Van die oogpunt van die internasionale reg ingryping - 'n gewelddadige ingryping van een soewereine staat in die interne of eksterne sake van 'n ander - militêre, politieke of ekonomiese.
Die probleem is die onderwerp van normatiewe en empiriese debat, wat begin met die oomblik dat is ontwerp deur die internasionale reg, en geen standaard wetlike definisie bestaan nie vir hom. Maar dit verduidelik hierdie manier: onder sekere omstandighede, eksterne kragte is verplig om in te gryp in die sake van 'n ander staat, om hom te verdedig in mense met 'n uitgebreide oortredings van hul burgerregte, selfs al is dit 'n konflik tussen state.
Alhoewel, in beginsel, die ingryping - dit is 'n onwettige daad, 'n paar ingryping in sulke gevalle beskou word as legitiem.
'N Voorbeeld van hierdie tipe debat die uitsig is uitgevoer in 1996 by die voorstel van Kanada om in te gryp in Zaïre (nou die Kongo), om die miljoene Hutu vlugtelinge, oorlewendes van die volksmoord in Rwanda te beskerm. Hulle was in gevaar van vernietiging deur die Tutsi's, wat die Rwandese regering ondersteun het, en as gevolg van die Zaïrese Burgeroorlog. Die Kanadese het aangevoer dat die regte van die burgerlike bevolking, en dit swaarder weeg as enige ander oorwegings. Diegene wat gekant en sê dat humanitêre behoeftes kan alleen nie die inmenging regverdig. Daarbenewens is dit aangevoer dat die ingryping langtermyn op sigself is belaai met onsekerheid.
Wat moet gedoen word in so 'n krisis as die volksmoord in Rwanda, wanneer die internasionale gemeenskap is besig om die moord te stop?
In die konteks van die internasionale reg, is 'n staatsingryping in die sake van 'n ander ten einde onskuldige mense te beskerm as 'n humanitêre ingryping, as daar is die straf van die Veiligheidsraad van die Verenigde Nasies. Maar of die land kan optree met die goedkeuring van die Veiligheidsraad van die Verenigde Nasies, die beweerde "plig" vervul? Of so 'n leer is in wese 'n "Trojaanse perd", misbruik van 'n sterker krag? Dien nie, in die praktyk, soos ingrypings verskoning vir state ontkoppeling konflikte in die buiteland?
Wanneer lande sonder plaaslike steun vir die bloedlose ingrypings beleid, stuur sy gewapende magte op die grondgebied van ander lande, 'n groot mate hulle die voortsetting van hul eie eng nasionale belange: die verowering van grondgebied, die verkryging van geo-strategiese voordele, beheer van kosbare natuurlike hulpbronne. Leiers probeer om openbare steun te wen, beskryf hul optrede in terme van 'n hoë morele doelwitte - vrede, geregtigheid, demokrasie in die konflik zone. Dit is die moeite werd om te onthou dat histories baie veldtogte van stapel gestuur deur die Europese koloniale magte in die 19de eeu, wat gebaseer is op oorwegings van menslike waardes
In Rwanda, in 1991, soos verwag, die Franse tussenkoms onder toesig van die VN sal wees om "Operasie Turquoise" uit te voer. Maar, met behulp van die humanitêre noodsaaklik as 'n cover, Frankryk het voortgegaan om te probeer om gebeure te beïnvloed in die streek van die Groot Mere.
In 2003, het die VSA-Britse inval en besetting van Irak is ook geïdentifiseer as 'n humanitêre ingryping deur die Britse premier Toni Blerom.
Met inagneming van wat die klassieke ingryping is, in beginsel, polities van aard en sluit die oplegging van 'n mens se testament deur middel van geweld, en humanitêre ingryping - 'n direkte uitdaging aan die hele idee van soewereiniteit.
Gemeenskap in Noord-Amerika en Wes-Europa, met al die praat oor deernis vir ander mense is dit maklik om in te stem op die gebruik van militêre mag tot einde, volgens hulle, tot 'n ramp in 'n ander land, nie ernstig te dink oor wat die prys van sulke "deernis" in moreel, polities en ekonomies?
Vandag, humanitêre ingryping - dit is meestal die breinkind van die Verenigde Nasies, 'n paar organisasies is nie in staat is om te werk in vrede in die konflik sones. Hierdie groepe is die mees vurige van sy predikers. Franse diplomaat Bernard Kouchner selfs gewild regsteorie wetenskaplike Mario Bettati "die reg om in te gryp."
Die term mag gebruik word in ander waardes. Byvoorbeeld, as 'n stel van ekonomiese maatreëls van interne beleid: die aankoop van ingryping graan ingryping. In beide gevalle - dit is die maniere waarop die staat is besig om die pryse van landbouprodukte (grondstowwe, voedsel, graan) reguleer.