&larr Die regte kosse vir die regte liggame.
Oor lepels en Zioniste &rarr
6 antwoorde op Genadedood.
fourie.pruimtwak het gesê op Oktober 10, 2008
klaar so , klaar so
Ceara het gesê op Oktober 10, 2008
Liewe Jimmel Ou Top! Maar ek neem aan dat dit deel uitmaak van plaaskinders se ondervinding die wereld oor, so ek sou nie sê dat dit jou sleg maak nie.. Oor of mense eendag so sal word, ek dink hulle is deesdae minder so as wat hulle eens was. Mense is meer bewus daarvan deesdae dat dit nie aanvaarbaar is om mense skade aan te doen net omdat hulle “anders” is op een of ander manier nie. “Peasants” die wereld oor het ‘n geskiedenis daarvan dat hulle onvolmaakte babas doodmaak – dit was nog algemeen in Europa in die 19e eeu. Soos mense wegbeweeg van daardie bestaan begin hulle oor sulke dinge dink en is dit nie meer aanvaarbaar nie.
In elk geval, dis baie goed geskryf Ou Top.
Ou-Top het gesê op Oktober 11, 2008
Dankie vir julle gesprekke. Lorinda, ek kan nie meer alles onthou wat ek al gelees het nie, maar ek verbeel my dat ek gelees het daar in Holland is n hospitaal waar jy op jou eie onder doktertoesig, genadedood op jouself kan uitvoer. Waar is Aleta van die Noord Kaap, sy woon mos in Holland, het ek reg onthou Alet?
Ceara het gesê op Oktober 11, 2008
Ou Top gendadedood was nog maar altyd met ons. Dit het ‘n ruk gelede op ‘n ander blog ook opgekom. ek haal aan wat ek geskryf het: Om die waarheid te sê dit is iets wat wat maar net in die laaste paar dekades ‘n “probleem” geword het, seker met die verdwyning van die familie dokter in die sin waarin dit eens bestaan het. Destyds was dit nie ongewoon om net ‘n bietjie te veel medikasie te gee as dinge te erg was en die dokter wat gewoonlik ook na al die jare familievriend was oortuig was die wil om te leef het verdwyn nie. Niemand het ooit daaroor gepraat nie, dis al. ‘n afgetrede verpleegsuster het hier in ‘n onderhoud gesê dat tot relatief onlangs dit algemeen was as iemand oud en en baie siek was, en daar niemand tuis om na hulle om te sien nie ens ens het die dokter “the needle” voorgeskryf, wat eenvoudig ‘n yslike dosis morfien was. Genadedood is so oud soos die wereld. En is seker maar ‘n saak wat elkeen vir hom/haar self uitmaak volgens die omstandighede. My standpunt sou wees dat mens nie ‘n lewe mag neem onder enige omstandighede nie, maar ek weet nie hoe dit sal wees as iemand naby aan my my opreg sou vra om te help nie. Ek dink dan dalk heel anders.
suletteb het gesê op Oktober 15, 2008
Hi Ou Top,
Euthanasie word hier in Nederland gepleeg, ja. Maar soos alles hier maar, onder stapels vol voorwaardes, reëls en regulasies. Die debat daaroor vlam hier ook so elke nou en dan weer op.
Dis ‘n interessante gesprek! Ek stem nogal saam met Lorinda: verstand en gevoel verskil nogal van mekaar hier. My verstand vra “Wie weet wat ‘n mens nog alles (moet?) uitspook met homself en met God daar op sy sterfbed?”, maar my emosies praat ‘n ander taal. Aan die een kant: ten alle koste die lewe behou, aan die ander kant: is soveel lyding regtig nodig?
Ek het my pa as kind een keer oortuig om ‘n perd, wat in die draad vasgesit en sy agterbeen se skeen van bo tot onder tot teen die been skoongesny en -geskaaf het van al die spartel, nie uit te sit nie. “Perde kan nie pyn vat nie! En buitendien sal hy nooit weer daai been behoorlik kan gebruik nie!”, het hy gesê. “Al loop hy dan nou maar net hier rond as kinderperd…”, het ek verbete baklei om hom tog gesond te laat dokter. My pa was die lokale “dieremedisyneman”, die naaste veearts was honderde kilometers grondpad verder. Ons het vir maande gedokter aan die perd. Uiteindelik meer pynmiddels gespuit as wat die perd self ooit in rand en sent werd was. En vir JARE kon hy nie op die been trap nie. Dit het nie lank gevat voor ek geleer het wat my pa bedoel het met perde kan nie pyn vat nie. Hulle word totaal wild van die angs! Nooit, nooit weer sal ek ‘n perd so laat ly nie! Selfs al galop Robbert vandag daar saam met die ander deur die veld met sy verdikte agterbeen.
En ek glo nie ek sal veroordeel word vir enige van die twee besluite nie (ten alle koste veg vir sy lewe soos toe, of uitsit, as ek nou oor moes besluit). Albei besluite sou in ewe veel opregtheid geneem word, met die kennis tot my beskikking op daardie bepaalde oomblik en die medelyding in my hart.
Aletta, bly jy het die ding oor die perd genoem, ek het dit ook so beleef. Mense raak ontsteld as n perd op die resiesbaan of op n skou deur die veearts uitgesit word, maar dis beter so.