Nee, ek dink nie my daalder is te dik nie. My stelling: “Dit lyk vir my of alle poësie berus op herkenbare ervaringe, gewaarwordinge, emosies en waarnemings.” Ek het gaan soek na ’n Afrikaanse gedig wat nie berus op herkenbare ervaring nie. En kom af op “woknakwyf!” Hierdie woord bestaan nie, behalwe in Peter Blum se gedig. Maar hierdie uiting van “waansinnige insig” word voorafgegaan deur ’n duidelik herkenbare proses van ego-disintegrasie.
Of neem ’n voorbeeld uit Charl-Pierre se gedig hierbo: ’n man wat staan en wieg onder water met ’n boek in sy hand, klaarblyklik lewend en nie verdrinkend nie. Soiets is onmoontlik in die alledaagse lewe, maar dit is nie onherkenbaar nie. Die leser kan maklik die toneel visualiseer en begryp as hy die gedig van die begin af gelees het.
Maar ek dink, Helize, dat jy my stelling anders verstaan as wat ek bedoel. Hermetiese en duister poësie, et al, kan moeilik verstaanbaar wees (as dit heeltemal onverstaanbaar is, kan gevra word of dit werklik poësie is), maar sulke gedigte berus steeds op herkenbare begrippe, nie op byvoorbeeld ’n onverstaanbare wiskundige formule nie. Mens moet onderskeid tref tussen ’n gedig verstaan en of jy die boustene van die gedig (begrippe, emosies ens.) verstaan.