Waarom die klimaatsbeleid van die Australiese arbeid te min is, te laat - Nuus oor klimaatsimpak | Klimaatsimpaknuus
Opposisieleier Anthony Albanese aankondiging Vrydag dat 'n Arbeidsregering teen 2050 'n teiken van netto nul-emissies sou aanneem, was 'n groot stap in die regte rigting. Maar 'n bietjie eenvoudige wiskunde onthul dat die beleid te min is, te laat is.
Miskien is die mees robuuste manier om te bepaal of 'n voorgestelde klimaatsaksie sterk genoeg is om 'n temperatuurteiken te bereik, die toepassing van die "Koolstofbegroting" -benadering. 'N Koolstofbegroting is die kumulatiewe hoeveelheid koolstofdioksied wat die wêreld kan uitstoot om binne 'n gewenste temperatuurteiken te bly.
Nadat die begroting bestee is (met ander woorde, die koolstofdioksied word vrygestel), moes die wêreld netto-nul-emissies bereik het om die temperatuurdoelwit te bereik.
Kom ons kyk hoe die teiken van die Arbeid teen die oorblywende koolstofbegroting opduik.
Die begroting blaas
Die uitdrukking "netto-nul-uitstoot" beteken dat die uitstoot van koolstofdioksied deur die aarde deur die opname van koolstofdioksied, soos deur plantegroei of grond, gekanselleer word, of dat die uitstoot van die emissie deur die aarde verhinder word deur tegnologie soos koolstofopvang en -berging.
(Die konsep net-nul-emissies is belaai met wetenskaplike ingewikkeldhede en die potensiaal vir perverse uitkomste en onetiese regeringsbeleide - maar dit is 'n artikel vir 'n ander dag.)
Laat ons dus aanneem dat elke land ter wêreld die netto-nul-teen-2050-teiken aanvaar. Dit is 'n aanname, aangesien die Verenigde Koninkryk, Nieu-Seeland, Kanada, Frankryk, Duitsland en vele ander dit al gedoen het.
Wat moet die wêreld se oorblywende koolstofbegroting dan wees, vanaf hierdie jaar?
Die wêreldwye ooreengekome Parys-mikpunt is daarop gemik om die styging van die gemiddelde gemiddelde temperatuur op 1.5 ℃ bo die voorindustriële vlak te stabiliseer, of om die styging ten minste tot onder 2 keep te hou.
Die Interregeringspaneel vir Klimaatsverandering (IPCC) beraam dat vanaf 2020 is die oorblywende 1.5 ℃ koolstofbegroting ongeveer 130 GtC (miljard ton koolstofdioksied). Dit is gebaseer op 'n 66% -waarskynlikheid dat die beperking van verdere uitstoot tot op hierdie vlak die verwarming onder die 1.5 ℃-drempel sal hou.
Huidige wêreldwye emissies is ongeveer 11.5 GtC per jaar. Dus, teen hierdie tempo sou die begroting binne net 11 jaar geblaas word.
Hoe stap die beleid van Arbeid saam?
Dit is hier waar die 'netto-nul-uitstoot teen 2050' misluk. Al sou die wêreld aan hierdie teiken voldoen, en die uitstoot eweredig oor 30 jaar verminder, sou die totale wêreldwye uitstoot teen 170 ongeveer 2050 GtC wees.
Hoe ver sal die teiken van die Arbeid dus wees om die opwarming tot 2 ℃ te beperk?
Die koolstofbegroting vir die teiken is ongeveer 335 GtC. Dus kan 'n netto-nul-tot-2050-beleid in beginsel die klimaat op 'n ver onder 2 ℃ stabiliseer.
Maar 'n woord van omsigtigheid is hier nodig. Die begrotings wat ek hierbo gebruik het, ignoreer twee "jokers in die pak" wat die koolstofbegroting kan verlaag en die Parys-teikens baie moeiliker maak om te bereik.
Jokers in die pak
Die eerste joker is dat die koolstofbegrotings wat ek gebruik het aanvaar dat ons die uitstoot van ander kweekhuisgasse, soos metaan en stikstofoksied, sal verminder, teen dieselfde tempo as wat ons koolstofdioksied verminder.
Maar hierdie kragtige nie-CO₂-gasse, wat hoofsaaklik uit die landbousektor kom, is oor die algemeen moeiliker om te beperk as koolstofdioksied. As gevolg hiervan erken die IPCC dat die koolstofbegroting moontlik moet verlaag word as hierdie gasse teen 'n hoër hoeveelheid vrygestel word as wat aanvaar is.
Gegewe die groot onsekerheid oor hoe vinnig ons die uitlaatgasse van hierdie nie-CO₂-gasse kan verminder, het ek 'n skatting van die middelafstand geneem van die effek daarvan op die 1.5 ℃ -koolstofbegroting en dit gevolglik met 50 Gt verlaag. (Hierdie waarde is gebaseer op 'n mediaan nie-CO₂-opwarmingsbydrae as geskat deur die IPCC.) Dit verminder die oorblywende koolstofbegroting tot slegs ongeveer 80 Gt.
Tweedens, die koolstofbegrotings sluit nie terugvoering in die klimaatstelsel in nie, soos die terugval van die woud in die Amasone of die smelt van permafrost. Hierdie prosesse is albei word ten minste gedeeltelik deur klimaatsverandering veroorsaak en versterk dit deur meer koolstofdioksied in die atmosfeer vry te laat.
Emissies wat deur terugvoer veroorsaak word, sal na verwagting toeneem namate die gemiddelde gemiddelde temperatuur styg. Terugvoer prosesse word onder 1.5, verhoog kan ongeveer 70 Gt uitstraal koolstofdioksied. As die 1.5 ℃-begroting aangepas word vir kweekhuisgasse wat nie CO2 is nie, is dit 'n wêreldwye uitstoot van net een jaar in die bank.
Die ooreenstemmende verlagings vir die 2 ℃ opwarmingsperk beperk sy koolstofbegroting tot 160 GC. Dit is minder as die kumulatiewe emissies van 170 GtC as elke land 'n netto-nul-tot-2050-beleid aanvaar.
Hoe lyk effektiewe klimaatsaksie?
Hierdie berekeninge is voldoende. Maar vir Australië is daar boonop 'n groot olifant in die kamer - of liewer in die steenkoolmyn.
Ons uitgevoer emissies - wat veroorsaak word wanneer ons steenkool, gas en ander fossielbrandstowwe oorsee verbrand word - is ongeveer 2.5 keer meer dan ons binnelandse uitstoot. Uitgevoerde emissies word nie by die grootboek van Australië getel nie, maar hulle dra almal by tot die stygende impak van klimaatsverandering - insluitend die bosbrande wat die somer in die suidooste van Australië verwoes het.
Hoe sal 'n effektiewe klimaatsaksieplan lyk? Na my mening moet die sentrale aksies die volgende wees:
verminder die binnelandse uitstoot teen 50 met 2030%
beweeg die netto-nul-teikendatum vorentoe na 2045, of verkieslik 2040
verbied nuwe fossielbrandstofontwikkelings van enige aard vir uitvoer of huishoudelik
Die stakende studente is reg. Ons verkeer in 'n noodgeval.
Die netto-nul tot 2050-beleid is 'n stap in die regte rigting, maar is nie naastenby genoeg nie. Ons emissieverminderingsaksies moet nog groter en vinniger word om ons kinders en kleinkinders 'n vegkans op 'n bewoonbare planeet te gee.
Waarom onsekerheid die vertroue in klimaatwetenskap eintlik kan bevorder
Hoe meer spesifiek klimaatwetenskaplikes oor die onsekerhede van aardverwarming gaan, hoe meer vertrou die Amerikaanse publiek hul voorspellings volgens nuwe navorsing.
by gemeenskaplike Dreams
Volksklimaat Maart bedreig die natuur en die menslike beskawing
'N 90-jarige waterleiding het hierdie somer in Los Angeles gebars en tien miljoen liter water gemors te midde van 'n rekorddroogte. Dit is nog net een herinnering aan die belangrikheid van die ...
Die vier grootste partye het die afgelope tyd op die klimaatsveranderingskwessie gefokus, so hoe groot rol speel dit ook in die verkiesing?