En al is die toegangsgelde vir die Zuiderzinnen veel minder en eenmalig, kry mens by beide van die feeste waarde vir jou geld. Ek s� minder, en nie goedkoper nie, siende dit gevaarlik en effe onnosel is om geldeenhede op n letterlike manier so ver oor die waters te vergelyk.
Wys die vinger dan hier na die Suid-Afrikaanse, en dalk meer gepas die Wes-Kaapse, publiek se passiwiteit teenoor ons letterkunde en die kreatiewe woord?
Hokaai, hoor ek die protes nou uit die vele patriotiese kele opklink, daar moet tog andere faktore wees wat ter versagtende omstandighede vir die Woordfees se yler bywoning aangebied kan word.
Mense, ek wil nie beginne praat asof dit hier oor n rugbytoets gaan nie. Maar die re�n �s in hierdie geval n gelykmaker. En maak dit die tipografiese argument heeltemal tot niet.
Want as die Vlaminge dit kan waag om in sulke koue weer hul koppe by die deur uit te steek, wat nog te van s� die sogenaamde korter afstande na die fees toe af te l�, kan die Suid-Afrikaners in hul karre klim en ry. Punt.
Nee wat, verskoning soek is min. Vir die Woordfees se interne struktuur en gehalte is daar nie verskonings te soek nie, en dit word ook nie gevra nie. Die fisiese vergelyking van vroe�r het dit getoon, en laat ek dit nou maar hier noem, ek dink die Zuiderzinnen word in sekere aspekte gemaklik deur die Suid-Afrikaanse fees oortref.
En die stelling dat die bywoning van hierdie tipe feeste nie as die maatstaf vir die onderskeie taalgroepe se toewyding tot die woordkuns gesien behoort te word nie, siende dit sekerlik nie in elke woordliefhebber se smaak val nie, nog minder so.
Die presiese redes vir die Europe�rs se toewyding tot die geskrewe en gesproke woord, en die kunste in die algemeen, is moeilik om vas te pen.
hierby Vader Tyd se gul hand, kry mens die geval dat kuns tot n tradisie groei wat van geslag tot geslag oorgedra word. Die aanwesigheid van die skeppende hand in die daaglikse bestaan word so vanselfsprekend dat dit in die kollektiewe bewussyn n vashouplek kry. Die mense leef al so lank met die skeppende tradisie saam dat dit vir hulle onmisbaar geword het.
Waarteen ek dit wel het, is sport vandag in Suid-Afrika die absolute afgod geword het, terwyl die letterkunde en die kunste hortend aan die agterspene moet suig.
En die re�n val net harder, en ek begin te vloek. En toe sien ek haar. Mooie meisietjie, soos hulle maar hier rond is, staan sy daar aan die anderkant van die wye waters. Sy wil wees waar ek is, en ek wil wees waar sy is. Ek kan sien sy is hier vir die fees, die program is in haar hand. Ons loer vir mekaar so onder deur die sambrele, sy glimlag vir my en ek kan nie terug glimlag nie, my gesig is te styf van die koue.
Die Idee dat ons ons goeie weersomstandighede moet gebr��k vir geleenthede soos die, want daar is mense wat dit nooit sal h� nie.
Ek wil hoop dat ieder Afrikaanse die siel vir die plaaslike letterkunde, teater en musiek sal oopmaak, en dat dit wat ons uit die proses sal leer, vir ons kinders saam met die tiet ingegee word.
Ek wil hoop dat die plaaslike uitgewers en die produksiehuise wat versigtig is om nuwe talent n kans te gee, n�� die oogklappe laat afval, want die dag as die huidige voorsangers nie meer daar is nie, gaan die stilte oorverdowend wees.