Op soek na 'n "doktorsgraad" wat jy aan 'n geliefde eggenoot/eggenote/ou/meisie kan toeken om jou waardering te toon vir dié se sorgsaamheid en liefde? Klik op die voorbeeldjie hieronder en 'n groot "graad-dokument" sal op jou skerm verskyn. Druk dit dan uit (verkieslik op 'n kleurdrukker) en skryf jou geliefde se naam bokant die stippellyn! Verbasend hoe mense sulke klein blykies van liefde waardeer -- selfs as dit alles sommer net na 'n beuselagtige speletjie lyk...
Afhangende van of die pit vas of los in die vrug sit, word perskes in die reël in lospit- of taaipit-variëteite ingedeel. Daar is altesaam ongeveer driehonderd soorte. Die skil van die vrug is gewoonlik donsig, maar die “haarlose” nektarien (of kaalperske) is ook ’n soort perske.
Perskebome word nie maklik ouer as sowat dertig jaar nie, maar ’n boom is eintlik minder as ’n dekade lank ’n wafferse vrugtedraer. Daarna is dit nie juis van kommersiële belang vir die vrugteboer nie, en sulke bome word dus dikwels uitgekap en vervang.
Die siekte wat appelkoosmaag genoem word, word deur ’n kiem veroorsaak en het niks te doen met die eet van groen appelkose nie, hoewel daar in die ou dae gedink is dat die arme appelkoos die skuld daarvoor moet kry. Dit was glo omdat die siekte juis geneig was om toe te slaan in die tyd wanneer die appelkose nog hard en groen was toe hulle deur baie kinders van die bome afgepuk en geëet is. Die diarree en maagkrampe is egter heel moontlik bewerk deur salmonella-bakterieë soos dié
Ook die appel behoort tot die familie Rosaceae, maar is duidelik van ’n ander geslag as die perskes, appelkose en pruime. Daar is in der waarheid ’n bonte menigte appelvariëteite, met vrugte wat van groen en geel tot ’n donker swartrooi wissel—party skaars groter as kersie en ander so groot soos ’n middelgroot pomelo.
DIE lemoen is ’n boorling van Suidoos-Asië. Die vrug is eintlik ’n soort bessie, en “lemoen” is in der waarheid die sambreelnaam vir die vrugte van verskeie soorte sitrusbome. Pitlose, soet lemoene is baie gewild.
LINKS: Daar is ’n hele verskeidenheid van sitrussoorte en boonop word allerhande nuwe variëteite deur kruisings bewerkstellig.
Sitrusvrugte word vars geëet of in fabrieke tot vrugtesap en konfyt verwerk. Die vrugte bestaan uit ’n aantal sagte huisies—wat vol sap-selletjies is en wat maklik van mekaar geskei kan word—in ’n dik skil wat oliekliere bevat.
Plantkundiges reken dat die wêreld by die Kaspiese See die oorspronklike tuiste van die Europese druif was. Daarbenewens het die mens egter reeds van die antieke tye af druiwe gekweek en is oorblyfsels daarvan in byvoorbeeld ou Egiptiese grafkelders gevind. Wingerde, wingerdstokke en natuurlik wyn word ook op baie plekke in die Bybel genoem. Die Nagmaal word vandag steeds met brood en wyn gevier.
Die korrelvrugte van die rankende druifstruik word in trosse gedra. Die kweek van druiwe vir vars eet, droging tot rosyntjies of vir wynverwerking word wingerdbou genoem. ’n Wingerd is ’n land wat met druiwestokke beplant is.
DIe eerste druiwe aan die Kaap is in 1655 deur Jan van Riebeeck aangeplant. Die wynkultuur is onder meer deur die Franse Hugenote in die Boland uitgebou en dié is vandag steeds by die uitstek ’n wynboustreek.
Druiwe word deur baie siektes en insekteplae geteister. Een daarvan is filloksera, ’n insek wat die wortels aanval.
PAPAJA is die algemene naam vir vir ’n groepie van sowat dertig sagtehoutbome van die familie Caricaceae. Hul plekke van herkoms is die tropiese wêrelde van Wes-Afrika en die Amerikas.
Daar is afsonderlike manlike en vroulike plante, wat almal ’n soort melksap bevat. Waar hulle wild in die natuur groei, word hulle omtrent net so groot soos ’n uitgegroeide mens, maar gekweekte bome kan selfs sewe meter of hoër wees.
ONS ken hom as die géélwortel, maar navorsers van die Amerikaanse department van landbou het deur selektiewe kweking geelwortels ontwikkel wat omtrent alle kleure van die reënboog het, soos die foto REGS toon. Op die koop toe is hierdie bontspul glo ook baie gesond.
Die geelwortel (Daucus carota) is inheems in Eurasië en Noord-Afrika, maar word tans wyd en syd oor die gematigde streke van die wêreld heen as ’n groentesoort gekweek. Gerasperde rou geelwortels in slaaie is ook baie gewild.
Die wilde soort het 'n taai, houterige wortel, wat ’n mens nie juis kan eet nie. Die gekweekte tipe se langwerpige, ondergrondse knol is egter ’n smaaklike, hoogs eetbare soort kos. Daar is ’n hele aantal variëteite van die gekweekte geelwortel.
Die kleurstof wat die geelwortel geel maak (eintlik is dit dikwels meer oranjerooi) is karotien. Hierdie karotien is ’n belangrike bron van vitamien A. Dit is nie duidelik presies watter voedingswaardes daar in die nuwe “reënboog-wortels” ingebed is nie!