My storie: Nicolene Arnoldi
JY LEES NOU My storie: Nicolene Arnoldi
Down-sindroom is ná geboorte gediagnoseer by Nicolene Arnoldi (25) se tweede seuntjie, Riaan (9 maande). Ten spyte van die uitdagings wat dit bied, beskou sy dit as ’n eer dat hy aan haar toevertrou is. Hier vertel sy haar verhaal.
Met die ses-weke-ondersoek van my tweede baba-seun, Riaan, het die pediater vir my en my man, Carel, gevra of ons weet wat Down-sindroom is. Ons het verduidelik dat ons al daarvan gehoor het, maar nie presies weet wat dit is nie.
Hy het ons toestemming gevra om ’n chromosoom-ondersoek uit te voer omdat hy tekens van Down-sindroom by Riaan kon sien. Natuurlik was ons verbaas; ons het tydens die swangerskap daarvoor getoets, maar al die uitslae was negatief. ’n Paar dae later het die dokter per telefoon aan ons bevestig dat Riaan Trisomie-21-Down-sindroom het. Dit beteken dat hy drie pleks van twee chromosoom-21’s het.
Dit was die seerste seer wat ek as ’n ma gevoel het. Ek en my man was baie geskok en het nie geweet watter kant toe nie. Die dokter het vir ons ’n afspraak by die Genetiese Beradingsinstituut (Genetic Counseling) gemaak, maar dit het ongelukkig nie ons vrae beantwoord nie. Ons het besluit om ook ’n tweede mening te kry. En ’n derde en ’n vierde, wat nog ’n bloedtoets ingesluit het.
Ons ervaring was dat die dokters in die privaat sektor ons net antwoord op wat ons vra; niks meer nie. Ons het gehoor sogenaamde “vroeë ingryping” is belangrik, maar het nie mooi geweet wat dit behels en hoekom dit so belangrik is om vroeg met terapie te begin nie. Ons het verder gehoor dat dit belangrik is om sekere gesondheidstoetse soos vir die skildklier of hartdefekte te laat uitvoer, maar het nie geweet ’n mens behoort dit jaarliks te doen nie. By elke dokter het ons ’n stukkie van die legkaart gekry. Ons het eindelik baie tyd en geld bestee aan goed waarmee die eerste dokter ons van die begin af kon gehelp het.
Met die hulp van navorsing en ons wonderlike vroedvrou het ons eindelik presies geweet hoe ons moes maak. Riaan kry fisio- en spraakterapie vandat hy vier maande oud was en is ook ’n lid van ’n babastimulasieklas. En hy vorder wonderlik.
Die boodskap wat ons graag wil oordra aan alle ouers wat die nuus voor of ná geboorte kry, is dat dit nie ’n doodsvonnis is nie. Ja, dit verg baie werk en moeite, maar dis die wonderlikste kind om te hê.
My driejarige seuntjie, Tiaan, sien die engel in sy boetie en die oneindige liefde wat tussen hulle gedeel word, is so opreg dat dit my as ma soms geanker hou.
[caption id="attachment_54806" align="aligncenter" width="600"] Riaan en Tiaan[/caption]
Riaan is vir ons gegee . . . om watter rede weet ek nie. Maar dis ’n groot eer dat die Here so ’n wonderlike kind aan ons toevertrou met. Hy verdien ’n lewe en geleenthede nes enige kind. Ek wil graag hê almal moet besef da thy op die ou end maar net ’n baba bly, ’n baba vir wie ek elke dag bid en werk om hom so “normaal” en ontwikkeld te kry soos enige ander mens.