Geboorteverhaal: Van valse alarm tot nood-afdeling - Inligting - 2022
Geboorteverhaal: Van valse alarm tot nood-afdeling
Gebore 13 April 2007, om 09:46 uur.
8 pond, 4,5 gram en 20,5 duim
Die trotse ouers: Seth en Jennifer Deibel
Seth en ek het mekaar op universiteit ontmoet en is sewe en 'n half jaar getroud. Ek werk deeltyds as kerksekretaris; Seth is 'n voltydse predikant. Ons woon in Texas. Ons het altyd geweet ons wil twee kinders hê, en ons het geweet dat ons nie meer as drie jaar van mekaar wou hê as ons dit kon help nie.
Toe ons eerste, Hannah, 18 maande oud was, het ons begin praat oor wanneer ons baba nommer twee moet probeer, en in Julie 2006 besluit ons om in die herfs te probeer. Maar ongeveer drie weke later het ek begin vermoed dat ek swanger is. Ek het my temperatuur getoon sedert ek Hannah gehad het, en ek het geweet dat iets anders in hierdie siklus was.
Iets soortgelyks het gebeur toe ons agterkom dat ons swanger was met Hannah. Ons het besluit om nog 'n jaar te wag voordat ons probeer om uit te vind dat ons net 'n paar weke later swanger is.
Maar hierdie keer was ek 'n bietjie ontsteld. Sedert Hannah se geboorte kon ek nie by Seth aansluit op sy reise na kampe en gemeenskapsdiensprojekte nie, so die somer van 2007 was die eerste keer dat ek hierdie aktiwiteite kon bywoon.
Een oggend toe ek my temperatuur opgeneem het en dit nog op was, het ek in die bed gelê en probeer om die emosies wat ek gevoel het, deur te gaan. Seth word wakker, sien my staar na die muur en vra wat verkeerd is. Ek het in trane uitgebars en vir hom gesê ek dink ek is swanger. Daarna was ek so opgewonde dat ek 'n swangerskapstoets gekoop en dadelik geneem het. Ons drie het die toets na drie minute nagegaan, en seker genoeg, dit was positief!
Die volgende paar weke het my opgewondenheid saam met my buik begin toeneem, terwyl ek Hannah help voorberei om 'n groot suster te word. Ons het besluit om die geslag van die baba op die sonogram van 20 weke uit te vind. Ons het geen probleme gehad om oor die naam van 'n seun (Isaac Edward) te besluit nie, maar ons kon nie oor die naam van 'n meisie saamstem voordat ons dit uiteindelik tot twee beperk het nie: Cailyn Rae en Grace Lynnette.
Op die dag van die sonogram was ons almal so opgewonde. Hannah kon nie wag om uit te vind of sy 'n broer of suster kry nie. Ons was almal in die kamer, en aan die einde van die skandering het die tegnikus stadig op die skerm getik: G-I-R-L!
Ek het heimlik op 'n meisie gehoop en was so bly dat ons 'n suster vir Hannah gehad het. In die wagkamer het Seth en ek weer die name bespreek en ons uiteindelik op Cailyn Rae gevestig.
Hierdie swangerskap was so anders as my eerste: ek het op ses weke begin verskyn, ek het more oggend siekte gehad (ek het die eerste keer nie een gehad nie), en ek het vroeër baie later begin saamtrek. Ons het begin wonder of ek dit voltyds sou regkry.
Ongeveer 'n week voor my vervaldatum het ek om middernag begin kontraksies kry. Hulle was onmiddellik vyf minute van mekaar, sterk genoeg om my wakker te hou, maar nie te pynlik nie. Ek en Seth het opgehou om M * A * S * H ​​herhaal te hou terwyl ons die kontraksies tydig maak. Uiteindelik, omstreeks 03:00, het ek vir Seth gesê om te slaap terwyl hy kon, en ek gesels met 'n paar ander ma's op my geboortebord in April 2007 (hulle was ook besig om te trek).
Die kontraksies het aanhou kom. Ek het die hospitaal gebel, want hulle was nou meer as drie minute van mekaar af. Die persoon met wie ek gepraat het, het vir my gesê dat hy 'n halfuur moes rondloop, water drink, dan aan my linkerkant gaan lê en kyk wat gebeur het.
Maar die kontraksies het aanhou kom. Uiteindelik, ongeveer 18:00, was hulle drie minute van mekaar en het hulle pynlik geword. Gelukkig het my skoonouers by ons gebly. Ons het hulle wakker gemaak en na die hospitaal gegaan, waar hulle my op moederlike observasie geplaas het en my aan die monitors gehaak het.
Teen hierdie tyd het ek meer as 12 uur elke drie tot vyf minute kontraksies gehad! Maar binne 'n uur nadat dit op die monitors geplaas is, het alles gestop. Ons het twee uur lank geloop en geloop, maar niks het verander nie en hulle het ons huis toe gestuur. Valse alarm.
'N Week vinnig vorentoe: ek was nou drie dae oor my sperdatum en het na die hospitaal gekom om geïnduseer te word. By Hannah is ek op 41 weke geïnduseer, maar andersins het ek 'n natuurlike arbeid en bevalling gehad - en ek beplan om dieselfde te doen.
Alles verloop vlot: ek is aan monitors gekoppel om die hartklop van die baba en my bloeddruk te kontroleer, die lewenskragtige baba van die baba was prentjiemooi, en Seth werk aan 'n skoolblad.
Toe die verpleegster die IV in my arm sit, kry Cailyn dit werklik aktief, oral rondrol en my selfs seermaak. Die kommerwekkendste is dat haar hartklop van 130 af na die 60's gedaal het. Dit het my 'n paar minute geneem om my suurstof op te rol, en ander maatreëls om die hartklop van die baba te laat opkom.
Die dokter het gesê dat Cailyn dalk net die naelstring gegryp het, moontlik 'n eenmalige ding. Die enigste manier om te vertel was om te sien wat daarna gebeur. Hulle het my water gebreek en gevind dat die baba meconium geslaag het in utero. 'N Paar minute later het ek weer 'n sterk sametrekking gehad en haar hartklop het weer gedaal. Die dokter het gesê dat hulle haar moet uithaal nou. Ek het groot geskrik.
Binne twee minute is ek weer in die O.R. ingeplaas, en die arme Seth is alleen in die kraam gelaat. Ek kon nie glo dat dit met my gebeur nie. Ek het aanhou dink, "dit is wat u sien 'N Baba-verhaal, nie wat met my gebeur nie! '
Uiteindelik, na wat soos 'n ewigheid gelyk het, was die verdowing van die ruggraat in werking en het dit in werking getree en is Seth in die kamer toegelaat. Toe hoor ons Cailyn huil: die soetste geluid ooit! Die dokters het uitgevind waarom haar hartklop daal: sy het haar koord soos 'n beursie oor haar skouer gedra en met elke sametrekking het dit tussen haar en my baarmoeder geknyp.
Na die aflewering
Die eerste dinge wat ek gesê het toe hulle vir my Cailyn wys, was: "Sy lyk soos Hannah!" en "Sy is so klein!" Toe hoor ek die dokter sê: 'Sjoe, dit is 'n groot baba! "
Seth het saam met Cailyn na die skaal gegaan terwyl hulle haar geweeg, gemeet en nagegaan het. Terwyl die dokters my toegesluit het, het ek ernstige naarheid beveg, maar hulle het my aandag afgelei deur te praat oor allerhande dinge waarvan ek die meeste nie weet nie. (Ek kan wel onthou of ek die dokter gevra het of sy net 'n buikspeen kon doen, want sy was al daar!)
Uiteindelik het hulle my lieflike baba aan my oorhandig. Hulle het haar op my bors gelê, en ek wou dat ek die gevoel wat ek gehad het, kon beskryf: dit was soos 'n warm, netelige gevoel net om haar aan te raak. Dit was so anders as die aflewering van my eerste. Hannah se geboorte was presies soos ek dit wou gehad het, maar tog het dit lank geduur om my emosioneel met haar te verbind.
By Cailyn was die aflewering my ergste nagmerrie (wat die afleweringsmetode betref), maar ek voel dadelik aan haar gebind en kon nie my oë van haar afskeep nie. As ek dit weer moes doen, dink ek dat ek op c-afdelings sou gelees het en ek herstel het terwyl ek swanger was. Ek het net aanvaar dat alles sou verloop soos voorheen.
Vyf woorde om die eerste paar dae tuis saam met Cailyn te beskryf: 'n vervaging, soet, uitputtend, kosbaar, wonderlik. Dit was 'n baie kosbare tyd, want Cailyn is ons laaste baba, so ek het probeer om alles wat ek kon oorweeg om weer 'n pasgebore baba te hê. Dit was ook so oulik om na Hannah te kyk oor haar babasussie en bloot in ontsag na haar te staar.
Dit was uitputtend en vervaag, want ek het herstel van groot buikchirurgie terwyl ek na 'n pasgebore baba en kleuter omsien terwyl Seth sy semester in die nagraadse skool voltooi het en voorberei op die aktiwiteite van die jeuggroep vir die somer. Maar dit was wonderlik om uiteindelik ons ​​klein gesin volledig te hê en te begin saamwerk, net die vier van ons.
Vir vroue wat op die punt is om te lewer, is die beste raad wat ek kan gee, buigsaam te wees. Ondersoek dinge sodat u al u opsies ken en duidelik is wat u wil hê, maar gaan terselfdertyd saam. Onthou dat die doel 'n gesonde baba en 'n gesonde ma is.
Geniet ook elke minuut daarvan. As dit u eerste baba is, moet u onthou dat u nooit swanger sal wees met u baba nie. Dieselfde is waar van diegene wat nommer twee, nommer drie en verder verwag. Al die klein dingetjies wat jy dink jy sal onthou, sal jy nie doen nie. Skryf dit dus neer, week dit in en geniet dit.