Maak nie saak deur watter kultuur 'n vrou beïnvloed word nie,
sy verstaan ​​die woorde wild en vrou, intuïtief.
Wanneer 'n vrou die woorde hoor, is 'n ou ou
geheue word geroer en teruggebring.
Die herinnering is van ons absolute, onmiskenbare,
en onherroeplike verwantskap met die wilde vroulike.
Wilde Vrou woon nie in die brein nie. Ons kan haar nie meer dink as ons 'n blom kan dink om te blom of bliksem te flits nie. Sy kom natuurlik intuïtief na ons toe. Om haar stem te gee, kom ons die beste uit ons eie pad.
Sy praat deur ons, nie vir ons nie, en nie in berekende woorde nie, maar in die taal van die siel, die liggaam, ons wildagtige natuur wat onder die oppervlak leef. Hierdie stem, jou outentieke en wilde en pragtige stem, kom nie uit nie, maar kom eerder as 'n reaksie, soms deur 'n visie, soos Estés geskryf het:
"Deur middel van baie mooi skoonheid ... deur musiek wat die baarmoeder vibreer, word die hart opgewonde ... soms is 'n woord, 'n sin of 'n gedig of 'n storie, so resonant, so reg, dit veroorsaak dat ons onthou, by Ten minste vir 'n oomblik, watter stof word ons regtig gemaak en waar is ons ware huis. "
Verbind met ons wilde natuur
Vir eonsmanne, en soms ook vroue, het hulle die lig van "vroue se intuïsie" gemaak. Tog bestaan ​​daar nie 'n meer kragtige, wetende krag nie. Alle mense is begaafd met hierdie sesde sin - my man het gewoond geraak aan die klokkie wat hy gehoor het, 'n waarskuwing om aandag te skenk. Maar intuïsie is sterkste in die vroulike.
Ons weet almal dat lag wat ons vrees, sommige van sy krag kan wegneem. Maar eerder as om hierdie innerlike wete te vrees, as wilde vroue, omhels ons dit. Ons gee aan sy leiding oor. Want wanneer ons nie net luister nie, maar ook staatmaak op ons intuïsie, weet ons wat ons nodig het, wat goed is vir ons en waarvoor ons honger het. As ons een met ons wilde en ware natuur is, vertrou ons onsself. Ons is sekervoetig.
"Ek voel my mees outentieke self wanneer ek na my innerlike stem luister," het Ellen gesê. "Oor die jare het ek besef dat dit die waarheid praat en wanneer ek na sy leiding luister, maak ek amper altyd 'n goeie besluit - of dit nou met verhoudings of ervarings is."
Dit het my nie verbaas toe baie vroue praat oor wanneer hulle hul mees outentieke gevoel het nie, het hulle geskryf, kuns gemaak, handwerk geskep, toneelspel, dans sonder remming. "Ek het my mees outentieke self gevoel toe ek my binneste muse volg," het Anitra gesê. "Riffing in 'n liedjie, skryf, kuns maak, die golwe op die bodysurfing, liggaamsoefening van 'n liggaam ..."
Donna het oor haar ondervinding as skrywer geskryf: "Dit is 'n vreemde oomblik in die tyd wanneer die skryfkuns kook - opwindend en onaangenaam op dieselfde tyd. Hierdie soort verbinding, om ingeprop te word, het 'n fisiese manifestasie. Daarna kan ek gedreineer voel, maar dit is 'n goeie soort moeg, die moegheid om iets te skep wat ek weet, kon net van my gekom het. '
Vervreem van ons outentieke selves?
Baie van ons, soos ons in ons werk in kantoorkomplekse of in ons huiskantore, hospitale of in skoolkamers, of enige van die ander ingeslote, dikwels konkrete, soms vensterlose strukture, wegbreek, mis ons verband met die natuur. Dit mag in die natuur wees dat ons die ouer roep van die wild die meeste voel.
"Ek werk as 'n databasis administrateur vir 'n biotech maatskappy," het Karin gesê. "Die rekenaars kom binne-in my brein, verander die manier waarop ek dink en laat my funksioneer in 'n robotstaat, vervreem van my outentieke self. In die natuur, ver van die oproep van mense, word ek Artemis, Wilde Vrou en maagd, en luister na die wysheid van die heelal wat in my hart fluister. "
"Ek het nie met bos en wilde land om my grootgeword nie, en so het ek nie besef hoeveel ek dit liefhet totdat ek dit in die Stille Oseaan Noordwes ontdek het nie," het Midge van haar huis in Oregon geskryf. "Ek voel nou die meeste tuis in die natuur."
Wanneer ons na ons interne roeping luister, wanneer dit genoeg is om te volg, gebeur soms magie. "Motte volg my oral, dag en nag, selfs in die winter wanneer daar nie motte is nie. Ek kommunikeer met konyne en hoenders, "het Angie, wat 'n droom en liefde gevolg het, geskryf en die stad verlaat om in die land te woon.
Gehoor Ons Wilde Stem
As ons kontak met ons wilde natuur verloor, verloor ons ons wilde stem. Wanneer ons te gematig raak, wanneer ons met die buitewêreld te betrokke raak, wanneer ons probeer om 'n "normale" lewe te leef, om te lewe tot wat van ons verwag word deur ander en deur onsself, wanneer ons nie tyd gee nie of eensaamheid of diep bevredigende genot, wat ons ookal mag wees, ons offer ons outentieke stem.
Soms word daardie natuurlike, wilde stem uit ons opgelei. Ek het saam met baie 'n tegnieskrywer gewerk, sowel as redakteurs en skrywers, wat 'n lewe verdien wat PR-stukke of bemarkingsmateriaal of slim advertensiekopie verruil en wat 'n moeilike tyd het om hul "professionele" stem te laat vaar.
Ek het ook skoolonderwysers geken wat naweek-ure spandeer om hul studente se geskrewe opstelle te gradeer totdat hul eie skryfwerk nie hul rooi-potlood toets kan slaag nie. Ander vind hul wilde stem getem deur die vereistes van hul beroep: prokureurs en paralegals, wetenskapskrywers, rekenaarprogrammeerders, joernaliste.
Dit is nie ongewoon om oor 'n skrywer te kom wat bang is vir haar eie wilde natuur nie en vind haar skryfwerk dan in die kleinste, passiefste werkwoord geplaas. "Goeie meisies doen nie ..." begin die stem in haar kop. "Beter nie ..." sê dit, waarskuwing van ongesiene risiko's. "Wat sou die (blanko) invul dink?"
Of dalk 'n onderwyser - die een wat haar naweke-graderingspapiere spandeer - het ons outentieke stem geslag, die bewyse van die bloedbad in ink rooi soos bloed reg op die bladsy. Of een of ander manier, weens familie, godsdiens, vennote of opmerkings van 'n skryfgroep, het ons so verlegen geword oor die wildheid van ons diep stem dat ons ons gedigte verberg of 'n paar penciled woorde in 'n geheime tydskrif sluip. Of as ons iets geskryf het wat ons as gevaarlik oordeel, skeur ons die bladsy uit ons notaboek en verbrand dit.
Miskien verbrand ons hele notaboeke, bang dat ons ware aard ontdek kan word. Ek het eenkeer gesê ek wou nie hê my ma moet die roman lees wat ek geskryf het nie, nie net as gevolg van wat ek geskryf het nie, maar omdat ek haar nie wou weet nie, was ek in staat om sulke gedagtes te hê.
En tog, soos blomme wat hul pad deur die kleinste krake in betonmure stoot, vind ons wilde stemme hul pad na die lig. In feudale Jiangyong County in die Hunan-provinsie van China het ongesette boerevroue 'n afsonderlike geskrewe taal ontwikkel, Nüshu genoem, wat "vroulike skryfwerk" beteken, wat vir 'n tyd 'n spioenakode was. Miskien was dit op sommige maniere, eerder as om te spioeneer, te kommunikeer.
Ek het eenkeer tweeling geken wat hul eie geheime taal geskep het; Miskien het hulle dit in die moederskoot verdeel. My beste vriend Betty en ek, wat met adolessente wildheid poleer, het 'n kode ontwikkel sodat ons ons afvallige boodskappe na mekaar kon stuur. My susters en ek het vark Latyn by die aandete gepraat en geglo dat ons ouers nie kon verstaan ​​nie.
Hierdie wilde stem, hierdie uitdrukking van ons diepste en mees outentieke self, bly net onder die oppervlak van ons mees bedekte, tamed-down, opgeknapte, tonggebonde taal. Maar so, as ons stem krap is, of as dit net natuurlik daardie klein notas wil sing of die blues moet afskrik? So, as dit in rympies of fabels of erotika of dierklanke praat? Ons werk as Wilde Vroue is om dit aan die lig te bring, dit asemhalings te gee, en te luister na wat dit ons moet vertel. Wie weet wat ons kan ontdek?
"Soms," het Gina gesê, "as ek net die regte stap op 'n stuk skryf en die woorde deur my vloei, kry ek 'n blik op my verband met die heelal."
Eis Wilde Vrou
As ons ons Wilde Vroue noem en ons affiliasie met ons wildagtige natuur bevestig, kan ons dit wat ons lankal agtergelaat het, aanvaar. Ons kan terugkeer na kuns, dans, sang, bome klim. Ons kan 'n spasie wat ons styl geknip het, duidelik maak, 'n Wild Woman-laer skep waar ons skryf en skryf en skryf - die roman wat ons wou begin, ons memoir, 'n boek oor die kook van vegan. Ons kan word digters, toneelspelers, poppespelers. Ons kan die werk verlaat wat ons nie pas nie en nuwe werk vind wat pas asof dit op maat gemaak is - en miskien sal dit wees.
Ons herken die nou bekende stem van ons innerlike wilde natuur en reageer daarop. Ons verken ons diepste begeertes. Ons sê ja! vir onsself en nee vir wat of wat ons van ons ware roeping aflei. En ons gaan met vreugde met opwinding met opgewondenheid.
As ons bang is, as ons bang is, vra ons onsself, soos Barbara gedoen het: "Hoekom is ek so bang vir haar, my wilde self, as ek weet sy wag so vriendelik en geduldig vir my en sy is die een wat my kan verbind met my hart? sy is my hart."
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > Prestasie > Verbind met en eis ons Wilde Vrou Stem en Hart