As dit nie perfek kan wees nie, hoekom sou ek selfs begin? - Merk
Ek begin iets, maar dan snoei ek vir ewig en voltooi dit nooit. - Lauren
Ek word net so gefrustreerd omdat ek weet dit sal nooit so volmaak in die werklike lewe wees soos dit in my gedagtes is nie. - John
Perfeksionisme is 'n verraderlike demoon wat geveg moet word met elke wapen wat jy het. Hier is wat so lastig is oor perfeksionisme: dit (soort) word uitstel tot 'n deug.
Omdat dit goed is om hoë standaarde te hê, reg?
En dit is goed om die beste van jouself te verwag, reg?
Ons wil dinge maak wat mooi, uniek, buitengewoon is ...
En dan krummel jy onder die druk wat jy op jouself gesit het en maak glad niks. Maar dit is nie jou skuld nie - dit is jou verdomde hoë standaarde.
Perfeksionisme hou jou ook daarvan om die groot dinge wat jy moeiteloos skep, op te let. Deur jou fokus te hou op dit wat moeilik, onbereikbaar is of onmoontlik is om uit te voer, gee jy nie jouself krediet vir wat maklik en pret is nie. Terwyl jy besig is om te sukkel met die idee dat jy 'n groot skilder moet wees (al die tyd nie skildery), kan jy dalk 'n briljante loopbaan as 'n karikaturist misloop. Jou gefrustreerde begeerte om die perfekte roman te skryf, kan jou verhinder om jou potensiaal as 'n liris te sien.
Dit is die ergste soort snobbery. Om jou eie gawes te verag, is so wreed om jou eie kinders te verag.
Nie goed genoeg nie?
My vriend en kliënt, Patti Frankel, het my eens vertrou dat sy drie ongepubliseerde romans in haar lessenaarskleed gehad het. Drie! En hulle het daar gelê, want hoewel sy goeie terugvoer van ander skrywers en selfs van 'n literêre agent gekry het, het sy gevoel dat die warm, snaaks, romantiese romans wat sy liefgehad het om te skryf, nie "betekenisvol" genoeg was nie.
"Ek is regtig slim," het sy vir my gesê. "En ek het gedink dat slim vroue hul doktorsgrade moes kry en om die wêreld te red, weet jy? Maar ek wil die wêreld nie so red nie. Ek wil net boeke skryf wat mense goed laat voel. "Sy het gedink dit is belangriker vir haar om te slaag om 'n PhD te voltooi. Dit blyk dat sy nie baie daarvan omgee nie.
So na ons eerste sessie het sy die radikale besluit geneem om dit te laat gaan, twee kursusse en 'n halwe verhandeling, en haar hart en siel te gee aan die roman wat haar so lief was. Sy het my net laat weet dat sy klaar is en werk nou met 'n redakteur.
Vinnig dink aan die mees ekstreme, avant-garde kunstenaar wat jy kan noem. dink nou aan 'n vervelige, middelste van die kunstenaar. As daar plek in die wêreld is vir albei om beroemd te wees, is daar seker plek vir jou.
Sodra jy werklik begin werk het, is die eerste ding wat jy moet oorgee, jou idee oor wie jy is en waaroor jou werk gaan.
U sal ook moet ophou wag om gereed te wees. Om op te hou om te wag dat dit perfek sal wees. Om jou groot idees op te los oor wat goed is en wat nie en waarvoor mense betaal en wat hulle nie sal doen nie.
Moenie bang wees om 'n C te kry nie
'N Paar jaar gelede het ek ly aan 'n bietjie ekstreme angs. Een van die maniere waarop die angs gemanifesteer het, was dat ek gevoel het dat ek voortdurend gegradeer word. Tydens elke ete het ek gaargemaak, elke parallelle parkeerbaan, elke oudisie, alles, ek het gevoel dat iemand iewers my hele beweging monitor en in 'n groot notaboek volgehou het oor hoe goed of hoe dikwels, hoe swak ek uitgevoer het my lewe.
Dus het ek besluit dat as ek nie van die gedagte dat ek gegradeer kon word, my gediskrimineer het nie, sou ek net probeer om 'n C te kry - wat is die graad wat jy kry om die werk te vertoon en te doen. Om nie die werk beter te doen as almal anders nie, nie om ekstra kredietwerk te doen nie - om net die werk te wys en te doen.
Daar is nog twee redes wat jy kan bekostig om 'n C. te kry. Een, jou weergawe van 'n C is waarskynlik almal se weergawe van 'n A. Twee, as jy jou werk daar kry en dan vind dat dit meer perfek gemaak moet word, Wel, dan sal jy dit verbeter, reg? Dit is hoe jy rol.
Belydenisse van 'n Herstellende Perfeksionis
Perfeksionisme sou so goed wees ... as dit net gewerk het.
Ernstig: as jy kan werk en werk en deur elke detail dink en regtig fokus op die bereiking van perfeksie en dan het alles eintlik perfek uitkom - dit sal so goed wees. Maar jy kan nie. Dit werk nie.
En jy weet wat anders cool sou wees? As jy vooraf volmaaktheid kon bereik. Jy weet - as jy deur elke moontlike probleem vooraf kan dink en dan die projek begin met die sekerheid dat dit die perfekte projek was. Maar jy kan nie. Dit werk nie.
Of, as jy op ou kritiek oor jou vorige werk hang, kan jy die werk op een of ander manier verbeter? Jy weet, iemand prys jou vir die werk wat jy in die verlede gedoen het en jy reageer (hardop of jouself) deur elke dingetjie wat verkeerd daarmee was, te onthou. As jy net daardie dinge kan onthou, kan dit op een of ander manier ongedaan hulle, dan kan die projek magies hersien word om perfek te wees. Maar jy kan nie. Dit werk nie.
Ek is NIE 'n Perfeksionis nie! Regtig?
Vir jare het ek die woord weerstaan perfeksionis. Ek het gedink dit klink simplisties en anaal-aanhoudend. Dit het my herinner aan vlak, voorkoms-geobsedeerde mense wat wit handskoene oor lampskakerings gebruik en eindelose vervelige langgestemde rooi rose in gesnyde kristalvase herrangskik.
Perfeksionisme klink soos 'n stokperdjie vir mense wat niks te doen gehad het met hul tyd nie.
Maar terselfdertyd het ek myself bevind die volgende gedrag te vertoon:
1. Dink eindeloos alles heeltemal deur en kan nie ophou nie.
2. Nie regtig iemand anders vertrou om dinge reg te doen nie.
3. As ek dit nie kan doen nie, moet ek seker nie probeer nie.
4. Om oortuig te wees dat ander mense my en my werk voortdurend beoordeel het - en dikwels vind ek dat ek kort kom (dit wil sê, ek word gegradeer).
5. Om ander mense nodig te kry om op te let en te waardeer hoe hard ek gewerk het.
6. Wees onwillig om iets te begin tensy ek redelik seker was dat ek op die uitkoms kon staatmaak.
7. Onrealisties, indien nie onmoontlik nie, verwagtinge van myself.
8. Met onrealistiese verwagtinge van wat ek in 'n gegewe tydperk kon bereik.
Laat my nou daarop wys dat baie van die bogenoemde gedrag op een of ander tyd byna almal uitgestal word, en dit vir kunstenaars, wel, die bereiking van die onmoontlike is feitlik ons ​​gunsteling tydverdryf. Sommige van die grootste werke van alle tye was die gevolg van 'n kunstenaar wat geld, tyd, energie en lewensmag in 'n projek gesteek het wat almal anders gedink het, was heeltemal mal.
'N Paar woorde ten gunste van obsessie
Van tyd tot tyd moet jy, soos elke kunstenaar, die geleentheid hê om vol te maak in 'n projek wat jou verbruik. Om 'n projek aan te pak wat jou bang maak, vereis dat elke laaste bietjie van jou energie, jou konsentrasie en jou uitnemendheid. Dit stoot jou en jou vermoëns tot hul uiterste toe en dwing jou om die perke te oortref. Om jouself uit te gooi. Om 'n bietjie neute vir jou kuns te gaan. Om te leef, eet, asemhaal en droom. En om te sien wat gebeur.
Vir baie, die geleentheid het gekom toe ons in ons twintigerjare was, en dit is ook 'n goeie ding, want daardie soort enkelgesinde energie is makliker om te ontbied (en baie makliker om van te herstel) wanneer 'n liggaam jonk is. Maar dit is die moeite werd om dit weer eens te probeer. Die toepassing van die volle krag van jou kunswerke op 'n projek as jy jare se ondervinding agter jou het, kan 'n ware onthullende ervaring wees.
Om uit te vind hoe om matig en suksesvol te werk, is 'n probleem wat die moeite werd is om te oplos.
In Kry dit klaar, 'n geliefde onderwyser en suksesvolle skrywer, akteur en komediant help jou om jou eie besondere - selfs eienaardige - kreatiewe proses te hanteer en jou energie op positiewe, produktiewe en inkomstegenererende maniere te benut.
Kyk na 'n video met Sam Bennett: Kry dit klaar Mini-werkswinkel: Belê in jouself
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > perfeksionisme > Oorkom die uitstel van perfeksionisme en kry dinge klaar