Aldo. “Met sy skerp sin vir humor kon hy altyd ŉ glimlag op my gesig plaas. Ek mis hom verskriklik.” Nino se bejaarde ouers, Heleen en Paul, worstel ook steeds met hul kind se dood, veral omdat die persoon wat na bewering vir Nino van sy fiets afgery en weggejaag het, nog nie vervolg is nie. “Dit is baie moeilik vir hulle en hulle wil ook net hê dat geregtigheid geskied,” sê Daleen. Dié familie het vroeër hul misnoeë met die Suid-Afrikaanse regstelsel uitgespreek en AfriForum genader om te help verseker dat die skuldige vervolg word.