Wit blom op kruisement: plae en beheer daarvan met 'n foto - Raad - 2022
Wit bloei, meeldou- en kruisementplae en bestryding daarvan
Sommige tuiniers glo dat ment nie versorging nodig het nie: geplant en vergete. Dit is 'n wanopvatting - soos ander gekweekte plante, reageer aromatiese gras op versorging met hoë opbrengste en skep dit nie probleme nie. As die aanplantings glad nie betaal word nie, kan hulle siek word en deur plae aangeval word. Die voorkoms van wit blom op kruisement dui byvoorbeeld op die voorkoms van 'n algemene siekte - skimmel. Slegs tydige hulp sal die dag red en u in staat stel om die onnavolgbare smaak van 'n drankie van vars blare te geniet, en dit ook voor te berei vir toekomstige gebruik.
Siektes van kruisement en metodes om dit te hanteer
Iemand waardeer munt vir sy smaak, aangename reuk en die inhoud van voedingstowwe. Hierdie gewas lok egter ook baie plae en patogene. Nadat u pittige gras op die terrein geplant het, moet u dit nie sonder die nodige aandag verlaat nie.
laat plante nie lank op een plek staan ​​nie;
kap die stingels na die oes en verbrand dit;
die inhoud van stikstof in die grond te verminder;
dien fosfor-kalium kunsmis toe.
'N Gevaarlike swamsiekte kom wydverspreid voor. Dit word uitgedruk in die voorkoms van oranje kussings aan die agterkant van die blare, wat uiteindelik bruin word.
Die aanvang van die siekte hou verband met koel weer, hoë humiditeit, oortollige stikstof in die grond.
Besmette aanplantings moet met swamdoders bespuit word, wat slegs aan die begin van plantontwikkeling toelaatbaar is. Die mate van risiko om die siekte te ontwikkel hang af van die tipe munt.
Poeieragtige skimmel kan met niks verwar word nie: 'n wit blom op die blare en stingels verstrengel die plante soos 'n spinnerak. Hierdie verskynsel is tipies vir volwasse plante. In die toekoms word die voorkoms van swart vrugtelêers gevul met spore waargeneem. Die siekte stimuleer die Augustus-koue, groot dou en 'n toename in lugvog. Die geveg bestaan ​​uit die bespuiting van die bosse met 'n swak oplossing van kolloïdale swael en bestuiwing met grys grond. In die herfs word die diep ploeg van die terrein getoon. Interessant genoeg, word mintvariëteite wat geneig is tot skimmel, nie deur roes beïnvloed nie, en andersom.
Die aanval van die swam veroorsaak 'n verlangsaming in die groei van plante, verlies aan elastisiteit, verdonkering van die onderste deel van die stam. By warm weer droog aanplantings op, in reënweer verrot hulle. Die risiko van infeksie met fusariumverwelking neem toe in koue of droë somers as dit nie water kry nie. Die bron van besmetting is plantreste en besmette grond. Sonder behandeling sterf die meeste gewasse.
Besmetting word aangedui deur blare bedek met klein ronde kolle van wit kleur met 'n bruin rand. Later, in die middel van die kol, vorm swart kolle - pycnidia, en die blare begin afval. Die swampatogeen bly oorwinter in plantreste en word geaktiveer by 'n temperatuur van + 23 ... + 28 grade.
Die siekte word uitgedruk deur bruin kolle wat geleidelik wit word in die middel van die blare, wat al die organe van die plant bedek. Ernstige skade het daartoe aanleiding dat die stingels laat val, verdraai en verdun.
In die meeste gevalle is die infeksie verborge in plantreste.
Munt wat van saailinge verbou word, het 'n hoër risiko vir besoedeling deur antraknose. Hierdie siekte kom egter nie so algemeen voor dat dit die gewas aansienlik beskadig nie.
Tydens die siekte word vlekke met bruin pycnidia, wat 2-3 kombineer, sigbaar op die stingels en blare. Die groei van die bossies vertraag, die stamme buig en die blare droog op en val af. Dikwels kom die swam oor by die katkruid of moederkruid, dus moet die nabyheid van hierdie gewasse vermy word.
Die manifestasie van 'n swamsiekte is ligte kolle met 'n donker rand, rond of driehoekig. In die middel van die kolle word swart kolle met pycnidia gevorm. Op hierdie plek verskyn skeure en die weefsel val mettertyd uit. Die infeksie raak meestal aanplantings in moerasagtige gebiede en plekke met 'n digte voorkoms van grondwater, teen 'n lugtemperatuur van + 22 ... + 27 grade.
'N Gevaarlike siekte wat blare en bloeiwyses aantas. Die simptome is 'n skaars merkbare, grys-pers blom op die blomme en groenagtige vormlose kolle aan die buitekant van die blare. Die ontwikkeling van die siekte lei tot vervorming en val van blare, 'n verandering in die kleur van die bloeiwyses tot bruin en die uitdroging daarvan. Reënweer aktiveer mentverval. Besmetting vind plaas deur die spore en mycelium van die swam op te slaan in die oesreste. Die kans om die siekte te ontwikkel, word verminder in droë hoogliggende gebiede wat blootgestel word aan die wind.
'N Kwaal veroorsaak deur mikroplasma-mikro-organismes manifesteer vanaf die oomblik dat lote verskyn. Plante is gekleurde antosianien, vertraag en vorm nie 'n wortelstelsel nie. Andersins word baie verdunde lote met hipertrofiese bloeiwyses gevorm.
Muntplae en metodes om dit te hanteer
Plaaginsekte, aangetrek deur die helder mentgeur, beïnvloed die ontwikkeling van aanplantings negatief.
Hierdie kultuur het baie gevaarlike vyande, insluitend:
Dit irriteer mintplantasies vanaf die oomblik van hergroei en perforeer die blare. Geel goggas en larwes aktiveer tydens warm, droë fonteine. In gunstige seisoene berokken dit die kultuur aansienlike skade. Vir die bestryding van insekte tydens die vorming van blare word die Actellika-oplossing gebruik.
'N Klein groen kewer met 'n bronsglans en sy larwes knaag die blare aan die kante en maak gate daarin. 'N Groot ophoping van die plaag kan kruisementplantasies vernietig. Vir die voorkoming van doeleindes word plante geplant op rante met wye gange. Behandeling met kamille en soetrissie-infusie is effektief. In gevorderde gevalle word Metaphos of Chlorophos gebruik.
Dek hoofsaaklik die suidelike gebiede. Dit kom in Mei op die oppervlak van die grond voor en voed tot Augustus in die sap van die boonste gedeelte van die stamme.
Diep herfs grawe van riwwe, die verbranding van plantreste, die plant van kruisement elke twee jaar en behandeling met aarsmoordmiddels help om die insek die hoof te bied.
Benewens hierdie soort insekplae, is die gevaar vir kruisement:
Cicadas. Hulle suig verkieslik sappe van jong saailinge.
Kalanderkewers. Die larwes vreet die wortelstelsel, die volwassenes knaag die rante van die blare.
Weermotte. 'N Enkele monster kan 'n hele plant vernietig.
Slobberende sente. Die skade word veroorsaak deur volwasse insekte en larwes wat die lote van die kultuur vervorm. Hulle gee hulself uit as skuimagtige klonte op die stingels en in die oksels van die blare.
Draadwurms. Die larwes van die klikkewer knaag aan die risome. Bly in die grond van aartappels of dra dit oor uit koringgras.
Medvedki. Hulle vernietig die wortels, daarom sterf die kruisement.
Ruspes van klis, ronde vlerkmot, wei-mot en koolmot irriteer met geurige aanplantings.
Algemene plaagbestrydingsmaatreëls sluit die gebruik van insekdoders in indien die plant te ernstig aangetas word..
Eenmalige bespuiting is een maand voor oes toegelaat. Hierdie metode word as 'n laaste uitweg gebruik!
As u landboutegniese praktyke volg, is voorkomende prosedures voldoende om die risiko van siektes en plae wat ment beïnvloed, te verminder. Benewens bogenoemde metodes, kan aanplantings behandel word met 'n afkooksel van celandine, berei uit 200 g blare per emmer water (dit word 'n dag gehou, waarna 'n seepoplossing bygevoeg word en die afkookmiddel gereed is). Sommige insekte skrik af deur toediening van dennenaalde en 'n afkooksel van voëlkersietakke.