Ná die onlangse proewe kom sy met ŉ vraagteken op haar voorkop by die huis aan. Sewe uit die eerste veertien dogtertjies moet swart wees. In haar kop bestaan daar nie ’n onderskeid tussen wit en swart kinders nie. Sy leer egter nou dat daar ŉ onderskeid is. Swart is anders as wit. Sy leer dat niemand wit kindertjies gaan help nie; hulle is op hulself aangewese. Dit neem iets van haar waardigheid weg. Iets wat sy ís (haar velkleur), ontneem haar van sukses. Sy sal altyd glo sy was eintlik die beste, selfs al was dit dalk nie so nie. Die ironie is dat hoewel ŉ growwe stuk diskriminasie teen wit kinders gepleeg word, hulle bevry word van die stelsel.
Ek woon gereeld netbalwedstryde by. Die swart dogters is werklik goed. Hulle het die vasberadenheid en spoed wat nodig is vir netbal. Ek vermoed hulle sal maklik die eerste sewe van die voorste 14 van die span, bloot op meriete, haal. Hulle het werklik nie die stelsel nodig om hulle te help nie.
Wat hoor die swart dogters? Wit kinders is beter; die stelsel is nodig vir sukses. Al sou meer as sewe van hulle waarskynlik in die top-14 beland het, weet nie een van hulle of hulle werklik op meriete gekies is nie. Hulle twyfel dus of hulle die beste is. Dit is ook ŉ growwe stuk onreg wat hier gepleeg word. Die paradoks hier is dat, in ŉ poging om die dogters van die apartheidstelsel te bevry, hulle aan ŉ nuwe stelsel verslaaf word.