Nasionale Almanak vir 1791, deur PH. L. Debucourt - Die versamelings
Titel: Nasionale Almanak vir 1791.
Tegniek en ander aanduidings: Kleur akwatint. Geteken en gegraveer deur P. de Bucourt, van die Royal Academy of Painting. Opgedra aan die Vriende van die Grondwet. Verkoop deur die skrywer. Ruimte is gereserveer om die kalender van 1791 te plaas. Verduideliking onderaan die prentjie.
Nasionale Almanak vir 1791.
Nasionale Almanak vir 1791, deur PH. Debucourt
Die grondwetgewende vergadering aan die werk
Aan die einde van 1790 het die Grondwetlike Vergadering reeds daarin geslaag om baie van die fundamentele hervormings waarop 1789 besluit is, deur te voer. Lodewyk XVI neem egter nie die inisiatief nie en laat die manne van die Grondwetlike Vergadering die nuwe regime uitwerk.
Die Vereniging van Vriende van die Grondwet, die toekomstige Jacobin-klub, het vanaf sy ontstaan ​​'n noue bydrae gelewer tot die werk van die Grondwetlike Vergadering. In 1790 organiseer die lede hulself in Parys vir 'n drievoudige doel: om vooraf vrae te bespreek wat in die Nasionale Vergadering beslis moet word, om aan die Grondwet te werk, om met die provinsiale verenigings te korrespondeer.
Die destydse Parysenaars, gretig om van gebeure en nuwe idees te weet, het hulle na die pers gehaas wat buitengewone ontwikkeling beleef het. Aan die begin van die rewolusie het die handel in beelde die beste inspirasiebronne gevind in politieke temas.
'N Stralende balansstaat ...
Philibert Louis Debucourt, skilder wat gravering verkies, illustreer die politieke en sosiale transformasies aan die gang waarvoor kopers passievol is. Hierdie skepping van 'n onafhanklike graveur wat sy afdrukke sonder tussenpersoon verkoop, is redelik verteenwoordigend van die ontwikkeling van die beeldmark aan die begin van die rewolusie.
Aan die begin van die jaar vertoon almal 'n muuralmanak met 'n groot illustrasie en 'n plek vir die kalender. Dit is 'n teken van die tyd dat dit nie koninklikes vier nie, soos die almanakke al twee eeue lank gedoen het, maar die Grondwetgewende Vergadering, en dit sit 1791 optimisties aan die begin van nuwe idees. Dit word opgedra aan die 'vriende van die Grondwet', wat die werk van die Vergadering voorberei deur besprekings wat in die groot saal van die voormalige Jacobynse klooster in die straat Saint-Honoré in Parys aangebied word.
'N Virtuoos van akwatint , het Debucourt die denkbeeldige monument soepel aangespoor waar hy die Vergadering verteenwoordig het as Minerva wat die Grondwet opstel, die voorwerp van alle wense. Die Vergadering lê 'n beeld op van wysheid, van gesag, van bekwaamheid waarmee die koning geassosieer word, wat in sy toesprake die goedkeuring van hierdie voordelige hervormings beloof. Die ou vertroue in die Koning-Vader word wedergebore deur die vertroue in die administrasie van die Vergadering.
Debucourt gebruik 'n aantal simbole rondom Minerva wat hy in die geskrewe teks aan die onderkant van sy komposisie  verduidelik: die enjinkap van Liberty of die bundels, "simbole van krag en eenheid", verwys na in die Oudheid; die kubus, 'n teken van stabiliteit en gelykheid, waar die Verklaring van die regte van die mens en die burger, is van 'n vrymesselaarse gees; gelykheid, gewaarborg deur Verklaring van 1789, word die fakkel van die rede, wat 'n "hoop verskillende voorregte" aan die brand steek, die aardse sfeer, allegorie van universaliteit, geërf uit die Verligting soos die Sosiale kontrak draer van Rousseau se filosofie. Danksy hierdie verwysingsreeks resoneer hierdie akwatint die simboliese taal van die destydse samelewing, en almal kan dus hul revolusionêre ervaring en die geskiedenis van die land lees.
Alles wink in hierdie netjiese akwatint waar die lekkerny van die lyn meeding met die subtiele verwysing. Links van Minerve is die Ancien Régime 'n dooie wêreld wat tot as gereduseer is na die vernietiging van die Bastille op 14 Julie 1789, die weglating op 4 Augustus van die feodale regte wat op die verseëlde handves aangebring is en die afskaffing van buitensporige pensioene. deur die koning aan sy gevolg betaal, insluitend die geheime lys, Die Rooi Boek gepubliseer deur die Vergadering, het algemene verontwaardiging gewek. Swart imps, blinde voorregte vlug! Die vernietiging van simbole van ou misbruik wat verwerp word, laat toe dat sekere episodes van geweld de facto gewettig word.
Daarteenoor lê die drieë-en-tagtig departemente, kinders van die Grondwet, die burgerlike eed af na die vaderland: die nuwe organisasie van die koninkryk vind plaas. Die eed, 'n plegtige, kwasi-godsdienstige daad wat van al die 'verkose amptenare' van die nuwe administrasies vereis word, moet die nuwe samelewing struktureer. Kinders, genieë en imps verberg die onderliggende sosiale spanning en weersprekings onder hul voorkoms van barokgérubs of vergroot nuwe vooruitgang.
Kranse met die name van briljante redenaars en Jacobynse publisiste van die Grondwetlike Vergadering omring die verhoog. Ons vind nie die gematigdes La Fayette en Bailly, wat dan gewild is onder diegene wat die rewolusie wil beëindig nie, en ook nie die radikale pamfleteerder Camille Desmoulins nie.
Aan die voet van die monument word delikaat geverfde waterverf-tonele met vreugde die lewens van burgers beskryf, nuwe mans wat deur die optrede van die Grondwetlike Vergadering herstel is. Trendy gestreepte materiaal val tussen hul klere uit. Die mans van die Derde Landgoed, wat nou lede van die Nasionale Wag is, dra graag die uniform, soos die adel onder die Ancien Régime. Regs is 'n Franse en 'n Engelse broederling, terwyl 'n Turk en 'n Indiër die hoop op universele verandering simboliseer wat deur die Revolusie opgewek word. Die utopie van die ideale stad breek hier deur, gegrond op 'n orde van rede en natuur, en gevoed deur die filosofie van die Verligting.
Twee kinders, volgens Debucourt, 'grootgemaak in die gees van die rewolusie', toon die datum van 14 Julie op die plek waar die kalender voorsiening maak vir twee aristokrate wat ontevrede wegdraai. Die kunstenaar kombineer die mees waardevolle waardes met die mees indringende bespotting as hy die voorpunt van die 18de eeu behou. Hy skilder universele regte en karikatureer terselfdertyd hierdie outydse adellikes, wat wreed spot met die kronkelende haarstyl van hierdie ou aristokraat, in die gesig van die natuurlikheid van die jong vrou met hare wat deur 'n hoofband teruggehou word.
'N Jong handelaar verkoop cockades, wat op 14 Julie 1789 verskyn het, as 'n simbool van die idee van nasie, en' koerante ': die ontploffing van die pers was een van die groot nuwighede in die tydperk.
... en vol hoop
Hierdie beoordeling van die prestasies van die eerste agtien maande van die rewolusie wek alle hoop. Die breuk met die Ancien Régime lyk voordelig en onomkeerbaar, die wedergebore hoop wat gebore is uit die transformasies wat uitgevoer is, gelykheid, vorm die ideale van die kunstenaar en die van sy Jacobynse vriende, ondersteuners in daardie tyd van 'n liberale grondwetlike monargie. Hulle is 'aktiewe burgers', kiesers op grond van hul inkomste, meestal van 'n burger wat verlief is op burgerlike en ekonomiese vryheid. Debucourt maak die utopie wat hierdie periode geanimeer het, verstaanbaar deur simbole en tabelle van die sosiale lewe te integreer.
Agter die skynbare konsensus van hierdie beeld lê baie onduidelikhede wat die klubs en pers sal help om te radikaliseer. Die kunstenaar sal ander muuralmanakke maak, maar hierdie speelse skildery van die alledaagse lewe laat vaar vir suiwer revolusionêre allegorieë.
Antoine DE BAECQUE, Revolusionêre Karikatuur, Parys, Presses du CNRS, 1988. Maxime PREAUD, The Effects of the Sun, almanakke uit die bewind van Lodewyk XIV, Parys, RMN, 1995. Albert SOBOUL, Historiese Woordeboek van die Revolusie, Parys, PUF, 1989.