WOORDE WAT WEEG: Reisjoernaal | Colombië: Deel VIII (2018)
Nou is dit Punto Faro, Isla Mucura.
My gids is oorbetyds en ons moet wag by die Regatta hotel (bietjie afgeleef, die hotel) vir die ander passasiers. 30 mense vertrek op dieselfde boot.
Paspoort word gevra. Ons moet elkeen $5 betaal by die hawe - nie ingesluit nie en my gids het my nie ingelig nie. Goddank het ek altyd geld by my. (Die reis is egter alles inklusief - so Metropolitan Tours het opgeslip.) My gids wag totdat ek vertrek. Hoekom, weet ek nie, want hy is die hele tyd besig om met iemand op sy selfoon te praat.
Die boottrip duur twee ure lank, met dolfyne wat om ons in die water speel. Ek sit heel voor en kry dus die wind letterlik van voor, maar gelukkig is daar sonbrandolie.
Op die boot is net water beskikbaar - deesdae word drank verbied. Veral as daar probleme is, kan passasiers moeilik raak en dalk verdrink.
Skielik stop ons. Ek ruik petrol.
'n Italianer voor my verduidelik daar het plastiek in een van die enjins beland. Tien minute later skuur ons voort. Lieflik. Die angs skuim weg na agter ...
Ons aankoms is plesierig. Met iets van 'n skoolkamp-allure word ons ingelig oor die moets / moenies op die eiland. Geen deure word gesluit nie. Almal vertrou mekaar. Geen tips nie, asseblief. Net teen die einde van die verblyf in die tipboks sodat almal kan deel. Geen rook in kamers toegelaat. Skakel lugverkoeling af wanneer jy die kamer verlaat. Bruin handdoeke vir swem; wit vir stort. Wees versigtig vir die iguanas op die eiland ...
Dit herinner my aan 'n verblyf op 'n flotel in Manaus in 1987. Jy is afgesonder van die buite-wêreld en die reëls van die plek is wet. Bykans soos in die weermag!
Dit was my eerste besoek aan Suid-Amerika waar ek gedig het oor 'n besoek aan die hele kontinent waarna ek die afgelope paar jaar by herhaling teruggekeer het, omdat dit kreatief goed is vir my: Brasilië, Peru, Argentinië, Chili ...
al het sy my nou heeltemal vergeet:
ons liefde lyk nes die ruïnes by Macchu Picchu.
Night of the Iguana van Tennessee Williams vra vir 'n herlees. 'n Verstommende teks oor 'n klag van seksuele misdryf, oor geloof en ongeloof.
Nou is dit lunch. Die corbina vis is puik gaar gemaak en die slaai en groente smaaklik.
Hierna tiep ek om. Die vorige twee dae was lang reise met baie ervarings en indrukke.
Laatmiddag skrik ek wakker. Sukkel om die internet-verbinding te vind en uiteindelik sluit ek aan by die bestaan buite die eiland. Besef opnuut: ek het drie verslawings, te wete, skryf, die internet, en beslis rook. Alkohol kan ek net so laat staan. Maar skryf en rook en kontak via die internet / e-posse bepaald nie.
Selfs op hierdie afgeleë plek is ek besig met notas maak, skryf, lees.
En ek slaan altyd 'n ou dampie iewers buite onder 'n boom.
Die dinner is op die grasperk. Twee jong Amerikaners sit by my tafel. Hulle woon in Washington DC en Trump se manewales met die sloerstaking van uitbetaling aan regeringsdienste is 'n ellende. Mense sit met die hande in die hare. Polisielede gaan dalk nie 'n salaris kry nie.
Die ekologie en global warming is ook deel van ons gespek. Martin, die bestuurder van die oord, vertel hoe die reënpatrone jaar na jaar skuif.
Ons eet vis en heerlike garnale.
Vroegaand is dit bed toe. Op die grasperk rook 'n man 'n sigaar. Heerlik.
Die volgende oggend neuk dit met die internet-verbinding, maar die reis hier begin inskop.
Ek swem in die warm Karibbiese see en kyk hoe 'n pelikaan klein vissies verorber met sy lang bek.
Twee Deense meisies gesels met my oor hoe die reis hulle ook betower.
Ingmar Bergman, die Sweedse filmmaker, is my een van gunstelinge. Die een meisie weet te vertel sy was 'n ekstra jare terug in een van sy films as 'n jong kind.
'n Italiaanse bankier - in die kabine langs my - gesels met my oor Fellini en Pasolini en Umberto Eco.
Hoe heerlik is hierdie konneksies nie.
Laatmiddag is dit hoogwater. Die stil water van die oggend is nou gevaarlik. 'n Brander trek my in en ek gaan lê op my rug. Bly kalm. Dan skielik word ek uitgewerp op die sand. Ek dink aan 'n ervaring uit my jeug toe ek amper verdrink het by Ballito-baai en my oorlede moeder probeer inswem het om my te red.
Gelukkig het 'n dwars-stroom my gered.
Jou begrafnis sober soos jy was.
Schubert se Forelle in die agtergrond.
'n Ruiker bloei in die Saffas-kapelletjie.
Die predikant lees voor uit 2 Timoteus 3 & 4.
Ons vier susters sit woordeloos langs mekaar,
met kleinkinders, 'n neef en sy vrou.
Die testament van jou lewe, sê die prediker,
behels dat jy altyd geluister het en sinvol
kon reageer op sake van die dag.
Ma het ons stewig geanker toe ons
klein was. Toe die golwe oor ons gebreek het,
het ma ons weer geanker op ons lewensreis.
My suster se bydrae vir die gedenkdiens.
Ek onthou hoe 'n seestroom by Ballito
my intrek as kind en dit was jy
wat wou inswem toe ek roep om hulp;
om my te red totdat die branders
my genadiglik weer uitgegooi het.
Maar jy is reeds as dankoffer uitgegiet,
en die tyd van jou heengaan
laat my akatalepsies, oorspoel met verdriet.
Daar is iets dreigends in die weer. Ek het nog nie 'n iguana gewaar nie.
Posted by Johann de Lange at 4:03 PM