Trapezus tydlyn - Inligting
Cimmeriërs vernietig Trapezus.
Oorblyfsels van Kores die Jongere se Persiese leër kom in Trapezus aan.
c. 75 vC
Trapezus is deel van die Pontiese Koninkryk Mithradates VI.
Rome erken Trapezus as 'n vrystad.
Visgote val Trapezus aan.
Die Sasaniese Perse val Trapezus aan.
Trapezus word hoofstad van die militêre distrik van Chaldia.
Die oorhoofse pers (afgekort OHP), ook na verwys as a skouer druk, militêre pers, of bloot die druk, is 'n gewigsoefening met baie variasies. Dit word gewoonlik uitgevoer terwyl u staan ​​of sit, soms ook as u hurk, waarin 'n gewig reguit van die rekposisie af opwaarts gedruk word totdat die arms oor die kop uitgesluit word, terwyl die bene, onderrug en buikspiere balans behou.  Die oefening help om gespierde skouers met groter arms te bou, en is een van die moeilikste saamgestelde bolyfoefeninge. Die wêreldrekord oorhoofse pers is in 1997 deur Owhe Bruno in Rusland uitgevoer. 
Wat is 'n trapeziektomie?
'N Trapesiektomie is 'n chirurgiese prosedure waarin die trapeziumbeen, een van die karpale bene van die pols, uit die hand verwyder word. 'N Peesoorplanting of inplanting, gemaak van silikoon of metaal, kan gebruik word om die ontbrekende ruimte in te vul.
Duimartritis kom voor by die carpometacarpal (CMC) gewrig van die duim tussen die metakarpale been en die trapezium. Die skeerkragte wat deur die gewrig oorgedra word tydens gryp-, knyp- en grypbewegings en die verminderde sterkte van ondersteunende ligamente wat met veroudering voorkom, veroorsaak dikwels dat die duimgewrig mettertyd agteruitgaan. Omdat die duim 'n baie beweeglike gewrig is, het dit 'n gebrek aan stabiliteit om herhalende spanning te weerstaan ​​en word dit mettertyd maklik af.
Trapeziektomie met ligamentrekonstruksie en tendoninterposisie (LRTI) is een van die mees algemene prosedures vir die behandeling van duimartritis om langtermyn stabiliteit van die duimgewrig te verkry.
Die meeste mense herstel goed nadat hulle 'n trapeziektomie ondergaan het. Moontlike risiko's verbonde aan die operasie sluit in:
Bloeding en bloedklonte
Oorblywende of terugkerende simptome
As 'n LTRI -prosedure uitgevoer word, sluit bykomende risiko's in:
Peesverbinding: Senings wat gebruik word vir enting in LTRI -prosedures, kan vasgemaak word, waar 'n pees letsels en adhesies ontwikkel, wat veroorsaak dat dit by sy peesomhulsel bly, wat verhoed dat dit glad gly en behoorlik funksioneer.
Insakking: Met gesamentlike inplantings kan die liggaam 'n ontstekingsreaksie veroorsaak as gevolg van die nuwe vreemde stof, wat veroorsaak dat die inplanting geleidelik in die omliggende bene afsak.
Raadpleeg u dokter oor die moontlike risiko's van 'n trapeziektomie om vas te stel of dit 'n geskikte opsie vir u is, gegewe u ouderdom, huidige gesondheidstatus en mediese geskiedenis.
Ek was die afgelope tyd op 'n antieke geskiedenisskop, so as ek jy was, sou ek verwag dat die volgende paar poste hier oor ou vreemde mense sou gaan. Vir hierdie doel begin ek ons ​​deur ons terug te bring na antieke Rome. En ook die ou Egipte. En eintlik oral. Ek praat natuurlik oor die verhaal van keiser Hadrianus en Antinous.
'N Standbeeld van keiser Hadrianus
Hadrianus is dus op 24 Januarie 76 nC gebore in die huidige Spanje, waar sy gesin uit die huidige Italië verhuis het. Sy pa was die eerste neef van die toekomstige keiser Trajanus. Hadrian het 'n loopbaan in die politiek en staatsdiens begin. Op die aanmoediging van die vrou van Trajanus en 'n paar ander polities invloedryke mense in Rome, het Hadrianus vroeg in sy loopbaan (omstreeks 100 of 101 nC) met Vibia Sabina getrou met die kleinniggie van Trajanus (en dus sy eie neef) ). Die huwelik was suiwer polities en word byna algemeen beskryf as 'n ongelukkige huwelik. Rondom die troue was hy die hoofskakel tussen die keiser en die senaat. Daarna het hy poste op talle plekke in die Ryk gehad, en hy was baie jare lank archon van Athene en het selfs Atheense burgerskap gehad, en was ook die goewerneur van Sirië.
Intussen, in Turkye, omstreeks 111 nC, is Antinous gebore. Byna geen vaste feite is bekend oor sy kinderjare nie, maar vermoed dat hy in November gebore is, moontlik op 27 November, 'n geruime tyd in die Renaissance het historici beweer dat Antinous in slawerny gebore is, maar moderne historici is dit redelik eens dat dit onwaarskynlik is omdat hedendaagse Romeinse historici dit byna seker sou genoem het, gegewe hoe die res van sy lewe uitgedraai het en hoeveel meer 'n omstrede figuur Antinous sou geword het.
In die jaar 117 na Christus sterf Trajanus aan 'n beroerte, en laat geen erfgename agter nie. Aannemingsdokumente Hadrian was sy aangenome seun, en daarom erfgenaam, verskyn kort daarna onderteken deur Trajan se vrou en dateer die dag na die dood van Trajanus. Om dit nog moeiliker te maak, was die feit dat sy in Rome was en Hadrian nog in Sirië was. Dit was 'n groot onreëlmatigheid, aangesien 'n Romeinse aanneming vereis het dat al drie partye teenwoordig was, beide ouers en die aangenome. Nietemin het die Romeinse legioen hom vinnig as die wettige keiser aangeneem om 'n magsvakuum te vermy. Hadrian bedank hulle met 'n geldelike bonus, wat wel klank soos omkoopgeld, maar was blykbaar die gebruik van die tyd. (Ek dink dit beteken nie regtig dat dit geen omkoopgeld was nie) Met die legioen aan boord het die senaat nie te lank geneem om te bevestig dat Hadrianus keiser was nie.
Aan die begin van sy bewind het Hadrianus in Sirië gebly, want daar was 'n Joodse opstand in Judea en ander dele van die Midde -Ooste waaraan hy moes aandag gee. En deur aandag te gee, bedoel historici dit nou die Kitos -oorlog en dit onderstreep die geweld. Ter verdediging probeer Hadrian 'n meer vreedsame oplossing vir die probleem vind, maar die oorlog het onder die heerskappy van Trajanus begin en die vegters was nie bereid om die stryd te laat vaar nie. Hadrian het baie van die gebied wat Trajan in die ooste verower het, prysgegee om die streek te stabiliseer. Daarna het hy stilweg Lusius Quietus — die bevelvoerder van die Romeinse magte in Judea — van sy rang ontneem. Lusius Quietus sterf die volgende jaar onder verdagte omstandighede. Dit is waarskynlik dat Hadrian ook stilweg van sy lewe beroof het.
'N Oorlewende gedeelte van die muur van Hadrianus
Met dit agter hom, het Hadrian 'n toer deur die ryk onderneem. Die provinsie Britannia — Groot -Brittanje is miskien die belangrikste stop en een van die vroegste op hierdie toer. Groot konflikte was algemeen in die streek, en die Romeinse weermag het nie goed gevaar nie. In 122 nC beveel Hadrianus die bou van 'n muur om die Romeinse gebied van die onopgeëiste dele van die eiland te skei. Dit blyk dat 'n enorme muur van 73 myl lank goedkoper was as 'n enorme grensweermag. Dit was nie die Chinese muur of iets nie, maar die muur van Hadrian was nog steeds 'n groot probleem. 'N Gedeelte van die muur staan ​​nog.
'N Standbeeld van Antinous
In Junie van 123 CE bereik hy die stad Claudiopolis (nou Bolu) in die huidige Turkye en#8212 waar Antinous gewoon het. Baie historici glo dat hulle op hierdie stadium ontmoet het, en hoewel hulle nie nou liefhebbers geword het nie, het dit beslis 'n impak op Antinous gehad. Dit was waarskynlik 'n groot deel van die rede waarom Antinous besluit het om sy opleiding in Rome te gaan volg.
Hadrianus het in September 125 nC na Rome teruggekeer. Oor die volgende drie jaar het 'n verhouding tussen Antinous en Hadrian ontstaan. Antinous het die keiser se persoonlike gunsteling geword en was meer as sy vrou in die geselskap van Hadrian te sien. Geskiedkundiges merk eintlik op dat daar geen bewyse is dat Hadrian ooit romantiese of seksuele belangstelling in vroue getoon het nie, wat merkwaardig is, aangesien historici gewoonlik vinnig gay mense in die geskiedenis was. Hadrian was selfs daarvoor te gay. Hedendaagse verslae dui aan dat die verhouding tussen Hadrianus en Antinous duidelik seksueel was, en Hadrianus het erotiese poësie oor hom geskryf, hoewel niks daarvan vandag bestaan ​​nie. Die verhouding was egter aansienlik meer. Hadrian het verskeie gunstelinge gehad, maar hy beskryf Antinous veral as ongelooflik wys, en hulle geniet dit om saam te jag en soos u binnekort sal sien en dat hulle saam reis. Dit lyk asof Antinous van sy kant ook van Hadrianus gehou het ondanks hul aansienlike ouderdomsverskil. Daar is geen bewyse dat hy die verhouding ooit vir persoonlike gewin probeer gebruik het nie.
Hadrianus, in teenstelling met vorige keisers, het nie gekies om in Rome te bly nie en het sterk staatgemaak op verslae uit die buiteland. Hadrian bestee meer as die helfte van sy regering aan die reis deur die ryk. Toe hy Rome weer in 127 nC verlaat, het hy Antinous saamgeneem as deel van sy persoonlike gevolg. Dit was moontlik gedeeltelik omdat Hadrian gedurende hierdie jaar siek geword het, met 'n geheimsinnige chroniese siekte wat die dokters van die tyd verstom het. Hulle het deur dele van Italië, Noord -Afrika gereis en selfs 'n rukkie na Athene gegaan. Op 'n sekere tydstip is hulle saam in die Eleusiniese Geheimenisse ingelui. Daarna het hulle na die Midde -Ooste gereis en Antiochië, Judea, Sirië en Arabië besoek. Hadrianus het besorg geraak dat die Joodse bevolking nie daarin slaag om te redeneer nie, en daarom bou hy 'n tempel van Jupiter op die terrein van die voormalige Joodse tempel en maak die besnydenis onwettig.
Die tondo wat die leeujag uitbeeld
Vandaar het hulle na Egipte gegaan. In Alexandrië het Hadrian 'n paar ongewilde besluite geneem oor die aanstelling van mense in sekere poste. Gerugte het begin versprei oor sy sekslewe, veral wat Antinous betref. Ongeraak deur die kleinlikheid het Hadrianus en Antinous 'n leeu gaan jag wat moeilikheid in Libië veroorsaak het. Tydens die jagtog het Hadrianus Antinous se lewe gered dat hy so trots was op hierdie gebeurtenis dat hy seker gemaak het dat dit in verskeie geskiedenisse opgeteken is, op bronsmedaljes uitgebeeld is, 'n gedig in opdrag gegee is en selfs 'n tondo (of sirkelkunswerke) daarvan gemaak. Verskeie tondos wat Antinous en Hadrianus saam uitbeeld, insluitend die een van die leeujag, het uiteindelik op die Boog van Konstantyn beland, waar hulle tot vandag toe nog bly. Hierdie tondo word veral belangrik geag, aangesien dit die eerste plek is dat Antinous nie meer as 'n dun jeugdige gewys word nie, maar 'n gespierde, harige, volwasse man, wat die geskiedkundiges laat vermoed dat sy verhouding met Hadrian waarskynlik verander.
'N Maand of wat later seil Hadrian en sy gevolg die Nyl op as deel van 'n vloot. Antinous was by hom, net soos Lucius Ceionius Commodus, wat volgens sommige historici volgens Antinous 'n kompetisie was vir die liefde van Hadrianus (maar wat nooit werklik 'n romantiese verhouding met die keiser gehad het nie). Tydens hierdie soort Nylparade val Antinous in die rivier en sterf. Die dood word as baie verdag beskou, veral omdat daar in al die dokumente wat nog oorleef is, nie een plek as 'n ongeluk beskryf kan word nie. En daar is nogal 'n bietjie dokumentasie wat oorleef het. Dit is natuurlik nog steeds moontlik dat die dood 'n ongeluk was, maar hier is 'n paar van die ander teorieë wat daar is.
Sommige teoretiseer dat Antinous homself om die lewe gebring het, moontlik omdat hy Hadrian se liefde verloor het. Die probleem met hierdie teorie is dat Hadrian se reaksie op die dood nie lyk asof sy liefde minder word.
Sommige het voorgestel dat hy vermoor is as deel van 'n sameswering. Daar is eintlik geen bewyse hiervoor nie, en 'n gebrek aan politieke invloed op Hadrianus van Antinous maak hierdie een ook 'n teorie. Maar dit is baie dramaties, sodat dit ten minste lekker is.
Daar word ook beweer dat dit 'n menslike offer was, dat Antinous vrywillig sou wou offer om sy eie lewe op te offer as 'n manier om Hadrian uiteindelik te genees van die siekte wat hy drie jaar lank gely het. Hadrianus was egter gekant teen menslike offerande en het wette daarteen in die hele ryk versterk. Hierdie teorie is ook eers 80 jaar later aangebied, ondanks die feit dat gerugte soos 'n veldbrand versprei het toe die dood plaasgevind het.
'N Ander teorie is dat Antinous gesterf het in 'n vervalle kastrasie, waarvoor hy moontlik vrywillig sy jeug kan hou. Maar weereens, Hadrianus was baie gekant teen kastrasie, en Antinous was te oud (aangesien hy op hierdie stadium slegs iewers ongeveer 19 jaar oud was) om in elk geval groot effek daaruit te kry.
Soos u kan sien, laat alle teorieë iets te wense oor, en wat ook al die geval is, Hadrian was absoluut op sy eie met hartseer (en moontlik ook met skuldgevoelens, afhangende van wat werklik gebeur het). Egiptiese priesters het Antinous onmiddellik geïdentifiseer met die Egiptiese god Osiris en#8212 wat in die Nyl sterf, het daarmee gehelp en het begin om sy lyk in die Egiptiese tradisie te balsem en te mummifiseer. Hadrianus het tot die volgende jaar in Egipte gebly, waarskynlik nie bereid om te vertrek voordat sy minnaar uiteindelik ter ruste gelê is nie.
Royston Lambert het in 1984 'n biografie van Hadrianus geskryf, waar hy die gevoelens van Hadrianus vir Antinous beskryf het as 'n mistieke-godsdienstige behoefte aan sy kameraadskap. Hadrianus het Antinous formeel as 'n god verklaar en beveel dat 'n stad op die plek van sy dood opgerig moet word. Die stad, genaamd Antinoöpolis, is gebou oor die stad Hir-we en al die geboue uit die stad behalwe die tempel van Ramses II is vernietig sodat die nuwe stad gebou kon word. Behalwe dat dit 'n uitstekende gedenkteken was, was die stad ook 'n poging om Griekse en Egiptiese kulture te help integreer, en Hadrianus het Griekse en Egiptiese inwoners van die stad toegelaat om te trou, en het Grieke aansporings gegee om daarheen te verhuis. Spele is jaarliks ​​daar gehou vir 'n paar honderd jaar in 'n gebeurtenis genaamd die Antinoeia. Hadrianus het toegelaat dat die primêre god van Hir-we aanbid word en die Egiptiese god Bes — saam met die aanbidding van die Osiris-Antinous god.
Die Antinous Obelisk, op Pincio Hill in Rome
Dit was nie ongewoon dat 'n persoon tot 'n god verklaar word nie, maar dit was baie skaars dat dit iemand was wat nie 'n keiser was nie, of iemand wat ongelooflik belangrik was vir die hele wêreld. Dit is nie duidelik wat van Antinous se liggaam geword het nie, maar dit word laat deur 'n obelisk begrawe op die landgoed van Hadrian in Italië. Hadrianus het hom nog jare lank omring met beeldhouwerke en uitbeeldings van Antinous. In die daaropvolgende jare is 'n ontelbare aantal beeldhouwerke van Antinous deur die ryk gevind (in weinig vanweë sy status as god). 115 van die beelde bestaan ​​nog steeds, en 22 daarvan is op die landgoed van Hadrian gevind. Alhoewel daar verskillende style van hierdie beeldhouwerke is, beeld hulle almal dieselfde persoon duidelik uit, dus word geglo dat Hadrianus 'n amptelike weergawe van Antinous vrygestel het wat beeldhouers kon herhaal.
Antinous as Bacchus (of Dionysus) — 'n standbeeld in die Vatikaan
As gevolg van die identifikasie met Osiris, het die kultus van Antinous min moeite gehad om in Egipte te versprei. Maar Hadrianus wou hê dat Antinous deur die hele ryk aanbid moes word. Vir hierdie doel wend hy hom tot Griekeland. In 131 nC reis hy daarheen en integreer Antinous met die god Hermes — op dieselfde manier as wat die Egiptenare hom by Osiris aangesluit het. Hy stig 'n tempel in Trapezus vir Hermes-Antinous. Ten spyte van die beste pogings van Hadrianus, kon die Grieke Antinous egter eerder met die god Dionysus vereenselwig en die aanbidding van Dionysus-Antinous kon binne 'n paar jaar in 'n groot deel van die ryk gevind word. Alhoewel mense in sommige gevalle Antinous aanbid het net om hul keiser gelukkig te maak, het argeoloë 'n aansienlike hoeveelheid bewyse gevind wat daarop dui dat Antinous ook in die privaatheid van mense se huise aanbid is. Dit beteken dat mense regtig daarvan gehou het om Antinous te aanbid. Die kultus was blykbaar die vrugbaarste in Egipte, die Midde -Ooste en Griekeland, maar daar is bewyse van die kultus in 70 stede gevind, en sommige daarvan is selfs so ver as Brittanje, waar Antinous in konflik was met die Keltiese son god Belenos.
Ses jaar later, 136 nC, neem Hadrianus Lucius Ceionius Commodus aan en maak hom sy erfgenaam (soos Hadrianus en sy vrou nooit kinders gehad het nie.) Lucius sterf egter twee jaar later terwyl Hadrianus nog gelewe het, sodat hy nooit die kroon gekry het nie. Later dieselfde jaar, op 10 Julie 138 CE, is Hadrianus oorlede in sy villa en uiteindelik verloor hy die stryd met sy eie gesondheid, maar hy slaag daarin om kort voor sy dood 'n erfgenaam in Antinous te noem. Hadrianus het 21 jaar lank die Romeinse Ryk regeer.
Die kultus van Antinous sou nog langer voortduur, maar sou kritiek van ander heidense kultusse ontvang. Die filosoof Celsus het dit byvoorbeeld gekritiseer en gesê dat die aanbidders hulpeloos en immoreel was. Dit blyk ook hoe hy Christene beskou het. Christene het intussen die kultus van Antinous as 'n mededingende godsdiens beskou en hulle het dit ten sterkste veroordeel en daarop aangedring dat dit immoreel was om 'n sterflike mens te aanbid en daarop gewys dat hy slegs in daardie posisie was as gevolg van sy seksuele aktiwiteite met Hadrianus. (Die deel is ten minste soortgelyk.) In die 4de eeu, namate konflikte tussen Christene en heidene verdiep het, het heidene in die algemeen Antinous begin bekamp. Nie in die sin dat hulle hom noodwendig aanbid het nie, alhoewel sy kultus nog steeds aktief was, maar dat hy 'n simbool van die Christendom geword het. Daar is nuwe beelde en uitbeeldings van hom gemaak, waaronder 'n stel van sewe bronsmedaljes. Standbeelde is gebreek, herbou, verskuif, beskadig, herstel …..en die stryd duur voort tot 391 CE toe keiser Theodosius heidendom amptelik verbied het en alle beelde van Antinous uit openbare plekke verwyder is.
Antinous het verstaanbaar iets van 'n ikoon geword vir die homoseksuele subkultuur van latere eeue. Gedurende die Renaissance was queer kuns oor die algemeen gefokus op die mitologiese figuur van Ganymedes maar veral in die 18de eeu het die bekoring op Antinous gedraai. Wie was, weet jy, ten minste werklik. Die bekoring het in die 19de eeu gegroei. In 1865, Karl Heinrich Ulrichs het in een van sy pamflette oor Antinous geskryf, en Oscar Wilde het gepraat van Antinous in Die Jong Koning, Die Sfinx, en in Die prentjie van Dorian Gray. Die homofiele koerant Die kunstenaar het ook ongeveer hierdie tyd begin met die verkoop van gegote beelde van Antinous. Selfs reguit skrywers was besig om op te vang — in die roman van Les Miserables, skrywer Victor Hugo beskryf die karakter van Enjolras as 'n ongetemde Antinous wat blykbaar nie bewus was van die bestaan ​​van 'n wese met die naam vrou nie.
Alhoewel Antinous nog steeds nie so hoog is in die alomteenwoordige gewildheid in queer -kultuur nie, is hy ook nie presies vergeet nie. Sarah Waters het 'n kostuumbal in haar roman ingesluit Die fluweel kantel waar die lesbiese protagonis as Antinous aangetrek is. Rufus Wainwright's 2018 opera Hadrianus handel oor die reaksie van die keiser op Antinous se dood. Selfs in sport het hulle nog onthou dat die Hadrian Cup, 'n LGBTQ+ inklusiewe rugbytoernooi, die Antinous Plate in Maart 2020 bekendgestel het en dit aan die Aberdeen Taexali Rugbyklub toegeken het. (Maar om eerlik te wees, ek weet niks van rugby nie, sodat ek nie presies kan sê wat die Antinous -plaat toegeken word nie vir.)
Ek sê nie dat Hadrian die lat te hoog vir die res van ons gestel het nie, maar sou jou verklaar die minnaar jou as 'n god nadat jy onder verdagte omstandighede in 'n rivier gesterf het en jou duisende jare lank 'n relevante historiese figuur gemaak het?
Aardrykskunde en eksterne grense
Trabzon word omring deur vyf verskillende nasies en een groot watermassa en die Swart See. Omring deur see in die noorde en hoë berge langs die oostelike en suidoostelike grense, het Trabzon oor die algemeen goed gedefinieerde natuurlike grense. Sedert 1983 vorm die grens met die voormalige Sowjetunie, wat in 1921 deur onderlinge ooreenkoms tussen die Sowjet- en Turkse regerings bepaal is, die grense van Trabzon met die post-Doomsday-lande Georgië en Armenië. Die grense van Trabzon met die Sultanaat van Turkye en die Republiek van Groter Patnos is nog nooit formeel afgebaken nie en bly die onderwerp van 'n geskil. Alhoewel gevegte in New Erzurum geleidelik opgehou het, bly die gebied nog steeds een van die bevrore konfliksones in Wes -Asië. Heel New Erzurum word deur Trabzon geëis, en die oorlewende vilayets in die suide het 'n langdurige wrok gekoester oor die verlies van hul noordelike lande en vernaamste nedersettings.
Die land is vatbaar vir aardbewings, aangesien dit 'n aansienlike hoeveelheid grondgebied bevat wat eens in die mees aktiewe seismiese gebied van Turkye opgeneem is, wat strek tot die gebied noord van die Van -meer aan die Georgiese en Armeense grense. In die breë kan die Tweede Ryk van Trabzon opgedeel word in twee verskillende geografiese streke: die digbevolkte kusstrook langs die Swart See en die binneland, waar die landoppervlak ruw, stukkend en bergagtig is. Plat of selfs lig hellend land is skaars, veral in die suidooste, met 'n gemiddelde hoogte van ongeveer 1500 meter.
Die Swart See -kusstrook bestaan ​​uit 'n steil, rotsagtige kuslyn met 'n paar riviere wat verder deur die klowe in die binneland loop. Toegang tot die binneland vanaf die kusstrook is beperk tot 'n paar smal valleie weens die teenwoordigheid van die Pontiese bergreeks, wat wissel van 1500 tot 4000 meter hoog en parallel aan die Swart See loop. As gevolg van hierdie natuurlike omstandighede is die bereik van die Trabzoniese regering en veiligheidsmagte grootliks beperk tot die kus, en 'n groot deel van die binneland buite groot nedersettings of militêre installasies bly geïsoleerd. Die kusstrook brei soms uit tot vrugbare delta's waar die verbouing intens is. Trabzon bly afhanklik van hierdie gebiede vir die produksie van sy primêre kontantgewasse: haselneute en tee. Die sagte, vogtige klimaat dra ook by tot die kommersiële landbou, en weens die land se ernstige tekort aan buitelandse valuta word geen kusgrond vermors nie, selfs die berghange waar moontlik geboer of aangewend is om vee te wei. Die suidelike hange van die Pontiese gebied is gewoonlik onvrugbaar, maar die noordelike hange wat na die Swart See kyk, is baie meer bevorderlik vir plantegroei. Hout word op hierdie hange gesny uit antieke bladwisselende en immergroen woude. Reënval is gemiddeld 1 500 millimeter jaarliks ​​en kan gedurende enige seisoen voorkom.
Die binnekant van Trabzon is yl bevolk en bied 'n baie meer ekstreme klimaat en 'n aantal vulkane wat onlangs uitgesterf het. Sommige strome en riviere wat in die Swart See uitloop, het hul oorsprong in die suide. Die grootste deel van die streek word gekenmerk deur warm, droë somers en erge winters met swaar sneeuval. Kleiner nedersettings word dikwels gedurende langdurige periodes geïsoleer tydens winterstorms. Daar is valleie aan die voet van die berge naby rivierkorridors wat diverse landbou ondersteun, hoewel dit hoofsaaklik vir plaaslike bestaan ​​bestaan.
Motories en sensories
Kraniale motoriese senuwees breinstamkerne van oorsprong Primêre terminale kerne van die Afferente (sensoriese) kraniale senuwees
Tydens vroeë ontwikkeling word elke faringeale boog geassosieer met verskillende kraniale senuwees.
Boog 1 - CN V trigeminale, stert 2/3 maksillêre (V2) en onderkaak (V3), kraniale 1/3 sensoriese senuwee van kop en nek, mastikasiemotor
Boog 2 - CN VII gesig
Boog 3 - CN IX glossofaryngeale
Boog 4 en amp6- CN X vagus, boog 4- superieure laringeale, boog 6- herhalende laringeale
Die ontwikkelende mens: klinies georiënteerde embriologie (8ste uitgawe) deur Keith L. Moore en T.V.N Persaud - Moore & amp; Persaud Hoofstuk 15 die skeletale stelsel
Larsen se menslike embriologie deur GC. Schoenwolf, SB. Bleyl, PR. Brauer en PH. Francis -West - Hoofstuk 11 Limb Dev (been word nie goed behandel in hierdie handboek nie)
Voordat ons gebore word (5de uitg.) Moore en Persaud Hoofstuk 16,17: p379-397, 399-405
Die belangrikste aspekte van menslike embriologie Larson Hoofstuk 11 p207-228
Neuralisering begin by die trilaminêre embrio met die vorming van die notochord en somiete, wat beide onder die ektoderm lê en nie bydra tot die senuweestelsel nie, maar is betrokke by die patroonvorming van die aanvanklike vorming daarvan. Die sentrale gedeelte van die ektoderm vorm dan die neurale plaat wat vou om die neurale buis te vorm, wat uiteindelik die hele sentrale senuweestelsel sal vorm.
Vroeë ontwikkelingsvolgorde: Epiblast - Ectoderm - Neurale plaat - Neurale groef en neurale kuif - Neurale buis en neurale kuif
week 3 week 4 week 5 volwasse
Brein prosencephalon (voorbrein) telencephalon Rhinencephalon, Amygdala, hippocampus, cerebrum (cortex), hypothalamus, hypofyse | Basale ganglia, laterale ventrikels
diencephalon epithalamus, thalamus, Subthalamus, pineal, posterior commissure, pretectum, derde ventrikel
mesencephalon (middelbrein) mesencephalon tectum, Serebrale peduncle, serebrale akwaduk, pons
rhombencephalon (agterbrein) metencephalon serebellum
myelencephalon medulla oblongata, landmus
rugmurg, piramidale dekussie, sentrale kanaal
Dra nie by tot die finale senuweestelsel nie, maar is van kritieke belang vir die ontwikkeling van die ontwikkeling.
vorm aanvanklik as die aksiale proses, 'n hol buis wat strek vanaf die primitiewe put, kraniaal tot by die orale membraan
die aksiale proses laat dan verbygaande kommunikasie tussen die amnion en die dooiersak deur die neuro -entreekanaal toe.
die aksiale proses smelt dan saam met die endodermale laag om die Notochordal -plaat te vorm.
die notochordale plaat styg dan terug in die mesodermale laag as 'n soliede kolom selle, wat die Notochord is.
Twee hoofdele met verskillende morfologie
kolom - middellyn neurale plaat wat neurale buis en neurale kuif vorm
kubusvormig - laterale oppervlak ektoderm wat epidermis en sensoriese plasodes vorm
epidermis van vel, hare, kliere, anterior hipofise, emalje van tande
Daar word vermoed dat neuronale populasies gespesifiseer word voordat die plaat vou deur seine van die onderliggende notochord en mesoderm, sowel as seine wat lateraal deur die plaat versprei word.
skei noggin, chordin, follistatin af
alle faktore bind BMP-4 'n remmer van neurale beenmorfogeniese proteïene werk deur membraanreseptor
genereer op rugmurgvlak 3 stroke selle
uitdrukking van delta verhinder dat nabygeleë selle, wat die kerfreseptor uitdruk, neurone word
Delta-Notch- genereer "neurale stroke"
Daar is twee buigprosesse wat plaasvind in die vorming van die neurale groef en die neurale buis.
wat in die middellyn voorkom as gevolg van selle in hierdie streek wat 'n basale kernlokalisering het. Hierdie aanvanklike buiging lei tot die vorming van die neurale groef.
wat by die dorsolaterale skarnierpunte voorkom deur verskillende meganismes wat "knik" behels. Hierdie latere buiging lei tot die vorming van die neurale buis.
Buigmodel vir neurale buise van die muis (sien resensie ⎙ en#93)
In die menslike embrio vorm die neurale groef in die middellyn van die neurale plaat (dag 18-19).
aan beide kante is die neurale voue
gaan voort om te verdiep tot ongeveer week 4
neurale voue begin saamsmelt
op die 4de vlak
Neurale Groove menslike embrio (Carnegie stadium 10, week 4)
samesmelting van neurale groef strek rostraal en caudaal
begin op vlak van die 4de somiet, "rits op" neurale groef
laat 2 openinge aan weerskante- Neuropores
vorm die brein en rugmurg
Sekondêre neuralisering - caudale einde van die neurale buis wat gevorm word deur sekondêre neurale ontwikkeling, ontwikkel uit die primitiewe streepgebied, soliede koord wat deur die verlenging van die neurale kanaal gekanaliseer word. mesodermale caudale eminensie
kraniale (anterior) neuropoor sluit voor caudale (posterior)
versuim om te sluit - Neurale buisdefekte (NTD), erns afhanklik van vlak, spina bifida anancephaly (meer? [neuron2.htm neurale afwykings])
het bevind dat aanvulling van die moeder se dieet met folaat die voorkoms van NTD's verminder
'N Gerandomiseerde, gekontroleerde proef wat deur die Mediese Navorsingsraad van die Verenigde Koninkryk uitgevoer is, toon 'n vermindering van die risiko van herhaling deur periconceptionele (dws voor en na bevrugting) foliensuuraanvulling (4 mg daagliks) met 72%.
Vroue wat een baba met 'n neurale buisdefek het, het 'n aansienlik verhoogde risiko van herhaling (40-50 per duisend in vergelyking met 2 per duisend vir alle geboortes)
Menslike fetus (week 10) brein wat lamina terminalis streek toon
'n bevolking van selle aan die rand van die neurale plaat wat dorsaal lê wanneer die neurale buis versmelt
dorsaal aan die neurale buis, as 'n paar strepe
selle migreer deur die embrio
bestudeer deur kwartel -kuiken chimeras - oorgeplante kwartelselle het duidelike nukleoli in vergelyking met hoender Neural Crest Derivitives
pluripotensiaal, vorm baie verskillende soorte selle: dorsale wortelganglia (neurone, skedeselle, glia), outonome ganglia, adrenale medulla, pia-arachnoïede skede, velmelanosiete, bindweefsel van hartuitvloei, tiroïedparafollikulêre selle, kraniofasiale skelet en tande odontoblaste .
Die Romeinse ryk aan die begin van die era
Antieke tekste uit die Romeinse ryk, deel van die publieke domein.
Die meeste lêers word op die internet versamel en hier gepubliseer om my lesers die geleentheid te bied om hierdie tekste te kombineer met my boek oor antieke geskiedenis wat op hierdie webwerf gepubliseer is.
Dit is slegs 'n klein deel van al die publikasies wat in die publieke domein beskikbaar is.
'N Kort beskrywing van die tydlyn van die Romeinse ryk in die eerste en tweede eeu nC:
44 vCJULIUS CAESAR die eerste keiser vermoor.
27 vC AUGUSTUS keiser.
1Augustus in die 28ste jaar van sy bewind as keiser Keiser Divi Filius Augustus Pontifex Maximus Pater Patriae. Sy vrou, sedert 38 v.C., Livia Drusilla. Oorlog in Duitsland.
2 Vrede gemaak met Persië. Forum van Augustus opgedra. Skandaal van Augustus ' dogter Julia. Die dood van Lucius in Marseille. Tiberius keer terug van Rhodes.
3 Ariobarzanes word koning van Armenië. Proconsulare Imperium hernu vir tien jaar. Die nuwe huis van Augustus in die Palatine is deur 'n brand verwoes.
4 Gaius se dood in Lycia. Augustus neem Tiberius aan en Agrippa Postumus, Tiberius neem Germanicus aan. Tiberius in Duitsland - hy onderwerp die Bructeri en Cherusci. Sameswering van Cn Cornelius Cinna.
5 Tiberius in Duitsland, bereik hy die Elbe. Sentius ontvang triomfantelike eerbewyse. Hongersnood in Italië.
6 Opstand in Pannonia en Dalmatië. Alarm in Rome, hongersnood in die stad. Judaea het 'n provinsie gemaak.
7 Tiberius en Germanicus in Pannonia. Agrippa Postumus verban na Planasia, Ovid verban Tomi aan die Swart See.
8 Onderwerping van Pannonia onder die generaal Marcus Lepidus. Die redenaar Cassius Severus verban vir laster.
9 Die Pannoniese Oorlog eindig. Arminius verslaan Varus in Duitsland. Die Lex Pappia Poppaea Ara Pacis ingehuldig.
10 Pannonia gestig as 'n keiserlike provinsie. Tiberius secures the Rhine defences. Arch of Dolabella and SIlanus on the ancient Celimontana gate. The obelisk of the Horologium Augusti brought from Heliopolis to Rome.
138 Death of Commodus, adoption of Antoninus. Hadrian dies at Baia. ANTONINUS succeeds as Imperator Titus Aelius Caesar Hadrianus Antoninus Augustus Pius Pont. Maks. (born Lanuvium 86). His wife: Annia Galeria Faustina.