Walvisbeen graaf uit antieke Japan - Inligting
Ivoor Portrette en borste is dikwels in opdrag van koninklikes en die edele klas in Europa gemaak. Ivoor werkswinkels in Frankryk, Engeland en Duitsland talle talle meesterstukke, van keiser Augutus (ongeveer 27 vC-14 nC) tot Sir Isaac Newton (1718).
Terwyl sommige portrette as 'n miniatuur gemaak is, uit 'n enkele slagtand, was ander lewensgroot, gemaak van veelvuldige slagtande en op pedale van oniks, hout of marmer geplaas.
In teenstelling met die meeste ivoorsnywerk, waarvan die kerwers anoniem bly, word baie ivoorportrette en borsbeelde deur hul vervaardigers geteken. Die mojaoriteit van ivoorportrette is van 1600 tot 1800 gemaak.
Ivoorportrette en borste is nou ongelooflik waardevol en word bewaar in die versamelings van groot versamelings, soos die Victoria & amp Albert Museum en Metropolitan Museum of Art.
Is u 'n opvoeder?
'N Groot haai
Die megalodon is die grootste haai wat nog ooit in die wêreld se oseaan geleef het. (Mary Parish, Smithsonian Institution)
Die megalodon is die grootste haai wat nog ooit in die wêreld se oseaan geleef het. Net soos ander haaie, het hulle vaartbelynde, maar kragtige liggame gebou om doeltreffend deur die water te sny. Hulle stertvink het van kant tot kant golwend gebars en hulle asem deur kieuwelsplekke aan weerskante van hul kop.
Soos ander elasmobranches ('n groep visse wat haaie, strale en skaats insluit), megalodone het geraamtes wat meestal van kraakbeen gemaak is - die harde, maar buigsame materiaal wat in menslike neuse en ore voorkom. Dit is 'n kenmerk van elasmobranchs, aangesien die meeste visse geraamtes van been het. Met kraakbeen, wat ligter is as die been, kan haaie kop bo water hou en lang afstande swem terwyl hulle minder energie gebruik. Dit is ook baie moeilik vir kraakbeen om te fossiliseer, so baie van wat ons weet oor megalodons kom van hul tande, werwels (wat kalsium bevat en dus bewaar word) en gefossiliseerde kak. Die voorgestelde vorm van 'n megalodon is dus gebaseer op die anatomie van lewende haaie. Moderne navorsing toon dat die megalodon die naaste verwant is aan makohaaie, nie met die Groot Wit nie.
Elke haai, insluitend die megalodon, het verskeie rye tande om sy kakebeen. Anders as mense met 'n beperkte aantal tande in hul leeftyd, haai haaie voortdurend hul tande en vervang hulle met nuwe tande. 'N Haai kan duisende tande in sy leeftyd verloor en vervang. Megalodon -tande verskil nie, en hul tande kan versprei word op kusstrande of net in die buiteland. Hulle is veral groot - sommige bereik meer as 18 cm in vertikale hoogte.
Groottevergelyking tussen mense, moderne Grootwithaaie en die antieke Giant Megatooth. (© Mary Parrish/Smithsonian Institution)
Die megalodon was 'n massiewe haai. Die grootste was ongeveer 60 voet lank en bereik miskien tot 50 ton, die grootte en gewig van 'n spoorwa. Vroulike megalodons was gemiddeld 13-13 m groot en mans ongeveer 10-14 m. Vanweë die gebrek aan kraakbeenfossiele, word megalodon -grootteberamings gebaseer op bekende verwantskappe tussen tandgrootte en lengte van die haai.
Diversiteit en evolusie
Haaie verskyn ongeveer 420 miljoen jaar gelede in die fossielrekord, die eerste keer dat visse begin ontwikkel het. Die see was 'n heel ander landskap, met die meeste wesens wat nie 'n ruggraat het nie. Trilobiete, wesens wat ver verwyderd is van spinnekoppe en hoefkrappe, het oor die seebodem geskarrel terwyl blousoppe, familielede van inkvis en seekat, as die beste roofdiere hierbo in die waterkolom geheers het. Teen die Karbon- en Perm -tydperke het allerhande haaie deur die wêreld se seë rondgeswerf. Die geslagslyn wat tot die megalodon gelei het, het ongeveer 60 miljoen jaar gelede die eerste keer verskyn. Selfs die vroegste lid van hierdie geslag was reeds langer as 'n grootwithaai.
Die megalodon is 'n lid van die afstammeling van lamnoidhaaie (Lamniformes), wat onder andere ook die grootwit-, mako- en dorshaai insluit. Hierdie geslag kan teruggevoer word na die Kryt.
Wetenskaplikes het lank geglo dat die naaste verwant van die megalodon die grootwithaai is. Trouens, die twee spesies het waarskynlik selfs op dieselfde tyd geleef. Moderne wetenskaplike studies het getoon dat megalodon nouer verwant was aan 'n voorouer van makohaaie-kleiner maar vinniger visetende haaie.
Daar word vermoed dat die twee parvorders, baleenwalvisse (Mysticeti) en tandwalvisse (Odontoceti), ongeveer vier en dertig miljoen jaar gelede afwyk. 
Baleenwalvisse het borsels van keratien in plaas van tande. Die hare filter krill en ander klein ongewerweldes uit seewater. Grys ​​walvisse voed op weeklikse weekdiere. Die Rorqual -familie (balaenopterids) gebruik keelplooie om hul mond uit te brei om kos op te neem en die water uit te sif. Balaenids (regte walvisse en boogkopwalvisse) het massiewe koppe wat 40% van hul liggaamsmassa kan uitmaak. Die meeste mistici verkies die voedselryke kouer waters van die Noordelike en Suidelike Halfrond, wat na die ewenaar migreer om geboorte te skenk. Tydens hierdie proses kan hulle vir 'n paar maande vas, afhanklik van hul vetreserwes.
Die parvorder van Odontocetes - die tandwalvisse - sluit in potvisse, snawelvisse, moordvisse, dolfyne en bruinvisse. Oor die algemeen is die tande bedoel om vis, inkvis of ander ongewervelde mariene te vang, nie om dit te kou nie, so prooi word heeltemal ingesluk. Tande het die vorm van keëls (dolfyne en potvisse), grawe (bruinvisse), penne (belugas), slagtande (narwalvisse) of veranderlike (snawelwalvisse). Die tande van die wyfies met 'n snawel is in die tandvleis weggesteek en is nie sigbaar nie, en die meeste mannetjies met die snawels het slegs twee kort slagtande. Narwalvisse het ander vestingstande as hul slagtand, wat by mans en 15% van die wyfies teenwoordig is en miljoene senuwees het om watertemperatuur, druk en soutgehalte te bepaal. 'N Paar tandwalvisse, soos sommige moordwalvisse, voed op soogdiere, soos penne en ander walvisse.
Tande walvisse het goed ontwikkelde sintuie-hul sig en gehoor is aangepas vir beide lug en water, en hulle het gevorderde sonarvermoëns met hul spanspek. Hulle gehoor is so goed aangepas vir lug en water dat sommige blinde monsters kan oorleef. Sommige spesies, soos potvisse, is goed aangepas om tot groot dieptes te duik. Verskeie soorte tandwalvisse toon seksuele dimorfisme, waarin die mannetjies van die wyfies verskil, gewoonlik met die oog op seksuele vertoning of aggressie.
Walvisse liggame is oor die algemeen soortgelyk aan dié van visse, wat toegeskryf kan word aan hul lewenstyl en die habitatomstandighede. Hulle liggaam is goed aangepas by hul habitat, hoewel hulle noodsaaklike eienskappe met ander hoër soogdiere (Eutheria) deel. 
Hulle het 'n vaartbelynde vorm, en hul voorpote is flippers. Byna almal het 'n rugvin op hul rug wat baie vorms kan aanneem, afhangende van die spesie. 'N Paar spesies, soos die beluga -walvis, ontbreek hulle. Beide die flipper en die vin is vir stabilisering en stuur in die water.
Die manlike geslagsdele en die melkkliere van wyfies word in die liggaam ingesink.  
Die liggaam is toegedraai in 'n dik vetlaag, bekend as spek, wat gebruik word vir termiese isolasie en gee die walvisse 'n gladde, vaartbelynde liggaamsvorm. By groter spesies kan dit 'n dikte van tot 'n halwe meter bereik.
Seksuele dimorfisme het by baie tandwalvisse ontwikkel. Sperwalvisse, narwalvisse, baie lede van die snawelvisfamilie, verskeie spesies van die papegaai -familie, moordvisse, vlieënviswalvisse, oostelike draaiende dolfyne en noordelike regte walvisdolfyne toon hierdie eienskap.  Mannetjies in hierdie spesies het eksterne kenmerke ontwikkel wat afwesig is by wyfies wat voordelig is in gevegte of uitstallings. Byvoorbeeld, mannetjies spermwalvisse is tot 63% persent groter as wyfies, en baie snawelvisse het slagtande wat in die kompetisie onder mannetjies gebruik word.   Agterpote kom nie by walvisse voor nie, en ook geen ander aanhegtings aan die buitekant nie, soos 'n speld en hare. 
Walvisse het 'n langwerpige kop, veral baleenwalvisse, as gevolg van die wye oorhangende kakebeen. Bowhead walvis plate kan 9 meter (30 voet) lank wees. Hulle neusgat (e) vorm die blaasgat, met een in getande walvisse en twee in baalwalvisse.
Die neusgate is bo -op die kop bo die oë geleë, sodat die res van die liggaam onder water kan bly terwyl dit na lug opduik. Die agterkant van die skedel word aansienlik verkort en vervorm. Deur die neusgate na die bokant van die kop te skuif, strek die neusgange loodreg deur die skedel.  Die tande of baleen in die boonste kakebeen sit uitsluitlik op die maxilla. Die breinkas word gekonsentreer deur die nasale gang na voor en is dienooreenkomstig hoër, met individuele kraniale bene wat oorvleuel.
By tandwalvisse bestaan ​​bindweefsel in die spanspek as 'n kopgesp. Dit is gevul met lugsakke en vet wat help met dryfkrag en biosonar. Die spermwalvis het 'n besonder uitgesproke spanspek, dit word die spermaceti -orgaan genoem en bevat die gelyknamige spermaceti, vandaar die naam 'spermwalvis'. Selfs die lang slagtand van die narwal is 'n tand wat gevorm word. By baie tandwalvisse is die depressie in hul skedel te wyte aan die vorming van 'n groot spanspek en veelvuldige asimmetriese lugsakke.
Rivierdolfyne, anders as die meeste ander walvisse, kan hul kop 90 ° draai. Die meeste ander walvisse het nekwerwels saamgesmelt en kan glad nie hul kop draai nie.
Die baleen van baleenwalvisse bestaan ​​uit lang, veselagtige dele keratien. Dit is in plaas van die tande en lyk soos 'n groot rand en word gebruik om die water vir plankton en krill te sif.
Die neokorteks van baie walvisse is die tuiste van langwerpige spilneurone wat voor 2019 slegs by hominiede bekend was.  By mense word gedink dat hierdie selle betrokke is by sosiale gedrag, emosies, oordeel en teorie van die gees.  Walvisse spindelneurone word aangetref in gebiede van die brein wat homoloog is met waar hulle by mense voorkom, wat daarop dui dat hulle 'n soortgelyke funksie verrig. 
Breingrootte is voorheen beskou as 'n belangrike aanduiding van intelligensie. Aangesien die grootste deel van die brein gebruik word om liggaamsfunksies te handhaaf, kan groter verhoudings van brein tot liggaamsmassa die hoeveelheid breinmassa wat vir kognitiewe take beskikbaar is, verhoog. Allometriese ontleding dui aan dat soogdiere se breingrootte skaal met ongeveer twee derdes of driekwart eksponent van die liggaamsmassa.  Vergelyking van 'n spesifieke dier se breingrootte met die verwagte breingrootte op grond van so 'n analise bied 'n encefaliseringskwosiënt wat as 'n aanduiding van dierlike intelligensie gebruik kan word. Sperwalvisse het die grootste breinmassa van enige dier op aarde, met 'n gemiddelde van 8 000 cm3 (790 in 3) en 7,8 kg (17 lb) by volwasse mannetjies.  Die verhouding tussen brein en liggaamsmassa in sommige odontocetes, soos belugas en narwalvisse, is slegs die tweede plek by mense.  By sommige walvisse is dit egter minder as die helfte van dié van mense: 0,9% versus 2,1%.
Die walvisskelet bestaan ​​grotendeels uit kortikale been, wat die dier in die water stabiliseer. Om hierdie rede word die gewone terrestriële kompakte bene, wat fyn geweefde beenvormige been is, vervang met ligter en meer elastiese materiaal. Op baie plekke word beenelemente vervang deur kraakbeen en selfs vet, wat hul hidrostatiese eienskappe verbeter. Die oor en die snuit bevat 'n beenvorm wat eksklusief is vir walvisse met 'n hoë digtheid, wat soos porselein lyk. Dit voer klank beter uit as ander bene, wat biosonar help.
Die aantal werwels wat die ruggraat uitmaak, wissel per spesie, wat wissel van veertig tot drie-en-negentig. Die servikale ruggraat, wat by alle soogdiere voorkom, bestaan ​​uit sewe werwels wat egter verminder of versmelt word. Hierdie samesmelting bied stabiliteit tydens swem ten koste van mobiliteit. Die vinne word deur die torakale werwels gedra, wat wissel van nege tot sewentien individuele werwels. Die borsbeen is kraakbeen. Die laaste twee tot drie pare ribbes is nie verbind nie en hang vrylik in die liggaamsmuur. Die stabiele lumbale en stert sluit die ander werwels in. Onder die stertwerwels is die chevronbeen.
Die voorste ledemate is paddle-vormig met verkorte arms en langwerpige vingerbene, om beweging te ondersteun. Hulle word verbind deur kraakbeen. Die tweede en derde vingers toon 'n vermeerdering van die vingerlede, 'n sogenaamde hiperfalangie. Die skouergewrig is die enigste funksionele gewrig in alle walvisse behalwe die dolfyn van die Amazone -rivier. Die sleutelbeen is heeltemal afwesig.
Hulle het 'n kraakbeen aan die einde van hul sterte wat vir aandrywing gebruik word. Die valkie is horisontaal op die liggaam, anders as vis, wat vertikale sterte het.
Walvisse het kragtige harte. Bloedsuurstof word effektief deur die liggaam versprei. Hulle is warmbloedig, dit wil sê, hulle het 'n byna konstante liggaamstemperatuur.
Walvisse het longe, wat beteken dat hulle lug inasem. Afhangende van die spesie, kan 'n individu van 'n paar minute tot meer as twee uur sonder asem duur. Cetacea is doelbewuste asemhalers wat wakker moet wees om in te asem en uit te asem. As ou lug, wat uit die longe opgewarm word, uitgeasem word, kondenseer dit as dit kouer eksterne lug ontmoet. Soos met 'n aardse soogdier wat op 'n koue dag uitasem, verskyn 'n klein wolkie 'stoom'. Dit word die 'tuit' genoem en wissel in spesies in vorm, hoek en hoogte. Soort kan op 'n afstand geïdentifiseer word met behulp van hierdie eienskap.
Die struktuur van die respiratoriese en bloedsomloopstelsels is veral belangrik vir die lewe van seediere. Die suurstofbalans is effektief. Elke asemhaling kan tot 90% van die totale longvolume vervang. Vir landsoogdiere is hierdie waarde in vergelyking gewoonlik ongeveer 15%. Tydens inaseming word ongeveer twee keer soveel suurstof deur die longweefsel opgeneem as in 'n landsoogdier. Soos met alle soogdiere, word die suurstof in die bloed en die longe gestoor, maar in walvisse word dit ook in verskillende weefsels geberg, hoofsaaklik in die spiere. Die spierpigment, myoglobien, bied 'n effektiewe binding. Hierdie ekstra suurstofopslag is noodsaaklik vir diep duik, aangesien die longweefsel na 'n diepte van ongeveer 100 m (330 voet) byna heeltemal saamgepers word deur die waterdruk.
Die maag bestaan ​​uit drie kamers. Die eerste gebied word gevorm deur 'n los klier en 'n gespierde bosbou (ontbreek by snawelvisse), wat dan gevolg word deur die hoofmaag en die pylorus. Albei is toegerus met kliere om spysvertering te help. 'N Darm grens aan die mae, waarvan die individuele afdelings slegs histologies onderskei kan word. Die lewer is groot en los van die galblaas. 
Die niere is lank en plat. Die soutkonsentrasie in walvisbloed is laer as in seewater, wat die niere nodig het om sout te skei. Dit laat die diere seewater drink. 
Die walvisse oë is eerder aan die kante as aan die voorkant van die kop gevestig. Dit beteken dat slegs spesies met puntige 'snawels' (soos dolfyne) 'n goeie verkyker vorentoe en afwaarts het. Traankliere skei vetterige trane af, wat die oë teen die sout in die water beskerm. Die lens is amper sferies, wat die doeltreffendste is om die minimale lig wat diep water bereik, te fokus. Dit is bekend dat walvisse uitstekende gehoor het. 
Minstens een spesie, die tucuxi of Guyana -dolfyn, kan elektroresepsie gebruik om prooi te bespeur. 
Die eksterne oor het die pinna (sigbare oor) verloor, maar behou steeds 'n smal eksterne ouditiewe vleis. Om klanke te registreer, het die agterste gedeelte van die onderkaak 'n dun sywand (die panbeen) voor 'n holte met 'n vetblok. Die kussing gaan voorwaarts deur in die groot vergrote onderkaak foramen om onder die tande in te kom en agter om die dun sywand van die ektotimpaniese te bereik. Die ektotimpiese gebied bied 'n verminderde aanhegtingsarea vir die trommelvlies. Die verband tussen hierdie gehoorkompleks en die res van die skedel word verminder - tot 'n enkele, klein kraakbeen in oseaniese dolfyne.
In odontocetes word die kompleks omring deur sponsagtige weefsel gevul met lugruimtes, terwyl dit in mistieke geïntegreer is in die skedel soos by landsoogdiere. By odontocetes het die tympaniese membraan (of ligament) die vorm van 'n ingevoude sambreel wat strek vanaf die ektotimpaniese ring en vernou tot by die malleus (in teenstelling met die plat, sirkelvormige membraan wat by landsoogdiere voorkom.) By mistieke is dit ook vorm 'n groot uitsteeksel (bekend as die "handskoenvinger"), wat tot in die eksterne meatus strek en die stamme groter is as in odontocetes. By sommige klein potvisse word die malse saamgesmelt met die ektotimpiese.
Die oorbeentjies is pachyosteoskleroties (dig en kompak) en anders as landsoogdiere gevorm (ander waterdiere, soos sirenes en oorlose robbe, het ook hul penne verloor). T halfsirkelvormige kanale is baie kleiner in verhouding tot liggaamsgrootte as in ander soogdiere. 
Die ouditiewe bulla word van die skedel geskei en bestaan ​​uit twee kompakte en digte bene (die periotiese en tympaniese) waarna verwys word as die tympanoperiotiese kompleks. Hierdie kompleks is geleë in 'n holte in die middeloor, wat in die Mysticeti deur 'n benige uitsteeksel verdeel word en saamgepers word tussen die exoccipital en squamosal, maar in die odontoceti, groot is en die bulla volledig omring (vandaar 'peribullar' genoem) ), wat dus nie aan die skedel gekoppel is nie, behalwe in fiseteriede. In die Odontoceti word die holte gevul met 'n digte skuim waarin die bulla hang hang in vyf of meer stelle ligamente. Die pterygoid en peribullar sinusse wat die holte vorm, is meer geneig om te ontwikkel in vlak water en rivier spesies as in pelagiese Mysticeti. In Odontoceti dien die saamgestelde ouditiewe struktuur as 'n akoestiese isolator, analoog aan die lamellêre konstruksie wat in die tydbeen by vlermuise voorkom. 
Walvisse gebruik klank om te kommunikeer, met behulp van kreun, kreun, fluitjies, klik of die 'sing' van die boggelrugwalvis. 
Odontoceti is oor die algemeen in staat tot echolokasie.  Hulle kan die grootte, vorm, oppervlakteienskappe, afstand en beweging van 'n voorwerp onderskei. Hulle kan vinnig swem prooi in totale duisternis soek, jaag en vang. Die meeste Odontoceti kan onderskei tussen prooi en nonprey (soos mense of bote) gevange Odontoceti kan opgelei word om te onderskei tussen byvoorbeeld balle van verskillende groottes of vorms. Kliek op echolokasie bevat ook kenmerkende besonderhede wat uniek is aan elke dier, wat daarop dui dat tandwalvisse kan onderskei tussen hul eie klik en dié van ander. 
Mysticeti het buitengewoon dun, breë basilêre membrane in hul kogleea sonder verstewigingsmiddels, wat hul ore aangepas maak vir die verwerking van lae tot infrasone frekwensies. 
Die aanvanklike kariotipe bevat 'n stel chromosome van 2n = 44. Hulle het vier pare telosentriese chromosome (waarvan die sentromere by een van die telomere sit), twee tot vier pare subtelosentriese en een of twee groot pare submetacentriese chromosome. Die oorblywende chromosome is metasentries - die sentromere is ongeveer in die middel - en is taamlik klein. Sperwalvisse, snawelvisse en regte walvisse kom saam tot 'n afname in die aantal chromosome tot 2n = 42. 
Verskeidenheid en habitat Wysig
Walvisse kom in baie waterhabitats voor. Terwyl baie mariene spesies, soos die blouwalvis, die boggelrugwalvis en die moordvis, 'n verspreidingsgebied het wat byna die hele oseaan insluit, kom sommige spesies slegs plaaslik of in gebroke bevolkings voor. Dit sluit in die vaquita, wat 'n klein deel van die Golf van Kalifornië bewoon en die dolfyn van Hector, wat in sommige kuswaters in Nieu -Seeland woon. Rivierdolfynspesies leef uitsluitlik in vars water.
Baie spesies bewoon spesifieke breedtegrade, dikwels in tropiese of subtropiese waters, soos Bryde se walvis of Risso se dolfyn. Ander word slegs in 'n spesifieke watermassa aangetref. Die suidelike walvisdolfyn en die uurglasdolfyn woon slegs in die Suidelike Oseaan. Die narwal en die beluga leef slegs in die Arktiese Oseaan. Sowerby se snawelvis en die Clymene-dolfyn bestaan ​​slegs in die Atlantiese Oseaan en die Stille Oseaan met wit sye en die noordelike reguit dolfyn woon slegs in die Noord-Stille Oseaan.
Kosmopolitiese spesies kan in die Stille Oseaan, die Atlantiese Oseaan en die Indiese Oseaan aangetref word. Die noordelike en suidelike bevolkings raak egter mettertyd geneties geskei. By sommige spesies lei hierdie skeiding uiteindelik tot 'n afwyking van die spesie, soos die regterwalvis in die suide, die regte walvis van die Noord -Stille Oseaan en die regterwalvis van die Noord -Atlantiese Oseaan.  Migrerende spesies se voortplantingsplekke lê dikwels in die trope en hul voedingsgebiede in poolstreke.
Twee en dertig spesies word in Europese waters aangetref, waaronder vyf-en-twintig tande en sewe baleen-spesies.
Baie walvisse migreer op 'n breedtegraad om tussen seisoenale habitatte te beweeg. Die gryswalvis migreer byvoorbeeld 10 000 myl heen en weer. Die reis begin by wintergeboorteplekke in warm strandmere langs Baja California, en loop 5 000-7 000 myl kuslyn na somervoedingsgebiede in die Bering-, Chuckchi- en Beaufort-see voor die kus van Alaska. 
Bewuste asemrowende walvisse slaap, maar kan nie bekostig om lank bewusteloos te wees nie, want hulle kan verdrink. Terwyl die kennis van slaap by wilde walvisse beperk is, is getande walvisse in gevangenskap aangeteken om 'n unihemisferiese stadige golfslaap (USWS) te toon, wat beteken dat hulle met een kant van hul brein op 'n slag slaap, sodat hulle kan swem, bewustelik kan asemhaal. en vermy sowel roofdiere as sosiale kontak tydens hul rustyd. 
'N Studie uit 2008 het bevind dat potvisse in vertikale posture net onder die oppervlak slaap in passiewe vlak' dryfduike ', gewoonlik gedurende die dag, waartydens walvisse nie op verbygaande vaartuie reageer nie, tensy hulle in aanraking is, wat lei tot die suggestie dat walvisse slaap moontlik tydens sulke duike. 
Terwyl hulle duik, verminder die diere hul suurstofverbruik deur die hartaktiwiteit te verlaag en bloedsomloop kry individuele organe geen suurstof gedurende hierdie tyd nie. Sommige rorquals kan tot 40 minute lank duik, potvisse tussen 60 en 90 minute en walvisse vir twee uur. Duikdieptes is gemiddeld ongeveer 100 m (330 voet). Spesies soos potvisse kan tot 3.000 m (9.800 voet) duik, alhoewel meer algemeen 1.200 meter (3.900 voet).  
Sosiale verhoudings Redigeer
Die meeste walvisse is sosiale diere, hoewel 'n paar spesies in pare leef of alleen is. 'N Groep, wat bekend staan ​​as 'n peul, bestaan ​​gewoonlik uit tien tot vyftig diere, maar soms kan groepe meer as duisend individue insluit, soos die beskikbaarheid van voedsel of tydens paartyd. Sosialisering tussen spesies kan voorkom. 
Peule het 'n vaste hiërargie, met die prioriteitsposisies bepaal deur byt, druk of stamp. Die gedrag in die groep is slegs aggressief in spanningstoestande soos gebrek aan voedsel, maar gewoonlik is dit vreedsaam. Kontak swem, onderlinge liefhê en knyp is algemeen. Die speelse gedrag van die diere, wat manifesteer in lugspronge, salto`s, branderplankry of vinhoue, kom meer gereeld voor by kleiner walvisse, soos dolfyne en bruinvisse. 
Walvis liedjie Edit
Mannetjies in sommige baleenspesies kommunikeer via walvissang, rye hoë klanke. Hierdie "liedjies" kan honderde kilometers gehoor word. Elke bevolking deel oor die algemeen 'n aparte liedjie, wat mettertyd ontwikkel. Soms kan 'n individu geïdentifiseer word aan sy kenmerkende stem, soos die 52-hertz walvis wat op 'n hoër frekwensie sing as ander walvisse. Sommige individue kan meer as 600 verskillende klanke genereer.  By baleen-spesies, soos bultrug, blues en vinne, word vermoed dat mansspesifieke liedjies gebruik word om wyfies aan te trek en aan te toon. 
Peulgroepe jag ook, dikwels met ander spesies. Baie spesies dolfyne vergesel groot tunas op jagekspedisies, na groot vissoorte. Die orka jag in peule en teiken beluga's en selfs groter walvisse. Bultrugwalvisse vorm onder andere borrelmatte om krill of plankton in aasballe op te vou voordat hulle daarop val. 
Dit is bekend dat Cetacea onderrig, leer, saamwerk, skema en treur. 
Kleiner walvisse, soos dolfyne en bruinvisse, het 'n komplekse spelgedrag, insluitend die vervaardiging van stabiele toroidale lugkern-draaikolkringe of "borrelringe". Die twee belangrikste metodes vir die vervaardiging van borrelringe is 'n vinnige blaas van lug in die water en laat dit na die oppervlak styg, 'n ring vorm of herhaaldelik in 'n sirkel swem en dan stop om lug in die spiraalvormige draaikolkstrome te spuit. Dit lyk ook asof hulle dit geniet om die draaikolkringe te byt, sodat hulle in baie afsonderlike borrels bars en dan vinnig na die oppervlak styg. Walvisse produseer borrelnette om prooi te help. 
Daar word vermoed dat groter walvisse ook aan die speel is. Die suidelike regswalvis lig sy stertvlieg bo die water en bly 'n geruime tyd in dieselfde posisie. Dit staan ​​bekend as "seil". Dit blyk 'n speelvorm te wees en word meestal aan die kus van Argentinië en Suid -Afrika gesien.  Bultrugwalvisse vertoon ook hierdie gedrag.
Selfbewustheid blyk 'n teken van abstrakte denke te wees. Selfbewustheid, alhoewel dit nie goed gedefinieer is nie, word geglo dat dit 'n voorloper is vir meer gevorderde prosesse, soos metakognitiewe redenasie (denke oor denke) wat mense ontgin. Dit lyk asof walvisse selfbewustheid het.  Die mees gebruikte toets vir selfbewustheid by diere is die spieëltoets, waarin 'n tydelike kleurstof op 'n dier se liggaam geplaas word en die dier dan 'n spieël kry. Navorsers ondersoek dan of die dier tekens van selfherkenning toon. 
Kritici beweer dat die resultate van hierdie toetse vatbaar is vir die Clever Hans -effek. Hierdie toets is baie minder definitief as wanneer dit vir primate gebruik word. Primate kan die merk of die spieël raak, terwyl walvisse dit nie kan doen nie, wat hul beweerde selfherkenningsgedrag minder seker maak. Skeptici voer aan dat gedrag wat beweer word dat hulle selfbewustheid identifiseer, lyk soos bestaande sosiale gedrag, sodat navorsers selfbewustheid vir sosiale reaksies verkeerd kan interpreteer. Volgens advokate is die gedrag anders as normale reaksies op 'n ander persoon. Walvisse toon minder definitiewe gedrag van selfbewustheid, omdat hulle geen wysvermoë het nie. 
In 1995 gebruik Marten en Psarakos video om selfbewustheid van dolfyne te toets.  Hulle het dolfyne real-time beeldmateriaal van hulself gewys, opnames en nog 'n dolfyn. Hulle het tot die gevolgtrekking gekom dat hul bewyse eerder selfbewustheid as sosiale gedrag voorstel. Alhoewel hierdie spesifieke studie nie herhaal is nie, het dolfyne later die spieëltoets "geslaag". 
Reproduksie en broeisel Redigeer
Die meeste walvisse word op sewe tot tien jaar seksueel volwasse. 'N Uitsondering hierop is die La Plata -dolfyn, wat op twee jaar seksueel volwasse is, maar slegs tot ongeveer 20. Die potvis bereik seksuele volwassenheid binne ongeveer 20 jaar en 'n leeftyd tussen 50 en 100 jaar. 
Vir die meeste spesies is voortplanting seisoenaal. Ovulasie val saam met manlike vrugbaarheid. Hierdie siklus word gewoonlik gekoppel aan seisoenale bewegings wat by baie spesies waargeneem kan word. Die meeste tandwalvisse het geen vaste bindings nie. By baie spesies kies wyfies verskeie vennote gedurende 'n seisoen. Baleenwalvisse is grootliks monogaam binne elke voortplantingsperiode.
Die swangerskap wissel van 9 tot 16 maande. Duur is nie noodwendig 'n funksie van grootte nie. Bruinvisse en blouwalvisse dra ongeveer 11 maande lank. Soos met alle ander soogdiere behalwe buideldiere en monotremes, word die embrio gevoed deur die plasenta, 'n orgaan wat voedingstowwe uit die moeder se bloedstroom haal. Soogdiere sonder plasenta lê óf klein eiers (monotremes) óf dra min klein nakomelinge (buideldiere).
Walvisse dra gewoonlik een kalf. In die geval van 'n tweeling sterf 'n mens gewoonlik omdat die moeder nie genoeg melk vir albei kan produseer nie. Die fetus is geposisioneer vir 'n eerste stert, sodat die risiko van verdrinking tydens aflewering minimaal is. Na geboorte dra die moeder die baba na die oppervlak vir sy eerste asem. By geboorte is hulle ongeveer 'n derde van hul volwasse lengte en is hulle geneig om onafhanklik aktief te wees, vergelykbaar met terrestriële soogdiere.
Net soos ander plasenta-soogdiere, bring walvisse geboorte aan goed ontwikkelde kalwers en voed hulle met melk uit hul melkkliere. By die suig spat die moeder aktief melk in die mond van die kalf deur die spiere van haar melkkliere te gebruik, aangesien die kalf geen lippe het nie. Hierdie melk het gewoonlik 'n hoë vetinhoud, wat wissel van 16 tot 46%, wat veroorsaak dat die kalf vinnig toeneem in grootte en gewig. 
By baie klein walvisse hou soog ongeveer vier maande. By groot spesies duur dit meer as 'n jaar en behels 'n sterk band tussen moeder en nageslag.
Die moeder is alleen verantwoordelik vir broei. By sommige spesies suig sogenaamde "tantes" soms die kleintjies.
Hierdie voortplantingstrategie bied 'n paar nageslag met 'n hoë oorlewingsyfer.
Onder walvisse word walvisse onderskei deur 'n ongewone lewensduur in vergelyking met ander hoër soogdiere. Sommige spesies, soos die boogwalvis (Balaena mysticetus), kan meer as 200 jaar bereik. Op grond van die jaarringe van die benige otiese kapsule, is die ouderdom van die oudste eksemplaar 'n mannetjie wat op die tydstip van dood 211 jaar oud was. 
By die dood val walviskarkasse na die diep oseaan en bied 'n aansienlike habitat vir seelewe. Bewyse van walvisvalle in hedendaagse en fossielrekords toon dat diepsee-walvisvalle 'n ryk samestelling van wesens ondersteun, met 'n wêreldwye diversiteit van 407 spesies, vergelykbaar met ander neritiese biodiversiteits-hotspots, soos koue sypel en hidrotermiese vents. 
Die agteruitgang van walviskarkasse vind in drie fases plaas. Aanvanklik vang organismes soos haaie en haagvisse die sagte weefsels vinnig oor 'n tydperk van maande en so lank as twee jaar op. Dit word gevolg deur die kolonisering van bene en omliggende sedimente (wat organiese materiaal bevat) deur verrykingsgeleenthede, soos skaaldiere en polychaete, gedurende 'n tydperk van jare. Uiteindelik verminder sulfofiele bakterieë die bene wat waterstofsulfied vrystel, wat die groei van chemo -outotrofe organismes moontlik maak, wat weer organismes soos mossels, mossels, limpette en seeslakke ondersteun. Hierdie stadium kan dekades lank duur en ondersteun 'n ryk verskeidenheid spesies, gemiddeld 185 per plek.  
Brucellose raak bykans alle soogdiere. Dit word wêreldwyd versprei, terwyl visvang en besoedeling die bevolkingsdigtheid van die bruinvis veroorsaak het, wat verdere infeksie en verspreiding van siektes kan veroorsaak. Brucella cetiDit is bewys dat chroniese siektes die meeste voorkom by dolfyne, wat die kans op mislukte geboorte en miskrame, manlike onvrugbaarheid, neurobrucellose, kardiopatieë, been- en velletsels, stringe en dood veroorsaak. Tot 2008 is daar nog nooit 'n geval by bruinvisse aangemeld nie, maar geïsoleerde bevolkings het 'n groter risiko en gevolglik 'n hoë sterftesyfer. 
Molekulêre biologie en immunologie toon dat walvisse filogeneties nou verwant is aan die egte hoefdiere (Artiodactyla). Die direkte afstamming van walvisse begin in die vroeë Eoseen, ongeveer 55,8 miljoen jaar gelede, met vroeë artiodaktiele.  Fossiele ontdekkings aan die begin van die 21ste eeu bevestig dit.
Die meeste molekulêre biologiese bewyse dui daarop dat seekoeie die naaste lewende familielede is. Algemene anatomiese kenmerke sluit ooreenkomste in die morfologie van die agterste kiestande en die benige ring aan die tydbeen (bulla) en die omhulsel in, 'n skedelkenmerk wat voorheen slegs met walvisse geassosieer is.  Die fossielrekord ondersteun egter nie hierdie verhouding nie, want die afstammeling van die seekoei dateer slegs ongeveer 15 miljoen jaar terug.    Die mees opvallende algemene kenmerk is die talus, 'n been in die boonste enkel. Vroeë walvisse, argeokete, vertoon dubbele wieletjies wat slegs by egte hoefdiere voorkom. Ooreenstemmende bevindings kom uit afsettings in die Tethyssee in die noorde van Indië en Pakistan. Die Tethys See was 'n vlak see tussen die Asiatiese vasteland en die noordwaartse Indiese plaat.
Mysticetes het ongeveer 25 miljoen jaar gelede baleen ontwikkel en hul tande verloor.
Die direkte voorouers van die huidige walvisse word waarskynlik gevind in die Dorudontidae wie se bekendste lid, Dorudon, geleef het op dieselfde tyd as Basilosaurus. Beide groepe het reeds die tipiese anatomiese kenmerke van vandag se walvisse ontwikkel, soos gehoor. Die lewe in die water vir 'n voorheen aardse wesens het beduidende aanpassings vereis, soos die vaste bulla, wat die trommel van die soogdier vervang, sowel as klankgeleidende elemente vir onderdompeling in die rigting. Hulle polse is verstyf en het waarskynlik bygedra tot die tipiese bou van flippers. Die agterpote het egter bestaan, maar was aansienlik verminder in grootte en met 'n vestigiale bekkenverbinding. 
Oorgang van land na see Wysig
Die fossielrekord volg die geleidelike oorgang van aardse na waterlewe. Die agteruitgang van die agterste ledemate het groter buigbaarheid van die ruggraat moontlik gemaak. Dit het walvisse moontlik gemaak om rond te beweeg terwyl die vertikale stert die water tref. Die voorpote het in flippers verander, wat hulle mobiliteit op die land gekos het.
Een van die oudste lede van antieke walvisse (Archaeoceti) is Pakicetus uit die Midde -Eoseen. Dit is 'n dier ter grootte van 'n wolf, waarvan die geraamte slegs gedeeltelik bekend is. Dit het funksionele bene en het naby die oewer gewoon. Dit dui daarop dat die dier steeds op land kan beweeg. Die lang snoet het vleisetende gebit gehad. 
Die oorgang van land na see dateer uit ongeveer 49 miljoen jaar gelede, met die Ambulocetus ("lopende walvis"), ontdek in Pakistan. Dit was tot 3 m lank. Die ledemate van hierdie argeoset was beenagtig, maar dit was reeds volledig in die water, wat daarop dui dat 'n oorskakeling na 'n lewenstyl onafhanklik van land buitengewoon vinnig gebeur het.  Die snoet is verleng met oorhoofse neusgate en oë. Die stert was sterk en ondersteun beweging deur water. Ambulocetus het waarskynlik in mangrove in brak water geleef en in die oewersone gevoer as 'n roofdier van visse en ander gewerweldes. 
Uit ongeveer 45 miljoen jaar gelede dateer spesies soos Indocetus, Kutchicetus, Rodhocetus en Andrewsiphiuswat almal aangepas is vir die lewe in water. Die agterste ledemate van hierdie spesies is teruggetrek en hul liggaamsvorme lyk soos moderne walvisse. Familielid van Protocetidae Rodhocetus word beskou as die eerste wat ten volle in die water is. Die liggaam was vaartbelyn en delikaat met uitgebreide hand- en voetbene. Die saamgevoegde lumbale ruggraat van die bekken was teenwoordig, wat dit moontlik gemaak het om die drywende beweging van die stert te ondersteun. Dit was waarskynlik 'n goeie swemmer, maar kon waarskynlik net lomp op die land beweeg, net soos 'n moderne rob. 
Sedert die einde van die Eoseen, ongeveer 40 miljoen jaar gelede, het walvisse die subtropiese oseane bevolk en het hulle nie meer op land verskyn nie. 'N Voorbeeld is die 18 m lange Basilosaurus, soms na verwys as Zeuglodon. Die oorgang van land na water is in ongeveer 10 miljoen jaar voltooi. Die Wadi Al-Hitan ("Walvisvallei") in Egipte bevat talle geraamtes van Basilosaurus, asook ander mariene gewerweldes.
Molekulêre bevindings en morfologiese aanduidings dui daarop dat artiodactyls soos tradisioneel gedefinieer parafileties is ten opsigte van walvisse. Walvisse is diep geneste in eersgenoemde. Die twee groepe vorm saam 'n monofiletiese takson, waarvoor die naam Cetartiodactyla soms gebruik word. Moderne nomenklatuur verdeel Artiodactyla (of Cetartiodactyla) in vier ondergeskikte taksa: kameeldiere (Tylopoda), varke en pekarië (Suina), herkouers (Ruminantia) en seekoeie plus walvisse (Whippomorpha).
Die vermoedelike ligging van Cetacea binne Artiodactyla kan in die volgende kladogram voorgestel word:     
Binne Cetacea is die twee parvorders baleenwalvisse (Mysticeti) wat hul naam aan hul baleen te danke het, en tandwalvisse (Odontoceti), met tande in die vorm van keëls, grawe, penne of slagtande, en hul omgewing kan waarneem deur middel van biosonar.
Die terme walvis en dolfyn is informeel:
, met vier gesinne: Balaenidae (regter- en boogwalvisse), Cetotheriidae (regterwalvisse), Balaenopteridae (rorquals), Eschrichtiidae (grys walvisse)
: met vier families: Monodontidae (belugas en narwalvisse), Physeteridae (spermwalvisse), Kogiidae (dwerg- en dwergpotvisse) en Ziphiidae (snawelvisse), met vyf families: Delphinidae (oseaniese dolfyne), Platanistidae (Suid -Asiatiese rivierdolfyne) ), Lipotidae (ou wêreld dolfyne) Iniidae (nuwe wêreld rivier dolfyne) en Pontoporiidae (La Plata dolfyne), met een familie: Phocoenidae
Die term 'groot walvisse' dek die wat tans deur die Internasionale Walvisvangskommissie gereguleer word:  die Odontoceti -families Physeteridae (spermwalvisse), Ziphiidae (bekwalvisse) en Kogiidae (dwerg- en dwergspermwalvisse) en al die Mysticeti -families Balaenidae ( regter- en boogwalvisse), Cetotheriidae (pygmy right walvisse), Eschrichtiidae (grys walvisse), en 'n paar van die Balaenopteridae (minke, Bryde's, sei, blou en vin nie Eden's en Omura se walvisse nie). 
Die huidige klassifikasie van lewende spesies is soos volg:   
Parvorder Mysticeti: baleenwalvisse
Superfamilie Balaenoidea: regte walvisse
Familie Balaenopteridae: rorquals
Geslag Balaenoptera: skraal rorquals
Familie Delphinidae: oseaniese dolfyne (alhoewel Orcaella & amp Sotalia kan in vars water leef)
Geslag Cephalorhynchus: stomp neus dolfyne
, Sousa chinensis , Sousa plumbea , Sousa teuszii
, Stenella attenuata , Stenella clymene , Stenella coeruleoalba , Stenella frontalis , Stenella longirostris
, Fiseter katodon (syn. P. macrocephalus)
, Kogia breviceps , Kogia sima
Geslag Berardius: reuse snawelvisse
, Berardius arnuxii (Noordelike Stille Oseaan -bottelneuswalvis), Berardius bairdii
Geslag Hyperoodon: bottelneuse walvisse
, Hyperoodon ampullatus , Hyperoodon planifrons
(Longman se snawelvis), Indopacetus pacificus
, Mesoplodon bidens , Mesoplodon bowdoini , Mesoplodon carlhubbsi , Mesoplodon densirostris , Mesoplodon europaeus , Mesoplodon ginkgodens , Mesoplodon grayi , Mesoplodon hectori , Mesoplodon layardii , Mesoplodon mirus , Mesoplodon perrini , Mesoplodon peruvianus , Mesoplodon stejnegeri , Mesoplodon traversii , Mesoplodon hotaula
Die belangrikste bedreigings vir walvisse kom van mense, direk van walvisjag of jag, en indirekte bedreigings van visvang en besoedeling. 
Walvisvangs is die gebruik van walvisse, hoofsaaklik baleen en potvisse. Hierdie aktiwiteit het sedert die Steentydperk plaasgevind.
In die Middeleeue was die redes vir walvisvangs hul vleis, olie wat as brandstof gebruik kan word, en die kakebeen, wat in huiskonstruksie gebruik is. Aan die einde van die Middeleeue het vroeë walvisjagvlote gemik op baalwalvisse, soos boogkoppe. In die 16de en 17de eeu het die Nederlandse vloot ongeveer 300 walvisse met 18 000 bemanningslede gehad.
In die 18de en 19de eeu is veral baalwalvisse gejag vir hul baleen, wat as vervanging vir hout gebruik is, of in produkte wat sterkte en buigsaamheid vereis, soos korsette en krinolienrokke. Daarbenewens is die spermaceti wat in die potvis voorkom, gebruik as 'n masjien smeermiddel en die amber as 'n materiaal vir farmaseutiese en parfuumbedrywe. In die tweede helfte van die 19de eeu is die plofbare harpoen uitgevind, wat gelei het tot 'n massiewe toename in die vangsgrootte.
Groot skepe is gebruik as 'moeder' -skepe vir die walvishanteerders. In die eerste helfte van die 20ste eeu was walvisse van groot belang as verskaffer van grondstowwe. Gedurende hierdie tyd in die dertigerjare is walvisse intensief gejag, 30 000 walvisse is doodgemaak. Dit het tot in die sestigerjare toegeneem tot meer as 40 000 diere per jaar, toe die groot walviswalvisse ineengestort het.
Die meeste gejaagde walvisse word nou bedreig, met 'n paar groot walvisbevolkings wat tot op die rand van uitsterwing uitgebuit word. Atlantiese en Koreaanse gryswalvisbevolkings is heeltemal uitgeroei en die Noord-Atlantiese regterwalvisbevolking het tot 300-600 gedaal. Die blouwalvisbevolking is na raming ongeveer 14 000.
Die eerste pogings om walvisse te beskerm, het in 1931 plaasgevind. Sommige spesies wat veral bedreig is, soos die boggelrugwalvis (wat toe ongeveer 100 diere getel het), is onder internasionale beskerming geplaas en die eerste beskermde gebiede is gevestig. In 1946 is die International Whaling Commission (IWC) gestig om walvisse te monitor en te beveilig. Walvisvang van 14 groot spesies vir kommersiële doeleindes was wêreldwyd verbied deur hierdie organisasie van 1985 tot 2005, hoewel sommige lande nie die verbod nakom nie.
Die voorraad spesies soos boggelrug en blouwalvisse het herstel, hoewel dit steeds bedreig word. Die Amerikaanse kongres het die Wet op die beskerming van mariene soogdiere van 1972 aanvaar om die bevolking van mariene soogdiere te onderhou. Dit verbied die neem van mariene soogdiere, behalwe enkele honderde per jaar wat in Alaska geneem word. Japannese walvisvangskepe mag walvisse van verskillende spesies jag vir oënskynlik wetenskaplike doeleindes.
Aboriginale walvisjag is steeds toegelaat. Ongeveer 1200 loodswalvisse is in 2017 op die Faroëreilande geneem,  en ongeveer 900 narwalvisse en 800 beluga's per jaar word in Alaska, Kanada, Groenland en Siberië geneem. Ongeveer 150 minke word per jaar in Groenland geneem, 120 gryswalvisse in Siberië en 50 boogkoppe in Alaska, as inheemse walvisjag, behalwe die 600 minke wat kommersieel deur Noorweë geneem is, 300 minke en 100 seevaarte wat deur Japan geneem is en tot 100 vinwalvisse geneem deur Ysland.  Ysland en Noorweë erken nie die verbod nie en bedryf kommersiële walvisjag. Noorweë en Japan is daartoe verbind om die verbod te beëindig.
Dolfyne en ander kleiner walvisse word soms gejag tydens 'n aktiwiteit wat bekend staan ​​as dolfynjag. Dit word bereik deur 'n peul saam met bote te ry, gewoonlik in 'n baai of op 'n strand. Hulle ontsnap word verhinder deur die roete na die see met ander bote of nette af te sluit. So word jag op dolfyne op verskeie plekke regoor die wêreld gejag, waaronder die Salomonseilande, die Faeröer, Peru en Japan (die bekendste praktisyn). Dolfyne word meestal vir hul vleis gejag, hoewel sommige in dolfinaria beland. Ondanks die omstredenheid word jaarliks ​​duisende dolfyne in jagtogte uitgevoer.
Dolfynpeule bly dikwels naby groot tonynskoene. Dit is bekend aan vissers wat dolfyne soek om tuna te vang. Dit is baie makliker om dolfyne op 'n afstand te sien as tuna, aangesien hulle gereeld asemhaal. Die vissers trek hul nette honderde meters breed in 'n sirkel om die dolfyngroepe, in die verwagting dat hulle 'n tuna -skaal gaan opdok. As die nette saamgetrek word, verstrengel die dolfyne onder water en verdrink. Lynvisvangs in groter riviere bedreig rivierdolfyne.
'N Groot bedreiging as byvangs vir klein walvisse is doelgerigte jag. In Suidoos-Asië word dit verkoop as visvervanging aan die plaaslike bevolking, aangesien die eetbare vis in die streek 'n hoër inkomste uit uitvoere beloof. In die Middellandse See is klein walvisse daarop gemik om die druk op eetbare vis te verlig. 
'N Stranding is wanneer 'n walvis die water verlaat om op 'n strand te lê. In sommige gevalle strand groepe walvisse saam. Die bekendste is massa -strandings van proefwalvisse en potvisse. Gestrande walvisse sterf gewoonlik omdat hul gewig tot 90 ton (99 kort ton) hul longe saamgepers of hul ribbes breek. Kleiner walvisse kan weens hitte beroerte sterf as gevolg van hul termiese isolasie.
Die oorsake is nie duidelik nie. Moontlike redes vir massastrande is: 
verswakkende parasiete (in die respiratoriese kanaal, brein of middeloor)
infeksies (bakteries of viraal)
vlug van roofdiere (insluitend mense)
sosiale bande binne 'n groep, sodat die peul 'n gestrande dier volg
versteuring van hul magnetiese sintuie deur natuurlike afwykings in die aarde se magnetiese veld
beserings deur skeepsverkeer, seismiese opnames en militêre sonar -eksperimente
Sedert 2000 het walvisstrandings gereeld plaasgevind ná militêre sonartoetse. In Desember 2001 erken die Amerikaanse vloot gedeeltelike verantwoordelikheid vir die strand en die dood van verskeie mariene soogdiere in Maart 2000. Die mede -outeur van die tussentydse verslag verklaar dat diere wat deur 'n aktiewe sonar van sommige vlootskepe gedood is, beseer is. Oor die algemeen word onderwatergeraas, wat steeds toeneem, toenemend gekoppel aan stringe omdat dit kommunikasie en rigtinggevoel benadeel. 
Klimaatsverandering beïnvloed die groot windstelsels en seestrome, wat ook tot walvisse se stringe lei. Navorsers wat strandings aan die Tasmaniese kus bestudeer het van 1920–2002, het bevind dat groter strandings met sekere tussenposes plaasgevind het. Jare met toenemende strandings het geassosieer met erge storms wat koue waterstrome naby die kus veroorsaak het. In voedingryke, koue water verwag walvisse groot prooi-diere, sodat hulle die koue waterstrome in vlakker waters volg, waar die risiko groter is vir stringe. Walvisse en dolfyne wat in peule leef, kan siek of verswakte peullede in vlak water vergesel en hulle by eb laat strand. [ aanhaling nodig ]
- Agter admiraal Lawrence Rice
Swaar metale, oorblyfsels van baie plant- en insekgif en plastiekafval is nie biologies afbreekbaar nie. Soms verbruik walvisse hierdie gevaarlike materiale en beskou dit as voedselitems. As gevolg hiervan is die diere meer vatbaar vir siektes en het hulle minder nageslag. 
Skade aan die osoonlaag verminder planktonreproduksie as gevolg van die gevolglike straling. Dit verminder die voedselvoorraad vir baie seediere, maar die walviswalvisse wat die filter voer, word die meeste geraak. Selfs die Nekton word, benewens intensiewe uitbuiting, deur die straling beskadig. 
Voedselvoorrade word ook op lang termyn verminder deur versuring van die see as gevolg van verhoogde opname van verhoogde koolstofdioksied in die atmosfeer. Die mede2 reageer met water om koolsuur te vorm, wat die konstruksie van die kalsiumkarbonaat -geraamtes van voedselvoorrade vir dierplankton waarvan die walvisse afhanklik is, verminder. 
Die militêre en hulpbronontginning -bedrywe bedryf sterk sonar- en skietwerk. Seismiese opnames van die see gebruik harde, lae frekwensiegeluide wat wys wat onder die aardoppervlak lê.  Vaartuigverkeer verhoog ook geraas in die oseane. Sulke geraas kan walvisse gedrag ontwrig, soos die gebruik van biosonar vir oriëntasie en kommunikasie. Erge gevalle kan hulle skrik en hulle na die oppervlak dryf. Dit lei tot borrels in bloedgasse en kan dekompressiesiekte veroorsaak.  Vlootoefeninge met sonar lei gereeld tot val watervalle wat spoel met noodlottige dekompressie. Klanke kan op afstande van meer as 100 kilometer ontwrigtend wees. Skade wissel tussen frekwensies en spesies.
In Aristoteles se tyd, die 4de eeu v.G.J., is walvisse as vis beskou vanweë hul oppervlakkige ooreenkoms. Aristoteles het egter baie fisiologiese en anatomiese ooreenkomste met die aardse gewerweldes waargeneem, soos bloed (sirkulasie), longe, baarmoeder en vinanatomie. [ aanhaling nodig ] Sy gedetailleerde beskrywings is deur die Romeine geassimileer, maar gemeng met 'n meer akkurate kennis van die dolfyne, soos genoem deur Plinius die Ouere in sy Natuurlike geskiedenis. In die kuns van hierdie en daaropvolgende tydperke word dolfyne uitgebeeld met 'n kop met 'n hoë boog (tipies vir bruinvisse) en 'n lang snoet. Die bruinvis is een van die mees toeganklike spesies vir vroeë veekundiges omdat dit naby die land gesien kan word en in vlak kusgebiede van Europa woon. Baie van die bevindings wat op alle walvisse van toepassing is, is eers by bruinvisse ontdek.  Een van die eerste anatomiese beskrywings van die lugweë van 'n bruinvis dateer uit 1671 deur John Ray. Dit het nietemin na die bruinvis as 'n vis verwys.  
Die buis in die kop, waardeur hierdie soort vis asemhaal en water spoeg, voor die brein geleë en na buite in 'n eenvoudige gat eindig, maar binne -in word dit gedeel deur 'n afwaartse benige septum, asof dit twee neusgate is, maar daaronder maak dit weer leeg in die mond oop.
In die 10de uitgawe van Systema Naturae (1758) het die Sweedse bioloog en taksonom Carl Linnaeus beweer dat walvisse soogdiere is en nie visse nie. Sy baanbrekende binomiale stelsel vorm die basis van die moderne walvisklassifikasie.
Walvisse speel 'n rol in die menslike kultuur.
Steentydse rotstekeninge, soos dié in Roddoy en Reppa (Noorweë), en die Bangudae rotstekeninge in Suid -Korea, beeld dit uit.   Walvisbene is vir baie doeleindes gebruik. In die neolitiese nedersetting Skara Brae is Orkney -souspanne gemaak van walviswerwels.
Die walvis is die eerste keer in antieke Griekeland deur Homerus genoem. Daar word dit Ketos genoem, 'n term wat aanvanklik alle groot seediere ingesluit het. Hieruit is die Romeinse woord vir walvis, Cetus, afgelei. Ander name was phálaina (Aristoteles, Latynse vorm van ballaena) vir die wyfie en, met 'n ironiese kenmerkende styl, musculus (muis) vir die mannetjie. Noordsee walvisse is Physeter genoem, wat bedoel was vir die potvis Physter macrocephalus. Walvisse word veral deur Aristoteles, Plinius en Ambrosius beskryf. Almal noem beide lewende geboorte en suigeling. Plinius beskryf die probleme wat met die longe met spuitbuise gepaardgaan, en Ambrose beweer dat groot walvisse hul kleintjies in hul bek sou neem om hulle te beskerm.
Veral in die Bybel speel die leviatan 'n rol as 'n seemonster. Die essensie, met 'n reuse krokodil of 'n draak en 'n walvis, is volgens die Bybel deur God geskep  en moet weer deur hom vernietig word.   In die boek Job word die leviatan in meer besonderhede beskryf.  
In Jona is daar 'n meer herkenbare beskrywing van 'n walvis langs die profeet Jona, wat op sy vlug uit die stad Nineve deur 'n walvis ingesluk word.
Dolfyne word veel meer as walvisse genoem. Aristoteles bespreek die heilige diere van die Grieke in syne Historia Animalium en gee besonderhede van hul rol as waterdiere. Die Grieke het die dolfyn bewonder as 'n "koning van die waterdiere" en het hulle verkeerdelik as visse genoem. Sy intelligensie was duidelik in sy vermoë om uit visnette te ontsnap en in sy samewerking met vissers.
Rivierdolfyne is bekend uit die Ganges en - verkeerdelik - die Nyl. In laasgenoemde geval is dit gelykgestel aan haaie en baber. Na bewering het hulle selfs krokodille aangeval.
Dolfyne verskyn in die Griekse mitologie. Vanweë hul intelligensie het hulle verskeie mense van verdrinking gered. Daar word gesê dat hulle van musiek hou - waarskynlik nie die minste vanweë hul eie lied nie - hulle het beroemde musikante soos Arion van Lesbos uit Methymna of Kairanos van Miletus in die legendes gered. Vanweë hul verstandelike vermoëns is dolfyne oorweeg vir die god Dionysus.
Dolfyne behoort tot die domein van Poseidon en het hom na sy vrou Amphitrite gelei. Dolfyne word verbind met ander gode, soos Apollo, Dionysus en Aphrodite. Die Grieke het hulde gebring aan walvisse en dolfyne met hul eie sterrebeeld. Die sterrebeeld van die walvis (Ketos, lat. Cetus) is suid van die dolfyn (Delphi, lat. Delphinus) noord van die sterretjie geleë.
Antieke kuns bevat dikwels dolfynvoorstellings, insluitend die Kretenzer Minoërs. Later verskyn dit op reliëfs, juwele, lampe, muntstukke, mosaïek en grafstene. 'N Besondere gewilde voorstelling is die van Arion of die Taras (mitologie) wat op 'n dolfyn ry. In die vroeë Christelike kuns is die dolfyn 'n gewilde motief wat soms as 'n simbool van Christus gebruik word.
Middeleeue tot die 19de eeu Edit
St. Brendan beskryf in sy reisverhaal Navigatio Sancti Brendani 'n ontmoeting met 'n walvis, tussen die jare 565–573. Hy het beskryf hoe hy en sy metgeselle 'n boomlose eiland binnegekom het, wat 'n reuse walvis was, wat hy Jasconicus genoem het. Hy het hierdie walvis sewe jaar later ontmoet en op sy rug gerus.
Die meeste beskrywings van groot walvisse van hierdie tyd tot die walvisjagtydperk, begin in die 17de eeu, was van gestrande walvisse, wat op geen ander dier gelyk het nie. Dit geld veral vir die potvis, wat die meeste in groter groepe gestrand is. Raymond Gilmore het sewentien potvisse in die riviermonding van die Elbe van 1723 tot 1959 gedokumenteer en een en dertig diere aan die kus van Groot-Brittanje in 1784. In 1827 het 'n blouwalvis langs die kus van Oostende gestrand. Walvisse is as aantreklikhede in museums en reisende uitstallings gebruik.
Walvisvangers uit die 17de tot die 19de eeu het walvisse in tekeninge uitgebeeld en verhale van hul beroep vertel. Alhoewel hulle geweet het dat walvisse onskadelike reuse is, het hulle gevegte met harpoende diere beskryf. Dit bevat beskrywings van seemonsters, waaronder groot walvisse, haaie, seeslange, reuse inkvis en seekatte.
Onder die eerste walvisjagters wat hul ervarings tydens walvisjagreise beskryf het, was kaptein William Scoresby van Groot -Brittanje, wat die boek gepubliseer het Noordelike walvis vissery, wat die jag op die noordelike baalwalvisse beskryf. Dit is gevolg deur Thomas Beale, 'n Britse chirurg, in sy boek Enkele waarnemings oor die natuurlike geskiedenis van die potvis in 1835 en Frederick Debell Bennett's Die verhaal van 'n walvisjag in 1840. Walvisse is beskryf in narratiewe literatuur en skilderye, veral in die romans Moby Dick deur Herman Melville en 20 000 ligas onder die see deur Jules Verne.
Baleen is gebruik om vaartuigkomponente soos die onderkant van 'n emmer in die Skotse nasionale museum te maak. Die Noormanne het versierde borde gemaak van baleen, wat soms as strykplate geïnterpreteer word.
In die Kanadese Arktiese (ooskus) in die Punuk- en Thule -kultuur (1000–1600 G.J.) is  baleen gebruik om huise in die plek van hout te bou as daksteun vir winterhuise, met die helfte van die gebou onder die grond begrawe. Die werklike dak is waarskynlik gemaak van dierevelle wat met grond en mos bedek was. 
Moderne kultuur Redigeer
In die 20ste eeu het die persepsies van walvisse verander. Hulle het van monsters verander na wonderwerke, aangesien die wetenskap hulle onthul het dat hulle intelligente en vreedsame diere is. Jag is vervang deur walvis- en dolfyntoerisme. Hierdie verandering word weerspieël in films en romans. Die protagonis van die reeks Flipper was byvoorbeeld 'n dolfyn met 'n bottelneus. Die TV -reekse SeaQuest DSV (1993–1996), die films Free Willy, Star Trek IV: The Voyage Home en die boekreeks The Hitchhiker's Guide to the Galaxy deur Douglas Adams is voorbeelde. 
Die studie van walvissang het ook 'n gewilde album opgelewer, Liedjies van die boggelrugwalvis.
Walvisse en dolfyne word sedert die 19de eeu in gevangenskap gehou vir gebruik in opvoeding, navorsing en vermaak.
Beluga -walvisse was die eerste walvisse wat in aanhouding gehou is. Ander spesies was te skaars, te skaam of te groot. Die eerste is in 1861 in Barnum's Museum in New York City vertoon.  Die grootste deel van die 20ste eeu was Kanada die oorheersende bron.  Hulle is van die St. Lawrence -riviermonding tot in die laat sestigerjare geneem, waarna hulle oorwegend uit die riviermonding van Churchill geneem is totdat die opvang in 1992 verbied is.  Rusland word toe die grootste verskaffer.  Belugas word gevang in die Amur Darya -delta en hul oostelike kus en word binnelands na aquaria of dolfinaria in Moskou, St. Petersburg en Sochi vervoer, of na lande soos Kanada uitgevoer.  Hulle is nie mak gemaak nie. 
Vanaf 2006 het 30 beluga's in Kanada gewoon en 28 in die Verenigde State. 42 sterftes in aanhouding is aangemeld.  Na bewering kan 'n enkele eksemplaar tot $ 100,000 (GB £ 64,160) haal. Die gewildheid van die beluga is te danke aan sy unieke kleur en gesigsuitdrukkings. Laasgenoemde is moontlik omdat die meeste walvisse "glimlagte" reggemaak word, maar die ekstra beweging wat die beluga se ongesmoorde nekwerwels bied, bied 'n groter skynbare uitdrukking. 
Die intelligensie, opleidingsvermoë, treffende voorkoms, speelsheid in gevangenskap en groot grootte het die moordenaar se gewildheid tot 'n gewilde uitstalling in akwariums en waterparke gemaak. Van 1976 tot 1997 is vyf en vyftig walvisse uit die natuur in Ysland geneem, negentien uit Japan en drie uit Argentinië. Hierdie syfers sluit diere uit wat gevang is tydens die vangs. In die negentigerjare het lewendige opnames dramaties gedaal en teen 1999 was ongeveer 40% van die agt-en-veertig diere wat in die wêreld te sien was, gebore. 
Organisasies soos World Animal Protection en die walvis- en dolfynbewaring veldtog teen die praktyk om hulle in gevangenskap te hou.
In gevangenskap ontwikkel hulle dikwels patologieë, soos die ineenstorting van die rugvin wat by 60–90% van die gevange mans voorkom. Gevangenes het die lewensverwagting verminder, en leef gemiddeld net in hul twintigerjare, hoewel sommige langer leef, waaronder 'n paar meer as 30 jaar oud en twee, Corky II en Lolita, in hul middel 40's. In die natuur leef wyfies wat kleintyd oorleef gemiddeld 46 jaar en tot 70-80 jaar. Wilde mannetjies wat kleintyd oorleef, leef gemiddeld 31 jaar en kan 50-60 jaar oud word. 
Gevangenskap het gewoonlik min ooreenkoms met wilde habitat en die sosiale groepe van gevange walvisse is vreemd aan dié wat in die natuur voorkom. Kritici beweer dat die lewe in gevangenskap stresvol is as gevolg van hierdie faktore en die vereiste om sirkustertjies uit te voer wat nie deel uitmaak van die gedrag van wilde -walvisse nie. Wilde moordvisse kan op 'n dag tot 160 kilometer reis en kritici meen die diere is te groot en intelligent om geskik te wees vir gevangenskap.  Gevangenes tree soms aggressief op teenoor hulleself, hul tenkmaats of mense, wat volgens kritici die gevolg is van stres.  Killerwalvisse is bekend vir hul optredes in shows, maar die aantal orka's wat in aanhouding gehou word, is klein, veral in vergelyking met die aantal bottlenose dolfyne, met slegs vier en veertig orka's in gevangenskap wat vanaf 2012 in akwariums gehou word. 
Elke land het sy eie tenkvereistes in die VSA; die minimum omhulselgrootte word bepaal deur die Code of Federal Regulations, 9 CFR E § 3.104, onder die Spesifikasies vir die menslike hantering, versorging, behandeling en vervoer van mariene soogdiere. 
Aggressie onder gevange moordenaars is algemeen. Hulle val mekaar en hul afrigters ook aan. In 2013 was SeaWorld se behandeling van moordenaars in ballingskap die basis van die fliek Swartvis, wat die geskiedenis van Tilikum, 'n moordwalvis by SeaWorld Orlando, dokumenteer wat by die dood van drie mense betrokke was.  Die film het gelei tot voorstelle van sommige wetgewers om die aanhouding van walvisse te verbied, en SeaWorld het in 2016 aangekondig dat hy sy moordwalvisprogram sou uitfaseer na verskeie onsuksesvolle pogings om sy inkomste, reputasie en aandeelprys te herstel. 
Dolfyne en bruinvisse word in aanhouding gehou. Dolfyne met bottelneus is die algemeenste, aangesien dit relatief maklik is om op te lei, 'n lang lewensduur in gevangenskap het en 'n vriendelike voorkoms het. Botteldose dolfyne leef in ballingskap oor die hele wêreld, maar die presiese getalle is moeilik om te bepaal. Ander spesies wat in ballingskap gehou word, is gevlekte dolfyne, valse moordwalvisse en gewone dolfyne, dolfyne van Commerson, sowel as grofgetande dolfyne, maar alles in baie laer getalle. Daar is ook minder as tien loodswalvisse, dolfyne van die Amazone -rivier, dolfyne van Risso, spinner dolfyne of tucuxi in gevangenskap. Twee ongewone en skaars basterdolfyne, bekend as wolwe, word in Sea Life Park in Hawaii gehou, wat 'n kruising is tussen 'n bottelneusdolfyn en 'n valse moordwalvis. Twee algemene/bottelnose basters woon ook in gevangenskap by Discovery Cove en SeaWorld San Diego.
In herhaalde pogings in die 1960's en 1970's sterf narwalvisse wat in aanhouding was, binne enkele maande. 'N Broeipaar van die dwergryke regswalvisse is in 'n netgemaakte gebied aangehou. Hulle is uiteindelik in Suid -Afrika vrygelaat. In 1971 het SeaWorld 'n Kaliforniese gryswalviskalf in Mexiko by Scammon's Lagoon gevang. Die kalf, later die naam Gigi, is van haar ma geskei met 'n vorm van lasso wat aan haar vlekke geheg is. Gigi is 'n jaar lank in SeaWorld San Diego vertoon. Sy is daarna vrygelaat met 'n radiobaken op haar rug, maar kontak is na drie weke verlore. Gigi was die eerste gevangene baalwalvis. JJ, nog 'n grys walvis kalf, is by SeaWorld San Diego aangehou. JJ was 'n wees kalf wat in April 1997 self gestrand het en twee kilometer na SeaWorld vervoer is. Die kalf van 680 kilogram was 'n gewilde aantrekkingskrag en gedra hom normaal, ondanks die skeiding van sy ma. 'N Jaar later was die destydse 8,164.7 kilogram (18.000 lb) walvis, hoewel kleiner as die gemiddelde, te groot om in gevangenskap te bly en is op 1 April 1998 vrygelaat.' N Gevangene van die Amazon -rivierdolfyn in Acuario de Valencia is die enigste opgeleide rivier dolfyn in ballingskap.  
Hier is 'n lys van al die walvisse wat tans of in die verlede in gevangenskap is vir bewaring of vir menslike vermaaklikheidsdoeleindes, tydelik of permanent.
Orka's: Feite oor moordvisse
Orka's (Orcinus orca) word dikwels moordvisse genoem, al val hulle byna nooit mense aan nie. Trouens, die moordwalvisnaam was oorspronklik 'walvismoordenaar', aangesien ou matrose hulle in groepe sien jag het om groot walvisse af te haal, volgens Bewaring van walvisse en dolfyne (WDC).
Orka's word vandag erken as een van die mees verspreide soogdiere op die planeet en beslaan elke oseaan. Hulle is ongelooflik sosiale, uiteenlopende en woeste mariene roofdiere met 'n dieet wat wissel van pikkewyne aan grootwithaaie.
Hoe groot is 'n orka?
Orka's is die grootste lede van die dolfynfamilie. Mannetjies is groter as wyfies, maar hulle wissel in grootte en gewig, afhangende van die tipe orka. Die grootste orka wat ooit aangeteken is, was 9,8 meter lank en weeg 22 000 pond. (10 000 kilogram), volgens See wêreld. Dit is langer en swaarder as die meeste kampeerders.
Orka's is bekend vir hul lang rugvin (die vin op die dier se rug) en swart-en-wit kleur. Die swart-en-wit kleur help om hulle te kamoefleer deur hul buitelyne in die water te verduister. Net agter die rugvin is 'n grys kol wat 'n "saal" genoem word, want dit lyk soos 'n rydingsaal.
Die liggaam van 'n orka is silindries en tap aan elke kant om 'n hidrodinamiese vorm te vorm. Hierdie vorm, saam met die orka se groot grootte en sterkte, maak dit tot die vinnigste mariene soogdiere wat 'n snelheid van meer as 30 knope (ongeveer 34 km/h of 56 km/h) kan bereik. Orka's het massiewe tande, wat tot 10 sentimeter lank kan word, volgens National Geographic.
Wat eet orka's?
Orka's is top -roofdiere, bo -aan die voedselketting. Geen diere jag orka's (behalwe vir mense). Orka's voed op baie verskillende soorte prooi, insluitend vis, seëls, seevoëls en inkvisse. Hulle kan ook walvisse groter as hulself afneem, soos minkewalvisse, en hulle is die enigste dier wat bekend is om op grootwithaaie voor te gaan, volgens Die Natural History Museum in Londen. Daar word selfs gerapporteer dat moordvisse swem doodgemaak het takbokke en eland, volgens 'n hoofstuk oor orka's in "Primate en Walvisse"(Springer, 2014).
Orka's gebruik baie verskillende tegnieke om prooi te vang. Soms strand hulle self om robbe op land te vang en spring uit die water op die land. Orcas sal ook saamwerk om groter prooi of groepe prooi te vang, soos visskole, volgens die International Union for Conservation of Nature's (IUCN) Rooilys. Hulle kan echolokasie gebruik om hul prooi te identifiseer deur klanke of klankgolwe te skep wat deur die water beweeg. Hierdie golwe eggo van voorwerpe, insluitend prooi, wat die orka's kan gebruik om dit op te spoor, volgens See wêreld.
Orka -aanvalle op mense
Daar is geen rekord van 'n orka wat ooit 'n mens in die natuur doodgemaak het nie. Dit is omdat mense nie deel is van hul natuurlike dieet nie. Soms kan 'n orka 'n mens 'n fout maak met iets wat hy wel eet, soos 'n seël. In 2017 is 'n orka vasgevang tydens die laai van kamera by 'n branderplankryer tydens die Lofoten Masters -branderplankompetisie in Noorweë. Dit lyk asof die orka uit die aanval onttrek het net voordat hy kontak gemaak het. Die Noorse Orca -opname het in 'n Facebook -plasing gesê dat die orka waarskynlik besef het dat die branderplank op die laaste sekonde nie 'n seël was nie.
In 2005 is 'n 12-jarige seuntjie deur 'n moordwalvis naby Ketchikan, Alaska, 'gestamp' in 'n afgebroke aanval en mdash soortgelyk aan die surfer in Noorweë of mdash of bloot nuuskierigheid namens die orka, volgens die Associated Press, via Die Seattle Times. Die Associated Press het berig dat 'n branderplankryer in die vroeë sewentigerjare in Kalifornië gebyt is, wat die enigste relatief goed gedokumenteerde geval is van 'n wilde orka wat 'n mens eintlik gebyt het. Orka's in gevangenskap het egter mense aangeval en vermoor.
Alhoewel wilde moordvisse mense nie opsetlik benadeel nie, het hulle bote aangeval. Daar was baie berigte wat in die somer van 2020 begin het oor orka's wat seilbote voor die kus van Spanje en Portugal binnegedring en beskadig het, volgens BBC News. Drie jong manlike orka's was betrokke by die meeste van die aanvalle, en mariene bioloë wat die voorvalle ondersoek, meen dat die jong mannetjies met die bote gespeel het deur die roere te rig en die bote rond te stoot.
Lewe in die peul
Orka's is baie sosiale wesens en leef in familiegroepe genaamd peule, wat tot 50 lede het, volgens die University of Michigan's Animal Diversity Web (ADW). Hierdie peule bestaan ​​uit verwante moeders en hul afstammelinge, bekend as matrilines. Volgens 'n wildorganisasie Whale and Dolphin Conservation kan 'n manlike orka lewenslank by sy ma bly, terwyl dogters tyd kan spandeer nadat hulle hul eie kalwers gehad het.WDC). Peule het dikwels hul eie kenmerkende oproepe, of dialekte, om te kommunikeer, maar hulle sal met ander peule skakel en kan saamkom om selfs groter, tydelike groepe te vorm.
Grootte: Tot 9,8 m lank
Lewensduur: Tot 100 jaar
Bewaringstatus: Data gebrekkig
'N Orka -wyfie sal elke drie tot tien jaar een nageslag op 'n slag baar. Volgens SeaWorld duur die draagtyd gewoonlik ongeveer 17 maande. Orka's werk saam om die kleintjies te versorg, en ander wyfies in die peule sal dikwels help met die grootmaak.
Wyfie -moordvisse het 'n gemiddelde lewensduur van 50 jaar, maar sommige mense het na raming tot 100 jaar geleef. Mannetjies leef korter, met 'n gemiddelde lewensduur van 29 jaar en 'n maksimum lewensduur van 60 jaar, volgens die Center for Whale Research in die staat Washington.
Orka's is die mees verspreide soogdiere, behalwe mense en moontlik bruin rotte, volgens See wêreld. Hulle woon in elke oseaan regoor die wêreld en het aangepas by verskillende klimate, van die warm water naby die ewenaar tot die ysige waters van die Noord- en Suidpoolstreke.
Dit is bekend dat orka's lang afstande aflê. Een studie het byvoorbeeld bevind dat 'n groep orka's vanaf die waters van Alaska na die nabye sentrale Kalifornië gereis het, volgens IUCN & mdash 'n afstand van meer as 1,900 myl (1,900 myl).
Is daar verskillende soorte orka?
Alle orka's word tans onder een spesie gelys, Orcinus orca. Daar is egter herkenbare verskille tussen bevolkings, en bioloë het verskillende verskillende vorme geïdentifiseer, bekend as ekotipes, wat eintlik verskillende spesies of subspesies kan wees, volgens die National Oceanic and Atmospheric Administration (NOAA).
Ekotipes van orka's kan wissel in grootte, dieet en gedrag. Daar is tans 10 beskryfde ekotipes: vyf in die Noordelike Halfrond en vyf in die Suidelike Halfrond, volgens WDC. In die Noord -Stille Oseaan het wetenskaplikes inwonende orka's geïdentifiseer, wat geneig is om klein reekse te hê, vandaar die naam & mdash en spesialiseer in die vang van vis. Bigg se moordvisse, of verbygaande orka's, kan ook in die Noord -Stille Oseaan gevind word. Hierdie orka's reis groot afstande en jag soogdiere soos robbe en walviskalwers. Orka's op die see kan ook in hierdie streek gevind word. Hulle woon ver van die kuslyn af en is al gesien hoe hulle vis en haaie eet, maar daar is relatief min oor hulle bekend.
Die Noordelike Halfrond is ook die tuiste van Noord -Atlantiese tipe 1 en tipe 2 moordvisse. Orka's van tipe 1 is generaliste -eters en is waargeneem deur vis en robbe in Europese lande, waaronder Noorweë en Skotland, te eet. Orka's van tipe 2 is skaars en vreet hoofsaaklik ander walvisse en dolfyne.
In die Suidelike Halfrond is daar tipe A, tipe B (groot), tipe B (klein), tipe C en tipe D moordenaars.
& mdashTipe A -orka's reis in en uit Antarktiese waters, na die migrasie van hul belangrikste prooi, dwergwalvisse.
& mdash Tipe B (groot) diere word ook pakys -orka's genoem, omdat hulle robbe jag in Antarktiese pakys.
Daar is gesien dat tipe B (klein) moordvisse, ook genoem Gerlache -orka's, pikkewyne eet, maar hul volledige dieet is onbekend.
& mdash Dieselfde geld vir orka's van tipe C en tipe D, alhoewel albei waargeneem is om vis te eet.
& mdash Type C, of ​​Ross Sea -orka's, is die kleinste ekotipe en kom gewoonlik in die oostelike Antarktika voor.
Tipe D, of subantarktiese orka's, is baie skaars, en daar is nog baie om oor te leer.
Is orka's bedreig?
Die orka word tans gelys as 'Data Deficient' deur die IUCN, wat beteken dat die bewaringstatus daarvan onbekend is. Wetenskaplikes het nie voldoende data gehad toe dit laas in 2017 geëvalueer is nie weens die onsekerheid rakende die taksonomiese klassifikasie daarvan en of orka's in verskillende subspesies of spesies verdeel moet word. Die IUCN het opgemerk dat die moordwalvis as 'n enkele spesie volop en wyd versprei is. Hulle word egter steeds bedreig deur menslike aktiwiteite en sommige streeksbevolkings, soos die orka's wat afhanklik is van blouvintonyn in die Straat van Gibraltar, het aansienlik afgeneem.
Menslike beskawings regoor die wêreld maak orka's direk en indirek dood. Volgens die IUCN word hulle steeds in klein hoeveelhede gejag op voedsel of as 'n manier om hul bevolking te beheer. Besmettings in die see en die see, soos chemikalieë en olie, hou 'n bedreiging in vir orka's, asook versteuring deur bote, oorbevissing en ander ontwrigtings in hul voedselvoorsiening en klimaatsverandering, volgens IUCN.
Moordwalvisse word beskerm in die VSA ingevolge die Marine Mammal Protection Act (MMPA). Killerwalvisse in die suide word ook onder die Wet op bedreigde spesies omdat hulle veral die risiko loop om uit te sterf, weens dreigemente soos geraas deur bootverkeer en 'n afname in die salmbevolking en hul voorkeurvoedsel. 'N Onderbevolking van verbygaande moordenaars (AT1) word ook as' uitgeput 'gelys onder die MMPA. Die bevolking bestaan ​​uit slegs sewe individue, na 'n dramatiese afname in die nasleep van die Exxon Valdez -oliestorting in 1989 in Prince William Sound, Alaska, volgens NOAA.
'N SeaWorld -orka met die naam Tilikum was die fokuspunt van die gewilde dokumentêre film "Blackfish" uit 2013, wat kritiese kyk na moordenaars in gevangenskap. Tilikum was betrokke by drie menslike sterftes, insluitend die van die SeaWorld -afrigter Dawn Brancheau in 2010. Die dokumentêr het 'n openbare reaksie op SeaWorld veroorsaak, en in 2016 het die mariene parkketting aangekondig dat dit sy teelprogram vir moordwalvisse beëindig, het Live Science vroeër berig. Tilikum is in 2017 op 36 -jarige ouderdom dood aan 'n bakteriese infeksie by SeaWorld.
'N Ander beroemde orka was Keiko, wat Willy gespeel het in die 1993 film "Free Willy". Keiko het in 'n mariene park in Mexiko gewoon, maar na die vrystelling van die film is 'n internasionale veldtog van stapel gestuur om hom terug te bring na die wilde Yslandse waters waaruit hy gevang is toe hy ongeveer 2 jaar oud was. Keiko is opgelei om wilde vis te vang en is vrygelaat aan die kus van Ysland in 2002. Hy het na die kus van Noorweë geswem, maar is dood aan longontsteking, 18 maande na sy vrylating, op 27 -jarige ouderdom, volgens BBC News.
'N Wit orka met die naam "Ysberg" is in 2010 in waters rondom die Commander-eilande, aan die ooskus van Rusland, opgemerk, het Live Science vroeër berig. Die spookwit rugvin van hierdie volwasse mannetjie het dramaties onderskei van dié van sy swart-en-wit peetgenote. Navorsers van die Verre Ooste -Rusland Orca -projek (FEROP), wat Iceberg ontdek het, het meer wit orka's in Russiese waters gevind en voorgestel dat die meeste albino's is, hoewel dit nie met sekerheid bekend is nie, volgens WDC. Albino -orka's kan dui op inteling in die populasie.
Hierdie artikel is op 23 Maart 2021 opgedateer deur die skrywer van Live Science, Patrick Pester.
Potvis, (Fiseter katodon), ook genoem cachalot, die grootste van die getande walvisse, maklik herkenbaar aan sy enorme vierkantige kop en smal onderkaak. Die potvis is donkerblougrys of bruinerig, met wit kolle op die maag. Dit het 'n dikketjie en het klein paddle -agtige flippers en 'n reeks afgeronde bultjies op sy rug. Mans bereik 'n maksimum lengte van ongeveer 24 meter (78,7 voet) en weeg tot 50 ton (55,1 ton). Wyfies is kleiner, meet gewoonlik minder as ongeveer 14 meter (45,9 voet) en weeg minder as 25 ton (27,6 ton).
Sperwalvisse is diep duikers, wat gewoonlik 'n diepte van ongeveer 350 meter (1,150 voet) bereik en is gevind dat hulle verstrengel is in kabels wat meer as 1 000 meter (3,280 voet) onder die oppervlak is. Dit is nie ongewoon dat potvisse 'n uur of meer duik nie en dan ongeveer 10 minute asemhaal elke 10 sekondes op die oppervlak. Hulle kan teen 'n snelheid van 4 knope (7,4 km/uur of 4,6 mph) vaar en tot 20 knope (37 km/uur of 23 mph) in spore swem.
Hierdie walvisse word in gematigde en tropiese waters oor die hele wêreld aangetref, gewoonlik in peule (groepe) van ongeveer 15 tot 20 alleenstaande mannetjies, maar kan in kouer streke dwaal. Sperwalvisse bereik seksuele volwassenheid op die ouderdom van 7 tot 13 jaar en fisiese volwassenheid op 25 tot 45 jaar en word aangeteken om 62 jaar te lewe. Hulle voed hoofsaaklik op koppotiges, insluitend die reuse inkvis (Architeuthis dux).
Die potvis is die mees evolusionêr gemodifiseerde van die tandwalvisse. Die kop vorm 'n derde van die totale liggaamslengte en, na raming, meer as 'n derde van die liggaamsgewig. Die onderkaak is gewoonlik toegerus met 36 tot 50 groot koniese tande, die boonste kakebeen bevat 'n veranderlike aantal vestigiale tande wat nie uitbars nie. Die kop het 'n goed ontwikkelde neus en bolip, waar die vloeistofgevulde spermaceti-orgaan (wat walvisjagters die geval genoem het) spermolie bevat en spermaceti is uit hierdie vloeistof onttrek vir beligting en smering. Die spermaceti -orgaan is uniek aan potvisse. Dit het 'n volume van tot 2000 liter (530 liter) en kan tot 40 persent van die walvis se lengte strek.
Die funksie van die spermaceti -orrel is nog nie afdoende bewys nie. Voorstelle van sy rol het meestal betrekking op duik. Dit kan die neusgate toemaak, as 'n kragpomp vir die benige nare dien, of gedeeltelik as 'n hidrostatiese orgaan dien deur olie aan die een of ander kant te druk deur sametrekkings van die spiermantel. Ander teorieë dui daarop dat dit help met die ontruiming van die longe voor 'n diep duik, stikstof absorbeer by uiterste onderwaterdruk, of dien as 'n dryfreguleerder om die walvis te help terwyl hy daal en klim van diep duike. Die spermaceti -orrel kan hierdie voorgestelde doeleindes alleen of in kombinasie dien. Dit kan selfs 'n nagalmkamer wees wat die potvis gebruik om sy unieke gepulseerde seine te produseer, wat gebruik word vir eggolokasie en kommunikasie.
Sperwalvisse was eens kommersieel waardevol en is etlike eeue lank gejag. The White Whale het in Herman Melville se roman gejag Moby Dick (1851) is vermoedelik 'n albino -potvis. Ambergris, 'n materiaal wat soms in die see dryf, word in die ingewande van die potvis gevorm rondom 'n kern van onverteerde vaste stof, soos inkvisbekke.
Wetenskaplikes het vasgestel dat potvisse met mekaar kommunikeer deur middel van 'n reeks kliks wat codas genoem word en dat elke koda 'n duidelike doel het. Hulle merk op dat daar klein koda -verskille tussen potvisgemeenskappe bestaan ​​en dat potvisse plaaslike aksente en dialekte ontwikkel het. Daarbenewens is daar bewyse dat peule wat defensiewe gedrag ontwikkel het waarmee hulle walvisvaartuie en harpoen kan vermy, hierdie gedrag moontlik kan oordra aan meer naïewe peule.
Fiseter is Grieks vir 'blaser', 'n verwysing na die asem van die potvis. Die dwerg- en dwergpotvisse (Kogia breviceps en K. simus) is die enigste ander lede van die familie Physeteridae. Hierdie onbekende dolfynagtige walvisse is grys bo en wit onder, en hulle is redelik klein-ongeveer 2,5 tot 4 meter (8 tot 13 voet) lank. Dit word wêreldwyd versprei in seewater van ekwatoriale tot gematigde streke en het geen kommersiële waarde nie. Die familie Physeteridae het baie vroeg van die res van die tandwalvisse (suborde Odontoceti) afgewyk. Groot potvisse met al die eienskappe van hedendaagse potvisse het 20 miljoen jaar gelede geleef tydens die vroeë Mioseen (ongeveer 23 miljoen tot 16 miljoen jaar gelede). Hierdie vroeë afwyking maak gevolgtrekkings oor die verhouding tussen potviswalvisse voorlopig.
Moenie onbeskof wees teenoor u dokter nie. Dit kan jou doodmaak.
Om onbeskof te wees, kan u na kognitiewe foute stoot.
Verankering is 'n algemene vooroordeel wat mense op een stuk data laat vasmaak.
'N Studie het getoon dat diegene wat onbeskof was, meer geneig is om hulself te veranker by slegte data.
In sommige simulasies met mediese studente het hierdie effek tot hoër sterftesyfers gelei.
Kognitiewe vooroordele is snaakse klein dingetjies. Almal het dit, niemand erken dit graag nie, en dit kan wissel van klein tot ernstig, afhangende van die situasie. Vooroordele kan beïnvloed word deur faktore so subtiel soos ons bui of verskillende persoonlikhede eienskappe.
'N Nuwe studeer binnekort gepubliseer in die Journal of Applied Psychology dui daarop dat onbeleefdheid by die lys gevoeg kan word. Meer ontstellend dui die bevindinge van die studie daarop dat dit 'n sterk genoeg effek het om 'n invloed te hê op die diagnose van pasiënte by mediese spesialiste.
Verwante Rough Guides reisgidse
Diepgaande, maklik om te gebruik reisgidse gevul met deskundige advies.
Hierdie pragtige travertynterrasse in die noorde van Iran is 'n ongelooflike natuurlike verskynsel wat oor duisende jare ontwikkel het. Travertyn is 'n kalksteen wat gevorm word uit die kalsiumafsetting in vloeiende water, en in hierdie geval is dit twee warmwaterbronne met verskillende minerale eienskappe. Die ongewone rooierige kleur van die terrasse hang af van die hoë inhoud van ysteroksied in een van die bronne. Daar is baie kleur elders in Iran. Gaan na die Naqsh-e Jahan-plein in Esfahan om eindelose helder teëls in een van die grootste vierkante op die planeet te vind.
Badab-e Surt met sonsopkoms © Jakob Fischer/Shutterstock
8. Hardloop amok
"Running amok " word algemeen gebruik om wilde of wisselvallige gedrag te beskryf, maar die frase het eintlik sy lewe as 'n mediese term begin. Die gesegde is gewild in die 18de en 19de eeu, toe Europese besoekers aan Maleisië verneem het van 'n eienaardige geestesongeluk wat veroorsaak het dat normale stamgenote op brutale en skynbaar willekeurige moordtogte gaan. Amok, afkomstig van die 𠇊muco, ", 'n groep Javaanse en Maleise krygers wat bekend was vir hul voorliefde vir onoordeelkundige geweld en#x2014 was aanvanklik 'n bron van morbiede bekoring vir Westerlinge. Die beroemde ontdekkingsreisiger, kaptein James Cook, skryf in 1772 dat die amok hardloop om uit die huis te kom, die persoon of persone wat vermoedelik die Amock beseer het, dood te maak en enige ander persoon wat probeer om sy gang te belemmer. . " Toe die fenomeen eers gedink is dat dit die gevolg is van die besit van bose geeste, het dit later in psigiatriese handleidings gevind. Dit bly tot vandag toe 'n diagnoseerbare geestestoestand.
Kamele wat eens in Noord -Amerika rondgeloop het, word genoem Kameelperde, Latyn vir "gister se kameel." Maar, Kameelperde is meer verwant aan lamas as met die huidige kamele, het die dieretuin berig.
Kameelperde en sy voorouers was geen vreemdelinge vir die state nie. Fossiele toon aan dat die kameelfamilie gedurende die Eoseen -tydperk, ongeveer 45 miljoen jaar gelede, in Noord -Amerika ontstaan ​​het, het die dieretuin gesê. Dit het in oop ruimtes en droë gebiede gewoon, maar dit is onduidelik of dit water kan bespaar soos moderne kamele doen, het MacPhee gesê.
Kameelperde staan ​​ongeveer 2,2 m lank op sy skouer en weeg tot 1,764 pond. (800 kg) en het 'n kort stert.