Werkgewers-geborgde versekering is een van die grootste voordele vir Amerikaanse werkers, maar dit is miskien nie die beste maatskaplike beleid nie. zimmytws / Shutterstock.com
Die demokratiese presidensiële debatte het 'n diep meningsverskil oor die toekomstige Amerikaanse gesondheidsorgstelsel uitgelig. Weerspieël die woede van kiesers oor mediese koste, Sens. Bernie Sanders, Elizabeth Warren en Kamala Harris argumenteer vir die installering 'n Medicare-for-all-stelsel. Biden wil homself as gematig posisioneer en wil voortbou op die Wet op Bekostigbare Sorg deur 'n regeringsgeborgde versekeringsplan in te stel om mee te ding met private planne op die ACA-beurs.
Die kern van hul dispuut is 'n eenvoudige, maar polities ontploffende, vraag: Moet ons die gesondheidsdekking daaraan skrap? 158 miljoen Amerikaners deur werkgewers kom? Sanders en Warren sê ja; Biden sê nee.
A Kaiser Family Foundation-peiling illustreer hoe belangrik hierdie saak vir Amerikaners is. Op 'n vraag of hulle 'n nasionale gesondheidsplan verkies, het 56% ja gesê. Gevra of hulle steeds so 'n plan sou steun as dit private versekering uitskakel, het die steun byna 20-punte gedaal tot 37%.
As gesondheidsekonoom op soek is na maniere om gesondheidsorgmarkte doeltreffender te laat werk, weet ek dat die huidige debat oor koste van gesondheidsorg en toegang tot die konteks van hoe ons met die stelsel wat ons gehad het, sou baat.
Gesondheidsversekering: 'n historiese ongeluk
FDR praat met die land oor die behoefte aan gasrantsoenering in 1942, ongeveer die tyd toe hy die National War Labour Board heropgestel het. AP Foto
Om te verstaan ​​hoekom dit so 'n kritieke saak is, is dit die moeite werd om na te gaan hoe hierdie planne werk, hoe ingewikkeld hulle in die Amerikaanse gesondheidsorg geword het, en vra of dit steeds ekonomiese waarde na die tafel toe bring. Die meeste mense sal miskien verbaas wees om te hoor dat ons huidige stelsel deels 'n historiese ongeluk is.
Voor die Tweede Wêreldoorlog was gesondheidsversekering 'n betreklik skaars kommoditeit. Kort nadat die oorlog uitgebreek het, het president Franklin Roosevelt via uitvoerende bevel die regering heropgestel Nasionale Oorlogsraad vir Arbeid om geskille tussen werkers en bestuur op te los, pryskontroles in te stel en skaars kommoditeite met rantsoene te bepaal. Die Kongres het toe die Stabiliseringswet van 1942 om lone en salarisse te stabiliseer in 'n vinnig groeiende ekonomie wat met die begin van die oorlog gepaardgaan.
In so 'n bloeiende omgewing het ondernemings 'n paar middele nodig om werkers te lok. Maatskappye het begin om nie-loonvoordele, insluitend gesondheidsversekering, aan te bied. In 1943, die Internal Revenue Service regeer dat die geld wat 'n werkgewer aan 'n werknemer se gesondheidsversekering spandeer, van die belasbare inkomste van die werknemer uitgesluit kan word, ondanks die onbetwisbare feit dat gesondheidsversekering wat deur die werkgewer voorsien word, inkomste is. Die besluit het destyds nie baie aandag gekry nie, want gesondheidsversekering was relatief tot vandag se premies so goedkoop.
Maar die verandering was fundamenteel. Hierdie belastinguitsluiting het dit goedkoper gemaak om deur 'n werk versekering te bekom, eerder as in die individuele mark. Dit is ook vasgelê in die planne van werkgewers as die manier om die land te betaal vir gesondheidsorg vir die ontluikende middelklas. Deur gesondheidsversekeringspremies te beskerm teen betaalbelasting en inkomstebelasting, het die uitsluiting 'n groot aansporing vir werkers geskep om 'n deel van hul salarisse in die vorm van werkgewersbetaalde premies eerder as kontant te neem. Dit geld veral vandag vir werknemers met hoër inkomste wat tot die maksimum belasbare inkomste vir Maatskaplike Sekerheid verdien - tot US $ 132,900.
Winste van werknemers, die verlies van IRS
Oom Sam mis baie belastinginkomste as gevolg van die belastingbeskerming wat aan werkgewersgeborgde gesondheidsplanne gegee word. Sean Locke Photography / Shutterstock.cm
Dit alles kos 'n groot koste vir die regering. Die gemis belasting beloop Verlede jaar $ 280 miljard. Dat belastingsubsidie ​​ongeveer dieselfde is as die aftrekking van verbandrente, liefdadigheidsskenkings en uitsluiting van belasting op aftreevoordeel gesamentlik, volgens die Belastingbeleidsentrum.
Op die oog af lyk dit asof ondernemings oop kan wees om hierdie verantwoordelikheid af te werp, want dit hou ekstra administratiewe laste in en sit dit in die middel van 'n onderneming - gesondheidsorg - dit is nie hul spesialiteit nie. Daarbenewens word die verskaffing van gesondheidsversekering duurder. Daar word verwag dat die gemiddelde koste van werknemersvoordele wat deur werkgewers geborg word, sowel vir werknemers as maatskappye sal wees Hierdie jaar is $ 15,000 per werknemer, met maatskappye wat nominaal 70% van die rekening optel.
Maar meestal bly maatskappye - en vakbonde - bestendige ondersteuners van die stelsel. Die voordeelpakkette help om werkers te werf en te behou en om arbeidsmagte gesond te hou. En omdat die geldbedrywe wat premies beloop hul belasting op belasting verlaag, subsidieer die federale regering die werkgewers se vergoedingsbegrotings.
Soos die Kaiser-peiling toon, is werknemers ook van plan om hul planne vir werkplek met minder sekerheid te vervang. Vrees is 'n groot motiveerder: die vrees om met 'n minderwaardige dekking in 'n owerheidsplan te eindig, of as die ACA ongrondwetlik verklaar word, is die vrees dat hulle miskien nie ordentlike versekering kan kry buite die werk nie.
In die algemeen het bykans driekwart van die Amerikaanse werkers met werksgebaseerde dekking gesê dat hulle dankbaar voel, volgens 'n meningspeiling in Los Angeles Times / Kaiser Family Foundation. En dit is ondanks 'n geleidelike verskuiwing van die las van stygende gesondheidskoste na werkers. In die afgelope 12-jaar het jaarlikse aftrekkings vir enkelbedekking in werkgebaseerde gesondheidsplanne bykans verviervoudig en is nou gemiddeld meer as $ 1,300.
Maar is dit 'n billike stelsel?
As die parochiale belange van maatskappye en werknemers opsy gesit word, lewer die planne wat deur werkgewers betaal word, werklike waarde vir die Amerikaanse gesondheidsorgstelsel? Die antwoord is myns insiens slegs 'n gedeeltelike ja.
Omdat dit maklik is om binne te kom en so swaar gesubsidieer word, lok hulle miljoene werkers - insluitend jong en gesonde werknemers wat moontlik versekering in die individuele mark wil koop - na groot poele waar risiko's bestuur kan word. Maar hulle verseker nie almal nie. Dit verhoed dat werknemers die volle prys van hul voordele beleef, en dus nie belê nie druk om sorg te bespaar. Daar is ook bewyse waartoe hierdie planne bydra plat groei in lone. Hulle kan loopbaanvordering vertraag deur werkers aan 'n onderneming te bind, aangesien beleid nie draagbaar is nie - 'n verskynsel wat bekend staan ​​as “werkslot.”
Daar is vir die ekonomie 'n virtuele eenstemmigheid dat die uitsluiting van belasting vir werkgewersplanne die gesondheidstelsel verdraai, buitensporige voordele vir die rykes bied, en dat dit in die algemeen slegte openbare beleid is. Hierdie siening kan aansluit by sommige van die argumente van voorstanders van Medicare-for-all, maar soos die peilings toon, bly dit 'n polities eensame standpunt.
Ekonome is immers net 'n klein deel van die stemme.
Dana Goldman, Leonard D. Schaeffer voorsitter en uitstaande professor in openbare beleid, farmasie en ekonomie, Universiteit van Suid-Kalifornië
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Healthcare > Waarom u werkgewer-geborgde versekering uiteindelik nie goed vir u kan wees nie