Versindaba » Blog Archive » Digstring. Alfred Schaffer. “Droomstart”
Digstring. Alfred Schaffer. “Droomstart”
een handvol losse kogels mijn mobieltje heeft gewoon bereik.
maar alles is al onherkenbaar selfs my eie stem niks niks
maak meer sin nie – wat bestaan lyk skielik
Vertaling deur Daniel Hugo
Uit: Kom in, dit vries daar buite (Protea Boekhuis, 2013).
Ek vermoed die gedig het iewers ontstaan tussen 2009 en 2011 – dit kan wees ek was nog in Amsterdam, maar ek is nie seker nie. Ek noteer nooit ’n datum of iets nie, hou nie ’n dagboek by nie en gooi al my aantekenings bewus weg. Die gedig het waarskynlik ontstaan uit los aantekeninge, en amper chronologies verder tot ’n vorm gekom.
Ek vermoed dit het vinnig sy finale vorm gekry – net klein wysigings het plaasgevind in die loop van die tyd.
ŉ Vers is (vir my in elk geval) altyd maar wroeg en sweet. Skryf is in dié sin ŉ vorm van ondersoek, en ’n vorm van dink. Sonder wroeg en sweet sou dit net ’n dagdroom wees. En ’n droom is fassinerend, maar onsamehangend.
Wat die slot moet wees, is dikwels gou bekend. Dis dan asof jy na die dood toewerk. ŉ Sterwe wat bekend is aan jou.
Ek wys nooit enige werk aan iemand as ek nog skryf daaraan, dit sou net ’n verleentheid wees.
As ek reg onthou is dit net gepubliseer in Kom in, dit vries daar buite, begin 2013. ’n Bietjie bygewerk sal dit nou verskyn in my Nederlandse nuwe bundel, Mens Dier Ding, wat die geskiedenis van Shaka Zulu belig.
Die inhoud is weliswaar fiktief, maar die fantasie hier is ’n pure feit.
Dit handel oor ŉ nuwe begin, wat ook ’n afsterwe kan wees. Dalk is dit ŉ droom met oop oë. In elk geval het dit vir my ŉ positiewe konnotasie.
Nee, niks van sulke aard nie. Net die beeld van iemand in die donker in ’n veld, ŉ skadu binne skaduwee.
Nee, ek het nooit iemand in gedagte nie. Al is ’n gedig dan soos ’n onbesorgde brief.
Wel, hierdie en ook die ander gedigte in die nuwe bundel is dink ek drasties anders as my ou werk – veral wat die vorm en aanpak betref. Effens sagter, toegankliker, minder luidrugtig.
Nee, en ook nie iets tipies Nederlands nie – behalwe nou die taal, uiteraard. My verbeelding het iewers bly steek in die middel, rondom die ewenaar, glo ek.
Ek los ’n gedig nie uit tot ek met hom klaar is en nie verder kan nie. Dan smeek die gedig om genade en laat ek hom gaan.
Ek het ŉ paar goeie reaksies gekry op van die nuwe gedigte, soos toe ek van hulle gelees het by die Melville Poetry Festival verlede jaar. Maar ek glo nie dat ek my gevoel daaroor as ‘tevrede’ sal omskryf nie – in wese is ’n geskrewe gedig dooie materiaal.
Ja, ek kan, dit was ŉ baie kort gedig oor ŉ fiets in die mis wat rus teen ŉ boom, ŉ gedig uit my vorige lewe as ŉ tiener in Den Haag, ŉ soort Hollandse haiku. Maar die kontoere van dié gedig is verdwene iewers in die hoeke van my brein.
Tags: alfred schaffer, Droombegin, Kom in dit vries daar buite
Monday, December 2nd, 2013 | Digstring.
2 Kommentare op “Digstring. Alfred Schaffer. “Droomstart””
Alfred Schaffer, ‘Droomstart’ | JJ Pollet :
[…] het volledige gedicht op + interview op Versindaba. Share this:FacebookTwitterVind ik leuk:Like Laden… Gepost door jjpollet Opgeslagen in […]
Alfred Schaffer gesels oor sy gedig “Droombegin” uit Kom in, dit vries daar buite | Protea Boekhuis :
[…] Volledige onderhoud en gedig: Versindaba […]