Versindaba | riviersonderend
Dit is een van die dae weer tyd vir die Versindaba (6-8 September, Stellenbosch). Ter viering daarvan, en ook omdat ek so lanklaas ‘n gedig geplaas het, verklaar ek die week as ‘n week van poësie.
Ek dink dit is heel gepas om by een van my gunstelingdigters te begin. Natuurlik praat ek van Breyten Breytenbach!
2 September 2007 at 7:55
Posted in afrikaans, kuns, poësie
« ‘n Post oor sport
Soms is ek simpel »
dis pragtig. jy al battery 9 se verwerking daarvan gehoor op mondmusiek?
2 September 2007 at 13:30
bak idee – sien uit na die ander gedigte!
2 September 2007 at 14:10
Dis nou nie mens uitgedinkte gedig nie… Vir diegene wat geen erg aan die Bybel het nie, vergewe tog maar asb, maar Breyten (se gedig) se laaste woorde het my aan hierdie “gedig” van Jesus in die Bybel laat dink.
(Joh 14:1) Laat julle hart nie ontsteld word nie; glo in God, glo ook in My.
(Joh 14:2) In die huis van my Vader is daar baie wonings; as dit nie so was nie, sou Ek dit vir julle gesê het. Ek gaan om vir julle plek te berei.
(Joh 14:3) En as Ek gegaan en vir julle plek berei het, kom Ek weer en sal julle na My toe neem, sodat julle ook kan wees waar Ek is.
(Joh 14:4) En waar Ek heengaan, weet julle en die weg ken julle.
2 September 2007 at 18:46
johannes – die mooiste gedig vir my, in die Bybel, is Psalm 27 (ja, nie 23 nie)
George – hierdie een bly my by:
In hierdie sel
agter die grense
van die vel
en die hoë
vensters van die oë
is twee mense:
die een is gek,
die ander, ek.
Dis hy wat kerm en gil
maar ek is bang en stil.
In elke klein uur van die nag
veg ek teen hom met minder krag
en as hy wen dan skree hy uit
sy wrok teen God en wêreld uit.
In hierdie klein vertrek
van vlees en been,
is twee. Die een
die ander, Ek
2 September 2007 at 19:52
En hier is my gunsteling Breyten gedig!
Allerliefste, ek stuur vir jou ‘n rooiborsduif
want niemand sal ‘n boodskap wat rooi is skiet nie.
Ek gooi my rooiborsduif hoog in die lug en ek
weet al die jagters sal dink dis die son.
Kyk, my duif kom op en my duif gaan onder
en waar hy vlieg daar skitter oseane
en bome word groen
en hy kleur my boodskap so bruin oor jou vel
Want my liefde reis met jou mee
my liefde moet soos ‘n engel by jou bly,
soos vlerke, wit soos ‘n engel.
Jy moet van my liefde weet
soos van vlerke waarmee jy nie kan vlieg nie.
2 September 2007 at 21:55
Sonkind, daai is een van my beste beste gedigte!!
George, “die son sal in die aarde klop”…WOW!!!! beautiful!!
Ek gaan die 6de versindaba kyk, kan nie wag nie!! my eerste keer!!
2 September 2007 at 23:44
Amper sê ek Amen.
Maar ter wille van hulle wat nie daarvan hou sal ek liewer in stilte wag…!
(Lam 3:26) It is good that a man should both hope and quietly wait for the salvation of the LORD.
Breyten bly bo… (die een wat kan dig natuurlik, maar die een wat kan backsamies maak is ook nie te bad veral as hy die scoreboard se lig laat dig…!)
3 September 2007 at 9:39
Woordkunstenaars gryp my altyd aan. Dalk omdat ek wens ek het die talent/gawe/vermoë gehad. Breyten se gelyke is min. Dankie dat ek my sommer weer kon verlustig in hierdie besondere gedigte.
3 September 2007 at 9:42
Try dan Van Wyk Louw, Opperman of Eybers 😉
Melanie – het jy al kaartjies gekoop?!?
3 September 2007 at 9:57
Johan, ja, ek het mondmusiek. Jy moet bietjie geduldig wees! Ek kan nie almal op een slag plaas nie.
Sonkind, dit is beautiful.
Amanda, ek koester vandag nog “Allerliefste”. Dit het op universiteit in my hart ingekruip. As ek dit vandag hoor, dink ek weer aan daardie dae. My Kop Op ‘n Blok het hier oor die gedig geskryf. Gaan lees gerus.
Melanie, die Versindaba is cool.
Johannes, jy is snaaks.
Attie, ‘n plesier.
3 September 2007 at 20:51