Pa of lewe in pastelkleure - Kuns van lewe - 2022
Sien die fotogalery
Van die begin af sal sommige van die see verlei word. Met sy strande wat met duine, dun en lank soos Cape Cod of Nantucket, gevoer is, simboliseer dit alleen die gees van enige vakansie.
Ander sal van die klein dorpe hou met hul blomme, waar 'n mens per fiets of te voet sirkuleer, op soek na oesters of fleur de sel na 'n dag van son.
Nog ander sal plat in liefde met die omringende soetheid val. "Iets in die lig," som Florence Hubert, Parisienne, maar ook deeltydse Rataise vir eeue. Iets in die kleure ook, pastel altyd.
Vervaagde grys, dowwe blou, vervaagde turkoois, blou en groen rook of leisteen wat lyk soos gedra deur die wind en die see ... Oral, hierdie delikate tint is die deure en luike witgekalkte huise. Danksy hulle is die hele eiland in 'n rustige en harmonieuse styl.
Die Ile de Re is nie 'n bekende bestemming vir buitelandse toeriste wat Frankryk besoek nie, vandaar die nog groter verrassing wanneer jy daar aankom.
Gewoonlik gaan ons na Parys, die onvermydelike. Dan, as jy gelukkig is, volg die reise na Provence, Bretagne en Normandië. Miskien sal die kastele van die Loire ook op die roete, of die Suidwes en die Bordelais, ingeënt word. Wynliefhebbers gaan na Elsas of Bourgondië, skiërs na die Savoie.
Frankryk het egter ander skatte, insluitende verskeie vakansiebestemmings wat die Franse self die eerste keer waardeer, wat die Eiffeltoring, kastele en ander gewilde attraksies aan toeriste verlaat. Die eiland Re is bo aan hierdie lys, nie ver van Belle-Île, Saint-Jean-de-Luz of Noirmoutier nie.
Ligjare weg van die Franse Riviera en die glinsterende fauna aan reuse seiljagte, verkleurde hare en botoxed modder, die Ile de Re, sê die gewone mense, is 'n plek waar diskresie deel van die mores is. Hier sit ons sy groot Rolex en sy Vuitton-sak. En ons vergeet die omskepbare sportmotor. Ons beweeg eerder met die fiets. "Re is not Ibiza", sny die tydskrif Die punt.
Hier is die chic chic nie om te probeer en verkies die vervaagde skoene met hoë hakke, linneverfrommelde lams, silwer dowwe tot alles wat chroom is. Niks shimmers. Omdat dit nie net die blomme, die luike of die tafeldoeke verkoop word in die klein markte wat pastel op die eiland Re is nie. Dit is alles gemoedstoestand.
Met sy 85 km2 is hierdie eiland, geleë buite La Rochelle in Charente-Maritime, aan die weskus van Frankryk, die vierde grootste Franse eiland na Korsika, Belle-Ile en Oleron, die buurman. Dit is verbind met die land deur 'n brug van 3 km wat in 1988 gebou is.
Die eiland het 10 munisipaliteite, waaronder die groot Sainte-Marie, die eerste wat ons oor kom, en Les Portes-en-Ré, verder wes. Tussen die twee, Saint-Martin, versterkte dorpie, is die historiese hoofstad. Verlore gaan in die strate op soek na bewaar - 'n winkel spesialiseer slegs in sardientjies en makreel! - of roomys geurige geure is deel van die tipiese aktiwiteite van vakansiegangers, na 'n dag op die strand om te drink of te surf. Jy kan ook 'n donkie-rit in broeke gebruik, 'n plaaslike tradisie wat vroeër verklaar word om die bene van hierdie diere te beskerm wanneer hulle in die moerasse gaan werk.
Die dorp Ars, 'n bietjie verder wes, is bekend vir sy mark, waar jy alles van linnehemde kan vind - natuurlik in pasteltinten! - en katoen-pyjamas met kombuis-items en badpakke. Kinders hou van die karrousel en sy sanger, wat sy liedjies komponeer wie se terugkeer jaar na jaar terugkeer. In die bedekte gedeelte verlei die mark van Ars gourmands. Ons kry kaas, vleis, vis ... En die aartappels van die eiland, bekend as uniek. Hier is ook die soutblom wat in die soutmoerasse geoes word, wat die landskap van die hele weste van die eiland uitdruk en die ontdekking van die fiets as gevolg van 'n netwerk van fietspaadjies.
Aan die einde van die eiland, na die weste, kom 'n mens by die dorpie Portes in, in 'n heelal wat 'n bietjie geïsoleer het en kan bietjie vir min verdeel word. Die winkel wat aanvanklik geglo word met snuisterye is in werklikheid 'n handel van gehalteprodukte. Die klein eiendoms kantoor onpretensieus, as jy nader kyk, bied huise wat niks van vissershutte het nie.
Op die hoek van 'n kruispunt kan ons verskeie persoonlikhede ontmoet. "Hier sal dit heeltemal onvanpas wees om hierdie bekende persoonlikhede te versteur," verduidelik die mense van die plek. Hul huise, terloops, word ook nie opgemerk nie. Alles is weggesteek agter die wit mure waarlangs lui houthokkies alomteenwoordig is.
Meer in die weste as Les Portes encore, het die dorp Saint-Clement-des-Baleines 'n baie hoë vuurtoring waarin 'n mens kan klim.
En van daar af, in goeie weer, is die uitsig van die hele weste van die eiland skouspelagtig.
Ons onderskei nie die houthakker of die luike van die huise nie. Maar ons besef dat geen barokke konstruksie die horison van hierdie diskrete eiland, wys en elegant, verbreek nie. Waar die lig en die soetheid van die lewe altyd by die rendezvous is.