Gevegte van die Krimoorlog, W. Baring-Pemberton - Geskiedenis Podcasts - 2022
Ondanks sy ouderdom, is dit een van die beste militêre geskiedenis van die Krimoorlog, met goeie verslae van al die groot veldslae, goed ondersteun deur aanhalings van die vegters.
Die slagveldrekeninge word gekoppel aan kort historiese verslae, sodat 'n mens die verloop van die oorlog kan volg.
Skrywer: W. Baring-Pemberton
Gevegte van die Krimoorlog
Die Krimoorlog is 'die laaste groot oorlog wat gevoer is sonder die hulp van moderne wetenskaplike hulpbronne' genoem. Dit was ook die laaste groot oorlog wat die Britse leër in al sy glans van skarlaken en goud uitgevoer het, met behulp van wapens en taktieke wat die prins Rupert of die hertog van Marlborough nie sou verstom het nie. Baie wat in die Eerste geveg het, en nie 'n paar wat in die Tweede Wêreldoorlog geveg het nie, sal persoonlik geweet het van diegene wat aan sulke gevegte deelgeneem het en hul rekeninge uit hul eie lippe gehoor het.
Aan die ander kant behoort geen veldtog meer bekend te wees nie, want nie een is meer volledig en eerliker gedek nie. Die historikus van die Krimgevegte het dan (wil voorkom) slegs 'n samestelling van die ontelbare briewe en verslae gemaak, en sy verhaal is volledig. Ongelukkig is dit nie so nie. Met rook uit die swart poeier wat dan oor die slagveld dryf, swaar oor batterye lê, kon die vegter dikwels weinig meer sien en rapporteer as wat in sy omgewing gebeur het, en selfs hierin is hy nie noodwendig betroubaar nie ...
Vir diegene wat in rustigheid onthou het - en daar was baie - is dit genoeg om die opmerking van 'n kontemporêre Kanadese militêre historikus op te teken: 'Die geheue kan 'n beampte na 'n tydsverloop bespot, veral as die offisier se eie belang en vooroordeel verloof. '
As gevolg van hierdie probleme sal die skrywer wat elke voorval met voorbehoud en kwalifikasies omring, sy lesers vinnig moeg maak. Hy moet oor sake op die oomblik, soos byvoorbeeld Nolan se verantwoordelikheid vir die Ligte Brigade, sy oordeel oor die beskikbare bewyse gebruik en sy eie besluit neem. Dit het ek probeer doen. "
Eeue lank was 'n sentrale doelwit van die Russiese buitelandse beleid om 'n warmwaterhawe in die suide te verkry-naamlik aan die Bosporus-seestraat en die Straat van die Dardanelle, die klein waterweë wat die Swart See met die Egeïese See en die Middellandse See verbind. In 1854 beheer die vervalle Ottomaanse Ryk die noodsaaklike waterweg en Rusland soek na groter krag in hierdie streek.
In 1853 eis St. Petersburg dat die Ottomaanse Ryk Rusland se reg erken om Oosters -Ortodokse gelowiges in Turkye te beskerm. Toe Turkye weier, het Rusland troepe na die Ottomaanse gebied gestuur. Uit vrees vir toenemende Russiese mag en 'n ontsteltenis in die magsbalans op die vasteland, verklaar Groot -Brittanje en Frankryk op 28 Maart 1854 oorlog teen Rusland. Rusland vaar goed met sy swakker buurman in die suide en vernietig die Turkse vloot aan die kus van Sinope. , 'n hawestad in Noord-Sentraal-Klein-Asië. In September 1854 beleër die Britte en die Franse egter Sevastopol, Rusland se swaar versterkte hoofvlootbasis in die Swart See, op die Krim -skiereiland. Na net minder as 'n jaar van voortdurende stryd, het die Rus die vesting verlaat, hul vestings opgeblaas en hul eie skepe laat sink. Intussen het Britse troepe by die nabygeleë Balaklava in 'n smal vallei gelaai wat aan beide kante omring was deur Russiese gewere. Byna elke Britse soldaat het dood geval in wat die Valley of Death genoem word. Die naam van die Britse groep was die Light Brigade, wat aanleiding gegee het tot die beroemde Alfred, Lord Tennyson -gedig, "The Charge of the Light Brigade."
Rusland se nuwe tsaar, Alexander II, het in 1856 om vrede gedagvaar. In die gevolglike Vrede van Parys het Rusland sy aanspraak as Christelike beskermer in Turkye prysgegee, die Swart See is geneutraliseer en die magsbalans is gehandhaaf.
Die Krimoorlog het tussen 1815 en 1914 die hoogste slagoffers van enige konflik in Europa gehad, die eeu lange vrede wat deur die magsbalans gehandhaaf is. Siekte het baie mense doodgemaak, maar swak leierskap het duisende meer doodgemaak. Dit was die laaste oorlog waarin die Ottomaanse Ryk 'n oorwinningsrol gehad het, hoewel Rusland selfs op die Krim redelik goed gevaar het teen die Turke. Die groter belang van die Krimoorlog word beliggaam in een internasionale en een nasionale element.
Wat Europese internasionale betrekkinge betref, was die Krimoorlog die einde van die ware charade van Russiese militêre oorheersing op die vasteland. Die Russiese leër was weliswaar die grootste mag vanweë sy groot getalle, maar dit is klaarblyklik verslaan deur kleiner Britse en Franse magte, en sy vloot was teen die middel van die negentiende eeu heeltemal nutteloos en agteruit. Dit was Rusland wat gewaarborg het om orde en balans te handhaaf na die nederlaag van die Napoleon-dit het dit sedertdien met Oostenryk, Pruise en Frankryk gedoen. Die krag is dus effektief uitgeskakel, en die afsterwe van die magsbalans kan nie ver agter wees nie.
Op nasionale skaal was die Krimoorlog, volgens sommige historici, die begin van die pad na die Russiese rewolusie van 1917.
Die volgende is as deelnemers geïdentifiseer:
1. Voor 1920 het elke regiment hul eie diensnommers uitgereik wat slegs in daardie regiment uniek was, sodat dieselfde nommer baie keer in verskillende regimente uitgereik kon word. As 'n dienspligter verhuis, kry hy 'n nuwe diensnommer deur sy nuwe regiment.
Leërs ten tye van die Krimoorlog
In die meeste leërs ten tye van die Krimoorlog was daar 'n duidelike skeiding tussen die offisiere en die aangewese manne. Die offisiere was geneig om aristokrate te wees wat van kleins af oor eer en heerlikheid opgelei is. Daar was 'n gevoel onder baie offisiere dat daar geen eer was in 'n ander dood as in 'n geveg nie en dat lafhartigheid sekere skande beteken. Die soeke na heerlikheid het gelei tot verskeie aksies tydens die oorlog wat slegs as militêre dwaashede bestempel kan word, en die mees verbluffende voorbeeld is die berugte Charge of the Light Brigade (1854), herdenk in 'n gedig van Alfred, Lord Tennyson (1809-1892). Rang-en-lêer-troepe het dikwels 'n perspektief op die oorlog gehad wat anders was as dié van hul bevelvoerders en wat gemotiveer is deur 'n beroep op nasionale trots, regimentstrots of 'n gevoel van mededinging tussen regimente.
In die 1850's is weermagoffisiere gewoonlik nie opgelei om na te dink oor voorraad of om vooruit te beplan nie. Hierdie gebrek aan klem op strategiese beplanning het beteken dat die Geallieerde leërs die Krimoorlog binnegegaan het sonder enige kennis van die slagveldterrein. Die bevelvoerders was ook onkundig oor die plaaslike klimaat en die grootte van die magte wat hulle sou ondervind. Die Britse bevelvoerder Fitzroy James Henry Somerset, die Baron Raglan (1788-1855), het byvoorbeeld aanvaar dat varswatervoorrade en perde beskikbaar sou wees. Die Britte het nie mediese voorrade of hul hospitaalwaens tydens die inval van die Krim saamgeneem nie en het in werklikheid glad nie voorsorg getref om gewonde soldate te versorg nie. Die aanbodbasis wat deur die Britte gebou is, was by Balaklava, soms meer as 9 myl van die voorste linies af. Die enigste pad na die basis was langs 'n grondpad wat opdraand geloop het en 'n modderrivier geword het as dit gereën het. Die situasie is vererger deur die gebrek aan pakdiere, al die voorrade moes deur die soldate self na die voorkant geneem word. Eers einde April, 1855, is 'n spoorverbinding tussen die Britse toevoerbasis by Balaklava en die voorkant voltooi.
Die Britte was nie alleen in hierdie opsigte nie, maar die Turke het min vervoer gehad en het 'n ooreenkoms met die Britte aangegaan om dit te voorsien. Omdat die Turke nie hul eie toevoerstreine georganiseer het nie en die Britte nie in staat was om die ooreenkoms na te kom nie, moes Turkse soldate van die land af lewe. Die Franse was nader aan hul voorraadbasis en is vergesel deur viviandieres, jong vroue wat as voorsorgers vir die Franse troepe opgetree het. Omdat die Franse pakdiere saamgebring het om materiaal te vervoer, het hulle kos en ammunisie vir al die geallieerde leërs vervoer. Die situasie was ewe erg vir die Russiese soldate. Hul beamptes het gereeld die geld gesteel om voedsel aan te koop, en verskaffingsoordragte is dikwels vertraag deur swak weer.
Die offisiere wat tydens die Krimoorlog gedien het, kon nie beter gevegte beplan as om hul magte te organiseer nie. Ondanks die oprigting van 'n Turkse militêre akademie in 1834, het baie senior Turkse offisiere ongeletterd gebly. Britse offisiere het min formele militêre opleiding ontvang, en die oorgrote meerderheid het nie kaarte, topografie of militêre taktiek bestudeer nie. Boonop het hierdie offisiere in vredestyd min tyd saam met hul regimente deurgebring en verkies om die daaglikse bestuur aan hul sersante oor te laat. Net so hoef Russiese offisiere geen formele kennis van militêre taktiek te hê nie. Slegs die Franse offisiere het 'n stewige militêre opleiding by verskeie militêre akademies ontvang. Daar word van hulle verwag om kaartlees, taktiek, versterking en topografie te bestudeer. Hulle begrip van die materiaal is getoets deur gereelde ondersoeke en regimentinspeksies, maar die opleiding van die Franse offisiere is ongeldig gemaak toe die veldtog in die Krim begin het. Britse senior offisiere het nie goed oor die weg gekom met die Franse bevelvoerders nie, wat geneig was om uit minder gesiene en minder welgestelde gesinne te kom. Omdat die Geallieerdes hul magte in die geveg moes koördineer, was dit noodsaaklik dat die bevelvoerders ooreengekom het oor 'n strategie. Toe die oorlog begin, kon die Geallieerdes egter geen ooreengekome plan ooreenkom nie. Gesamentlike bevel het vinnig gebreek te midde van persoonlike wedywerings tussen die bevelvoerders. Die gebrek aan koördinasie was die duidelikste tydens die beleg van Sevastopol. Die oorspronklike plan was dat die geallieerde leërs die stad vanuit die noorde sou aanval, die dokke van die stad sou vernietig en die Russiese vloot sou laat sink. Hierdie plan is egter uiteindelik laat vaar ten gunste van 'n gesamentlike Britse en Franse aanval uit die suide. Die Turke het nie direk deelgeneem aan die beleg van Sewastopol nie. 'N Sterke aanval sodra die Britse magte in plek was, sou heel waarskynlik die stad kon inneem, maar die Franse bevelvoerders het aangedring om te wag vir die aankoms van hul beleërgewere voordat die verlowing begin. Uiteindelik het die Geallieerdes daar naby kamp opgeslaan en amper 'n maand gewag voordat hulle wapens op die stad se verdedigers afgevuur het. Die uitstel het die generaal in beheer van Sevastopol se verdediging tyd gegee om 'n reeks versterkings te bou en op versterkings te wag. Teen die tyd dat die Britse en Franse bevelvoerders ooreengekom het om die stad aan te val, was dit feitlik ondeurdringbaar. Uiteindelik het dit amper 'n jaar geneem voordat die Geallieerdes Sevastopol ingeneem het.
Die Krimoorlog het twee verskillende soorte oorlogvoering gehad: landgevegte en beleërings. Die taktiek wat deur die leërs gebruik is, wissel na gelang van die situasie en hul nasionale tradisies. Tydens landgevegte sou die Britse infanterie, inderhaas en stil, in 'n ry vorder na die vyand se vuur. Daarteenoor moedig die Franse bevelvoerders individuele inisiatief aan en het hulle troepe opgelei in atletiek, hand-tot-hand gevegte en bergklim. Franse soldate het so vinnig as moontlik na die aanval gejaag, deels omdat hul offisiere geglo het dat hulle anders sou terugtrek. Sowel die Franse as die Russe sou skreeu en skree terwyl hulle vorder. Die belangrikste infanterietaktiek van die Russiese weermag was om die troepe te laat vorder in digte kolomme op dieselfde tyd as die vyand nader kom en op die vyand te skiet terwyl die Russe vorder. Daar is aan die troepe gesê dat mik nie belangrik is nie, en min van die koeëls het hul merk gevind, want die teikenoefening was nie deel van 'n normale opleiding van 'n Russiese soldaat nie. Nadat hulle hul vuurwapens gebruik het, sou die Russe dan met hul bajonette aankla. Die tipe vordering wat deur al die leërs in die Krimoorlog gebruik is, het dit vir die vyand makliker gemaak om die oprukkende soldate dood te maak. Troepe was dikwels meer as 'n kilometer lank onder skoot voordat hulle die vyand in 'n hand-tot-hand-geveg betrek het. Boonop kon soldate in hul helderkleurige uniforms so ver weg gesien word dat daar geen verrassing was nie. Gesamentlike maneuvers was ook moeilik tydens die oorlog. Geen weermag sal instem om van sy taktiek af te wyk om 'n aanval beter te sinchroniseer nie. Byvoorbeeld, die Britse soldate is aangesê om die dissipline van hul opmars te handhaaf en nie te probeer pas by die pas wat die Franse stel nie. Kommandante, dikwels binne dieselfde leër, was tydens 'n geveg huiwerig om met mekaar te kommunikeer.
Sou 'n infanteris die aanvanklike opmars oorleef en die vyand ontmoet, sou die hand-tot-hand-geveg begin. Alle soorte wapens sal gebruik word: bajonette, swaarde, klippe, selfs voete en tande vir skop en byt. Geweerkolwe het gereeld as klubs gedien. Alle troepe is opgelei om meer op hul bajonette te vertrou as enige ander wapen.
Die ruiters was ook deel van landgevegte tydens die Krimoorlog. Beide die Britte en die Franse het suksesvol kavallerieklagte teen die vyand gebruik. Hulle het daarby baat gevind, want Russiese infanteriste het nie geleer hoe om hulself te verdedig teen vyandelike kavallerie -aanklagte nie. Daarteenoor sou Russiese dragone in die geveg jaag, maar te voet veg, en die gewone Russiese kavalerie het nie die ysterdissipline getoon wat nodig was vir 'n suksesvolle aanval nie. Dinge was nog moeiliker vir die Turke, maar die Bashi-Bazoeke, hoewel dit duidelik die beste van die Turkse ruiters was, het geweier om teen gereelde kavallerie te veg en moes eerder gebruik word om vyandelike burgers te terroriseer.
Infanterievooruitgang en kavalleriekoste word steeds tydens die beleg van Sevastopol gebruik, maar is ook aangevul met verskeie ander taktieke. Voordat die soldate sou aanval, sou die Geallieerde leërs die stad met swaar artillerie -bombardemente stamp en probeer om onder die Russiese versterkings te tonnel. Nuwe langafstandgewere het beteken dat skerpskiet tydens die Krimoorlog 'n effektiewe taktiek was. Onder die dekmantel van die duisternis sou 'n sluipskutter na die vyandelike linies kruip en 'n jakkalsgat grawe. Dan wag hy totdat daglig 'n teiken openbaar. Ander nagaktiwiteite het ontwikkel tydens die beleg van Sewastopol, waarin die Russe nagaanvalle op vyandelike loopgrawe gedoen het om slapende soldate dood te maak en gevangenes vas te vang wat hulle van inligting kon voorsien. Alle partye het inderdaad op spioene staatgemaak om inligting oor die vyand te bekom. Vermeende spioene sal egter geskiet word as hulle gevange geneem word.
Boeke en artikels Amandel, Ian. Die Krimoorlog, 1853-6: Moslems op alle kante Cambridge, Mass .: Harvard University Press, 2009. Baumgart, Winfried. Die Krimoorlog, 1853-1856. New York: Oxford University Press, 1999. Curtiss, J. S. The Russian Army Under Nicholas I, 1825-1855. Durham, N. C .: Duke University Press, 1965. Edgerton, R. Death or Glory: The Legacy of the Krim War. Boulder, Colo .: Westview Press, 1999. Fletcher, Ian en Natalia Ishchenko. Die Krimoorlog: AClash of Empires. Staplehurst, Kent, Engeland: Spellmount, 2004. Fuller, W. C., Jr. Strategie en mag in Rusland, 1600-1914. New York: Free Press, 1992. Grainger, John D. The First Pacific War: Britain and Russia, 1854-1856. Rochester, N. Y .: Boydell Press, 2008. Griffith, P. Militêre denke in die Franse leër, 1815-51. Manchester, Engeland: Manchester University Press, 1989. Harris, Stephen. Britse militêre intelligensie in die Krimoorlog, 1854-1856. Londen: Frank Cass, 1999. Lambert, A. D. The Crimean War: The British Grand Strategy, 1853-56. Manchester, Engeland: Manchester University Press, 1990. Small, Hugh. Die Krimoorlog: Koningin Victoria se oorlog met die Russiese tsare. Stroud, Gloucestershire, Engeland: Tempus, 2007. Sweetman, John. Balaclava, 1854: The Charge of the Light Brigade. Botley, Oxford, Engeland: Osprey, 1990. Herdruk. Westport, Conn .: Praeger, 2005. _______. Die Krimoorlog. Botley, Oxford, Engeland: Osprey, 2001. Thomas, R. en R. Scollins. Die Russiese leër van die Krimoorlog, 1854-56. Botley, Oxford, Engeland: Osprey, 1991. Troubetzkoy, Alexis S. Oorsig Geskiedenis van die Krimoorlog: die oorsake en gevolge van 'n Middeleeuse konflik wat in 'n moderne tydperk geveg is. New York: Carroll en Graf, 2006.
'N Hardeband' Battles Of The Crimean War '. Geskryf deur W. Baring Pemberton. Bestaande uit 239 bladsye, insluitend bylaes. Die boek bevat ook verskeie swart en wit plate kopieë van oorspronklike prente, litografieë en sketse. In goeie toestand.
Ons is baie trots op ons voorraad en sal altyd daarna streef om ware items aan u te bring. Al ons items word noukeurig nagegaan om seker te maak dat dit outentieke oorspronklike stukke is.
Omdat ons jare lank in die veld gewerk het, besef ons dat daar soms meningsverskille kan wees. Dit is die rede waarom ons 'n geen -twyfel -teruggawe -beleid het oor ALLE items. As u om watter rede ook al 'n aankoop wil teruggee, gee ons 'n volledige terugbetaling, insluitend u posgeld, uit.
Ons aanvaar betaling deur:
Kontant (enige geldeenheid)
Ruil van goedere
Ons standaard afleweringskoste is van toepassing op byna al ons items. Die pryse is soos volg:
Standaard aflewering in die Verenigde Koninkryk - £ 3,45
Spesiale aflewering in die Verenigde Koninkryk - £ 7,95
Lugpos met prioriteit in Europa - £ 9,95
Lugpos met prioriteit vir die res van die wêreld - £ 11,45
Sommige groot/swaar items kan ekstra afleweringskoste inhou. Dit sal duidelik in die beskrywing gemerk word en alle pryse sal verskyn voordat enige betaling gemaak word.
1. Road to Perdition: Van die dispuut oor die heilige plekke tot die ultimatum deur Brittanje en Frankryk na Rusland (1852 - 1854)
Die onafhanklikheid van die Ottomaanse Ryk was 'n belangrike element van die Britse beleid in die 19de eeu. Die Britse Ryk het belangrike kommersiële belange in hierdie streek gehad. Dit het 'n unieke posisie in die Midde -Ooste, want ná die Konvensie van Balta Limam in 1838 het Brittanje die reg gekry om vry te handel in die Ottomaanse Ryk. Hierdie spesiale verhouding het vinnig tot politieke belang gegroei. Soos die historikus David Wetzel oordeel: "Turkye was 'n goeie klant, dus 'n goeie vriend." 4
Daarom kyk die Britse Ryk ernstig na die sogenaamde "Eastern Crisis" van 1853. Die krisis het sy oorsprong in 1952 gehad toe die Rooms-Katolieke en Grieks-Ortodokse Christene 'n geskil gehad het oor die Holy Places 5 in Palestina. 6 Die Katolieke Kerk is deur Frankryk gesteun onder keiser Napoleon III, terwyl die aarts -konserwatiewe tsaar Nikolaas I en sy Russiese Ryk wou hê dat die Ottomane - wat toe Palestina besit het - die sleutels van die heilige plekke aan die Ortodokse Christene moes oorhandig . 7
Die Ottomane het nie regtig omgegee oor die moeilikheid tussen die Christene nie en hulle het hul bes probeer om ernstige probleme te vermy deur hul gewone ontwyking en uitstel. Maar sterk druk van Frankryk het hulle gedwing om 'n besluit oor die geskil te neem. 8 Nadat die Franse die Straits -konvensie van 1841 9 verbreek het deur toestemming te eis om deur die Dardanelle te vaar en nadat hulle die stad Tripoli met hul vloot bedreig het, het die Ottomane besluit om die sleutels aan die Katolieke te oorhandig. 10 Nicholas I. was woedend: hy sien dat die Verdrag van Kutchuk Kainardji van 1774 oortree word. Die verdrag het die godsdiensvryheid van die Ortodokse Christene in die Ottomaanse Ryk gewaarborg en die Russe in staat gestel om vir hulle te sorg. Soos David Wetzel sê: "Die tsaar het die verdrag van Kutchuk Kainardji die basis gemaak vir sy eise aan Turkye". 11
Die stryd om die Heilige Plekke het ook weer 'n woeding veroorsaak. Nicholas twyfel oor die vermoë van Turkye om te oorleef en vrede in sy eie land te behou. Die 'Oosterse vraag' 12 was nog 'n keer op die regeringsagenda van Rusland. Nicholas het daaraan gedink om die land tussen die Europese moondhede te verdeel en daarom hulp te soek. Hy het die Britse Ryk gekontak, maar 'n negatiewe antwoord gekry. Lord John Russell, minister van buitelandse sake van Brittanje, antwoord die tsaar in Februarie 1953:
'By die oorweging van hierdie ernstige vraag, is die eerste besinning ... dat daar geen werklike krisis plaasgevind het wat 'n oplossing bied vir hierdie groot Europese probleem nie. ... Sodat daar nie genoegsame rede is om aan die Sultan te kenne te gee dat hy nie vrede by die huis kan behou of vriendelike verhoudings met sy bure kan behou nie. "13
Dit is duidelik dat Brittanje nie 'n belang by die vernietiging van die Ottomaanse Ryk kon hê nie. Eerstens het dit belangrike ekonomiese belange in die gebied gehad (sien hierbo). Tweedens moes dit vrees dat Rusland te veel grond in die uitgestrekte Ryk kan beset en dus te naby aan Indië, die Britse kolonie, kan kom. Na die oplossing van die 'Oosterse vraag' kan Rusland 'n bedreiging vir Indië word. 14 Verder wou Brittanje nie hê dat Rusland die Straat moes beheer nie, want dit sou die tsaar te alle tye die mag gegee het om die Middellandse See binne te gaan. Tot op hierdie oomblik was hy gebonde aan die Straits -konvensie. Sidney Herbert, jongste lid van die kabinet in Brittanje, het die Britse buitelandse beleid teenoor die Straat uitgewys:
'Ons het almal saamgestem oor die voorwerpe wat ons wil sien. Ons moet 'n mag by die Bosporus hê om die sleutels van die Middellandse See uit die Ooste te hou. Hierdie mag kan nie Rusland wees nie. Ons kan nie toelaat dat Rusland die mag aantas of ondermyn wat vir ons daar van lewensbelang is nie. "15
Sonder hulp van Brittanje het die tsaar eers probeer om die konflik met diplomasie op te los. Hy het prins Mensjikof na Konstantinopel gestuur om die aansprake van die Russe oor die heilige plekke te versterk. Maar Menshikov se diplomasie het misluk. 16 Om sy eise aan die Ottomaanse Ryk te onderstreep, het die tsaar sy leër in Julie 1953 gestuur om die Danubiese owerhede, Wallachia en Moldavië te beset. 17 Maar ook die diplomatieke pogings na hierdie gebeure kon die pad na oorlog nie keer nie. Oostenryk het die moondhede na Wene genooi en probeer om 'n vreedsame oplossing te vind: die uitkoms was die sogenaamde Wene-noot 18 in Augustus 1954 wat byna vrede verseker het. Maar na die ingryping van die Britse Ambasador Stratford de Redcliff in Istanbul het die Ottomaanse regering 'n paar dele in die nota verander. Dit sluit byvoorbeeld die gedeelte uit waarin Kutchuk Kainardji vermeld word. 19
Daarom verwerp die regering in Rusland die Weense noot. Dit het gelei tot 'n patriotiese entoesiasme in Istanbul en die Sultan en sy regering was vasbeslote om die handschoen neer te gooi: Op 4 Oktober 1953 verklaar hulle oorlog teen Rusland. Na die sogenaamde "bloedbad van Sinope", waar die Russe 'n vloot van die Ottomane uitgewis en meer as 3.000 mense doodgemaak het en nog 'n mislukte diplomatieke missie, moes Brittanje en Frankryk reageer. 20 Op 27 Februarie word 'n Anglo-Franse ultimatum, wat die ontruiming van die owerhede eis, na St. Petersburg gestuur. Toe die tsaar weier, is oorlog op 27 Maart uit Frankryk en op 28 Maart uit Brittanje verklaar. 21 Op 10 April 1854 het die twee lande hulself verbind om Turkye teen Rusland te beskerm. Volgens David Wetzel was dit 'n politieke gebeurtenis van die eerste belang, die eerste keer in 200 jaar dat Groot-Brittanje en Frankryk aan dieselfde kant geveg het. 22
Krimoorlog: 1854 en#8211 1856
Dit is geveg deur 'n alliansie van Brittanje, Frankryk, Turkye en Sardinië teen Rusland. Dit het in Oktober 1853 uitgebreek - hoewel Brittanje en Frankryk eers in 1854 betrokke geraak het - en in Februarie 1856 geëindig.
Waarom het dit uitgebreek?
Kortom, Rusland brei vandag uit na die Donau -streek - Roemenië. Dit was onder Turkse beheer. Daarom het Turkye en Rusland in 1853 oorlog gevoer, en die jaar daarna het Brittanje en Frankryk - wat bang was vir Russiese uitbreiding - betrokke geraak.
Dit bedreig Britse kommersiële en strategiese belange in die Midde -Ooste en Indië. Frankryk, wat die krisis vir prestige -doeleindes uitgelok het, het die oorlog gebruik om 'n alliansie met Brittanje te sluit en sy militêre mag te herbevestig.
Brittanje en Frankryk het nie daarvan gehou om te sien hoe Rusland in die Donau -gebied afdruk nie. Hulle was bevrees dat Rusland sou voortgaan om af te druk en uiteindelik deur Afghanistan na Britse Indië sou kom.
Godsdienstige spanning het ook 'n rol gespeel. Rusland het 'n kwessie daarvan gemaak dat die heiligste plekke in die Christendom - Jerusalem, Bethlehem, ens. - onder Turkse beheer was.
Anglo-Franse magte het Istanbul beveilig voordat hulle Rusland aangeval het in die Swart See, die Baltiese Oseaan, die Arktiese en die Stille Oseaan, ondersteun deur 'n maritieme blokkade. In September 1854 beland die bondgenote in die Krim.
Waar is die oorlog gevoer?
Dit is geveg op die Krim -skiereiland, en ook op die Swart See. Dit was veronderstel om in die Danubiese owerhede (Moldawië en Walachië) af te speel, maar suksesvolle Turkse militêre optrede en politieke druk van Brittanje, Frankryk en Oostenryk het Rusland genoop.
Die nuwe doelwit vir Frankryk en Brittanje het die Russiese vlootbasis in Sewastopol geword - hulle wou die Russiese vlootmag in die Swart See vernietig.
Daar was drie hoofgevegte: die slag van die Alma op 20 September 1854, die slag van Balaclava op 24 Oktober en 'n groot Russiese aanval by die Inkerman, in November.
Na die slag van die Alma, is die stad beleër deur Britse, Franse en later Sardynse troepe. Die Russe het in Oktober en November uitgekom en probeer om die bondgenote terug te druk. Maar dit was nie deurslaggewend nie, en die beleg duur tot September 1855.
Dit was loopgraafoorlogvoering, met Britse en Franse troepe wat probeer het om sekere Russiese posisies in te dring. Daar was groot ongevalle. Meer as 200 000 is dood. Dit is vir alle leërs, insluitend die Russe.
Hoe het die oorlog tot 'n einde gekom?
In September 1855 ontruim die Russe Sevastopol nadat die Franse troepe die belangrike Malakhov -bastion bestorm het. Kortom, Rusland het toegegee, en daar is 'n beweging na vredesgesprekke begin. Die Verdrag van Parys is op 30 Maart 1856 onderteken.
Wat was die uitkomste van die oorlog?
As deel van die verdrag was die Russiese vlootbasis veronderstel om die Russiese mag in die Swart See te verminder, maar dit het nooit gebeur nie. Brittanje en Frankryk was gou nie meer sterk genoeg om dit te laat gebeur nie, en daar het toenemende spanning tussen hulle ontstaan.
Maar nie al die probleme het verdwyn nie. Turkye en Rusland het in 1877 weer oorlog gevoer, maar hierdie keer het Brittanje en Frankryk gebly.
Daar is suggesties dat die Krimoorlog een van die eerste 'moderne' oorloë was. Is dit waar?
Die Krimoorlog (1853-56) was die eerste keer dat die Britse weermag 'n geweer en 'n stuitlaag laai. Gewere kanon het langer afstande, meer deurdringende krag, en 'n groter akkuraatheid as die ou gladde boring, en het 'n veel groter vuur tempo.
Die belangrikste vernuwing vir die burgeroorlogspierwese was die bekendstelling van die konoïdale koeël, wat in die vorm van 'n klein eier was en 'n hol mandjie agter die deurdringende kop gehad het. Beide omvang en akkuraatheid het aansienlik toegeneem. Tydens die Burgeroorlog kon 'n geweerde muskiet maklik op 1000 meter doodmaak en was dit op 600 meter dodelik akkuraat.
Teen die einde van die oorlog verskyn die herhalende karavaan van Spencer. Hierdie geweer was 'n .56 kaliber herhalende vuurwapen met 'n kapasiteit van sewe skote.
Die spoorlyn was waarskynlik die belangrikste vir die impak daarvan op militêre operasies. Die mobiliteit van ontplooiing het dramaties toegeneem, net soos die middele om groot magte in die veld oor groot afstande te onderhou deur hulle per spoor te voorsien.
Die telegraaf het dit vir die eerste keer moontlik gemaak dat korps- en weermagbevelvoerders relatiewe taktiese beheer oor hul ondergeskikte eenhede uitoefen. Toe die telegraaf saam met die spoorweg gebruik word, het dit vir eenhede moontlik geword om taktiese en strategiese verrassing te bewerkstellig op magsvlakke wat nog nooit tevore gesien is nie.
Die ysterbeklede stoom aangedrewe skip dui op die einde van die era van hout en seil, en die gereelde gebruik van die ballon vir militêre doeleindes was 'n voorsprong op die gebruik van die vroeë vliegtuig in die volgende eeu.
Die eerste primitiewe masjiengeweer, die Gatling Gun, is gebruik. Die Gatling -geweer kon 'n volgehoue ​​vuurtempo van 100 rondes per minuut behaal.
Ons kan 'n aantal neigings herken.
Daar was 'n vlak van internasionale alliansie - groot moondhede wat bymekaar kom - wat ons vandag sou erken. Daar was ook openbare histerie om by die oorlog betrokke te raak, soos in die Eerste Wêreldoorlog.
Die eerste oorlog waarin u sien dat briewe huis toe gestuur word, en baie daarvan is in koerante gepubliseer.
En het Florence Nightingale nie tydens die oorlog bekendheid verwerf nie?
Florence Nightingale het gehoor van die swak mediese toestande in die Krim -streek en as burgerlike daarheen gegaan om te help. Sy het 'n groot nuusverhaal geword. Die Krimoorlog was waarskynlik die eerste media-gedrewe oorlog.
Ons het u maklik gemaak om 'n PDF -e -boek te vind sonder om te grawe. En deur toegang tot ons e -boeke aanlyn te hê of deur dit op u rekenaar te stoor, het u maklike antwoorde met Battles Of The Crimean War British Battles Pdf. Om aan die gang te kom met die vind van Battles Of The Crimean War British Battles Pdf, is u tereg op ons webwerf, met 'n uitgebreide versameling handleidings.
Uiteindelik kry ek hierdie e -boek, dankie vir al hierdie Battles Of The Crimean War British Battles Pdf wat ek nou kan kry!
Huise dateer uit 1898. Vernoem na die Slag van Alma, 20 September 1854 waarin die Britse, Franse en Turkse magte die Russiese magte verslaan het in die eerste beslissende slag van die Krimoorlog.
Die huise dateer uit 1907. Help! Die afleiding van die straatnaam verslaan my. Daar is 'n tekenprent van 'n Slag van Amesbury, wat dit pas by strate in die omgewing, maar dit lyk asof dit fiktief is? Is dit een van die Abbey/Cathedral -strate na Dorchester, Winchester, Colchester, Melrose Avenue, ens.? Die stad Amesbury het lanklaas 'n abdij gehad. Amesbury Abbey is nou die naam van 'n groot huis in Amesbury. Die stad is waarskynlik vernoem na die Wiltshire -stad Amesbury en volg moontlik Marlborough Road, 'n ander Wiltshire -stad.
Onder: tekenprent van die Slag van Amesbury deur kunstenaar Charles Keene wat vir tydskrifte soos Punch geteken het. Amesbury Abbey – glad nie 'n abdij nie, maar net 'n groot huis.
Vernoem na die kusdorp in Cumbria. Die huise aan die westekant dateer uit ongeveer die 1960's. Die huise aan die oostekant is in die vroeë 2000's gebou op die terrein van die voormalige Penylan -sinagoge self wat in 1955 met 'n koperdak gebou is. Die grondsteen vir die sinagoge is in November 1952 deur die hoofrabbyn Israel Brodie gelê, en die gebou is in Januarie 1955 ingewy. Die gebou is in 2003 verkoop terwyl die gemeente na die huidige perseel in Cyncoed Gardens verhuis het.
Top Rt: kaart met Penylan-sinagoge (fotokrediet: old-maps.co.uk). Links onder: Arnside, Cumbria, onder Rt: Penylan Synagogue (fotokrediet: Peoples Collection of Wales en Jewish History Association of South Wales (JHASW))
Gebou rondom 1991 op die middel van die hokkiebane voor Lady Margaret -skool. It is named after Mr 'Frankie' Baber who was Head of Geography (1946-57) and 3rd Master at Howardian school. Francis Thomas Baber was born on 3 Sept 1916 in Abersychan to Thomas Baber, a coal miner, and Mary Ann Baber. He arrived at Howard Gardens in Jan 1946 with the school struggling to make use of the buildings that were remaining after the school was badly bombed in WWII. Frankie Baber obtained an MA in Geography from Aberystwyth University in the late 1940s (whilst a teacher) and was on the staff when the school moved into its new building in Penylan in 1953 and subsequently became known as Howardian.