Ek wens in elk geval dat dit glad nie nodig was om die kerk te beskryf as ’n gestuurde of missionale kerk nie. As jy in die Bybel lees van hoe Jesus die fondamente vir die kerk lê, is dit duidelik dat om te praat van ’n “missionale” of “gestuurde kerk” ’n oorbodige beskrywing is. Dit is soos om te praat van ’n “plantaardige boom”. ’n Boom is per definisie ’n plant. God roep die kerk in die lewe om die kerk te stuur. Die kerk is per definisie gestuur.
Die rede waarom ons deesdae moet praat van ’n gestuurde kerk is omdat kerkwees losgeraak het van die roeping en bestaansrede vir die kerk. Nie moedswillig of eiewillig nie, dit was tot ’n groot mate deel van die verloop van die geskiedenis. Soos wat die Christendom in die wêreld gegroei het, het gelowiges al meer begin voel hulle werk in die wêreld om hulle is voltooi. Omtrent almal in die omgewing is gelowiges of het ten minste al die boodskap van verlossing gehoor.
Die werk van die kerk verskuif dan daarna om homself in stand te hou, om lidmate te versorg en om hulle kinders van die Here te leer. Sendingwerk is iets wat op ander plekke en onder ander volke gebeur, daar waar mense nog nie die evangelie gehoor het nie. Dit was vir ’n lang tyd normaal.
Ons leef nou in ’n nuwe normaal. Dit is baie nader aan die normaal van die Nuwe Testament as wat die normaal van die afgelope dekades was.
Die nuwe normaal is dat gelowiges en gemeentes weer ons roeping in ons onmiddellike omgewing, soos wat God dit bedoel het, sal onthou en opneem. Die nuwe normaal is eintlik nie nuut nie, dit is die oorspronklike normaal. Die normaal vir die kerk is dat ons as gestuurdes in die wêreld leef.