Die geliefde reageer op die toenadering en aanraking van die spreker, geniet klaarblyklik die streling … maar bly voortslaap. ’n Toonbeeld van selfgesentreerde genot. Party digters hou ŉ notaboek; ander herkonstrueer ná die reis die impak hiervan in die gedig. ŉ Joernaal impliseer dat die digter ten tyde van die reis aantekeninge en inskrywings gemaak het wat hy dan later tot poësie verander. Tshwane is wel eufonies, maar dis ook ‘n persoonsnaam en daar bestaan skynbaar onsekerheid oor of die man werklik geleef het, en dit laat ons dus met die moontlikheid van Apies, n.a.v. die rivierstroom wat by tye daardeur vloei. Die Sibille van Cumae het haar laaste dae in ’n fles of ampulla deurgebring. Die digter se stem leef dus voort in die vers en die teks word ontliggaam van die digter – ’n letterlike vergestalting van Barthes se die dood van die outeur. Dit sal ‘n mens anders laat dink oor hoe ons dinge interpreteer en miskien hoe ons dinge verwoord of vertaal. ‘n Tonnel het die potensiaal om so ‘n kommunikasie-kanaal te wees.