3 beste boeke deur Juan Carlos Onetti ›Januarie 2022
3 beste boeke deur Juan Carlos Onetti
Die vuurvaste Juan Carlos Onetti, langs Mario Benedetti y Eduardo Galeano, vorm 'n literêre triumviraat van hul gewone Uruguay tot die Olympus van letters in Spaans. Want tussen die drie dek hulle alles, enige genre in prosa, versies of op die verhoog.
Alhoewel elkeen daardie besondere afdruk en narratiewe rusteloosheid bied (bo die draaiboeke wat die mees oppervlakkige toevallighede van ruimte of tyd voed om te probeer verenig of te standaardiseer), is dit ook waar dat die gedeelde omstandighede van 'n twintigste eeu hier en daar onderwerp is tot politieke en ekonomiese op- en afdraande van alle soorte in 'n wêreld wat dui op globalisering en die algemene herhaling van elke krisis, het dit soms 'n natuurlike tematiese harmonie tot gevolg gehad.
Die Uruguayaanse wonderwerk wat die land van hierdie drie genieë tot die middel van die 29ste eeu as die voorspoedigste laat staan ​​het, het met die krisis van XNUMX begin ly en uiteindelik met die twee daaropvolgende wêreldoorloë in duie gestort.
Die militêre diktatuur van die sewentigerjare het by hierdie drie skrywers drie groot kritiese stemme gevind, wat by baie geleenthede gesensor is en as die enigste opsie verban is. Gedeelde belangrike aantekeninge wat in sy boeke die uiteenlopende indrukke weerspieël van sy groot kreatiewe gawes vir kritiek en ontworteling.
Maar Onetti wys op 'n sekere casuistiese uitsonderlikheid. Omdat hy nog meer vrugbaar was voor die staatsgreep van Boldaberry. Dit is van 1939 tot die 70's die tydperk waarin Onetti daarin geslaag het om sy mees intense werke te skryf, met die eksistensiële glans tussen fassinerende allegorieë uit sy uitgevinde stad, Santa María, waar karakters uit ander baie werklike ruimtes aankom, in 'n spieëlspel wat min skrywers herhaal met soortgelyke bemeestering.
Top 3 aanbevole boeke deur Juan Carlos Onetti
Alle Onetti -lesers aanvaar die grootheid van die meesterstuk, van die lug wat deur die storieverteller geborsel is. Alhoewel ek nie daarvan hou om te veralgemeen nie, glo ek dat ek nie verkeerd is om te streef na die vlak wat nie meer bereik is in vorige of latere werke nie.
Juan María Brausen en Stein staan ​​voor die taak om 'n filmskrif te sluit. Die opdragverhaal sal afspeel in Santa María. En daar is Juan María besig om die karakters op te spoor wat lewendig moet word om uiteindelik die knoop van hul geskiedenis op te spoor.
En geleidelik inkorporeer Brausen die vertelling in sy lewe terwyl hy sy lewe in die vertelling projekteer. Die bipolariteit van die skrywer het 'n komplekse en volledige scenario gemaak.
Santa María se verskoning om skuld, hartseer en vrees te verberg tussen die uitgevind strate. Karakters wat blykbaar die sleutels het om die deure oop te maak vir die werklikheid van Brausen, en 'n Brausen wat sy drome uitbrei en die denkbeeldige omskep in die draaiboek om scenario's en lewens te bewoon, soos die ou droom om te sien hoe ander kan leef en geniet die geluk van ander, om jou eie sake in 'n werklikheid te parkeer, word fiksie.
As u met iemand praat oor Onetti, en ondanks bogenoemde oor die meer as moontlike meesterstuk, haal baie ander lesers eers hierdie ander roman aan. Dit sal een van sy mees hanteerbare scenario's vir ons grys wêreld wees.
Op 'n manier lyk dit desperaat om na 'n fiktiewe plek soos Santa María te reis, wat kan skyn tussen weelde of geluk en uiteindelik dieselfde hartseer kan ontdek.
Maar soos baie skrywers oor geleenthede sê, is hartseer die grootste bron van inspirasie. Verval en nostalgie hou jou in 'n kreatiewe waansin, solank dit jou nie in die steek laat nie. En Onetti was 'n meester in die ontmoeting van 'n fiksie wat die hartseerste sensasies in ons wêreld naboots.
Karakters beweeg deur onproduktiewe traagheid in 'n verslete wêreld. Werwe met weerspieëlings van voorspoed wat die gewete deurboor en in 'n nederlaag gesink het.
Sodra Onetti ontdek is, is dit die moeite werd om te stop by hierdie kort roman met 'n verklaring van alle waarheid, 'n sterk getuienis van die skrywer. Onetti self beskryf hierdie werk selfs soms as sy gunsteling. Daar moet 'n rede wees.
Die punt is dat die hoofkarakter van die verhaal Onetti self kan wees, vermom as 'n voormalige sportster wat in 'n bergdorp aankom wat bekend is vir sy genesende eienskappe van tuberkulose.
Sy besondere figuur, teenwoordigheid en vreemde gedrag trek gou die aandag van die persoon wat verantwoordelik was vir die pos vir die stad. Om die saak te vererger, kom daar vreemde briewe na die hoofkarakter, wat, terwyl dit deur die hande van die spesifieke posbode van die stad gaan, in hul verbeelding die diepste moontlike verhaal skryf van 'n karakter wat uiteindelik in die stil vallei skuil.
Die bondigheid van hierdie roman, die rustige tempo daarvan en die idee dat die posman die bestaan ​​van alles om hom verander, vorm 'n fatalistiese mosaïek oor die uittrede van die protagonis en die stilstand van die lewe aan die voet van die berge.