Vir Paulus is die dwaling van die gemeentes geen kleinigheid nie. Hy beskryf dit as afval. Dit is ‘n woord uit die militêre lewe. Dit word gebruik van ‘n soldaat wat oorloop na die vyand. Wat dit des te erger maak, is: Hulle het nie bloot maar net oorgegaan na ander apostels nie, maar het van God self afvallig geword. Hy skryf: Julle het “afvallig word van Hom wat julle … geroep het”. Daardie “Hom” is God die Vader. Ons word immers nie deur mense tot geloof geroep nie. Agter die evangelieverkondiging en agter die prediking staan God self. Wie daarom die evangelie van die genade van Christus prysgee, verlaat God self. Laat die Galasiërs weet: Dit is onmoontlik om die evangelie te versaak sonder om God te versaak. So ernstig is die saak.
Let op hoe listig die duiwel is, sê Luther by hierdie verse: Geen dwaalleraar kom na ons toe onder die titel van dwalinge en onder die titel van die duiwel nie. Ook kom die duiwel nie na ons toe as ‘n duiwel nie. Hy kom nie in swart nie, maar hy verskyn in wit. Hy vermom homself. Hy kom in die gedaante van ‘n engel van God self. Dan hou hy sy dodelikste gif voor as die leer van genade, as die woord van God, as die evangelie van Christus. Hy dek al sy woorde met die kleur van waarheid en met die Naam van God. Ja, sê Luther, as die duiwel sien dat hy die kerk nie kan afbreek deur vervolging nie, kom hy met ‘n ander taktiek: Dan kom hy onder die masker van verbetering en opbou. Dan kom hy deur dwaalleraars wat leer: Christus is ‘n goeie werksman en hy het inderdaad begin met die gebou, maar Hy het dit nie voltooi nie. Dit moet Moses doen. Die gebou moet verder voltooi word deur ons wetswerke.
En daarom sê Luther: Waar die geregtigheid deur wetswerke regeer, kan die geregtigheid deur genade nie heers nie. Die een moet plek maak vir die ander …. Dit mag miskien na ‘n kleinigheid lyk om die wet en die evangelie, die geloof en die werke te vermeng. Dit doen egter meer skade as wat ‘n mens dink, want dit neem Christus en al sy weldade weg.
Daar kry ons die geskiedenis van Jerobeam se oprigting van goue kalwers. Nou moet ons goed verstaan: Dit was nie Jerobeam se bedoeling om met die beede ‘n ander god te vereer nie. Hy wou dus nie die eerste gebod (geen ander gode) oortree nie. Hy maak hom wel skuldig aan beeldediens. Hy is nie tevrede met die Woord alleen, met die wyse waarop God voorskryf hoe Hy gedien wil word nie.
Eers waarsku die HERE Jerobeam deur die woord van ‘n profeet. ‘n Profeet van die HERE kom en spreek die oordeelsWOORD van God oor die eiewillige godsdiens uit.
Die profeet wat in Bet-el die oordeel van die HERE oor die kalwerdiens van Bet-El uitgespreek het, moes naamlik, nadat hy sy taak uitgevoer het, onmiddellik teruggaan. Die uitdruklike woord van die HERE aan hom was: “Jy mag daar geen brood eet of water drink nie; jy mag nie terugkeer met die pad waarmee jy gegaan het nie” (13:17). ‘n Ou profeet sê egter vir hom: “Ek is ook ‘n profeet net soos jy, en ‘n engel het met my gespreek deur die woord van die HERE en gesê: Bring hom terug saam met jou na jou huis, dat hy brood kan eet en water kan drink” (vers 18). As gevolg van sy ongehoorsaamheid aan die Woord, sy eiewillige godsdiens, sy oortreding van die tweede gebod word die ongehoorsame profeet deur ‘n leeu verskeur. Die lot van die man van God moes vir Jerobeam ‘n tweede ernstige waarskuwing wees. Eiewillige godsdiens, afwyking van die Woord, is lewensgevaarlik.
Was dit regtig so erg wat hierdie dwaalleraars in Galasië gedoen het? Verdien dit nou regtig die ewige oordeel van God?
Ons leef in ‘n tyd van valse, on-Bybelse verdraagsaamheid. Ons sê sommer maklik: Ag, ons aanbid almal tog dieselfde God. Maar dit is sekerlik nie wat God van hierdie dwaalleraars sê nie. God verdra dit nie dat die werk van sy Seun tekort gedoen word nie.
Daar is net Een Padbouer: God. En die pad wat Hy gebou het, is voltooi: Christus, die weg en die waarheid en die lewe. Hierdie Pad bring ons nie halfpad nie, maar die hele pad: tot in die hemel.