En in die vroee 90′s tref Ouboet toe die rugbytoneel. Eerste wedstryd – ma entoesiasties langs die veld saam met al die ander mammas. Ouboet word in ‘n spannetjie saam met graad 2′s geboender (ja, ek is nog steeds verbitterd daaroor!). Hy hardloop te mooi vir die pale – en word so erg geduik dat hy met ‘n blou oog (net ‘n ligte enetjie, maar ja, ek’s daaroor nog netso verbitterd) daar uitkom. Maar erger as die blou oog – met ‘n yslike vrees. Die res van die jaar draf hy so skuins agter die bondel saam en sorg dat hy nie naaaaby die bal kom nie. Dis nogal frustrerend om ver te ry, met ‘n woelige peuter ‘n reenerige dag op ‘n paviljoen deur te bring vir ‘n kwartier waarin jou geliefde kind, jou trots en hoop vir die toekoms, op ‘n veilige afstand van die aksie af saamdraf. Om die minste te se.
In die jare daarna was daar vele oomblikke van groot vreugde, pret en gesellige samesyn langs die rugbyvelde van verskillende laerskole in die Kaap en Boland. Maar die pret onder die toeskouers was altyd vir my lekkerder as die aksie op die veld. Die heel lekkerste was seker lieflingkind nommer twee se jaar in die laerskool se onder 13-spannetjie. En nee, ek kan nie onthou of hul baie wedstryde gewen het nie! Ek kan wel die heerlike gees onder die skool se ouers onthou en al die raak segoed op die kantlyn.