En die rook van hulle pyniging gaan op tot in alle ewigheid, en hulle het dag en nag geen rus nie – hulle wat die dier en sy beeld aanbid, en elkeen wat die merk van sy naam ontvang" (Op. 14:9-11). Dis merkwaardig hoeveel van die Afrikaanse sangers wat ek al ontmoet het, spesifiek by Kimberley opgelei is, maar ek sal eerder hulle privaatheid respekteer en nie name opnoem nie. ’n Hele paar van hulle lag nog as ’n mens gesels oor die een sersant (later stafsersant) wat as Taragompie bekend gestaan het. Maar anders as met byvoorbeeld Hambidge, ook ‘n Zen-Boeddhis volgens haar eie belydenis, is hy geen ruimte tussen die Christelike digters gegun nie. ‘n Mens sou wou vra hoekom op Gods aarde nie – hy is immers die grootste van die aweregse dissipels? In navolging van Wallace Stevens is daar dertien woorde teen subjektiewe nood en pyn – hier word die pyn weer eens buite gehou deur die intellektuele skrynwerker wat o.a. met Neruda en Seamus Heaney praat.