Kila kool: tekens, metodes van infeksie, behandelingsmetodes, voorkoming - Landing en versorging - 2020
Kila-kool: simptome, beheermaatreëls en voorkoming
Kila-kool is een van die gevaarlikste en baie algemene siektes wat veroorsaak word deur die minderwaardige swam Plasmodiophora brassicae Wor. Slegs lewende tuingewasse word aangetas, insluitend kool, radyse, rutabaga, mosterdblaar, rape, radyse en die meeste ander kruisplante.
Koolkiel is in 1871 vir die eerste keer bestudeer en in voldoende besonderhede beskryf. Die stryd teen die kielkool bevat 'n hele reeks verskillende aktiwiteite, en as u weet wat om te doen, kan u die groentegewas teen hierdie siekte beskerm.
Tekens van die siekte
Die wortelstelsel van nie net jong nie, maar ook 'n volwasse, volledig gevormde groentegewas word deur die patogeen beïnvloed. Vroeg ryp variëteite van witkool en blomkool word die meeste deur kiel aangetas. Blaarbeskadiging van kool word minder aangetas. Onkruid uit die Cruciferous-familie, insluitend 'n herdersak, garing, wilde radyse, veldmosterd en koolsaad, word 'n faktor wat bydra tot die vinnige verspreiding van swaminfeksies.
Die siekte word gekenmerk deur die vorming van groeisels en swellings in die wortelstelsel, wat indrukwekkende groottes kan bereik. Soms is dit moontlik om die vorming van groeisels op die stamdeel, sowel as blomblare of blare van die tuinkultuur waar te neem. Die besmette wortelstelsel verswak die wortelproses, waardeur die plante maklik uit die grond getrek kan word.
Daar moet onthou word dat dit baie moeilik is om die kiel by jong en reeds groeiende plante op rante op te spoor. Om gevolgtrekkings te maak oor die teenwoordigheid van die siekte is slegs moontlik met die deeglike ondersoek van die wortels van saailinge. Vir ouer en volledig gevormde plante wat deur patogene mikroflora geraak word, is die voorkoms van lusteloosheid en geelheid van blare, asook die onderontwikkeling van die kopkool kenmerkend.
As hulle in die vroeë stadium van ontwikkeling besmet is, word koolkoppe glad nie vasgemaak nie, en die opkomende wortelgewasse stop hul ontwikkeling. 'N Beduidende nederlaag veroorsaak dikwels 'n volledige afwesigheid van gevormde koppe. Hierdie situasie is te wyte aan die groei van die basiese funksies van die wortelstelsel van die plant, en die opname van water sowel as die belangrikste voedingstowwe.
Koolsiekte: Kila (video)
Die belangrikste oorsake van nederlaag
Die belangrikste bron van infeksie is grond wat deur swamspore geraak word. Sulke geskille behou lewensvatbaarheid vir 'n lang tyd, wat in jare geskat word. Spore wat die grond binnekom vanaf 'n ontbinde besmette wortelstelsel, kan baie vinnig deur water, grondinsekte en erdwurms versprei. Onbesmette erwe kan beïnvloed word as gevolg van die aanplant van siek saailinge.
Die belangrikste voorwaardes wat die ontwikkeling van kiel bevorder, is:
temperatuuraanwysers van lug op die vlak van 18-25 ° C;
humiditeitsaanwysers nie meer as 75-90% nie;
grond pH op die vlak van 5.6-6.5.
Die nederlaag van die kiel was veral wydverspreid in die Nie-Swart Aarde, as gevolg van die gunstigste grondtoestande vir sulke siektes, insluitend verhoogde humiditeit en suurheid.
Die veroorsakende middel van koolkeel word voorgestel deur 'n laer swam wat jare lank in die sistospore-stadium in die grond kan voortduur, wat die stryd teen hierdie skadelike faktor ietwat bemoeilik.
As die voorkomende werking geïmplementeer word, kan dit die risiko van skade aan die groente-oes van die kiel verminder en die kwaliteit van die grond op die terrein verbeter.
Dit is baie belangrik om toestande soos onvoldoende kalsium, kalium, sink, boor en chloor te vermy in gebiede wat bestem is vir die verbouing van kruisagtige tuingewasse. Die standaard humusinhoud moet minstens 2,5% wees. Boonop moet die grond nie versuip of oordroog word nie, en ook nie 'n suur omgewing hê nie. Die streng nakoming van landboutegnologie en die verkryging van gesonde saailinge van hoë gehalte verlaag die risiko van kielskade tot 'n minimum.