Die geskiedenis van Egipte (deel 2): ​​was Akhenaten 'n profeet? - Inligting
Die geskiedenis van Egipte (deel 2): ​​was Akhenaten 'n profeet?
Farao Akhenaten word dikwels erken dat hy die eerste monoteïs was. David Neiman, was sy optrede nie gemotiveer deur godsdienstige oortuiging nie, maar deur politieke noodsaaklikheid.
"Shofar Away": 'n verband met die Akhenaten met die Joodse nuwe jaar
Die enigste blaas van die shofar -basuin strek oor die heuwels, verlig deur die eerste strale van die oggendson. Die duidelike sonore -oproep is die belangrike dag van Rosh Hashanah, die Joodse nuwe jaar, ook die 'dag van trompette/geskreeu' genoem ( Yom Teru'ah ). Miljoene Jode regoor die wêreld vier dit jaarliks ​​deur die shofar basuine, die Torah van Moses lees en heerlike lekkernye soos granate geniet, challah brood en rooiwyn.
Die dag is egter ook verborge, met die oorsprong daarvan miskien die grootste. Geleerdes wys op die opkoms daarvan gedurende die tydperk van die rabbi's in die 2de eeu nC, of ​​tydens die Babiloniese ballingskap in die 6de eeu vC. Ek glo egter dat dit heeltemal teruggaan na die periode van godsdienstige kettery onder die farao Akhenaten, wat ek aangevoer het ook die Hebreeuse profeet Moses was.
In die Hebreeuse Bybel het die begin van die jaar gedurende die lente, in die Joodse Nissan -maand, geval: "Hierdie maand sal vir jou die begin van die maande wees; dit sal die eerste van die maande van die jaar vir jou wees." (Eksodus 12: 2). Teen die tyd van die rabbi's van die 2de eeu nC, die eerste dag (dws nuwemaan) van die sewende maand (Tishri) gevier as die 'Hoof van die Jaar', oftewel Rosh Hashanah. Geleerdes voer aan dat die Israeliete baie buitelandse gebruike aangeneem het toe hulle in Babilon verban is, insluitend die name van die maande en ook 'n paar van hulle feeste, soos die Nuwejaarsfees van Akitu, wat ook op die eerste van Tishri geval het.
Nadat die Israeliete in 537 vC uit hul ballingskap in Babilon teruggekeer het, het die priester Esra die hele "Torah van Moses" op die eerste dag van die sewende maand vir die volk gelees. Nadat Ezra die hele boek gelees het, het hy die mense beveel om: "Gaan, eet ryk kos en drink soet drank, en stuur porsies aan diegene wat niks voorberei het nie, want vandag is dit heilig vir ons Here. Moenie hartseer wees nie, die vreugde van die Here is u krag! " (Nehemia 8:10).
Die priester Esra het die wet voor die gemeente gebring. "Die kunsbybel, bestaande uit die Ou en Nuwe Testament: met talle illustrasies." (1896). ( Internet -argiefboekprente )
Interessant genoeg is die eerste dag van die sewende maand eintlik direk deur Moses in die Torah genoem, nie in verband met 'n nuwe jaar nie, maar in verband met basuinblaas en sabbatsrus: "Spreek met die kinders van Israel en sê: In die sewende maand, op die eerste dag van die maand, moet julle 'n sabbat hê, 'n gedenkdag vir basuinblaas, 'n heilige samekoms." (Levitikus 23:24).
Ons kan die analogie verstaan ​​dat aangesien die sewende dag van die week die sabbat is, 'n rusdag, dan moet die eerste dag van die sewende maand eweneens deur rus en basuinblaas gehou word. Hierdie trompetgeskal kondig histories die opening en sluiting van die sabbatte elke week aan, asook feeste soos Rosh Hashanah.
Die tweede seun van Amenhotep III en Tiye, Amenhotep IV, was waarskynlik nie die eerste keuse van die farao en sy vrou om die volgende farao van Egipte te word nie. Hierdie verantwoordelikheid sou ongetwyfeld sy ouer broer, Thutmose V, te beurt geval het as die kind nie op 'n vroeë ouderdom onder onbekende omstandighede gesterf het nie (Aldred, 1988).
Die verhaal van Amenhotep IV begin op 'n tydstip toe die dapper nuwe dinastie van krygsfarao's wat aan die einde van die tweede tussenperiode ('n tydperk van buitelandse heerskappy) geheers het, waarskynlik begin stagneer en ontsteld raak. Die herowering van Egipte en die smee van 'n nuwe ryk, begin deur die farao Ahmose en die begin van die 18de dinastie, het die god Amun tot 'n posisie van ongekende mag verhef. Die farao's van die dinastie was van mening dat hulle aan Amun hul groot, spoggerige en uiteindelik duur en lastige nuwe ryk skuld. Volgens dr. Donald B. Redford,
Om dinge verder te bemoeilik, met die opkoms van koning Ahmose na die troon, is 'n nuwe tradisie tot stand gebring - die om altyd die hoëpriesteres van Amun (wat die titel 'God se vrou' gedra het) as die hoofkoningin aan te neem. Teoreties was elke koningin van die 18de dinastie 'n afstammeling van die eerste koningin van die dinastie, Ahmose-Nefertari, en het ook haar pos as priesteres van Amun geërf (Aldred, 1988). Hierdie dinge het gehelp om Amun se mag en invloed te versterk.
Die eerste farao's van die 18de dinastie, vasbeslote om die res van die wêreld stewig onder die duim van Egipte te hou om nog 'n paar eeue se barbaarse heerskappy te voorkom, het baie moeite gedoen om 'n reusagtige, verreikende ryk te bewerkstellig (Aldred, 1988 Redford, 1984). Verskeie generasies vegter -farao's het uitgegaan en hul nuwe, uiters uitgebreide gebied deur middel van verowering en (hoewel hulle dit nie nodig gevind het nie) met diplomasie gemerk. Hulle het toe die bestuur van hierdie monster aan hul opvolgers oorgelaat.
Thutmose IV was die groot diplomaat van die dinastie en het aan sy jong seun 'n veilige en stabiele ryk oorgelaat. Sy seun, Amenhotep III, waarskynlik 'n jong kind ten tyde van sy troonbestyging, vestig sy aandag op binnelandse sake toe hy die farao-kap bereik het. Amenhotep III, 'n produktiewe bouer, was waarskynlik besig met meer infrastruktuurprojekte as enige ander farao, en het ook die projek van die heropbou van verskillende vervalle strukture wat deur sy voorgangers gebou is, aangepak (Aldred, 1988). Intussen begin ons die geleidelike agteruitgang van Egipte se buitelandse betrekkinge sien, terwyl geldhonger vasale na die farao neul en die goud eis wat hy waarskynlik nie so vryelik kan gee as wat hy sou wou hê dat hulle sou dink nie. In hierdie eienaardige situasie is prins Amenhotep IV gebore.
Kinderjare en vroeë lewe:
Vroeë bewind - Die Karnak -jare:
Dit is baie jammer dat die teks so erg beskadig is. Ons kan egter vermoed dat die koning beweer het dat die gode in die tradisionele Egiptiese pantheon niks anders as materiële voorstellings was wat vernietig kon word nie, hoe kosbaar dit ook al was. Die god wat hy bevorder het (ongetwyfeld die Aten, of sonskyf) was egter uniek, onaantasbaar, onmiskenbaar en onvernietigbaar.
'N Ander interessantheid vertel van 'n belasting wat Amenhotep IV op 'n aantal tempels opgelê het. Die inkomste wat hierdie belasting inbring, is "toegewy aan ... Hor-Aten as die belasting van elke jaar aan die Huis van Aten in die suide van Heliopolis." Teen hierdie tyd het die koning sy naam verander na Akhenaten, meestal vertaal as 'Een wat nuttig is vir Aten'. (Murnane, 1995)
In die derde of vierde jaar van Amenhotep se regering, naby die tyd van sy besluit om sy naam na Akhenaten te verander, besluit die koning om 'n koninklike jubileum te hê, bekend as 'n Sed-fees. Sulke feeste is normaalweg gevier op die 30ste herdenking van die kroning van 'n farao, en 'n jubileum so vroeg in die regering van Akhenaten sou 'n buitengewone gebeurtenis gewees het. Die doel van die Sed-fees was om 'n farao se kontrak in wese te hernu om sy goddelike koninklike mag te versterk.
Die fees was 'n belangrike keerpunt in die regering van Akhenaten. Amptelike kuns het ontwikkel tot die volwaardige "vroeë Amarna" -styl, wat die ietwat ongewone kenmerke van die koning so oordryf het dat sommige geleerdes geleer het dat Akhenaten moontlik aan 'n soort wanorde gely het. Dit het ook 'n grootskaalse bouprogram van stapel gestuur, wat gebruik gemaak het van 'n ongewone en kenmerkende vorm van bousteen, een van die kenmerke van die tydperk, wat nou bekend staan ​​as 'talatat'. (Redford, 1984)
Die vier groot geboue wat deur Akhenaten gedurende sy Karnak-jare gebou is, sluit in die Gm-t-pa-itn, die Hwt-bnbn, die Rwd-mnw-n-itn-r-nhh en die Tni-mnw-n-itn-r -nhh, waarvan die name deur dr. Redford vertaal is as 'die sonskyf word gevind', 'die herehuis van die benbensteen', 'die monumente van die sonskyf vir ewig', en "Verhewe is die monumente van die sonskyf vir ewig" (1984).
Die talatat, uiteenlopend en verstrooid toe die opvolgers van Akhenaten sy geboue omverwerp in 'n poging om sy bestaan ​​uit te wis, dra baie vrugbare tonele en inskripsies. Die Akhenaten -tempelprojek, onder leiding van dr. Donald Redford, het 'n groot projek onderneem om die talatat met behulp van rekenaartegnologie weer aanmekaar te sit. Afgesien van die tonele van die Sed-fees, van militêre personeel en van die farao wat die son in verskillende inkarnasies aanbid, kry ons baie blikke van die koninklike familie: die hoofvrou van Akhenaten, Nefertiti, en die egpaar se oudste dogter, Meritaten. Die hele Hwt-bnbn was blykbaar aan Nefertiti gewy. 'N Tweede dogter, Meketaten, verskyn ietwat later. (Redford, 1984)
Die Akhetaten -jare:
In die vyfde jaar van sy regering het Akhenaten nog 'n groot projek onderneem. In miskien sy mees dramatiese poging het hy die ou hoofstad Thebe verlaat en 'n nuwe in Sentraal -Egipte op 'n voorheen onbewoonde plek gaan skep. Hy noem sy nuwe stad Akhetaten, of "The Horizon of the Sun-disc".
Die plek van Akhetaten, nou Amarna genoem, is 'n dorre plek omring deur kranse. Volgens Cyril Aldred, lyk die oostelike kranse vanaf die Nyl soos die reuse hiëroglief vir 'akhet' of 'horison' (1988). Dat die plek so lyk soos die simboliese horison, en dat dit baie in die middel van Egipte geleë is, kan 'n belangrike rol gespeel het in die keuse van Akhenaten op hierdie spesifieke plek.
Akhenaten het dit duidelik gemaak dat hy spesifiek die plek wou hê en dat daar nie gepraat sou word om die nuwe stad elders te plaas nie. Hy het sy planne vir die stad in detail uiteengesit op 'n reeks grensmerke wat op die presiese plekke gebou is wat hy as die grense van die stad aangewys het. Elkeen van hierdie grensstelle het 'n opskrif wat vertel van Akhenaten wat na Akhetaten reis, waar hy beweer het dat Aten hom opdrag gegee het om 'n nuwe stad te bou. Hy het beklemtoon dat sy besluit nie deur enigiemand anders beïnvloed is nie en dat die stad nog nooit bewoon was nie:
Akhetaten gee ons ook 'n blik op die korrespondensie van Akhenaten met die res van die antieke wêreld. 'N Groot leertafeltjie, nou bekend as die Amarna -letters, is in die stad gevind. Aldred is van mening dat hierdie tablette die weiering verteenwoordig dat die letters in die vorm van kleitablette vervoer sou word en dan in hiërogliewe op papirus getranskribeer sou word en dat die tablette weggegooi sou word. Hulle beeld in elk geval 'n baie deurmekaar situasie uit. Hierdie tablette strek oor die latere deel van Amenhotep III se bewind, die regering van Akhenaten en 'n gedeelte van die van die uiteindelike opvolger van Akhenaten, Tutankhaten (later Toetankamoen).
In hierdie briewe sien ons die verbrokkeling van die massiewe Egiptiese ryk plaasvind. Die vasale en konings van die verskillende gebiede van die ryk smeek om goud en kla dat hulle deur Akhenaten, Amenhotep III en hul ander kollegas bedrieg is. Mans aan weerskante van 'n geveg het Akhenaten elkeen om hulp gesmeek teen die ander een. 'N Band rebelle waarna die Apiru verwys word, het verwoesting in die ryk veroorsaak. Vroeg in sy heerskappy het Akhenaten met die koning van Mitanni ondervra, en het teen die advies van die koning 'n verdrag met die Hetiete gesluit. Die Hetiete het toe gevoel dat 'n alliansie met Egipte hulle die reg gee om alles te doen wat hulle wil, het hul woede op Mitanni losgelaat en probeer om hul eie ryk te bewerkstellig. 'N Groep van Egipte se ander bondgenote het probeer rebelleer teen die faksies wat oorgeneem het, is gevange geneem en het Akhenaten om troepe gesmeek. Blykbaar het Akhenaten nie op hul pleidooie gereageer nie. 'N Pes breek los en versprei oor die ou Nabye Ooste (Moran, 1992 Redford, 1984).
Intussen het Akhenaten sy stad voortgebou en die tradisionele reeks Egiptiese gode verder onderdruk. Hy het op 'n stadium 'n veldtog begin om die naam van Amun uit soveel tekste en monumente as moontlik te verwyder, en het die woord "netjeru" (gode) vervang met die enkelvoud "netjer", waar dit ook al verskyn. Hy het selfs aspekte van die geskrewe taal verander deur in een voorbeeld die spelling van die woord "mut" (moeder) te verander sodat daar nie meer na die godin met dieselfde naam verwys word nie. Akhenaten het die Egiptiese taal ook op ander maniere verander en probeer om die meer gewilde weergawe van die geskrewe taal as die amptelike teks in werking te stel eerder as die argaïese teks van die middelryk wat meestal deur skrifgeleerdes en priesters bekend was (Redford, 1999).
In jaar twaalf van sy bewind het Akhenaten 'n groot durbar gehad, 'n fees waarin buitelandse hooggeplaastes van regoor die Egiptiese ryk hom in Akhetaten besoek het en groot hoeveelhede huldeblyk aangebied het. Dit is die mening van Cyril Aldred dat hierdie fees, wat in detail in die graf van die amptelike Meryre II uitgebeeld is, Akhenaten se opkoms tot koningskap verteenwoordig as die enigste heerser van Egipte (1988). Sulke feeste, sê Aldred, het dikwels plaasgevind toe 'n ou farao sterf en 'n nuwe een in sy plek kom. Die idee dat Akhenaten saam met sy pa geheers het, is egter deur baie bevraagteken, veral Dr Redford (Redford, 1967, aangehaal in Aldred, 1988). Hoe dit ook al sy, hierdie durbar was die begin van die einde van die regering van die 'ketterkoning'. In die jare na die gebeurtenis het die situasie by Akhetaten vinnig verbrokkel.
Hierdie spiraal in tragedie het begin met die dood van Akhenaten se tweede dogter, Meketaten, wie se begrafnis roerend in die koninklike graf by Akhetaten uitgebeeld word. Aldred dateer die dood van die kind tot ongeveer jaar 13 van die regering van Akhenaten. Hierdie datum is deels gebaseer op haar verdwyning van die toneel in amptelike portrette en op monumente kort na die jaar 12 durbar (Aldred, 1988). 'N Ander aspek van hierdie treurtoneel het geleerdes egter vir baie jare deurmekaar en versteur: die uitbeelding van 'n koninklike baba in die arms van 'n verpleegster wat op die rand van die toneel staan, bygewoon deur 'n waaier. Aldred en ander interpreteer dit so dat Meketaten op die ouderdom van twaalf of dertien tydens die bevalling gesterf het, en dat die baba haar was, moontlik deur Akhenaten (Aldred, 1988). Dit is egter moontlik dat die baba, wie se identifikasie nou van die toneel verwyder is, niemand anders as die jong Tutankhaten was nie.
Akhenaten se ma, Tiye, wat rondom Akhenaten se 12de regeringsjaar besoek afgelê het aan Akhetaten, het ongeveer dieselfde tyd as Meketaten van die toneel verdwyn. Dr Redford het gesê dat Tiye en die prinses waarskynlik albei die slagoffer geword het van die plaag wat nou in Egipte versprei het (1984). Akhenaten se ander vrou, Kiya, waarskynlik 'n prinses uit Mitanni, is ook omstreeks hierdie tyd dood. Nefertiti het stilweg op die agtergrond verdwyn (wat presies met haar gebeur het, is nie bekend nie), en prinses Meritaten is gou verhef tot die posisie van hoofkoningin en getroud met 'n geheimsinnige figuur genaamd Smenkhkare of Ankhkheperure-Neferneferuaten, wat blykbaar saam met Akhenaten regeer het n paar jaar. (Redford, 1984 Aldred, 1988)
Die laaste verwysing na Akhenaten verskyn op 'n wynglasdossier gedateer "Jaar 17." Die datum is op 'n stadium gedeeltelik uitgevee en vervang met "Jaar 1" (Murnane, 1995). Wat aan die einde van sy bewind met Akhenaten gebeur het, is onbekend. Hy is vermoedelik in Akhetaten aan natuurlike oorsake dood. By die herontdekking en verkenning daarvan in die 19de eeu, lê die graf van Akhenaten leeg, behalwe vir 'n paar puin en die stukkende oorblyfsels van die koning se rooi graniet sarkofaag, en die stad Akhetaten was verlate en in puin. Akhenaten se kort eksperiment het blykbaar net so skielik geëindig as wat dit begin het. Na 'n kort besetting van die stad deur Farao Tutankhaten, het die opvolgers van Akhenaten die stad verlaat en probeer om alle spore van hierdie mees geheimsinnige en dramatiese tussenpose in die Egiptiese geskiedenis te vernietig.
Aldred, Cyril (1988). Akhenaten: koning van Egipte. New York: Thames en Hudson Inc.
Moran, William L. (1992). Die Amarna -briewe. Maryland: Johns Hopkins University Press
Murnane, William J. (1995). Tekste uit die Amarna -tydperk in Egipte. Georgia: Vereniging vir Bybelse letterkunde
Redford, Donald B. (1984). Akhenaten: Die ketterske koning. New Jersey: Princeton University Press
Redford, Donald B. (1999). Persoonlike kommunikasie
Die geskiedenis van Egipte (deel 2): ​​was Akhenaten 'n profeet? - Geskiedenis
2279 v.C. Maar ongeag hoe Moses het by die hof opgewek, Josephus vertel ons dat hy tot die rang van generaal in die Egiptiese leër gestyg het. 2: 239 Later vlug hy na Midian (aan die westelike punt van die Arabiese Skiereiland, regoor die Golf van Aqaba van die Sinai af) om vervolging te ontvlug omdat hy 'n Egiptenaar doodgemaak het wat 'n slaaf geslaan het. 3, 4, 5 Toe die lot van sy volgelinge in Egipte wanhopig raak, keer Moses terug om namens hulle te onderhandel. 6
1390 vC, net omdat hy ook tutor was vir Akhenaten (gebore
1380 v.C.), en dus waarskynlik ouer (alhoewel nie noodwendig 10 jaar ouer). Aangesien selfs die geboortejaar van Akhenaten 'n raaiskoot is, kan ons nie presies die ouderdomme bereken nie, maar ons kan ten minste kyk of dit in die regte reeks is. As Moses dus in 1390 v.C. gebore is, sou hy 78 jaar oud gewees het in 1312 v.C. Terwyl dit beslis is moontlik, dit is beslis naby die biologiese grense. Dit is ook moontlik dat Akhenaten en Moses albei later gebore is, 11: vii en/of dat Moses nader aan Akhenaten se ouderdom was. In figuur 1 is Ramose 'n jong man (20)
25 jaar oud. Hy is in die laaste paar jaar van Amenhotep III se bewind vizier gemaak (
1355 v.C.). As hy op daardie stadium 25 jaar oud was, sou hy in 1380 vC gebore gewees het. Die huidige tesis verdeel dus die verskil tussen die datum en die datum in die Jubelboek, met 1382 vC as die geboortejaar van Moses, wat hom in 1312 vC 70 jaar oud maak. Hy het nog ses jaar geleef en uiteindelik in 1306 v.C. op 76 -jarige ouderdom oorlede (sien hieronder).
1000 v.C. 26:20 As Aaron in 1385 vC gebore is, kom dit uit op 27,5 jaar per geslag, wat realisties is vir manlike geslagte in die hoër klas gedurende hierdie tydperk.
18 (E) Moses het teruggegaan na sy skoonvader Jetro en vir hom gesê: Laat my asseblief teruggaan na my broers in Egipte om te sien of hulle nog lewe. En Jetro sê vir Moses: Gaan in vrede! 19 (J) En die Here sê vir Moses in Midian: Gaan terug na Egipte, want al die manne wat jou lewe gesoek het, is dood. 20 (J, E) Moses het toe sy vrou en sy seuns geneem en hulle op 'n esel laat ry en teruggegaan na Egipteland. En Moses het die staf van God in sy hand geneem.
1330 v.C. (dit wil sê tydens die 4-jarige bewind van Smenkhare en 'n paar jaar in die regering van Tut).
1322 vC, 'n jaar of wat nadat Tut gesterf het, en identifiseer hulle met Ra'Moses-Hermes en Ankhesenamun.
76 jaar oud, en gee amper nie die krag af nie, behalwe deur te verstryk. Ons kan dus aflei dat Moses se lewensduur 1382 was
Oktober 2015 AOM: Moses en Akhenaten: Brothers in Alms
Ek het hierdie avontuur begin as 'n eenvoudige blog en 'n volledige blog. Dit was 'n vaag interessante idee, 'n moontlike verband tussen Moses, wat die Israeliete uit slawerny aan die beloofde land gelei het, en Akhenaten, die ketterske farao wat die godsdiens van Egipte omvergewerp het. Moses word in verskillende godsdienstige tekste vereer, maar blykbaar ontbreek dit aan enige bewese historisiteit, terwyl Akhenaten, hoewel dit eers in die twintigste eeu werklik ontdek en ontdek is, beslis bestaan ​​het, maar byna al sy geboue, monumente en inskripsies is doelbewus vernietig. Wat is dit oor hierdie twee karakters uit die antieke geskiedenis wat akademici, godsdienstige skrywers en die hele wêreld al vir geslagte lank bekoor het? Was dit bloot toeval dat albei gekoppel was aan godsdienstige bewegings wat in hul tyd as omstrede beskou is, of was daar meer aan hierdie twee leiers van mense? Twee karakters wat groter is as die lewe, moet maklik in die historiese en Bybelse tekste geïdentifiseer kan word. Hoe verkeerd was ek nie. Dit het gegroei tot 'n ongelooflike legkaart wat my op baie interessante paaie gelei het.
Alhoewel die volgende slegs 'n klein deel is van wat uiteindelik my boek geword het, Moses en Akhenaten: Brothers in Alms, is dit 'n besonder boeiende verhaal in sy eie reg. Baie skrywers, navorsers en wetenskaplikes het geskryf oor die gebeure van die uittog met verskillende teorieë wat ek voorgehou het en ek erken openlik al hul werk. As gevolg van die idees van Freud en rsquos dat Moses 'n Egiptenaar was en waarskynlik een van hoë rang was, is ek aangeneem dat Akhenaten en Moses nie dieselfde persoon was nie, maar dat hulle in werklikheid broers was. Ek het besluit dat die pad vorentoe was om soveel as moontlik te lees oor hierdie twee ikoniese mansleiers. My navorsing, bygevoeg tot dié van ander, het nie 'n direkte verband tussen die twee bewys nie, maar, miskien nog belangriker, dit het nie bewys dat daar nie sprake was nie.
Die uitgangspunt is dat Moses die seun was van Amenhotep III, die kroonprins Tuthmose, wat om en by die pa dertigste jaar uit die rekords verdwyn. Sy ballingskap uit die hof het die weg gebaan vir sy jonger broer om uiteindelik die troon te neem as Amenhotep IV, oftewel Akhenaten, soos hy beter bekend is. Terwyl prinse grootgeword het in die kosmopolitiese wêreld wat die ryk van Amenhotep III was, saam met die neigings in die koninklike familie om terug te keer na die ouer godsdienste, het hulle 'n duidelike skeiding van die invloede van die Amun-Ra-priesterskap beleef. Uit hierdie invloede het die vroeë vorme van monoteïsme gegroei wat beide broers in die latere lewe sou volg. Deur gebruik te maak van antieke tekste en inskripsies, is dit moontlik om 'n idee te kry van waar Moses werklik was gedurende die Bybelse veertig jaar dat hy in Midian was. Die einde van die 18de dinastie het Moses die kans gegee om sy eersgeboortereg terug te eis en hy het teruggekeer na Egipte om die nuwe koning, Ramses I., die hoof te bied. Dit is belangrik om te verstaan ​​dat Pi-Ramesses op die plek van die vesting Zarw gevind kan word en dat die uitbarsting van Thera pas plaasgevind het. Hierdie besonderhede word almal verduidelik in Moses en Akhenaten: Brothers in Alms.
Die werklikheid van die uittog het waarskynlik die meeste besprekings en argumente in die geskiedenis veroorsaak. Die feit dat daar nie in Egiptiese dokumente na die uittog verwys word nie, beteken op geen manier dat dit plaasgevind het nie. Die Egiptenare was meesters in die draai en het nooit teruggehou om hul eie geskiedenis te herskryf om die balans van Maat te handhaaf nie. Met die dood en verwoesting wat die aardbewings wat die oostelike delta getref het, veroorsaak het, was Farao net te gretig om Moses en sy volgelinge te laat gaan. Volgens die Bybel het die Israeliete alles gekry wat hulle nodig sou hê vir hul reis, sowel as goud en silwer, wat die dringendheid van die Egiptenare was om van hulle ontslae te raak.
Die aardbewings wat verband hou met die moontlikheid van uiterste hoogwater, selfs tsoenami's, sou die kusroete 'n gevaarlike vooruitsig vir die vlugtende Israeliete gemaak het. Hierdie natuurlike bedreigings, wat bygedra het tot die duidelike waarskynlikheid dat die Egiptenare van plan sou verander om so 'n waardevolle arbeidsmag te verloor, sou die weg van Horus met sy militêre garnisone die slegste moontlike weg uit die land gemaak het.
Moses het die Hebreërs so gelei dat as die Egiptenaars hulle sou bekeer en begeer om agter hulle aan te jaag, hulle die straf van hulle goddeloosheid en die verbreking van die beloftes wat hulle aan hulle gemaak het, sou ondergaan. Hy het hulle ook so gelei vanweë die Filistyne wat met hulle gestry het en hulle van ouds gehaat het. (Oudhede van die Jode, Josefus)
Die Land van Ramses en Gosen was uitruilbare name vir die Bybelse redakteurs, en daarom het die Israeliete die gebied van Ramses in 'n suidwestelike rigting verlaat. Die hele Eastern Frontier -netwerk, met sy mere en aangrensende kanale, waarvan gedeeltes meer as 70 meter breed was, het gestrek vanaf die Middellandse See tot by die Golf van Suez, wat as 'n fisiese versperring tussen Egipte en die Sinai gedien het. Dit het die Israeliete feitlik onmoontlik gemaak om direk ooswaarts te reis, en hulle moes noodgedwonge in 'n ander rigting gaan op soek na die Weg van Shur, die ou karavaanroete wat van Kanaän, oor die Negev, na die oostelike rand van Egipte gelei het waar dit deur die muur van die heerser, net noord van die meer van Timsah, tans Ismailia gegaan het. Shur kom van die Hebreeuse woord shuwr wat muur of omhulsel beteken en verskyn verskeie kere in die Bybel, altyd in samewerking met Egipte: & ldquounto Shur, wat voor Egipte is & rdquo (Genesis 25), en ldquothy wat inkom by Shur, wat aan die voorkant van Egipte is & rdquo ( Samuel 1) en natuurlik Exodus, waar die Israeliete drie dae na die woestyn Shur reis.
Reis hulle suid-wes, met die horison agter hulle gebreek, gedurende die dag, deur die stratosferiese bereik van die aspluim uit Thera, en snags, die gloed van die lawavure, het hulle die westelike oewers van die destydse Ballah Lakes omsingel. Terwyl hulle op reis was, sou die groot aantal mense, saam met hul troppe skape, bokke en beeste, die reis swaar gemaak het en dit is waarskynlik dat hulle gedwing sou word om kamp te slaan toe hulle die 8ste nommer binnegekom het, bekend as die Oos -harpoen. Dit was die eerste stop, iewers noord van die Wadi Tumilat, 'n geïmproviseerde kamp wat vir ons bekend was as Succoth, wyd vertaal as tente of hutte, miskien 'n verwysing na die skuinsagtige skuilings wat deur die reisigers gebou is. Die Israeliete was nou in die algemene gebied wat aan die Egiptenare bekend was as Tjeku. Alhoewel dit deel van Egipte is, word verwysings na Tjeku gewoonlik vergesel van die bepalende glyf wat die woestyn of vreemde lande aandui, wat 'n buitelandse grens of selfs uitgebreide bewoning deur buitelanders impliseer, en soms word Tjeku die stad bepaal, wat 'n goeie rede is om aan te neem dat dit 'n spesifieke plek sowel as 'n streek. Verskeie 19de dinastiebriewe van 'n amptenaar aan die oostelike grens toon die belangrikheid van die Tjeku -streek in die beheer van die grens.
Ons het die stamme van die Shasu van Edom klaar deur die vesting van Merneptah-Hotephirma, Life, Prosperity, Health, in Theku, [Tjeku], oorgedra na die poele van Pithom, van Merneptah-Hotephirma in Theku, om hulle te onderhou en hulle kuddes op die gebied van Farao, LPH, die goeie son van elke land en hellip (Papyrus Anastasi VI, Ancient Records of Egypt vol. III, Breasted)
Antieke kanaalstrukture aan die oostelike grens
Nog 'n saak: ek is uit die breë sale van die paleis-lewe, voorspoed, gesondheid gestuur! -In die 3de maand van die derde seisoen, dag nege, ten tye van die aand, gevolg na hierdie twee slawe. Toe ek op die 3de maand van die derde seisoen, dag 10, by die ommuur van Tjeku kom, het hulle vir my gesê dat hulle in die suide gesê het dat hulle verbygegaan het op die 3de maand van die derde seisoen, dag 10. Nou toe Ek het die vesting bereik, hulle het my vertel dat die verkenner uit die woestyn gekom het en gesê het dat hulle die ommuurde plek noord van die Migdol van SetiMer-ne-Ptah & lewe, voorspoed,
gesondheid! Geliefd soos Seth. As my brief jou bereik, skryf aan my oor alles wat met hulle gebeur het. (Papyrus Anastasi V, Antieke Nabye Oosterse tekste, Pritchard)
Dit is opmerklik dat die skrywer van bogenoemde slegs een dag geneem het om van die paleis, dit wil sê die koninklike woning, wat 'n mens sou aanvaar dat dit Ramesses was, by die mure van Tjeku te kom. 'N Maklike reis as u die kanale van die Oosgrens volg.
Die belangrikste godheid van Tjeku was Atum, itm, die skeppergod, hoof van die Ennead, wie se hoofsentrum Heliopolis was, en die naam Pithom en moontlik selfs Tumilat en Timsah verwys almal na die god. pritm of Pithom beteken die huis van Atum en baie verwysings na Tjeku getuig van die skakel. Naville & rsquos se werk beskryf sy opgrawings by wat volgens hom Pithom was, en bevat 'n prentjie van 'n standbeeld van 'n priester met die titels Opsiener van die profete van Atum en die hoofpriester oor Tjeku, en noem al die priesters en helle wat die tempel van Atum sal binnegaan en#8230 in Tjeku.
Ingeskryf deur Ptolemeus II, meer as 'n duisend jaar na die tyd waarin ons belangstel, die Pithom Stela, ontdek in Tell el Maskhuta in die WadiTumilat, skakel Tjeku baie keer met Atum: itm a3 nTranx n Tkw, Atum, die groot lewende god van Tjeku. 'N Ander noemenswaardige gedeelte uit dieselfde stela noem beide die kanaal en die muur:
In die jaar 16 en hellip het hulle 'n kanaal gegrawe om die hart van sy vader Tum, die groot god, die lewende van Tekut [Tjeku] te behaag om die gode van Khent-ab [die Sethroitenome] te bring. Die begin daarvan is die rivier noord van Heliopolis, die einde daarvan is in die Skorpioenmeer [Timsahmeer], dit loop na die groot muur aan die oostekant, waarvan die hoogte honderd el en hellip is (> The Store-City of Pithom en die Uittogroete, Naville)
As el die korrekte vertaling is, sou die muur meer as 45 meter hoog gewees het.
Nadat hulle die tydelike kamp van Sukkot verlaat het, het die Israeliete suidwaarts en dan ooswaarts langs die Wadi Tumilat voortgegaan totdat hulle hul volgende stop bereik het, wat volgens die Bybel Etham was. Alhoewel die werklike ligging daarvan nie vasgestel is nie, vertel Exodus dat dit aan die uiterste van die wildernis was, met ander woorde, aan die rand van die woestyn, aan die oostelike punt van die wadi. Weereens is die invloed van Atum of Tum duidelik in die naam. Professor Kitchen, in sy On the Reliability of the Old Testament, stel voor dat die naam van iw-itm, 'n eiland Atum, afkomstig kon wees, eerder as die herhaaldelike assosiasie met die Egiptiese woord khetem wat fort beteken, wat taalkundig nie moontlik is nie: die Hebreeuse alef kan nie uit die Egiptiese kh kom nie.
By Etham word die reisigers gedwing om noordwaarts te draai, aangesien die Shur, die omhulsel of muur wat die oostelike grens beskerm, verhinder dat verdere reise oos na suid die waters van die Timsah -meer lê en die pad terug is onmoontlik, aangesien die Egiptiese magte , soos voorspel, is hulle nou op pad oos langs die Wadi Tumilat op soek na die vlugtende arbeidsmag.
Ons het dwaas opgetree deur hierdie slawe toe te laat om ons te verlaat. Ons sal hul dienste mis by die vervaardiging van bakstene en die opbou van ons vestings. As ons sytakke van hierdie teëls hoor, sal hulle teen ons in opstand kom, tensy ons ernstige maatreëls tref met hierdie Israeliete, want hulle sal sê: As slawe suksesvol teen hulle kan rebelleer, hoeveel makliker sal dit dan wees vir vorste en heersers soos ons hulle juk van ons nekke af. & rsquo Daarom het Farao sy wyse manne, sy towenaars en sy oudstes bymekaargekom, en beraadslaag, het hulle besluit om hul slavinne na te jaag en terug te neem. (The Talmud: Selections, Polano)
Die Description de l & rsquo & Eacute -gypte was die gesamentlike uitset van die geleerdes en wetenskaplikes wat Napoleon vergesel het op sy drie jaar lange ekspedisie na Egipte. As deel van hierdie werk is 'n reeks kaarte, bekend as die CartesTopographique de l & rsquo & Eacute gypte, gepubliseer in 1818. Ses myl (10 km) noord-noordoos van die Timsah-meer lê die Ballah-mere geskei deur wat die Napoleontiese kartograwe Marais Salans genoem het , soutmoerasse.
Alhoewel dit nie op die kaart van die 19de eeu verskyn nie, toon satellietbeelde vandag en die rsquos duidelik die oorblyfsels van 'n kunsmatige waterweg noord van Ismailia, 'n paar honderd meter van die Fakulteit Geneeskunde van Suez Canal University. Dit is deel van die kanaalstelsel wat ontdek is deur die Franse ingenieur Linant de Bellefonds, wat die werk verkeerdelik toegeskryf het aan Necho van die 26ste dinastie. Meer van hierdie kanaal is onthul deur die lugfoto's van die Israeli Geological Survey wat in die sewentigerjare uitgevoer is. Die sigbare gedeelte, noord van Ismailia, het vermoedelik die Timsah -meer verbind met die Ballah -mere. Alhoewel geologiese bewyse daarop dui dat die meerstelsels oor die Isthmus van Suez soms droog was, is dit waarskynlik dat die bekkens vol was met die kanaalstelsels ten tyde van die uittog, wat 'n verdedigingslyn langs die oostelike grens bied. die woestyn. As die kanaal met sy verhoogde oewers die muur van die heerser is, gebou as 'n verdediging eerder as om te vaar, dan sou dit na die uitdrywing van die Hyksos relatief eenvoudig gewees het vir die konings van die 18de dinastie om die ou uit te bagger grondwerke.
Die HERE spreek tot Moses en sê: Spreek met die kinders van Israel, en hulle draai om en laer laer voor Pi-Hahiroth, tussen Migdol en die see, voordat Baäl-Sefon daarteen kamp opslaan, en laer opslaan, en Farao het sê oor die kinders van Israel: Hulle is verstrik in die land, die wildernis het hulle toegesluit. (Eksodus 14)
Vier spesifieke punte wat dit moontlik sou maak om die Israelitiese kruispunt te bepaal.
Die Papirus Anastasi III dra 'n brief van een skrywer aan sy meerdere waarin hy beskryf hoe hy by die koninklike woning, Pi-Ramesses, aankom. Hy word liries oor hoe die koshuis aangenaam is in die lewe, sy veld vol alles goed, en hy noem ook die kanaal van die koshuis en die oorvloedige hoeveelheid vis. In een van die reëls beskryf die skrifgeleerde die visse van die waters, die waters van Ba ​​& rsquoal, en ongelukkig is die naam van die water waar die vis is beskadig, maar genoeg van die determinatiewe het oorleef om aan te dui dat die betrokke water 'n kanaal was . Die teks gaan voort met 'n verwysing na nog twee stukke water: & ldquo The Shi-Hor het sout en die pAhrw het natron & hellip & rdquo Hoffmeier, in sy eertydse Israel in Sinai, het voorgestel dat die woord hrw 'n geleende afleiding kan wees van 'n Semitiese woordbetekenis kanaal, en die Pi van Pi-hahiroth is eintlik die Egiptiese definitiewe artikel wat ons die kanaal gee. Die skrifgeleerde gaan voort met sy beskrywing en praat oor die pATwfy en sy papirus en die Shi-Hor met sy gejaag. pATwfy is die naam wat wyd vertaal is as yam suph, die See van Riet.
Die debat oor die vertaling van yam suph, óf as die See van Riete, in teenstelling met die tradisionele Rooi See, het baie boeke gevul, en dit is 'n argument wat ons nie hier gaan bespreek nie. Die meeste geleerdes aanvaar nou die eertydse vertaling, met sommige wat daarop dui dat die term 'n allesomvattende term is wat al die vleilande oor die Isthmus dek, moontlik die Rooi See en die Golf van Aqaba. Die gebruik van die woord see moet verstaan ​​word as 'n groot stuk water, byvoorbeeld die See van Galilea of ​​die Dooie See, en dit beteken nie noodwendig see soos ons dit vandag sou gebruik nie. Moderne Duits gebruik steeds dieselfde woord see om óf 'n meer óf die see te beteken.
Met die see (Lake Timsah) agter hulle en Pi-hahiroth (die kanaal) aan die linkerkant, draai die Israeliete terug terwyl hulle noordwaarts in die rigting van die Ballah-mere, Baal-Zephon, gaan. Baal-Zephon beteken eenvoudig Baäl van die noorde en miskien het die stormgod en rsquos se naam voortbestaan ​​in die nou nie-bestaande meerstelsel.
Daar moet daarop gewys word dat nie Hebreeus of Egiptiese hiërogliewe hoofletters herken nie, so baie van hierdie woorde en plekke het moontlik 'n groter spesifieke belang gekry as wat oorspronklik bedoel was. 'N Goeie voorbeeld hiervan is Migdol, wat toring beteken. Daar word aanvaar dat die betrokke Migdol in die oorblyfsels van 'n aansienlike vesting gevind sal word, en daar is allerhande skakels gemaak met verskillende Migdol waarna in die Bybel verwys word. Dit het die Migdol geword, miskien moet dit 'n migdol wees.
Uit die oogpunt van die Israelitiese kamp, ​​voor die kanaal, met die mere voor hulle en die & ldquosea & rdquo agter hulle, toon die Napoleontiese kaarte dat ongeveer 20 kilometer oos van die huidige Suezkanaal, ewe ver tussen Ballah en Timsah en met uitsig op die Franse soutmoerasse, staan ​​die BirMakdal, die & ldquowell van die toring & rdquo. Dit lyk asof hierdie webwerf vandag bedek is deur die woestynsand.
Cartes Topographique de l 'Égyptemap wat moeras tussen Timsah- en Ballah -meerstelsels en Bir Makdal toon
Die oorspronklike ooreenkoms met Farao was om die Israeliete drie dae in die wildernis te laat gaan vir 'n godsdienstige fees, wat hulle in werklikheid 'n voorsprong van drie dae gegee het.
Noudat die kinders van Israel van hulle af weg was, het die Egiptenare besef hoe waardevol hulle in hul land was. Oor die algemeen was die tyd van die uittog van Israel rampspoedig vir hulle voormalige meesters. Behalwe dat hulle hul heerskappy oor die Israeliete verloor het, moes die Egiptenare ook met muiterye te doen kry wat onder baie ander nasies aan hulle ontstaan ​​het, want tot dusver was Farao die heerser van die hele wêreld. (Legende van die Jode, Ginzberg)
Toe stuur Farao boodskappe na al die stede en sê: & quot Hierdie Israeliete is maar 'n klein groepie, en hulle woed woedend teen ons, maar ons is 'n menigte, sterk vooraf gewaarsku. (The Holy Qur & rsquoan, tr. Abdulla Yusuf Ali)
Farao het uiteindelik die vlugtende Israeliete ingehaal toe hulle op die punt was om die wildernis van Shur binne te gaan. Weereens moet ons die Exodus -verhaal herleef, waar ons vind dat Farao met sy strydwa agter Moses en sy volgelinge agternagesit het, in werklikheid 600 strydwaens, en dit was hierdie vinnige oorlogswapens wat die Egiptiese magte in staat gestel het om so vinnig in te haal. Dit was egter hierdie strydwaens wat sou bewys dat Farao en rsquos ongedaan gemaak sou word. Moses het sy volk reguit deur die jamsug gelei, die soutmoerasse van die Franse kartograwe, wat tussen Timsah en Ballah gelê het, en Farao het in sy gretigheid sy voorbeeld gevolg. Die nat, moerse grond het die Israeliete laat verbygaan, terwyl hulle die vinniger, maar baie swaarder, jaagtog in die spoor gestop het. Moses en die Israeliete het Egipte verlaat.
Of die koning gesterf het al dan nie, is oop vir interpretasie, maar dit is seker dat Ramses I onverwags gesterf het en inderhaas in die Vallei van die Konings begrawe is. Sy graf is slegs gedeeltelik volledig. Sy seun en erfgenaam, Seti I, het kragtige veldtogte na Sirië en Kanaän gevoer.
Farao se anti-Israelitiese beleid verduidelik – OpEd
Waarom was die Jode in slawerny in Egipte? 'N Franse Egiptoloog, Alain Zivie, wys op 'n nuwe verdagte: Farao se vizier' Abdiel, wie se Semitiese naam ''n dienaar van [die god] El' beteken.
Abdiel se naam is baie ongewoon. In Egipties is dit 'Aper-El'. 'Aper is die Egiptiese manier om die Semitiese woord' abed 'weer te gee, wat' dienaar 'beteken. ' Alain Zivie glo dus dat die naam van die vizier eintlik' Abdiel 'sou gewees het. Die tweede deel van sy naam bestaan ​​uit die naam van die god El, die hoof van die Siro-Kanaänitiese panteon.
'Abdiel' beteken dus 'dienskneg van [die god] El'. El is die generiese wesemitiese taalkundige term vir 'god' en een van die name van die Israeliete se godheid in die Hebreeuse Bybel. Die name of benamings El, Elah, Elohei en Elohim is almal pre -Mosaïese wesemitiese generiese terme vir 'n God of vir baie gode. In hierdie verskillende vorme verskyn dit byna 3 000 keer in die Hebreeuse Bybel.
Die vizier 'Abdiel het baie titels gehad, waaronder' hoof van die stad ',' generaal van die perde ',' hoof in die hele land ',' boodskapper van die koning '(ambassadeur) en' vader van die god '('n senior adviseur wat die Farao as kind geken het).
'Abdiel is die enigste vizier in die hele geskiedenis van antieke Egipte wat' kind van die kap 'genoem is (iemand wat in die paleis grootgemaak of opgevoed is). Hy dra ook die titel "eerste dienaar van Aten in ..." Alhoewel die einde van hierdie titel nie leesbaar is nie, toon die oorlewende deel aan dat 'Abdiel verbind was met die Egiptiese sonskyfgod Aten, wie se aanbidding tydens die heerskappy van Akhenaten prominent geword het.
In 'n artikel van tien bladsye "Farao se man, 'Abdiel: Die vizier met 'n semitiese naam" gepubliseer in die Julie/Augustus 2018 -uitgawe van Biblical Archaeology Review, ondersoek Alain Zivie hierdie intrigerende Egiptiese vizier 'Abdiel, wat in die 14de eeu v.G.J. en wat waarskynlik twee farao's van die 18de dinastie bedien het, Amenhotep III en Amenhotep IV (beter bekend onder sy latere selfgekose naam Akhenaten).
Akhenaten is bekend vir sy poging om die Egiptiese hof en adel te dwing om die sonskyf Aten te aanbid, in plaas van al die tradisionele gode wat Egiptenare al meer as 2000 jaar lank aanbid het.
Dit was die mees revolusionêre gebeurtenis in die godsdiensgeskiedenis van Egipte, en dit het misluk omdat Akhenaten as 'n jong man gesterf het, en sy jong seun ook 'n paar jaar later oorlede is. Die generaal wat waarnemend regent was, het toe oorgeneem en by sy dood begin die volgende generaal die 19de dinastie en regeer in sy eie naam Rameses.
Die Torah sê: "Toe 'n nuwe koning (dinastie) vir wie Josef niks bedoel het nie, aan bewind gekom het in Egipte, het Farao vir sy adellikes gesê:" Kyk, die Israeliete het vir ons heeltemal te veel geword. Kom, ons moet skerp met hulle omgaan, anders word hulle nog meer, en as daar 'n oorlog uitbreek, sal hulle by ons vyande aansluit, teen ons veg en die land verlaat. " (Eksodus 1: 8-10)
Dit is wat Farao (Ramses I) gesê het, maar wat hy eintlik bedoel het was: hoewel ons edeles die Israeliete aansienlik oorskry het, het hul geloof in slegs een God reeds twee vorige Farao's beïnvloed (Amenhotep III en veral Amenhotep IV (beter bekend as Akhenaten) .
As die Israelitiese geloof in slegs een God van sommige van die adel na die algemene bevolking versprei, kan baie mense ophou glo dat Farao self die seun van God is, en dit sou baie gevaarlik wees vir die tradisionele gesag van ons godsdienstige en politieke instelling, daarom moet ons hulle onderdruk.
Die poging van die Egiptiese vizier 'Abdiel,' die dienaar (profeet) van El 'om Farao Akhenaten en die koninklike hof te beïnvloed om die monoteïsme met geweld onder die adel van Egipte te versprei, misluk dus.
Farao se onderdrukkingsbeleid van Ramses begin 'n dekade of twee na die dood van die Egiptiese vizier 'Abdiel,' die dienaar (profeet) van El ', soos blyk uit sy hoë status Saqqara -graf, wat die egiptoloog Alain Zivie in 1980 begin opgrawe het.
In 1987 is die grafkamer van die graf met die oorblyfsels van die Egiptiese vizier 'Abdiel, sy vrou Tauret en sy seun Huy ontdek. Elkeen is begrawe in drie kiste en die grafgoed wat die kamer gevul het, bevat 'n hout el wat 'n paar van 'Abdiel se gesogte titels' bevat.
Dit het die biografie van die Egiptiese vizier 'Abdiel,' die dienaar (profeet) van El 'moontlik gemaak. Die Torah swyg oor hierdie episode, want 'Abdiel,' die dienaar (profeet) van El 'moes Farao Akhenaten nie aangemoedig het om mense te druk om monoteïste te word nie.
Sien bladsye 262-4 in my nuwe boek vir meer inligting oor verskillende Joodse opvattings oor bekering 'Watter godsdiens pas by u? 'N Kuzari vir die 21ste eeu."Hadassa Word Press ISBN (978-620-2-45517-6)
Allen Maller het in 2006 afgetree na 39 jaar as Rabbi van Temple Akiba in Culver City, Kalifornië. Hy is die skrywer van 'n inleiding tot die Joodse mistiek. God. Seks en Kabbalah en redakteur van die Tikun -reeks gebedsboeke vir die Heilige Dag.
Wonders van Antieke Egipte
Kolossale piramides, indrukwekkende tempels, goue skatte, raaiselagtige hiërogliewe, kragtige farao's, vreemde gode en geheimsinnige mummies is kenmerke van die Egiptiese kultuur wat mense oor die millennia gefassineer het. Die Bybel verwys na sy gode, heersers en piramides. Naburige kulture in die ou Nabye Ooste en Middellandse See het geskryf oor sy godagtige konings en die oënskynlik eindelose voorraad goud. Die Grieke en Romeine beskryf aspekte van Egipte se kultuur en geskiedenis.
Met die aanvang van die 19de eeu het die Napoleontiese veldtog in Egipte die wondere van hierdie ou land beklemtoon, en die openbare belangstelling het toegeneem. Kort daarna het Champollion die hiërogliewe van Egipte ontsyfer en die weg gebaan vir ander geleerdes om te onthul dat Egiptiese tekste handel oor medisyne, tandheelkunde, veeartsenykundige praktyke, wiskunde, letterkunde en rekeningkunde, en vele ander onderwerpe. Toe, vroeg in die 20ste eeu, ontdek Howard Carter die graf van Tutankhamun en die wonderlike inhoud daarvan. Uitstallings van hierdie skat 'n paar dekades later het gelei tot die wêreld se eerste rits, en die herlewing daarvan in die 21ste eeu het die belangstelling lewendig gehou. Sluit aan by dr. David Silverman, professor in Egiptologie by Penn, kurator in beheer van die Egiptiese afdeling van die Penn Museum, en kurator van die Tutankhamun -uitstallings op 'n begeleide toer deur die raaisels en wonderwerke van hierdie ou land. Hy het hierdie aanlynkursus ontwikkel en dit in die galerye van die wêreldbekende Penn Museum geplaas. Hy gebruik baie oorspronklike Egiptiese artefakte om sy lesings te illustreer terwyl hy studente begelei terwyl hulle hul eie ontdekking van hierdie fassinerende kultuur maak. Hierdie kursus fokus op vyf sleutelareas in die studie van Antieke Egipte: 1) Beginsels van Egiptiese Kuns, 2) Die Basiese Beginsels van die Taal van Antieke Egipte: Hiërogliewe, 3) Egiptiese Magie, 4) Akhenaten, Toetanchamon en die Godsdiens van die Aten, en 5) Die begrafnis van Tutankhamun en die soeke na sy graf. Hierdie kursus is bedoel om die inleiding tot die ou Egipte (ook beskikbaar op Coursera) te vergesel, en ideaal om te volg.
Amun, die Groot God:
Versteek, een en miljoene.
AMUN: ongebore voorbestaan
dubbel versteek in transendensie en immanensie
en die eenheid van antieke Egiptiese teologieë
& quotO U, die Groot God, wie se naam onbekend is. & quot
Farao Unis (PT 276c - ongeveer 2350 v.C.)
Die vertaling van Die Gesange aan Amun is deel van my Ancient Egyptian Readings (2016), 'n POD -publikasie in sagtebandformaat van alle vertalings beskikbaar by maat.sofiatopia.org. Hierdie lesings strek oor 'n tydperk van dertien eeue, wat alle belangrike stadiums van die ou Egiptiese literatuur dek. Vertaal uit Egiptiese oorspronklike, word dit chronologies bestel en word dit deur die Egiptenare beskou as deel van die kern van hul groot literatuur.
& quot Niemand van die gode ken Sy ware vorm nie,
Sy beeld word nie in die papirusrolle ontvou nie,
niks getuig oor Hom nie. & quot
Gesange aan Amun, Papyrus Leiden I 350, hoofstuk 200, reëls 22-24.
omstreeks 1213 vC (einde van die bewind van Ramses II)
1 Amun in die Ou en Middelryk.
1.1 Amun as verborge, oergod in die Piramide -tekste.
1.2 Amun, weggesteek van naam in die kistekste.
2 Die krisis van politeïsme in die Nuwe Koninkryk.
2.1 Die New Solar Theology en vroeë Amun-Re teologie.
2.2 Amarna, die herstel en amp Amate-Re teologie.
VYF LYDE AAN AMUN-RE
I Filologiese opmerkings.
II Teks in Engels met kommentaar.
III Teks in Frans
IV Hiërogliewe teks.
Die belangrikheid van die staatskultus van Amun (later Amun-Re), wat in die Middelryk begin is, is onbetwisbaar. Die kultus van Amun-Re, die "aanhaling van die gode", was uitstekend, soos argeologiese, monumentale, tekstuele, rituele en begrafnisbewyse toon. So kragtig was die naam: & quotAmun & quot, dat Akhenaten probeer het om dit uit die rekords te vee (skriftelik sowel as monumentaal). Hierdie verontwaardiging is onmiddellik herstel deur Toetanchamon nadat die ketterse koning gesterf het. In die Ramesside -era, na die Amarna -episode, het Amun tot nog meer formidabele uitstraling gekom. In die Derde Tussenperiode wat gevolg het op die Nuwe Koninkryk, het burgerlike lewe plaasgevind en het 'n dubbele monargie geheers: 'n militêre diktatuur van die hoëpriesters van Thebe (met Amun-Re as Farao) teenoor die konings van Tanis in die delta. Maar die kultus van Amun bly aktief tot in Bo -Nubië.
'n Papirus het die aantal persone in diens van Amun verskaf tydens die bewind van Ramses III (ongeveer 1.198 - 1166 v.G.J.) - priesters, kleinboere in die veld, jagters, bootmanne, administrateurs en werkers van alle soorte - 'n totaal van 81.322 persone ! Ons leer ook van hierdie papirus dat hierdie gelukkige god 433 tuine, 591.320 hektaar velde, 83 bote, 46 konstruksieterreine en 65 dorpe besit het, almal toegewy aan die uitsluitlike doel om sy heilige domeine te onderhou. As ons hierdie syfers sien, kan ons ons maklik die ongelooflike aantal priesters en ander personeellede voorstel wat in die kultus en die bestuur van so 'n organisme aangestel kan word: ons kan tot honderd vyf en twintig verskillende poste tel onder die personeellede wat in die diens van hierdie almagtige god. & quot-Sauneron, 2000, pp. 52-53 (vertaal deur David Lorton).
Die belangrikheid van die kultiese, rituele en intellektuele aktiwiteite wat aan Amun-Re gebied word, beantwoord teologiese en filosofiese antwoorde wat die konfrontasie tussen die monoteïstiese, eensame en faraoniese oplossing van Akhenaten en die onbetwiste nakoming van die mense by 'n veelheid van gode, wat optree in sterrebeelde (Assmann) en luister (tydens die feeste) na die stemoffers van die gewone mense. Hierdie besprekings en idees was 'quotsecret', wat impliseer beperkte toegang. Die & quotinner & quot aspek van die Egiptiese Son-kultus was slegs vir 'n elite. The Books of the Netherworld is koninklike gidse, dit wil sê die beste kennis vir die hiernamaals.
Die 'innerlike aspek' van die Egiptiese sonkultus, sy raaisels, bestaan ​​uit 'n tradisie wat spesifiseer wat tydens die inwerkingstelling daarvan bekend, gesê en gedoen moet word. Die verteenwoordigers van hierdie tradisie is 'n klein kring van professionele priesters en geleerdes. Hulle is geensins identies nie en moet ook nie verwar word met die groter kring van sonaanbidders nie, wat in die Nuwe Koninkryk amper die karakter van 'n 'beweging' aangeneem het. & Quot - Assmann, 1995, p.17.
In die volgende tabel word die verskillende fases in die antieke Egiptiese teologie breedvoerig uiteengesit. Dit gee ook 'n opsomming van die idees wat in hierdie artikel voorgestel word. Die elemente van die filosofie wat in elke fase geld, is kursief gestel.
► die predinastiese wortels van die heilige
Bewyse dui daarop dat die makmaak van beeste en die verbouing van graan in die Westelike Woestyn ongeveer. 5000 vC. Midde-Holoseen-dorheid het waarskynlik woestynherders en boere aangemoedig om langs die oewer van die Nyl te gaan woon.
Die Neolitiese tydperk is die interval tussen die ontstaan ​​van plaasdorpe aan die oewer van die Nyl en die aanvang van die Egiptiese nasiestaat (ongeveer 3000 vC). Die vroegste bewys van neolitiese gemeenskappe in die Nylvallei dateer tussen 5000 en 4100 vC (vgl. Merimda Beni Salama).
Alhoewel politeïsme getuig, is dit waarskynlik dat die neiging teenoor een goddelike beginsel was teenwoordig vanaf die begin van die dinastiese periode (ongeveer 3000 vC). Ek praat van 'n & quotendency & quot eerder as van 'n basiese monoteïsme met politeïsme as 'n fasade. 'N Oorkoepelende, mitiese en ampere pre-rasionele siening was egter duidelik aanwesig (vgl. Die figuur van die Horus-valk) en het 'n ontsaglike groeipotensiaal gehad, hoewel die gebruik van die woord "monoteïsme" (vgl. Otto's & quot ) moet as misleidend beskou word in die konteks van die vroeë dinastiese periode (die argaïese tydperk, dinastieë I & amp II) en die vroeë ou koninkryk (dinastieë III en amp IV).
In die argaïese tydperk was hierdie neiging tot vereniging duidelik gemanifesteer in die figuur van Farao (Hebreeuse uitspraak van & quotpr Aa & quot; groot huis & quot), die goddelike koning, wat 'n 'Volgeling van Horus' was. Hy het uit die Suide gekom en was 'n beliggaming van die goddelike, hemelse en opperste beginsel. Deur sy blote teenwoordigheid het hy die eenheid van die twee lande gewaarborg en Egipte as 'n geheel verteenwoordig (met sy woonplek in die noorde van Memphis). Die Horus -name van hierdie konings stel voor die gebruik van paringsDit weerspieël moontlik die binêre struktuur van Egipte (met sy twee lande, die suide -bo -Egipte- en die noord -laer Egipte-).
Die koninklike instelling word geprojekteer as die enigste mag wat die land bymekaar gehou het, en die dubbele aard van die monargie is uitgedruk in die koning se regalia, in sy titel, en in koninklike rituele en feeste. Hierdie konsep-die harmonie van teenoorgesteldes, 'n totaliteit wat parade kontraste omhels-het so effektief met die Egiptiese wêreldbeskouing gepimuleer dat die koningsinstelling 'n 'transendente betekenis' verkry het. Dit help om die sentraliteit van die instelling vir die Egiptiese kultuur en die lang lewe daarvan te verduidelik. & Quot - Wilkinson, 2001, p. 185, met verwysing na Frankfort, 1948).
Hierdie vroeë figure van eenheid is mities (Farao assimileer die heilige krag van die 'Groot Godin' van die predinastiese tye) en pre-rasioneel (Farao hou toesig oor alles, net soos die valk, 'n roofvoël wat hoog in die lug op die warm lug gly en met 'n waaksaam oog uitkyk oor sy groot gebied en teen 100 myl per uur op sy prooi sweef en spoed met uithouvermoë kombineer). Op die ivoorkam van Farao Djet van die Eerste Dinastie word Horus in drie vorme voorgestel:
Dit is duidelik dat Farao as die vleeslike Horus beskou is. Horus was die & quot groot (est) god, heer van die hemel & quot; wie bo is & quot; & quot; van die hemel & quot;
Die identifikasie van die heerser met Horus, voorgestel deur 'n valk, blyk uit die laat predinastiese tye en word uitgedruk op koninklike monumente en in die serekhs van die konings uit die tydperk van staatsvorming. Dit is moontlik dat die aanbidding van 'n hemelse valkgod wydverspreid in Predynastiese Egipte was, aangesien daar bewyse is vir die bestaan ​​van verskeie valkultusse. As universele god sou Horus 'n natuurlike keuse gewees het om met die koningskap te assosieer, aangesien die verband noodwendig groter resonansie en betekenis sou gehad het. & Quot - Wilkinson, 2001, p.184.
Behalwe dat dit in die tweede dinastie (Farao Reneb) gebeur het, speel Re geen rol in koninklike name nie (die titel is nog nie voltooi nie). Maar ons het wel die derde dinastie se bewyse van 'n enkele Skepper -god (vgl. Die stap -piramide -kompleks van Djoser deur Imhotep).
Die godsdienstige idee wat hierdie nuwe konstruksie dryf, is nie opgeteken nie, maar dit lyk asof die Step Pyramid die eerste groot monument kan wees wat die enkele aardse koning gelykstel met 'n enkele krag in die hemel, die son. Daar is twee ondersteunende, indien omstandige bewysstukke. In die bewind van Netjerkhet (Djoser) verskyn Ra vir die eerste keer nie net as die woord vir son nie, maar onomwonde as die naam van 'n groot god: een van die amptenare van die koning dra die naam Hesyra 'hy wat Ra bevoordeel' , met Ra eers geskryf soos dit 'n godheid betaam. Die tweede bewys wat ons by Iunu self gesien het, die fragmente van kliphelling met die naam van Netjerkhet en beelde van die koning en van gode wat met Iunu verband hou. & Quot - Quirke, 2001, pp.119-120, Netjerkhet (Djoser ) regeer tussen ca. 2654 - 2635 vC.
In die IVde dinastie het sonteologie verder ontwikkel en is dit eksplisiet verbind met Farao. Die konflik tussen Horus en Seth is deur Re geharmoniseer en het binne 'n kleiner deel geword die nuwe algemene skema van hierdie enkele magtige Skepper, wat in die lug getroon het, saam met sy amptelike en unieke seun, Farao, die & quotson van Re & quot, wat op die aarde troon en wat in die hiernamaals na sy vader teruggekeer het (in die noordelike, onverganklike, sirkumpolêre lug).Farao Khephren het die titel voltooi.
Miskien was die mees kragtige en deurdringende ideologie in die antieke Egiptiese kultuur die ideologie van goddelik koningskap: die oortuiging dat die koning die aardse inkarnasie van die opperste godheid was, 'n kommunikasiekanaal tussen die goddelike en menslike sfere en die verenigende krag wat Egipte bymekaar gehou het, sonder wie chaos sou ontstaan. & quot - Wilkinson, 2001, p. xiv, my kursivering
Die Horus-naam ('n valk wat op 'n weergawe van 'n argaïese paleis of 'quotserekh', waarin Farao se naam staan) is, is die oudste van die vyf name van die titulary. Dit noem Farao as die inkarnasie van die goddelike mag van die koningskap (Horus), wat in die paleis woon (dws die 'groot huis', Farao). Dit is Horus, die & quotLord of the sky & quot. Die vroegste farao's is slegs met die naam Horus genoem. In die New Kingdom is aan die begin & quotMighty (of sterk) Bull & quot bygevoeg, maar dit was gewoonlik redelik veranderlik.
& quotStrong Bull of the Double Plumes & quot
& quotSterke bul, geliefde (of geliefde) van Aten & quot
Die Horus-naam verwys duidelik na die voor-dinastiese en vroeë dinastiese tydperk en die oorspronklike mitiese skakel tussen koningskap (as blywende unificator) en die valk van die hemel. Hierdie naam toon aan dat die eenheid van die twee lande gewaarborg word deur 'n goddelike verpersoonliking, Farao. Laasgenoemde beliggaam uitsluitlik die toesighoudende eienskappe van die hemelgod Horus. Hy was die enigste & quotinkarnasie & quot van die hemelse beginsel (die lug) op aarde (die twee lande). Hy het die goddelike gees (& quotakhu & quot) van die hemelgod Horus, dit wil sê die krag van die goddelike gees & quotin die vlees & quot.
Hierdie naam verskyn in die Eerste Dinastie. Nekhbet en Wadjet was onderskeidelik die beskermende godinne (vgl. Die "twee dames" - & quotnebty & quot) van Bo- en Neder -Egipte ('n aasvoël en 'n kobra, elk bo -op 'n mandjie). Hierdie twee verwys na die tweeledigheid van die farao se koninkryk, net soos 'Lord of the Two Lands'. Die "Twee dames" stem ooreen met die "twee here", die koninklike gode Seth en Horus.
'Groot van koningskap in Karnak'
"Groot koningskap in Khut-Aten"
The Two Ladies metaforiseer die dubbele monargie, sowel as die tweeledigheid wat die skepping as geheel gekenmerk het. In die Antieke Egiptiese verstand was dualiteit die fundamentele toestand van elke toestand van die wese, of dit nou die van 'n god is of 'n ander wese. Die skepping en bestaan ​​het voortdurend beweeg, of was deel van 'n proses, wat wissel in siklusse en ritmes. Hierdie feit word ten volle erken in die mites en is selfs deel van die dinastiese titel. Die Horus-naam onderstreep die goddelike teenwoordigheid van Farao. Die Nebty -naam maak dat die goddelike teenwoordigheid die hardnekkige kontinuïteit van eenheid in die twee lande tot gevolg het, en in uitbreiding die harmonie van die elementêre teenoorgesteldes wat die skepping kenmerk.
Die naam van goud of die naam Falcon of Gold (wat eers in die IVde dinastie getuig is) word voorgestel deur 'n Horus -valk bo -op 'n kralekraag (goud). Die naam kan verwys na die rykdom en glans van Farao, sowel as na sy blywende eienskappe (goud word beskou as die onvoltooide "vlees" van die gode). In die Papirus van Ani (hoofstuk 77), verwys die Falcon of Gold na die Sekhet Hetep, die gebied van vrede en voeding.
"Bekroon in Heliopolis van die Suide"
& quotExterter of the Name of Aten & quot
Hierdie naam is die jongste van die vyf name, wat die eerste keer in die Vth -dinastie verskyn het. Dit word voorafgegaan deur die titel "Koning van Bo- en Neder -Egipte" (& quothe of the sedge and bee & quot) en ingeslote deur 'n kartouche ('n lang ovaal, beskermende touring, 'n siklus wat dui op die ewigheid). Meer onlangse geleerdheid veronderstel dat hierdie naam 'n verklaring is oor Farao en sy beleid (in plaas van 'n teologiese verklaring aangaande die god). Dit is vergesel met die naam van die songod Re (dit wil sê dit bevat die hiëroglief van die sonskyf - N5). Uiteindelik het hierdie naam die belangrikste van die titel geword, aangesien dit (na die Middelryk) dikwels die enigste naam was waarmee Farao in tekste genoem word.
Farao se persoonlike naam word altyd voorafgegaan deur: & quotson van Re & quot (eers getuig met 'n cartouche in die IVde Dinastie). Dit is die naam wat die prins by geboorte gegee het. Na die kroning is dit in 'n karton toegemaak. Dit het bevestig dat Farao as eersgeboortereg 'n god is.
Egiptiese tekste verwys gewoonlik na Farao, tydens sy lewe en na sy dood, op sy troonnaam. Volgens konvensie gebruik egiptoloë eerder die naamnaam. Aangesien 'n dinastie dikwels verskeie konings met dieselfde naam gehad het, is hulle genommer, 'n konvensie wat die Egiptenare nie self gebruik nie.
Atum-Re, Aten, Amun-Re: poog om die gode en ontgroening te solariseer
Teen die Vde dinastie het die opperste en goddelike sonvader van Farao, naamlik Re, Horus (god van die hemel en die koningskap) oortref. Re het die aktiewe mag in die wêreld geword, 'n posisie wat voorheen uitsluitlik deur Farao beklee is (Hornung, 1999). Farao was die enigste bemiddelaar wat waarheid en geregtigheid aan sy vader Re gebring het (wat teruggekeer het wat aan die hemelgod was, naamlik orde). Daardeur handhaaf die goddelike koning die skepping (die goddelike gawe van 'n goeie Nyl) en oorwin die magte van duisternis, vernietiging, korrupsie en chaos binne en buite Egipte. In die hiernamaals het Farao opgevaar na die hemel om by sy pa Re te wees (vgl. Piramide -tekste). Die impak van die Heliopolitaanse teologie was geweldig. Atum, die & quotba & quot van Nun, was die enigste Skepper, en hierdie & quotautogennetos & quot. Atum skep Atum. Re en Atum is dieselfde godheid.
Hornung (1982) het getoon dat die idee van eenheid verstaan ​​kan word as & quotuniqueness & quot, van toepassing op elke godheid as sodanig en inherent aan die konsep van & quotnetjer & quot (& quotnTr & quot), & quotgod & quot. Die goddelike wêreld, wat die geestelike uitdrukking van die werklikheid was, is as 'n veelvoud beskou. Volgens Hornung was die enigste plek waar die Egiptenare gevind is die absolute eenheid van Godheid, was buite skepping en bestaan, naamlik tydens die fuga-oorgang tussen nie-bestaan ​​en bestaan ​​(genoem & quotzep tepy & quot, die & quotfirst occasion, of & quotfirst time & quot).
Vir Assmann (1995), en met reg, gaan Hornung te ver. Daar is baie tekstuele voorbeelde gewy aan die & quotaloneness & quot van die oppergod, veral in die New Solar Theology, Atenism en die Ramesside-teologie van Amun-Re. Teoloë en geleerdes op topvlak het inderdaad 'n henoteïstiese konsep van Amun -Re geproduseer, wat beide die onuitspreeklike (apofatiese - & quotone & quot) en simboliese (katapatiese - & quotmillions & quot) kant van die fundamentele tweepolariteit van die Goddelike (vgl. Teonomie) omvat.
Ons kan vermoed dat 'n klein minderheid spesialiste van die 'geheimenisse' of 'geheimenisse' van Amun-Re 'n abstrakte (gedekontekstualiseerde) konsep gehad het van die unieke, eensame en allerhoogste God. Dit het saam met die panteon gegroei, verstaan ​​as 'n teofanie van die verskillende aspekte, vorme, beelde, manifestasies en transformasies van die Een en die Groot God (volwasse, rasionele henoteïsme in plaas van monoteïsme). Boonop het hierdie teologie sy standpunte uitgespreek in 'n ikoniese, beeldende en kontekstuele taal, en God bly toeganklik vir gewone mense (persoonlike vroomheid) en gewilde politeïstiese praktyke. Dit het & quotimages & quot en & quotdivinities & quot langs God toegelaat om Sy Wil te verduidelik. Die lof van God se wil was die wet.
Deur woorde soos "geheim" en "inleiding" te gebruik, moet ons herinner aan die verskil tussen die betekenis daarvan in Antieke Egipte en hul rol in die Griekse raaisels of in die Egipties-Alexandriese Hermetisme. Grieke het hulle onder Farao Amasis (570 - 526 vC) in Egipte gevestig.
Griekse immigrante, en die meer stedelinge en geleerdes onder hul nageslag, het dikwels volhard in Griekse denkwyse en gedrag. Hulle praat hul eie taal, hou dit vry van leenwoorde en benut die buigsaamheid daarvan, bewustelik of nie, om die uniekheid van hul aangenome grond te verdoesel, en laat ons toe in die proses 'piramides', 'obelisks', 'sfinks' en ' labirinte '. Hulle lees hul eie literatuur en hou by die geselskap en gebruike van hul eie familielede. & Quot - Fowden, 1993, p.17.
Onder die Ptolemeërs (304 - 30 vC) was die Grieks -Egiptiese godsdiens asimmetries en beklemtoon die outogton. Dit toon ook hoe die Griekse kultuur deur hoë egiptenare geassimileer is. 'N Minderheid van hulle kon boeke oor die Egiptiese godsdiens in Grieks skryf en heilige priesterboeke vertaal vir diegene wat nie Egipties kon lees nie. Maar daar was nie 'n tekort aan priesters wat geroepe was & quot, geletterd & quot; dws onkundig oor Grieks. Ware kultiese sinkretisme kom uit die swaar gehelleniseerde dele van die land, soos Alexandria en die Fayum.
Die essensie van die Griekse (Hellenistiese) raaisels (ingevoer in Egipte) handel oor die onderskeid tussen & quotpsuchè & quot (lewensasem, gees, siel, gemoedstoestand) en & quotphusis & quot (natuur, fisiese liggaam, elemente). 'Inisiasie' het bestaan ​​uit die bevryding (emansipasie) van die psige uit sy fisiese vaslegging hier en nou. Boonop is fisiese uiterstes nie vermy om 'kwatarsis' te genereer en om die psige toe te laat om 'n veranderde bewussynstoestand te betree nie (vgl. Orpheus, Dionysius, die rol van die koor in die tragedies, ens.). Omdat dit 'n 'jongmens' was (vgl. Plato se siening oor die Egiptenaars se idees oor die Grieke), behels die Griekse raaisels vernuwing en verjonging gedurende 'n mens se leeftyd. As spiritualiteit enigsins betekenis gehad het, moes dit verwys na die werklike fisiese lewe op aarde.
Veel later sou hierdie siening op die mees abstrakte vlak van (konseptuele) rasionaliteit ontwikkel word: in die neoplatonisme van Plotinus (wat onder leiding van Ammonius Sacca in Alexandrië studeer het) word die liggaam die tronk (grot) van die siel (Enneads, IV 8,3). Laasgenoemde kon verligting besef op sigself tydens 'n mens se leeftyd. Die hele idee van "moraliteit" het verband gehou met die voorbereidende suiwering wat nodig is om dit te bereik (sien ook die Goue verse van Pythagoras). Griekeland en Egipte het dus ontgroening vanuit 'n radikaal ander perspektief beskou:
& quot (.) in die ou Egipte, was dit 'n kwessie van 'n voortdurende hernuwing in die Hellenisme, maar dit was 'n vrylating van die magte van die noodlot en sterflikheid, vryheid van gevangenisstraf in hierdie wêreld. & quot - Hornung, 2001, p.14 .
1.1 Amun as verborge, oer -god in die Piramide tekste.
Twee alternatiewe sienings oor die skeppingsbeginsel word getuig:
Die naam 'quotAmun' Daar word gesê dat die stem daarvan behoort tot dieselfde selfstandige naamwoordklas as die naam & quotAtum & quot (Osing, 1976). Amun word antropomorfies uitgebeeld en dra sy tipiese kroon, bestaande uit 'n modius met twee hoë vere, wat vertikaal in twee afdelings (die twee lande) verdeel is, waarvan elke pluim horisontale segmente het tot sewe. Sy vlees is blou gekleur, wat dui op lapis lazuli, 'n ingevoerde, baie gewaardeerde klip wat aan Amun gewy is. Hy is 'n god van lug, soos die twee vere suggereer. As die wind kan Amun gevoel word, maar nie gesien word nie, behalwe in die gevolge daarvan, net soos die waaiende wind deur vere beweeg.
In die Nuwe Koninkryk word die bynaam & quothe wie se naam verborge is & quotimn-rn.f & quotimn-rn & quot; algemeen gebruik as 'n etimologie van 'Amun'. Verskeie van hierdie New Kingdom & quotetymologies & quot, sowel as ons Gesange aan Amun uit Papyrus Leiden (I 350), spreek van Amun as & quotverberg Homself & quot.
Hierdie bynaam kan gevind word in die Piramide -tekste:
Die rol van Amun in die gedeelte uit die Kannibaal Gesang is nie onbeduidend nie! Hy word nie deur die farao geëet nie en sit saam met hom as hy homself beoordeel sonder om die panteon nodig te hê, want Farao is die & quotpower of powers & quot en die & quotimage of images & quot. Die groot valk wat op 'n omheining sit, dink aan die & quotserekh & quot. In hierdie beeld word Farao geïdentifiseer met 'n valk wat op die 'ruimte' van die verborge god sit, wat dui op die spesiale verhouding tussen Farao en die verborge god. In Unas word ons weer vertel dat die onbekende god 'n groot god is.
In die Piramide tekste, die werklike naam & quotAmun & quot verskyn in drie gedeeltes:
Amun verskyn eers in die graf van Farao Unis en verskyn saam met 'n vroulike eweknie genaamd "Ammunet" in 'n kort litanie van voor-skeppend gode, wat gesê word dat hulle die gode (van die skepping) met hul skaduwee beskerm.
Piramide tekste, Uitspraak 301, §§ 446 a-d, graf van Unis
Hierdie hiërogliewe is digitaal verbeter deur gebruik te maak van die standaardnotasie van Sethe.
Sy belangrikste werk word deels deur die Library of the University of Chicago beskikbaar gestel .
Om die woorde te sê :
U het u brood, O Nun en Naunet!
Julle paar gode,
wat met hul skaduwee by die gode aangesluit het.
U het u brood, O Amun en Amaunet!
U het u brood, O Atum en Double-Lion!
Wie self julle twee gode en hulle liggame geskep het,
dit is Shu en Tefenet, wat die gode gemaak het,
wat die gode verwek en die gode gevestig het.
Piramide tekste, Uitterance 579, §§ 1539 a -c - 1540a, graf van Pepi II.
& quot; Dit gaan uit u huis, O Osiris, hierdie Farao Pepi,
is die uitgang van Horus wat U soek, O Osiris, hierdie Farao Pepi.
Jou portiere haas jou, hul koeriers hardloop, jou boodskappers haas hulle.
Hulle kondig aan Re aan dat U gekom het, o hierdie Farao Pepi,
as die seun van Geb op die troon van Amun. & quot
Die frase: & quotson van Geb op die troon van Amun & quot; vorm die voornaam van Amun in die middelryk: & quot; Lord of the Thrones of the Two Lands & quot.
In 'n ander teks in die graf van Pepi II (Neferkare) word die naam & quotAmun & quot sonder verdere inligting genoem. Maar die vorige kopie van Merenre van dieselfde teks het die naam van die god Min. Vanaf die XIIde Dinastie (Middelryk) word Amun dikwels voorgestel in dieselfde vorm as Min (& quot, die bul van sy moeder & quot), 'n god wat in die Thebaanse gebied aanbid is, geassimileer deur Amun, en met predynastiese assosiasies.
& quotDès l'Ancient Empire, très probablement, il est une des divinités adorées dans la région de Karnak. Des scarabées 'trigrammes', attribués à une époque qui va de la VIIIe à la XIe dynastie, portent son nom. & Quot - Barucq & amp Daumas, 1980, p.181.
In die Ou Koninkryk -verslag word Amun beskou as 'n verborge, oer -god, 'n grootse, wat bestaan ​​het voordat die skepping ontstaan ​​het en wie was verbonde aan die troon van Egipte. Laat ons die genoemde yl van (geskrewe) inligting oor Amun ernstig opneem (dit is 'n herhalende tema). Dit sou beteken dat die aard van Amun inderdaad grootliks onbekend was. Boonop moes die onbekende as 'n "raaisel" beskou word, dit wil sê iets wat in die geheim gehou moet word en uitsluitlik aan die ingewydes van 'n 'groot' moet word (koninklikes, hoëpriesters, viziers, hoë administrateurs en geleerde manne). Alhoewel dit nie van nasionale belang was nie, was Amun alreeds 'n 'groot god'. Van al die oergode was Amun die enigste een (tesame met & quotNun & quot, die oer -oseaan self) wat belangrik gebly het. Dit was blykbaar reeds die geval in die Ou Koninkryk.
Alhoewel Hornung die reeds bestaande wêreld van & quotNun & quot; bevestig die absolute afwesigheid van bestaan ​​(dit wil sê nie-bestaan), beteken & quotabsensie van bestaan ​​& quot; 'n "negatiewe" bestaan ​​in teenstelling met die geskepte bestaan, wat & quotpositief & quot. Net die feit dat die Egiptenare oorspronklike, voor-skeppende gode in hierdie reeds bestaande wêreld (die chaos-gode van die Piramide tekste en die Hermopolitan Ogdoad), wys dat hulle dit gedoen het nie konseptualiseer hierdie voor-skepping as 'n passiewe niks ('n blote nul), alhoewel dit inimiaal was vir die skeppings- en lewensomstandighede soos ons dit ken (dit wil sê nie ruimtelik nie, nie tydelik nie en nie gedifferensieerd nie). Hierdie mitiese & quotnegatiewe bestaan ​​& quot (die & quotNun & quot; die & quotpa van die gode & quot sonder 'n eie kultus) is 'n absolute, onbeperkte, voor-skeppende, voorafbestaande traagheid waarin die dramatiese selfkreatiewe aktiwiteit in die eerste keer gestalte kry, naamlik die eerste geleentheid van die skeppingsgod self (Atum, die & quotfather van die gode & quot wat uit die non opkom).
Voor-skepping is dus 'n passief niks (die non, nul) waarin die aktief potensiaal of skeppingsbeginsel (Atum, die leë stel van alle moontlikhede), skep homself & quotex nihilo & quot. Daarom, in die "negatiewe bestaan", het die skeppingsbeginsel - deur homself te skep - 'n permanente "eerste voorkoms" gevestig, waaruit die "positiewe bestaan" (die oerheuwel) ontstaan ​​het as gevolg van die skeiding van die skepper in Shu (lug) en Tefnut (klam), en deur hulle, tot 'n veelheid (van gode), waaruit die lewe en die orde van die panteon, die natuur en mense ontstaan ​​het.
1.2 Amun in die Kistekste.
Die Eerste Tussenperiode was 'n keerpunt in die geskiedenis van Thebe, die vierde naam van Bo -Egipte (oorkant Karnak), en die septer van die septer & quot. In die Ou Koninkryk bied Thebe geen duidelike bewyse vir koninklike aktiwiteite nie. Aansienlike bewyse vir statuêre gegewens van hierdie tipe bestaan ​​nie buite die Memphite -streek nie.
Ongeveer ca. 1980 vC, na 'n eeu van verdeeldheid (die eerste tussenperiode), val Herakleopolis (& quot Nekhen & quot) en die hele Egipte was weer onder die heerskappy van 'n enkele Thebaanse farao, naamlik Mentuhotpe III (ca. 1945 - 1938 vC). Die vakleerperiode van die Egiptiese letterkunde lê agter. Die Middelryk het 'n groot aantal werke in 'n verskeidenheid genres geproduseer en met volle beheer oor 'n groot aantal vorme. Daarom word dit die 'klassieke era' van die Egiptiese literatuur genoem, wat die konsolidasie van die Midde -Egiptiese gelei het.
Amenemhet I (& quotAmun is vooraanstaande & quot; ca. 1938 - 1909), wat die XIIde Dinastie en daarmee saam die Middelryk begin het, het die koshuis weggebring van Thebe na die noorde en sodoende die middelpunt van aktiwiteit (Farao) elders verwyder. Thebe het 'n groot deel van sy politieke mag verloor. Terselfdertyd is egter een van die plaaslike gode wat in die streek aanbid word, naamlik Amun, bevorder tot die vooraanstaande dinastiese en nasionale godheid.Thebe het die stad Amun geword. Farao het standbeelde en 'n granietaltaar aan die tempel van Amun geskenk. Hy het egter ook Ptah van Memphis bygewoon. Ptah, die beskermheer van Memphis, was nie baie prominent in die Ou Koninkryk nie. Amun-Re, Ptah en Osiris (wat spesiale aandag geniet het as 'n blywende fokus van geloof wat die hiernamaals raak) 'n konstellasie van toonaangewende gode.
& quotLa suprématie d'Amon s'affirmera à Thèbes de la XI e à la XXVI e dynastie, malgré l'intermède d'Hyksos et surtout son effacement temporaire lors de la crise armanienne. En son honneur s'élèveront dans une splendeur sans cesse accrue les immenses édifices de Karnak et de Louqsor. Tous les grands souverains, y compos les princes macédoniens, voudront pouvoir revendiquer l'honneur d'avoir réparé, agrandi, embelli son palais toujours plus complexe. & Quot - Barucq & Daumas, 1980, p.182.
Die Kistekste het die Piramide tekste al in die VIIIde Dinastie, maar hul belangrikste bronne is die latere begraafplase van die nomarge van Midde -Egipte in die XIIde Dinastie. Die grootste aantal towerspreuke van hierdie tekstuele tradisie is gevind in Deir el-Bersha, die begraafplaas van Hermopolis, die stad van die skrywersgod, Thoth. Hierdie spreuke (1.185 daarvan) verskyn hoofsaaklik op kiste van amptenare en hul ondergeskiktes, maar ook op grafmure, stelæ, koptiese kiste, mummiemaskers en papirus. Belangrike spreuke was heeltemal in rooi.
Die Kistekste die koninklike eksklusiwiteit van hemelvaart uitgeskakel. Elke oorledene was 'n 'Osiris NN', hoewel die belangrikste groep mense wat van hulle gebruik gemaak het, die nomarge en hul gesinne van die Middelryk was. Die tradisie hiervan Kistekste het aan die einde van die Middelryk tot 'n einde gekom. Hulle is omskep in die nuwe Boek van die dooies in die XVIIde Dinastie. 'N Paar belangrike towerspreuke het oorleef en is in die New Kingdom gebruik (vgl. Begraafkamer van Minnakhte TT87).
Die bynaam & quotHom wie se naam verborge is & quot is ook te vind in die Kistekste :
Die herhalende assosiasie van Amun met die valk is wat hier opval. Dit toon aan dat die huis van Amun as 'n plek vir Farao in sy vorm van Horus, die valk, beskou word. Die mag van die towenaar NN word formidabel gemaak deur hom te plaas voor skepping ook. In die beroemde spel, Word 'n towenaar (CT 261 / III 382 - 389), word die "Heer van almal" en die "Enige Heer" aangevoer. Laasgenoemde het die oorledene gemaak voordat die twee maaltye op aarde ontstaan ​​het. Die towenaar is die seun van die godin wat Atum gedra het en die Ennead laat lewe het! Hy neem die gesaghebbende bevel in sy mond en praat as die Augustus -god.
In die Kistekste, die werklike naam & quotAmun & quot verskyn slegs in een groot spel, getiteld: & quotWoorde deur hom uitgespreek wie se name geheim is, die Heer van alles & quot en gekombineer met die bogenoemde bynaam. Na 'n lang beskrywing van die uitstekende kragte van die Here van alles, sê die teks:
Ek is hy in hierdie naam. Maak plek vir my, sodat ek Nun en Amun kan sien! Ek is die toegeruste gees wat by die (wagte) verbygaan. Hulle praat nie uit vrees vir hom wie se naam in my liggaam is nie. Ek ken hom, ek ignoreer hom nie! Ek is toegerus en effektief om sy portaal oop te maak. & Quot
Kistekste, VII, 469 - 470.
In die Die verhaal van Sinuhe (Middelryk), lees ons:
& quotDit is u ka, o goeie god, heer van die Twee Lande, wat Re liefhet en wat Mont, Lord of Thebe, begunstig, en Amun, Lord of Thrones-of-the-Two-Lands, en. & quot
Die verhaal van Sinuhe - vertaal deur Lichtheim, 1975, deel I, p.230.
Aan die begin van die XIIIde Dinastie onttrek Egipte uit Nubië en betree 'n tydperk van groot verwarring (die Tweede Tussenperiode). Kush (gestig op Kerma, Bo -Nubië) word die belangrikste staat in Nubië. Die Kushite -uitbreiding na Laer Nubia en verder as (dit wil sê Bo -Egipte) kan begin. Hulle het daarin geslaag om die buitenste verdediging van Buhen binne te dring en die binneste fort vas te vang en te verbrand. Uitgebreide vernietiging het gevolg. Die bevelvoerders het die Kushitiese konings toegang gegee tot die woestynpaaie en die rivierroete na Bo -Egipte. Hulle het direk handel gedryf met die nuwe heersers van die Delta, die Hyksos -konings van Avaris (Neder -Egipte). Die teenwoordigheid van Egiptenare in Buhen en ander forte dui op 'n aansienlike egiptisering van die Kerma -kultuur.
Die Thebaanse vorste, vasgevang tussen die Hyksos en die Kushiete - wat bondgenote teen Thebe gesluit het - het Egipte onder hul eie bewind herenig. Kamose (Wadjkheperre), met wie die Tweede Tussentydperk eindig (ongeveer 1539 vC), het weer beheer oor die 2de katarak herower en die vesting in Buhen herbeset. Sy broer Farao Ahmose (Nebpehtire, ongeveer 1539 - 1514 vC) was die oorwinnaar van beide die Hyksos en die Kushiete en het die XVIIIde dinastie begin en daarmee saam die & quotimperial age & quot van Egipte, die Nuwe Koninkryk.
► die New Solar Theology
In die loop van die XVIIIde dinastie is die songod Re verander in 'n allesomvattende skeppergod, wat hom manifesteer onder verskillende name en amp -vorms. Die Boeke van wat in die Duat is ("Amduat", die onderwereld, "Unterwelt", "monde inférieur" of Rilke se "Welteninnenraum") was die nuwe gids vir die hiernamaals (Amduat, die Boek van die poorte, die Boek van grotte, die Boek van die aarde). In teenstelling met die Boek van die dooies, wat 'n ontwikkeling van die Kistekste, dit was 'n nuwe, belangrikste koninklik literêre genre (selfs afwesig in die grafte van die koninginne). Die Boek van die dooies was steeds 'n steeds veranderende versameling spreuke (vgl. die verskillende papirusse), maar hierdie nuwe godsdienstige boeke het 'n permanente inhoud. 'N Voorloper van hierdie literatuur is die Boek van die twee maniere (deel van die Kistekste).
Hulle fokus was nagtelike, buitenaardse vorme van die songod Re, en die effek daarvan in die onderwêreld. Soos Hornung, in sy Die antieke Egiptiese boeke van die hiernamaals (1999, p.27) beweer, het hulle verstrek: & quotthe ordering and creative beginsels for the spaces in the hiernamaals & quot and deal with the nocturnal regeneration of the Sun. Daarom, aan die ander kant van die dood, vernuwing is aan die werk en die onderwêreld is die & quotinterieur van die hemel & quot, of & quot; laer lug & quot (van Osiris). Die Amduat reël die nagtelike verloop van die son in twaalf uur, met die sonbas in die middel van elke uur. Later verdwyn hierdie bas, en Re word aangedui deur 'n rooi sonskyf, wat by die verdoemdes afwesig was.
In die elfde nagtelike uur van die Boek van die poorte, beskou die oorledene die songod.
Soos die gesig van Re deur die onderwêreld getrek word, draai dit na die waarnemer - 'n seldsame voorkoms in Egiptiese tweedimensionele kuns. Die voorste posisie help om die direktheid van die visuele kontak te beklemtoon. Die oorledene sien die god en ken sy geheim. Hy word 'n ingewyde, soos in die latere geheimsinnige kultusse wat baie van hul opvatting ontleen aan antieke Egiptiese konsepte van dood en die hiernamaals. Maar terwyl 'n paar uitgesoekte individue in die latere tydperk ingewydes word deur 'n simboliese dood te ondergaan, betree elke persoon in die faraoniese tydperk die koninkryk van die gode en leer hy die geheime van die hiernamaals deur sy of haar werklike dood. & Quot - Hornung, 1992, p.112.
► vroeë Amun-Re teologie
Die seëvierende Thebaanse dinastie van die vroeë Nuwe Koninkryk kies weer Amun as hul nasionale god. Sy denkers het probeer om 'n teologie van Amun-Re te formuleer wat omvattend genoeg sou wees om die tradisies van beide Amun en Re. Deur opeenhoping en saamstelling, is hul verskillende kenmerke gekombineer, en Amun is op dieselfde manier aanbid as die Heliopolitan Re. Die Thebaanse teologie van die XVIIIde dinastie kan 'n voortsetting van die soeke na genoem word 'n meer verenigde artikulasie van die goddelike, wat in die Middelryk begin is. Dit is ook die beginpunt van die soeke na 'n splinternuwe konsep van die goddelike, want die songod bestaan buite die sterrebeelde van die panteon, hy was & quotalone & quot.
In sy Egiptiese songodsdiens in die nuwe koninkryk (1995) en Die soeke na God in antieke Egipte (2001) definieer Assmann die 'New Solar Theology' as:
& quot. die verduideliking en voorstelling van die verloop van die son in die nie-konstellatiewe kategorieë van eksplisiete teologie. (.) Die New Solar Theology het ontstaan ​​as 'n kognitiewe ikonoklasma wat die hele mitiese, beeldende wêreld van politeïstiese denke verwerp het. Al sy basiese beginsels kan verstaan ​​word as teologiese verklarings van kosmiese verskynsels, spesifiek die son, sy lig en sy beweging. & Quot - Assmann, 2001, p.201.
Volgens Assmann onthul die fraseologie van biografieë in die Middelryk die opkoms van 'n nuwe mensbegrip, dit wil sê die uitvinding van 'n innerlike heelal van deugde. Net so onthul die fraseologie van die & quotulogies & quot, (voorspellings in die nominale styl van die spesifieke aard van Amun-Re), wat bygevoeg is as uitbreidings van die Aanbodingsformule, die opkoms van 'n nuwe konsep van god, en ook:
& quot. 'n bewuste konseptuele uitwerking van sekere semantiese komplekse en probleme, soos die 'eenheid' van die goddelike, die verhouding van die 'een' en die 'baie', die verhouding tussen mitiese en historiese, hemelse en aardse koninkryk, tussen skepping en behoud en tussen kosmiese en plaaslike heerskappy. & quot - Assmann, 1995, p.108.
Hierdie lofsange is volgens inhoud ingedeel.
Die Amun-Re lofsange verskyn in die vroeë tydperk van die Thebaanse songesange in so 'n oorvloed dat 'n mens die aanbidding van Amun-Re nie net in sy kinderskoene nie, maar in die fleur van die lewe kan beskryf. Die groot onderlinge verwantskappe van tekste, die gebruik daarvan van dieselfde fraseologie en teksstruktuur, stel 'n mens in staat om tot die gevolgtrekking te kom dat dit 'n teologiese diskoers weerspieël wat destyds volledig ontwikkel is en deur middel van gesange versprei is. & Quot - Assmann, 1995, p. 128.
► die Amarna -krisis
Laat ons, ter inleiding, die grafstela van die argitekte Suti en Hor beskou tydens die bewind van Amenhotep III, die vader van Akhenaten. In hierdie twee gesange aan Amun-Re het hierdie tweelingbroers 'n prominente plek gegee aan die Aten, die fisiese skyf van die son. Die belangrikste temas van die Amarna -godsdiens is: die son, sy lig en sy beweging.
& quot Self gemaak dat jy jou liggaam gevorm het,
Die enigste, unieke, wat die ewigheid deurkruis.
Afgeleë een, met miljoene onder sy sorg
U glans is soos die hemel se prag,
Jou kleur is helderder as sy kleure.
As u deur die lug kom, sien alle gesigte u,
As u dit instel, is u verborge vir hul oë
Daagliks gee jy jouself met dagbreek,
Veilig is u seil onder u majesteit.
Op 'n kort dag jaag u 'n baan,
Honderdduisende, miljoene myl.
'N Oomblik is elke dag vir jou,
Dit het verbygegaan as jy afgaan.
U het ook die ure van die nag voltooi,
U bestel dit sonder pouse in u arbeid.
Deur jou sien alle oë,
Hulle het geen doelwit as u majesteit besluit nie.
As u roer om teen dagbreek op te staan,
U helderheid maak die kuddes se oë oop
As u in die westelike berg gaan,
Hulle slaap soos in die toestand van die dood. & Quot
Suti & Hor: Gesang aan die songod, eerste gesang.
Stela British Museum 826, vertaal deur:
Lichtheim, 1976, deel II, p.87.
Die meeste elemente wat prominent geword het in die Amarna -godsdiens, was teenwoordig voor Akhenaten het die finale gevolge van sy besinning oor die Goddelike geïmplementeer. Die idee wat behalwe die songod geen ander goddelikhede kon geduld word nie is die oorspronklike stap wat Akhenaten geneem het. Die New Solar Theology was nie 'n vroeë vorm van die Amarna -godsdiens nie, want die vroeë Amun -teologie (nadat die verbod van Akhenaten opgehef is) het opgetel:
& quot. na die Amarna -tydperk presies op die punt waarop hierdie nuwe ontwikkeling onderbreek is deur die omwenteling van Akhenaten en tot byna aan die einde van die geskiedenis van die Egiptiese godsdiens aanhou, langs mekaar met tekste wat die gerehabiliteerde konstellatiewe teologie van die verloop van die son uitdruk. & quot
Die redes hiervoor is duidelik:
Die New Solar Theology staan ​​en verstaan ​​homself. in die konteks van die ander gode. Byvoorbeeld, die raam van die stela van die twee argitekte bevat gebede aan onder meer Hathor, Khons, Mut, Amun-Re, Anubis en die God se vrou Ahmes-Nefertari. Alhoewel ander gode nie meer aan die verloop van die son deelgeneem het nie, was hulle nogtans daar, en hul blote bestaan ​​het in die pad gestaan 'n totale ontmitologisering en ontnugtering van die wêreld. & quot - Assmann, 1995, p.208, my kursivering.
Daarom was die inhoud van die boodskap van Akhenaten nie soseer oorspronklik en ketter nie, maar eerder die politiek-godsdienstige vorm waarin hy dit uitgegiet het (eksklusiewe monoteïsme) en die radikale manier waarop hy dit geïmplementeer het (vgl. die abrupte sluiting van die meeste kultusse en die uitroei van die naam van Amun - vgl. die Groot Gesang aan die Aten).
► die herstel onder Toetanchamon
In 'n Gesang aan Amun uit die regering van Farao Haremhab (ongeveer 1319 - 1292 vC) lees ons:
& quot U vind hom wat u oortree, teen u
Wee hom wat jou aanval!
Jou stad bestaan
Maar hy wat jou aanval, val.
Bekeer hom wat in elke land teen jou oortree (.).
Die son van hom wat jou nie ken nie, gaan onder, O Amun!
Maar hy wat jou ken, skyn.
Die voorhof van hom wat jou aanval, is in duisternis,
Maar die hele aarde is in die lig.
Elkeen wat jou in sy hart steek, O Amun!
Kyk, sy son breek aan. & Quot
Vertaal deur Breasted, 1972, p. 345-346.
Die sogenaamde "Ammonite Papacy" herstel alles wat hy verloor het en nog baie meer, maar alhoewel Akhenaten vergete was, het sekere aspekte van sy revolusie gebly.
Inderdaad, ondanks die herstel van Amon, verdwyn die idees en neigings wat die revolusie van Ikhnaton tot stand gebring het, nog lank nie. Dit was nie moontlik om dit voort te sit onder 'n monoteïstiese vorm wat die vernietiging van die ou gode behels nie, maar die menslike en weldadige aspekte van Aton, in sy sorg vir alle mense, het die verbeelding van die denkklas aangegryp, en ons vind dieselfde eienskappe wat nou aan Amon toegeskryf word. & quot - Breasted, 1972, p.346.
► laat (Rammeside) Amun-Re teologie
Die opkoms van 'persoonlike vroomheid' word bewys deur die gebede van Deir el-Medina, 'n arbeidersdorp in 'n smal vallei aan die rand van die westelike woestyn. Talle werkers, ambagsmanne, skrifgeleerdes en ander het 'n uiters ryk dokumentasie verskaf van die lewe en denke van hierdie New Kingdom -gemeenskap van gemiddelde mense, van eenvoudige arbeiders tot bekwame, matig ryk kunstenaars. Die gebede op die votive stelæ is boetesange, en gesang en gebed smelt saam, want die godheid word op die tradisionele manier geprys (gesang), maar ook in persoonlike terme gebid.
& quotPraisegiving to Amun!
Ek maak gesange in sy naam.
Ek loof hom:
tot op die hoogte van die hemel,
en die breedte van die aarde.
Ek vertel sy krag aan hom wat stroomaf seil,
en aan hom wat stroomop vaar.
Pasop vir hom!
Herhaal dit vir seun en dogter,
tot groot en klein.
Bied hom aan vir die geslagte wat nog nie gebore is nie.
Bedel hom vir die visse in die diepte,
en vir die voëls in die lug.
Herhaal dit vir hom wat dit nie weet nie,
en vir hom wat weet.
U is Amun, die Here van die stilte.
Wie kom by die kreet van die armes.
As ek na u roep in my nood,
U kom om my te red.
Gee asem vir die ellendige.
Red my uit slawerny.
U is Amun-Re, Here van Thebe,
Wie red hom wat in die onderwêreld is
Want dit is jy wat [barmhartig] is,
As 'n mens jou aanspreek.
Dit is jy wat van ver kom. & Quot
Votive Stela van Nebre
vertaling gebaseer op:
Breasted, 1972, pp. 350-351.
Soos Assmann korrek uitgewys het, het ons te doen met 'n strukturele verandering van die ou godsdiens wat die tradisionele uitdrukkingsvorme ongeskonde gelaat het. Die vroeë Amun-Re-teologie het nog nie voor die hoof konseptuele probleem van henoteïsme (die verhouding tussen die opperste en die panteon) te staan ​​gekom nie, want die "Groot Een" was nog altyd in verband gebring met die voor-skepping en die eerste voorkoms daarvan. Soos in Anaximander se & quotapeiron & quot baie later (vgl. Die grenslose en onbepaalde tyd), was die & quotOne & quot tydelik verdeel (geskei) van die & quotenantia & quot (elemente). Dit dui op 'n ruimtelike, argitektoniese perspektief aan die werk in die pre-rasionele denkwyse van die Ou Koninkryk: Shu is die 'ruimte' wat nodig is om aarde en lug te verdeel, wat skepping moontlik maak, terwyl Tefnut (terselfdertyd verskyn) die 'quotmoist' is wat die opkoms van lewe en die vloei van tyd (vgl. die vloei van die Nyl van Suid na Noord).
Die "goud" van die Amarna -ervaring was die klem op beweging, intimiteit, persoonlike toewyding, artistieke uitdrukking en 'n "protestante" gebruik van die populêre taal (laat Egipties) om verhewe verklarings van natuurlike mistiek uit te spreek (Amarna -kuns, argitektuur en ampskultus behandel direkte beweging). In die Rammeside -teologie word hierdie toegepaste eienskappe geïmpliseer die spatiotemporalisering van die Een, en het die vraag van die direkte, onmiddellike inmenging van die skepper in die stand van sake in die wêreld (en natuurlik ook in die lewe van elke Egiptenaar). Want het Amun nie besluit om sy eie naam uit te roei nie? As so 'n uiterste en ongekende vernietiging moontlik was, was Amun beslis vry om te besluit wat Amun wou. Hy het gered wie hy wou! Amun het persoonlik betrokke geraak by die welsyn van almal (wat - sonder om op te tree teen die panteon - die belangrikheid van alle ander bemiddelaars verminder het).
Van die begin van die Egiptiese godsdiens tot die vroeë Amun-Re-teologie, is die transendensie van die skepper bevestig deur te sê dat hy reeds bestaan voor skepping. Daarom, as die valk, was die goddelike afgeleë. Slegs eksklusiewe bemiddelaars kon die verbinding bewerkstellig (Farao en die pantheon). Amarna-teologie wou die nagtelike, onsigbare, verborge pool van die goddelike uitroei (vgl. Goddelike tweepolariteit), saamgevat met die naam & quotAmun & quot. Die Aten was direk, fisies en aan die brand.Geen spoor van misterie of magie het die Aten omring nie. Amarna het 'n universele sonmonoteïsme voorgestel sonder skaduwees, sluiers, wolke of gordyne.
Hierdie afwesigheid van bemiddelaars (die lig van die Aten was die enigste goddelike teenwoordigheid), die mislukte projek van Akhenaten (die swak -mad? - enigste bemiddelaar) en die & quotexodus & quot van die gode en die godinne (wat nie meer in hul tempels gewoon het nie, omdat hulle ontbreek die aanbod aan hul dubbelspelers) moes 'n diep kognitiewe krisis veroorsaak het (gevolg deur die uiterste onderdrukking van sy geheue), wat blykbaar (ten minste) drie insigte veroorsaak het:
Assmann se voorlopige opsomming van die motiewe en kenmerke waarmee die post-Amarna, Amun-Re teologie die duidelikste herken kan word, het die volgende punte:
& quot1. die klem op die eenheid en verborgenheid van die god
2. die predikasie van die god as 'i.ba' in verband met die konsep van verborgenheid
3. die formule van die 'een wat homself in miljoene maak', met al sy variante
4. die konsep van die god wat in die wêreld woon as 'ba', beeld en liggaam, wat die wêreld as aarde, hemel en onderwêreld geskep het vir hierdie drie bestanddele van sy self
5. die teorie van die 'lewegewende elemente', dit wil sê die konsep wat God onderhou en die wêreld nie net lewe gee nie, maar ook as lig, lug en water
6. die idee van algemene voorkoms in die vorm van lug, soos uitgedruk in die formule (Jmn) mnw m jht nbt [(Amun) volhard in alles]
7. die rol van hierdie god as god van tyd en lot in verband met
8. sy persoonlike aspek as 'etiese gesag'. & Quot - Assmann, 1995, p.133.
Die volgende temas kom sterk na vore:
► die klem op die eenheid van Amun-Re
"Eenheid" is die oorkoepelende konsep hier. Ten spyte van veelvoud en verskeidenheid (wat nie ontken word nie), is die goddelike Een.
Daarom het eenheid alle moontlike transformasies van Amun-Re gekenmerk:
Die eenheid van Amun-Re dek dus die voor-skepping, die skepper en die skepping. Dit is 'n allesomvattende eenheid, wat ook in die Memfitiese teologie van die tydperk voorkom.
► die een-en-miljoene-formule
Die & quot kanoniese & quot vorm van hierdie konsep is: "die een god wat homself in miljoene gemaak het".
In Papyrus Louvre (3292) lees ons ook: & quotGroet u, wat homself as een gebore het en miljoene in hulle oorvloed geskep het. & Quot In Papirus Leiden (I 344), vind ons: & quotDie een alleen, wie se liggaam miljoene is. & Quot ens. Hierdie verskillende uitdrukkings van dieselfde idee is bespreek deur Sethe, Hornung, Zandee en Assmann. Alle gedeeltes van hierdie formule kom van Thebe en verwys byna altyd na Amun-Re.
Die duidelikste interpretasie van hierdie formule is gegee deur Hornung, wat dit in tydelike sin verstaan. Dus is 'toestand' die toestand van Amun voor skepping en "miljoen" is die politeïstiese goddelike wêreld van die werklikheid daarna skepping. Amun-Re is dus een en almal. Assmann voeg by dat wyle Amun-Re-teologie 'n konsep van die god beoog, soos uitgedruk in die formule & quotuniek qui est omnia& quot ("die een wat almal is"). In sy interpretasie is Amun-Re ook 'n & quiddenidden power & quot of & quothidden soul & quot in skepping wat die bron is van die miljoenvoudige pluraliteit waarin hy in die grenslose ontvou. Nie die wêreld is 'grensloos' nie, maar Amun-Re self, en dit op grond van die feit dat Amun-Re homself omskep het in die miljoene en die miljoene hom nie uitgeput het nie en ook nie opgehou het om Een te wees nie.
Hy is die vele op die geheimsinnige manier, terselfdertyd verborge en teenwoordig, wat hierdie teologie probeer begryp deur middel van die ba-konsep. 'N Algemene teks gaan selfs so ver dat dit God beskryf as die ba van gode en mense, dit wil sê' die miljoene '. (.) Deur die ba -konsep en die teologie van die verborge te koppel, word dit duidelik in watter opsig hierdie formule verder gaan as die tradisionele skeppingsteologie van die opposisie tussen eenheid en pluraliteit. (.) In die konteks van hierdie gesang, die konsep van 'alles wat is' ntj nb / wnnt nbt word dan verduidelik as die totale lewende skepping, van gode en mense tot wurms, vlooie en muise. & quot
Amun-Re, deur die skepping van die wêreld, verander homself in 'n totaal van gode en godinne (goddelike magte), wat die skepping bedryf en die wêreld onderhou. Die volledige panteon bestaan ​​dus uit die Een!
Interessant genoeg het die een-en-miljoene-formule geword die credo van Hermetisme, wat sy sukses en kontinuïteit gedurende die laat periode bewys. In die leringe van Hermes vir sy seun Tat, die vyfde verhandeling van die Corpus Hermeticum (vgl. die Tabula Smaragdina), lees ons:
& quotIl est, lui, le Dieu trop grand pour avoir un nom, il est l'inapparent et il est le très evident lui que contemple l'intellect, il est aussi celui que voient les yeux il est l'incorporel, le multiforme, mieux encore, l'omniforme. Rien n'existe qu'il ne soit aussi: car tout ce qui est, tout est Lui. Et de là vient qu'il a tous les noms parce qui toutes choses sont issues de cet unique père et de là vient qu'il n'a point de nom, parce qu'il est le père de toutes choses. & Quot
Hermes Trismegistos: Corpus Hermeticum, V.10, tussen 100 en 300 vC, vertaal deur: Festugière, A.J. & amp; Nock, A.D.: Corpus Hermeticum, Les Belles Lettres - Paris, 1983, p.64 (met 'n kritiese weergawe van die Griekse teks), in Engels vertaal as:
& quotHy, Hy is die God te groot om 'n naam te hê! Hy is die onverskynbare en Hy is die duidelikste. Hy wat die verstand oorweeg! Hy is ook die een wat deur die oë gesien word. Hy is die onliggaamlike, die veelvormige, nog beter, die omniform. Niks bestaan ​​wat Hy nie is nie, want alles wat bestaan, alles is Hy. Daaruit kom dat Hy alle name het, want alles kom voort uit hierdie unieke vader. Daaruit kom dat Hy hoegenaamd geen naam het nie, want Hy is die vader van alle dinge. & Quot
► die almag van Amun-Re se testament
Die Ou Koninkryk het die (mitiese, pre-rasionele en vroeë proto-rasionele) ideologie van 'n goddelike, kosmiese orde (& quotMaat & quot) tot stand gebring deur Farao, wat sy pa, die skepper en bron van orde, bevel gegee het. Inderdaad, voordat die kosmos (dit wil sê 'n inherente geordende skepping) tot stand gekom het, het slegs die ongedifferensieerde & quotNun & quot en sy duisternis die oorhand gekry (niks en vergetelheid sou 'n slegte woordkeuse wees). Daarin lê Atum stil as die blote moontlikheid om self te skep, die & quotsoul & quot van Nun.
Die & quothumanist & quot Middle Kingdom herstel van die ineenstorting van hierdie ideaal en die konseptuele krisis wat dit behels, deur die waarde van persoonlikheid, selflikheid, individualiteit en persoonlikheid te ontdek. Die literatuur bevraagteken ook die hiernamaals (skeptisisme) en beskryf die erger eienskappe van die mensdom (pessimisme) op 'n manier wat "vir miljoene jare" is, dit wil sê "vir alle tye". Daarom het hierdie uitgebreide godsdienstige humanisme (vgl. Discourse of a man with his Ba) - behalwe die institusionele heerskappy van Farao, wat nog steeds die eenheid van die Twee Lande- & quotpersoonlike gewete & quot; (dws die & quotheart & quot - & quotib & quot). Hierdie ligtheid van die hart (vgl. Die oordeelstoneel) was 'n subjektiewe aangeleentheid, omdat hy naby Farao was terwyl hy hom gedien het en deur hom goedgekeur is, nie meer 'n gelukkige hiernamaals gewaarborg het nie (soos in die Ou Koninkryk die geval was).
Beide in die Ou Koninkryk en die Middelryk het die bestaan ​​van bestaan was die onderstreepende beginsel: 'n lang lewe (hier en nou), gevul met geluk, voorspoed en gesondheid (& quotankh, uda, seneb & quot), 'n goeie begrafnis en in die hiernamaals, geregverdig, eerbiedwaardig. Shu (lewe) en Tefnut (Maat) bewys die noue verband tussen orde en lewe, deurlopende lewe. Dit is bereik deur die konstante herstel en verjonging van die skepping en die daaglikse oorwinning van goed oor kwaad. Hierdie herhaalde triomf (die gevegte word gewen, maar die oorlog word nooit gewen nie) is wat 'n permanente bestaan ​​moontlik gemaak het. Die sukses van hierdie operasie word anders waardeer. In die Ou Koninkryk was Farao die enigste waarborg. In die Middelryk was die ligtheid van elke persoon se hart die & quotvia Regia& quot tot seën van die god (& quothesu & quot - & quotHzw & quot: & quotone aan wie genade en guns gegee is & quot). Maar in beide gevalle was daar die konsep van 'n onveranderlike bevel wat gevolg moes word (publiek en/of persoonlik). Persoonlike gewete is in die hiernamaals geweeg, towery maak die deure oop en gee die oorledene 'n veilige deurgang.
Amarna het 'n krisis ontlok juis omdat persoonlike gewete van geen belang was nie. Die onderwereld en magie is uitgeskakel. Die identiteit van die opperste god van die wêreld (die & quothidden & quot in wese), Amun, is uitgeroei. Akhenaten het teruggekeer na die argaïsme van die vergoddelikte farao's van die laat ou koninkryk. Re het weer in Egipte geïnkarneer en die pantheon verwyder & quotdie manu militari& quot! Hy het sy mense aan sy standpunte onderwerp en geen opposisie geduld nie. Hierdie anachronisme kon nie wortel skiet nie. Intussen het diegene wat die onderwêreld en die magie daarvan gehou het (sekerlik nie 'n paar nie), ondergronds gegaan en die pantheon het die & quotpublic & quot -domein verlaat (vgl. Die gode en die vertrek uit Egipte). Vir die eerste keer in die Egiptiese godsdiensgeskiedenis het die onderwêreld intiem, geheim en uitsluitlik van die & quotprivate & quot domein geword.
Na Amarna is al die topoi van 'etiese gesag' (goeie herder, asiel van die onderdruktes, veerboot van die bootlose, vlieënier, vizier van die armes, ens.) verwant aan god. God word nou juis geprys in die aspekte van sy natuur wat nie net moontlik is nie, maar inderdaad ook verplig is vir mense om 'na te boots'. Die geestelike verandering wat in hierdie verskuiwings tot uiting kom, kan nou soos volg verstaan ​​word: God verskyn nou direk en nie meer deur 'n verteenwoordiger in instellings wat deur homself geskep is nie en howe wat deur homself aangestel is. & Quot
Die belangrikheid wat in die Amarna -teologie aan Akhenaten (sy uitvinder) toegeskryf word, was ook die rede vir die uiteindelike ondergang daarvan. Met geen ander bemiddelaars teenwoordig nie, het niemand die essensie van die Aten verstaan ​​nie. Wie sou die aanbiedings aanbied? Die dood van Akhenaten val saam met die einde van die Amarna -godsdiens. Maar tydens hierdie ongelooflike ervaring (hoewel dit in minder as 'n eeu daarna as sodanig vergeet is), was die onderwêreld 'n privaat aangeleentheid.
Kort na sy dood (of selfs voor?), Sal Akhenaten se vertoning van & quotvree will & quot (dws die Aten teen die goddelike orde wat as onveranderlik beskou word) op Amun-Re geprojekteer is. Na Akhenaten is vinnig vervang deur volg Amun-Re. Slegs Amun-Re beskik oor vrye wil. Niks het gebeur sonder dat hy dit wou nie. En Akhenaten? Sy geheue kan vergeet word, sy brose talatat-konstruksies kan afgebreek en hergebruik word, tussen die nuwe en versterkte monumente wat Amun prys.
► die alomteenwoordige, verborge eenheid van Amun-Re in die wêreld
Alhoewel Amun-Re direk en intiem was, was hy dit op 'n verborge, verborge en geheimsinnige manier. Sy ingrypings is permanent, maar onsigbaar. In Egipties vind ons woorde as geheim, ontoeganklik, moeilik (& quotStA & quot), afgesonder (& quotDsr & quot), augustus, edel (& quotHAp & quot), verborge (& quotimn & quot). Hulle verwys na die konsep van die heilige, die heilige, die afgesonderde.
Dit word tot uiting gebring deur die geheimhouding rondom die ritueel, deur die regulasies vir die aanvang en suiwering van priesters en in tempelargitektuur, waarvan die ontwikkeling tot in die Laat Tydperk duidelik maak hoeveel belang aan hierdie aspek van die heilige in Egiptiese godsdiens toegeskryf is geskiedenis. & quot - Assmann, 1995, p.137.
Daar word gesê van die godheid dat dit & quotsecluded & quot of & quotsegregated & quot is (soos sy beeld was).
Ons het hierdie afsondering gesien in die verberging van die beeld in 'n donker en afgeleë heiligdom, waar dit slegs hanteer kan word deur 'n hoëpriester wat 'n spesiale inleiding ondergaan het, en dit kan in 'n geslote heiligdom gehou word, selfs as dit in optog gedra word. & quot - Morenz, 1992, p.99.
In die Ramesside-teologie is die een god ook verberg vir sy eie skepping, alhoewel hy daarin gehandel het (of liewer, dit in Amun-Re). Niemand het die identiteit van Amun-Re geken nie. Die kroon is nie eers aan die beste van die beste van die skepping geopenbaar nie. Geen openbaring was moontlik nie. Amun-Re was deel van die wêreld, maar het 'n onsigbare, verborge deel gebly. Maar die wêreld was ook deel van Amun-Re, maar dit het dit nie geweet nie. Die beste van wat met betrekking tot hierdie god bekend was, was sy volmaakte transformasies, dit wil sê die panteon. Mense kan Amun-Re neem & hulle harte quot & quot; en hy kan hul persoonlike redder word. Om die wil van Amun-Re te volg, is alles wat nodig is in godsdiens.
► die ruimtelike en heilige transendensie van Amun-Re
In die mitiese denke is die voor-skepping geskei van die skepping. Die enigste weg van die skepping na die voor-skepping (wat nie tot chaos na die skepping opgehou het nie) was die onderwêreld, diep in die duisternis wat onder die sonkruis skuil, en probeer om Re te vernietig, net soos Apepi. Vir konings was die roete 'n hemelvaart. In die tradisionele beskrywings van goddelike transendensie was die oerwêreld die mitiese anker: deur die god (Farao of towenaar) te laat staan voor die ruimtetyd van die skepping, word die skepping self oorgeneem en afhanklik gemaak van die kreatiewe opdrag wat 'n nuwe skepping begin.
In die Ramesside-teologie word die heiligheid van Amun nie meer besef deur hierdie ruimtelike tydelike segregasie (sy essensie is pre-skeppend), hierdie & quottemporal Beyond & quot (Assmann, 1995). In plaas daarvan is Amun-Re as skepper & quotsummum bonum& quot en & quotsummum ens& quot (eerste oorsaak), oral in sy skepping woon & quot agter die skerm van 'n oneindige aantal vorms. Amun-Re is ontologies geskei van alle ander gode en nie een van hulle ken sy naam nie. Net soos die subtiele & quotlogos & quot van die Stoïsyne baie later, is Amun-Re teenwoordig in die onsigbare skeppingsdomeine.
Wat die transendensie van Amun-Re betref, word twee aspekte onderskei:
Ramesses II het die orakel van Amun-Re toegelaat om hom te lei in die aanstelling van die hoëpriester van die god, wat die stap na 'n oorerflike priesterskap eenvoudig gemaak het. Aan die einde van die Nuwe Koninkryk het Egipte 'n heilige staat geword wat deur Amun-Re van Thebe beheer is. Farao het sy mag oorgegee aan die hoof van die staatskerk, wie se hoëpriester die wil van Amun-Re geken het.
Alhoewel die drie belangrikste aspekte van Amun-Re (oergod, skeppingsbeginsel en heerser van die skepping) in baie tekste van die Nuwe Koninkryk in detail ontwikkel is, is die Papirus Leiden I 350 bevat die mees uitgebreide verklaring van die teologie van Ramesside Amun, met 'n duidelike poging om Heliopolitan en Memphite kosmologiese denkrigtings te integreer in 'n nuwe omvattende teologie. Amun word in drie fases beskryf, naamlik:
'N Kosmologiese opvolgingskema ontvou: Amun, & quotta-tenen & quot en Re.
Vir 'n welsprekende uiteensetting van die rol van Amun in die skepping is niemand beter as die reeks liedere of gesange wat toegewy is aan die verheerliking van Amun in Papirus Leiden (Ek 350). Hierdie dokument is waarskynlik oorspronklik verdeel in 28 & quotenclosures & quot (& quotHwt & quot) of & quot chapters & quot, waarvan slegs 22 geheel of gedeeltelik oorleef het (1 tot 4 en die laaste 2 is verlore).
Die kursiewe handskrif is moeilik om te lees en maak voorsiening vir verskillende vertalings. In elke omhulsel verdeel 'n rooi kolletjie die verse van die manuskrip, wat die ontdekking van die bedoelde poëtiese struktuur vergemaklik. Leestekens eindig egter skielik op reël 11 van bladsy 5. Skriffoute is waarskynlik.
Die manuskrip is getranskribeer, geredigeer en bespreek deur Gardiner, A.H. & quotHymns to Amon from a Leiden Papyrus. & Quot, in: Zeitschrift für ägyptische Sprache und Altertumskunde, Berlyn, nr. 42, 1906, pp.12-60. 'N Uitgebreide en gesaghebbende studie is deur Zandee, J., gepubliseer: De Hymnen aan Amon van Papyrus Leiden I-350, Oudheidkundige Mededelingen uit die Rijksmuseum van Oudheden te Leiden - Leiden, 28, 1947 en Ermann, A.: & quotDer Leidener Amonshymnus. & Quot, in Sitzungsberichte der Preussischen Akademie der Wissenschaften - Leipzig, 1923. 'n Volledige Franse vertaling is gemaak deur Barucq, A. & Daumas, F.: Hymnes et Prières de L'Égypte Ancienne, Du Cerf - Paris, 1980, pp. 208 - 229. Die interessantste omhulsels is deur Allen, P.J. in Engels vertaal: Genesis in Egipte: die filosofie van antieke Egiptiese skeppingsrekeninge, Hew Haven - Connecticut, 1988, pp. 49 - 55 asook deur Assmann, J.: Egiptiese songodsdiens in die nuwe koninkryk, Kegan - Londen, 1995, hoofstuk 5 - kyk ook: Assmann, J.: Ägyptische Hymnen unde Gebete, Zürich, 1975.
In hierdie referaat is vyf sentrale gesange (sogenaamd omdat hulle Amun loof en eer - vgl. & QuotHset & quot) van die 22 (hele en gedeeltelike) hoofstukke vertaal. Hulle ondersteun die filosofiese oefening op hande. Die sentrale lied, in die vorm van 'n sonnet (Assmann, 1995), is getranslitereer volgens die standaardstelsel vir die rekenaarkodering van hiërogliewe.
Die & quotenclosures & quot is kunsmatig genommer van 1 tot 10 (1 tot die begin van 5 is verlore), dan met tiene van 10 tot 100, en met honderde van 100 tot 800 (die laaste wat in die manuskrip bestaan), waarskynlik tot 1000, dws 'n totaal van 28 omhulsels (2 + 8 = 10 = 1).
& quotL'usage constant de jeux de mote entre la numérotation du chapitre et le premier et dernier mot du texte (souvent des mots-clés pour l'intelligence du chant) est aussi à mettre au compte d'une signification théologique. (.) Les Égyptiens pensaient bien que sous les mots se cachait l'essence des choses et des idées transmises. La combinaison chiffres-mots ajoutait encore à la puissance significative de l'ensemble. Daar is 'n paar eenvoudige, kombinasie van eenhede, dizaines en centaines. La symbolique des nombres est koos utilisée dans toutes les spéculations religieuses et dans les compositions théologico-mystiques . & quot
Barucq & Daumas, 1980, p.207, my kursivering.
'N Voorlopige antieke Egiptiese & quotnumber & quot -simboliek kan wees:
<0> = die stel van alle moontlikhede van Amun om alleen te wees, alleen, sonder 'n sekonde (Atum ba van Nun)
<00> = die selfskepping van Atum, wat uit die oer-eier uitbroei, die eerste keer, die panteon
<000> = die ongedifferensieerde oergrond van alles - die Ogdoad
1 = eenheid, die monade, Atum-Re, Amun-Re
2 = verdeling, die twee lande, die spanning tussen die skeppingselemente, Shu en Tefnut
3 = harmonisering, een-as-drie, die goddelike familie-triniteite: god en godin met kind
4 = die 4 pilare, die kardinale punte, die seuns van Horus
5 = volharding, Farao, die deurlopende oppergesag van die reg oor die twee lande, Horus
6 = lewensstroom, Re, ewige lewe, die daaglikse en nagtelike siklus van die son
7 = opstanding, vrugbaarheid, Osiris en die 42 assessore, Djed -pilaar, lot, oordeel, siel
8 = genesing, wedergeboorte, gedagte, die hart, magie van die gemanifesteerde, Ogdoad, Thoth
9 = volmaaktheid, voltooiing, die Ennead, die hele panteon, Isis as & quotuna quæ es omnia& quot
10 = stolling, die dubbele, fisiese manifestasie van orde, Ptah en Farao.
In die volgende Engelse vertaling gebruik ek 'God, Hy, Syne, Hom en Homself' (met verwysing na Amun), want die manier van teologiese denke word abstrak genoeg geag om as 'n diskoers in die argaïese stadium van die rasionele denkwyse, geskryf in 'n hoogs gesofistikeerde literêre styl, met behulp van 'n noukeurig beplande komposisiestruktuur. Die diskoers slaag daarin om & quotAmun & quot as 'n konsep te posisioneer sonder kontekstuele konnotasies, soos die & quotneteru & quot of die skepping (die effek van Sy skeppende daad). Die & quotneteru & quot (& quotnTrw & quot, uitgespreek: & quotnetjeru & quot en gewoonlik vertaal as & quotgods & quot) is die perfekte manifestasies van Amun. Die sangagtige kwaliteit van die verse bring die Psalms en die Koran in gedagte hou, alhoewel hulle semantiek henoteïsties is (die Godheid is eksplisiet en omvattend ondanks maar nie teen nie die & quotneteru & quot, vgl. Sufisme).
Vir ons skrywers en hul omgewings, vermoedelik XIXde Dinastie Theban & quotinitiates & quot van die & quotmysteries & quot van Amun (vgl. Opmerking supra), die & quotneteru & quot nuwe betekenis kry. In hul teologie is die & quotneteru & quot nie meer uniek nie, een en groot, maar kenmerke van Amun in soverre Sy skeppende aktiwiteite aangaan (vergelyk dit met die rol van die & quotElohim & quot - 'n meervoud - in qabalah of die & quotBeautiful Names & quot van Allah in Sufism). Die & quotneteru & quot is Amun se transformasies, en as sodanig verloor hulle hul outonomie en is dit nie teëgestaan ​​deur Amun (soos in radikale monoteïsme, ontroerend teen die meervoudigheid van Godheid - vgl. Islam). Hierdie skrywers was deeglik bewus van die kulturele rampe wat die radikale monoteïstiese beginsels van Atenisme veroorsaak het en wou nie die huis van die & quotneteru & quot. Maar hulle wou ook nie verward bly oor die presiese verhouding tussen Amun en die & quotneteru & quot (vgl. Infra).
Gesange tot AMUN
Leiden Papirus I 350 - ongeveer 1213 vC
II Teks in Engels
1 80ste hoofstuk.
Die Agt (1) was u eerste manifestasie (2) ,
totdat u dit voltooi het, is u enkellopend (3) .
Geheim was jou liggaam onder die ouderlinge,
5 en U het Uself weggesteek soos Amun,
aan die hoof van die gode.
U het u manifestasies in Tatenen gemaak (4) ,
om die oertjies te vergesel in U eerste oer tyd.
Jou skoonheid het ontstaan ​​as die bul van sy moeder (5) .
U het u teruggetrek as die een in die lug, uithou as Re.
10 U het teruggekeer as vaders, die vervaardiger van hulle seuns,
om 'n uitstekende erfenis vir u kinders te maak.
U het met niks begin manifesteer nie,
sonder dat die wêreld by die eerste geleentheid leeg van U is (6) .
Alle gode het na U ontstaan. [res verlore]
(1) Die voor-skeppende, oorspronklike Ogdoad of & quotchaos-gode & quot (Faulkner), aanbid in Hermopolis, stad Thoth (& quotKhemenu & quot of & quotxmnw & quot), ook: & quotthe Hermopolitans & quot.
(2) & quotKheperu & quot (& quotxprw & quot) beteken ook & quot; vorm, vorm, gelykenis, beeld, verandering, transformasie & quot.
(3) Die woord hier is & quotwatii & quot, wat ook & quotsole, alleen, alleen beteken & quot.
(4) Die oerheuwel wat uit die non kom, vaste grond waarop die skepper kan trap.
(5) Amun (Min) Kamutef is die ithyfalliese vorm. Aangesien Amun geen vader het nie, bevrug Hy sy moeder self. Die bul is 'n metafoor vir sterkte, vrugbaarheid en seksuele atletiek. Die bynaam verwys ook na die god Min (& quotmnw & quot), aanbid in die 9de nommer van Bo -Egipte (die Griekse stad Panopolis), met sekondêre heiligdomme in Memphis, Thebe en Esna. In Coptos, sowel as in Thebe, was die bynaam 'n metafoor vir die idee dat Min uit sy eie saad gebore is.
(6) Die "eerste keer" of die mitiese koninkryk "in die begin", wanneer die oerheuwel opstaan, Atum self skep en Atum verdeel en die skepping begin deur Shu en Tefnut.
In die tradisionele (Ou-Koninkryk gebaseerde) mitiese en amp-pre-rasionele Heliopolitaanse teologie van Re, is 'n konfrontasie tussen, aan die een kant, Atum-Re, selfgeskape en alleen in sy skepping (vgl. Kistekste, spelling 80 - II, 39) en, aan die ander kant, Nun, word die inerte oer -oseaan vermy, want die ongedifferensieerde traagheid van laasgenoemde word oorkom deur die selfkreatiewe daad van Atum. Deur Atum & quotcausa sui& quot, kan 'n mens hom visualiseer as spontaan na vore kom & quotex nihilo & quot (soos die & quotprimeval hill & quot Tatenen) uit die non ('n uitgestrekte, onbeperkte, oneindige, swart oseaan van vergetelheid). Atum is die & quotBa & quot van non. Die mite van opkoms (visualiseer die water van die Nyl wat verlig word deur die verdeling van die horison wanneer lig-opkom by dagbreek, aangekondig door die singende bobbejane) gaan gepaard met die grootheid van die voor-skepping (en dus die uniekheid van die lewe) & amp -bestelling gewaarborg deur Farao). In die kulturele vorme van die terminale predynastiese en vroeë dinastiese tydperke (ca. 3300 - 2600 v.C.) was 'n beweging weg van die chaos van disgeharmoniseerde verdeeldheid in die rigting van die geharmoniseerde (georganiseerde, gereguleerde, bestuurde) afdeling van die faraoniese staat is duidelik, want laasgenoemde dien as 'quotharmony of opposites' (vgl. Hoofstuk 200 en die twee lande).
Die teologieë van Ramesside en Memphite gaan 'n stap verder: die non is 'n manifestasie van Amun (of Ptah). Die 8ste hoofstuk (waarvan die begin verlore is) eindig met hierdie woorde oor Amun: & quot God met siele wat magtiger is as die van die gode, want Hy is die Een wat uniek bly, Goddelik, wie se Naam onder die Ogdoad verborge is. & Quot Taken hier 'n stap hoër (80) en meer eksplisiet, bevestig die huidige omhulsel dit, maar begin met die bevestiging dat die Ogdoad 'n manifestasie of transformasie van Amun. Wat kan dit moontlik beteken? Oorweeg dit:
Die materiële beginsel (& quot; Tatenen & quot of & quot; primitiewe heuwel & quot;) bied die land, nie die saad nie, die kreatiewe beginsel (& quotRe & quot, bron van 'n ewigheid van ewig lewe & amp; wedergeboorte). Amun skep dus 'n materiële voorwaarde ('n matriks of ruimte, veld, gebied van opsies). Ouer materie word deur Amun uit Homself geopenbaar in sy oer tyd, wat 'n liminale, mitiese, "cross-over" van die Single Amun (in nie-ogdoadiese voor-skepping) is na die Amun as & quothead of the gode & quot (in ogdoadic pre -skepping en in enneadiese skepping).
Met die uitdrukking "skoonheid" of "volmaaktheid" van Amun, wat as "bul van sy moeder" styg, word Re en die panteon aangeroep, maar hul veelheid en verskeidenheid hang saam met die idee dat Amun vir hulle weggesteek. Die goddelike is in elk geval naamloos geag. Dit is die openbaring van geen-openbaring in hierdie Thebaanse raaisels van Amun: die gesuiwerde siel word opgewek omdat Amun dit wil!
(1) Die Heliopolitan Ennead is die gevolg van die skeuring van Atum (& quot, die Bull van die Ennead & quot) in Shu (lug) en Tefnut (klam), wat Geb (aarde) en Nut (sterlig) veroorsaak. Laasgenoemde het geboorte geskenk aan Osiris, Isis, Seth en Nephthys. Saam met Farao is die Ennead die heilige dekad (10), die aantal uiteindelike voltooiing (makro- en mikrokosmos deurdringend) en eenheid (hemel en aarde verenig).
(2) Hier word die voorstel gemaak Amun en Amunet maak nie deel uit van die Ogdoad nie, bevestig deur die idee dat Ogdoad die eerste manifestasie van Amun was (vandaar sy 10 tone = Ogdoad + Amun en gemeng).
(3) Die oorspronklike, inerte oseaan van nie-manifestasie wat deur die Ogdoad gekenmerk word.
(4) In die mites het Atum nies of gemastureer.
(5) Shu skep ruimte (lug, asem, blywende lewe), Tefnut die orde van tyd (vgl. Die vloei van water, van die Nyl, verjongend, & quotwat reg is & quot - Maat).
(6) Soos & quotunique & quot Lord is ook moontlik, maar die konteks dui op eensaamheid (die Frans het & quotuniqueness & quot).
Die Ennead (90 = 9) is die geselskap van die & quotneteru & quot, die organe van die & quotbody & quot van Amun. Hierdie & quotbody & quot is 'n metafoor vir die beginsel en werking van materialisering (Ptah). Die kombinasie van die organe vorm die eenheid van die materiële voertuig. Die & quotneteru & quot is die regstreekse optrede van Amun. Elkeen van hulle is 'n beeld van Amun, want Hy was die eerste wat die begin van die skepping begin het.
Amun se absolute anterioriteit, voorrang en onderskeiding word weer beklemtoon en dan word die tema van sy voortreflike oorsaaklike rol ontwikkel. Is dit toevallig dat die fundamentele tema in hierdie & quotenclosure & quot, wat handel oor die Ennead (veelvoud in Godheid), die alleenheid en enigste skeppende krag van Amun is? Die laaste vers eindig met: & quot Dit is die effektiewe vorme van die Ennead. & Quot Amun is Een voor die skepping, tydens die skepping en bly as 'n & quotimage & quot in elke & quotneter & quot. Hy is ook die enigste ware koning op aarde (teokrasie). Die hele geselskap van & quotneteru & quot is niks meer as die somtotaal van Goddelike transformasies en die beeld van die skepper, wie se bestaan ​​hulle s'n voorafgaan nie. Die & quotneteru & quot is die teofanieë van Amun.
Die voorkoms van beide die Heliopolitaanse (mitiese en pre-rasionele) en Memphite (proto-rasionele) weergawes van die skeppende daad dui op die onderliggende bedoeling in die liedjies om die twee belangrikste teologieë van Egipte te sintetiseer. Die Atum-siklus hou verband met die heerskappy van Amun as koning (vgl. Farao, seun van Re, vervang deur Amun, & quotKing of the Throne of the Two Lands & quot). Die Ptah-siklus word vervang deur die 'Great Honker' wat te midde van stilte gepraat het en elke oog oopgemaak het. Die skepping van die & quotneteru & quot en die wêreld deur middel van die kreatiewe werkwoord gaan gepaard met die verpersoonlikende gedagte dat Amun in elke persoon aan die werk is en kan & quot; gesien & quot; die gees verjong.
5 Geen god het voor Hom ontstaan ​​nie.
Geen ander god was by Hom wat kon sê hoe Hy lyk nie.
Hy het geen moeder gehad wat Sy naam geskep het nie.
Hy het geen vader gehad om Hom te verwek of om te sê: "Dit behoort aan my."
Wat Sy eie eier gevorm het.
Krag van geheime geboorte, wat Sy (eie) skoonheid geskep het (1) .
(1) & quotNeferu & quot (& quotnfrw & quot) kan ook beteken "perfeksie"
(2) & quotNeter neteri & quot (& quotnTr nTri & quot) is 'n superlatiewe uitdrukking soos: & quotGod van gode & quot.
In hoofstuk & quot100 & quot, Amun's bestaande eenheid word opgeroep (100 = 1). Sy absolute transendensie word bevestig en met negatiewe benader: hierdie absolute eenheid van Sy wese is onbekend, ongesiens, ongeskape, nie gegenereer nie en van geheime geboorte. Wat ons wel weet, is dat Amun voor alles is, dat Hy is & quotcausa sui& quot, ook die oorsaak van Sy eie volmaaktheid en absoluut alleen, alleen en sonder 'n sekonde. Soos die einde van hierdie hoofstuk aandui, is Hy die enigste & quotDivine & quot God, elke & quotneter & quot ontstaan ​​na Hy het self begin. Transendensie is dus gekoppel aan ontologiese prioriteit (anterioriteit) en selfskepping.
10 'n Ander van Sy vorme is die Agt,
Oorspronklik een van die oeres, die verwekking van Re.
Hy voltooi homself as Atum,
om saam met hom een ​​liggaam te wees.
Hy is die Universele Heer,
wat begin het met wat bestaan.
Sy siel (3) , sê hulle, is die een wat in die lug is.
15 Hy is die een wat in die onderwêreld is,
die belangrikste van die Ooste.
Sy siel is in die lug, sy liggaam in die Weste.
Sy standbeeld is in die suide van Heliopolis,
sy liggaam verhef (4) .
Die een is Amun,
wat Homself vir hulle verborge hou,
wat Homself vir die gode verberg,
niemand ken Sy natuur nie.
20 Hy is meer afgeleë as die hemel,
Hy is dieper as die onderwêreld.
Nie een van die gode ken Sy ware vorm nie.
Sy beeld word nie in die papirusrolle ontvou nie.
Daar word niks van Hom getuig nie.
25 Hy is te geheimsinnig
sodat Sy Majesteit geopenbaar kan word,
Hy is te groot om daarna navraag te doen,
te kragtig om bekend te wees.
Rou Ds = f zmAw m Dt = f
(1) Letterlik: & quotto maak hulself groter & quot.
(2) & quotHr & quot of & quotface & quot (& quotHrw & quot, & quotthe faces & quot) is ook moontlik. & quotHr nb & quot is & quotveryone & quot. Die poëtiese "die gesigte" verwys na alle mense (almal wat 'n gesig het), dit wil sê "die mense"
(3) & quotBa & quot (& quotbA & quot), verteenwoordig deur die Jabiru-voël (Ephippiorhynchus senegalesis) te onderskei van die & quotAkh & quot (& quotAx & quot), verteenwoordig deur 'n kuif Ibis (Ibis comata).
(4) "Dit is ook moontlik om sy voorkoms te verhoog"
Hierdie vorm van hierdie hoofstuk word 'n "wonderlike gesang" genoem wat vergelykbaar is met die van 'n sonnet (Assmann, 1995), en die "duidelikste oorlewende uitdrukking van die Egiptiese konsepte van immanente en transendente goddelikheid" (Allen, 1988). Om na die inhoud daarvan te verwys as & quotpantheist & quot -as Assmann (1997) - stem egter nie ooreen met die teks nie.
In hierdie lied word Amun in positiewe (& quotkatapathic & quot - reëls 3 - 17) en negatiewe (& quotapophatic & quot - lines 18 - 28) terme beskryf. In eersgenoemde word die immanensie bevestig en die & quotneteru & quot verskyn as sprankelende manifestasies van Amun, soveel van Sy vorme, elke vorm word & quotgreater & quot; nie deur hulself nie, maar in Sy skoonheid en volmaaktheid. In laasgenoemde word sy absolute transendensie na vore gebring in terme van verberging, geheimhouding, verborgenheid, onuitspreeklike en onwetende. In 'n panteïsme is God en sy eienskappe identies en transendensie word ongedaan gemaak. Dit is nie hier die geval nie. Daarom was ons Amun-teoloë pan-en-teïste, want Amun is transendent (as reeds bestaande wese) en immanent (as die geskepte bestaan ​​van Sy vorme, die & quotneteru & quot of Goddelike Name). Alles gebeur & quotin & quot Amun, met ander woorde niks val buite Hom nie (& quotpan-en-theos & quot, & quotall-in-God & quot).
Elke wese het ontstaan ​​toe sy wese begin word het.
Daar is niks buite Hom nie. & Quot
Die lof van Amun in die dekreet vir Nesikhonsu, 6, XXIde Dinastie (die & quotCredo of Amenism & quot).
Die indeling wat deur die diad geïmpliseer word, word op Amun self toegepas. Daarom is ons titel vir hierdie hoofstuk (& quotthe Two Lands & quot) 'n metafoor vir die tweepolariteit van die Goddelike. Amun, aan die een kant, gelyk is aan die bestaan as 'n ontelbare verskeidenheid manifestasies (perfek soos die & quotneteru & quot en onvolmaak soos die res van die skepping). Aan die ander kant is Amun onbekend vir sowel die & quotneteru & quot van die skepping as vir die Ogdoad. So 'n een-en-miljoene teologie was ook aan die werk in die Groot lofsang aan die Aten :
U het die hemel ver geskep om dit te bestyg,
om alles te sien wat U geskep het.
U is alleen en skyn in u vorm van die lewende Aten.
Opgestaan, stralend, ver en naby.
U het miljoene vorms uit Uself gemaak:
stede, dorpe, velde, die rivierloop. & quot
Akhenaten: Groot lofsang aan die Aten, 72 - 75.
Die & quotnoble & quot en & quotbase & quot; Goddelike Name van Amun is die ontologiese wortels van alles wat bestaan. Nabyheid en afstand word dus beide op Amun toegepas. Heelwat later sien ons dieselfde teologiese struktuur met betrekking tot die allesomvattende Naam van God in die Koran, naamlik & quotAllah & quot en His Mooiste Name, wat ook verdeel kan word in & quotperfect & quot en & quotimperfect & quot.
Bipolariteit maak die onderskeid tussen, aan die een kant, 'geskep en geskep' en, aan die ander kant, 'geskep en geskep' eksplisiet (hierdie kategorieë is uit die IXde eeu geneem Perifiseon van Johannes Scottus). Amun word inderdaad deur niks anders as Homself geskep nie en skep die voor-skeppende Ogdoad sowel as (in die vorm van Atum) die Ennead. Amun is teenwoordig in elke goddelike naam wat hy skep, en hierdie name is verantwoordelik vir die konstruksie van die hele geskape heelal. As dit nie was vir die eksplisiete transendensie van Atum voor die skepping en sy verberging na die skepping nie, sou 'n panteïsme wel die geval wees. Die allesomvattendheid van Amun, tesame met 'n duidelike skeiding tussen voor-skepping en skepping, dui egter op pan-en-teïsme ('n term wat Christian Krause in sy System der Philosophie van 1828, ook gebruik deur Jacobi). In Renouvier's Traité de Logique van 1854 lees ons:
& quotCe cas, que l'on a appelé de nos jours de panenthéisme, consiste à supposer entre l'unité et la pluralité non pas une relation telle que celle-ci soit issue de manière ou d'autre de celle-là, mais une relation de nécessité réciproque, jointe à une subordination constante, éternelle, du Multiple par rapport à l'Un. & quot - Renouvier, Ch. : Traité de Logique, 1854, tome III, p.220.
Die boodskap van reël 22-24 is interessant:
Hoofstuk 200, reëls 22-24.
Daar is niks seker oor Amun bekend nie, alhoewel Hy die name as "quot", "Tatenen" en "Re" genoem word. Mense sê ook dat Hy 'n & quotBa & quot of & quotsoul & quot is, maar in werklikheid ontvou die papirusrolle nie sy beeld nie. Hy kan nie waargeneem word nie, en daarom kan Hy nie geken word nie. Sy identiteit is onbekend, en niemand het mag oor Hom nie. Nie die gode nie, nie die wêreld nie, nie die mense nie. Hierdie sterk bevestiging van onuitspreeklike, onuitspreeklike transendensie is opvallend. Die & quotneteru & quot verberg Amun. Mense dink miskien dat Amun hierdie-of-daardie & quotneter & quot is, maar in werklikheid, net Amun ken Amun. Hy is alleen, enkel en enkellopend, en daarom is Sy wese (of gesig) net vir Hom om te weet en te sien. Hierdie radikale artikulasie van transendensie is egter geen monoteïstiese eenheidsverklaring nie (soos 'daar is geen god nie, maar die Aten'). Inteendeel: Amun, wat die God van gode is, ontken nie die & quotgods & amp; godinne nie, maar hul manifestasie kan slegs in en deur Amun vervolmaak (groter gemaak word). Hy beweeg nie teen die & quotneteru & quot nie, maar onderwerp hulle almal aan sy wil. Die omvang van Sy Godheid bepaal die groot krag van hierdie & quotneteru & quot. Sonder Amun is dit nie so nie. Daarom is die & quotneteru & quot nie meer & quotgods & quot; maar Goddelike Name of Goddelike Eienskappe aan die werk vir sover Amun handel oor die skepping (hetsy in die voor-skepping, in die skeppende skeppingsdaad en in die skepping self).
Die einde van die lied fokus weer op die persoonlike element: as iemand die ware, verborge Naam van Amun sou uitspreek om Hom aan te roep, sou hulle eerder die dood vind. Sy siel-agtige kwaliteit is 'n uiterlike manifestasie wat die & quotneteru & quot en die mense begryp, maar Sy ware Naam is geheim. Daarom dui die woord & quotAmun & quot (die verborge) op die naamloosheid van die Absolute God wat bly as die Alles in Alles. Alles gebeur & quotin & quot, en Hy het geen sekonde nie (niks bestaan ​​buite Hom nie).
1 300ste hoofstuk.
Al die gode is drie:
Amun, Re en Ptah, sonder hul tweede.
Sy identiteit word versteek as Amun,
5 Hy is Re as gesig, sy liggaam is Ptah.
Hulle dorpe is op aarde, vasgestel vir die ewigheid:
Thebes, Heliopolis en Memphis word meerjarig gevestig.
As 'n boodskap uit die lug gestuur word, word dit in Heliopolis gehoor,
en herhaal in Memphis vir die god-met-die-mooi-gesig (1) ,
10 het 'n verslag in Thoth se skrywe ingedien (2) ,
gerig aan die stad Amun, met hul kommer,
en die saak word in Thebe beantwoord,
deur 'n orakel wat opkom, bedoel vir die Ennead.
Alles wat uit Sy mond kom,
15 die gode is daardeur gebind, volgens wat bepaal is.
As 'n boodskap gestuur word, is dit vir moord of om lewe te gee.
Lewe en dood hang van Hom af vir almal,
behalwe Hom, Amun, saam met Re, [en Ptah]: totaal, 3.
(1) Dit is natuurlik Ptah.
(2) Thoth is die god van skryf en towerkuns.
Die voorafgaande hoofstukke het ons geleer dat die & quotneteru & quot die sprankelende teofanieë van Amun is. Hulle is nie meer onafhanklik van Amun nie en noem & quotthe one & quot (soos gewoonlik), maar & quotthree & quot. Inderdaad, slegs Amun is Een. Hierdie & quot3 = 1 & quot-formule word vervolgens gekombineer met die & quotdivine & quot geografie van Egipte, en bevestig dat die & quotneteru & quot; duidelik handel oor die skeppingsryk, spesifiek die twee lande:
AMUN Thebe die verborge identiteit beginsel van
RE Heliopolis die buitenste & quotface & quot beginsel van
PTAH Memphis die buitenste & quotbody & quot beginsel van
Almal is "drie", naamlik Amun, Re en Ptah, dit wil sê die verborge identiteit (Amun self, die beginsel van eenheid), hul "aangesig" of "teenwoordigheid" as Re (die beginsel van lig en lewe, dit wil sê die & quotson & quot van die & quotvader van die neteru & quot) en hul & quotbody & quot of & quotsolidity & quot as Ptah. Hierdie trinitariese oplossing herinner ons aan die Christelike dogma van die Heilige Drie -eenheid, en inderdaad kan 'n mens wonder of 'n indirekte invloed werklik uitgesluit moet word.
Ons weet dat die Christendom ten minste teen die middel van die eerste eeu in Alexandrië aangekom het en so die geleerde Alexandriese tradisie, met sy hermetisme en tradisionele Egiptiese godsdiens, teëgekom het. As ons besef dat Paulus deur Philo van Alexandrië beïnvloed is (& quotChristus & quot as & quotsecond God & quot, & amp; versending van die hart & quot; ens. Vgl. Die geskiedenis van die vroeë Christendom en die Joodse Christendom), kan ons 'n breër konteks van kulturele verspreiding, assimilasie en integrasie van interessante teologiese konsepte wat nog in Memphis en Thebe rondloop ten tye van die eerste dwaalleer (tweede eeu) en selfs later, toe 'n onafhanklike Koptiese Kerk gestig is en teen die gesag van Rome bevestig is (& quot; Kopties & quot; terloops, is die laaste fase van die ou Egiptenaar). Toe die konflik tussen Rome en Konstantinopel oor die aard van Christus in die Weste verseël is deur Konstantyn die Grote met die & quotNicene Creed (met 'n minderheid biskoppe teenwoordig), was die idee van 'n goddelike Drie -eenheid reeds goed gevestig en in ooreenstemming met Ramesside -teologie, vir "Vader", "Seun" en "Heilige Gees" kan met gemak skakels vind met die drie -enige teologie wat deur ons Amun -teoloë opgeroep word (sien ook my Tabula Smaragdina):
Die ware identiteit van die & quotgods & quot is "bedoel as Amun", wat impliseer dat die Naam & quotAmun & quot; die beste verbale benadering moontlik is van die Naamlose, onuitspreeklike Allerhoogste God. Dit roep sy geheimhouding op! Daarom is die & quotessence & quot van elke & quotneteru & quot is dieselfde, naamlik & quothidden & quot as & quotAmun & quot, die hoogste Naam van die enigste God alleen, die Enkeling sonder 'n sekonde, voor, tydens en blykbaar ook in die skepping.
Die teenwoordigheid van die & quotgods & quot is helder soos Re. Hulle is almal ligwesens, of uitstekende manifestasies van die kreatiewe beginsel. Dit is die veelvuldige strale wat uit die Een, Onbeperkte Bron spruit.
Die liggaam van die & quotgods & quot is hul verlenging in die ruimte (die dorpe waar hulle optree) en tyd (wanneer hulle optree). Dit is ook 'n beginsel van uiterlike organisasie (regering) wat die twee lande stewig bymekaar hou (dinastiese heerskappy). Wat in Iunu "gehoor word" word "herhaal" in Men-nefer, "in 'n verslag" deur Thoth en "gerig" na Thebes, waar dit "beantwoord" word deur die orakel van Amun, wat die laaste sê oor alles het.
Boonop is hierdie drie-eenheid verbind met die belangrikste kultusgebiede in die & quotbody & quot van Egipte, die stad Amun (Ta-Apet, Thebes), die stad Re (Iunu, Heliopolis) en die koninklike dinastiese stad (Men-nefer, Memphis ). Dit verteenwoordig ook twee tradisionele teologieë (verbaal, in die geval van Ptah van Memphis en selfkreatief, in die geval van Re of Heliopolis) en die sintese wat deur ons Thebaanse skrywers voorgestel is. Hulle was vol vertroue dat hulle 'n beter plan bereik het, hoewel dit waarskynlik nie 'n gewilde aanhang gehad het nie. Hierdie gesange weerspieël die kanonieke diskoers van 'n klein elite, en fokus op die teologiese opbou van die & quotinitiate & quot mystery-cult of Amun na Amarna.
Die & quothearing & quot van Heliopolis, is meer as net die verwerking van lug. Die hoëpriester van Re is 'n visioenêr en kommunikeer van aangesig tot aangesig met die kreatiewe beginsel. Hierdie & quotearing & quot dui dus op inspirasie, insig, openbaring en die direkte ervaring van Re, alles gewortel in die teenwoordigheid van Farao. Die heliopolitaanse teologie is fundamenteel hemels, sonkundig en faraonies. Die & quotrepetition & quot wat in Memphis gedoen word, is meer as woordelikheid. Die inhoud van die & quothearing & quot; word konseptueel gemaak (Sia), word 'n gesaghebbende vorm (Hu) gegee en word gelyktydig deur middel van die tong uitgespreek en gee wat was & queardeard & quot; sy eerste & quartsheet & quot of & quotlayer & quot van soliditeit, want die & quotmagical & quot word gespreek deur Ptah, die beginsel van voortdurende vakmanskap en volgehoue ​​uittarting van die traagheid van materie (geassosieer met die daad van ewigdurende hiërogliewe). Die opname van Thoth is 'n kort herinnering aan die Hermopolitiese teologie (met Thoth aan die hoof van die pre-skeppende Ogdoad) en dui op die geweldige belangrikheid van skryf. Hierdie waarheidsgetroue verslag word in Thebe beantwoord deur die orakel van Amun, wat die laaste woord in alles het. As 'Koning van die Troon van die Twee Lande', was Amun Farao, en niks wat Hy gesê het, kan teengewerk word nie, maar sy bevele was finaal.
Die Groot God alleen is naamloos. Sy naam & quotAmun & quot is Sy geheimhouding, sy onuitspreeklike wese. Re is sy uiterlike manifestasie as lig, lewe en liefde. Ptah is sy sterkte in die elemente van die aarde as die unieke meester van sy tempel. Sy groot werk word voortdurend bereik.
Die Franse vertaling van Die Gesange aan Amun is deel van my Ancient Egyptian Readings (2016), 'n POD -publikasie in sagtebandformaat van alle vertalings beskikbaar by maat.sofiatopia.org. Hierdie lesings strek oor 'n tydperk van dertien eeue, wat alle belangrike stadiums van die ou Egiptiese literatuur dek. Vertaal uit Egiptiese oorspronklike, word dit chronologies bestel en word dit deur die Egiptenare beskou as deel van die kern van hul groot literatuur.
Die hiërogliewe is in 1948 deur Jan Zandee gepubliseer in sy doktorale proefskrif aan die Universiteit Leiden, Zandee, J. De Hymnen aan Amon van Papyrus Leiden I 350, Brill - Leiden, 1948, borde I - VI.
Op sy beste is filosofie 'n antwoord op die vraag: Wat laat wesens wees? Hierdie antwoord oortref hul bestaan ​​(vgl. & Quotex & quot + & quothistanai & quot), hul Whatness? en wie? Ware filosofie (om nie te verwar met filosofie nieistiek, die logistiek van filosofie, bestudeer aan die meeste van ons universiteite) staan ​​in die beperkings of landmusiek van alle moontlike entiteite, en deur daar te bly, oortref dit die bestaan ​​van hierdie entiteite deur hul bestaan-daar aan te gaan, dit wil sê in die essensie van wat hierdie dinge is, gegewe dit is iets behalwe om iets (wat) en/of iemand (wie) te wees. In die geval van mense is die vraag: is daar iemand in plaas van net iets?
As 'n onafhanklike dissipline van abstrakte was filosofie in die ou Egipte nie meer nie. Maar as 'n toespraak oor wysheid, het dit 'n kenmerkende historiese rekord gehad so oud soos die vroeë dinastiese periode (naamlik as die & quottranscendente betekenisvolle, Farao, die ewige getuie). 'N Mens kan nie beweer 'n & quotsystem & quot van menslike denke (soos Allen, 1988 doen), omdat die volwasse proto-rasionele kognisiemodus (wat 'n konkrete, praktiese en kontekstuele stelsel produseer) eers in die Nuwe Koninkryk bereik is. Boonop is die piktorale, kontekstuele beeldspraak van die Egiptiese taal self nooit agtergelaat nie, en in die godsdienstige konteks het Klassieke Middel -Egiptiese die standaardtaal geword (vgl. Die Shabaka -steen).
Die biologiese beelde het die ou Egiptenaar 'n manier gegee om basiese konsepte te visualiseer en te kommunikeer wat ons meer ken as abstrakte beginsels of die terme van 'n vergelyking. Om die ware intellektuele inhoud van antieke denke te waardeer, moet ons agter die beelde kyk na die konsepte wat die beelde moet oordra. & Quot - Allen, 1988, p.ix.
Bestaande tekste beklemtoon die Egiptiese belangstelling in die oorsprong en konstitusie van die kosmos. Hulle bied ons 'n verskeidenheid kosmogoniese en kosmologiese oorwegings. Laasgenoemde was 'n intrinsieke deel van die religieuse korpus. Daarbenewens was die Egiptenare gefassineer deur die goeie hiernamaals en het hulle 'n spesifieke antropologie ontwikkel om hierdie aangeleenthede te bespreek. Die twee hoofdoelwitte van 'natuurlike filosofie' (die kosmos en die mensdom) was belangrike temas, en dit vanaf die begin van die Heliopolitiese teologie in die Ou Koninkryk.
► tussen hemel en aarde: Farao en die gode
Die teologie van Farao vra vir transendente en harmoniserende eienskappe en die besonderhede van die hemelvaarttekste onthul iets van die fenomenologie van Faraoniese (self) bewussyn, die verpersoonliking van 'n getuienisbewustheid. In die Ou Koninkryk het geen ander individu vergelykbare aandag geniet nie, en gewone Egiptenare & quothid & quot, terwyl Farao & quotflew & quot na die lug. Klassieke letterkunde (Middelryk) het die uitdrukking (verbalisering) van persoonlikheid binne die provinsiale en stedelike gesinsverband bekendgestel, geflankeer deur die artikulasie van (begrafnis) skeptisisme en 'n pessimistiese literatuur. Internasionalisering het gekom met die Nuwe Koninkryk, gebore uit die ineenstorting van die Hyksos, wat - soos ander mense - nuwe kulturele vorme ingevoer het (later geassimileer). Natuurlike filosofie was die kern van die New Solar Theology, en die monoteïstiese uitbreiding daarvan het kortliks staatsteologie geword. Na Amarna verloor Farao sy mag tot voordeel van Amun, wie se verteenwoordiger hy was.
Atenitiese monoteïsme het dit duidelik gemaak wat gebeur as godsdienstige en politieke gesag saamval: vernietigende optrede word uitgevoer teen die veelheid van gode. Amun is deur Akhenaten geteiken omdat Hy die & quithidden & quot, onuitspreeklike kant van die Goddelike voorgestel het, soos dit in die woestyn verdryf is (soos Amun se hoëpriester) deur die fundamentalisme van lig, direkte (intieme) teenwoordigheid en beweging, noodsaaklik vir Atenisme. Die lig van die Aten laat nie skaduwees toe nie. Geen mededinger & quotcosmic god & quot kon toegelaat word nie. Die "meervoud" vir "gode" is uitgeskakel. Hierdie uitwissing was stelselmatig met betrekking tot Amun, maar het nie aan minderhede of Thoth geraak nie, wat daarop dui dat Amarna se "monoteïsme" duidelik op die Egiptiese verstand pas.
Ons sien ook geen aanduiding dat die bestaande tempels van die gode omskep is in heiligdomme van die Aten nie, die aanbidding van die god het 'n onomwonde sentrum in die nuwe hoofstad. Terselfdertyd word daar nog net vyftien kilometer ver in Neferusi aanbid, Knum, Thoth en Osiris aanbid! (.) Ons moet ons voorstel dat die onderdrukking van die ou kultusse nie heeltemal in die verre provinsies konsekwent was nie, en dat Thebe beslis 'n spesiale geval was. & Quot
Boonop het Akhenaten goeie politieke redes om teen Thebe op te tree, wat tot aansienlike politieke en ekonomiese krag gestyg het. Met sy "renaissance" wou Akhenaten terugkeer na die ou stelsel en alle politieke, ekonomiese en teologiese mag by Farao sentraliseer. Alhoewel die tempels gesluit was, het die Thebans nie hul geld verloor nie, en daarom het hulle op beter tye gewag.
Dit is nie onwaarskynlik nie onaanvaarbare geweld is soortgelyk aan alle vorme van monoteïsme?! Dit kan 'n ander interessante aspek van die Amarna-episode wees: die eerste teo-politieke sektariese ramp in die geskiedenis! 'N Hele staat wat bestuur word deur 'n artistieke mal en sy vrou. 'N God wat buitelandse boodskappers buite laat wag het totdat hulle in die brandende son gesterf het. Die enigste bemiddelaar wat die heilige hoop van die armes verbreek het, hul godsdiens verbied en hul eeue-oue godsdienstige verwysingspunte (die verskillende tempelkultusse en hul feeste) gesluit het, wat hul godsdienstige en sosiale lewe verarm. Akhenaten het 'n nuwe skepping, 'n nuwe kultus, 'n nuwe hiernamaals gebring en die onderwêreld afgeskaf! Hierdie waansin het gelei tot die interiorizasie van die godsdienstige lewe en 'n skokgolf wat die idee van koningskap fundamenteel sou hersien (en dit ondanks die gigantisme van die Ramses). Na die dood van Akhenaten (blykbaar nie veroorsaak deur 'n val van die mag deur 'n gewelddadige einde nie), is die enigste aanbidding van die Aten onmiddellik prysgegee. Die ervaring was so traumaties dat dit onderdruk is (en, soos Assmann voorgestel het, verskyn weer getransformeer in -Jodse literatuur, soos Psalm 104 en gewilde legendes). In Egipte is die naam van Akhenaten uitgevee en stadig maar seker het die Egiptenare die faraoniese mag en ampstatus van die koning oorgedra na Amun, wat Farao geword het, en die koning sy meester slaaf.
Dieselfde gebrek aan respek vir Goddelike pluralisme wat in Amenhotep IV gesien word, kan gevind word in Judaïsme, Christendom en Islam, alhoewel elkeen van hierdie godsdienste 'van die boek' pluraliteit en immanensie geïmpliseer het (dws onder beheer van hul dogmatiese teologieë) en opgetree het teen kettery met meer radikale ywer.
In Amenisme is 'n abstrakte begrip van die Goddelike besef en die skeiding tussen die verskillende teologieë geharmoniseer (soos blyk uit die een-en-miljoene-formule). Boonop is die noodsaaklikheid van "meer" kultiese gevolge vererger en vervang deur die "Wil van Amun", wat selfs die armes "gehoor" het wat nie kon aanbied nie! Godsdienstige verdraagsaamheid, persoonlike gewete en die nabyheid van God het hand aan hand geloop.
Hierdie komplekse godsdienstige, politieke en teologiese kwessies impliseer filosofiese aktiwiteite soos epistemologie, natuurfilosofie, metafisika, etiek, estetika en filosofiese antropologie. Daar is egter geen teks wat die resultate van sulke spekulatiewe aktiwiteite aanteken nie om sy eie onthalwe, dit wil sê alleen om hierdie rede. Ulterior doeleindes, meestal godsdienstig en teologies, verbygaan die kommer van 'n spekulatiewe benadering wat onoorkomelik is. Die abstrakteur wat vir hierdie operasie nodig was, was nie teenwoordig of het gefunksioneer deur die uiters prestasie van proto-rasionaliteit nie (soos by die skrywers van Papirus Leiden Ek 350). Hierdie eenheid van godsdiens en filosofie beteken nie dat in duisende tekste, soos gesange, gebede, liedere, begrafnis- en tempel liturgieë, spreuke, verhale, dialoë, ensovoorts, onderwerpe van filosofiese belang nie geïsoleer kan word nie & quotpost hoc& quot, hoewel hulle altyd deel uitmaak van 'n groter konteks.
In die ou koninkryk kom wysheid en sy diskoers na vore as 'n samestelling van kosmiese en sosiale geregtigheid (Farao is die morele middelpunt) en sy verbale krag (Memphis). Farao se mag van eksklusiewe konstellasionele bemiddeling is alomteenwoordig: Farao is 'n god onder die gode wat tussen Egipte en Re bemiddel deur geregtigheid en waarheid, dit wil sê Maat, aan sy vader Re te bied. Na die ineenstorting van die Ou Koninkryk word wysheid gedemokraties (ons sien provinsiale konstellasie -deelname en vroeë henoteïsme styg). 'N Geregverdigde (deugde) en verergde (Osiris NN) individualiteit is wyshede se domeine. Die Nuwe Koninkryk impliseer nog 'n aansienlike sprong vorentoe. Die assimilasie van vreemde vorme (onder die Hyksos), hereniging (deur Thebe) en die sterk mag van Farao, het Egipte in 'n internasionale nasie verander. Veranderinge in teologie en filosofie was op hande. Die Boeke van die hiernamaals is die navorsingshandleidings van die hiernamaals, wat deur Farao alleen geken en gebruik sal word!
Gegewe die kognitiewe beperkings van proto-rasionaliteit, is dit verbasend om die omvang te sien van wat nog in die filosofie moontlik was.Dit omdat 'n verfynde en volwasse protorasionaliteit die uitkoms (toppunt of blom) is van 'n moeilike differensiasieproses, en daarom gekenmerk word deur 'n relatiewe stabiliteit in die konkrete en praktiese gebied, terwyl met die volgende stap, rasionaliteit, die hele proses moet herhaal word, om die werking van abstraksie op 'n hoër vlak van kognitiewe prestasie te besef.
In die algemene ontwikkeling van die kognitiewe groei van mense en hul kulture is die grens tussen protorasionaliteit en rasionaliteit dus deurslaggewend. Die antieke Egiptiese beskawing het nooit in die rasionele modus geanker nie, hoewel die mees uitsonderlike individue die bewondering van filosowe soos Pythagoras en Plato geïnspireer het. Die Egiptiese elite, gediskonteer in die manier van konseptuele rasionaliteit, maar met die deur wawyd oopgelaat vir mitiese, pre-rasionele en proto-rasionele invloede (dws sonder sistematiese abstraksie of & quottheoria & quot) en die gebruik van 'n verfynde, literêre taal vol metafoor, allegorie, analogie en poësie.
Egiptoloë is verkeerd as hulle sê dat hulle probeer kommunikeer abstrak aan ander gedink is universeel, wat pre-Hellenistiese mense geen uitsondering maak nie (Allen, 1988). Die belangrikheid van die Griekse denke is onmiskenbaar, hoewel nie eksklusief nie. Maar met die bekendstelling van die kategoriese konsep, kon die praktiese wysheid van Egipte herformuleer word, en dit was ook so. Die Grieke het die sillogisme en sy 'groot', die Egiptenare die & quotminor & quot. Die gevolg, Egipties-Alexandrynse hellenisme (en hermetisme), was die invloedrykste. Die abstrakte kern van die oudste praktiese prosedures kan nou vasgestel word, sowel as die logiese taal daaronder (vgl. Euclid, Hipparchus).
"Lees" die woord "quot" en sy afleidings as uitdrukkings, transformasies, modifikasies of permutasies van die verborge, geheime "Deus absconditus" (Atum, Amun). "Ontdek" die spesifieke literêre styl van die antieke Egiptenaar, met sy spesifieke assosiasies, bynaam, verwysings na die groot tradisionele mitiese stoorkamer van denkbeeldige voorstellings (met Re, die beginsel van lig en skepping aan die hoof) en sy vroeë, pre-rasionele, pre -begrip van kollektiewe ervarings in los, plastiek en buigsaam (ietwat verward) & quotpre-concept-sets & quot. As gevolg van 'n krisis word hierdie vereistes en 'n geïntegreerde (nie onderliggende) filosofiese laag onderskei. Dit word dikwels onderbreek deur teologiese, godsdienstige en begrafnisoorwegings of gekruid met bynaam of reeks woorde (spreuke) wat 'n fisiese resultaat beoog (magie of & quotactio-in-distans & quot). Dit is 'n proto-rasionele stelsel aan die werk, 'n model met afsluiting waarmee 'n spesifieke anterasionele denkwyse ontwikkel kan word. Drie verskillende denkwyses veroorsaak drie verskillende sienings oor die skepping en die mensdom, gekanoniseer in drie belangrike realisasies: Heliopolitiese teologie en wysheidsleringe (Ou Koninkryk), quothumanistiese literatuur en geïndividualiseerde magie (Middelryk) en die New Solar Theology en die konseptualisering daarvan (New Koninkryk).
Wat herhalende patrone van belang vir die filosofie betref, het die antieke Egiptiese filosofie die oorsprong (skepping) en werking (lewe en dood) van die kosmos en die mens na vore gebring. Materiaal (Men-nefer), selfopkomende (Iunu) en verbale (Khemenu) voorstelsels van filosofie het ontstaan. Die vorige, makrokosmies intellektuele belang, heers in teologie, tempel-liturgie en feeste. Die laasgenoemde, mikrokosmies doel, in die begrafnisverband en in die verpligting van a goed lewe in ooreenstemming met die praktiese wysheid waarin orde waarheid en geregtigheid is (vgl. & quotmaâti & quot, & quotMaat & quot, "Judgement", Osiris, ens.).
Tydens die & quotsecond & quot bloei van Egipte (XIIde Dinastie, Middelryk), is erken dat elke mens 'n & quotBa & quot (siel) en 'n gewete (& quotIb & quot, hart) het. Laasgenoemde sou in die hiernamaals beoordeel word en moes net so lig wees soos die Veer van Maat, die metafoor van wees & quotrue of voice & quot. Die gewig (las) van die verstand bepaal saligheid of verderf.
Die dialektiese (hier: konfliktelike) aard van die bestaan, beide kosmies en antropologies (terugkeer in die Griekse pre -Sokratiese filosofie - vgl. Die spanning van die oorlog tussen die & quotenantia & quot, die & quotelements & quot van Thales tot Empedocles en later in Plato se model van psige & quottwo perde & quot) , dws die verdeling van die & quotTwo Lands & quot en hul eenheid as & quot; Egipte & quot; word reeds in die Terminal Predynastic Periode erken (ongeveer 3300 - 3000 BCE). Die harmonisering van verdeeldheid (& quot; toeval van teenoorgestelde & quot) is die finale doel.
In die grondmites van die antieke Egiptiese teologie en godsdiens kom die volgende filosofiese elemente terug en gee dit aanleiding tot pre-rasionele en proto-rasionele patrone van spekulatiewe denke:
► van natuurlike orde tot goddelike moraliteit en die koning as protokol
Amun hoor almal, sy wil bly en Hy is die Verlosser en Helper van die onderdruktes. So kan 'n mens nog steeds 'n stemoffer aanbied wat 'n besondere guns (seën) gee & quotex opere operato& quot (uit die aard van die dinge self)? Die konstellasiediskoers van die ou teologie was nog altyd kosmologies en die (meta) fisika van die magie van die regte & quotname & quot almagtig. Maar in die volwasse Amun -teologie, sowel as in die van Ptah (vgl. Papirus Harris I, 44), God is ook beskou as 'n persoonlike redder, en die regverdige orde van dinge is geïdentifiseer met sy wil. Daarom is die 'natuurlike' orde afgebreek tot voordeel van die 'goddelike wil' wat die kosmologiese orde van dinge kan beperk.
& quotAmun-Re, ek is lief vir jou!
My hart is deur U gevul.
Ek het U in my hart geplaas,
want ek ken u naam. & quot
Gebed tot Amun, Ostracon British Museum (5656a), XIXde Dinastie.
Uit die oogpunt van die natuurfilosofie was dit 'n nadeel. Hierdie ontwikkeling was ook moreel verwerpbaar, want die verworwe gewete en die 'regmatige regverdiging' daarvan is vervang deur die orakele willekeur (of geheimhouding en geheimenis) van Amun (c.q. die mag van die geestelikes).
& quot Jy is Amun, Here van die Stille,
wat die kreet van die nederiges beantwoord.
Ek roep tot U omdat ek verdruk is,
en alreeds kom U en red my.
Jy wat asem gee aan hom wat dit ontbreek!
Red my, ek wat in nood verkeer.
wat selfs die een wat in die onderwêreld is, red. & quot
Gebed van Nebre, Stela 23.077 van die Berlynse Museum, XIXde Dinastie.
Na Amarna het die mag van Thebe weer toegeneem. Dit was die laaste konfrontasie tussen Farao en die Thebaanse geestelikes, en laasgenoemde het gewen. Farao bly 'n belangrike figuur, maar hy kon niks meer doen sonder die goedkeuring van die orakel van Amun nie. Die einde van die ideologie van die faraoniese tydperk was op hande, en na die nuwe koninkryk het Farao 'n instelling geword wat die eenheid van die twee lande weerspieël. In die Derde Tussenperiode (ongeveer 1075 - 664 v.G.J.) het die Asiatiese streke verlore gegaan en Nubië en sy goud het van Egiptiese owerheid ontsnap.
In die praktyk was die Thebaid 'n militêre diktatuur wat deur die hoëpriester beheer is, maar in teorie was dit 'n teokrasie waarin die almagtige goddelike heerser Amun alles wat gebeur het, gelei het tot die oplossing van misdade en die aanstelling van amptenare, deur sy ordentlike besluite. & quot
In die Ptolemaïese Ryk (wat Amun vervang met Ptah), sou dit sy belangrikste, charismatiese funksie word. Met die formule & quotAmun is King & quot, is alle belangrike besluite in Egipte (in beginsel) deur die verborge een geneem.
Die hoofkwaliteit van die Ptolemaïese koningskap, geïnspireer deur die Hellenistiese ideologie, het bestaan ​​uit 'n charismatiese onoorwinlikheid wat deur die gode gehandhaaf is en wat bewys moet word as erkenning deur die onderdane van die koninkryk verseker sou word. Dit was in wese anders as die soewereiniteit van die ou Egiptiese farao, aangesien laasgenoemde se onoorwinlikheid, bevestig in sy rol as die oorwinnende Horus, hoofsaaklik in kultiese en mitiese terme verstaan ​​is. & Quot - Hölbl, 2001, p.91.
► die sterk argument van monoteïsme
ALLAH het geen seun nie, en daar is ook geen goddelikheid langs ALLAH nie. Want anders sou elke god die skepping syne maak en sommige van hulle sou bo die ander uitstyg. Ver van die heerlikheid van Allah is wat hulle beskryf. & Quot
In die meeste hoofstukke van die Koran, Goddelike eenheid word beklemtoon. Alhoewel Allah sy eienskappe (sy mooiste name) het, is Hy alleen. Hy het die wêreld geskep, maar het geen goddelike seun en geen mede -goddelike wesens. Die Christendom, wat die Egiptiese faraoniese model grotendeels in sy Christologie opgeneem het (Jesus is die unieke & quotson van God & quot, dit wil sê 'n God-mens), word verwerp as 'n ligter vorm van inkarnasie (dws die idee dat God in 'n mens inkarneer of kan woon) in dele van die skepping). In die soefisme is slegs die skepping as 'n geheel en die volmaakte mens beelde wat iets oor God openbaar, maar Hy het nie die skepping nodig nie. Watter argument het die Koran vir hierdie radikale monoteïsme verskaf? Is dit nie die enigste vorm van teologie nie logies konsekwent met die idee dat die opperste beweer moet Een wees, dit wil sê met die fundamentele toestand van die Goddelike? Of is 'n postmoderne henoteïsme moontlik?
Islamitiese wet (ontleen aan die Koran en die sogenaamde & quottraditions & quot, die hadith) weerlê Egiptiese godsdiens op grond daarvan dat dit afgodelik is, dit wil sê op die aanbidding van afgode. Histories geld hierdie interpretasie vir die politeïstiese fase van Egipte, geleë voor die opkoms van die dinastieë. Hierdie skrywers assosieer egter afgodery met die teologie van dinastiese Egipte, en dit is ietwat van die punt af. Ons weet van die fugale monoteïsme van Atum van Heliopolis, van die pan-en-teïstiese verbale skepping van die wêreld deur Ptah van Memphis, van die eensame Re in die New Solar Theology en Amarna en van die huidige, streng henoteïstiese interpretasie van Amun in Rammeside teologie. In al hierdie teologieë is die Een nie 'n afgod nie, maar geïnkarneer in watter materiële voorwerp hy ook al begeer, en veral die panteon is slegs 'n manifestasie van sy fundamentele, verborge eenheid. Afgodery is dus nie die sterkste argument teen die Egiptiese godsdiens nie. Dit is waarskynlik voorgestel as gevolg van 'n fokus op Farao en sy aanspraak op 'n god (vgl. Die vele gevalle in die Koran beskryf die konfrontasie tussen Moses en Farao (Ramses II?)).
Die Koran stel 'n ander, sterker argument voor. Veronderstel, sê die skrywer van die Koran, aanvaar ons die bestaan ​​van gode en godinne. Dan sou elke Godheid die skepping vir homself opeis en met die ander probeer meeding. Presies wat in die ou Egipte gebeur het! In die Ou Koninkryk het Osiris meegeding met Re. In die Middelryk konfronteer Osiris en Amun-Re mekaar. Amarna-teologie het probeer om Amun uit te roei deur sy naam en tempeldiens te vernietig. En hoewel die Thebans in die laat Nuwe Koninkryk beweer het dat die "miljoene" die vele buitenste gesigte van Amun is, elk "in sy eie naam en amp" word steeds geprys vir sy eie "grootheid" en "kwesbaarheid" sonder om die grondliggende mite daarvan te verbind met die fundamentele eenheid waarvan dit slegs 'n uitdrukking was (net soos die Goddelike Name van Allah). In die laat tydperk is die formule & quotone en miljoene & quot ook inderdaad toegeskryf. Isis!
In sy of haar eie tempel het elke god en die godin almagtig gebly, en die feit dat Amun die verborge oorsprong van almal was, was moontlik deel van die gesange wat by Thebe gesing is, maar was duidelik nie veralgemeen op die mure van die tempels nie van die ander gode. Die eksklusiwiteit van die plaaslike godheid is net so beklemtoon as die algehele goddelike koningskap van Amun. Net soos Osiris en Re naas mekaar bly bestaan ​​het, het Amun-Re en die panteon saam gewoon. Selfs in 'n streng henoteïsme kan ongevalle tussen gode nie uitgesluit word nie. Antieke Egiptiese protrasionaliteit kon nie konsekwent funksioneer nie, en die fundamentele verwarring wat die ou Egiptiese teologieë erodeer, is nooit weggeneem nie. Is dit die verwarring die Koran verwerp? Daar is net een Groot God, en al die ander is ver verwyderd van Sy Heerlikheid. Stel meer as een god voor, en ons weet nie wie die hoof is nie. Die geheel rasioneel poging van die teologie word tevergeefs. Maar word die teologie bedien met hierdie eksklusiewe fokus op rede en rasionele voltooiing (vgl. Neuroteologie)? Is godsdiens rasioneel?
Het u dit oorweeg om El-Lat en El-'Uzza te oorweeg? En die ander, Manat, die derde afgod? Wat ? Het jy seuns en Hy dogters? Inderdaad 'n onregverdige verdeling. Hulle is niks anders as name nie. Jy en jou vaders het hulle so genoem. ALLAH het geen gesag gestuur wat hulle raak nie. U volg slegs die veronderstelling en wat u siel begeer, en tog het leiding van u Heer na u gekom. Sal die mens alles hê wat hy wil? & Quot
Is die Here nie die einde van alles nie? Dit is Hy wat jou laat lag en huil. Dit is Hy wat jou laat sterf en lewe. Hy het self die twee soorte, manlik en vroulik, van 'n spermdruppel geskep toe dit uitgestraal word. Op Hom rus 'n sekonde van groei. Dit is Hy wat rykdom en rykdom gee. Dit is Hy wat die Here van Sirius is. & Quot
Teen die afgodery van die pre-Islam Arabië (gedompel in die sogenaamde & quotera van onkunde & quot), het die Koran verklaar dat mense gee name aan goddelikhede van hul eie fantasie wat nie deur Allah onderskryf word nie, en ook nie bestaan ​​sonder Allah nie. Die bynaam "Heer van Sirius" in die konteks van groei, rykdom en rykdom dui op Osiris en Isis. Allah is die Almal. As Hy alle name het, is die aanbidding van enige individuele naam as sodanig skynbaar nutteloos, want in elke naam manifesteer alle ander name. Dit beëindig logies die henoteïstiese projek en maak die weg oop vir 'n radikale en gevolglike monoteïsme (selfs in streng Egiptiese henoteïsme bly Osiris en Seth twee operasionele entiteite, terwyl slegs in monoteïsme slegs God operasioneel is).
Elke keer as vrye individuele uitdrukking in skryf en kuns gepaard gaan met die fundamentele vraag: Waarom is daar iets eerder as niks?, Werk filosofie. Alhoewel filosofiese ondersoek 'n rasionele proses is, en kritiek, dialoog en die beperkinge van denke na vore kom in die spelreëls van & quottrue & quot -kennis, moet ons nie ons filosofiese taak (syn) met die instrument (gedagte) vervang nie.
Filosofie kan onstelselmatig, poëties en literêr wees, soos blyk uit die Egiptiese beskawing, beide in die faraoniese sowel as in die hellenistiese fase. Miskien is dit die wysheid van die ou mense: die loopvlak van Ariadne is dun en verweef met die 'groot verhaal' van die lewe self, dit is nie 'n 'kwotasie' toring van Babel om die hemel te bereik nie, maar, soos die weegskaal van Maat, 'n brug vir verbygangers- deur, 'n kanaal wat die vloei van die waters harmoniseer, 'n bemiddelaar tussen bo en onder, 'n pad, 'n baken en 'n wegwyser vir 'n goeie en gelukkige lewe hier, maar ook hierna.
Egiptiese farao Akhenaten en Nefertiti
Die farao Akhenaten was bekend as die Ketterse Koning. Hy was die tiende koning van die 18de dinastie. Egiptoloë is nog steeds besig om vas te stel wat werklik in sy leeftyd gebeur het, aangesien baie van die waarheid vir altyd begrawe is nadat hy gesterf het.
Akhenaten het geleef op die hoogtepunt van die keiserlike glorie van Egipte. Egipte was nog nooit ryker, magtiger of veiliger nie. Op en af ​​in die Nyl het werkers honderde tempels gebou om hulde te bring aan die gode. Hulle het geglo dat Egipte sou voorspoedig wees as die gode tevrede was. En so het dit gedoen.
Akhenaten en sy gesin het in die groot godsdienstige sentrum van Thebe, die stad van die God Amun, gewoon. Daar was duisende priesters wat die gode gedien het. Godsdiens was destyds die besigheidsbedryf, en baie verdien hul lewens in verband met die aanbidding van die gode.
Alles dui daarop dat Akhenaten as kind 'n familielid was. Wetenskaplikes bestudeer die feit dat Akhenaten aan 'n siekte genaamd Marfan -sindroom gely het, 'n genetiese defek wat die liggaam se bindweefsel beskadig. Simptome sluit in: kort bolyf, lang kop, nek, arms, hand en voete, uitgesproke sleutelbeen, potpens, swaar dye en swak spiertonus. Diegene wat dit erf, is dikwels buitengewoon lank en het waarskynlik verswakte aortas wat kan breek. Hulle kan op 'n vroeë ouderdom sterf. As Akhnaton die siekte gehad het, het elkeen van sy dogters 'n 50-50 verandering gehad om dit te erf. Daarom word sy dogters met soortgelyke simptome vertoon.
Akhenaten was die seun van Amenhotep III en koningin Tiy, afstammeling van 'n Hebreeuse stam. Die grootste standbeeld in die Kaïro -museum toon Amenhotep III en sy gesin. Hy en koningin Tiy (uitgespreek 'Tee ') het vier dogters en twee seuns gehad. Die broer van Akhenaten, Tutmoses, is later aangewys as hoëpriester van Memphis. Die ander seun, Amenhotep IV (later die naam Akhenaten), word deur die res van die gesin geïgnoreer. Hy het nooit in enige portrette verskyn nie en is nooit na openbare geleenthede geneem nie. Hy het geen eerbewyse ontvang nie. Dit was asof die God Amun hom uitgesluit het. Hy is om een ​​of ander onbekende rede deur die wêreld verwerp. Hy is nooit saam met sy gesin vertoon nie en ook nie op monumente genoem nie. Tog het sy ma hom bevoordeel.
In 1352 v.C. Akhenaten bestyg die troon en volg sy pa Amenhotep III op wat oorlede is. Akhenaten was toe nog net 'n tiener, maar dit was die begeerte van koningin Tiy dat hy sou regeer. In 'n weergawe van die verhaal word geskryf dat pa en seun die troon kortliks gedeel het.
Die heerskappy van Akhenaten het 16 jaar geduur. Dit was 'n moeilike tyd in die Egiptiese geskiedenis. Baie geleerdes beweer dat Akhenaten verantwoordelik was vir hierdie afname, maar bewyse dui daarop dat dit reeds begin het.
Akhenaten is veral bekend vir sy godsdienstige hervormings, waar die politeïsme van Egipte verdring sou word deur monoteïsme rondom Aten, die god van die sonskyf. Dit was moontlik 'n stap om die politieke mag van die priesters te verminder. Nou was die Farao, nie die priesterskap nie, die enigste skakel tussen die mense en Aten wat die mag van die verskillende tempels effektief beëindig het.
Akhenaten het 'n tempel vir sy god Aten gebou onmiddellik buite die oostelike poort van die tempel van Amun by Karnak, maar die saambestaan ​​van die twee kultusse kon duidelik nie bestaan ​​nie. Hy het die kultus van Amun dus verbied, die tempels van die god gesluit, die inkomste oorgeneem. Daarna het hy sy amptenare rondgestuur om die standbeelde van Amun te vernietig en die aanbiddingsplekke te ontheilig. Hierdie optrede was so teenstrydig met die tradisionele dat teenkanting teen hom ontstaan ​​het. Die boedels van die groot tempels van Thebe, Memphis en Heliopolis het teruggekeer na die troon. Korrupsie het ontstaan ​​uit die wanbestuur van sulke groot heffings.
Die groot koninklike vrou van Akhenaten was koningin Nefertiti.
In die geskiedenis word gereeld na koningin Nefertiti verwys as die mooiste vrou ter wêreld. Die Berlynse borsbeeld, uit twee hoeke gesien, is inderdaad die bekendste uitbeelding van koningin Nefertiti. Die borsbeeld word gevind in die werkswinkel van die beroemde beeldhouer Thutmose en is 'n model van 'n beeldhouer. Die tegniek wat begin met 'n gesnyde stuk kalksteen, vereis dat die klipkern eers gepleister word en dan ryklik geverf word. Vlektones op die gesig gee die borsbeeld lewe.
Haar volle lippe word versterk deur 'n vet rooi. Alhoewel die kristalinlegsel in haar linkeroog ontbreek, is beide ooglede en wenkbroue in swart omlyn. Haar grasieuse langwerpige nek balanseer die lang, plat kroon wat haar slanke kop versier. Die lewendige kleure van haar halssnoer en kroon kontrasteer die geelbruin van haar gladde vel. Alhoewel alles perfek gevorm is, is die gebrek aan die stuk 'n gebreekte linkeroor. Omdat hierdie merkwaardige beeldhouwerk nog bestaan, is dit geen wonder waarom Nefertiti nog steeds bly en die mooiste vrou ter wêreld. "
Die oorsprong van Nefertiti is verwarrend. Daar is aan my voorgestel dat Tiy ook haar ma was. 'N Ander voorstel is dat Nefertiti neef van Akhenaten was. Haar nat verpleegster was die vrou van die vizier Ay, wat 'n broer van Tiy kon gewees het. Ay het homself soms die vader van God genoem, wat daarop dui dat hy moontlik die skoonpa van Akhenaten was. Ay verwys egter nooit spesifiek na homself as die vader van Nefertiti nie, hoewel daar verwysings is dat Mefnojme, die suster van Nefertiti, prominent in die versierings van die graf van Ay verskyn. Ons sal nooit die waarheid van hierdie bloedlyn ken nie. Miskien het hulle ook nie geweet nie.
Hierdie heiligdomstela uit die vroeë deel van die Amarna -tydperk beeld Akhenaten, Nefertiti en prinsesse Meretaten, Mekeaten en Ankhesenpaaten uit wat die Aten as 'n gesin aanbid. Dorothea Arnold in haar artikel "Aspects of the Royal Female Image gedurende die Amarna -periode " bespreek die oorvloed reliëfs wat intieme gesinsoomblikke uitbeeld. Terwyl Akhenaten vorentoe buig om Meretaten te soen, speel Mekeaten op haar ma se skoot en kyk liefdevol op.
Terselfdertyd sit Ankhesenpaaten, die kleinste, op Nefertiti se skouer en vroetel met haar oorbel. Arnold beweer dat die heilige stela verband hou met die skeppingsbegrip van die Aten -godsdiens waarin die koning en koningin as 'n eerste paar beskou word. -god, Aten, verteenwoordig deur 'n verhoogde sirkel, brei sy lewegewende strale uit na die koninklike familie. Die verligting gebruik die konsep van die " venster van voorkoms " of 'n momentopname van die lewe. Die figure word omring deur 'n fiktiewe struktuur wat die vorm van 'n vierkantige venster aandui.
Egiptiese snywerk wat deur koning Tut se moontlike vader ontdek is
'N Onlangs ontdekte Egiptiese snywerk, wat meer as 3300 jaar gelede dateer, dra die littekens van 'n godsdienstige revolusie wat die antieke beskawing versterk het.
Die paneel wat in Nubiese sandsteen gesny is, is onlangs in 'n graf gevind op die terrein van Sedeinga, in die huidige Soedan. Dit is ongeveer 1,8 meter lank en 0,4 m breed en is in twee stukke gevind.
Oorspronklik versier dit die mure van 'n tempel in Sedeinga wat gewy is aan koningin Tiye (ook gespel Tiyi), wat omstreeks 1340 v.C. Etlike eeue na Tiye se dood en mdash en nadat haar tempel in puin gelê het, is hierdie paneel in 'n graf hergebruik as 'n bank wat 'n kis bo die vloer gehou het. [Sien foto's van die Egiptiese kerf en Sedeinga -graf]
Littekens van 'n rewolusie
Argeoloë het bevind dat die god wat in die kerf uitgebeeld word, Amun, se gesig en hiërogliewe uit die paneel gehak het. Die bevel om die snywerk te vernietig, kom van Akhenaten (bewind 1353-1336 v.C.), 'n farao wat probeer het om die Egiptiese godsdiens te fokus op die aanbidding van die "Aten", die sonskyf. In sy ywer het Akhenaten die naam en beelde van Amun, 'n belangrike Egiptiese god, in alle Egiptiese gebiede uitgewis. Dit het die ou land Nubië ingesluit, 'n gebied wat nou gedeeltelik in Soedan geleë is.
'Al die groot inskripsies met die naam Amun in Egipte is tydens sy bewind uitgevee,' het die argeologiese spanlid Vincent Francigny, 'n navorsingsgenoot by die American Museum of Natural History in New York, in 'n onderhoud aan Live Science gesê.
Die snywerk is oorspronklik geskep vir die tempel van koningin Tiye en mdash Akhenaten se ma en mdash, wat moontlik gelewe het toe die verwoesting plaasgevind het. Tog beklemtoon Francigny dat die ontheiliging van die snywerk nie teen die ma van Akhenaten was nie.
Vandag oorleef slegs een kolom en 'n magdom blokke uit die tempel van koningin Tiye, wat nie opgegrawe is nie, het Francigny gesê.
Die argeoloë het ook gevind dat die gesig van die god en hiërogliewe op die kerf na die dood van Akhenaten herstel is. Hierdie herstel is moontlik gedoen tydens die bewind van die seunskoning Tutankhamun (bewind 1336-1327 v.C.), wat bekend is vir sy ryk graf.
"Die naam van Amun sowel as sy gesig is eers gehamer en later opnuut uitgekap, wat bewys dat die vervolging van hierdie god tot hierdie afgeleë provinsie gedurende die bewind van Akhenaton uitgebrei het en dat sy beelde herstel is tydens die volgende bewind," Francigny en Claude Rilly, direkteur van die Franse argeologiese sending in Sedeinga, het in die mees onlangse uitgawe van die tydskrif Sudan and Nubia geskryf.
Die godsdienstige revolusie van Akhenaten het nie gehou nie. Kort na sy dood het Tutankhamun, wat moontlik die seun van Akhenaten was, die troon aangeneem en Egipte teruggekeer na sy voormalige politeïstiese godsdiens.
Hierdie spesifieke snywerk sou tydens die regering van koning Tut of een van sy opvolgers herstel gewees het.
'N Ou verslag vertel van Toetanchamon se pogings om die revolusie wat Akhenaten ontketen het, te probeer ongedaan maak. Die verslag blaas Akhenaten en beweer dat sy revolusie die gode daartoe gelei het dat hulle Egipte verlaat het.
Die "tempels en die stede van die gode en godinne ... "Die gode ignoreer hierdie land ... as 'n mens tot 'n god bid, om iets van hom te vra, kom hy glad nie, en as 'n mens 'n godin op dieselfde manier smeek, kom sy glad nie."
Kyk die video: Amenhotep IV Akhenaten, Tutankhamun, Ay and Seti I 33
Copyright © salvadoryoscar.com | Die geskiedenis van Egipte (deel 2): ​​was Akhenaten 'n profeet?...