Mercurius is een van vier aardse planete, dit wil sê dat die planeet se liggaam rotsagtig is, net soos die Aarde s'n. Dit is die kleinste van die vier aardse planete, met 'n deursnee van 4879 km by die ewenaar. Mercurius bestaan uit ongeveer 70% metaliese en 30% silikaatsmateriaal. Die digtheid van die planeet is die tweede hoogste in ons sonnestelsel met 5.43 g/cm³: net 'n klein bietjie minder as die Aarde se digtheid.
Mercurius se digtheid van gebruik word om details aangaande die planeet se interne struktuur af te lei. Terwyl 'n groot deel van die aarde se hoë digtheid te danke is aan swaartekragsamepersing (vera; die planeet se kern), is Mercurius baie kleiner en sy binneste dele nie naastenby so sterk saamgepers nie. Om dus die planeet se hoë digtheid te regverdig, moet die kern baie groot en ryk aan yster wees. Geoloë skat dat Mercurius se kern so veel as 42% van die planeet se volume in beslag neem (hierde verhouding is slegs 17% vir die Aarde). Onlangse studies stel voor dat Mercurius 'n gesmelte kern het.
Om die kern is 'n 600 km mantel. Dit word beweer dat daar, vroeg in Mercurius se geskiedenis, 'n groot botsing was met 'n liggaam wat honderde kilometers wyd was. Dié botsing sou veroorsaak dat die planeet 'n groot deel van sy oorspronklike mantel verloor het, wat 'n relatiewe dun mantel in verhouding met die kern sou veroorsaak.
Gedurende die tagtigerjare van die 19e eeu het Giovanni Schiaparelli die oppervlak van die planeet noukeurig bestudeer, ŉ taak wat bemoeilik is weens diameter (5 tot 13 boogsekondes). Hy het nietemin genoeg detail oor die oppervlak ingewin om die afleiding te kon maak dat dieselfde kant van die planeet altyd na die son gekeer is. Dit sou beteken het dat die planeet in dieselfde periode om sy eie as wentel as wat dit hom neem om om die son te wentel (88 dae).
Die laaste keer dat dit gebeur het, was op 10 November 1973, en dit sal weer op 13 November 1986 plaasvind. Tydens so 'n oorgang van Mercurius kan sy diameter en posisie noukeurig bepaal word. Net soos die maan het Mercurius, sover vasgestel kon word, geen atmosfeer nie. As gevolg hiervan is daar 'n groot verskil tussen die dag en nagtemperature op die planeet (die gemiddelde dagtemperatuur is 650 K of 400 °C en die nagtemperatuur 100 K of - 170°C).
Die ruimtetuig is eers by Venus verby voordat dit in die regte baan na Mercurius geplaas is. Tydens die verbyvlug kon detail tot 'n grootte van 100 m gefotografeer word. Mariner is in so 'n baan geplaas dat sy omloopperiode om die son presies twee maal so groot soos die van Mercurius was, sodat dit op 21 September 1974 en 16 Maart 1975 opnuut by die planeet verbybeweeg het. In 1975 het die ruimtetuig slegs 327 km van Mercurius af verbybeweeg.
Uit die baanveranderinge wat Mariner 10 in sy vlug om Mercurius ervaar het, kon die presiese massa en die gemiddelde digtheid (5,45) van die planeet bereken word. Aangesien die digtheid aan die oppervlak waarskynlik kleiner is, sal dit in die kern groter moet wees en daar kan dus aanvaar word dat Mercurius 'n ysteragtige kern moet hê.
Mariner 10 het ook aangetoon dat Mercurius 'n baie swak magneetveld het (ongeveer 1 % van die sterkte van die by die aardoppervlak). In die geval van die aarde word die bestaan van 'n magnetiese veld gekoppel aan die veronderstelling dat die aarde 'n nikkelysterkern het wat vinnig roteer. Mercurius sou ook so 'n magnetiese kern kon hê, maar dat die kern so vinnig roteer, is onwaarskynlik, omdat die planeet self binne 58 dae roteer.
Die magneetveld is waarskynlik 'n oorblyfsel uit 'n vroeër periode toe Mercurius miskien vinniger om sy eie as gedraai het. Algemene gegewens van Mercurius (Astrophysical Quantities, Londen 1973) is: gemiddelde afstand